Και τη μέρα την έβδομη ο Θεός ξεκουράστηκε!

Επιτέλους. Έξι μέρες δημιουργία, σύμπαν, πλανήτες, ζωή, άνθρωπος, και μετά είπε, «αρκετά για σήμερα, αύριο πάλι».

Αυτό είναι το υπέρτατο ον. Παντοδύναμο, παντογνώστη και πανταχού παρόν. Αλλά χρειάζεται ρεπό.

Εμείς οι άνθρωποι, βέβαια, υποτίθεται ότι πρέπει να εργαζόμαστε ασταμάτητα, να υποφέρουμε, να πληρώνουμε φόρους, να αγχωνόμαστε, να αρρωσταίνουμε, να πεθαίνουμε και να είμαστε και ευγνώμονες.

Γιατί όλα αυτά είναι μέρος του «θείου σχεδίου».

Ποιο σχέδιο ακριβώς, δεν ξέρουμε.

Και όταν ρωτήσουμε, η απάντηση είναι «δεν μπορείς να καταλάβεις τα σχέδια του Θεού».

Βολικό.

Όταν κάτι πάει καλά, είναι θαύμα.
Όταν κάτι πάει στραβά, είναι δοκιμασία.
Όταν κάποιος θεραπεύεται, τον θεράπευσε ο Θεός.
Όταν κάποιος πεθαίνει, «ήταν η ώρα του».
Όταν ένα παιδί σώζεται από μια ασθένεια, είναι θεϊκή παρέμβαση.
Όταν ένα άλλο παιδί πεθαίνει από την ίδια ασθένεια, είναι «ανεξιχνίαστες οι βουλές του Κυρίου».

Με λίγα λόγια, ο Θεός παίρνει όλα τα εύσημα για τις επιτυχίες και κανείς δεν του χρεώνει τις αποτυχίες.

Αν ένας άνθρωπος λειτουργούσε έτσι, θα τον λέγαμε απατεώνα.
Αν ένας πολιτικός το έκανε, θα τον λέγαμε ανεύθυνο.
Αν ένας διευθυντής το έκανε, θα τον απολύαμε.

Αλλά όταν το κάνει ο Θεός, το λέμε «μυστήριο».

Η λέξη «μυστήριο» είναι το πνευματικό ισοδύναμο του «δεν έχω ιδέα, αλλά παρακαλώ μην κάνεις άλλες ερωτήσεις».

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο άνθρωπος, με το μυαλό του, τις αμφιβολίες του και την αλαζονεία του να ρωτά.

Γιατί υπάρχει πόνος;
Γιατί πεθαίνουν παιδιά;
Γιατί υπάρχουν ασθένειες;
Γιατί υπάρχει αδικία;

Μην ψάχνεις τόσο. Πίστευε.

Γιατί η σκέψη είναι επικίνδυνη όταν η απάντηση πρέπει να παραμείνει ανέγγιχτη.

Το αστείο είναι ότι ο άνθρωπος δημιούργησε έναν παντοδύναμο Θεό και μετά του έδωσε ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

Θυμώνει.
Ζηλεύει.
Τιμωρεί.
Συγχωρεί.
Θέλει να τον δοξάζουν.
Θέλει να τον ευχαριστούν.
Θέλει να τον προσκυνούν.

Και, όπως φαίνεται, χρειάζεται και μια μέρα την εβδομάδα για να μην κάνει απολύτως τίποτα.

Ένας παντοδύναμος δημιουργός με ανθρώπινο ωράριο εργασίας.

Η ανθρωπότητα μπορεί να μην έχει καταλάβει ακόμα το σύμπαν, αλλά έχει σίγουρα καταφέρει να δημιουργήσει έναν Θεό που της μοιάζει εκπληκτικά.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ειλικρινής εξήγηση.

Δεν φτιάξαμε τον Θεό κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας.

Φτιάξαμε την εικόνα και την ομοίωσή μας κατ’ εικόνα του Θεού.

Και μετά, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, του δώσαμε και ρεπό.

Γιατί, τελικά, μπορεί ο Θεός να δημιούργησε τον άνθρωπο.

Αλλά ο άνθρωπος σίγουρα δημιούργησε τον τρόπο να εξηγεί τα πάντα χωρίς να χρειάζεται να ξέρει τίποτα.