Πώς να κάνετε τον εγκέφαλό σας να αγαπήσει μια καινούρια συνήθεια

Ναι, καλά διαβάσατε. Μπορεί να διανύουμε τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου, μα ποια στιγμή είναι καταλληλότερη για μια τέτοια ευχή από το μήνα που όλοι επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας με γεμάτες μπαταρίες, έτοιμοι για καινούρια ξεκινήματα; Εξάλλου, έχοντας διανύσει ήδη τα 3/4 της χρονιάς, ο Σεπτέμβρης μας δίνει μια τελευταία ευκαιρία να βάλουμε επιτέλους σε προτεραιότητα τις υποσχέσεις που δώσαμε στον εαυτό μας τον Ιανουάριο γεμάτοι ενθουσιασμό και αισιοδοξία - και που καταπατήσαμε ξανά και ξανά χρησιμοποιώντας ως άλλοθι κάθε πιθανή (και απίθανη) δικαιολογία.

Είμαστε αυτό που κάνουμε κατ' επανάληψη. Όχι αυτό που κάναμε κάποτε. Όχι αυτό που θα θέλαμε πολύ να κάνουμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε. Όχι αυτό που υποσχόμαστε στον εαυτό μας να κάνουμε, αλλά τελικά δεν κάνουμε ποτέ. Η καθιστική ζωή. H άνευ όρων παράδοση στα θέλγητρα του Netflix. Το κάπνισμα. Το γρήγορο, εύκολο, αλλά και μοιραία «βρώμικο» φαγητό. Η ανάγκη για αδιάκοπη παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα τα παραπάνω είναι συνήθειες που έχουν ριζωθεί για τα καλά στα κυκλώματα του εγκεφάλου μας. Γιατί, καλώς ή κακώς, ο εγκέφαλός μας είναι τεμπέλης. Όποτε του δίνεται η ευκαιρία, αυτοματοποιεί σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές και τα μετατρέπει σε συνήθειες. Και αυτές με τη σειρά τους, του επιτρέπουν να λειτουργεί στον «αυτόματο πιλότο».

Τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε την προτίμηση του εγκεφάλου μας για τις αυτοματοποιημένες δραστηριότητες προς όφελός μας, αντικαθιστώντας μία «κακή» συνήθεια με μία «καλή». Φυσικά, αυτό είναι στην πραγματικότητα πιο δύσκολο απ' ότι ακούγεται. Ή μάλλον, εμείς οι ίδιοι το κάνουμε πολύ δυσκολότερο απ' όσο χρειάζεται γιατί στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες στη δύναμη της θέλησης. Θέλετε να βάλετε στη ζωή σας τη γυμναστική, να μειώσετε το χρόνο που περνάτε κολλημένοι σε οθόνες ή να υιοθετήσετε οποιαδήποτε άλλη συνήθεια που πιστεύετε ότι θα σας ωφελήσει; Ας είμαστε ειλικρινείς: η δύναμη της θέλησης δεν αρκεί γιατί πολύ απλά, η δύναμη της συνήθειας είναι ισχυρότερη.

Αυτό όμως που μπορεί να σας βοηθήσει να κάνετε μια νέα συνήθεια αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς σας, είναι η δέσμευση στο στόχο που έχετε θέσει. Τη στιγμή που κανείς αποφασίζει ότι η επίτευξη του στόχου είναι η απόλυτη προτεραιότητά του, η εσωτερική διαμάχη ανάμεσα στο «θέλω» και στο «πρέπει» αυτόματα λήγει. Αφού αποφασίσουμε συνειδητά και όχι με «λόγια του αέρα» τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε, τότε δεν υπάρχουν ερωτήματα, εμπόδια και δικαιολογίες. Η απόφαση έχει παρθεί και όλα τα υπόλοιπα δρομολογούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην παρεκκλίνουμε από το στόχο μας.

Ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο συνήθως οι προσπάθειές μας να υιοθετήσουμε με επιτυχία καινούριες συνήθειες πέφτουν στο κενό είναι ότι οι στόχοι που θέτουμε είναι υπερβολικά υψηλοί.
Αντίθετα, αυτό που θα ήταν πολύ αποτελεσματικότερο, θα ήταν το να δεσμευτείτε σε έναν μικρό, πολύ μικρό και εύκολα επιτεύξιμο στόχο. Αν, για παράδειγμα, η επιθυμία σας είναι να διαβάζετε περισσότερα βιβλία γιατί με αυτό τον τρόπο θα μπορέσετε να συνδυάσετε μια αγαπημένη σας δραστηριότητα με μια ευκαιρία για συχνότερη διανοητική άσκηση, δεσμευτείτε πώς, ό,τι και να γίνει, θα διαβάζετε 1 σελίδα κάθε μέρα. Σας ακούγεται αστείο; Κι όμως, δεν είναι! Γιατί, σκεφτείτε το: πόσοι από εμάς που αγαπάμε το διάβασμα, αλλά το παραμελούμε εξαιτίας του υπερφορτωμένου προγράμματός μας, θα σταματήσουμε όντως στη 1 σελίδα; Το πιθανότερο είναι να διαβάσουμε πολύ περισσότερες. Έτσι, σταδιακά, χωρίς καν να χρειαστεί να πιέσουμε τον εαυτό μας και έχοντας δεσμευτεί απέναντι σε έναν πραγματικά πολύ μικρό στόχο, το διάβασμα θα γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας.

Κι αν θέλετε να αυξήσετε ακόμα περισσότερο την πιθανότητα να μην παρεκκλίνετε στιγμή από το στόχο σας, υπάρχει ένα ακόμα μικρό μυστικό: συνδέστε την καινούρια σας συνήθεια με μία ήδη υπάρχουσα. Για παράδειγμα, αντί να δεσμευτείτε απλά ότι κάθε μέρα θα διαβάζετε μία σελίδα από το βιβλίο σας, δεσμευτείτε ότι κάθε μέρα θα διαβάζετε μία σελίδα από το βιβλίο σας ενώ πίνετε τον απογευματινό σας καφέ ή μόλις ξαπλώσετε το βράδυ στο κρεβάτι σας.

Τα κακά νέα είναι ότι ο εγκέφαλός μας λατρεύει τις συνήθειες.
Τα καλά νέα είναι ότι ο εγκέφαλός μας λατρεύει τις συνήθειες.

Είναι μια ιδιοτροπία του που λειτουργεί ταυτόχρονα υπέρ και κατά μας!

Τι κρύβεται πίσω από τα ελαττώματά σου;

Mήπως αργείς πάντα στα ραντεβού ή έχεις την ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους;

Σχεδόν κανείς μας νομίζω, δεν σκέφτεται τους λόγους που συμπεριφερόμαστε ανορθόδοξα ίσως και επιβαρυντικά προς τον εαυτό μας και τους άλλους, ακόμη και αν εντοπίζουμε πως υπάρχει μια κάποια δυσλειτουργία στο “λογισμικό” μας. Αφού δεν το κάνουμε εμείς το έκανε ο καθηγητής Ψυχολογίας Dr Taibi Kahler

Σε έρευνά του ο Dr Taibi Kahler προσδιόρισε πέντε “κίνητρα αξιών” που αποτελούν το “κλειδί” για να αλλάξουν παγιωμένες συνήθειες που μας ενοχλούν.

Τι κρύβεται πίσω από τα ελαττώματά σου;

Για να δούμε αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάποιες από τις παρακάτω περιγραφές:

Βιασύνη
Τυπική συμπεριφορά: Διακόπτεις τους άλλους. Οτιδήποτε σε καθυστερεί σου προκαλεί εκνευρισμό.
Τι κρύβεται: Θέλεις να τα κάνεις όλα γρήγορα, νιώθεις ότι ο χρόνος είναι λίγος.

Τελειομανία
Τυπική συμπεριφορά: Αργείς, γιατί πρέπει όλα να γίνουν άψογα.
Τι κρύβεται: Θέλεις να κερδίζεις πάντα και να πετυχαίνεις παντού.

Ανάγκη για δύναμη
Τυπική συμπεριφορά: Υποθέτεις ότι ξέρεις πάντα καλύτερα.
Τι κρύβεται: Πρέπει να είσαι άτρωτος, να κρύβεις τις αδυναμίες σου.

Ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους
Τυπική συμπεριφορά: Συμφωνείς πάντα με το συνομιλητή σου. Η στάση σου αλλάζει ανάλογα με το ποιος είναι απέναντί σου.
Τι κρύβεται: Πιστεύεις ότι η ευτυχία των άλλων είναι πολύ πιο σημαντική από τη δική σου.

Σκληρή προσπάθεια
Τυπική συμπεριφορά: Αναλαμβάνεις τα πάντα, αλλά δεν τελειώνεις τίποτα.
Τι κρύβεται: Η ανάγκη να ξέρουν όλοι πόσο σκληρά προσπαθείς.

Ο Γιαχβέ και οι 'Ελληνες

Η Συρρίκνωση του Ελληνισμού από το Βδέλυγμα του Γιαχβέ

«Όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν»
Ελεγε ο μεγάλος ιστορικός της αρχαιότητος Θουκυδίδης και το ερώτημα που γεννάται είναι γιατί έδινε τόση μεγάλη σημασία στην μάθηση και γνώση της ιστορίας για τον άνθρωπο. Η απάντηση είναι διότι η ιστορική γνώση είναι η εμπειρία του λαού στον οποίο αναφέρεται και περιλαμβάνει όχι μόνον τα μεγαλουργήματα των προγενεστέρων γενεών αλλά και τα λάθη ώστε οι νεότερες γενεές να επαναλάβουν τις εποποιίες και τα μεγαλουργήματα των προγόνων τους τα οποία θα τους οδηγήσουν σε πρόοδο και ευημερία αλλά και να αποφεύγουν τα λάθη τους.

Συνεπώς η αληθινή ιστορική γνώση είναι μια υπέρτατη γνώση για τις μέλλουσες γενιές ενός λαού γιατί, επαναλαμβάνω και μάλιστα με έμφαση, περιλαμβάνει όλη την πείρα των προγόνων του και αυτή η πείρα ενισχύσει το φρόνημα του λαού όχι μόνον για να επαναλάβουμε τις εποποιίες των προγόνων μας, αλλά και για να μας προστατεύσει ώστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια σφάλματα, διότι η έκφραση «η ιστορία επαναλαμβάνετε» είναι μια πραγματικότητα την οποία κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Πέραν αυτού λαός που αγνοεί την ιστορία του είναι ουσιαστικά αποκομμένος από τις ρίζες του γιατί οι ρίζες του κάθε λαού είναι οι πρόγονοί του και λαός αποκομμένος από τις ρίζες του δεν έχει ηθικές αρχές και δεν έχει μέλλον.

Ειδικότερα για μας τους Έλληνες τώρα σε μια εποχή που κλονίζονται ιδανικά, αντιλήψεις και αξίες εμπρός στον ολετήρα της παγκοσμιοποίησης και ομογενοποίησες είναι θέμα εθνικό αλλά ταυτόχρονα και συμφέρον να μάθουμε επιτέλους την πραγματική μας ιστορία, γιατί εμείς οι Έλληνες, λαός φύσει ερευνητικός, φιλομαθής και συνάμα διεκδικητικός όταν θίγονται τα εθνικά και πάτρια συμφέροντά του. Ο Έλληνας μεγαλούργησε κατά την αρχαία εποχή και διέδωσε τα ιδανικά του και τις αξίες του στα πέρατα της οικουμένης.

Ο Έλληνας με στρατιωτική αρετή αλλά και με ανοικτούς πνευματικούς ορίζοντες χάραξε δική του πορεία με βήματα σταθερά και γοργά και συνέβαλε στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας. Ο Έλληνας της αρχαιότητος στιβαρός και άξιος πολεμιστής αλλά ταυτόχρονα φιλόσοφος δίδαξε τους λαούς της υφηλίου με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό του τι σημαίνει ελευθερία, δικαιοσύνη, ανδρεία, φιλοπατρία, επιστημονική πρόοδος, φιλοσοφικός στοχασμός και τόσες άλλες αξίες που θεμελίωσαν την ιδεολογική ταυτότητα του απανταχού της γης πολιτισμένου σήμερα κόσμου. Ας μην ξεχνάμε ο Τσόρτσιλ κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έλεγε «Από σήμερα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!»

Γνωρίζουμε(;) εμείς οι απόγονοί τους ποίοι και γιατί κατέστρεψαν αυτόν τον υπέροχο πολιτισμό ώστε σήμερα από τα 82 έργα του Αισχύλου έχουμε μόνο τα 7, από τα 92 έργα του Ευριπίδη μόνο τα 18, από τα 123 του Σοφοκλή μόνο τα 7 ενώ τα υπόλοιπα χάθηκαν δια παντός ως επίσης Έλληνες φιλόσοφοι, ποιητές, τραγωδοί, επιστήμονες έχουν μείνει στην ιστορία μόνο από τα ονόματα τους και μικρά αποσπάσματα από τα γραπτά τους που εμπεριέχονται σε άλλα κείμενα, ενώ δεκάδες άλλοι συγγραφείς έχουν χαθεί ακόμα και τα ονόματά τους για πάντα μαζί με τα έργα τους; Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι το ερευνητικό πνεύμα των Ελλήνων προγόνων μας καθώς και η φιλομάθεια τους ήταν αυτή που είχε δημιουργήσει τεράστιο όγκο συγγραφικού έργου που βρισκόταν τόσο σε δημόσιες όσο και σε ιδιωτικές βιβλιοθήκες ώστε να έχουμε την αναφορά ότι στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας υπήρχαν 700.000 συγγράμματα τα οποία καταστράφηκαν για πάντα.
Ποίοι και γιατί τα κατέστρεψαν;

Γνωρίζουμε την αλήθεια, όπως αυτή διασώθηκε μέσα από κείμενα και ιστορικές πηγές, ποίοι ήταν οι υπεύθυνοι για τα φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε βάρος του Ελληνισμού και τα οποία οδήγησαν ακόμα και σε απώλεια Ελληνικών πληθυσμών ώστε ο Ελληνισμός να γνωρίσει μεγάλη συρρίκνωση; Βλέπουμε και θαυμάζουμε στους αρχαιολογικούς χώρους ερείπια περικαλλών ναών, βλέπουμε στα μουσεία αγάλματα ακρωτηριασμένα ή θραύσματα αυτών και κάποια ελάχιστα πλήρη αγάλματα που στην θέα τους πραγματικά αγάλλεται η ψυχή μας από το κάλος και την τελειότητά τους αλλά ποίοι και γιατί τα κατάντησαν έτσι;

Μαθαίνουμε για τις πολεμικές τους αρετές των Ελλήνων στους πολέμους κατά των Περσών, μαθαίνουμε για τα κατορθώματα των προγόνων μας οι οποίοι υπό την ηγεσία του Αλεξάνδρου δημιούργησαν μια αυτοκρατορία και στις χώρες που κατέκτησαν ίδρυσαν περί τις 280 ελληνικές πόλεις οι οποίες ανθούσαν στο εμπόριο, στις τέχνες και στις επιστήμες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πολιτιστική επέκταση των Ελλήνων και πέραν της Μικράς Ασίας στην Συρία, στην Παλαιστίνη, στην Μεσοποταμία και στην Αίγυπτο. Σήμερα από αυτές τις πόλεις ελάχιστες σώζονται (π.χ. η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο) με ελάχιστους Έλληνες, όμως γνωρίζουμε πως και γιατί χάθηκε αυτός ο ελληνισμός;

Μαθαίνουμε για την κατάκτηση ολόκληρου του Ελληνικού κόσμου από τους Ρωμαίους, μαθαίνουμε ότι «κατακτήσαμε» πολιτιστικά τον Ρωμαίο κατακτητή και ότι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έγινε Ελληνική Αυτοκρατορία με την επωνυμία Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αγνοούμε ότι α) η ονομασία «Βυζαντινή αυτοκρατορία» δόθηκε τον 17ον αιώνα δηλαδή τρεις αιώνες μετά την οριστική της κατάρρευση, από τους τότε Ευρωπαίους ιστορικούς· λόγω του ακραίου θεοκρατικού και καταπιεστικού της χαρακτήρα της προς τους λαούς που είχε υπό την κατοχή της και β) ότι όλοι οι Αυτοκράτορες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ἠ «Βυζαντινής αυτοκρατορίας» υπέγραφαν ως Ρωμαίοι Αυτοκράτορες παρά το γεγονός ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν μετά από κάποια περίοδο ήταν η ελληνική επομένως ουδέποτε υπήρξε ελληνική διοίκηση αυτής της αυτοκρατορίας.

Ας δούμε όμως τα γεγονότα και ας κρίνουμε. Ας μάθουμε επιτέλους την αλήθεια, όσο σκληρή και αν είναι και ας έχουμε το θάρρος και την ευθυκρισία ως αρωγούς στην αναζήτηση της ταυτότητός μας ως Έλληνες και ως Άνθρωποι. Έτσι θα εξετάσουμε τα γεγονότα κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κατοχής.

ΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΑΤΟΧΗ την διακρίνουμε σε δυο περιόδους, την πρώτη μέχρι τον Κωνσταντίνο τον Α’ (324 μ.κ.ε.) την δεύτερη από τον Κωνσταντίνο τον Α’ μέχρι την άλωση της Πόλης (1453 μ.κ.ε.) και αυτό διότι από την άνοδο στον θρόνο του Κωνσταντίνου η συμπεριφορά των Ρωμαίων αυτοκρατόρων έναντι των Ελλήνων αντιστράφηκε.

Πρώτη περίοδος ρωμαϊκής κατοχής
Κατά την πρώτη περίοδο (μέχρι το 324 μ.κ.ε.) ο Ελληνισμός υφίσταται αρχικά μια καθοδική πορεία αλλά γρήγορα κατορθώνει να αναλάμψει και να κατακτήσει πολιτιστικά τους κατακτητές του και αυτό έγινε γιατί οι Ρωμαίοι ήταν φιλοπρόοδοι και όχι μόνον υιοθέτησαν πρόθυμα τα επιτεύγματα των Ελλήνων αλλά και τα προήγαγαν. Κατά την περίοδο αυτήν οι Ρωμαίοι, υιοθέτησαν τις τέχνες και τις επιστήμες που εισήγαγαν από τους κατακτημένους τους Έλληνες, μελετούσαν και εναρμονίστηκαν με τον ελληνικό φιλοσοφικό στοχασμό ακόμα και την ελληνική γλώσσα υιοθέτησαν την οποία είχαν ως γλώσσα της επιστήμης, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας με αποτέλεσμα να ομιλείται σε όλη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία παρά το γεγονός ότι η επίσημη γλώσσα της διοίκησης ήταν η λατινική γλώσσα και μάλιστα πολλοί Ρωμαίοι έγραφαν στην Ελληνική γλώσσα όπως ο Αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος και αργότερα, ο Μ. Ιουλιανός.

Στην Μ. Ασία, την Παλαιστίνη και στην Μεσοποταμία, υπήρχαν περί τις 280 Ελληνικές πόλεις με μικτούς πληθυσμούς όπου οι κάτοικοι, Έλληνες και μη, μιλούσαν ελληνικά και ακολουθούσαν την Ελληνική παράδοση παρά το γεγονός ότι η διοίκηση ήταν ρωμαϊκή. Αυτήν την ελληνίζουσα αυτοκρατορία παρέλαβε ο Μ. Κωνσταντίνος όταν κατέλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο.

Δευτέρα περίοδος ρωμαϊκής κατοχής
Η δεύτερη περίοδος αρχίζει με ενθρόνιση στον αυτοκρατορικό θρόνο του λεγόμενου “Μέγα” και “άγιου” και ισαπόστολου Κωνσταντίνου. Μια από τις πρώτες πράξεις του Κωνσταντίνου του Α’ (324-337) ήταν η μεταφορά της πρωτεύουσας του κράτους στην Ελληνική πόλη Βυζάντιο, την οποία μετονόμασε σε Νέα Ρώμη και την στόλισε με έργα τέχνης που απόσπασε βιαίως από ελληνικούς ναούς. Θα περίμενε κανείς η μεταφορά της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας μέσα στην καρδιά του ελληνισμού να συντελέσει στον πλήρη εξελληνισμό της αυτοκρατορίας, όμως στην πράξη συνέβη το αντίθετο διότι αρχίζει η συστηματική καταστροφή των ναών των Ελλήνων όπου στην θέση τους κτίζονται εκκλησίες ενώ οι ιερείς θανατώνονται με βασανιστήρια.

ΔΕΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Κατά την περίοδο αυτήν αποκεφαλίζεται ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος ο οποίος ούτω υπήρξε ο πρωτομάρτυρας του ελληνισμού. Μετά θάνατον ο Κωνσταντίνος και παρά το εγκληματικό του παρελθόν (μεταξύ των άλλων θανάτωσε την σύζυγό του Φαύστα μέσα καζάνι με βραστό νερό), ανακηρύσσεται από το ιερατείο “Μέγας” και “Άγιος” και ισαπόστολος.

Ο Κωνστάντιος (337-361), που διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο τον Α’, υπήρξε ακόμα σκληρότερος. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Κωνστάντιου είναι να θέση εκτός νόμου το «ελληνίζειν» δηλαδή την ενασχόληση με τις επιστήμες, τις τέχνες και την φιλοσοφία. Ο Κωνστάντιος θα μείνει στην ιστορία ως εκείνος που (κατά τον Λιβάνιο) «ιερά και νεώ τους μεν έκλεισε, τους δε κατέσκαψε τους δε βεβήλους αποφήνας πόρνοις ενοικείν έδωκεν» (31) δηλαδή τα μεν ιερά των Ελλήνων κατέσκαψε τους δε ναούς τους έδωσε σε πόρνες να ενοικούν.

Από το 354 αρχίζουν οι πρώτες πυρπολήσεις βιβλιοθηκών σε πολλές πόλεις της αυτοκρατορίας και περίπου αυτό θα διαρκέσει επί 1000 περίπου χρόνια. Κατά την περίοδο αυτήν θα καούν στην πυρά ανυπολόγιστος αριθμός ελληνικών βιβλίων φιλοσοφίας, λογοτεχνίας, ιστορίας, γεωγραφίας, ποιητικές συλλογές και κυρίως επιστημονικά βιβλία μαθηματικών κλπ τα οποία για τον εξαιρετικά χαμηλού πνευματικού επιπέδου όχλο αποτελούσαν (ιδιαίτερα τα μαθηματικά) κείμενα μαγείας και προϊόντα της ελληνικής «μωρίας».

Η καταστροφή της ελληνικής γραμματείς είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της επιστήμης και της πνευματικής και τεχνολογικής προόδου της ανθρωπότητος. Το αποτέλεσμα αυτών των πράξεων φαίνεται σήμερα αφού από την αρχαιοελληνική γραμματεία διεσώθει, όπως υπολογίζεται, λιγότερο από τον 1% αυτής. Αυτή η τακτική της πυρπολήσεως βιβλιοθηκών με έργα που αναφέρονται στην ελληνική παράδοση και φιλοσοφία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με την πυρπόληση βιβλιοπωλείων που πωλούν κατά κύριο λόγο βιβλία της ελληνικής γραμματείας και βιβλία που αφορούν τον ελληνικό πολιτισμό από τους λεγόμενους «αντιεξουσιαστές» οι οποίοι ουδέποτε έκαψαν βιβλιοπωλεία με χριστιανικές και εβραϊκές εκδόσεις.

Οι ίδιοι «αντιεξουσιαστές» βεβήλωσαν το άγαλμα του υμνητή της ελευθερίας Ρήγα Φεραίου ενώ το άγαλμα του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ που βρίσκεται δίπλα το άφησαν ανέγγιχτο. Τότε (τον χριστιανικό μεσαίων) το ιερατείο της ορθοδοξίας και ο όχλος (παρακινούμενος από το ιερατείο) χαρακτήριζαν τους Έλληνες «ειδωλολάτρες, μιαρούς κλπ» και ο όχλος (υποκινούμενος από το ιερατείο) επιτίθετο κατά των ιερών των Ελλήνων και τα κατέστρεφε τώρα οι λεγόμενοι «αντιεξουσιαστές» χαρακτηρίζουν τους Έλληνες «φασίστες και ρατσιστές» και επιτίθενται κατά βιβλιοπωλείων με εκδόσεις Ελλήνων. Ποίοι είναι αυτοί που υποκινούν τώρα τους «αντιεξουσιαστές»;

Τότε (τον χριστιανικό μεσαίων) η πολιτική ηγεσία του κράτους (αυτοκράτορες) παρακινούμενοι από το ιερατείο συνέτασσαν νόμους με τους οποίους διέτασσαν την εξόντωση του Ελληνισμού τώρα η πολιτική ηγεσία αφήνει ανέγγιχτους τους «αντιεξουσιαστές»! Μήπως η πολιτική ηγεσία γνωρίζει ποίοι κρύβονται και καθοδηγούν τους «αντιεξουσιαστές και δεν θέλει να τους θίξει»;

Τα μεγάλα ερωτήματα!
Ο Μέγας Ιουλιανός (361-363), που διαδέχεται τον Κωνστάντιο, παρά το γεγονός ότι είχε βαπτισθεί με την βία χριστιανός, διατάξει όπως παύσει κάθε είδος διωγμός κατά των εθνικών. Θεσμοθετεί απόλυτη ανεξιθρησκία και επιδιορθώνει όσους από τους ελληνικούς ναούς δεν είχαν ολοκληρωτικά καταστραφεί από τους χριστιανούς. Θέλοντας κάθε άνθρωπος να έχει την δυνατότητα να ακολουθεί ελεύθερα το θρησκευτικό του μονοπάτι επιδιώκει ακόμα και την αναστήλωση του ναού του Σολομώντα. Ο Ιουλιανός το 363 δολοφονείται πισώπλατα, κατά τον χρονικογράφο Μαλάλα, από τον Μερκούριο ο οποίος αμέσως ανακηρύσσεται από το ιερατείο «άγιος» ενώ ο Ιουλιανός «παραβάτης».

Κατά την περίοδο αυτήν και ιδίως από τους επόμενους αυτοκράτορες Θεοδόσιο τον Α’, Αρκάδιο και Ιουστινιανό έλαβαν χώρα οι μεγάλες διώξεις των Ελλήνων. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει μια διευκρίνιση: την περίοδο αυτήν όταν έλεγαν «Έλληνες» εννοούσαν τους μετέχοντας της ελληνικής παιδείας και συνεπώς του ελεύθερου φιλοσοφικού στοχασμού, Έλληνες διότι οι Έλληνες που ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό απεκδύθηκαν τον χαρακτηρισμό τους ως Έλληνες, παρά το γεγονός ότι ομιλούσαν ελληνικά και πολλοί είχαν ελληνική καταγωγή αλλά χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους απλώς ως χριστιανούς και Ρωμαίους (ή Ρωμιούς) και αυτό συνεχίσθηκε μέχρι την άλωση της Πόλης όπου π.χ. ο Γεώργιος Σχολάριος, ο μετέπειτα οικουμενικός πατριάρχης Γεννάδιος, διακηρύσσει ότι «αν και ομιλώ ελληνικά δεν είμαι Έλλην… αν με ρωτήσει κάποιος τι είμαι θα του απαντήσω ότι είμαι χριστιανός» και ο ίδιος προτρέπει «τους γουν δυσσεβείς και αλάστορας (δηλ. καταραμένους) Ελληνιστάς … πυρί και σιδήρω και ύδατι και παντίς τρόποις εξαγάρετε της παρούσης ζωής…» επίσης προτρέπει «ράβδιζε, είργε (δηλ. φυλάκιζε), είτα γλώσσαν αφαιρεί, είτα χείρα απότεμνε, κι αν και ούτως μένη κακός, θαλάσσης πέμπε βυθώ» (30).

Ο Θεοδόσιος ο Α’ (379-395) με διάταγμα που εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 στην Θεσσαλονίκη ορίζει επίσημη και μοναδική θρησκεία του κράτους τον χριστιανισμό και κηρύσσει εκτός νόμου κάθε άλλη λατρεία. Όποιος δεν είναι χριστιανός χαρακτηρίζεται «ως σιχαμερός, αιρετικός, μωρός και τυφλός και απειλείται με επουράνια και επί γης τιμωρία» (βλέπε Κώδιξ Θεοδοσίου). Το 390 ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος εξαπολύει μέγα διωγμό κατά των Ελλήνων και των Εθνικών της περιοχής. Καταστρέφει σχεδόν όλους τους μη χριστιανικούς ναούς της Αλεξάνδρειας Επακολουθεί νέα εξέγερση των Εθνικών η οποία καταπνίγεται στο αίμα και το Σεράπειο και η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καίγονται.

Το 392 ο Θεοδόσιος ο Α’ με νέο έδικτο απαγορεύει την θρησκεία του Δωδεκαθέου και κάθε μη χριστιανική τελετή και επακολουθούν νέες σφαγές Ελλήνων εθνικών. Το 394 ο Θεοδόσιος απαγορεύει τους Ολυμπιακούς αγώνες (39επ) ως «ελληνικό μίασμα», νομοθετεί την καταστροφή των ελληνικών ναών και καταστρέφονται οι ναοί της Ολυμπίας ενώ ορίζει την ιουδαϊκή θρησκεία ως ανεκτή από τους χριστιανούς και απαγορεύει κάθε καταστροφή Ιουδαϊκών συναγωγών. Μετά από όλα αυτά ο Θεοδόσιος χαρακτηρίζεται στην ελληνική ιστορία ως «Μέγας» και «Άγιος».

Ο Αρκάδιος (395-408) με δύο έδικτα του διατάζει ανηλεή διωγμό κατά Ελλήνων και Εθνικών. Όμως ο κίνδυνος των χριστιανών Γότθων αρχίζει να ανησυχεί τον Αρκάδιο. Ο σύμβουλος του Αρκάδιου Ρουφίνος, συμβουλεύει τον αρχηγό των Γότθων Αλάριχο να στραφεί εναντίον της Γης των Ελλήνων διότι αμύθητα πλούτη του λέγει ότι κρύβονται μέσα στους ελληνικούς ναούς και στους οίκους των Ελλήνων.

Οι Γότθοι του Αλάριχου (42) επί τρία χρόνια (396-399) συνεπικουρούμενοι από πλήθος μοναχών αρχίζουν την ισοπέδωση των ελληνικών πόλεων και την σφαγή των Ελλήνων. Το Δίων, η Μεσσηνία, το Άργος, η Νεμέα, η Λυκόσουρα, η Σπάρτη, τα Μέγαρα, η Κόρινθος και άλλες ελληνικές πόλεις καταστρέφονται ολοκληρωτικά. Τα ιερά του Διός στην Νεμέα, τα ιερά της Ολυμπιάς, τα αρκαδικά ιερά της Λυκόσουρας και πλήθος άλλων ελληνικών λατρευτικών κέντρων καταστρέφονται ολοκληρωτικά ενώ οι ιερείς τους σφάζονται ή καίγονται ζωντανοί όπως ο Ιλάριος ενώ οι αυτοκρατορικές φρουρές παρακολουθούν απαθέστατα.

Ο Αλάριχος για το «θεάρεστο» έργο της ισοπέδωσης της Ελλάδος διορίζεται από τον Αρκάδιο διοικητής της Ιλλυρίας. Το 396 με έδικτο ορίζεται ότι η ενασχόληση με τις εθνικές λατρείες αποτελεί πράξη ύστατης προδοσίας και το 397 με νέο έδικτο διατάζει το περίφημο «Ες έδαφος φέρειν» για όλους τους εναπομείναντες ναούς Ελλήνων Εθνικών. Οι αδιάκοπες διώξεις των Ελλήνων με διατάγματα των διαφόρων χριστιανών αυτοκρατόρων αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες όπως και οι υπόλοιποι εθνικοί επέμεναν με πείσμα στις πατρώες τους αντιλήψεις εκτελώντας ακόμα και κρυφά και με κίνδυνο της ζωής τους τις ιεροπραξίες τους.

Το 408 αυτοκράτωρ αναγορεύεται ο Θεοδόσιος ο Β’ (408-450) ο οποίος συνεχίζει τους διωγμούς των Ελλήνων. Η περίοδος αυτή σημαδεύεται από τρία σημαντικά γεγονότα για τον ελληνισμό που πρέπει να αναφερθούν α) το 415 έγινε ο μαρτυρικός θάνατος της Μαθηματικού και φιλοσόφου Υπατίας από σωματοφύλακες του πατριαρχείου και καλόγηρους την οποία έγδαραν ζωντανή με κοχύλια και κατόπιν της έσπασαν τα κόκαλα και την τεμάχισαν ο δε θεωρούμενος από πολλούς συγγραφείς ως ηθικός αυτουργός Πατριάρχης Κύριλλος (σ 262) ανακηρύχθηκε από την εκκλησία «Άγιος» β) 429 όπου ροπαλοφόροι μοναχοί και αυτοκρατορικοί στρατιώτες γκρεμίζουν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Θεάς Αθηνάς στον Παρθενώνα και λαφυραγωγούν το ιερό και παράλληλα διώκονται οι Έλληνες εθνικοί της Αθήνας και γ) ο Θεοδόσιος ο Β’ διατάζει το κάψιμο όλων των μη χριστιανικών βιβλίων και ειδικότερα του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πορφύριου που υπήρξε μαθητής του Πλωτίνου.

Επί αυτοκρατόρων Μαρκιανού και Λέοντος του Α’ (450-474) συνεχίζεται το καταστροφικό έργο για ότι είχε απομείνει από την Ελληνική γραμματεία. Φιλόσοφοι και επιστήμονες με την κατηγορία ότι ελληνίζουν εκτελούνται όπως π.χ. ο Ζώσιμος, ο Ισίδωρος και ο Σεβεριανός ενώ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου εκτελούν βασανίζουν και διαπομπεύουν πολλούς κρυφούς εθνικούς ιερείς. Επί αυτοκράτορος Ζήνωνος (474-491), εκδηλώνεται εξέγερση των Ελλήνων κατά του χριστιανικού κατεστημένου με ηγέτες τον Λεόντιο, τον Ίλλο και τον αθηναίο φιλόσοφό Παμπρέπιο, όμως παρά τον γενναίο αγώνα των η εξέγερση καταστέλλεται μέσα σε 4 χρόνια και οι επαναστάτες θανατώνονται κατά χιλιάδες

Ακολουθεί η Ιουστινιάνειος Δυναστεία ιδίως κατά την περίοδο του Ιουστινιανού ή Γιουτπράδα (527-565) κατά την οποία συνεχίζονται δια πυρός και βασανιστηρίων και με μεγαλύτερη ένταση οι διωγμοί των Ελλήνων με αιτιολογικό την «των ανοσιών και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη».). Επί Ιουστινιανού συντάσσεται ο περίφημος «Ιουστινιάνειος κώδικας» μνημείο ανθελληνικού παροξυσμού και καταργεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μέσα στα αντίποινα είναι η αφαίρεση κτημάτων των Ελλήνων τα οποία δίδονται στην εκκλησία.

Το 529 ο Ιουστινιανός κλείνει την φιλοσοφική σχολή των Αθηνών και δημεύει την περιουσία της. Στην Κωνσταντινούπολη φυλακίζονται, βασανίζονται και εκτελούνται γραμματικοί, ρήτορες, νομικοί και λόγιοι με την κατηγορία ότι είναι «Έλληνες» διότι το Έλληνας σημαίνει πλέον τον μισερό ειδωλολάτρη και αποτελεί ύβρη για έναν άνθρωπο να ονομάζεται Έλληνας. Τέλος το 562 νέος διωγμός των Ελλήνων και λοιπών εθνικών σε Αθήνα, Παλμήρα και Κωνσταντινούπολη και ο χρονικογράφος Ι. Μαλάλας στο έργο του «Χρονογραφία» γράφει χαρακτηριστικά ότι Έλληνες πιάστηκαν και διαπομπεύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη ταυτόχρονα με το κάψιμο ελληνικών βιβλίων και εικόνων των Θεών.

Επί αυτοκράτορος Τιβέριου (578-582), δεν υπάρχουν πλέον εθνικοί Έλληνες οι οποίοι να δηλώνουν δημοσίως το Έλληνες και το Εθνικοί αλλά οι εναπομείναντες πιστοί στις πατρώες παραδόσεις κινούνται κρυφά. Έτσι την περίοδο αυτήν εκατοντάδες κρυπτοεθνικοί εκτελούνται, παλουκώνονται, αποκεφαλίζονται και σταυρώνονται όταν αποκαλυφθούν τα θρησκευτικά τους πιστεύω όπως π.χ. ο ύπαρχος Ανατολής Ανατόλιος. Οι Έλληνες εθνικοί πλέον έχουν εξοντωθεί και επιζούν όσοι βαπτίστηκαν χριστιανοί και όσοι είχαν τα οικονομικά μέσα μεταναστεύουν προς τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης.

Επί αυτοκράτορος Μαυρίκιου (582-602), συνεχίζονται οι διωγμοί κατά οποιουσδήποτε κριθεί ύποπτος για εθνική λατρεία και με συνοπτικές διαδικασίες τον οδηγούν στην πυρά ή τον σταυρώνουν αφού προηγουμένως τον βασανίσουν.

Ακολουθεί η Ηράκλειος δυναστεία (610-717) κατά την οποία συνεχίζονται οι διωγμοί. Ο Ηράκλειος υπήρξε μεγάλος στρατηγός. Το βάρος των προσπαθειών του επικεντρώθηκε στην απόκρουση των Αβάρων, των Σλάβων και κυρίως των Περσών. Το 627 μετά νικηφόρα εξαετή εκστρατεία κατά των Περσών κατάφερε να κλείσει ειρήνη με τους Πέρσες οι οποίοι επέστρεψαν στους Βυζαντινούς την Συρἰα, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και τον Τίμιο Σταυρό. Οι μακροχρόνιοι πόλεμοι με τους Πέρσες εξασθένησαν τόσο την αυτοκρατορία όσο και τους Πέρσες και αυτό διευκόλυνε τους Άραβες ώστε να καταλάβουν εύκολα την Παλαιστίνη, την Συρία και την Αίγυπτο.

Επίσης οι διώξεις από το ορθόδοξο Βυζάντιο των αιρετικών κυρίως Νεστοριανών και Μονοφυσιτών που ζούσαν στις περιοχές αυτές τους ώθησαν να συνεργαστούν με τους Πέρσες και ιδίως αργότερα με τους Άραβες, οι οποίοι έδειχναν θρησκευτική ανοχή, πράγμα που είχε καταστρεπτικές συνέπειες για την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκαν οι Άραβες και εύκολα απέσπασαν από τους Βυζαντινούς μόνον με 27.000 άνδρες αρχικά μεν την Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, αργότερα δε και άλλες περιοχές όπου οι περισσότεροι κάτοικοι έγιναν μωαμεθανοί. Στα μετέπειτα χρόνια οι Άραβες επεκτείνουν τις κατακτήσεις τους και φθάνουν να πολιορκήσουν ακόμα και την Κωνσταντινούπολη. Προς την πλευρά της Βαλκανικής χερσονήσου το 679 οι Βούλγαροι καταλαμβάνουν την Βάρνα, καθυποτάσσουν τις γύρω φυλές Σλάβων και εγκαθίστανται οριστικά στην κάτω Μοισία.

Γενικότερα οι διώξεις των Ελλήνων και οι θρησκευτικές διενέξεις μέσα στους κόλπους της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν η αιτία να καταστραφεί ο ακμάζων Ελληνισμός με τους θεσμούς του στις πόλεις κυρίως της Συρίας και της Αιγύπτου και να κυριαρχήσουν οι ιθαγενείς λαοί των περιοχών αυτών που ζούσαν στην ύπαιθρο, οι οποίοι αντιτάχτηκαν στο Βυζαντινό κράτος και τελικά προσχωρήσαν στους Άραβες με τους οποίους είχαν και φυλετική συγγένεια. Έτσι οι Έλληνες των περισσοτέρων από τις προαναφερθείσες 280 ελληνικές πόλεις χάθηκαν και όσοι επέζησαν και άφησαν απογόνους σήμερα λέγονται Ιταλοί, Σύριοι, Παλαιστίνιοι, Πέρσες, Ιορδανοί, Ιρακινοί, Άραβες, Αιγύπτιοι Τούρκοι κλπ αλλά δεν γνωρίζουν πλέον ότι είναι Έλληνες.

Μέχρι και την 11η εκατονταετηρίδα το Βυζαντινό κράτος ήταν ακόμη το πλουσιότερο κράτος της γης, και μπορούσε να συγκροτήσει αξιόλογη δύναμη στρατού και ναυτικού για να προστατεύσει τα σύνορα, όμως, περί το τέλος της Μακεδονικής Δυναστείας, έχασε την «Μεγάλη Ελλάδα» (δηλαδή την κάτω Ιταλία και την Σικελία).

Στην Βαλκανική έχασε τις βόρειες περιοχές. Κοντά στον Δούναβη εγκαθίστανται σλαβικές φυλές και Βούλγαροι, οι Έλληνες περιορίζονται στα παράλια. Επίσης σλαβικές φυλές προωθούνται νοτιότερα κατά καιρούς σε περιοχές γύρω από την Θεσσαλονίκη, στην Θεσσαλία, στην Ήπειρο και κατά τα μέσα της 8ης εκατονταετηρίδας οι φυλές αυτές καταλαμβάνουν σημαντικές περιοχές της Πελοποννήσου.

Έτσι ενώ στις βόρειες περιοχές οι Έλληνες περιορίσθηκαν στις παραλιακές περιοχές νοτιότερα, από την Μακεδονία μέχρι του Ταινάρου αναγκάσθηκαν να παραχώρηση στις σλαβικές φυλές αρκετές περιοχές της υπαίθρου. Αλλά εδώ ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πολυπληθέστερος και επικρατέστερος και κατόρθωσε στο διάστημα από την 8η έως την 14η εκατονταετηρίδα να αφομοιώσει ή να τις εκδιώξει τις σλαβικές αυτές φυλές. Έκτος από τους Σλάβους και Βουλγάρους είχαν εγκατασταθεί κατά την 10η και 11η εκατονταετηρίδα στις ευρωπαϊκές περιοχές της αυτοκρατορίας Βλάχοι, Αλβανοί, Αρμένιοι, Σύριοι, Τούρκοι, Μαδραΐτες, ακόμη και Ιουδαίοι.

Άλλο κακό αυτής της περιόδου ήταν οι λεηλασίες των παραλίων και των νησιών από τους μωαμεθανούς πειρατές. Το 896 πειρατές κατάσφαξαν όλους τους κατοίκους της Δημητριάδος. Παρόμοιες καταστροφές δοκίμασαν τα νησιά Αίγινα, Πάρος, Νάξος, Λέσβος. Το έτος 904 πειρατές κατέλαβαν την Θεσσαλονίκη, έσφαξαν πολλούς κατοίκους, λεηλάτησαν την πόλη και πήραν μαζί τους στην αιχμαλωσία 22.000 νέους.

Κατά την 7η εκατονταετηρίδα η Αίγυπτος και η Συρία καταλαμβάνονται από τους Άραβες. Όλες οι μεγάλες πόλεις, που έκτισε εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του χάνονται οριστικώς, εξ αιτίας κυρίως των θρησκευτικών διενέξεων όπου οι Ορθόδοξοι στράφηκαν κατά των Νεστοριανών, των Μονοφυσιτών και των Παυλιανιτών. Μαζί με τις πόλεις χάνεται και ο εκεί Ελληνισμός, που ήταν σε μεγάλη ακμή. Η ελληνική γλώσσα υποχωρεί μπροστά στην αραβική. Οι Έλληνες αυτοί είναι σήμερα Άραβες, Σύριοι, Πέρσες, Ιορδανοί, κλπ και από αυτούς είναι ζήτημα αν υπάρχουν σήμερα κάποιοι που θυμούνται ότι ήσαν κάποτε Έλληνες.

Στην Μικρά Ασία ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πυκνότερος αλλά ο Ελληνισμός αυτός αφανίσθηκε, γιατί στερήθηκε τις παραδόσεις, τις αναμνήσεις και τα αισθήματα φιλοπατρίας του Ελληνισμού και πέραν αυτού, λόγω των διώξεων από τον κλήρο όσων τολμούσαν να αυτοπροσδιοριστούν ως Έλληνες, αφού δεν τολμούσαν να πουν ότι είναι Έλληνες και έτσι έχασαν την ελληνική τους συνείδηση. Ποίοι φταίνε γι αυτό;

Κατά τις επόμενες εκατονταετίες η αυτοκρατορία συνεχώς εξασθενεί και αδυνατεί να συγκρατήσει τα στίφη των βαρβάρων που εισβάλουν από κάθε κατεύθυνση. Η Ιταλία κατακτήθηκε από τους Φράγκους και αργότερα Σαρακηνοί εισβάλουν και κατακτούν την Σικελία με αποτέλεσμα μέρος από τους εκεί Έλληνες της Μεγάλη Ελλάδος να χαθούν. Στην βαλκανική χερσόνησο εισβάλουν Γότθοι, Άβαροι, Σλάβοι και Βούλγαροι οι οποίοι επί αιώνες έσφαζαν, αφάνιζαν και φεύγοντας έσερναν μαζί τους στην αιχμαλωσία ελληνικούς πληθυσμούς με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνισμού της βόρειας Βαλκανικής να σφαγή ή να αφομοιωθεί με τους εισβολείς.

Μια από τις συνέπειες αυτών των εισβολών και της καταστροφής των Ελληνικών πληθυσμών της Βαλκανικής χερσονήσου είναι το λεγόμενο σήμερα μακεδονικό πρόβλημα. Στην Μικρά Ασία, στην Συρία, στην Μεσοποταμία, στην Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο εισβάλουν Πέρσες, Άραβες και αργότερα Τούρκοι που εγκαθίστανται εκεί και όλες οι ελληνικές πόλεις και οι εκεί Έλληνες σφάζονται ή αφομοιώνονται με την βία από τους εισβολείς με αποτέλεσμα να χαθούν οριστικά όλοι οι εκεί ελληνικοί πληθυσμοί.

Τέλος οι σταυροφορίες και ιδιαίτερα η 4η σταυροφορία υπήρξε καταστρεπτική για την Βυζαντινή αυτοκρατορία η οποίας, δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι τότε ουσιαστικά καταλύθηκε. Μετά την 4η σταυροφορία και την απελευθέρωση της Κων/πόλεως από τους Λατίνους η αυτοκρατορία είχε τόσο πολύ εξασθενήσει ώστε το 1453 έγινε η τυπική της κατάλυση.

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του ανθρώπου και των Θεών (όπως τους εννοούν οι Έλληνες) εκτός από την τεραστία διαφορά στο νοητικό, το γνωστικό κλπ επίπεδο, είναι η αθανασία. Οι άνθρωποι είναι θνητοί ενώ οι Θεοί αθάνατοι. Οι ΘΕΟΙ, σύμφωνα με την ελληνική θρησκεία, βοηθούν τους ανθρώπους να αποκτήσουν την γνώση, να προοδεύσουν πνευματικά ώστε να αποκτήσουν κι αυτοί την αθανασία (δηλαδή να γίνουν κι αυτοί Θεοί) και αυτό γινότανε μέσω των μυστηριακών σκηνωμάτων (Ελευσίνιων Μυστηρίων κλπ).

Αντίθετα ο Θεός των βιβλικών θρησκειών (δηλαδή ο Γιαχβέ), θέλει τον άνθρωπο χωρίς γνώση (δηλαδή σε κατάσταση αποκτηνώσεως). Όταν όμως ο άνθρωπος έφαγε από το «ξύλο» της γνώσεως ο Γιαχβέ είπε ότι με την απόκτηση της γνώσεως [ο άνθρωπος] έγινε σαν αυτόν και [φοβάται] ότι αν ακολούθως [ο άνθρωπος] φάγει και από το «ξύλο» της ζωής δηλαδή της αθανασίας θα αποκτήσει και την αθανασία! (Γεν. Γ' 22) Γι αυτό τον εξεδίωξε από τον «παράδεισο» και τον «καταδίκασε» να εργάζεται, θεωρών ότι η εργασία είναι καταδίκη κι όχι ευλογία! Ας μας προβληματίσει αυτή η διαφορά!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ
Εμείς οι Έλληνες από το 330 μ.κ.ε. μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας γνωρίσαμε αφανισμό τόσο του 99% της πολιτιστικής μας κληρονομίας όσο και της ύπαρξής μας ώστε σήμερα να αποτελούμε χωρίς υπερβολή περίπου το 20% του Ελληνισμού και σήμερα με την καθοδηγούμενη λαθρομετανάστευση κινδυνεύουμε με ολοκληρωτική εξαφάνιση. Αυτό το φοβερό ολοκαύτωμα των Ελλήνων προγόνων μας η πλειοψηφία του λαού το αγνοεί γιατί εσκεμμένα οι κρατούντες (που είναι διάδοχοι αυτών που μας κατάσφαξαν) το κρύβουν.

Ο όρος «εβραιοχριστιανοί» οφείλεται στο ότι: α) το σημαντικότερο μέρος της «βίβλου» δηλαδή του ιερού βιβλίου των χριστιανών· το αποτελούν τα ιερά βιβλία των Εβραίων και τα υπόλοιπα (καινή διαθήκη) είναι εξαρτημένα από τα ιερά βιβλία των Εβραίων γιατί παραπέμπουν σ’ αυτά και συνεπώς ο χριστιανισμός δεν μπορεί να υπάρξει ως θρησκεία χωρίς τα ιερά βιβλία των Εβραίων δηλαδή είναι θρησκεία μέσα από την θρησκεία των Εβραίων, β) ο κύριος πρωταγωνιστής του έργου του χριστιανισμού· ο Ιησούς ή Γιαχβέ ή Ιεχωβάς ήταν Εβραίος και θεωρείται από τους χριστιανούς ως ο αναμενόμενος μεσσίας των Εβραίων και γ) ο Γιαχβέ Ιησούς έλεγε ότι δεν ήλθε να καταργήσει την εβραϊκή θρησκεία αλλά για να την συμπληρώσει. Επομένως ο χριστιανισμός είναι η «συμπληρωμένη» εβραϊκή θρησκεία. Τώρα τι δουλειά έχει ο ΕΛΛΗΝΑΣ με τα Εβραϊκά δρώμενα (σωστά ή λάθος μας είναι αδιάφορο) μόνο το σάπιο μυαλό ενός χριστιανού μπορεί να εξηγήσει, άλλωστε είναι γνωστό ότι η ΛΟΓΙΚΗ είναι απούσα στις θεολογικές υποθέσεις!!!

 

Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Όταν αυτό το συναίσθημα γίνεται καταλύτης για την πνευματική αλλά και κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να ισχυριστούμε, ότι η συγκεκριμένη θρησκεία που γεμίζει αυτό το έμφυτο συναίσθημα αποτελεί θρησκεία που συντελεί στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Όταν όμως μια θρησκεία από την μια δημιουργεί ουσιαστικά ανελεύθερα και καταπιεσμένα πνευματικά και όχι μόνο άτομα και από την άλλη αποτελεί το όχημα για ομάδες ανθρώπων να επιβουλεύονται και να εκμεταλλεύονται με το χείριστο τρόπο τον λαό, πατώντας πάνω ακριβώς σε αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα, τότε η συγκεκριμένη θρησκεία είναι υπεύθυνη για την δημιουργηθείσα πνευματική αναπηρία της ανθρωπότητας. Και όχι ακριβώς υπεύθυνη αλλά συνυπεύθυνη γιατί ο κάθε άνθρωπος οφείλει, σαν μια πνευματική, σωματική και ολοκληρωμένη οντότητα που είναι, να προσπαθεί συνέχεια για την δική βελτίωση. Οπότε η αποδοχή εκούσιας ή συνειδητής, μιας καταστάσεως που τον εμποδίζει να πράξει τα ανώτερο, βαρύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τον ίδιο.

Και αυτό είναι το κύριο νόημα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Η Συμμετοχή, η Δράση, η ανάληψη ευθυνών. Με άλλα λόγια, ο απώτερος στόχος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ είναι το ακριβώς αντίθετο του εβραιοχριστιανισμού· δηλ. να αποτελεί μια στοχαστική, ανεξάρτητη και πάνω απ’ όλα ουσιαστική και για τον ίδιο αλλά και για τον συνάνθρωπο, Ζωή.
 

Τέλος νομίζω ότι τώρα έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για μας τους Έλληνες να επανέλθουμε στην γνήσια Ελληνική μας παράδοση, αυτήν που ανέπτυξε τις επιστήμες και που δημιούργησε Παρθενώνες και έργα τέχνης και πολιτισμού για τα οποία όλη η ανθρωπότητα υποκλίνεται και να απεκδυθούμε κάθε δοξασία που υποδουλώνει το πνεύμα και το κάνει υποχείριο δογμάτων αντιθέτων με τον ελεύθερο φιλοσοφικό στοχασμό.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ η ΙΑΧΩΒΑ

Η ΓΝΩΣΗ
Η γνώση των Νόμων της λειτουργούσης Φύσεως δίδει στον κάτοχό της πτέρυγας αετού και δύναμη λέοντος, ώστε να έχει την δυνατότητα να υποτάξει στην θέλησή του τις μορφές του απείρου. Σε αντίθεση με την αξία της γνώσεως υπάρχει η αρνητική διδαχή· από την λεγόμενη «παλαιά διαθήκη» η οποία ατυχώς μέσω των «βιβλικών» λεγομένων θρησκειών διασώθηκε μέχρι σήμερα και διδάσκει ότι η γνώση του «καλού» και του «κακού» αποτελεί τον απαγορευμένο για τον άνθρωπο καρπό και συνεπώς είναι θεϊκή κατάρα την οποία πρέπει να αποφύγει ο άνθρωπος γιατί διαφορετικά θα προκαλέσει την οργή του «ενός εξωκοσμικού θεού ή Ιαχωβά ή Γιαχβέ» και ότι δεν θα έχει θέση στον «παράδεισο» δηλαδή σε χώρο όπου ο άνθρωπος θα παραμένει αδρανής σαν φυτό και σε κατάσταση άγνοιας δηλαδή αποκτήνωσης κι ότι αυτή η κατάσταση (της αδράνειας και άγνοιας) αποτελεί τέτοια ευτυχία που ορισμένοι θυσιάζουν την ζωή τους γι’ αυτήν και κατά τον μεσαίωνα κατέστρεψαν έναν λαό, τους Έλληνες και όλα τα πολιτισμικά τους στοιχεία!. Η γνώση δεν είναι κατάρα αλλά είναι δύναμη και μάλιστα η μεγαλύτερη μέσα στο Σύμπαν και συνεπώς ευλογία την οποία ο πνευματικός κόσμος μεταβιβάζει στην ανθρωπότητα ώστε μέσω αυτής να προοδεύει και εξελίσσεται πνευματικά.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ
Η εργασία για τον ελεύθερο άνθρωπο είναι ύψιστη αρετή και ο οποίος όχι μόνον δοξάζει την εργασία και τους εργάτες αλλά και καταδικάζει τους άεργους και κατ’ επέκταση καταδικάζει τον παρασιτισμό και την μάστιγα της ανθρωπότητας που έχει ως εφεύρημα αφενός μεν το οικονομολογικό θεώρημα της «ήσσονος προσπάθειας» (δηλαδή κέρδος με ελάχιστη προσπάθεια, ανεξάρτητα από τον σκοπό και προορισμό αυτής της προσπάθειας) και αφετέρου την αρνητική διδαχή από την «παλαιά διαθήκη» και διδάσκει ότι η εργασία είναι θεϊκή κατάρα στην οποίαν καταδικάστηκε και πρέπει να υποκύψει ο άνθρωπος γιατί οι «πρωτόπλαστοι» παραβίασαν την εντολή του «ενός εξωκοσμικού θεού του Γιαχβέ»

Η εργασία δεν είναι κατάρα αλλά ευλογία την οποία ο πνευματικός κόσμος κληροδότησε στην ανθρωπότητα γιατί μέσω αυτής προοδεύει και εξελίσσεται πνευματικά και πολιτιστικά. Η αποφυγή της εργασίας, ακόμα και αν βασίζεται σε «ιερά βιβλία», προκαλεί στασιμότητα που αποτελεί έμπνευση του σκότους, το οποίο δεν θέλει την πρόοδο και εξέλιξη της ανθρωπότητας, αφού η εργασία είναι μοχλός προόδου και εξελίξεως της ανθρωπότητας και, πέραν του χρησίμου αποτελέσματος, μας αποκαλύπτει τα μυστικά της Φύσεως, τόσο της οργανικής όσο και της πνευματικής.

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ
Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ του ανθρώπου και των Θεών· όπως τους εννοούν οι Έλληνες, είναι η αθανασία. Οι άνθρωποι είναι θνητοί ενώ οι Θεοί αθάνατοι. Οι Θεοί, σύμφωνα με την ελληνική θρησκεία, βοηθούν τους ανθρώπους να αποκτήσουν την γνώση, να προοδεύσουν και να αποκτήσουν την αθανασία (δηλαδή να γίνουν κι αυτοί Θεοί) και αυτό γινόταν μέσω των μυστηριακών σκηνωμάτων. Αντίθετα ο Γιαχβέ, θέλει τον άνθρωπο χωρίς γνώση δηλαδή σε κατάσταση αποκτήνωσης και φοβάται μήπως αποκτήσει κι ο άνθρωπος την αθανασία και γίνει σαν αυτόν! Ας μας προβληματίσει αυτή η διαφορά! Απορώ, τι τέλος πάντων είναι ο Γιαχβέ; Είναι ο δημιουργός του κόσμου ή ο άρχων του σκότους!

Η διαστημοσυσκευή Κασίνι-Χόιχενς θα «αυτοκαταστραφεί» στην επιφάνεια του πλανήτη Κρόνου

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 η διαστημοσυσκευή «Κασίνι-Χόιχενς», ένα από τα πιο προηγμένα διαστημικά εργαστήρια του ανθρώπου, θα οδηγηθεί σε αυτοκτονία στην πυκνή ατμόσφαιρα του Κρόνου, του αέριου γίγαντα τον οποίο μελετούσε τα τελευταία 13 χρόνια. To «Κασίνι-Χόιχενς» εκτοξεύτηκε από τη Γη πριν από 20 χρόνια και του έχει δοθεί το όνομα των δύο αστρονόμων Giovanni Cassini και Christiaan Huygens, που πρώτοι μελέτησαν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών τον 17ο αιώνα.
 

Η διαστημοσυσκευή αυτή, που ήταν εξοπλισμένη με την καλύτερη τεχνολογία της εποχής της, έχει μέγεθος και βάρος όσο ένα λεωφορείο, μετέφερε τρεις τόνους καυσίμων, όργανα για 27 διαφορετικά πειράματα, και ήταν το πιο πολύπλοκο και πετυχημένο διαστημόπλοιο που είχε κατασκευαστεί μέχρι τότε.

 

Οι καλωδιώσεις των διαφόρων συστημάτων και οργάνων της έχουν συνολικό μήκος 12 km, ενώ ολόκληρη η συσκευή καλύπτεται από ένα ειδικό «χρυσαφί» περίβλημα, σαν ένα είδος δέρματος που την προστατεύει από τις ακραίες θερμοκρασίες που επικρατούν στο Διάστημα, καθώς και από την σύγκρουση μικρομετεωριτών. Η διαστημοσυσκευή αυτή περιλαμβάνει 12 συνολικά όργανα παρατήρησης και φωτογράφησης, ηλεκτρονικούς υπολογιστές ελέγχου, τρεις γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων για την παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας που χρειάζεται, ειδικές κεραίες ραδιοεπικοινωνίας με τη Γη, πυραυλικές μηχανές προώθησης και διόρθωσης τροχιάς και φυσικά την αυτόνομη διαστημοσυσκευή «Χόιχενς», η οποία αποσπάστηκε από την κύρια διαστημοσυσκευή και προσεδαφίστηκε στην επιφάνεια του μεγαλύτερου δορυφόρου του Κρόνου, τον Τιτάνα φωτογραφίζοντας την επιφάνειά του και μελετώντας την ατμόσφαιρα που τον περιβάλει.

 

Κι όμως παρά την πετυχημένη του πορεία η NASA καταδίκασε το «Κασίνι» να αυτοκαταστραφεί γιατί καθώς τα καύσιμα του Κασίνι τελείωναν υπήρχε μία μικρή πιθανότητα η διαστημοσυσκευή να συγκρουστεί ανεξέλεγκτα με τον δορυφόρο του Κρόνου Εγκέλαδο. Μία τέτοια σύγκρουση ίσως να επηρέαζε αρνητικά την εξέλιξη της οποιασδήποτε πιθανής μορφής εξωγήινης ζωής που ίσως να έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό του δορυφόρου. Η εκτίμηση αυτή δημιουργήθηκε ένα χρόνο μετά την άφιξή του «Κασίνι» στον Κρόνο όταν το 2005 εντόπισε στον νότιο πόλο του Εγκέλαδου (που έχει διάμετρο 505 km), διάφορα «ηφαιστειακά» χαρακτηριστικά που εκτοξεύουν παγωμένα υλικά. Το «Κασίνι» από απόσταση 175 km εντόπισε διάφορες χαράδρες που δημιουργήθηκαν τις τελευταίες μερικές εκατοντάδες χρόνια, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ο δορυφόρος αυτός είναι ακόμη γεωλογικά ενεργός. Από τις χαράδρες αυτές το «Κασίνι» παρατήρησε πάνω από 100 πίδακες υδρατμών από το εσωτερικό του που περιλαμβάνουν υλικά τα οποία προϊδεάζουν τους επιστήμονες ότι ίσως να υπάρχει κάποιο είδος μικροβιακής μορφής ζωή στο εσωτερικό του Εγκέλαδου.

Παρατηρήσεις που διεξήχθησαν αργότερα αποκάλυψαν ότι η επιφάνεια του Εγκέλαδου καλύπτεται από ένα παγωμένο στρώμα νερού με πάχος 5 km, ενώ κάτω απ’ αυτό το στρώμα υπάρχει ένας τεράστιος ωκεανός νερού σε υγρή μορφή με βάθος 65 km όπου ίσως να έχει δημιουργηθεί κάποιο είδος ζωής. Για να μην μολυνθεί, λοιπόν, ο πιθανός αυτός φορέας εξωγήινης ζωής, από μία απρόσμενη σύγκρουση του «Κασίνι» με την επιφάνεια του Εγκέλαδου αποφασίστηκε η αυτοκτονία του που πρόκειται να γίνει την Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου, 2017.

 

Πριν από το «Κασίνι» η πρώτη ανθρώπινη διαστημοσυσκευή που προσπέρασε από κοντά το δορυφορικό σύστημα του Κρόνου ήταν ο αμερικανικός «Πρωτοπόρος 11» τον Σεπτέμβριο του 1979 σε απόσταση 21.000 km από την επιφάνεια των νεφών του. Οι φωτογραφίες που μας έστειλε είχαν 50.000 φορές μεγαλύτερη ευκρίνεια από τα καλύτερα τηλεσκόπια της εποχής εκείνης. Το Νοέμβριο του 1980 ο «Βόγιατζερ 1» και τον Αύγουστο του 1981 ο «Βόγιατζερ 2» συνάντησαν τον πλανήτη Κρόνο και μετέδωσαν στη Γη μερικές από τις πιο εκπληκτικές πληροφορίες γι’ αυτόν, τους δορυφόρους και τους δακτυλίους του. Οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες αυτές επιβεβαίωσαν πολλές θεωρίες και υποθέσεις που είχαμε μέχρι τότε για το τι υπήρχε στον έκτο πλανήτη από τον Ήλιο, ενώ σε μερικές άλλες περιπτώσεις οι επιστήμονες έμειναν άναυδοι από τις καταπληκτικές νέες ανακαλύψεις.

 

Ο Κρόνος είναι μια γιγάντια περιστρεφόμενη μπάλα αερίων, ένα παχύ στρώμα συμπιεσμένου υδρογόνου που περιβάλλει έναν μικρότερο πέτρινο πυρήνα στο μέγεθος της Πλανήτη μας, ενώ στην κορυφή του υπάρχει μια νεφοσκεπής ατμόσφαιρα. Με μέγεθος λίγο μικρότερο από του Δία, ο τεράστιος αυτός κόσμος κάνει τη Γη μας να φαίνεται δίπλα του σαν ένα κοσμικό πετραδάκι. Η ατμόσφαιρά του αποτελείται από μια σούπα αερίων (κυρίως υδρογόνου και ηλίου) με πολύχρωμες ζώνες νεφών, τυφώνες στο μέγεθος της Γης και ρεύματα ανέμων που ξεπερνούν σε ταχύτητα τα 1.700 km την ώρα. Τα χρώματα που βλέπουμε είναι αποτέλεσμα των ιχνοστοιχείων αμμωνίας, μεθανίου, ασετιλίνης, προπανίου και άλλων αερίων. Η πυκνότητα του είναι η μικρότερη από όλους τους πλανήτες, και λόγω του όγκου του είναι τόσο ελαφρύς, ώστε αν τον ρίχναμε σ’ έναν τεράστιο ωκεανό θα μπορούσε να επιπλεύσει. Αν και ο Κρόνος δεν είναι τόσο όμορφα χρωματισμένος όσο ο Δίας, συναντήσαμε και εδώ καταιγίδες και ατμοσφαιρικές αναταραχές που κινούνται στα ψηλότερα στρώματα των νεφών του. Οι άνεμοι κινούνται γύρω από τον πλανήτη με μεγαλύτερη ταχύτητα από τους ανέμους του Δία δημιουργώντας στο διάβα τους ρεύματα και κύματα συμπίεσης που σχηματίζουν αιθέριους κύκλους και όμορφες συστροφές.

Ο μεγαλύτερος από τους 62 μέχρι τώρα δορυφόρους του Κρόνου (που έχει διάμετρο 5.150 km) ονομάζεται Τιτάνας, και είναι ο δεύτερος σε μέγεθος δορυφόρος του Ηλιακού μας Συστήματος, μεγαλύτερος ακόμη και από τους Ερμή και Πλούτωνα. Είναι το μοναδικό φεγγάρι στο Ηλιακό μας Σύστημα που διαθέτει αξιόλογη ατμόσφαιρα και το μόνο αντικείμενο, εκτός από τη Γη μας, του οποίου ο αέρας αποτελείται κυρίως από άζωτο. Καλύπτεται όμως από μία πυκνή πορτοκαλόχρωμη ομίχλη που έκρυψε την κρύα και μυστηριώδη επιφάνεια του Τιτάνα από τα αδιάκριτα μάτια των διαστημοσυσκευών μας μέχρι τις αρχές του 2005. Καθώς το Κασίνι προσπερνούσε για τρίτη φορά τον Τιτάνα, απελευθέρωσε την ειδική διαστημοσυσκευή «Χόιχενς» της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος που μετέφερε. Στα μέσα Ιανουαρίου του 2005 το «Χόιχενς» βούτηξε στη συννεφιασμένη, θολή ατμόσφαιρα αζώτου, που καλύπτει συνεχώς τον Τιτάνα για να μας αποκαλύψει τα μυστικά που κρύβονται στην επιφάνειά του.

 

Μεταξύ των άλλων που θέλαμε να μάθουμε για τον μεγαλύτερο αυτό δορυφόρο του Κρόνου περιλαμβάνονται: η ακριβής φύση της επιφανείας του, η ιστορία της εξέλιξης που κρύβεται πάνω της, η ύπαρξη ή όχι λιμνών ή και ωκεανών ακόμη υγρού εθανίου, η ύπαρξη βροχών ή όχι υγρού μεθανίου, η ύπαρξη ή όχι διαβρωτικών στοιχείων στην επιφάνεια, η ύπαρξη ή όχι βουνών ή λόφων, η ταχύτητα και η διεύθυνση των ανέμων στην ατμόσφαιρα, η ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στην επιφάνεια, η περιεκτικότητα των διαφόρων αερίων που περιλαμβάνει η ατμόσφαιρά του, η ομοιότητα ή όχι της επιφάνειας και της ατμόσφαιρας του Τιτάνα με τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Γη πριν από την εμφάνιση της ζωής, και τέλος η δυνατότητα ή όχι δημιουργίας ζωής στον δορυφόρο αυτόν του Κρόνου.

Σ’ όλη τη διάρκεια της αποστολής αυτής το «Χόιχενς» μας έστειλε αμέτρητες πληροφορίες και θεαματικές φωτογραφίες της ατμόσφαιρας και της επιφάνειας του μυστηριώδους αυτού δορυφόρου αποκαλύπτοντάς μας πολλές νέες πληροφορίες. Η ατμόσφαιρα του Τιτάνα αποτελείται από ένα χημικό μείγμα παρόμοιο με την ατμόσφαιρα που είχε η πρωτογενής Γη και η οποία έχει διατηρηθεί σε θερμοκρασία που φτάνει τους -180° C. Στον Τιτάνα δηλαδή και στις βροχές μεθανίου, τις λίμνες εθανίου και στην οργανική λάσπη που φαίνεται να διαθέτει, μπορεί να βρούμε μια μικρογραφία της μορφής που είχε η Γη πριν από την εμφάνιση της ζωής και ίσως μπορέσουμε να ανακαλύψουμε επίσης και κάποιες ενδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η ζωή στη Γη.

 

Ο Τιτάνας όμως δεν είναι ο μόνος από τους καταπληκτικούς δορυφόρους του Κρόνου που κρύβει θαυμαστά μυστήρια. Γιατί παρόλο που πολλοί από τους δορυφόρους αυτούς αποτελούνται κυρίως από πάγους αντί για πετρώματα, διαθέτουν εν τούτοις μεγάλο αριθμό παράξενων και ανεξήγητων χαρακτηριστικών, μεταξύ των οποίων γιγάντιες χαράδρες, τεράστιους γκρεμούς, καθώς και διάφορες αινιγματικές λευκόχρωμες και σκοτεινές περιοχές. Οι περισσότεροι πάντως δορυφόροι του δεν φαίνεται να είναι δημιουργήματα του Κρόνου αλλά αντίθετα πρόκειται μάλλον για συλληφθέντες αστεροειδείς, σαν τους δορυφόρους του Άρη, αφού το μέγεθός τους δεν υπερβαίνει τα μερικές δεκάδες χιλιόμετρα, ενώ η τροχιά τους είναι ακανόνιστη.

 

Δισεκατομμύρια είναι επίσης και οι δορυφορίσκοι που σχηματίζουν τους χιλιάδες δακτυλίους που περιβάλλουν τον Κρόνο αν και ακόμη και σήμερα δεν έχει διευκρινιστεί επακριβώς ο τρόπος, με τον οποίο δημιουργήθηκαν. Όταν σχηματίστηκε ο Κρόνος ίσως, να άφησε κοντά του αχρησιμοποίητα υλικά που δεν κατόρθωσαν να συμπτυχθούν σχηματίζοντας έναν ακόμη δορυφόρο. Ίσως πάλι, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, ένας από τους δορυφόρους του Κρόνου να πλησίασε πάρα πολύ κοντά στον πλανήτη, οπότε η βαρυτική δύναμή του Κρόνου να τον διέσπασε σχηματίζοντας με αυτόν τον τρόπο το σύστημα των δακτυλίων του.

Μήπως το Big Bang γέννησε τρισεκατομμύρια μαύρες τρύπες

Μήπως κατά τη διάρκεια των πρώτων στιγμών του Κόσμου μας γεννήθηκε ένας τεράστιος αριθμός μαύρων οπών; Είναι μια πολύ παράξενη ιδέα, που γίνεται πιθανή από τις ακραίες πυκνότητες που συνδέονται με το big bang. Μέχρι τώρα, δεν υπάρχει κανένα σοβαρό στοιχείο ότι τέτοιες αρχέγονες μαύρες τρύπες (PBHs) υπήρξαν ποτέ, αλλά νέες παρατηρήσεις για αυτή την εποχή θα μπορούσαν να αλλάξουν ό,τι ξέραμε.

 

Αρχέγονες μαύρες τρύπες

Η ανίχνευση τους θα είχε τεράστιο όφελος, επειδή αυτές θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξετάσουμε τον πολύ πρώιμο Κόσμο ένα μικρό μόνο μέρος του ενός δευτερολέπτου αφότου άρχισαν όλα, όταν δηλαδή οι συνθήκες ήταν τόσο ακραίες, που και οι καλύτερες θεωρίες της φυσικής μας έχουν πρόβλημα να τις περιγράψουν. Οι αρχέγονες μαύρες τρύπες επίσης μπορεί να αποτελούν μέρος της μυστήριας αόρατης ουσίας της γνωστής σκοτεινής ύλης, που φαίνεται να αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα της ύλης στο σύμπαν.

 

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι που μπορεί να σχηματίστηκαν μέσα στην κόλαση του πρώιμου Κόσμου οι αρχέγονες μαύρες τρύπες (PBH). Παραδείγματος χάριν, οι τότε πυκνές συγκεντρώσεις της ενέργειας συνδεδεμένες με εξωτικά ενεργειακά πεδία θα μπορούσαν να καταρρεύσουν κάτω από τη βαρύτητά τους – σύμφωνα με τη σχετικότητα του Einstein, η ενέργεια ασκεί βαρύτητα ακριβώς όπως η ύλη – για να κάνουν μαύρες τρύπες. Ένα τέτοιο ενεργειακό πεδίο είναι πιθανά υπεύθυνο για τη γρήγορη διαστολή του πρώιμου Κσμου, ένα φαινόμενο που καλούμαι πληθωρισμό.

 

Είναι δε δυνατή μια ευρεία ποικιλία μαζών για τις PBH, ανάλογα με το σενάριο του σχηματισμού τους. Οι μαύρες τρύπες με την ελάχιστη δυνατή μάζα, με μικρότερη από τη μάζα ενός κομήτη, ή 1 τρισεκατομμύριο κιλά, θα εξατμιζόταν γρήγορα μέσω της κβαντικής διαδικασίας γνωστής ως ακτινοβολία Hawking.

 

Εκρηκτικές μαύρες οπές

Υπάρχουν μη επιβεβαιωμένες αναφορές της ακτινοβολίας από ελαφρώς πιο μεγαλύτερης μάζας PBH, τα τελευταία ίχνη των οποίων θα εξατμίζονταν ακριβώς τώρα.

 

Μεγαλύτερης μάζας PBH, που μπορεί να γεννήθηκαν με μέχρι 100.000 φορές τη μάζα του ήλιου, θα μπορούσαν να επιζήσουν για να βάλουν μια σφραγίδα στο Κοσμικό Υπόβαθρο Μικροκυμάτων (CMB), την ακτινοβολία που εκπέμφθηκε από τη θερμή ύλη κατά προσέγγιση 400.000 έτη μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη.

 

Κι αυτό επειδή οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτίνες X καθώς καταπίνουν ύλη από τα περίχωρά τους, και αυτές οι ακτίνες X μπορούν να δραπετεύσουν από τη γειτονιά των μαύρων οπών για να ιονίσουν άτομα υδρογόνου. Και το γεγονός αυτό θα είχε λεπτές επιπτώσεις στο πως η ίδια η ύλη κατανέμεται σε περιοχές υψηλής και χαμηλής πυκνότητας – μια κατανομή που αντανακλάται στην Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου Μικροκυμάτων.

 

Αυτή η επίδραση μπορεί να εξηγήσει μια μπερδεμένη απόκλιση μεταξύ των αποτελεσμάτων του Δορυφόρου Ανισοτροπίας Μικροκυμάτων Wilkinson (WMAP), που μέτρησε τη CMB, και μελέτες για το πώς είναι συγκεντρωμένοι οι γαλαξίες.

 

Οι δύο εργασίες διαφωνούν σε μια παράμετρο που ονομάζεται sigma8, που περιγράφει πώς συγκεντρώθηκε μαζί η ύλη στον πρώιμο Κόσμο. Αλλά σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη με επικεφαλής το Massimo Ricotti του πανεπιστημίου της πολιτείας Μέρυλαντ στο College Park, οι δύο μετρήσεις συμφωνούν εάν συμπεριλαμβάνονται στα μοντέλα οι οι PBH.

 

Όμως ο ίδιος ο Ricotti λέει ότι είναι πολύ νωρίς για να ισχυριστεί ότι υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για τις αρχέγονες μαύρες τρύπες. Είναι ακόμα δυνατό ότι ο λεπτομερής έλεγχος των μετρήσεων θα τους φέρει σε συμφωνία χωρίς την επίκληση αυτών των εξωτικών αντικειμένων, ισχυρίζεται.

 

Η πρώτη μελέτη άστρων

Η μελέτη του, επίσης, προτείνει ότι το φαινόμενο ιονισμού των PBH θα είχε βοηθήσει να ανάψει ο σπινθήρας σχηματισμού των πρώτων άστρων στον Κόσμο. Η παρουσία ελεύθερων ηλεκτρονίων βοηθά ζεύγη των ατόμων υδρογόνου να ενωθούν και να διαμορφώσουν το μοριακό υδρογόνο. «Σχηματίζεται πολύ μοριακό υδρογόνο – περίπου 10 έως 100 φορές περισσότερο από όσο θα σχηματιζόταν εάν δεν υπήρχαν οι αρχέγονες μαύρες τρύπες», τονίζει ο Ricotti.

 

Το μοριακό υδρογόνο βοηθά ώστε να ψυχθούν νέφη αερίου με την εκπομπή ακτινοβολίας, επιτρέποντας έτσι στα νέφη να συμπυκνωθούν φτιάχνοντας αστέρια. Ο Ricotti πιστεύει ότι το νέο Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb, που σχεδιάζεται να προωθηθεί το 2018, μπορεί να είναι σε θέση να ανιχνεύσει αυτήν την αύξηση του σχηματισμού των αστεριών.

 

Ίσως το πιο περίεργο είναι ότι εάν οι αρχέγονες μαύρες τρύπες επιζούν σε αρκετά μεγάλους αριθμούς σήμερα, τότε τα νέφη τους θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος ή ακόμα και όλη τη μυστήρια σκοτεινή ύλη.

 

Το κύριο πρόβλημα με αυτή την πιθανότητα είναι ότι δεν είναι σαφές εάν οι συνθήκες που απαιτούνται για να σχηματιστούν οι PBH σε μεγάλους αριθμούς,  εμφανίστηκαν ποτέ στον Κόσμο μας.

 

Στο σενάριο σχηματισμού που περιλαμβάνει το πεδίο πληθωρισμού, παραδείγματος χάριν, ο αριθμός των αρχέγονων οπών PBH που σχηματίζονται εξαρτάται από άγνωστα μεγέθη, όπως είναι το μέγεθος των διακυμάνσεων στο πεδίο πληθωρισμού. «Σε μερικά πληθωριστικά μοντέλα, μπορούν να σχηματιστούν πολλές PBH, σε άλλα διαμορφώνονται πολύ λίγες από αυτές», αναφέρει ο Ricotti. «Δεν είναι προφανές εάν αυτές σχηματίζονται σε ικανοποιητικούς αριθμούς για να είναι ενδιαφέρουσες.»

 

Παράθυρο στο παρελθόν

Είναι πιθανό ότι πολύ μεγάλα ποσά ιονισμού στον πρώιμο Κόσμο – ενδεχομένως να οφείλεται στις ακτίνες X που εκπέμπονται από τις PBH – να μπορούσαν να ανιχνευθούν από το δορυφόρο Planck της Ευρώπης, που σχεδιάστηκε να προωθηθεί στα μέσα του 2008, λέει το μέλος της ομάδας WMAP Rachel Bean του πανεπιστημίου Cornell στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης. «Είναι κατανοητό ότι τέτοια αποτελέσματα θα μπορούσαν να μετρηθούν από το δορυφόρο Planck»,  λέει η Bean.

 

Εάν προκύψουν ποτέ πειστικά στοιχεία για τις αρχέγονες μαύρες τρύπες, τότε θα έδιναν στους επιστήμονες ένα εξαιρετικά σημαντικό παράθυρο του Κόσμου μας στις απαρχές του χρόνου. «Η παρουσίαση αποδείξεων ότι υπάρχουν ακόμη και πολύ λίγες αρχέγονες μαύρες τρύπες, θα μας δίδασκε πολλά για τον πρώιμο Κόσμο», λέει ο Ricotti. «Δεν ξέρουμε και πολλά για εκείνες τις εποχές.»

 

Η μάζα των μαύρων οπών θα μας αποκάλυπτε το χρόνο στον οποίο σχηματίστηκαν, επειδή τα διαφορετικά σενάρια για το σχηματισμό τους εμφανίζονται σε διαφορετικούς χρόνους και δίνουν φυσικά διαφορετικές μάζες. Εάν σχηματίστηκαν στο τέλος του πληθωρισμού, τότε η ύπαρξή τους θα αποκάλυπτε σημαντικές πληροφορίες για τη σκοτεινή φυσική αυτής της περιόδου της γρήγορης διαστολής.

 

«Θα μπορούσατε να αποκλείσετε τα μοντέλα του πληθωρισμού που δεν θα παράγουν αυτές τις μαύρες τρύπες», λέει ο φυσικός James Chisholm του Νότιου Πανεπιστημίου της πολιτείας Utah. «Κάποιος τότε θα έπαιρνε πιθανώς ένα βραβείο Νόμπελ.»

------------------

Το 2001 επιστήμονες του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες ανακοίνωσαν ότι μπορεί μικροσκοπικές μαύρες τρύπες να εκρήγνυται σε όλη την κοσμική γειτονιά μας. Και οι εκρήξεις αυτές θα μπορούσαν να εξηγήσουν μια κατηγορία ασυνήθιστων εκρήξεων ενέργειας που έχουν παρατηρηθεί εδώ στη Γη.

 

Οι εκρήξεις ακτίνων-γ απελευθερώνουν ενέργεια κατά θεαματικό τρόπο, και για μερικά δευτερόλεπτα μπορούν να επισκιάσουν όλες τις άλλες στον Κόσμο. Μπορούν να προέλθουν από οποιοδήποτε μέρος του ουρανού, και οι αστρονόμοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι παράγονται στην ίδια την άκρη του Κόσμου, πιθανότατα στις υπέρλαμπρες πύρινες βολίδες που δημιουργούνται κατά τη γέννηση ή κατά τη συγχώνευση αστρικών μαύρων οπών.

 

Όμως το μοντέλο αυτό λένε οι David Cline, Christina Matthey και Stanislaw Otwinowski δεν ισχύει για τις εκρήξεις που διαρκούν λιγότερο από 100 χιλιοστά του δευτερολέπτου, που αποτελούν τις 42 από τις 3000 εκρήξεις που παρατήρησαν μέχρι το 2001.

 

Αυτές οι σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα δεν προέρχονται από όλες τις κατευθύνσεις, ούτε συγκεντρώνονται στο δίσκο του Γαλαξία μας ή στο κέντρο του, όπως θα περιμέναμε αν συνδέονταν με τα αστέρια. Αλλά υπάρχει ένας υπαινιγμός μιας συγκέντρωσης τους προς τον σπειροειδή βραχίονα που λέγεται Ωρίωνας του Γαλαξία μας, ο επόμενος σπειροειδής βραχίονας μετά από τον ήλιο.

 

Οι σύντομες εκρήξεις που προσδιορίστηκαν από τον Cline είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά, γι αυτό και μάλλον προκαλούνται από παρόμοια γεγονότα. Ο Cline πρότεινε τότε ότι με τις σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα βλέπουμε στην ουσία την εκπυρσοκρότηση μικροσκοπικών μαύρων οπών που σχηματίστηκαν κατά τη Μεγάλη Έκρηξη.

 

Οι μαύρες τρύπες πιστεύουμε πως τελειώνουν τη ζωή τους με μια βίαια έκρηξη ενέργειας, που ονομάζεται ακτινοβολία Hawking. Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα τους, τόσο περισσότερο επιζούν προτού να συμβεί αυτό. Για  μαύρες τρύπες που πεθαίνουν σήμερα, περίπου 14 δισεκατομμύρια έτη μετά από το big bang, θα έπρεπε να έχουν μια μάζα 100 εκατομμυρίων τόνων – είναι το βάρος ενός μικρού βουνού – και έχουν δημιουργηθεί όταν η ηλικία του Κόσμου ήταν μικρότερη από 10^-27 του ενός δευτερολέπτου.

 

Αν η υπόθεση των τριών αμερικανών ερευνητών είναι σωστή, τότε κάθε κύβος του διαστήματος πλάτους μερικών ετών φωτός στην κοσμική γειτονιά μας θα μπορούσε να περιέχει περίπου 10 δισεκατομμύρια αρχέγονες μαύρες τρύπες που περιμένουν να πεθάνουν μέσα σε μια βίαιη έκρηξη.

 

Κάθε δε χρόνο στον ίδιο όγκο μερικές από αυτές θα πυροδοτηθούν, και η κάθε μία θα ελευθερώσει ενέργεια 100 δισεκατομμύρια βόμβες υδρογόνου του ενός μεγάτονου.

 

Βεβαίως άλλοι αστρονόμοι, όπως ο Roger Blandford του Τεχνολογικού Ιδρύματος της Καλιφόρνιας, έχουν τις αμφιβολίες τους.

 

Ο Cline προτείνει να εξεταστεί ο τρόπος που η φωτεινότητα αλλάζει κατά τη διάρκεια των εκρήξεων. Αν οι διακυμάνσεις κρατούν λίγα νανοδευτερόλεπτα θα υποστήριζαν την ιδέα ότι η πηγή είναι ένα πολύ μικρό αντικείμενο, όπως μια αρχέγονη μαύρη τρύπα.

Ανακάλυψη «μαύρης τρύπας»… τέρατος ανακοίνωσε διεθνής ομάδα αστρονόμων

Την ανακάλυψη «μαύρης τρύπας»… τέρατος ανακοίνωσε διεθνής ομάδα αστρονόμων, η οποία ισούται με τη μάζα 12 δισ. Ήλιων και τροφοδοτείται από τα πιο φωτεινά αντικείμενα του σύμπαντος!

Η συγκεκριμένη ομάδα εντόπισε τη γιγαντιαία μαύρη τρύπα στο κέντρο ενός κβάζαρ, το οποίο αντλεί ένα εκατομμύριο δισεκατομμύρια φορές την ενέργεια του ήλιου μας!

Το κβάζαρ είναι ένα εξαιρετικά φωτεινό αντικείμενο, καθώς με την ταχύτητα που απορροφάται από τη μαύρη τρύπα, τα υλικά που παρασύρει θερμαίνονται και παράγουν ένα εξαιρετικά φωτεινό θέαμα.

Η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είναι άγνωστη στους αστρονόμους και αποκαλείται ως πίεση της ακτινοβολίας.

Παρόλα αυτά, το μέγεθος της μαύρης τρύπας εξέπληξε τους επιστήμονες. Το σύστημα αυτό βρίσκεται σε απόσταση 12,8 δισεκατομμυρίων ετών φωτός και σχηματίστηκε 900 εκατομμύρια χρόνια μετά το λεγόμενο «Big Bang».

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του επικεφαλής της ομάδας αστρονόμων, του Κινέζου Ξου Μπινγκ Βου: «Αυτό το κβάζαρ είναι πολύ μοναδικό. Ακριβώς όπως ο πιο λαμπερός φάρος στο σύμπαν, θα μας βοηθήσει να εξετάσουμε περισσότερα στοιχεία από το πρώιμο σύμπαν».

Πως είναι δυνατόν να καθορίζεται η αξία μας από το τι σκέφτονται, λένε ή κάνουν οι άλλοι;

Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ για το τι σκέφτονται και λένε για εμάς οι άλλοι;

Γιατί είναι τόσο σημαντικό ώστε να αλλάξουμε την εμφάνιση, τις πράξεις και τα λόγια μας για να είμαστε αποδεκτοί από αυτούς;

 

Τι θα συμβεί αν δεν έχουν θετική αντίληψη για εμάς; Θα πεθάνουμε, θα υποστούμε κάποιο είδος τιμωρίας, θα πάμε στην κόλαση; Τι είναι όλη αυτή η φασαρία;

 

Πώς μπορεί η αξία μας να εξαρτάται από το τι σκέφτονται ή λένε οι άλλοι, όταν υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι με τόσες πολλές διαφορετικές αντιλήψεις;

 

Αν υπάρχουν δέκα άνθρωποι και οι έξη έχουν θετική αντίληψη για εμάς και πιστεύουν ότι είμαστε σπουδαίοι, ενώ οι δύο δεν το πιστεύουν, σύμφωνα με ποιους υπολογίζεται η αξία μας; Υπάρχει κάποιος μαθηματικός τύπος που καθορίζει την αξία μας, όταν κάποιοι μας κατακρίνουν και άλλοι μας λένε πως είμαστε εντάξει ή ακόμη και σπουδαίοι;

 

Γιατί οι γονείς μας φοβόντουσαν τόσο πολύ τη γνώμη των άλλων, ώστε να κουκουλώνουν γεγονότα και πληροφορίες;

 

Γιατί ήταν τόσο σημαντικό γι’ αυτούς να δημιουργήσουν μια πολύ θετική εικόνα στους άλλους, ακόμη κι αν δεν ήταν αληθινή;

Κι αν οι άλλοι πιστεύουν πως είμαστε σπουδαίοι, είμαστε; Κι αν νομίζουν πως δεν αξίζουμε, δεν αξίζουμε;

Αν εμείς πιστεύουμε για κάποιον άλλον πως είναι σπουδαίος, είναι πραγματικά; Αν εμείς νομίζουμε πως κάποιος άλλος δεν αξίζει, αληθινά δεν αξίζει;

 

Ή μήπως προβάλλουμε στους άλλους τις υποκειμενικές αντιλήψεις μας, επηρεασμένες από τη δική μας αυτοαμφισβήτηση και ανασφάλεια;

 

Δεν επηρεάζονται και οι άλλοι επίσης από το δικό τους υποκειμενικό παιδικό προγραμματισμό και την αυτοαμφισβήτηση και τους φόβους τους;

 

Επομένως, ποιος είναι σε θέση να μας αξιολογήσει; Θα ζητούσαμε από ένα άτομο χωρίς γνώσεις ή εμπειρία να αξιολογήσει για εμάς ένα ακριβό ρολόι; Θα ήξερε πόσο κοστίζει;

 

Τότε, γιατί επιτρέπουμε σ’ εκείνους, που δεν είναι ακόμη φωτισμένοι και επηρεάζονται τόσο πολύ από τους υποκειμενικούς προγραμματισμούς τους, να καθορίζουν το πώς αισθανόμαστε για τον εαυτό μας; Είναι αυτοί, από τους οποίους προσδοκούμε να έχουν θετική γνώμη για εμάς, ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι, φωτισμένοι; Έχουν αυτογνωσία, σοφία, κατανόηση και αγάπη; Είναι πνευματικά εξελιγμένοι; Υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύουμε ότι η γνώμη τους είναι αντικειμενική και αληθινή;

 

Επίσης, πώς γνωρίζουμε τι σκέφτονται για εμάς; Συχνά καταλήγουμε σε λανθασμένα συμπεράσματα για το τι σκέφτονται οι άλλοι και γιατί κάνουν αυτό που κάνουν. Πιστεύουμε λανθασμένα ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, ενώ στην πραγματικότητα δεν εστιάζονται καθόλου σ’ εμάς, αλλά απλά δίνονται σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Χάνονται μέσα στον δικό τους κόσμο αναγκών, προσκολλήσεων, φόβων και επιθυμιών κι εμείς πιστεύουμε πως δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να σκέφτονται και να μιλούν για εμάς.

 

Πολύ συχνά ενεργούν για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους και δεν είμαστε εμείς ο στόχος.

 

Οι άνθρωποι έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους από το να σκέφτονται πώς να μας απορρίψουν ή να μας κάνουν να νιώσουμε άσχημα.

 

Δεν είμαστε τόσο σημαντικοί.

 

Ας αφήσουμε όλη αυτή τη σημασία που δίνουμε στο τι σκέφτονται και λένε οι άλλοι. Ας ζήσουμε τη ζωή μας ευθυγραμμισμένοι με τις δικές εσωτερικές αλήθειες, σεβόμενοι τους άλλους, αλλά χωρίς να αλλάζουμε αυτό που είμαστε για να τους ευχαριστήσουμε. Το να τους αγαπάμε δεν είναι το ίδιο με την ανάγκη μας να μας αγαπούν. Στην πραγματικότητα, το να τους αγαπάμε είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να μας αγαπήσουν κι εκείνοι.

Martin Heidegger: Από την εμπειρία της σκέψης

Από την εμπειρία της σκέψης 1947 (Aus der Erfahrung des Denkens)

Ανάμεσα στα ψηλά έλατα …

Ι

Οδός και ισορροπία,
Πόρος και λόγος
Συναντώνται στην ίδια πορεία.

Όδευε και κόμιζε
Αστόχημα και ερώτημα
Στο δικό σου μοναδικό μονοπάτι.

ΙΙ

Όταν το εωθινό φως σιωπηλά προβαίνει πάνω από τα βουνά …

Το σκοτείνιασμα του κόσμου δεν φθάνει ποτέ στο φως του Είναι.

Ερχόμαστε πολύ αργά για τους θεούς και πολύ νωρίς για το Είναι.
Το ποίημα του Είναι, που μόλις άρχισε, είναι ο άνθρωπος.

Να οδεύεις προς ένα αστέρι· μόνο αυτό.

Σκέπτεσθαι είναι ο περιορισμός σε μια μόνο σκέψη που κάποτε
θα σταθεί σαν ένα αστέρι στον ουρανό του κόσμου.

ΙΙΙ

Όταν μπροστά από το παράθυρο της καλύβας ο ανεμοδείκτης τραγουδάει
μέσα στην επερχόμενη καταιγίδα …

Εάν το θάρρος του σκέπτεσθαι πηγάζει από την αξίωση του Είναι,
τότε ευδοκιμεί η γλώσσα της μοίρας.

Μόλις έχουμε το Πράγμα στα μάτια μας μπροστά και την ακρόαση του
λόγου στην καρδιά μας, τότε το σκέπτεσθαι ευημερεί.

Λίγοι άνθρωποι είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, ώστε να διακρίνουν ανάμεσα
σε ένα αντικείμενο μάθησης και σε ένα Πράγμα της σκέψης.

Η υπόθεση του σκέπτεσθαι θα ήταν πιο ευοίωνη,
εάν ήδη υπήρχαν σ’ αυτό αντίμαχοι και όχι απλοί
αντίπαλοι.

IV

Όταν σε έναν από τη βροχή ανταριασμένο ουρανό αίφνης
γλιστρά μια ηλιαχτίδα πάνω από τα σκοτεινά λιβάδια …

Ποτέ δεν πάμε εμείς προς τις σκέψεις. Αυτές έρχονται προς
εμάς.

Αυτή είναι η προσήκουσα ώρα της συνομιλίας.

Η ώρα της ευφροσύνης στο συντροφικό διαλογισμό.
Αυτός δεν προβάλλει πολεμικές γνώμες ούτε ανέχεται τις
ενδοτικές συναινέσεις. Σταθερό παραμένει το σκέπτεσθαι
στον αγέρα του Πράγματος.

Από μια τέτοια συντροφικότητα μπορεί ίσως να ανακύψουν ορισμένοι
τεχνίτες στην τέχνη του σκέπτεσθαι. Έτσι ώστε κάποιος απ’ αυτούς
απρόσμενα να γίνει δεξιοτέχνης.

V

Όταν στο ξεκίνημα του καλοκαιριού ανθίζουν οι μοναχικοί νάρκισσοι,
κρυμμένοι μέσα στο λιβάδι, και λάμπει το ρόδο των βουνών κάτω από
το σφενδάμι…

Το μεγαλείο του απλού.

Μόνο η διαμορφωμένη εικόνα διαφυλάσσει το όραμα. Αλλά η διαμορφωμένη εικόνα ανήκει στο ποίημα.

Πώς θα μπορούσε ποτέ να μας διαπνέει ενθάρρυνση, εάν θέλαμε να αποφύγουμε τη θλίψη;

Ο πόνος δωρίζει τη θεραπευτική του δύναμη, εκεί που δεν τη
φανταζόμαστε.

VI

Όταν ο αγέρας, αλλάζοντας γρήγορα, μουρμουρίζει στις ξυλώσεις
της καλύβας και ο καιρός απειλεί να γίνει άσχημος …

Τρεις κίνδυνοι απειλούν το σκέπτεσθαι.

Ο καλός και συνεπώς ο σωτήριος κίνδυνος είναι
η γειτνίαση του άδοντος ποιητή.

Ο κακός και συνεπώς ο πιο οξύς κίνδυνος είναι το ίδιο το σκέπτεσθαι. Πρέπει να σκέπτεται ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του, πράγμα που σπάνια μόνο το μπορεί.

Ο άσχημος και συνεπώς ο συγκεχυμένος κίνδυνος είναι
το φιλοσοφείν.

VII

Όταν μια καλοκαιριάτικη μέρα η πεταλούδα κάθεται πάνω
στο λουλούδι και με κλεισμένα τα φτερά λικνίζεται μαζί του
στον αγέρα του λιβαδιού ….

Όλο το θάρρος της καρδιάς είναι η αντηχούσα ανταπόκριση στην
αξίωση του Είναι, η οποία συλλέγει τη σκέψη μας στο παιχνίδι
του κόσμου.

Μέσα στο σκέπτεσθαι κάθε πράγμα γίνεται μοναχικά και αργά.

Στη μακροθυμία ευδοκιμεί η μεγαθυμία.

Αυτός που σκέπτεται μεγάλως, πρέπει και μεγάλως
να σφάλλει.

VIII

Όταν ο χείμαρρος στο βουνό, μέσα στης νύχτας τη σιγαλιά,
ιστορεί τις πτώσεις του πάνω στους συμπαγείς βράχους …

Το αρχαιότερο από τα αρχαία μάς ακολουθεί στον τρόπο
σκέψης μας και όμως έρχεται να μας συναντήσει.

Να γιατί το σκέπτεσθαι συνάπτεται με την έλευση του
γεγονότος-όντος και είναι ανάμνηση.

Να είσαι αρχαίος σημαίνει: έγκαιρα να σταματάς εκεί
όπου η μοναδική σκέψη μιας οδού του σκέπτεσθαι
έχει διευθετηθεί στη δομή της.

Μπορούμε να αποτολμήσουμε το βήμα προς τα πίσω: από τη φιλοσοφία στη σκέψη του Είναι, στο μέτρο που μέσα στην προέλευση του σκέπτεσθαι έχουμε βρει την πάτρια εστία μας.

ΙΧ

Όταν οι χιονοθύελλες, τις νύχτες του χειμώνα,
τραντάζουν την καλύβα και ένα πρωί το τοπίο
βρίσκει τη γαλήνη του στη χιονισμένη του επένδυση …

Ο λόγος του σκέπτεσθαι θα εφησύχαζε στην ουσία του,
μόνο εάν γινόταν ανήμπορος να πει εκείνο που
πρέπει να μείνει ανείπωτο.

Μια τέτοια ανημποριά θα έφερνε το σκέπτεσθαι
ενώπιον του Πράγματος.

Ποτέ δεν υπάρχει ό,τι ομιλείται και σε καμιά γλώσσα
δεν υπάρχει ό,τι λέγεται.

Ότι υπάρχει πάντοτε και αιφνίδια ένα σκέπτεσθαι, ποιος εκπλησσόμενος θα ήθελε να διερευνήσει;

Χ

Όταν στις πλαγιές της ορεινής κοιλάδας, όπου οι
αγέλες προχωρούν αργά, τα κουδούνια ηχούν αδιάκοπα …

Ο ποιητικός χαρακτήρας του σκέπτεσθαι είναι ακόμα
συγκαλυμμένος.

Όπου αυτός φανερώνεται, εξισώνεται για πολύ καιρό με
την ουτοπία μιας ημιποιητικής διάνοιας.

Αλλά η σκεπτόμενη ποίηση είναι στην πραγματικότητα
η τοπολογία του Είναι.

Αυτή λέγει στο Είναι τον τόπο διαμονής της ουσίας του.

 XI

Όταν το εσπέριο φως, γέρνοντας κάπου μέσα στο δάσος,
χρυσίζει τους κορμούς των δέντρων …

 Το να τραγουδάμε και να σκεπτόμαστε είναι οι γειτονικοί
κορμοί της ποίησης.

Εκφύονται από το Είναι και φτάνουν στην αλήθεια του.

Η σχέση τους μας κάνει να σκεφτούμε ό,τι ο Hölderlin
τραγουδά για τα δέντρα του δάσους:

«Και άγνωστοι μεταξύ τους παραμένουν,
όσο στέκουν, οι γειτονικοί κορμοί».

Δάση απλώνονται
Χείμαρροι ορμούν
Βράχια διαρκούν
Βροχή ρέει

Λειμώνες αναμένουν
Πηγάδια αναβρύζουν
Άνεμοι κατοικούν
Ευ-λογία βρίσκει το νόημά της.

Από τη φιλοσοφία του Hegel

G. Hegel: Η έννοια της ατομικότητας
                   
Aπόλυτη αντί-θεση βρίσκεται σε ισχύ. Ένα είδος των αντι-θέσεων είναι η πολλότητα των ζωντανών όντων· τα ζωντανά όντα πρέπει να εξετάζονται ως οργανώσεις· η πολλότητα της ζωής τελεί σε αντί-θεση: ένα τμήμα της πολλότητας τούτης εξετάζεται απλώς ως ευρισκόμενο σε σχέση και έχει το Είναι του μόνο υπό τη μορφή της συνένωσης· ας σημειωθεί ότι αυτό το τμήμα είναι το ίδιο μια απέραντη πολλότητα, επειδή φέρνει μέσα του ζωή. Το άλλο τμήμα, το οποίο είναι επίσης απέραντη πολλότητα, δεν εξετάζεται παρά ως ευρισκόμενο σε αντί-θεση και έχει το Είναι του μόνο μέσα από τον χωρισμό του από το πρώτο τμήμα· κατά τον ίδιο τρόπο, το πρώτο τμήμα είναι κι αυτό προσδιορισμένο έτσι, ώστε να έχει το Είναι του μόνο μέσα από τον χωρισμό του από το δεύτερο τμήμα. Το πρώτο τμήμα δηλώνει μια οργάνωση, ένα άτομο. Από μόνο του γίνεται φανερό πως ετούτη η ζωή, της οποίας η πολλαπλότητα εξετάζεται μόνο υπό την ισχύ σχέσης και η σχέση τούτη αποτελεί το Είναι της, μπορεί συγχρόνως να εξετάζεται εν μέρει και ως εσωτερικά διαφορετική, ως απλή πολλότητα· η σχέση της δεν είναι περισσότερο απόλυτη απ’ ό,τι [ο] χωρισμός των σχετιζομένων τμημάτων· εν μέρει επίσης πρέπει να σκεπτόμαστε τη δυνατότητά της να έρχεται σε σχέση με το τμήμα που είναι αποκλεισμένο απ’ αυτή, τη δυνατότητα δηλαδή να απολέσει την ατομικότητά της ή να συνδεθεί με αυτό που είναι αποκλεισμένο. –Παρόμοια το πολλαπλό, το αποκλεισμένο από ένα οργανικό όλο, το οποίο έχει το Είναι του μόνο στην αντί-θεση, συγχρόνως πρέπει εν μέρει όχι [μόνο], ως διεαυτό, να κάνει αφαίρεση από εκείνη την οργάνωση και εντός εαυτού [=εσωτερικά] να είναι απόλυτα πολλαπλό, αλλά ως εντός εαυτού [=εσωτερικά] πολλαπλό να βρίσκεται συνάμα σε σχέση· εν μέρει επίσης πρέπει να συνδέεται με το αποκλεισμένο απ’ αυτό το πολλαπλό ζωντανό ον. Η έννοια της ατομικότητας κλείνει μέσα της αντί-θεση προς την απέραντη πολλαπλότητα και προς τη σύνδεση με αυτή την ίδια [την έννοια]· ένας άνθρωπος είναι μια ατομική ζωή, στο βαθμό που είναι μια ζωή διαφορετική από όλα τα στοιχεία και από την απεραντοσύνη των ατομικών ζωών που βρίσκονται έξω απ’ αυτήν. Ο άνθρωπος είναι μια ατομική ζωή μόνο, στο βαθμό που συνιστά ενότητα με όλα τα στοιχεία, με όλη την απεραντοσύνη των [ατομικών] ζωών που βρίσκονται έξω απ’ αυτόν. Ο άνθρωπος είναι [=υπάρχει] μόνο, στο μέτρο που το σύμπαν της ζωής διαιρείται: αυτός είναι το ένα τμήμα, όλα τα υπόλοιπα είναι το άλλο τμήμα· αυτός είναι μόνο, στο μέτρο που ο ίδιος δεν είναι κανένα τμήμα και δεν αποχωρίζει τίποτε απ’ αυτόν.

Εάν λάβουμε ως προϋπόθεση την αδιαίρετη ζωή, εάν τη δεχθούμε ως παγιωμένη, τότε μπορούμε να θεωρήσουμε τα ζωντανά όντα ως εξωτερικεύσεις της ζωής, ως παραστάσεις της. Συγχρόνως, η πολλαπλότητα αυτών των όντων, ακριβώς επειδή τίθενται ως εξωτερικεύσεις, είναι τεθειμένη ως απέραντη και τη στοχαζόμαστε εδραιωμένη υπό την εξής μορφή: ήρεμα, σταθερά υφιστάμενα σημεία, άτομα. Εάν λάβουμε ως προϋπόθεση ένα ζωντανό ον και μάλιστα εμάς που θεωρούμε το πράγμα, τότε βλέπουμε πως η ζωή, που είναι τεθειμένη έξω από τη δική μας περιορισμένη ζωή, είναι μια απέραντη ζωή απέραντης πολλαπλότητας, απέραντης αντίθεσης, απέραντης σχέσης· ως πολλότητα είναι μια απέραντη πολλότητα από οργανώσεις, από άτομα, ως ενότητα είναι ένα μοναδικό οργανωμένο, χωρισμένο και ενωμένο όλο, —είναι η φύση. Ετούτη είναι μια οντοθεσία της ζωής, γιατί ο αναστοχασμός έχει φέρει στη ζωή τις έννοιές του, αυτές δηλαδή της σχέσης και του χωρισμού, του ενικού όντος, ήτοι του ατόμου που υφίσταται για τον εαυτό του, και του καθολικού· επίσης του όντος που τελεί σε συνάφεια, του μεν ενικού όντος ως ενός περιορισμένου, του δε καθολικού ως ενός απεριόριστου. Έτσι ο αναστοχασμός έχει καταστήσει, μέσα από τη διαδικασία της οντοθεσίας, τη ζωή φύση.

ΡΗΤΟΡΙΚΗ: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ - Περὶ τοῦ στεφάνου (285-290)

[285] Πολλὰ καὶ καλὰ καὶ μεγάλ᾽ ἡ πόλις, Αἰσχίνη, καὶ προείλετο καὶ κατώρθωσεν δι᾽ ἐμοῦ, ὧν οὐκ ἠμνημόνησεν. σημεῖον δέ· χειροτονῶν γὰρ ὁ δῆμος τὸν ἐροῦντ᾽ ἐπὶ τοῖς τετελευτηκόσιν παρ᾽ αὐτὰ τὰ συμβάντα, οὐ σὲ ἐχειροτόνησε προβληθέντα, καίπερ εὔφωνον ὄντα, οὐδὲ Δημάδην, ἄρτι πεποιηκότα τὴν εἰρήνην, οὐδ᾽ Ἡγήμονα, οὐδ᾽ ἄλλον ὑμῶν οὐδένα, ἀλλ᾽ ἐμέ. καὶ παρελθόντος σοῦ καὶ Πυθοκλέους ὠμῶς καὶ ἀναιδῶς, ὦ Ζεῦ καὶ θεοί, καὶ κατηγορούντων ἐμοῦ ταὔθ᾽ ἃ καὶ σὺ νυνί, καὶ λοιδορουμένων, ἔτ᾽ ἄμεινον ἐχειροτόνησεν ἐμέ.

[286] τὸ δ᾽ αἴτιον οὐκ ἀγνοεῖς μέν, ὅμως δὲ φράσω σοι κἀγώ. ἀμφότερ᾽ ᾔδεσαν αὐτοί, τήν τ᾽ ἐμὴν εὔνοιαν καὶ προθυμίαν μεθ᾽ ἧς τὰ πράγματ᾽ ἔπραττον, καὶ τὴν ὑμετέραν ἀδικίαν· ἃ γὰρ εὐθενούντων τῶν πραγμάτων ἠρνεῖσθε διομνύμενοι, ταῦτ᾽ ἐν οἷς ἔπταισεν ἡ πόλις ὡμολογήσατε. τοὺς οὖν ἐπὶ τοῖς κοινοῖς ἀτυχήμασιν ὧν ἐφρόνουν λαβόντας ἄδειαν ἐχθροὺς μὲν πάλαι, φανεροὺς δὲ τόθ᾽ ἡγήσανθ᾽ αὑτοῖς γεγενῆσθαι·

[287] εἶτα καὶ προσήκειν [ὑπολαμβάνοντες] τὸν ἐροῦντ᾽ ἐπὶ τοῖς τετελευτηκόσι καὶ τὴν ἐκείνων ἀρετὴν κοσμήσοντα μήθ᾽ ὁμωρόφιον μήθ᾽ ὁμόσπονδον γεγενημένον εἶναι τοῖς πρὸς ἐκείνους παραταξαμένοις, μηδ᾽ ἐκεῖ μὲν κωμάζειν καὶ παιωνίζειν ἐπὶ ταῖς τῶν Ἑλλήνων συμφοραῖς μετὰ τῶν αὐτοχείρων τοῦ φόνου, δεῦρο δ᾽ ἐλθόντα τιμᾶσθαι, μηδὲ τῇ φωνῇ δακρύειν ὑποκρινόμενον τὴν ἐκείνων τύχην, ἀλλὰ τῇ ψυχῇ συναλγεῖν. τοῦτο δ᾽ ἑώρων παρ᾽ ἑαυτοῖς καὶ παρ᾽ ἐμοί, παρὰ δ᾽ ὑμῖν οὔ.

[288] διὰ ταῦτ᾽ ἔμ᾽ ἐχειροτόνησαν καὶ οὐχ ὑμᾶς. καὶ οὐχ ὁ μὲν δῆμος οὕτως, οἱ δὲ τῶν τετελευτηκότων πατέρες καὶ ἀδελφοὶ οἱ ὑπὸ τοῦ δήμου τόθ᾽ αἱρεθέντες ἐπὶ τὰς ταφὰς ἄλλως πως, ἀλλὰ δέον ποιεῖν αὐτοὺς τὸ περίδειπνον ὡς παρ᾽ οἰκειοτάτῳ τῶν τετελευτηκότων, ὥσπερ τἄλλ᾽ εἴωθε γίγνεσθαι, τοῦτ᾽ ἐποίησαν παρ᾽ ἐμοί. εἰκότως· γένει μὲν γὰρ ἕκαστος ἑκάστῳ μᾶλλον οἰκεῖος ἦν ἐμοῦ, κοινῇ δὲ πᾶσιν οὐδεὶς ἐγγυτέρω· ᾧ γὰρ ἐκείνους σωθῆναι καὶ κατορθῶσαι μάλιστα διέφερεν, οὗτος καὶ παθόντων ἃ μήποτ᾽ ὤφελον τῆς ὑπὲρ ἁπάντων λύπης πλεῖστον μετεῖχεν.
 
[289] Λέγε δ᾽ αὐτῷ τουτὶ τὸ ἐπίγραμμα, ὃ δημοσίᾳ προείλεθ᾽ ἡ πόλις αὐτοῖς ἐπιγράψαι, ἵν᾽ εἰδῇς, Αἰσχίνη, καὶ ἐν αὐτῷ τούτῳ σαυτὸν ἀγνώμονα καὶ συκοφάντην ὄντα καὶ μιαρόν. Λέγε.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ.
Οἵδε πάτρας ἕνεκα σφετέρας εἰς δῆριν ἔθεντο
ὅπλα, καὶ ἀντιπάλων ὕβριν ἀπεσκέδασαν·
†μαρνάμενοι δ᾽ ἀρετῆς καὶ δείματος† οὐκ ἐσάωσαν
ψυχάς, ἀλλ᾽ Ἀΐδην κοινὸν ἔθεντο βραβῆ,
οὕνεκεν Ἑλλήνων, ὡς μὴ ζυγὸν αὐχένι θέντες
δουλοσύνης στυγερὰν ἀμφὶς ἔχωσιν ὕβριν.
γαῖα δὲ πατρὶς ἔχει κόλποις τῶν πλεῖστα καμόντων
σώματ᾽, ἐπεὶ θνητοῖς ἐκ Διὸς ἥδε κρίσις·
μηδὲν ἁμαρτεῖν ἐστι θεῶν καὶ πάντα κατορθοῦν
ἐν βιοτῇ· μοῖραν δ᾽ οὔ τι φυγεῖν ἔπορεν.

[290] Ἀκούεις, Αἰσχίνη, [καὶ ἐν αὐτῷ τούτῳ] «μηδὲν ἁμαρτεῖν ἐστι θεῶν καὶ πάντα κατορθοῦν»; οὐ τῷ συμβούλῳ τὴν τοῦ κατορθοῦν τοὺς ἀγωνιζομένους ἀνέθηκεν δύναμιν, ἀλλὰ τοῖς θεοῖς. τί οὖν, ὦ κατάρατ᾽, ἐμοὶ περὶ τούτων λοιδορεῖ, καὶ λέγεις ἃ σοὶ καὶ τοῖς σοῖς οἱ θεοὶ τρέψειαν εἰς κεφαλήν;

***
[285] Χάρη σ᾽ εμένα, Αισχίνη, η πόλη επέλεξε και πέτυχε πολλά, ευγενή και μεγάλα έργα, που δεν τα ξέχασε. Απόδειξη· όταν ήταν να εκλέξει ο λαός τον ομιλητή προς τιμήν των νεκρών αμέσως μετά τα γεγονότα, δεν επέλεξαν εσένα, παρά την ωραία σου φωνή, μόλο που προτάθηκες, ούτε τον Δημάδη, που μόλις είχε ρυθμίσει τους όρους της ειρήνης, ούτε και τον Ηγήμονα ούτε κανέναν άλλον από την κλίκα σας, αλλά εμένα. Και, ενώ εσύ και ο Πυθοκλής ανεβήκατε στο βήμα, ω Δία και θεοί, κατά τρόπο ωμό και αναιδέστατο και διατυπώνατε εναντίον μου τις ίδιες ακριβώς κατηγορίες με τις σημερινές, παρ᾽ όλες τις λοιδορίες σας, ο λαός επέμεινε στην εκλογή του, κάνοντάς την έτσι πιο τιμητική.

[286] Την αιτία ασφαλώς την ξέρεις· ωστόσο, θα σου την πως και εγώ. Αυτοί εδώ ήταν γνώστες και των δύο, τόσο της δικής μου αγάπης προς αυτούς και της προθυμίας με την οποία ενεργούσα για τις υποθέσεις της πόλης, όσο και της δικής σας, Αισχίνη, άδικης συμπεριφοράς. Όσα δηλαδή αρνιόσασταν με όρκους, όταν πήγαιναν καλά τα πράγματα της πόλης, τα παραδεχτήκατε όταν αυτή ατύχησε. Θεώρησαν λοιπόν ότι εκείνοι που εκδήλωσαν τις διαθέσεις τους στις κοινές συμφορές ήταν βέβαια κρυφοί εχθροί τους, αλλά τότε είχαν αποκαλυφθεί.

[287] Εξάλλου, θεώρησαν πρέπον ο άνθρωπος που θα μιλούσε προς τιμήν των πεσόντων και θα εξυμνούσε την ανδρεία τους να μην είχε μείνει κάτω από την ίδια στέγη ούτε να είχε πάρει μέρος στις γιορταστικές εκδηλώσεις με τους ίδιους που πολέμησαν εναντίον των νεκρών· ούτε ο ίδιος άνθρωπος να γλεντάει με τους φονιάδες τους και να ψάλλει παιάνες στη Μακεδονία για τις συμφορές των Ελλήνων, και επιστρέφοντας εδώ να τιμάται· ούτε φαινομενικά να βγάζει σαν ηθοποιός δάκρυα πόνου για την τύχη εκείνων, αλλά να συμμετέχει με την ψυχή του στον πόνο. Αυτόν τον πόνο τον έβλεπαν στον εαυτό τους και σ᾽ εμένα, όχι σε σας.

[288] Αυτοί ακριβώς ήταν οι λόγοι για τους οποίους επέλεξαν να είμαι εγώ ομιλητής και όχι ένας από σας. Και δεν ήταν μόνο ο λαός που είχε αυτή τη γνώμη για μένα, αλλά και οι πατέρες και τα αδέρφια των πεσόντων, που επιλέχτηκαν από τον λαό να κανονίσουν τα της ταφής, δεν είχαν για μένα διαφορετική γνώμη· και μάλιστα, ενώ είχαν χρέος να κάνουν την παρηγοριά στο σπίτι του πιο στενού συγγενούς των νεκρών, όπως απαιτεί γενικά το έθιμο, την έκαναν στο δικό μου σπίτι. Και δικαιολογημένα· γιατί καθένας τους χωριστά είχε βέβαια εξ αίματος πιο κοντινή συγγένεια με τον νεκρό από ό,τι εγώ, αλλά πέρα από τους δεσμούς συγγένειας στο σύνολο των νεκρών κανένας δεν ήταν πιο οικείος από μένα. Γιατί αυτός που ενδιαφερόταν περισσότερο από όλους να σωθούν εκείνοι και να νικήσουν, αυτός ήταν επόμενο να αισθάνεται και τη μεγαλύτερη λύπη για όλους αυτούς, όταν έπαθαν όσα μακάρι να μην είχαν πάθε ποτέ.

[289] Διάβασέ του αυτό εδώ το επίγραμμα, που επίσημα η πόλη αποφάσισε να χαράξει πάνω στον τύμβο τους, για να μάθεις και μέσα από αυτούς τους στίχους ότι είσαι αναίσθητος, συκοφάντης και βρομερός. Διάβαζε.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
Οι προκείμενοι νεκροί για την πατρίδα πήραν τα όπλα
και ταπείνωσαν τον αλαζόνα εχθρό.
Στη μάχη δεν έσωσαν τη ζωή τους,
αλλ᾽ όρισαν τον Άδη ανδρείας και δειλίας κοινό κριτή
για χάρη των Ελλήνων, για να μη βάλουν ζυγό στον
αυχένα τους
και κουβαλούν μαζί τους τον σκληρό της σκλαβιάς
εξευτελισμό.
Γη πατρική κρατά στα σπλάχνα της τα
πολύπαθα κορμιά τους,
γιατί αυτή για τους θνητούς η κρίση ᾽ναι
του Δία.
Απ᾽ τους θεούς εξαρτάται η των σφαλμάτων
αποφυγή και η των πάντων επιτυχία στη ζωή.
Αλλά θνητός κανείς τη μοίρα ν᾽ αποφύγει δεν
μπορεί.

[290] Ακούς, Αισχίνη «απ᾽ τους θεούς εξαρτάται η των σφαλμάτων αποφυγή και η των πάντων επιτυχία στη ζωή»; Δεν απέδωσε τη δυνατότητα της επιτυχίας των αγωνιστών στον σύμβουλο αλλά στους θεούς. Τότε γιατί, καταραμένε, με λοιδορείς γι᾽ αυτά και λες αυτά που εύχομαι οι θεοί να στρέψουν στο κεφάλι σου και στο κεφάλι των παιδιών σου;

Ο ΟΜΗΡΟΣ ΚΙ Ο ΚΡΟΝΟΣ

Στις δύσκολες στιγμές ο ανθρώπινος νους ζητά από κάπου να πιαστεί. Και τότε, με έκπληξη περισσότερο παρά με ευχαρίστηση, εμείς οι Έλληνες διαπιστώνουμε ότι ένα από τα λίγα κοινά πράγματα από τα οποία οι «ξένοι» αποζητούν ενστι­κτωδώς να πιαστούν, είναι οι αρχαίοι προγονοί μας και η σκέψη τους.

    Κείμενα και απόψεις που είχαν γραφεί ή εκφρασθεί σε ανύποπτες στιγμές αποκτούν αίφνης έναν ιδιαίτε­ρο φωτισμό, καθώς επιδιώκουν να στήσουν γέφυρες με το ζοφερό παρόν. Αυτό, όμως, που για τους άλλους είναι προσπάθεια λύτρωσης για μας δεν μπο­ρεί, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, παρά να είναι απορία για το πώς μας βλέπουν κάποιοι και οδύνη για το πόσο λίγο ανταποκρινόμαστε σ’ αυτήν την εικόνα.

    Το δέσιμο και η προσπάθεια διατηρήστε ζωντανής της επαφής με το ελληνικό πνεύμα δεν είναι μόνο πολιτιστικό, ή στενότερα ακαδημαϊκό, αίτημα. Είναι και βαθύτατα πολιτικό. Σε μια τέτοια οπτική, «οι Έλληνες» ενσαρκώνουν τις αξίες για τις οποίες οι αν­θρωπότητα - και πάντως σίγουρα η Δύση έχει κάθε λόγο να είναι υπερήφανη, άρα η διαπίστωση της συρρίκνωσης της επιρροής τους στον σημερινό κόσμο ισοδυναμεί με επικίνδυνη οπισθοχώρηση. Αυτή την αφετηριακή σκέψη αντιπαραβάλλουν δύο Αμε­ρικανοί καθηγητές της κλασικής φιλολογίας, με την εμπειρική παρατήρηση ότι οι έτσι νοούμενοι «Έλληνες» είναι στις μέρες μας όλο και λιγότερο γνωστοί και δημοφιλείς. Με τρόπο μάλιστα, μετρήσιμο: στον τεράστιο όγκο κειμένων γύρω από τους αρχαίους (16.168 άρθρα μόνο νια μια συγκεκριμένη χρονιά) αντιστοιχεί μια πολύ κακή ποιότητα σχο­λίων, ένα συνεχώς μειούμενο φοιτητικό ενδιαφέ­ρον κι ένα ολοένα απομακρυνόμενο από τις κλασι­κές κατευθύνσεις πρόγραμμα πανεπιστημιακών σπουδών. Οι παρατηρήσεις αυτές, που αφορούν κατ’ αρχήν την Αμερική, ισχύουν φαντάζομαι νια όλο τον κόσμο και σε κάθε περίπτωση για την Ελλάδα. Η ταύτιση του αρχαιοελληνικού πνεύματος με ένα ο­λιστικό ήθος ανεξιθρησκείας, διαλόγου, κριτικής και ορθολογικής στάσης, πουθενά ίσως αλλού από όπου στη χώρα που το γέννησε δεν διαψεύδεται σε τέτοιον βαθμό από μια πραγματικότητα κλειστών ορι­ζόντων, στρουθοκαμηλισμού, χρησιθηρίας και πολι­τισμικής ένδειας. Για τους άντρες και τις γυναίκες που θαυμάζουν, οι Αμερικανοί καθηγητές λένε ότι «σκέφτονται και ενεργούν σαν Έλληνες», κάτι που δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσει ν' αναρωτηθούμε πού πήγαν σήμερα τέτοιου είδους Έλληνες.

    Πιο πολύ λοιπόν από τις εξηγήσεις που δίνονται στο βιβλίο για το «ανυπέρβλητο της ελληνικής σκέψης» (μέσα από συχνά συναρπαστικές αναφορές στην Αντιγόνη, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια), πιο πολύ κι από τους λόγους για τους οποίους στις μέρες μας, κατά τους συγγραφείς, «σκοτώθηκε ο Όμηρος» (ιδεοληπτικός μοντερνισμός, θεωρητική αερολογία, ισοπεδωτική πολυ-πολιτισμικότητα, τρόπος διδασκαλίας των αρχαίων και γενικότερη εκπαιδευτική δομή), την προσοχή του Έλληνα αναγνώστη φοβούμαι πως αποσπά αυτό που ποτέ δεν λέγεται - ίσως γιατί οι συγγραφείς δεν το ξέρουν ή δεν τολμούν να το πιστέ­ψουν, κι όμως καλύπτει, ως αίσθηση, τα πάντα. Πώς τα καταφέραμε εμείς οι ίδιοι οι απόγονοι των αρχαίων, οι κάτοικοι του τόπου και συνεχιστές της σκέψης τους, να έχουμε τόσο ριζικά διαρρήξει σε ό­λες σχεδόν τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής μας (πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής, γλωσσικής, προσωπικής) το νήμα με τα στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς: τη σημασία της «πόλεως», τη διάκριση καλού - κακού, τη συνύπαρξη και ομοθυμία λόγου και πράξης, την αναζήτηση της αλήθειας, τη δικαίωση του μέτρου;

    Μάταια οι ελληνιστές μας προτρέπουν τους φοιτητές τους, στα πλαίσια ενός εν πολλοίς ουτοπικού προγράμματος για την έξοδο από το φαύλο κύκλο, να επισκέπτονται την Ελλάδα, αν θέλουν να νιώσουν το πνεύμα της. Το πνεύμα αυτό θα μπορούσαμε να τους πληροφορήσουμε, με ίσα ποσοστά σκληρότητας κι απόδοσης δικαιοσύνης, δεν κατοικεί πια εδώ. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ή, μήπως, ειδικά για τους ξένους που επισκέπτονται τη χώρα μας, το πνεύμα αυτό είναι ακόμα απτό ή τουλάχιστον, χάρις στη ζωογόνο αφέλεια του μη αυτόχθονα και την αυθυποβολή του ανθρώπου που αγαπά, είναι ακόμα αισθητό; Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί η αμείωτη έλξη που συνεχίζει να ασκεί σε έναν ορισμένου είδους προϊδεασμένο επι­σκέπτη το ελληνικό τοπίο και η ταύτισή του με έναν πνευματικό τόπο; Το συναίσθημα που προκαλεί η α­νάγνωση της εντύπωσης του ξένου ταξιδιώτη από μια πατρίδα που αγαπάμε αλλά που καθημερινά μας πλη­γώνει —«αναψυχή, ειρήνη και φως» - χαρίζει στην αρ­χή κάποια ανάταση, αλλά σύντομα παίρνει το πάνω χέρι η πίκρα. Η δοκιμασία αυτογνωσίας που πέρασε στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 και του '70 ο Άγγλος λόγιος και περιηγητής κλασικός φιλόλογος και ιερωμένος αρχαιολόγος και ποιητής Πήτερ Λήβι είναι συγκινητική, αλλά και σαν απόμακρη για τον σημερινό Έλληνα αναγνώστη. Φυσικά το νιώθεις - κι ας το ξεχάσαμε εμείς - πως στον τόπο μας «όλη η πραγματικότητα είναι ιστορική». Φυσικά είναι αλή­θεια – κι ας μην το είχαμε παρατηρήσει - πως στην Ελ­λάδα «ο ουρανός δεν είναι μπλε χρώμα, αλλά μπλε φως». Φυσικά ισχύει ότι «τα καλύτερα ελληνικά γρα­πτά είναι αγνά σαν χυμός λεμονιού»-το πρόβλημα εί­ναι πως είναι ακόμα πιο δυσεύρετα. Φυσικά, υπάρχει - σιωπηλός ωστόσο - ο τύπος του «καλού Έλληνα». Όμως, αυτές είναι στιγμές σπάνιες πια, όχι αιχμές του συλλογικού βίου, δώρα της τύχης χαμένα στον άμορφο σωρό των καθημερινών μας εμπειριών. Μόλις μπόρεσε, ο Λήβι, σαν δείγμα αγάπης για τον τόπο, αλλά και έρωτα για τον άνθρωπο που θα συντρόφευε από 'δώ και πέρα τη ζωή του, ξαναταξίδεψε, με τα πό­δια, έως τον Λόφο του Κρόνου, αυτό το καταπληκτι­κό μέρος με τα πεύκα, πάνω από την Ολυμπία. Ελά­χιστοι από εμάς που τον διαβάζουμε σήμερα γνωρί­ζαμε καν την ύπαρξη αυτού του λόφου. Ο δικός μας Κρόνος έχει πια φάει τα παιδιά του.