Γνώρισα ανθρώπους που η κοινωνία αποκαλούσε παράνομους, απόκληρους και παραβάτες, μα πίσω από την ανθρώπινη κρίση τους ανακάλυψα πως υπάκουαν σε έναν νόμο αρχαιότερο από κάθε ανθρώπινο θέσπισμα: τον άρρητο Θείο Νόμο. Δεν επέτρεπαν στη θνητή τους φύση να ορίσει τα όρια της ύπαρξής τους. Είχαν συμφιλιωθεί με το εφήμερο πέρασμα της ψυχής από τον κόσμο της ύλης, γνωρίζοντας πως το σώμα είναι μονάχα ένα προσωρινό ένδυμα και πως η ουσία του ανθρώπου δεν υπόκειται στη φθορά του χρόνου.
Είδα ανθρώπους με κουρελιασμένα ενδύματα, πεινασμένους και ξεχασμένους από τον κόσμο. Κι όμως, ήταν κάτοχοι ενός πλούτου τόσο αμύθητου, που ελάχιστοι είχαν την εσωτερική όραση να τον αναγνωρίσουν. Γιατί η περιουσία τους δεν φυλασσόταν σε θησαυροφυλάκια, ούτε μετριόταν με χρυσό και ασήμι. Ήταν κρυμμένη στην αγάπη, στη συμπόνια, στην αποδοχή, στη σοφία και στην αληθινή ανθρωπιά.
Ήταν οι φύλακες ενός θησαυρού που δεν αγοράζεται και δεν κληρονομείται, αλλά αποκαλύπτεται μόνο σε εκείνους που έχουν μάθει να βλέπουν πέρα από το πέπλο των φαινομένων.
Κοντά τους υπήρχει πάντοτε μια ζεστή αγκαλιά, ένας τόπος ιερός όπου η ψυχή μπορεί να αποθέσει τα βάρη της χωρίς φόβο και χωρίς κρίση.
Ήταν εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι που δεν χρειάζονταν μεγάλες διδασκαλίες για να μεταδώσουν το μυστήριο της ύπαρξης. Αρκούσε να σε κοιτάξουν στα μάτια και να σε ρωτήσουν:
«Είσαι καλά;»
Και ύστερα, σαν να σου παρέδιδαν ένα μικρό κομμάτι από το άρρητο φως τους, να σου πουν:
«Σε αγαπώ».
έστειλα μονάχα για να δω τι κάνεις.
Ίσως γιατί η ψυχή αναγνωρίζει εκείνες τις ψυχές που κάποτε συναντήθηκαν πέρα από τον χρόνο και τον χώρο. Ίσως γιατί υπάρχουν δεσμοί που δεν χρειάζονται εξηγήσεις, ούτε αποδείξεις, ούτε όρκους.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου