Η λέξη συνδέεται με τη νεφέλη και το ἐγείρω, δηλαδή εγείρω, σηκώνω, συγκεντρώνω. Ο Νεφεληγερέτης είναι ο άρχων των νεφών, εκείνος που κινεί τις αόρατες δυνάμεις του ουρανού και τις οδηγεί από την αφάνεια προς την εκδήλωση.
Αλλά το νέφος βρίσκεται πάντοτε σε ένα παράξενο σύνορο. Δεν είναι ούτε ουρανός ούτε γη. Δεν είναι ούτε φως ούτε σκοτάδι. Κρύβει το φως, ενώ ταυτόχρονα το μεταφέρει μέσα του. Κρύβει το νερό, ενώ προορίζεται να το επιστρέψει στη γη.
Έτσι, μυθαγωγικά, η νεφέλη μπορεί να γίνει εικόνα του κρυμμένου. Εκεί όπου ο αμύητος βλέπει μόνο σκοτάδι, ο μυούμενος αναζητά αυτό που δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί.
Ο Δίας πρώτα συγκεντρώνει τα νέφη. Η δύναμη δεν εμφανίζεται αμέσως. Συγκεντρώνεται αθέατη, πυκνώνει και προετοιμάζει την εκδήλωσή της.Και τότε έρχεται ο κεραυνός.
Μια στιγμή φωτός σχίζει το σκοτάδι. Το κρυμμένο φανερώνεται. Για μια αστραπιαία στιγμή ο ουρανός γίνεται ολόκληρος φως.
Μυθαγωγικά, ο κεραυνός μπορεί να ιδωθεί ως η στιγμή της νόησης, εκείνη η ξαφνική λάμψη κατά την οποία κάτι που βρισκόταν μέσα μας αθέατο γίνεται ορατό στον νου. Δεν γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή. Αποκαλύφθηκε. Και αμέσως μετά ακολουθεί η βροχή.
Το νερό κατέρχεται από τον ουρανό στη γη. Εκείνο που ήταν άνω γίνεται κάτω, εκείνο που ήταν κρυμμένο γίνεται φανερό, και η ουράνια δύναμη μετατρέπεται σε γονιμότητα. Αυτή η ακολουθία μπορεί να διαβαστεί ως μια μικρή μυστηριακή εικόνα:
η νεφέλη κρύπτει,
ο κεραυνός αποκαλύπτει,
η βροχή ζωογονεί.
Και μέσα στον άνθρωπο υπάρχει μια ανάλογη πορεία. Ο νους γεμίζει με εικόνες, εμπειρίες και ερωτήματα. Στην αρχή μοιάζουν ασύνδετα, σαν διάσπαρτα νέφη. Όταν όμως συγκεντρωθούν, σχηματίζουν μέσα μας ένα αόρατο δυναμικό. Η σιωπή τότε δεν είναι κενό. Είναι κύηση.
Η γνώση δεν έρχεται πάντοτε με τη μορφή μιας σταδιακής εξήγησης. Μερικές φορές έρχεται σαν κεραυνός. Μια στιγμή κατά την οποία πολλά διάσπαρτα στοιχεία ενώνονται και ο νους βλέπει ξαφνικά αυτό που προηγουμένως δεν μπορούσε να δει. Και τότε η αληθινή γνώση δεν μένει θεωρία. Κατέρχεται στη ζωή, όπως η βροχή κατέρχεται στη γη.
Εδώ ο Νεφεληγερέτης μπορεί να γίνει για τον μυούμενο μια βαθύτερη εικόνα της ίδιας της μεταμόρφωσης της συνείδησης. Δεν πρέπει να φοβάσαι πάντοτε το νέφος. Μερικές φορές το νέφος είναι το προοίμιο του κεραυνού. Και ο κεραυνός, όσο εκτυφλωτικός κι αν είναι, δεν είναι το τέλος.
Είναι η αποκάλυψη εκείνου που περίμενε μέσα στο σκοτάδι. Γι’ αυτό ο Νεφεληγερέτης δεν είναι μόνο ο Δίας που συγκεντρώνει τα σύννεφα του ουρανού.
Σε μια μυθαγωγική ανάγνωση είναι ο άρχων της κρυμμένης δύναμης πριν από την αποκάλυψη, η εικόνα εκείνης της κοσμικής αρχής κατά την οποία το άμορφο συγκεντρώνεται, το κρυμμένο φανερώνεται και το ουράνιο επιστρέφει στη γη ως ζωή.
Και ίσως αυτό είναι το πρώτο μάθημα του Νεφεληγερέτη: Μην προσπαθείς πάντοτε να διαλύσεις το νέφος. Μάθε πρώτα να το παρατηρείς. Γιατί μέσα σε κάθε νέφος μπορεί να κρύβεται ένας κεραυνός.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου