Πολύ πριν υπάρξουν σχολεία, θεωρίες ή λέξεις για να εξηγούν τον κόσμο, ο άνθρωπος ήξερε πότε να φύγει, πότε να εμπιστευτεί, πότε να φοβηθεί και πότε να σταθεί απέναντι στο σκοτάδι.
Κάτι μέσα του τον οδηγούσε. Όχι πάντα σωστά.
Αλλά αρκετές φορές για να επιβιώσει, να συνεχίσει, να φτάσει μέχρι εσένα.
Αυτό το κάτι ζει ακόμη μέσα μας.
Το ονομάζουμε διαίσθηση.
Ίσως να είναι η πιο παλιά μνήμη του ανθρώπου. Όχι μια σκέψη, αλλά μια αίσθηση.
Ένας εσωτερικός ψίθυρος που εμφανίζεται πριν προλάβει να μιλήσει η λογική. Εκείνη η ανεξήγητη στιγμή που κάτι μέσα σου σού λέει «πρόσεξε», «μείνε», «φύγε», χωρίς να μπορείς ακόμη να εξηγήσεις το γιατί.
Το πρόβλημα είναι πως μάθαμε να αμφισβητούμε αυτή τη φωνή. Να ζητάμε συνεχώς αποδείξεις για όσα νιώθουμε. Να εμπιστευόμαστε περισσότερο τον θόρυβο γύρω μας παρά τη σιωπή μέσα μας.
Κι όμως, υπάρχουν αλήθειες που το σώμα τις καταλαβαίνει πριν τις παραδεχτεί ο νους.
Η διαίσθησή σου δεν είναι αδυναμία. Δεν είναι τρέλα. Δεν είναι πάντα φόβος. Είναι η συσσωρευμένη εμπειρία ενός ανθρώπινου είδους που έμαθε να αναγνωρίζει το βλέμμα, τον κίνδυνο, την απώλεια, την αγάπη και την απειλή πολύ πριν μάθει να τα εξηγεί με λέξεις.
Γι’ αυτό χρειάζεται, κάποιες φορές, να κάνεις σιωπή.
Να μείνεις λίγο μόνος με αυτό που νιώθεις πριν σπεύσεις να το καταπνίξεις με λογικές εξηγήσεις ή με τη γνώμη των άλλων. Να ακούσεις τι συμβαίνει μέσα σου όταν κάτι σε συστέλλει και τι όταν κάτι σε ανοίγει.
Γιατί ίσως η πιο βαθιά γνώση δεν έρχεται πάντα σαν σκέψη.
Ίσως έρχεται σαν αναγνώριση.
Σαν κάτι αρχαίο μέσα σου που ψιθυρίζει:
«Πρόσεξε. Θυμήσου. Αυτό το έχεις ξαναζήσει κάπου βαθιά μέσα στην ανθρώπινη ιστορία σου.»
Και ίσως ο άνθρωπος να μη χάθηκε επειδή έπαψε να σκέφτεται.
Ίσως χάθηκε όταν έπαψε να ακούει.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου