Ολόκληρος ο φυσικός κόσμος που μας περιβάλλει και τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, δημιουργεί απατηλά φαινόμενα, μεταδίδοντας μία συνεχή σειρά ψευδών εντυπώσεων στον εγκέφαλό μας.
Ενώ ο φυσικός κόσμος συνεχώς μεταλλάσσεται και ούτε για μια στιγμή δεν είναι ίδιος και πραγματικός, οι «Έννοιες» είναι ολοκληρωμένες Οντότητες, αιώνια Πραγματικές, Σταθερές, Αναλλοίωτες και Πλήρεις.
Για τον Πλάτωνα, το λογικά Καθολικό και το Οντολογικά Πραγματικό είναι το ίδιο πράγμα. Αν π.χ. ρωτήσουμε: «Τι είναι Αρετή;», απευθυνόμαστε άμεσα στην ουσία της, στην Οντότητά της κι αυτό ακριβώς είναι η Ιδέα.
Για να αποδείξουμε επιστημονικά την Οντότητά της, είναι απαραίτητο να αναζητήσουμε τη νομική υπόστασή της, μέσα στο πλαίσιο της Ακινησίας. Η Έννοια της Αρετής είναι Νόμος της Ακινησίας και μόνον ως Ακίνητη Οντότητα μπορεί να καλύψει την ουσία του Νόμου, για το λόγο ότι η Αρετή είναι Μοναδική, Αγέννητη, Αθάνατη, Πλήρης και Αιώνια.
Ο Άνθρωπος που αναζητά την Αρετή μέσα από μία απόφαση του νου του, συνδέει χωρίς να το καταλαβαίνει το Νόμο της μη πραγματικότητας, που είναι ο κόσμος των αισθήσεών του, με το Νόμο της πραγματικότητας, που είναι η Αρετή ως Ακίνητη Οντότητα.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ένας λάτρης του Αγαθού, που ζει μέσα σ’ένα μη πραγματικό, δηλαδή αισθητό κόσμο, να δημιουργήσει μέθεξη με τον Αιώνιο κόσμο και να συνδεθεί με το Ακίνητον.
Στην περίπτωση αυτή, ο Νόμος της Ακινησίας και ο Νόμος των αισθητών πραγμάτων, συνδέονται μέσω συμβολής, που έχει ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος να επικοινωνεί απευθείας με τον Θείο Κόσμο και να Αγιοποιηθεί.
Aς αναφερθούμε σε ένα απλό παράδειγμα, όχι βεβαίως μοναδικό. Στην εποχή μας, η αναζήτηση του Αγαθού, βρίσκεται μέσα στις καθημερινές προσευχές των μοναχών που ζουν σε μοναστήρια, απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Οι άνθρωποι αυτοί διαρκώς προσεύχονται. Προσεύχονται για την σωτηρία της Ανθρωπότητος. Προσεύχονται να σταματήσουν οι πόλεμοι, οι αιματοχυσίες, οι αρρώστιες, η πείνα, η πνευματική άγνοια. Προσεύχονται διαρκώς για λογαριασμό κάποιων άλλων συνανθρώπων τους.
Αυτή η διαρκής προσπάθεια, μέσω προσευχής, να επιτύχουν η Θεία Πρόνοια να μεριμνήση για την Ευεργεσία προς τους ενδεείς, λέγεται αναζήτηση Αγαθού, δηλαδή υπηρέτηση της πλήρους Αγάπης.
Ο Πλάτων θεωρεί, ότι το έλλειμμα Πνεύματος, δημιουργεί έλλειμμα Ηθικής για τον Άνθρωπο, προς τον οποίο αγωνίζεται να μεταδώσει τις Ιδέες του. Για τον λόγο αυτό, το Αγαθόν που είναι η τάσις της Ψυχής προς το Αιώνιο και το Θείο, αποτελεί την κορύφωση όλων των Ιδεών του.
Ο Αισθητός κόσμος για τον Πλάτωνα είναι αυτός, εις τον οποίο όλα κινούνται, ανταποκρινόμενα στις περιορισμένες ικανότητες των ανθρωπίνων αισθήσεων.
Ό,τι κινείται, για τον Πλάτωνα αποτελεί ψευδαίσθηση.
Ο Νοητός Κόσμος, είναι ο κόσμος των αμετακίνητων και σταθερών Ιδεών.
Τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν κινείται γιατί είναι Θείος και το Θείον, ως Παντοδύναμον, δεν έχει ανάγκην κινήσεως. Αυτοί οι δύο κόσμοι, αποτελούν για τον Πλάτωνα την πεμπτουσία της Διδασκαλίας του, γιατί μόνον αυτοί καλύπτουν το «Αίτιον και το Αιτιατόν» που ο ένας υπόσχεται την αιώνια Ευδαιμονία της ψυχής και ο άλλος το αιώνιο «γίγνεσθαι» στο Σύμπαν ολόκληρο.
Η θεωρία των δύο Κόσμων, του Αισθητού και του Νοητού, αποτελεί το κλειδί ολόκληρου του συστήματος της Πλατωνικής Ιδεοκρατίας και θεμελιώνει το οικοδόμημα της απόλυτηςΠραγματικότητας.
Η Πραγματικότητα αυτή έχει σαν κυρίαρχη βάση και την δυαρχία, όχι μόνο από Γνωσιολογική και Μεταφυσική, αλλά κυρίως από Ανθρωπολογική άποψη.
Ενώ ο φυσικός κόσμος συνεχώς μεταλλάσσεται και ούτε για μια στιγμή δεν είναι ίδιος και πραγματικός, οι «Έννοιες» είναι ολοκληρωμένες Οντότητες, αιώνια Πραγματικές, Σταθερές, Αναλλοίωτες και Πλήρεις.
Για τον Πλάτωνα, το λογικά Καθολικό και το Οντολογικά Πραγματικό είναι το ίδιο πράγμα. Αν π.χ. ρωτήσουμε: «Τι είναι Αρετή;», απευθυνόμαστε άμεσα στην ουσία της, στην Οντότητά της κι αυτό ακριβώς είναι η Ιδέα.
Για να αποδείξουμε επιστημονικά την Οντότητά της, είναι απαραίτητο να αναζητήσουμε τη νομική υπόστασή της, μέσα στο πλαίσιο της Ακινησίας. Η Έννοια της Αρετής είναι Νόμος της Ακινησίας και μόνον ως Ακίνητη Οντότητα μπορεί να καλύψει την ουσία του Νόμου, για το λόγο ότι η Αρετή είναι Μοναδική, Αγέννητη, Αθάνατη, Πλήρης και Αιώνια.
Ο Άνθρωπος που αναζητά την Αρετή μέσα από μία απόφαση του νου του, συνδέει χωρίς να το καταλαβαίνει το Νόμο της μη πραγματικότητας, που είναι ο κόσμος των αισθήσεών του, με το Νόμο της πραγματικότητας, που είναι η Αρετή ως Ακίνητη Οντότητα.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ένας λάτρης του Αγαθού, που ζει μέσα σ’ένα μη πραγματικό, δηλαδή αισθητό κόσμο, να δημιουργήσει μέθεξη με τον Αιώνιο κόσμο και να συνδεθεί με το Ακίνητον.
Στην περίπτωση αυτή, ο Νόμος της Ακινησίας και ο Νόμος των αισθητών πραγμάτων, συνδέονται μέσω συμβολής, που έχει ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος να επικοινωνεί απευθείας με τον Θείο Κόσμο και να Αγιοποιηθεί.
Aς αναφερθούμε σε ένα απλό παράδειγμα, όχι βεβαίως μοναδικό. Στην εποχή μας, η αναζήτηση του Αγαθού, βρίσκεται μέσα στις καθημερινές προσευχές των μοναχών που ζουν σε μοναστήρια, απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Οι άνθρωποι αυτοί διαρκώς προσεύχονται. Προσεύχονται για την σωτηρία της Ανθρωπότητος. Προσεύχονται να σταματήσουν οι πόλεμοι, οι αιματοχυσίες, οι αρρώστιες, η πείνα, η πνευματική άγνοια. Προσεύχονται διαρκώς για λογαριασμό κάποιων άλλων συνανθρώπων τους.
Αυτή η διαρκής προσπάθεια, μέσω προσευχής, να επιτύχουν η Θεία Πρόνοια να μεριμνήση για την Ευεργεσία προς τους ενδεείς, λέγεται αναζήτηση Αγαθού, δηλαδή υπηρέτηση της πλήρους Αγάπης.
Ο Πλάτων θεωρεί, ότι το έλλειμμα Πνεύματος, δημιουργεί έλλειμμα Ηθικής για τον Άνθρωπο, προς τον οποίο αγωνίζεται να μεταδώσει τις Ιδέες του. Για τον λόγο αυτό, το Αγαθόν που είναι η τάσις της Ψυχής προς το Αιώνιο και το Θείο, αποτελεί την κορύφωση όλων των Ιδεών του.
Ο Αισθητός κόσμος για τον Πλάτωνα είναι αυτός, εις τον οποίο όλα κινούνται, ανταποκρινόμενα στις περιορισμένες ικανότητες των ανθρωπίνων αισθήσεων.
Ό,τι κινείται, για τον Πλάτωνα αποτελεί ψευδαίσθηση.
Ο Νοητός Κόσμος, είναι ο κόσμος των αμετακίνητων και σταθερών Ιδεών.
Τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν κινείται γιατί είναι Θείος και το Θείον, ως Παντοδύναμον, δεν έχει ανάγκην κινήσεως. Αυτοί οι δύο κόσμοι, αποτελούν για τον Πλάτωνα την πεμπτουσία της Διδασκαλίας του, γιατί μόνον αυτοί καλύπτουν το «Αίτιον και το Αιτιατόν» που ο ένας υπόσχεται την αιώνια Ευδαιμονία της ψυχής και ο άλλος το αιώνιο «γίγνεσθαι» στο Σύμπαν ολόκληρο.
Η θεωρία των δύο Κόσμων, του Αισθητού και του Νοητού, αποτελεί το κλειδί ολόκληρου του συστήματος της Πλατωνικής Ιδεοκρατίας και θεμελιώνει το οικοδόμημα της απόλυτηςΠραγματικότητας.
Η Πραγματικότητα αυτή έχει σαν κυρίαρχη βάση και την δυαρχία, όχι μόνο από Γνωσιολογική και Μεταφυσική, αλλά κυρίως από Ανθρωπολογική άποψη.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου