Δενδρολατρεία - Dendrolatry

Γνωρίζετε πώς ονομάζεται η λατρεία και η βαθιά θρησκευτική ευλάβεια προς τα δέντρα; Η λέξη είναι Dendrolatry, που στα Ελληνικά αποδίδεται ως δενδρολατρεία.

Και για ακόμη μία φορά συναντούμε τις αρχαίες Ελληνικές ρίζες μέσα σε μια σύγχρονη Αγγλική λέξη.

Dendro- από το αρχαίο Ελληνικό δέντρο.
-latry από το Ελληνικό λατρεία, την απόδοση τιμής, την ευλάβεια και τη λατρευτική προσήλωση.

Η δενδρολατρεία δεν είναι απλώς η τιμή προς ένα δέντρο.

Είναι η αντίληψη πως το δέντρο μπορεί να είναι ζωντανός φορέας του ιερού. Ένας κάθετος σύνδεσμος ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, με τις ρίζες του βυθισμένες στη γη και τα κλαδιά του στραμμένα προς το φως.

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν καλά αυτή την αίσθηση της ιερότητας. Πίστευαν πως στα δέντρα κατοικούσαν οι Αμαδρυάδες, οι Νύμφες των δέντρων. Η ζωή τους ήταν δεμένη με το δέντρο που προστάτευαν και κατοικούσαν. Όταν το δέντρο πληγωνόταν ή κοβόταν, κινδύνευε και η ίδια η Νύμφη.
Έτσι, ένα δέντρο δεν ήταν πάντοτε απλώς ένα δέντρο. Μπορούσε να είναι κατοικία μιας θεϊκής παρουσίας, τόπος όπου το φυσικό και το θείο συναντώνταν.

Ίσως γι’ αυτό οι αρχαίοι σεβάστηκαν ιδιαίτερα τα ιερά άλση. Δεν ήταν απλώς συστάδες δέντρων. Ήταν χώροι όπου η φύση αποκτούσε ιερό χαρακτήρα και ο άνθρωπος καλούνταν να εισέλθει με σεβασμό.

Και η σχέση αυτή του ανθρώπου με το δάσος δεν χάθηκε εντελώς. Στη σύγχρονη εποχή, πρακτικές ευεξίας όπως το ιαπωνικό Shinrin-yoku, γνωστό ως forest bathing ή δασοθεραπεία, μας καλούν να επιστρέψουμε στο δάσος με έναν διαφορετικό τρόπο.

Δεν πηγαίνουμε απλώς να περπατήσουμε. Λουζόμαστε στις ενέργειες του δάσους. Αφήνουμε τις αισθήσεις μας να δεχθούν το πράσινο των φύλλων, το άρωμα της γης (πετριχώρ) και των δέντρων, τον ήχο του ανέμου, την υγρασία, το φως και τη σιωπή (νεμοφιλία).

Και ποιητικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως λουζόμαστε στην ενέργεια του δάσους. Όχι ως επιστημονικό όρο, αλλά ως έναν τρόπο να περιγράψουμε τη βαθιά αίσθηση ευεξίας και σύνδεσης που μπορεί να γεννηθεί όταν ο άνθρωπος επιβραδύνει και αφήνεται στην παρουσία της φύσης.

Ίσως, λοιπόν, το Shinrin-yoku να μοιάζει παράξενα οικείο.Γιατί πίσω από τη σύγχρονη πρακτική μπορούμε να διακρίνουμε μια πολύ παλαιότερη ανθρώπινη ανάγκη. Να επιστρέψουμε στο δάσος. Να σταθούμε ανάμεσα στα δέντρα χωρίς να ζητούμε τίποτε από αυτά.

Να ακούσουμε, να αναπνεύσουμε, να θυμηθούμε.Και ίσως, όπως πίστευαν οι αρχαίοι, μέσα στη σιωπή του δάσους να μην είμαστε ποτέ πραγματικά μόνοι.

Γιατί μπορεί κάπου ανάμεσα στις ρίζες και τα κλαδιά να κατοικεί ακόμη μια Νύμφη.