Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ο χώρος όπου μαθαίνει να σκέφτεται, όχι ο χώρος όπου μαθαίνει τι να πιστεύει

Νίτσε: Κάθονται τα σχολεία και στέλνουν μαθητές να δουν λείψανα, αυτό δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να στηρίζεται σε μύθους αντί να στέκεται στα πόδια του.

Χίτσενς: Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν το κάνουν μόνοι τους, το κάνει το ίδιο το κράτος, το παρουσιάζει σαν κάτι παιδαγωγικό και φυσιολογικό.

Νίτσε: Αυτό δεν είναι απλώς πίστη, είναι συνήθεια που περνά από γενιά σε γενιά, ένας τρόπος να μαθαίνει ο άνθρωπος να υπακούει και να μην αμφισβητεί.

Χίτσενς: Όταν το σχολείο συμμετέχει τότε δεν μιλάμε πια για προσωπική επιλογή, μιλάμε για επιρροή πάνω σε παιδιά που δεν έχουν ακόμα διαμορφώσει κρίση.

Νίτσε: Η λατρεία των συμβόλων είναι ένδειξη ότι ο άνθρωπος φοβάται να σταθεί μόνος του, χρειάζεται κάτι έξω από τον εαυτό του για να νιώσει ασφάλεια.

Χίτσενς: Και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται οι θεσμοί, παίρνουν τον φόβο και τον κάνουν παράδοση, τον κάνουν υποχρέωση, τον κάνουν μέρος της καθημερινότητας.

Νίτσε: Όταν μια κοινωνία εκπαιδεύει τα παιδιά της να θαυμάζουν τα απομεινάρια του παρελθόντος, δείχνει ότι φοβάται να κοιτάξει το μέλλον.

Χίτσενς: Εγώ βλέπω κάτι πιο απλό, βλέπω εξουσία που θέλει να μείνει στη θέση της, και ξέρει ότι αν επηρεάσει τα παιδιά από νωρίς τότε δεν θα αμφισβητηθεί ποτέ.

Νίτσε: Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να δημιουργεί αξίες, όχι να κληρονομεί φόβους.

Χίτσενς: Και το σχολείο θα έπρεπε να είναι ο χώρος όπου μαθαίνει να σκέφτεται, όχι ο χώρος όπου μαθαίνει τι να πιστεύει.