Στη συνέχεια πήραμε αυτή την υποτιθέμενη «πρόθεση» και της ζωγραφίσαμε ένα πρόσωπο. Η κερασφόρα μορφή στον τοίχο της σπηλιάς είναι το πρωτότυπο για κάθε θεότητα που ακολούθησε.
Γιατί κάθε πολιτισμός επινοεί έναν διαφορετικό θεό και γιατί αυτός ο θεός μοιάζει πάντα ύποπτα με τον πολιτισμό που τον επινόησε; Αν οι θεοί δημιούργησαν τον άνθρωπο, γιατί υπάρχουν περισσότερες από 10.000 αμοιβαία αποκλειόμενες εκδοχές τους;
Ρώτησε τον εαυτό σου: Αν είχες γεννηθεί στην αρχαία Αίγυπτο, θα προσευχόσουν στον Ιησού; Αν είχες γεννηθεί στο Βαρανάσι, θα προσευχόσουν στον Όντιν; Ή απλώς κληρονομούμε την τοπική ιστορία για τα φαντάσματα και τους θεούς;
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ
Η χρονολογική εξέλιξη δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς. Τα στοιχεία βρίσκονται στρωματογραφικά.
Ανιμισμός (100.000+ χρόνια πριν): Πνεύματα στα δέντρα και στα ποτάμια.
Πολυθεϊσμός (5.000 χρόνια πριν): Μια προαγωγή. Τα πνεύματα μετατρέπονται σε θεούς με συγκεκριμένες αρμοδιότητες.
Μονοθεϊσμός (3.000 χρόνια πριν): Μια εταιρική συγχώνευση. Όλοι οι θεοί ενοποιούνται σε έναν αόρατο Διευθύνοντα Σύμβουλο.
Αυτό δεν είναι πρόοδος προς την αλήθεια. Είναι συγκέντρωση εξουσίας. Καθώς οι κοινωνίες μεγάλωσαν, από φυλές σε βασίλεια, ένας παντοδύναμος θεός ήταν ένα πιο αποτελεσματικό εργαλείο για έναν παντοδύναμο βασιλιά (Harari, 2014). Ένας βασιλιάς, ένα βασίλειο, ένας θεός.
Ο Feuerbach το διατύπωσε καλύτερα πριν από 200 χρόνια:
«Ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό κατ’ εικόνα του.»
Του δώσαμε τον θυμό μας, τη ζήλια μας, την αγάπη μας για τον έπαινο, την ανάγκη μας για υπακοή. Ένα παντοδύναμο ον που υποτίθεται ότι έχει ανάγκη να του λένε πόσο σπουδαίο είναι τρεις φορές την ημέρα; Αυτό δεν είναι θεϊκό. Είναι η ανθρώπινη ανασφάλεια που προβάλλεται στον ουρανό.
Ερώτηση προς τον αναγνώστη: Ποιο χαρακτηριστικό έχει ο Θεός που δεν είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό, απλώς μεγεθυμένο μέχρι το άπειρο;
ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ
Η αθεϊστική θέση δεν είναι πίστη στο τίποτα. Είναι η αναλογία της πεποίθησης προς τα διαθέσιμα στοιχεία.
Ο ισχυρισμός του θεϊστή απαιτεί μια υπερφυσική παραβίαση των νόμων της φυσικής, χωρίς κανένα ελέγξιμο ή διαψεύσιμο στοιχείο. Η αθεϊστική εξήγηση απαιτεί μόνο όσα ήδη γνωρίζουμε: ότι οι άνθρωποι έχουν φαντασία, φόβο και ανάγκη για κοινωνικό έλεγχο.
Η γνωστική επιστήμη δείχνει ότι οι θρησκευτικές έννοιες είναι ελάχιστα αντιδιαισθητικές και, επομένως, εύκολα απομνημονεύσιμες και μεταδιδόμενες (Boyer, 2001).
Η εξελικτική ψυχολογία δείχνει ότι η πίστη σε θεούς που παρακολουθούν τους ανθρώπους αύξησε τη συνεργασία σε μεγάλες ομάδες (Norenzayan et al., 2016).
Η κοινωνιολογία δείχνει ότι η θρησκεία επιμένει περισσότερο εκεί όπου η υπαρξιακή ασφάλεια είναι χαμηλή (Norris & Inglehart, 2004).
Με λίγα λόγια, ο θεός ήταν χρήσιμος. Η χρησιμότητα όμως δεν σημαίνει αλήθεια.
Έχουμε αποκωδικοποιήσει το ανθρώπινο γονιδίωμα. Έχουμε μετρήσει την κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου από τη Μεγάλη Έκρηξη, πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Έχουμε απολιθώματα των προγόνων μας με προεξέχοντα υπερόφρυα τόξα και λίθινα εργαλεία.
Σε κανένα σημείο αυτής της αλυσίδας εξηγήσεων δεν χρειάζεται να προσθέσουμε:
«…και μετά συνέβη ένα θαύμα.»
Τελευταία ερώτηση:
Αν η θρησκεία είναι η απάντηση, γιατί κάθε ελέγξιμος ισχυρισμός που έκανε ποτέ σχετικά με τον φυσικό κόσμο — την ηλικία της Γης, την προέλευση των ειδών, την αιτία των ασθενειών — αποδείχθηκε λανθασμένος και διορθώθηκε από την επιστήμη;
Ανάψαμε μια μικρή φωτιά μέσα σε μια σκοτεινή σπηλιά. Είδαμε τις σκιές μας στον τοίχο και τις ονομάσαμε θεούς.
Τώρα έχουμε καλύτερο φως.
Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε τι πραγματικά δημιουργούσε τη σκιά.
Ήμασταν εμείς οι ίδιοι, από την αρχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου