Κέλσος, περί μύθων (αληθής λόγος κατά Χριστιανών)

Οι αρχαίοι μίλησαν αινιγματικά για κάποιον θεϊκό πόλεμο, ο Ηράκλειτος μάλιστα είπε τα εξής: “Πρέπει να ξέρουμε ότι ο πόλεμος μας συνέχει όλους, ότι η δικαιοσύνη είναι έριδα, και ότι όλα με την έριδα γεννιούνται και χάνονται”.

Kαι ο Φερεκύδης που ήταν πολύ παλιότερος από τον Ηράκλειτο, κατασκεύασε ένα μύθο όπου αντιπαρατάχθηκαν δυο αντίπαλες στρατιές, και στη μία έβαλε αρχηγό τον Κρόνο ενώ στην άλλη τον Οφιονέα και εξιστόρησε τις προκλήσεις και τις συμπλοκές τους, καθώς και το ότι έκαναν τη συμφωνία, όποια από τις δυο έπεφτε μέσα στον Ωγηνό θα ήταν η ηττημένη ενώ η άλλη, η νικήτρια θα κέρδιζε τον ουρανό.

Έτσι θέλει ο μύθος και τα σχετικά με τις μυστικές ιστορίες των Τιτάνων και των Γιγάντων που μάχονταν ενάντια στους θεούς, αλλά και των Αιγυπτίων η μυθολογία που μιλάει για τον Τυφώνα, τον Ώρο και τον Όσιρι. Όλα αυτά όμως δεν μοιάζουν με την υπόθεση του διαβολικού θεού ή (πράγμα αληθοφανέστερο) του απατεώνα ανθρώπου που έχει αντίθετη γνώμη.

Κι ο Όμηρος ακόμα, λίγο πολύ τα ίδια υπαινίσσεται με τον Ηράκλειτο και τον Φερεκύδη και όσους μιλούν για Τιτάνες και Γίγαντες, όταν βάζει τον Ήφαιστο να λέει στην Ήρα:

“Kαι την άλλη φορά που πήγα να πάρω το μέρος σου μ’ έπιασε από το πόδι και με πέταξε από την θεϊκή κατοικία” και τον Δία να λέει στην Ήρα τα παρακάτω: “Αλήθεια δεν θυμάσαι, που κρεμόσουνα από ψηλά κι είχες στα πόδια δυο αμόνια και γύρω από τα χέρια δεσμά χρυσά που ‘ταν αδύνατο να σπάσεις; και κρεμόσουν στον αιθέρα και στα σύννεφα. Τι κι αν σε λυπήθηκαν οι θεοί μακριά από τον Όλυμπο, να σε λύσουν δεν μπόρεσαν σαν ήρθαν κοντά σου και τον άρπαξα και τον πέταξα από το κατώφλι κι έπεσε αδύναμος πάνω στη γη”.

Οι λόγοι του Δία προς την Ήρα είναι λόγοι του θεού προς την ύλη. Κι οι λόγοι προς την ύλη μάς αφήνουν να καταλάβουμε ότι ο θεός, θεωρώντας ότι προηγουμένως η ύλη βρισκόταν σε αταξία, την ένωσε και την προίκισε με κάποιες συμμετρίες. Και τις θεότητες που την περιτριγύριζαν, όσες ήταν θρασείς, τις πέταξε μακριά τιμωρώντας τες με τον τρόπο αυτό.

Έτσι αντιλαμβανόμενος τα ομηρικά έπη ο Φερεκύδης είπε: “Κάτω από κείνη την περιοχή είναι η περιοχή του Ταρτάρου. Την φυλάγουν οι θυγατέρες του Βορέα, οι Άρπυιες κι η Θύελλα, και εκεί ξαποστέλνει ο Δίας όποιον θεό αποθρασυνθεί”.

Οι ίδιες ιδέες εκφράζονται και με τον πέπλο που τυλίγει την Αθηνά και που όλοι τον βλέπουν όταν γίνεται η πομπή των Παναθηναίων. Συμβολίζει το ότι κάποια αγνή θεά που δεν γεννήθηκε από μητέρα επιβάλλει την ισχύ της πάνω στους αυτόχθονες θεούς που αποθρασύνθηκαν. Τέτοια νοήματα έχουν οι μύθοι των Ελλήνων ενώ ot χριστιανικοί, που μας λένε ότι ο γιος του θεού τιμωρείται από τον διάβολο και μας δασκαλεύουν να είμαστε καρτερικοί όταν μας συμβαίνει το ίδιο, είναι ολωσδιόλου για γέλια. Εγώ νομίζω πως ο γιος του θεού θα πρεπε τον διάβολο να τιμωρήσει κι όχι να φοβερίζει τους ανθρώπους που έπεσαν θύματα της απάτης του διαβόλου. Όσο για το πώς τους ήρθε στο μυαλό να ονομάσουν κάποιον γιο του θεού, το ξεκαθαρίζω κι αυτό.

Κάποιοι αρχαίοι, θεωρώντας ότι τον κόσμο αυτόν τον έπλασε ο θεός, ονόμασαν τον κόσμο παιδί του θεού και “παλικάρι” του. Είναι λοιπόν ένα και το αυτό ο κόσμος με το “παιδί” εκείνο του θεού. Φυσικά η (χριστιανική) κοσμογονία κι η αφήγηση για τη γέννηση του ανθρώπου που πλάστηκε “κατ’ εικόνα του θεού”, είναι ό,τι πιο ανόητο. Και δεν καταλαβαίνω ούτε τον “παράδεισο” που φύτεψε ο θεός ούτε την προηγούμενη ζωή του ανθρώπου μέσα σ’ αυτόν ούτε το πώς άλλαξε η ζωή όταν ο άνθρωπος εξορίστηκε εξαιτίας της ''αμαρτίας'' κι έζησε μακριά από τον “παράδεισο της τρυφής”.
Μελετήστε το εδάφιο Γ 22-24* της Γένεσης και συγκρίνετε το με τις μπουρδολογίες που σας λένε οι ''θεολόγοι''!

Χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα ο Μωυσής έκατσε και τα “γράψε όλα αυτά, με τον ίδιο τρόπο που οι αρχαίοι κωμωδοί έγραφαν για την πλάκα τους, “ο Προίτος παντρεύτηκε τον Βελερεφόντη ενώ ο Πήγασος ήταν από την Αρκαδία”.

Οι προφήτες που μας άφησαν συγγράμματα και ο Μωυσής, μη έχοντας ιδέα για τη φύση του ανθρώπου και του σύμπαντος, συνέθεσαν ένα απύθμενο παραμιλητό:

Μας μιλούν για “ημέρες” -που διαδέχονταν η μία την άλλη πριν ακόμα υπάρξει φως και ουρανός, ήλιος, σελήνη και άστρα. Μήπως ο δημιουργός χρειάστηκε εκεί πάνω το φως, όπως ο άνθρωπος που ανάβει το λυχνάρι του παίρνοντας από του γείτονα; Και αν όλα αυτά ήσαν έργα του καταραμένου θεού που ‘ναι αντίπαλος του μεγάλου θεού, κι έγιναν παρά τη θέληση του τελευταίου, τότε γιατί αυτός να του δανείσει το φως;
------------------------------------
*ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Γεν. γ,22           καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν· καὶ νῦν μή ποτε ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ λάβῃ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ φάγῃ καὶ ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα.

Γεν. γ,22                   Είπε δε τότε ο Θεός· “ιδού ο Αδάμ έγινε πλέον σαν ένας από ημάς με την ικανότητα να γνωρίζη καλόν και κακόν ! Και τώρα μήπως τυχόν και απλώση το χέρι του και πάρη και φάγη από τον καρπόν του ξύλου της ζωής και γίνη αυτός και το κακόν αθάνατον, πρέπει να εκδιωχθή από τον παράδεισον”.

Γεν. γ,23           καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη.

Γεν. γ,23                   Και έδιωξεν ο Θεός τον Αδάμ από τον παράδεισον της χαράς και της τέρψεως, δια να εργάζεται μετά κόπου την γην, από το χώμα της οποίας είχε πλασθή το σώμα του.

Γεν. γ,24           καὶ ἐξέβαλε τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς.

Γεν. γ,24                   Εβγαλε τον Αδάμ και τον έφερε να κατοικήση απέναντι από τον παράδεισον της χαράς και της τέρψεως. Διέταξε δε τα Χερουβιμ και την φλογίνην ρομφαίαν, την συστρεφομένην, να φυλάσσουν την οδόν, η οποία ωδηγούσε προς το δένδρον της ζωής.

Μήπως καταλάβατε γιατί σύμφωνα με την  ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ εκδιωχθήκαμε ανεπιστρεπτί;
Από ζήλεια, εγωισμό, χαιρεκακία, φόβο, εκδίκηση, λάθος του; κλπ!

Τα άλογα του Αχιλλέως

Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
άρχισαν τ' άλογα να κλαίνε του Αχιλλέως·

η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.
Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο -αφανισμένο-
μιά σάρκα τώρα ποταπή -το πνεύμα του χαμένο-
ανυπεράσπιστο -χωρίς πνοή-
εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ' την ζωή.

Τα δάκρυα είδε ο Ζεύς των αθανάτων
αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
είπε «δεν έπρεπ' έτσι άσκεπτα να κάμω·
καλύτερα να μην σας δίναμε άλογά μου
δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ' εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
σας έμπλεξαν οι άνθρωποι». -Όμως τα δάκρυά των
για του θανάτου την παντοτεινή
την συμφοράν εχύνανε τα δυό τα ζώα τα ευγενή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1897)

Κι όμως οι παραστάσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων μπορούν να πουν μια ιστορία!

Οι παραστάσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων απεικονίζουν μόνο μια στιγμή στο χρόνο κι όμως σχεδόν πάντα αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Δεν θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς, με τρόπο κινηματογραφικό, το πριν και το μετά των στιγμών αυτών;

Το Ure Museum of Greek Archaeology του Πανεπιστημίου του Reading πραγματοποίησε το μεγαλοφυές πρόγραμμα Panoply προκειμένου να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον των μαθητών της περιοχής για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αξιοποιώντας τη συλλογή αρχαίων ελληνικών αγγείων που διαθέτει. Αποτέλεσμα του προγράμματος ήταν η παραγωγή μιας σειράς σύντομων ταινιών με κινούμενα σχέδια που ζωντανεύουν μικρές ιστορίες σε σενάριο που εμπνεύστηκαν τα παιδιά.

Υπεύθυνοι του προγράμματος ήταν ο Steve K. Simons που ασχολήθηκε με την εκτέλεση των κινουμένων σχεδίων και η Sonya Nevin που συνεισέφερε με τις γνώσεις της για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Η μουσική που ακούγεται σε ορισμένα από αυτά είναι του Stefan Hagel, μουσικού και ειδικού ερευνητή της αρχαίας ελληνικής μουσικής του Institute for the Study of Ancient Culture της Βιέννης.

«Η Πόλις» του Καβάφη σε ένα σπάνιο πάντρεμα φωνών της Ελλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν

Η Ελλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν, σ'ένα σπουδαίο ποίημα!

Είπες· «Θα πάγω σ άλλη γη, θα πάγω σ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ είν η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ όλην την γη την χάλασες.

Η ιστορία του Κινέζου αγρότη

Ανακαλύφθηκε η μυθική Υπερβορεία στη Ρωσία;

Στη βορειοδυτική Ρωσία ανακαλύφθηκαν τα ερείπια αρχαίου αστεροσκοπείου και μυστηριώδεις επιγραφές σε λίθους.

 

Αρκετοί τα θεωρούν απομεινάρια του αρχαίου πολιτισμού της Υπερβορείας, μιας απόκρυφης χώρας σαν τη Σαμπάλα και την Ατλαντίδα. Ωστόσο, επιστήμονες υποστηρίζουν ότι απλά τα έφτιαξε η φύση.

 

Η Σεϊντόζερο είναι ένα από τα πιο μυστικιστικά μέρη της βορειοδυτικής Ρωσίας.

 

Τριγυρισμένη από βουνά, είναι κρυμμένη μέσα στην καρδιά της χερσονήσου Κόλσκι.

 

Η ονομασία της σημαίνει «ιερή λίμνη» στη γλώσσα του γηγενούς πληθυσμού, Σαάμι.

 

Τη σέβονται σαν έναν ιδιαίτερο τόπο όπου επιτρέπεται να έρθεις μόνο αν είναι αναγκαίο, προκειμένου να επικοινωνήσεις με το Μεγάλο Πνεύμα, και να ζητήσεις συμβουλή ή προστασία.

 

Στη Σεϊντόζερο δεν αποτολμά ο καθένας να πάει μόνο και μόνο από περιέργεια. Πόσο μάλλον, αφού η διαδρομή περνά μέσα από ένα σκοτεινό φαράγγι και ένα επικίνδυνο πέτρινο πέρασμα.

 

Απαντες αντιμετωπίζουν τη λίμνη με σεβασμό, καθώς με αυτή συνδέονται εκατοντάδες ιστορίες για παράξενα, μυστικιστικά φαινόμενα, και την ιδιαίτερη γαλήνια ατμόσφαιρα.

 

Τη Σεϊντόζερο προστατεύει ο γίγαντας Κούιβα, η γιγαντιαία ανθρώπινη φιγούρα που είναι αποτυπωμένη σ’ ένα βράχο. Η ακριβής προέλευσή της, παραμένει άγνωστη.

 

Οι θρύλοι των Σαάμι αναφέρουν ότι τον κακό γίγαντα τιμώρησαν οι θεοί, χτυπώντας τον με κεραυνούς και μετατρέποντάς τον σε βράχο.

 

Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι συγκεκριμένα εδώ έχουν διατηρηθεί τα ίχνη της Υπερβορείας, ενός μυθικού πολιτισμού που μνημονεύεται στα αρχαιοελληνικά κείμενα, ανάλογου με τη Σαμπάλα και την Ατλαντίδα.

 

Οι ελληνικοί μύθοι

 

Στους αρχαιοελληνικούς θρύλους αναφέρεται ότι τη χώρα των Υπερβορείων, ενός λαού που διέθετε γνώσεις αποκρυφισμού και ήταν «κοντά» στους θεούς, την επισκεπτόταν συχνά ο ίδιος ο Απόλλωνας ο οποίος προσωποποιούσε τον Ήλιο.

 

Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας αναζητούν επιβεβαίωση στις γλωσσικές αντιστοιχίες.

 

Η πρόεδρος της κοινωνικής οργάνωσης του Μούρμανσκ «Υπερβορεία», Βαλεντίνα Σαρίποβα, λέγει ότι «η χερσόνησος ονομάζεται “Κόλσκι”, που ηχεί το ίδιο με τον σλαβικό θεό του ήλιου Κολιαντά, ενώ η “Υπερβορεία” σε μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά σημαίνει “πέρα από τον βόρειο άνεμο”».

 

Τουρίστες και μελετητές των μυστηριωδών φαινομένων βρίσκουν συχνά στην περιοχή της Σεϊντόζερο πέτρες με ασυνήθιστα σωστή μορφή, που μοιάζουν με ερείπια αρχαίων κτισμάτων.

 

Η Σαρίποβα ανέφερε στην RBTH ότι «πρόσφατα ανακαλύφθηκαν υπολείμματα αστεροσκοπείου και συγκεκριμένα πέτρες, στις οποίες έχουν φτιαχτεί βαθουλωτές γραμμές που κατευθύνονται ακριβώς προς τον Πολικό Αστέρα, ενώ σε πολλούς βράχους έχουν χαραχτεί αρχαίες γραφές ή ρουνικά σύμβολα».

 

Στη χερσόνησο Κόλσκι ανακαλύπτονται και άλλα πράγματα, τα οποία προκαλούν απορίες στους ερευνητές. Από τις αρχές ακόμη του περασμένου αιώνα ο επιστήμονας, Αλεξάντρ Μπάρτσενκο, βρήκε στην περιοχή της Σεϊντόζερο μια μυστηριώδη είσοδο που οδηγεί κάτω απ’ τη γη. Τα στοιχεία των αποστολών του κρίθηκαν απόρρητα.

 

Την είσοδο στη σπηλιά δεν την είδε ποτέ πια κανείς, ενώ τον ίδιο τον επιστήμονα τον εκτέλεσαν. Στις μέρες μας τις έρευνές του συνέχισε η ρωσική κοινωνική οργάνωση «Kosmopoisk». Οι μετέχοντες στην αποστολή ανακάλυψαν και αυτοί μερικά σπήλαια, αλλά για την ώρα εντελώς συνηθισμένα.

 

Ο Ρώσος ερευνητής ανώμαλων φαινομένων, Βαντίμ Τσερνομπρόβ, θεωρεί ότι σε αυτό το θέμα μπορεί να μπει μια τελεία μόνο αφότου βρεθούν όλες οι υπόγειες είσοδοι.

 

Ο ίδιος αναμένει να βρεθεί οτιδήποτε, ενώ όσον αφορά τις αρχαίες πόλεις πιστεύει πως, έστω και αν βρεθούν κτίσματα, τότε αυτά θα βρίσκονται κάτω απ’ τη γη είτε κάτω απ’ το νερό. Ελπίζει λοιπόν, ότι κάποιοι από τους θρύλους θα αποδειχθούν αληθινοί.

 

Μήνυμα θεών ή πειράματα γεωλόγων;

 

Μόνο χαμόγελα προκαλούν στους επιστήμονες οι ενθουσιώδεις λάτρεις που ψάχνουν στο ρωσικό Βορρά τη μυστική χώρα. Ο όμορφος θρύλος, πάντως, προσελκύει στην περιοχή πολλούς τουρίστες, κάτι που σημειωτέον, μεταφράζεται και σε έσοδα.

 

Όπως αφηγείται ο διευθυντής του Γεωλογικού Ινστιτούτου του επιστημονικού κέντρου του Κόλσκι, διδάκτωρ Γιούρι Βοϊτεχόβσκι, «παλαιότερα συνέβη μια αστεία ιστορία.

 

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο εξόρυξης και επεξεργασίας ορυκτών είχαν δοκιμάσει ένα νέο τρυπάνι από τη Φιλανδία, κάνοντας στις πέτρες σειρές από τρύπες. Οι ανιχνευτές της Υπερβορείας έβγαλαν το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κάποια αρχαία γραφή υπό τη μορφή λάκκων, στην οποία το νόημα εκφράζεται από το βάθος των τρυπών.

 

Ο θόρυβος γύρω από αυτό συντηρήθηκε μερικά χρόνια, μέχρι να τους εξηγήσουν την αληθινή αιτία. Παραδείγματα όπως αυτό όμως, δεν τους διδάσκουν τίποτα».

 

Σύμφωνα με τον επιστήμονα, η εμφάνιση λίθων σωστού σχήματος και σχεδίων στους βράχους, εξηγείται από τις φυσικές ιδιότητες των πετρωμάτων σε αυτά τα βουνά.

 

Στην επιστήμη αυτό ονομάζεται «ιδιαιτερότητα». Η πέτρα θραύεται σε συγκεκριμένα σημεία, αναλόγως το πώς είχε διαμορφωθεί. Έτσι εμφανίζονται πλάκες, κύβοι, που τα θεωρούν «αρχαία αστεροσκοπεία». Επίσης, λόγω διαφόρων επιδράσεων στις πέτρες, σχηματίζονται ρωγμές, μερικές φορές πολύ ασυνήθιστης μορφής.

 

«Κάποτε –συνεχίζει, αστειευόμενος ο Βοϊτεχόβσκι- έκανα ένα μικρό πείραμα. Πήγα στα βουνά και φωτογράφησα έναν πολύ σύνθετο ιστό αράχνης από ρωγμές στο βράχο. Σε αυτό το σχέδιο λοιπόν, βρήκα όλους τους ρούνους του σκανδιναβικού αλφαβήτου!».

 

Όπως και να’ χει, τους ονειροπόλους που πιστεύουν στη χώρα της αιώνιας ευτυχίας, τα συγκεκριμένα επιχειρήματα δεν τους πείθουν. Γι’ αυτούς η Υπερβορεία υπάρχει, αν όχι σαν ένα πραγματικό μέρος, έστω σαν τη χώρα του πνεύματος, τη Σαμπάλα, η οποία είναι αδύνατο να βρεθεί στον υλικό κόσμο.

 

Σχετικά με την Υπερβορεία:

 

Στην ελληνική μυθολογία, σύμφωνα με την παράδοση, οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε στα βουνά της Ελλάδας. Η χώρα τους ονομαζόταν Υπερβορεία κι εκεί ο Ήλιος έλαμπε καθ” όλη τη διάρκεια της ημέρας.

 

Οι Έλληνες πίστευαν πως ο Βορέας, ο θεός του βόρειου ανέμου, ζούσε στη Θράκη κι έτσι θεωρούσαν πως η Υπερβορεία ήταν μια αδιευκρίνιστη περιοχή κι ένα έθνος στις βόρειες περιοχές της Ευρασίας. Απ” όλους τους θεούς του Ολύμπου, οι Υπερβόρειοι έτρεφαν σεβασμό για το θεό του φωτός και του ήλιου, Απόλλωνα, ο οποίος περνούσε το χειμώνα μαζί τους. Οι Υπερβόρειοι λοιπόν έστελναν δώρα από τη μακρινή τους περιοχή, που κατέφταναν πρώτα στη Δωδώνη κι έπειτα έφταναν μέχρι το ναό του Απόλλωνα στη Δήλο, σύμφωνα με τον Παυσανία. Τη χώρα των Υπερβορείων επισκέφθηκαν επίσης ο Θησέας κι ο Περσέας, σύμφωνα με διάφορους μύθους.

 

Από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στους χάρτες η Υπερβορεία απεικονιζόταν γενικά σαν μια χερσόνησος ή ένα νησί πέρα από τα εδάφη της Γαλλίας. Μάλλον στη φαντασία των περισσότερων υπήρχε στα εδάφη της σημερινής Βρετανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Άλλες περιγραφές την τοποθετούν στην ευρύτερη περιοχή των Ουραλίων.

 

Η Υπερβορεία αποτελούσε terra incognita για τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, οι οποίοι σε διάφορους θρύλους έλεγαν ότι οι άνθρωποι ζούσαν χίλια χρόνια και είχαν βρει την απόλυτη ευτυχία. Ο ήλιος ανέτειλε μόνο μια φορά ολόκληρο το χρόνο και η χώρα ήταν γεμάτη από χρυσάφι.

 

Κάποιοι θρύλοι μπορούν να γίνουν κατανοητοί σήμερα. Πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, από την εαρινή έως τη φθινοπωρινή ισημερία ο ήλιος μπορεί να λάμπει όλο το εικοσιτετράωρο. Στο Βόρειο Πόλο, ο ήλιος ανατέλλει μόνο μια φορά το χρόνο, οδηγώντας έτσι στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι για τους κατοίκους της περιοχής αυτής μια μέρα διαρκεί έναν ολόκληρο χρόνο κι έτσι το να ζει κανείς χίλια χρόνια σήμαινε ότι ζούσε χίλιες ημέρες.

Αυτοκίνητο αγώνων "επιστημονικής φαντασίας" Chevrolet

Το επαναστατικό concept αυτοκινήτου αγώνων Chaparral 2X Vision Gran Turismo (VGT) παρουσίασε την προηγούμενη εβδομάδα η Chevrolet, το οποίο «αναπτύχθηκε αποκλειστικά για τους φίλους του παιχνιδιού Gran Turismo 6 για το Playstation 3.

 

Το συγκεκριμένο concept αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του Gran Turismo project, το οποίο έχει ως αντικείμενο το μέλλον και την καινοτομία στον σχεδιασμό αυτοκινήτων, και χρησιμοποιεί ως έμπνευση τα αυτοκίνητα που προέκυψαν από τη συνεργασία μεταξύ Chaparral Racing και Chevrolet πριν από 45 χρόνια.

 

Οι παίκτες του Gran Turismo θα μπορούν να οδηγήσουν το Chaparral 2X VGT κατεβάζοντας ένα online update για το παιχνίδι. Κατά τον Κλέι Ντιν, στέλεχος της Chevrolet, πρόκειται για ένα τολμηρό και φιλόδοξο όραμα, το οποίο επιδεικνύει σε ένα νέο κοινό το πώς οι ομάδες μηχανικών και σχεδιασμού της εταιρείας «προκαλούν τις νόρμες και εξερευνούν τις τεχνολογίες του αύριο».

  

Το Chaparral 2X VGT διαθέτει σύστημα προώθησης βασισμένο σε τεχνολογία λέιζερ. Σύμφωνα με τον Φρανκ Σαουτσέντο, ο οποίος επέβλεψε την ομάδα που δούλεψε πάνω στο σχέδιο, το όχημα δημιουργήθηκε μέσα σε μια ατμόσφαιρα «έλλειψης κανόνων, για να προκαλέσει σχεδιαστές και μηχανικούς δοκιμών ώστε να παρέχουν τις πιο συναρπαστικές αισθήσεις. Πρόκειται για ένα αυτοκίνητο-φαντασίωση από σχεδιασμό…όπως τα αυθεντικά Chaparral πριν δεκαετίες, το Chaparral 2X VGT εισάγει προηγμένες αεροδιαστημικές τεχνολογίες στον σχεδιασμό για να βοηθήσουν στην επίτευξη των στόχων όσον αφορά στις επιδόσεις».

Το σύστημα προώθησης εμπνέεται από τεχνολογία που έχει να κάνει με διαστημικά ταξίδια και σχεδιασμό φουτουριστικών αεροσκαφών. Στην «καρδιά» του βρίσκεται ένα σύστημα που εκπέμπει παλμούς φωτός οι οποίοι επικεντρώνονται σε ένα σημείο, δημιουργώντας ωστικά κύματα που παράγουν εντυπωσιακή ώθηση για το ελαφρύ αυτοκίνητο αγώνων.

 

Με λέιζερ των 671 kW, το οποίο τροφοδοτείται από μπαταρίες lithium-ion και γεννήτρια με αέρα να παρέχει ιπποδύναμη 900 αλόγων, το Chaparral 2X VGT θα είναι σε θέση να επιτύχει κορυφαία ταχύτητα περίπου 390 χλμ ανά ώρα μέσα στο παιχνίδι, με εντυπωσιακές δυνατότητες επιτάχυνσης. Ο οδηγός βρίσκεται σε μάλλον αντισυμβατική θέση μέσα στο όχημα, καθώς είναι ξαπλωμένος μπρούμυτα, με τα χέρια και τα πόδια να εκτείνονται προς τους τροχούς- σχεδιασμός που επιτρέπει πρωτοποριακά αεροδυναμικά χαρακτηριστικά. Όπως είναι αναμενόμενο, το όχημα ενσωματώνει επιπλέον προηγμένη τεχνολογία, με προβολή ενδείξεων από τα όργανα απευθείας στην προσωπίδα του κράνους του οδηγού.

Και άλλοι κατασκευαστές έχουν αναπτύξει concept αυτοκίνητα αγώνων στο πλαίσιο του προγράμματος Vision Gran Turismo, αλλά η Chevrolet είναι μια από τις λίγες εταιρείες που μετέφεραν το όραμά της από τον ψηφιακό κόσμο στον πραγματικό, με ένα «φυσικό» concept όχημα.

Τα Λιμάνια της Πορφύρας

Έλληνες όπου Γης, από την Γεωργία μέχρι την Κύπρο κι από την Αυστραλία ως τη Βουλγαρία, μη λησμονείτε την Ιστορία και τις καταβολές σας. Ένας από τους λόγους που βρισκόμαστε σήμερα σ'αυτή την περιπετειώδη δραματική δίνη είναι η εδραίωση αυτής της λησμονιάς.

Tο ντοκυμανταίρ "Tα Λιμάνια της Πορφύρας" ζωντανεύει τα ταξίδια των Eλλήνων, από τη Mινωϊκή ακόμη εποχή, στον Λίβανο, ένα από τα σπουδαιότερα εμπορικά κέντρα της Mεσογείου, και φανερώνει τα χνάρια που άφησε το ελληνικό στοιχείο στη χώρα των... Φοινίκων.

Οι άνθρωποι συναισθηματικά βαμπίρ

 Τα συναισθηματικά «βαμπίρ», οι ανθρώποι εκείνοι που με τον τρόπο τους «ρουφούν» συναισθηματικά τους οικείους ή γενικά τους γύρω τους, απομυζώντας τους δύναμη, διάθεση, ενέργεια, συναίσθημα. 

 

Φυσικά κανείς δε θέλει να παραδεχτεί ότι μπορεί να πέσει θύμα τέτοιων ανθρώπων και τέτοιας κακής ψυχολογικής μεταχείρισης, δυστυχώς όμως, καθένας μπορεί να πιαστεί στην παγίδα…  Ο λόγος;  Επειδή όλοι έχουμε παρόμοια ψυχολογικά χαρακτηριστικά και ανάγκες, που μας καθιστούν, κατά κάποιον τρόπο, ευάλωτους σε διάφορες επιρροές.  Για παράδειγμα, όλοι είμαστε κοινωνικά όντα με τη βασική, κινητήρια ανάγκη να κάνουμε συναισθηματικούς δεσμούς, να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη.  Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι με εντονότερες συναισθηματικές ανάγκες που είναι παράλληλα και πιο ευάλωτοι σε εξωτερικές πιέσεις, οπότε αυτοί οι άνθρωποι έχουν λιγότερη αντίσταση στα συναισθηματικά βαμπίρ.

 

Σύμφωνα με τον Abraham Maslow, όλοι οι άνθρωποι έχουν βασικές ψυχολογικές ανάγκες που πρέπει να ικανοποιηθούν για την εξέλιξη μας.  Τα συναισθηματικά βαμπίρ εκμεταλλεύονται αυτές ακριβώς τις ανάγκες και «πατούν» πάνω στις ανθρώπινες αυτές ανάγκες. 

 

Ποιες είναι οι πανανθρώπινες ανάγκες;

• Σιγουριά και ασφάλεια, ώστε να αναπτυχθεί ο φυσικός και ο ψυχολογικός εαυτός του ανθρώπου.
• Αυτονομία
• Έλεγχος των πραγμάτων στη ζωή
• Αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που κατακτώνται όταν κανείς πετυχαίνει τους στόχους του και ξεπερνά διάφορες δυσκολίες
• Να είναι μέλος μιας ομάδας ή κοινότητας
• Να έχει κοινωνική αναγνώριση και σεβασμό από άλλους
• Να έχει στόχους στη ζωή του, να θεωρεί ότι η ζωή του έχει νόημα.

Αν οι παραπάνω ανάγκες για κάποιον λόγο δεν καλύπτονται έστω και σε κάποιο βαθμό, το άτομο γίνεται ευάλωτο και έλκεται από οποιονδήποτε του τάζει ότι μπορεί να του καλύψει αυτές τις ανάγκες.  Και μόνο να συνειδητοποιήσει κανείς αυτόν το βασικό μηχανισμό είναι αρκετό για να προσέξει ποιους ανθρώπους βάζει στη ζωή του και τι τους επιτρέπει να κάνουν.

Η Παγίδα της Συναισθηματικής Εκμετάλλευσης: Πώς οι άνθρωποι δίνουν ‘λογικές’ εξηγήσεις σε παράλογες συμπεριφορές

 

Αίσθημα Ανταλλαγής και Οφειλής – Μήπως αισθάνεστε ότι ‘χρωστάτε’ σε κάποιον χάρη;  Τότε ο κανόνας «αίσθημα ανταλλαγής και οφειλής» που διέπει τις ανθρώπινες συνδιαλλαγές έχει τεθεί σε εφαρμογή!  Ο ίδιος κανόνας ισχύει τόσο στο μάρκετινγκ (δωρεάν δείγματα προϊόντων) όσο και στις ανθρώπινες σχέσεις (κάποιος σας κάνει μια χάρη που δεν του τη ζητήσατε και μετά ζητάει αντάλλαγμα). 

Τα συναισθηματικά βαμπίρ συχνά εμφανίζονται με ένα χαμογελαστό προσωπείο και τη συμπεριφορά του καλού Σαμαρείτη: θα σας βοηθήσουν, θα σας νοιαστούν, και θα φροντίσουν βέβαια να σας το πουν εκατό φορές για να το εμπεδώσετε και να μην το ξεχάσετε!  Δημιουργούν ένα τεχνητό κλίμα «εγώ που σου έδωσα τόσα, εγώ που έγινα χαλί να με πατήσεις», κλπ, κλπ.  Τον ρόλο αυτό μπορεί να τον πάρει το οποιοδήποτε συναισθηματικό ‘βαμπίρ’, η μητέρα, η πεθερά, ο εργοδότης, ο συνάδελφος, φίλοι, συγγενείς….  Η λίστα δεν αποκλείει κανέναν!

 

Αίσθηση ότι πρέπει να είναι αποδεκτοί και αγαπητοί: μια βασική ανθρώπινη ανάγκη είναι για το άτομο να είναι αποδεκτό και αγαπητό από τους γύρω του.  Τα συναισθηματικά βαμπίρ το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά και το εκμεταλλεύονται!  Έτσι, με κάθε τρόπο ‘δένουν’ τους ανθρώπους με το να υπόσχονται ότι αν τους ακολουθήσουν και κάνουν αυτό που ζητάνε θα έχουν και την αποδοχή τους.

 

1. Μη προσπαθείτε να βρείτε άκρη και την αλήθεια με το συναισθηματικό βαμπίρ!  Ό,τι και να πείτε θα το χρησιμοποιήσει εναντίον σας ή θα το παραποιήσει προς όφελός του.  Αν σας πει μια δικαιολογία και σας φανεί ψεύτικη ή σας ζητήσει συγγνώμη και σας φανεί ότι δεν το εννοεί, εμπιστευθείτε το ένστικτό σας!  Πιθανότατα και η δικαιολογία και η συγγνώμη είναι ψεύτικες και στόχο έχουν να σας κάνουν να νιώσετε και ένοχοι από πάνω!  

 

2. Μην εμπιστεύεστε τις διαβεβαιώσεις του συναισθηματικού βαμπίρ ότι είναι πρόθυμο να σας βοηθήσει.  Είναι ψεύτικες διαβεβαιώσεις!  Υπόσχεται βοήθεια αλλά είτε δε τη δίνει, είτε το κάνει με το ζόρι, είτε παριστάνει ότι εσείς τη ζητήσατε (ενώ αυτό προσφέρθηκε) και αντιστρέφει την κατάσταση ώστε να φαίνεται ότι σας κάνει χάρη, ότι το ζορίσατε και ότι του χρωστάτε.  Μη παίξετε το παιχνίδι του!  Αν προσφέρθηκε να βοηθήσει θυμίστε του την υπόσχεση και μην το αφήσετε να σας ξεγελάσει με τις δικαιολογίες του ούτε να νιώσετε υποχρεωμένοι στο τέλος.

 

3. Τα συναισθηματικά βαμπίρ άλλα λένε, άλλα εννοούνε και άλλα κάνουν!  Προετοιμαστείτε ότι δεν πρόκειται να παραδεχτούν αυτά που σας είπαν, πιθανότατα θα τα αντιστρέψουν ή θα προσπαθήσουν να σας βγάλουν τρελό.  Να θυμάστε ότι λένε ψέματα και ότι έχουν το ‘χάρισμα’ να λένε μπροστά στα μάτια σας το άσπρο μαύρο. Αν θέλετε να τρομάξετε το συναισθηματικό βαμπίρ, πέστε του ότι γίνατε ξεχασιάρηδες αυτές τις μέρες και, μπροστά του, σημειώστε τα λόγια του ή ηχογραφήστε το!  Αλλιώς, απλώς μη δίνετε σημασία!

 

4. Το παιχνίδι των ενοχών αποτελεί αγαπημένη ασχολία των συναισθηματικών βαμπίρ. Έχουν την ικανότητα να σας χειρίζονται και να σας κάνουν να νιώθετε ενοχές επειδή κάνατε ή δεν κάνατε κάποιο πράγμα, επειδή μιλήσατε ή δε μιλήσατε, επειδή δείξατε ή αποκρύψατε τα συναισθήματά σας… Πάντα επιλέγουν να σας κάνουν να νιώσετε ενοχές για το αντίθετο από αυτό που κάνατε (άσχετα αν εσείς πράξατε το σωστό).  Και βέβαια, τους αρέσει ιδιαίτερα να σας κάνουν να νιώθετε χάλια επειδή αγνοήσατε τη δική τους συναισθηματική κατάσταση ή το πρόβλημά τους.  Το χειρότερο είναι ότι, με τον τρόπο τους, πετυχαίνουν να σας κάνουν να νιώσετε άσχημα!  Αγνοήστε τους!

 

5. Τα συναισθηματικά βαμπίρ παριστάνουν το θύμα για να τους λυπηθείτε.  Αν όμως κάνετε το λάθος και σκύψετε με ενδιαφέρον από πάνω τους, μεταφορικά, θα σας κατασπαράξουν!  Υιοθετώντας τη στάση του ‘καημένου’, του ‘ανήμπορου’, του ‘απελπισμένου’, θα σας αναγκάσουν να αναλάβετε τις δουλειές και τις υποχρεώσεις τους, θα σας φορτώσουν παραπάνω δουλειά και δε θα πουν καν ευχαριστώ! Μακριά!

 

6. Τα συναισθηματικά βαμπίρ συνηθίζουν τα πισώπλατα χτυπήματα και τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.  Είναι παθητικά-επιθετικά άτομα και βρίσκουν τρόπους να σας εκφράσουν πόσο δυσαρεστημένοι είναι μαζί σας μέσω τρίτων.  Κουτσομπολιά, πισώπλατες κινήσεις, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, όλα είναι μέσα στο πρόγραμμά τους.  Μη βασίζεστε πάνω τους, απομακρυνθείτε γρήγορα!

 

7.  Έχετε ένα πρόβλημα;  Ε λοιπόν, τα συναισθηματικά βαμπίρ έχουν το ίδιο πρόβλημα αλλά 100 φορές μεγαλύτερο!  Εσείς λέτε τον πόνο σας ή το πρόβλημά σας και το συναισθηματικό βαμπίρ επεμβαίνει για να μειώσει το δικό σας ζήτημα και να μεγιστοποιήσει το δικό του, τραβώντας την προσοχή επάνω του.  Στραμπουλήξατε εσείς το πόδι σας;  Το συναισθηματικό βαμπίρ έχει μια φοβερή ιστορία για το πώς έσπασε το δικό του πόδι (με όλες τις ατελείωτες λεπτομέρειες) που επισκιάζει τη δική σας ιστορία και την ανάγκη σας, για παράδειγμα, για συναισθηματική υποστήριξη ή πρακτική βοήθεια.  Με αυτό τον τρόπο τα συναισθηματικά βαμπίρ τρέφουν το τεράστιο Εγώ του και τις ναρκισσιστικές ανάγκες τους.

 

8. Τα συναισθηματικά βαμπίρ ‘ρουφάνε’ τη θετική ενέργεια των γύρω τους και δημιουργούν αρνητικό κλίμα.  Μην περιμένετε ότι θα γίνει κάποιο θαύμα και θα αλλάξουν!  Μένοντας κοντά σε τέτοιους ανθρώπους ‘κολλάτε’ αρνητισμό, βάζετε τις δικές σας ανάγκες σε δεύτερη μοίρα, προσπαθείτε να διαρκώς να λύσετε τα προβλήματά τους ή να τους ικανοποιήσετε, αλλά ποτέ δε λύνεται κανένα ζήτημα και το αρνητικό κλίμα παγιώνεται.  Βγάλτε τα συναισθηματικά βαμπίρ από τη ζωή σας το συντομότερο και στη θέση τους βρέστε θετικούς ανθρώπους.

 

9. Τα συναισθηματικά βαμπίρ δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.  Ούτε καν τις αναγνωρίζουν!  Το σίγουρο είναι ότι θεωρούν ότι έχουν σωστή συμπεριφορά, ότι αν έχουν κάτι αρνητικό φταίνε οι γύρω τους, και τα λάθη είναι πάντα τρίτων και ποτέ δικά τους. Τα συναισθηματικά βαμπίρ θα προσπαθήσουν να σας τραβήξουν κοντά τους λέγοντάς σας τα μυστικά τους, εξομολογούμενα τις αδυναμίες τους και προσπαθώντας να σας κάνουν να τα λυπηθείτε και να τα συντρέξετε.  Όλα αυτά όμως είναι ένα προσωπείο και από πίσω κρύβεται ένα αρπακτικό έτοιμο να σας κατασπαράξει.  Αναγνωρίστε τα σημάδια και μείνετε μακριά από αυτούς τους ανθρώπους.  Στο κάτω-κάτω, αξίζετε το καλύτερο!

Συγχωρέστε τον εαυτό σας

Μικρά λάθη, σοβαρά παραπτώματα, ύβρεις, ψέματα και άλλα πολλά που αιμορραγούν στη συνείδησή σας σαν ανοιχτές πληγές και σας γεμίζουν ενοχές. Με τον καιρό αυτό γίνεται ένα πάρα πολύ βαρύ φορτίο που κουβαλάτε στη ζωή σας επ` αόριστον.
Η συγχώρεση λυτρώνει, ελευθερώνοντας μας από το βάρος και μας δίνει την ευκαιρία να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα, η συγχώρεση που μας δίνουν οι άλλοι είναι σχεδόν άχρηστη όταν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σε θέση να μας συγχωρήσουμε. Ανάλογα με την ένταση της ενοχής, η πορεία προς την συγχώρεση μπορεί να είναι μόνο ένα βήμα ή να είναι ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι. Είτε έτσι είτε αλλιώς η διαδικασία της αυτό-συγχώρεσης έχει τα εξής τρία στάδια:

Αποδοχή
Τα λάθη είναι μέρος της ζωής. Είναι σχεδόν κάτι έμφυτο στον άνθρωπο. Ως εκ τούτου πρέπει να αποδεχθούμε πως τα λάθη είναι μέρος της ζωή μας. Καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά μας (και την δίκη μας και των άλλων) και τους λόγους που οδηγούμαστε εκεί. Το να αναλάβουμε την ευθύνη για τις πράξεις μας είναι σωστό, το να τιμωρούμε τον εαυτό μας για τα λάθη του είναι κάτι που δεν αποσκοπεί στην βελτίωσή μας. Εν ολίγοις, ξεκινήστε να ακούτε τον εαυτό σας, προσπαθώντας να τον κατανοήσετε. Ακούστε και αποδεχθείτε όποιον ανοίγει ειλικρινά την καρδιά του.

Μάθηση
Το να συγχωρούμε δεν σημαίνει να ξεχνάμε. Η συγχώρεση μας ανοίγει το δρόμο για να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές ωστέ να μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος. Η συγχώρεση μεταμορφώνει το σφάλμα και το κάνει ένα θετικό μάθημα… Το διαμορφώνει σε μια εμπειρία που μας κάνει σοφότερους. Δεν υπάρχει σφάλμα που να μην μας μαθαίνει κάτι.

Συμφιλίωση
Η συμφιλίωση ολοκληρώνει τη διαδικασία, αφού μετατρέπει την αρνητικότητα που συνήθως δίνουν οι άνθρωποι στην έννοια της ευθύνης, σε κάτι εποικοδομητικό. Η συμφιλίωση κάνει εφικτό να αφήσουμε το παρελθόν μας πίσω και να πορευτούμε με αγάπη και ειρήνη με τον εαυτό μας.
Ο στόχος δεν είναι να αισθανθούμε υπερήφανοι για κάποιο λάθος ή για κάποια «βλάβη» που προκαλέσαμε σε κάποιον, αλλά να ξεπεράσουμε αυτήν την κατάσταση αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που μας αναλογούν και την επόμενη φορά να πράξουμε κάτι σωστότερο και καλύτερο. Συγχωρήστε και προχωρήστε σε μια νέα καλύτερη συμπεριφορά…

Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά.
Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά.
Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά.

Thomas Szasz

Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

Όλοι όσοι θέλησαν, χιλιετηρίδες τώρα, να φιλοσοφήσουν, απλά προσπάθησαν να διαφωτίσουν αυτή την επίγνωση του Είναι... Από εδώ αρχίζει η αληθινή φιλοσοφία, η αληθινή θρησκεία, η αληθινή ζωή...

Είτε το θέλουμε, αγαπητοί φίλοι, είτε όχι, είμαστε ριγμένοι χωρίς την παρούσα θέλησή μας, στο Είναι. Όλοι μας, ακόμα κι ο αμόρφωτος βοσκός πάνω στον Όλυμπο, έχουμε επίγνωση του Είναι. Έχουμε επίγνωση ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε κι ότι δρούμε μέσα στο όποιο περιβάλλον...
Όλοι όσοι θέλησαν, χιλιετηρίδες τώρα, να φιλοσοφήσουν, απλά προσπάθησαν να διαφωτίσουν αυτή την επίγνωση του Είναι... Αυτό είναι μία τελείως φυσική πορεία (αναγκαιότητα) και δεν υπάρχει πουθενά «πρέπει»...
Αν ο Πλάτωνας θεμελίωσε την «Θεωρία περί του είναι» (του «τελείως είναι»), ή αν ο Βούδας μίλησε γιά το Ασαμσκρίτα (που πραγματοποιείται με το νιρβάνα), κι άλλοι μίλησαν αλλιώς γιά την Πραγματικότητα, απλά προσπάθησαν να διαφωτίσουν αυτή την επίγνωση του Είναι, που υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους...
Δεν μιλάμε γιά θεωρίες λοιπόν, μιλάμε γιά το πως, εμείς προσωπικά, μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό το Είναι... Η επίγνωση του Είναι, μέσα στον καθένα μας, είναι η πύλη, ο δρόμος, και η ολοκλήρωση, προς την Πλήρη Αντίληψη του Είναι, όχι του προσωπικού, ατομικού είναι, αλλά του Είναι σαν Καθαρού Είναι...
Από εδώ αρχίζει η αληθινή φιλοσοφία, η αληθινή θρησκεία, η αληθινή ζωή...

Το Είναι (σαν Καθαρό, Αντικειμενικό Είναι), δεν το δημιουργήσαμε εμείς, δεν είναι προϊόν προσωπικής αντίληψης. Είμαστε εξ’ αρχής ριγμένοι στο Είναι, Είμαστε, υπάρχουμε, αντιλαμβανόμαστε ένα αντικειμενικό γεγονός (έστω κι αν δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε παρά μόνο μέσα από προσωπικές προοπτικές και δεν μπορούμε να το «ερμηνεύσουμε» προς το παρόν). Αντιλαμβανόμαστε ένα αντικειμενικό γεγονός... εκτός κι αν είμαστε πλάσματα της φαντασίας μας, οπότε είμαστε ανύπαρκτοι...
Τώρα: Πως αντιλαμβανόμαστε αυτό το αντικειμενικό κατ’ αρχήν Είναι; Μέσα από κάποιες προσωπικές λειτουργίες (εγώ, διανόηση, αντίληψη, κλπ), που έχουν το φυσικό τους αντίστοιχο στον εγκέφαλό μας... Όταν η επίγνωση διοχετεύεται και λειτουργεί μέσα από αυτούς τους προσωπικούς μηχανισμούς (που έχουν το φυσικό τους αντίστοιχο στον εγκέφαλό μας), έχουμε απλά επίγνωση των καταστάσεων του Είναι... Αναγκαστικά αυτό οδηγεί σε μία προσωπική αντίληψη της πραγματικότητας (κι ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο)... Αυτός είναι ο απλός δρόμος, του φυσικού, απλού, ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο όμως δεν διαφωτίζεται το Είναι σαν Είναι, αλλά απλά βιώνονται κάποιες καταστάσεις του Είναι, στην παρούσα ζωή...

Προφανώς ο δρόμος που δίδαξαν όλοι οι μεγάλοι σοφοί του πλανήτη ήταν άλλος...Μίλησαν γιά επίγνωση που θα απελευθερωνόταν από όλους τους προσωπικούς μηχανισμούς που «παραμορφώνουν» την πραγματικότητα:
Το αν είναι δυνατόν αυτό μπορεί να συζητηθεί.
Το που οδηγεί αυτό επίσης συζητείται.
Το τι σημαίνει ακριβώς αυτό διερευνάται.
Αγαπητοί φίλοι, όλοι αυτοί που μίλησαν γιά μία ανώτερη επίγνωση της Πραγματικότητας, μίλησαν γιά Επίγνωση του Είναι (σαν Καθαρού Είναι)... δεν μίλησαν γιά κάποια κατάσταση του Είναι... Γιά να το καταλάβει κάποιος πρέπει να το βιώσει...
Μετά, αυτή η επίγνωση δεν έχει υποκειμενικά στοιχεία, παραμορφώσεις, γι’ αυτό είναι η βάση της αντικειμενικής αντίληψης της Πραγματικότητας..
Μετά, σε αυτή την ανώτερη επίγνωση, η αντίληψη της ατομικότητας έχει μεταμορφωθεί πλήρως.
Η ανώτερη επίγνωση σχετίζεται με το Ευρύτερο Είναι. Αυτό το Ευρύτερο Είναι, που αποκαλύπτεται εδώ, είναι Αντικειμενικό κι ασφαλώς υπερβαίνει τα όρια της επίγνωσής μας (που έχει το φυσικό της αντίστοιχο στον εγκέφαλό μας). Το Αντικειμενικό Είναι, δεν εξαρτάται από φυσικούς φορείς... Κι είναι η Εξωτερική Όψη Αυτού που οι άνθρωποι αποκαλούν ''Θεό''...
Με άλλα λόγια οδηγούμαστε έτσι στην αντίληψη της Υποκρυπτόμενης Πραγματικότητας πίσω από τον φυσικό κόσμο... Εδώ είναι η Αρχή της Υπερβατικότητας...

Όποιος θέλει μπορεί να το δοκιμάσει.

Το μοντέλο του Schopenhauer

«Γνωρίζουμε λοιπόν όλοι, πως όσο περισσότερο προικισμένος είναι ένας άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη κατάρα τον δέρνει. Γιατί αυτός βλέπει τους άλλους να μην έχουν γνώσεις, να είναι ελεεινοί και μικροί, όσο και αυτοί τον βλέπουν ανώτερο και άπιαστο.

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι δυνατόν να εκφράζει αυτήν τη γνώμη του για τους άλλους, φθάνει σε ένα όριο και σταματάει. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι.

Άραγε, όπως φαίνεται, είναι ένας απομονωμένος και μοναχικός άνθρωπος, καταδικασμένος να ζει σε ένα νησί όπου δεν απαντάει κανέναν και ο κάθε πίθηκος από μακριά τού μοιάζει για άνθρωπος;»

Με αυτόν τον τρόπο εκφράζεται ο Schopenhauer στο βιβλίο του με τίτλο Ο άνθρωπος και η κοινωνία.

 Η παράγραφος παρουσιάζεται ως ακραία για αυτούς που ονομάζονται άνθρωποι και δεν έχουν διαβάσει το έργο του και δεν γνωρίζουν τη ζωή του φιλόσοφου.

Ενώ μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο πόνος του είναι πιο προσιτός και κατανοητός. Υποφέρει ο άνθρωπος μόνο, διότι το άτομο είναι ευτυχισμένο. Η σημαντικότερη διαφορά προέρχεται από την ύπαρξη της κοινωνίας, η οποία λειτουργεί μόνο και μόνο για το άτομο.

Μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας, ο άνθρωπος είναι εξ ορισμού απομονωμένος, ειδικά αν είναι προικισμένος ή με ειδικές ανάγκες. Η ελευθερία του ως πολιτικό ον δεν έχει νόημα για την κοινωνία. Εκείνη αδιαφορεί για την οντότητά του, σημασία έχει να μην υπάρχει διαφορά. Διότι η διαφορά κάνει τη διαφορά και υπάρχουν επιπτώσεις πάνω σε όλο το σύνολο.

Η κοινωνία αδιαφορεί για την ανάδειξη και την εξέλιξη των ανθρώπων εφόσον ο σημαντικότερος στόχος της είναι η διατήρηση του συστήματος. Τα προικισμένα άτομα είναι εξ ορισμού επικίνδυνα ακόμα και αν οι εφευρέσεις οφείλονται σε αυτά.

Επιπλέον, αν η ανθρωπιά τους έλθει σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της κοινωνίας, τότε είναι καταδικασμένα. Το επιχείρημα της ανωτερότητας δεν ισχύει διότι προβάλλεται μόνο μονόπλευρα. Οι γυάλινοι πύργοι είναι ισχυροί διότι τους παράγει η κοινωνία για να αποφύγει την ανάμειξη των προικισμένων με τα προβλήματα. Η αυτάρκεια των έργων των προικισμένων ενοχλεί την εξειδίκευση της καθημερινότητας.

Η παράγραφος του Schopenhauer εξηγείται καλύτερα μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο και ερμηνεύεται ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια του φιλόσοφου να εκφράσει τα δεινά της μοναξιάς των ανθρώπων μέσα στην αδιαφορία της μάζας.

Οι άνθρωποι, σπάνιοι εξ αρχής, δεν μπορούν παρά μόνο να ζήσουν διαχρονικά και συνεπώς δεν υπάρχουν μέσα στο παρόν της κοινωνίας. Ο μόνος στόχος και σκοπός τους δεν μπορεί να είναι παρά μόνο η εξέλιξη της ανθρωπότητας. Αυτή πρέπει να ξεπεράσει τα εμπόδια της εξουσίας της κοινωνίας.

Ο Schopenhauer βρίσκεται στο πλαίσιο της ουσίας και μόνο εκεί τα νοητικά σχήματα είναι εντελώς διαφορετικά από τα συμβατικά. Και για να κρίνουμε τον φιλόσοφο, πρέπει να εισχωρήσουμε στη νοόσφαιρα της ανθρωπότητας και όχι στο δόγμα της κοινωνίας.

Ο καθένας, την κάθε στιγμή, δημιουργεί σύμφωνα με αυτό που φαντάζεται!

Πρόσεξε να μην μπερδέψεις την έννοια της δημιουργικής φαντασίας!

Κάθε φορά που κάτι φαντάζεσαι, το δημιουργείς από το πουθενά στο μυαλό σου.

Κάθε σκέψη ή εικόνα που σε κατακλύζει είναι δημιουργική, γιατί φτιάχνει από το τίποτα μια παράσταση.

Μην νομίζεις ότι δημιουργικοί είναι μόνο αυτοί που έχουν κάποια θετικά και αναπτυξιακά οράματα!

Έχουμε συνηθίσει να τους ονομάζουμε έτσι, κάνοντας ένα τεράστιο λάθος.

Ο καθένας, την κάθε στιγμή, δημιουργεί σύμφωνα με αυτό που φαντάζεται!

Μια καρέκλα, είναι η υλοποίηση της φαντασίας του επιπλοποιού και ένα σπαθί, είναι η υλοποίηση της φαντασίας του σιδερά, αλλά και ένα χαμένο απόγευμα μπροστά στις σαχλαμάρες κάποιου ανούσιου τηλεοπτικού προγράμματος, είναι αποτέλεσμα της φαντασίας αυτού που το κάνει!

Δεν σε υποχρέωσε κανείς να δεις τηλεόραση, ή να κοιτάς άπραγος το πουθενά, όταν ο διπλανός σου κάνει όνειρα για το πώς θα φτιάξει μια καρέκλα!

Βλέπεις γύρω σου κάποιον που θεωρείς ότι έχει πετύχει; Κόλλα πάνω του σαν βδέλλα!

Βλέπεις γύρω σου κάποιον που θεωρείς ότι έχει πετύχει;

Το “πετύχει” μπορεί να είναι στα οικονομικά, στα επαγγελματικά, στις σχέσεις, στους ανθρώπους, στην υγεία, στα κοινωνικά, σε κάτι από αυτά ή και σε όλα αυτά.

Κόλλα πάνω του σαν βδέλλα!

Ρούφα ότι έχει να σου δώσει, μάθε, κράτα ανοιχτά τα μάτια σου και τα αυτιά σου για να δεις πως και τι κάνει!

Δώσε του τις απορίες σου, ρώτα τον συνέχεια, μην το θεωρείς ντροπή!

Αυτός ξέρει, αυτός έχει απαντήσεις!

Είναι πανεπιστήμονας στον τομέα του!

Έχει φτάσει πριν από σένα εκεί που θες εσύ να πας, και παρότι ο δρόμος είναι ατομικός για τον καθένα μας, έχει πολύ χρήσιμες πληροφορίες να σου δώσει.

Αλλιώς, δεν ξέρω, θα σε συμβουλέψει για την επαγγελματική σου άνοδο αυτός που βρίσκεται πιο χαμηλά και από εσένα;

Και γιατί δεν έχει ανέβει ο ίδιος μέχρι τώρα;

Θα σου πει για την αύξηση των οικονομικών σου αυτός που έχει χαμηλότερο εισόδημα από εσένα;

Για τη διατήρηση της υγείας σου, δεν πρέπει να σου μιλήσει αυτός που έχει καλή υγεία με αυτό που κάνει;

Για τις σχέσεις, τους ανθρώπους και την κοινωνία θα σου δώσει συμβουλές αυτός που δεν του χάρισαν ποτέ ούτε ένα χαμόγελο και που ποτέ και εσύ δεν ένοιωσες τη ζέση της καρδιάς του;

Το ακριβέστερο ρολόι πάνω στη Γη είναι άχρηστο!

Δεν μπορούμε να μετρήσουμε με αυτό τον χρόνο συγχρονίζοντας όλα τα ρολόγια του πλανήτη, θα μας επιτρέψει όμως να αποδείξουμε πειραματικά τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας
Η ακριβής μέτρηση του χρόνου ήταν μια ανεκπλήρωτη επιθυμία των ανθρώπων για πάρα πολλούς αιώνες, από τα βάθη της Ιστορίας ως την Αναγέννηση. Εκείνη την εποχή ο Χόιχενς κατασκεύασε το πρώτο ακριβές ρολόι, βασισμένος στην παρατήρηση του Γαλιλαίου ότι οι ταλαντώσεις ενός εκκρεμούς είναι ισόχρονες. Από τότε ξεκίνησε μια συνεχής προσπάθεια για την κατασκευή ρολογιών όλο και μεγαλύτερης ακρίβειας, επειδή έτσι φανταζόμασταν ότι θα μπορούσαμε κάποτε να καταφέρουμε όλα τα ρολόγια του κόσμου να έχουν την ίδια ένδειξη όταν δείχνουν μια κοινά αποδεκτή ώρα, όπως είναι π.χ. η ώρα Γκρίνουιτς.

Τα άτομα του στροντίου στο ομώνυμο ατομικό ρολόι φωτίζονται με ένα κυανό λέιζερ

Ποτέ όμως δεν είχαμε φανταστεί ότι η πολύ μεγάλη ακρίβεια στη μέτρηση του χρόνου είναι δυνατό να αποτελεί μειονέκτημα και όχι πλεονέκτημα ενός ρολογιού. Η κατασκευή στο Εθνικό Ινστιτούτο Πρότυπων Μονάδων των ΗΠΑ ενός ρολογιού που «πάει πίσω» στην επιφάνεια της Γης και «μπροστά» στην κορυφή ενός βουνού μάς έδειξε ότι η υπερβολική ακρίβεια στη μέτρηση του χρόνου είναι δυνατό να αποδειχθεί όχι μόνο άχρηστη αλλά και ανεπιθύμητη.
Η σχετικότητα του χρόνου

Η έννοια του χρόνου, όπως άλλωστε και αυτές άλλων «πρωταρχικών» ποσοτήτων (μήκος, μάζα κ.τ.λ.), είναι πολύ δύσκολο να οριστεί. Ο Νεύτωνας είχε διατυπώσει την άποψη ότι ο χρόνος είναι απόλυτος και ανεξάρτητος από τη μέθοδο με την οποία τον μετράμε, ρέει δε ομαλά σε όλο το Σύμπαν χωρίς να επηρεάζεται από οποιαδήποτε εξωτερική επίδραση. Η αντίληψη αυτή άλλαξε ριζικά με τη Θεωρία της Σχετικότητας, στην οποία η ροή του χρόνου δεν είναι σταθερή. Εξαρτάται τόσο από την ταχύτητα με την οποία κινείται το ρολόι (φαινόμενο που προβλέπεται από την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας) όσο και από την ένταση της βαρύτητας (φαινόμενο που προβλέπεται από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας). Αυτή η μεταβολή της ροής του χρόνου είναι αντίθετη με την καθημερινή μας αντίληψη, αφού οδηγεί στο παράδοξο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατό να συγχρονίσουμε δύο ρολόγια που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες ή βρίσκονται σε δύο σημεία με διαφορετική βαρύτητα. Ωστόσο αυτή η δυσκολία δεν γινόταν ως σήμερα αισθητή στην επιφάνεια της Γης. Ο λόγος είναι ότι η ακρίβεια των διαθέσιμων ρολογιών δεν έκανε δυνατή την παρατήρηση των διαφορών, αφού αυτές ήταν ανεπαίσθητες λόγω των χαμηλών (σε σχέση με την ταχύτητα του φωτός) ταχυτήτων που συναντάμε στην καθημερινή ζωή και στην ασθενή (σε σχέση με μια μελανή οπή) βαρύτητα της Γης. Αυτήν την κατάσταση ήρθε να αλλάξει ένα νέο ρολόι που κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ, αφού η ακρίβειά του επιτρέπει πια τη μέτρηση της διαφορετικής ροής του χρόνου στη βάση και στην κορυφή ενός βουνού, λόγω της διαφορετικής βαρύτητας στα δύο αυτά σημεία.
Ως τα τέλη του Μεσαίωνα η μέτρηση του χρόνου βασιζόταν σε μεθόδους που είχαν αναπτυχθεί στην Αρχαιότητα, όπως π.χ. είναι τα ηλιακά ρολόγια και οι κλεψύδρες. Τα πρώτα μηχανικά ρολόγια, που βασίζονταν στη μέτρηση του αριθμού των ταλαντώσεων κάποιου περιοδικού φαινομένου, εμφανίστηκαν στις αρχές του 14ου αιώνα, έπασχαν όμως από σημαντική έλλειψη ακρίβειας. Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Γαλιλαίος παρατήρησε ότι οι ταλαντώσεις του πολυελαίου στον καθεδρικό ναό της Πίζας ήταν ισόχρονες και σκέφθηκε ότι ένα τέτοιο περιοδικό φαινόμενο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ακριβή μέτρηση του χρόνου. Με βάση αυτή την ιδέα ο Ολλανδός Χόιχενς κατασκεύασε το 1656 το πρώτο αξιόπιστο ρολόι. Εκτοτε έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα περιοδικά φαινόμενα για τη μέτρηση του χρόνου, όπως είναι η ταλάντωση ενός στροφικού εκκρεμούς (στην οποία βασίζονταν τα μηχανικά ρολόγια του χεριού), η ταλάντωση ενός κρυστάλλου χαλαζία (στην οποία βασίζονται τα σημερινά ηλεκτρονικά ρολόγια) και η ταλάντωση των ατόμων ενός αερίου (στην οποία βασίζονται τα ατομικά ρολόγια). Προφανώς το πιθανό σφάλμα στη μέτρηση του χρόνου με έναν ταλαντωτή είναι, κατά βάση, ίσο με μια περίοδο ταλάντωσης. Αν ένα φαινόμενο ξεκινά ή σταματά σε κάποια χρονική στιγμή στο διάστημα μεταξύ δύο ταλαντώσεων, πόσος είναι ο χρόνος εκείνη τη στιγμή; Προφανώς είναι κάπου μεταξύ της προηγούμενης και της επόμενης ταλάντωσης, αλλά κανένας δεν γνωρίζει πού ακριβώς. Τα πρώτα ρολόγια-εκκρεμή είχαν περίοδο ένα δευτερόλεπτο, τα μηχανικά ρολόγια του χεριού 1/5 του δευτερολέπτου, το ρολόι χαλαζία 1/32.768 του δευτερολέπτου και το «κλασικό» ατομικό ρολόι καισίου 1/9.192.631.770 του δευτερολέπτου. Ο ταλαντωτής στην περίπτωση των ατόμων καισίου είναι ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα, όπως αυτό των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών δεκτών, το οποίο συντονίζεται με την ακτινοβολία που εκπέμπουν τα άτομα καισίου όταν αλλάζει η κατάσταση περιστροφής ενός από τα ηλεκτρόνιά τους.
Μπλε λέιζερ σε άτομα στροντίου

Το νέο ατομικό ρολόι βασίζεται, όπως και όλα τα ατομικά ρολόγια, στην εκπομπή και στην απορρόφηση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από μια ομάδα ατόμων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως χρησιμοποιούνται άτομα στροντίου, τα οποία εκπέμπουν και απορροφούν φωτόνια που έχουν περίοδο 10.000 φορές μικρότερη από την περίοδο του ρολογιού καισίου. Το ρολόι «ενεργοποιείται» από ένα λέιζερ κυανού χρώματος που εκπέμπει φως ακριβώς στη συχνότητα των ατόμων του στροντίου, έτσι ώστε από μακριά το δοχείο στο οποίο βρίσκονται τα άτομα του στροντίου εκπέμπει ένα υποβλητικό μπλε φως. Η ακρίβεια του ρολογιού αυτού είναι, φυσικά, 10.000 φορές καλύτερη από αυτήν του ατομικού ρολογιού καισίου και έτσι, σε συνδυασμό με τις σταθερές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας στις οποίες διατηρούνται τα άτομα, το ρολόι αυτό μπορεί να μετρήσει τον χρόνο με απίστευτη, ως σήμερα, ακρίβεια. Μπορεί να κερδίσει ή να χάσει το πολύ ένα δευτερόλεπτο σε 5 δισεκατομμύρια χρόνια. Με την ακρίβεια αυτή είναι πια δυνατό να ανιχνεύσουμε τις απειροελάχιστες μεταβολές της ροής του χρόνου σε θέσεις με διαφορετική βαρύτητα ως εξής. Βάζουμε δύο ρολόγια δίπλα-δίπλα στην επιφάνεια της θάλασσας και μετά μεταφέρουμε το ένα από τα δύο σε ένα ψηλό βουνό. Το αφήνουμε εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα και μετά το μεταφέρουμε πάλι στην αρχική θέση του, δίπλα στο ρολόι που είχε μείνει αμετακίνητο. Αν συγκρίνουμε τις ενδείξεις τους, θα δούμε ότι το ρολόι που μετακινήθηκε «πάει μπροστά», επειδή ο χρόνος στο ψηλό βουνό ρέει «πιο γρήγορα», λόγω του ότι εκεί η βαρύτητα είναι ασθενέστερη (η βαρύτητα είναι ανάλογη του 1/r2 , όπου r είναι η απόσταση από το κέντρο της Γης). Επομένως ο χρόνος δεν είναι απόλυτος, όπως πίστευε ο Νεύτωνας, αλλά σχετικός. Το φαινόμενο αυτό είναι αντίστοιχο με το μηχανικό ανάλογο της κίνησης δύο αυτοκινήτων μεταξύ του ίδιου αρχικού και τελικού σημείου. Αν τα αυτοκίνητα ακολουθήσουν διαφορετικές διαδρομές, στο τέλος οι χιλιομετρητές τους θα δείχνουν διαφορετικές ενδείξεις. Αντίστοιχα τα ρολόγια ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές στον χωρόχρονο και γι” αυτό καταλήγουν να δείχνουν διαφορετική ώρα. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι το όνειρο του παγκόσμιου συγχρονισμού όλων των ρολογιών αποδεικνύεται αδύνατο. Αυτό φυσικά προβλέπεται θεωρητικά από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, αλλά αναμένουμε από το νέο ρολόι να μας το δείξει και πειραματικά.

ΑΓΑΠΗ ΡΕ...

 Δεν έχει νόημα να μετανιώνεις διαρκώς, ή καλύτερα, η διαδικασία του να μετανιώνεις να σε θλίβει και να αναρωτιέσαι όσα έχασες διαλέγοντας κάτι από κάτι άλλο, να αναρωτιέσαι για όσα δεν έκανες σωστά, για όσα δεν έκανες για να πετύχεις το σωστό, για όσα δε μπόρεσες να αντιληφθείς εκείνη τη στιγμή κι ύστερα σου φαίνονται τόσο αυτονόητα ώστε να αισθάνεσαι ηλίθιος που δεν τα είδες.

Ηλίθιο είναι το να λες ότι δε μετανιώνεις για τίποτα, ηλίθιο είναι και να μετανιώνεις διαρκώς.

Ηλίθιο είναι να νομίζεις ότι έχασες τον χρόνο σου ενώ θα μπορούσες να τον εκμεταλλευτείς καλύτερα. Δεν έχασες τον χρόνο σου.

Η ζωή η ίδια είναι ένα χάσιμο χρόνου. Κάθε μέρα είναι μία μέρα λιγότερη, μία μέρα που χάνεις και δε θα τη ξαναβρείς.

Τίποτα καλύτερο δε θα μπορούσες να κάνεις από αυτά που έκανες, αν το μπορούσες, δε θα ήσουν εσύ, μα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε πάντοτε εμείς, έτσι θα κάνουμε τα λάθη και τα σωστά που είναι γραμμένα να κάνουμε, γραμμένα όχι από μία Μεταφυσική Μοίρα, γραμμένα από τις δυνατότητες του εαυτού μας, γιατί ο εαυτός μας είναι το Πεπρωμένο μας.

Υπάρχουν συγκυρίες, υπάρχουν ντετερμινισμοί, υπάρχουν καταστάσεις που θα μπορούσαμε να αποφύγουμε αν η βιολογία μας, η καταγωγή μας ήταν διαφορετικά, υπάρχει η άτυχη στιγμή που θα πέσεις στον ληστή σε ένα δρομάκι και θα σε σκοτώσει, υπάρχει η στιγμή που θα γνωρίσεις από το πουθενά κάποιον που θα ερωτευτείς και θα σε ερωτευτεί, υπάρχουν πράγματα που δε μπορούμε να ελέγξουμε, υπάρχουν πράγματα που μπορούμε, υπάρχουν ικανότητες που δε μπορούμε να αποκτήσουμε, υπάρχουν ικανότητες/δεξιοτεχνίες που μπορούμε, όλο αυτό είναι ένα κακοστημένο θέατρο, το Μεγάλο Αιρετικό Θέατρο, όπως το είχα ονομάσει σε ένα ποίημα της εφηβείας μου, μία Ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να γλυστρήσεις και να πέσεις, δε πέφτεις μόνο εσυ, οι ρυθμοί της ζωής που ξέρεις μπορεί να πέσουν, η κανονικότητα, οι κοινωνικές συμβάσεις, τα ιδανικά και οι αξίες, οι επιταγές και οι υποχρεώσεις σου, όλα αυτά που σου προσφέρουν ασφάλεια για να μπορεις να κάτσεις σε μία σπιθαμή εδάφους και να τα νοηματοδοτήσεις εκ του ασφαλούς, κάθε τόσο το έδαφος τρέμει, η νοηματοδότηση φαινεται κάτι αδύνατον να πραγματοποιηθεί και οι άνθρωποι, που τόσο ανάγκη έχουν να νοηματοδοτούν, να συμβολοποιούν, τρέμουν μαζί με το έδαφος και η απόδοση νοήματος στον σεισμό είναι κάτι που αποτυγχάνει να επιτευχθεί.

Περισσότερο από ανθρώπινες ιδιότητες, υπάρχει αυτό που λέγεται αλληλεπίδραση,
είμαι καλός με αυτόν που βγάζει τον καλό μου εαυτό, θα είμαι κακός με τον αντίστοιχο, είμαι γλυκός, τρυφερός, δυναμικός ή αδρανής, άχρηστος κι ανίκανος ή με φόρα στη ζωή, παίζει μεγάλο ρόλο αυτός που έχεις απέναντι, αυτός που συναναστρέφεσαι, υπάρχουν απολύτως καλοί άνθρωποι, όπως απολύτως ανθρώπινα καρκινώματα που ήρθαν σε αυτή τη γη για να βλάψουν κάποιους άλλους
αλλά αυτοί είναι λίγοι.

Κατα κανόνα, παίρνεις σε μεγάλο ποσοστό αυτό που δίνεις, ή τουλάχιστον παίρνεις το απόλυτο που θα μπορούσες να πάρεις βάσει της αλληλεπίδρασης αυτής. Δε γίνεται να αγαπηθείς από όλους, να σε ερωτευθουν, συμπαθήσουν, εκτιμήσουν όλοι.. Αν όμως τους δώσεις, θα πάρεις το απόλυτο που μπορείς να πάρεις.
Μπορείς να το δώσεις, μπορείς κι όχι. Μπορείς να συμβιβαστείς με τα μέτρια από τον φόβο της αυριανής απογοήτευσης, ή μπορει να πας για τα πολλά υπερνικώντας αυτόν τον φόβο και το άδειασμα που θα συνεπιφέρει η απογοήτευση.
Κάνε ό,τι θέλεις, άλλωστε η απογοήτευση πάντα θα εμφανιστεί. Ειμαστε καταδικασμένοι να απογοητεύουμε τις προσδοκίες των άλλων, όσο περισσότερο μας φορτώνουν με προσδοκίες, τόσο πιθανότερο είναι να συμβεί αυτό.
Ο ασφαλέστερος τρόπος να απογοητευτείς από κάποιον είναι να επενδύσεις ένα σωρό προσδοκίες σε αυτόν, καθιστώντας έτσι την αυριανή απογοήτευση μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Δε φταίει αυτός για την απογοήτευση σου.
Φταις εσύ που ξέχασες ότι είναι άνθρωπος με σάρκα κι οστά.
Φταις εσύ που πίστεψες ότι υπάρχει οποιοσδήποτε που θα μπορέσει να γεμίσει συνολικά τα κενά σου..Κάποια από αυτά μπορεί. Συνολικά, όχι. Τα κενά σου δε γεμίζουν, είναι αστείο να σκέφτεσαι ότι μπορεί να υπάρχει άνθρωπος χωρίς κενά, όσο θα είμαστε άνθρωποι, ένα κομμάτι μας θα παραμένει άδειο, δίχως να μπορέσει να επικαλυφθεί από καμιά αγάπη, από κανένα πάθος, από καμιά σεξουαλική στάση, από κανένα υλικό αγαθό, από καμιά κοινωνική καταξίωση, από κανένα τραγούδι, από καμιά κατάχρηση.

Είμαστε άνθρωποι και πάντα θα έχουμε κενά και πάντα θα προσπαθούμε να τα καλύπτουμε και πάντα θα συνειδητοποιούμε ότι δεν καλύπτονται κι αυτό είναι η ζωή, ένα συνονθύλευμα στιγμών ευτυχίας και δυστυχίας και αδιαφορίας και κενού, μία αλληλοδιαδοχή προσωρινών επιτυχιών και προσωρινών δυστυχιών και συνειδητοποίησης σφαλμάτων και τελικής συνειδητοποίησης ότι δεν ήταν σφάλματα αλλά Αναπόφευκτο, μία γροθιά στο μαχαίρι και το αίμα σου να στάζει, καλά έκανες και την έριξες γιατί το αίμα πρέπει να ανανεώνεται, ένας χορός πάνω σε σπασμένα γυαλιά, πάλι ματώνεις όμως κατάφερες να χορέψεις κι όποιοι δε μπόρεσαν να χορέψουν, κοιτούν τους χορευτές με δέος και ζήλεια, 'ενας χορός με πόδια ματωμένα που κοιτάς τον ουρανό και νιώθεις ότι λίγο ακόμα και θα τον αγγίξεις γιατί ακόμα και η βαρύτητα νικιέται προσωρινά από την Αγάπη,
αυτός ο χορός δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος, αλλά και χαμένος χρόνος να είναι, παραμένει χρόνος που ξοδεύτηκε και χάθηκε χορεύοντας, είσαι ανίκητος όχι όταν δε μπορείς να νικηθείς -γιατί πάντα θα νικιέσαι - είσαι ανίκητος όταν ξέρεις πως θα νικηθείς και παρόλα αυτά χορεύεις λες και ποτέ δε θα νικηθείς. Ανίκητος αυτός που ξέρει ότι θα νικηθεί κι εξακουθεί να χορεύει, αλάνθαστος αυτός που θα αγκαλιάσει τα λάθη του και θα προσπαθήσει όσο ζει να τα επαναλαμβάνει όσο δυνατόν λιγότερο, γεμάτος αυτός που θα προσπαθεί να γδέρνεται από τα κενά του όσο δυνατόν λιγότερο, παθιασμένος αυτός που θα προσπαθήσει να ζει με τα πάθη του και να αναλώνεται όσο δυνατόν λιγότερο από αυτά.

              ΚΕΡΙΑ ΚΑΒΑΦΗΣ

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Γρήγορα μακραίνει η σκοτεινή γραμμή, γρήγορα πληθαίνουν τα σβηστά κεριά.

Προσπαθούμε να νικήσουμε τη θνητότητα, να παγώσουμε τον χρόνο μέσω των ερωτων μας, μέσα από την απόκτηση παιδιών, μέσα από τη πάλη για αναρρίχηση στην κοινωνία, μέσα από τη προσπάθεια να γίνουμε αποδεκτοι, μιμούμαστε από μικρά παιδιά τον Αλλον,
πρώτα τους γονείς, ύστερα τους δασκάλους, ύστερα τα επιβαλλόμενα πρότυπα.

Μιμούμαστε για να γίνουμε αποδεκτοί, κάνουμε σωμα μας τα ξένα λόγια, επιθυμούμε ό,τι ο άλλος επιθυμεί, επιθυμούμε να μας επιθυμεί ο άλλος.

Επιθυμούμε και η επιθυμία είναι μία διαρκής έλλειψη όπως έλεγε ο Λακάν, γιατί επιθυμούμε πάντα αυτό που δεν έχουμε.

Και διαρκώς επιθυμούμε και διαρκώς αιτούμαστε αγάπη, από το κλάμα ως μωρα στη μαμά για να μας ξεσκατίσει-που είναι πάντα κι αίτημα αγάπης- μέχρι το ερωτικό κάλεσμα όταν γινόμαστε παγώνια και δείχνουμε στον Αλλον τα πλουμιστά και πολύχρωμα φτερά μας.


Προσπαθουμε να παγωσουμε τον χρόνο με ασχολίες και χόμπυ και κουτσομπολιά και ποδόσφαιρο, προσπαθουμε να παγωσουμε τον χρόνο για να νιώσουμε ασφαλείς, γινόμαστε ψυχαναγκαστικοί στη μεγάλη μας ψευδάισθηση ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα πράγματα, και η σκοτεινή γραμμή όλο πληθαίνει, και τη κοιτάμε παρακαλώντας τον Θεό για λίγο χρόνο ακόμα, και νομίζουμε ότι ψάχνουμε την εσωτερική μας φωνή και την εσωτερική αλήθεια γιατί δε μπορεί να ήμασταν εμείς που κάναμε αυτά τα σφάλματα, κάποιος άλλος ήταν, η κακιά στιγμή, λίγο χρόνο δώσε μου για να ξαναγίνω εγώ.

Δεν ήσουν κι ούτε θα γίνεις "εγώ".

Ενα συνονθύλευμα επιδράσεων κι επιρροών και κενού που δε γεμίζει κι αλλεπάλληλων κραυγών "ΟΧΙ, ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ", ναι, εσύ ήσουν,
εσύ, κομμάτι του πατέρα, της μητερας, των συμμαθητών, της τηλεόρασης, των αναγνωσμάτων και του διπλανού σου.

Κάνε με αγάπη ό,τι κάνεις, και τα λάθη σου θα είναι σωστά. Μη ξεγελιέσαι, θα παραμένουν λάθη. Μην απογοητεύεσαι, τελικά είναι σωστά.

Μην προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις και να καταρρίψεις την μεγάλη αυτή αντιφαση, η ίδια η ανθρωπινη ζωή είναι μία πελώρια και ανεπίλυτη αντίφαση, ένας ωκεανός που θα πνίγεσαι κάθε μέρα όμως αυτό δε σημαίνει ότι θα πάψεις να ψάχνεις για σχεδίες.

Ένα μόνο φιλί μπορεί να γίνει η σχεδία σου για μέρες, μία μόνο αγκαλιά μπορει να γίνει η σχεδία σου για μέρες, ένα χάδι, μία λέξη, ένα παρηγορητικό χτυπημα από κάποιον που δε ξέρεις καλά. Φαντάσου αν αυτά είναι σχεδίες, φαντάσου τί είναι η Αγαπη. Πολυτελές υπερωκεάνιο που θα σε κάνει να διαπλεύσεις τη φορτούνα για χρόνια, μέχρι η φορτούνα να νικηθεί από τα κύματα του χρόνου.

Θα νικηθεί. Δε γίνεται αλλιώς.

Αλλά όπως είπαμε, είσαι ανίκητος όταν ξέρεις πως θα νικηθείς και παρόλα αυτά χορεύεις λες και ποτέ δε θα νικηθείς. Και είναι η Αγαπη που ανασταινει Τιτανικούς και τους ξαναβγάζει στην επιφάνεια της θαλάσσης, σκουριασμένους, φαγωμένους και ταλαιπωρημένους, όμως πάντα νικητές.

Δε φταις εσύ. Δε φταίει εκείνη/εκείνος.
Δεν ηττήθηκες, μολονότι δε νίκησες.
Αιώνια αν επέστρεφες, τα ίδια θα έκανες.
Αιώνια να επιστρέφεις και να κάνεις τα ίδια.
Γονάτισε μπροστά στο σφάλμα σου, περιέθαλψε το, το ίδιο και με τα σφάλματα των άλλων. Είναι σφάλματα όπως εσύ, άνθρωποι όπως εσύ. Είναι ευθραυστοι όπως εσύ, μοιραζεστε την ίδια αδυναμία, γεννηθήκατε από την ίδια Μήτρα, θα λυγίσετε από τον ίδιο πόνο.

Συγχώρεσε τον Αλλον, για να συγχωρέσεις τον εαυτό σου. Καμία Λύτρωση δεν υπάρχει δίχως αυτό. Συγχωρεσε τον ωσπου να πιστεψεις σχεδόν ότι δεν υπάρχει τίποτα για να συγχωρέσεις, γιατί ειμαστε θνητοί με ατέλειες κι είναι αστείο να συγχωρεις κάποιον επειδή είναι άνθρωπος. ¨Συγχώρεσε" τον λοιπόν, και το σκοτάδι των σβησμένων κεριών που πληθαίνουν δε θα σου φαίνεται θλιβερό.

Θα σου φαίνεται χρόνος που ξοδεύτηκε σωστά.

Μη παγώνεις τον χρόνο γιατί έτσι παγώνεις εσύ και παυεις να απολαμβάνεις το παραμικρό.

Απόλαυσε τον χαμένο σου χρόνο, τα λάθη σου, τη θάλασσα όταν είναι ήρεμη.
Απόλαυσε τη ζωή που χάνεται άδοξα, γρήγορα και βιαστικά.

Απόλαυσε την Αγάπη, μη τη πνίγεις, μη την υπερφορτώνεις, μη τη σπαταλάς.

Ό,τι σε έκανε έστω ένα λεπτό ευτυχισμένο, τίμησε το για πάντα.

Μια συζήτηση του Ντέιβιντ Γιανγκ με τον Κ

Μόλις βρεθήκαμε μόνοι οι δυο μας βούτηξα στην καρδιά του προβλήματος μου: «Όταν παρατη­ρώ το νου και τα συναισθήματά μου μοιάζει κάποια στιγμή να πέφτει ομίχλη ή ένα πέπλο – κά­τι που με εμποδίζει να πάω βαθύτερα».
Κατάλαβε αμέσως τι του έλεγα και ρώτησε: «Το πέπλο δεν αποτραβιέται λιγάκι κάθε φο­ρά;»
«Μερικές φορές». Υπήρχαν στιγμές που ή­ταν πολύ πιο δύσκολο να έχεις επίγνωση. «Η ε­γρήγορση κάποιου δεν εξαρτάται από τη σω­ματική του κατάσταση; Αν κανείς είναι άρρω­στος, δεν έχει και πολλή επίγνωση».
«Φυσικά και εξαρτάται. Αν κανείς έχει σω­ματικούς πόνους, φυσικά δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο».
«Ή δεν έχει ενέργεια…»
«Ναι, ακριβώς” του λείπει ενέργεια. Πρέ­πει, λοιπόν, κανείς να προσέχει τη σωματική του κατάσταση, να φροντίζει τη δίαιτά του, να μην παρακουράζεται και λοιπά».
«Εννοείς ότι πρέπει να δοκιμάσει κανείς την επίδραση κάθε τροφής;»
«Ναι, να πειραματιστεί με διάφορες τρο­φές και να παρατηρεί τις αντιδράσεις του σώ­ματος στα διάφορα είδη».
«Κι όταν κανείς νιώθει κούραση;»
«Τότε επέμενε να έχεις εγρήγορση».
«Εννοείς σε πείσμα της κατάστασής σου;»
«Ναι, αλλά μπορεί κανείς να συνεχίσει έτσι μόνο για ένα διάστημα κι ύστερα το σώμα κα­ταρρέει».
Ξαναγυρνώντας στις αρχικές μου σκέψεις είπα: «Πώς μπορώ να κάνω το διαλογισμό πιο έντονο;»
«Τώρα τι κάνεις;»
«Παρατηρώ τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις μου και αφουγκράζομαι κάθε κίνηση μέσα μου».
«Παρατηρεί, λοιπόν, κανείς τα αισθήματα και το νου με όλες τις περιπλανήσεις τους. Για να το κάνει αυτό κανείς πρέπει να είναι πολύ ξύπνιος, δεν πρέπει;»
«Έχει κανείς επίγνωση των πάντων μεμιάς ή η προσοχή μετακινείται γρήγορα από το ένα στο άλλο – τις σκέψεις, τα αισθήματα, τις πράξεις, τους ήχους;»
«Αυτή ή ιστορία είναι αρκετά δύσκολη α­πό μόνη της, μην την κάνεις δυσκολότερη. Πρέ­πει κανείς να είναι ξύπνιος σωματικά, αισθη­ματικά, λεκτικά, νοητικά, παντού και όλη την ώρα. Είναι σαν ένα σπίτι με διαφορετικά δω­μάτια, όπου κάτι διαφορετικό συμβαίνει στο καθένα απ’ αυτά, αλλά είναι όλα ένα ενιαίο σύ­νολο». Το πρόσωπο του Κρισναμούρτι είχε μια έκφραση στοργικού ενδιαφέροντος για μένα. «Νομίζω ότι χρειάζεται να “χεις χρόνο για να μένεις μόνος σου με τον εαυτό σου και το πρωί κι ύστερα πάλι το σούρουπο – ίσως μια βόλτα. Όταν λέω μόνος, εννοώ μόνος. Αν δεν έχεις ένα δικό σου δωμάτιο, πήγαινε κάπου, κάτω από ένα δέντρο».
«Η δυσκολία βρίσκεται στο να χρησιμο­ποιείς σωστά το χρόνο».
«Ξεσκέπασε όλα σου τα προβλήματα. Βγά­λε έξω τα πάντα, τη ζήλια, τα πάντα. Παίξε μαζί τους. Τότε δεν θα “σαι πια νευρικός ή θυμωμέ­νος” θα είσαι ξύπνιος, σε εγρήγορση, ήσυχος μέσα σου».
Όπως πάντα, επηρεάστηκα βαθιά κι έμει­να με μια αίσθηση ότι είχα να κάνω πολλή δου­λειά και για πολύ καιρό.

Κρισναμούρτι «Η αναζήτηση της αλήθειας»

ΟΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΓΙΝΕ…SELFIE

Αν ήσουν ένα άλλο ζώο, πέραν αυτού, του επικίνδυνα μοχθηρού, όταν κακομεταχειρίζεται το λόγο, την υπόσταση του οποίου ήδη κατέχεις, θα ήσουν πάπια και πιο συγκεκριμένα το ασχημόπαπο. Ή έτσι τουλάχιστον θα νόμιζες. Ή αυτό τουλάχιστον θα έβλεπες, κάθε φορά που καθρεφτιζόσουν στα γαλαζοπράσσινα νερά χωρίς κανένα ίχνος θαυμασμού προς τη φύση γενικά και τη δική σου ειδικά. Και τότε θα έψαχνες να βρεις φύλλο να κρυφτείς.

Τώρα όμως, στην ανθρώπινη υπόστασή σου, το κρυφτό ανάμεσα σ’ αυτό που είσαι, σ’ αυτό που βλέπεις, σ’ αυτό που θέλεις, τα φαινόμενα όπως η μαζοποίηση και ο καταναλωτισμός, και οι ψυχολογικές ανησυχίες όπως οι ανασφάλειές σου, καθιστούν αυτό το κρυφτό διασκεδαστικό. Κάπως έτσι αγοράζεις την πρώτη σου μάσκαρα, ακολουθεί το κραγιόν το οποίο δεν ξέρεις αν σ’ αρέσει πραγματικά, δεν έχει καμία σημασία άλλωστε αρκεί να μοιάζεις έστω και λίγο στο μοντέλο της διαφήμισής του. Τώρα που αγόρασες την “κρυψώνα” σου δεν την αποχωρίζεσαι ποτέ. Αντιθέτως, αφιερώνεις ολόκληρο το πρόγραμμά σου στην ταυτοποίηση κρυψώνας-πραγματικότητας. Τότε, ενεργοποιείς λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα και αγοράζεις μια φωτογραφική μηχανή μέσα από την οποία και για την οποία ξυπνάς, τρως, διασκεδάζεις, ερωτεύεσαι. Γιατί τώρα νιώθεις έτοιμη-ος να ερωτευθείς, κυρίως τον κρυμμένο εαυτό σου, μέσα από χιλιάδες στημένες πόζες και εκατοντάδες προσποιητά χαμόγελα. Ξεχνάς στόχους και όνειρα αφού αποτελούν αφηρημένες έννοιες που ο φακός της μηχανής σου δεν μπορεί ακόμα να απαθανατίσει. Αν το έκανε ίσως και να έβρισκαν τη χαμένη τους αξία.

Αν ήσουν ζώο τελικά δεν θα σουν το ασχημόπαπο. Θα ήσουν εκείνο που έκανε λάθος ανάγνωση της ιστορίας του. Εκείνο που χάθηκε στη μετάφραση.

Η γενιά του εφήμερου. Οι νέοι της κρίσης

Αξίζει να μιλάς με νέους, ειδικά με τους σημερινούς, με τα παχιά λόγια και τις ασθενικές πράξεις. Τέσσερις είναι οι μεγάλες αλλαγές που τους κληροδοτήσαμε: Η επαγγελματική ανασφάλεια, η διακινδύνευση του ρόλου της πυρηνικής οικογένειας, η απαξίωση της παιδείας και η ολοένα μεγαλύτερη επίδραση του Διαδικτύου στη ζωή τους.
Απόρροια αυτών η αμφισβήτηση των θεσμών, η δυσπιστία στους νόμους, η αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος, η απενοχοποίηση της σεξουαλικότητας, η γενικότερη μετάλλαξη, που κυοφορείται και που θα διαφανεί όχι ως ανατροπή, αλλά ως μια μετάβαση σε κοινωνικές δομές, που μόνο στο εξωτερικό γνωρίζαμε πως υφίσταντο. Το κράτος πλέον είναι ο εχθρός, που θεσπίζει κεφαλικούς φόρους και έχει επιδοθεί στο παιδομάζωμα των ονείρων.

Κι αν οι μεγαλύτεροι επαναστατούν, ψηφίζοντας ακραίες παρατάξεις, οι νεαρότεροι, όσοι δεν έφυγαν, βιώνουν τη δική τους πραγματικότητα. Οι σταθερές έχουν εκλείψει. Στη μνήμη τους διατηρούν μνήμες από χριστουγεννιάτικα τραπέζια και εκδρομές, αλλά και συγκρούσεις, διαζύγια, μάχες για επικράτηση, γονείς απόντες προς άγραν καταναλωτικών ιδεωδών και εξωσυζυγικών σχέσεων. Βλέπετε, η παραδοσιακή οικογένεια δεν προέβλεπε δύο αφέντες μέσα στο σπίτι. Σχεδόν μισές είναι οι πιθανότητες να χωρίσουν, αν παντρευτούν, να ζήσουν σε διάσταση, να αντιμετωπίσουν την κατάρα της μονογονεϊκότητας, να κάνουν μικτούς γάμους, να μείνουν μόνοι. Η τεκνοποίηση μετατίθεται για μετά τα τριάντα, οι ευκαιριακές σχέσεις ονομάζονται δέσμευση, αν διατηρηθούν για εξάμηνο, το σεξ αποτελεί το αδιάφορο happening μιας βραδιάς σε κάποιο μπαρ και η μοναξιά εξοβελίζεται στα chat του Facebook.
Πολλοί νέοι δεν έχουν την πολυτέλεια του σχεδιασμού, του πλάνου, της μεθόδευσης για την επιτυχία. Αυτό το καλοκαίρι σερβιτόρος σε κάποιο νησί, λίγος ΟΑΕΔ, κάποια αρπαχτή σε προγράμματα, αφαίμαξη των γονέων, τα πάντα για να περάσει η μέρα, η εβδομάδα, ο μήνας. Παραπέρα έχει ο Θεός και η συγκυρία. Καιροσκοπισμός, ατομική πορεία, εφήμερο. Αρκετοί μου είπαν πως δεν αντλούν αυτοεκτίμηση από την κατάκτηση μιας καλής θέσης, αλλά από το γεγονός και μόνο ότι επιβιώνουν, πως εξασφαλίζουν χαρτζιλίκι, και τα απαραίτητα για μοναχικές απασχολήσεις.
Η παιδεία εκπορνεύθηκε τη δεκαετία του ’80, όταν με το ζόρι οι ψευτοπροοδευτικοί μας πέρασαν σε έναν μπάσταρδο μαθητοκεντρισμό, χωρίς έρευνες για την επίδραση των συστημάτων αυτών, και στη μαζική εισαγωγή ασχέτων στα Πανεπιστήμια. Σήμερα αποτελεί απαξία. Ακόμα και η δια βίου κατάρτιση κόλπο για μαζικές απολύσεις. Οι νέοι δε συνηγορούν στο παιχνίδι αυτό.
Οι σχολές εγκαταλείπονται χωρίς ενοχές για τις ατέλειωτες ώρες αποστήθισης κατά την εφηβεία, για τον κολασμό σε φροντιστήρια, για τα χρήματα σε άχρηστες νεοπλουτίστικες ασχολίες, χωρίς μεταμέλεια για τα όνειρα των γονέων, που απότομα κηδεύτηκαν ή συμβιβάστηκαν. Οι πιο πολλοί σκέφτονται κάποιο μεταπτυχιακό, αλλά ξέρουν πως δεν θα αλλάξει οτιδήποτε, εξετάζουν την πιθανότητα του εξωτερικού, της μετεγκατάστασης, της ριζικής αλλαγής, της νέας αρχής από το μηδέν.
Καγχάζουν για την θεατρινίστικη κάθαρση πρώην υπουργών, επειδή σκέφτονται πως, αν η τιμωρία των ενόχων έφτανε σε επίπεδο δήμων, θα έπρεπε να αποκεφαλιστεί ο μισός πληθυσμός, που κάποτε είχε ενδώσει στις πελατειακές ανομίες σε κάθε χωριό και πόλη. Η κατάθλιψη αυξάνει τα ποσοστά της, η εσωστρέφεια κοινός τόπος και παντού μια δικαιολογία προβάλλει ως αφορισμός: Για όλα φταίει η κρίση.
Κι όμως, οι σημερινοί νέοι αξίζουν πολλά. Κι αν η συμπεριφορά μας τους ματαίωσε, έχουμε χρόνο μπροστά , για να προπαρασκευάσουμε τη γενιά, που θα φέρει την έξοδο από τη μιζέρια.

Τι κρύβει η έκρηξη μιας Drama Queen;

Όταν κάποιος συντονίζεται με τα συναισθήματά του απολαμβάνει καλύτερη ψυχική υγεία και συνδέεται καλύτερα με τους άλλους ανθρώπους.

Πολύ συχνότερα από όσο θα ήθελα συναντώ στο γραφείο μου, έφηβες αλλά και ενήλικες γυναίκες που έρχονται για ψυχοθεραπεία πιστεύοντας ότι δραματοποιούν τις καταστάσεις. Έχουν την τάση να αναπτύσσουν στρατηγικές ελέγχου του συναισθήματος ή να απωθούν πολλά πράγματα που τις ενοχλούν μαζί με τα συναισθήματα που τα συνοδεύουν. Κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχειλίζει οπότε η στρατηγική που ως τότε έλεγχε τα συναισθήματα αποτυγχάνει. Ακριβώς επειδή το συναίσθημα δεν αφηνόταν ελεύθερο στο παρελθόν, τη στιγμή που πια δε μπορεί να περιοριστεί, εκλύεται σε ένταση αντιστρόφως ανάλογη της σοβαρότητας του συμβάντος. Όταν αυτό το καταπιεσμένο συναίσθημα αφεθεί να εκφραστεί ελεύθερο τότε οι γυναίκες αισθάνονται ντροπή και ενοχή για την υπερβολική τους αντίδραση.
Αυτός ο κύκλος δραματοποίησης του συναισθήματος συχνά επαναλαμβάνεται παρά τις προθέσεις των γυναικών και τις υποσχέσεις που δίνουν στον εαυτό τους να μην επιτρέψουν στο συναίσθημά τους να εκφραστεί με εμπρηστικό τρόπο ξανά. Η πρόθεση των γυναικών να ελέγχουν το συναίσθημά τους συχνά τις εμποδίζει από το να συνδέονται με άλλους ανθρώπους σε ένα βαθύ επίπεδο, γεμάτο νόημα.

Οι κίνδυνοι για τις νεαρές γυναίκες
Τόσο οι έφηβες όσο και οι ενήλικες γυναίκες έχουν δυο φορές περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης σε σχέση με τους έφηβους και τους ενήλικες άντρες. Αυτή η διαπίστωση είναι αποτέλεσμα πολλών ερευνών που έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές σε πολλές χώρες με διαφορετικούς πολιτισμούς. Οι γυναίκες ξεκινούν να δίνουν αυξημένες τιμές σε μετρήσεις για την κατάθλιψη από τους άντρες στην εφηβεία γύρω στα 13 και διατηρούν αυτή την τάση σε όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής τους.
Μια νέα έρευνα δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό “The Journal of Adolescence” φέρνει στο φως μια σημαντική μεταβλητή που μπορεί να εξηγεί το λόγο για τον οποίο τα κορίτσια είναι πιο ευάλωτα στην κατάθλιψη από τα αγόρια. Αυτή η μεταβλητή αφορά στην επίγνωση του συναισθήματος και στο συσχετισμό της με τη «γυναικεία» κατάθλιψη. Οι νεαρές γυναίκες που δεν παρατηρούν τα συναισθήματά τους με διαύγεια έχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν κατάθλιψη σε νεαρότερη ηλικία σε σχέση με τους συνομηλίκους τους. Επίσης, η ευαισθησία και η ευαλωτότητα των νεαρών γυναικών αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης συμπτωμάτων κατάθλιψης σε σύγκριση με τους συνομήλικούς τους νεαρούς άντρες.
Όταν κάποιος έχει εκπαιδεύσει τον εαυτό του να μην αναγνωρίζει τη βαρύτητα των συναισθημάτων του, δυσκολεύεται να συγκρατήσει τις παρορμήσεις του και να διαχειριστεί αλλαγές στη διάθεσή του. Οι ενήλικοι που συναντούν δυσκολίες με το συντονισμό των συναισθημάτων τους, μοιράζονται τα συναισθήματά τους λιγότερο συχνά με τους άλλους ειδικότερα όταν έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολα γεγονότα στη ζωή τους. Όπως εξηγώ και στο βιβλίο μου, οι γυναίκες που δεν μπορούν να περιγράψουν τα συναισθήματά τους δυσκολεύονται να αποκτήσουν οικειότητα στις ερωτικές τους σχέσεις και είναι πιο ευάλωτες σε μονόπλευρα μη αμοιβαία μοντέλα συμπεριφοράς.
Μια άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό εξέτασε τη σημασία της επίγνωσης των συναισθημάτων στη σύναψη φιλικών σχέσεων και στα δυο φύλα. Η έρευνα βρήκε ότι η δυνατότητα αναγνώρισης των συναισθημάτων έχει σημαντικό αντίκτυπο στις γυναικείες και όχι στις αντρικές φιλίες. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα έφηβα κορίτσια που δεν έχουν επίγνωση των συναισθημάτων τους έχουν περισσότερες φιλικές σχέσεις με τα αγόρια παρά με τα συνομήλικά τους κορίτσια. Η συναισθηματική επίγνωση είναι ένα εξαιρετικά σταθερό χαρακτηριστικό – τα κορίτσια που δεν το έχουν αναπτύξει ως το γυμνάσιο (και που δεν έχουν λάβει βοήθεια ή εκπαίδευση σε δεξιότητες συναισθηματικής επίγνωσης) δεν αναπτύσσουν επίγνωση των συναισθημάτων τους ούτε κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών τους σπουδών.
Οι έφηβες που δεν έχουν επίγνωση των συναισθημάτων τους γίνονται πιο συμπαθείς στους νεαρούς άνδρες παρά στις νεαρές συνομήλικές τους επειδή ο τρόπος που σχετίζονται με τους άλλους είναι πιο επιφανειακός και δεν απαιτεί συναισθηματική εγγύτητα. Τα κορίτσια που αγνοούν τα βαθύτερα αισθήματά τους αισθάνονται πιο άνετα όταν μοιράζονται αντρικές δραστηριότητες με τους φίλους τους παρά όταν πρέπει να ανταποκριθούν στις συναισθηματικές απαιτήσεις της γυναικείας φιλίας.
Όταν κάποιος συντονίζεται με τα συναισθήματά του δηλαδή είναι ικανός να τα αναγνωρίσει και να τα περιγράψει απολαμβάνει καλύτερη ψυχική υγεία και συνδέεται καλύτερα με τους άλλους ανθρώπους. Η αποδοχή και το αίσθημα του ανήκειν σε μια ομάδα ενισχύει τα θετικά συναισθήματα, αυξάνει την αυτοεκτίμηση και διευκολύνει την προσαρμογή σε περιβάλλοντα όπως το σχολείο, το πανεπιστήμιο και η εργασία. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας οι φιλικές σχέσεις δημιουργούν ένα χώρο «εκπαίδευσης» που επιτρέπει την ανάπτυξη της οικειότητας και τη διαπροσωπική σύνδεση και που μπορεί να προετοιμάσει τον έφηβο ώστε να δημιουργήσει μακροχρόνιες και στενές σχέσεις ως ενήλικας.

Ποια είναι η πραγματική Drama Queen;
Η αναγνώριση και η κατανόηση των συναισθημάτων δε συνεπάγεται υπερευαισθησία. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που περιγράφουν τον εαυτό τους ως περίπλοκους – με την έννοια ότι διαθέτουν μεγαλύτερο εύρος συναισθηματικών εμπειριών και διακρίνουν τις διαφοροποιήσεις τους- δείχνουν μεγαλύτερη ευελιξία στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και σε διαφορετικές κοινωνικές καταστάσεις και μεγαλύτερη γνωστική ευρύτητα.
Την επόμενη φορά που θα αποκαλέσετε την κόρη σας, τη μητέρα σας, την καλύτερή σας φίλη ή τον ίδιο σας τον εαυτό drama queen αναρωτηθείτε αν αποφεύγετε να αντιμετωπίσετε τα δικά σας συναισθήματα θεωρώντας υπερβολικά τα συναισθήματα των άλλων. Όσο περισσότερο διευκολύνετε τους αγαπημένους σας να ανακαλύψουν και να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους τόσο πιο κοντά έρχεστε κι εσείς με τα δικά σας.

Το σύνδρομο των στενών παπουτσιών

Υπάρχει μια παγίδα που μας έστησαν όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Η παγίδα είναι μια ιδέα τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας, που αποτελεί μέρος της κουλτούρας μας, άμεσα και έμμεσα.
«αξίζει μόνο ότι … επιτυγχάνεται με κόπο»

Ο καθένας αντιλαμβάνεται από την εμπειρία του ότι στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι σωστό, αλλά όλοι χτίζουμε τη ζωή μας σαν να ήταν μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Αυτό το σκεπτικό ταιριάζει με ένα κλινικό σύνδρομο το οποίο έχω ονομάσει «το σύνδρομο των στενών παπουτσιών».

Ένας άντρας μπαίνει σ’ ένα κατάστημα υποδημάτων, κι ένας ευγενικός υπάλληλος τον πλησιάζει.
-Τι θα θέλατε, παρακαλώ;
-Θα ήθελα ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια, σαν εκείνα στη βιτρίνα.
-Βεβαίως. Τι νούμερο φοράτε; Για να δω… Σαράντα ένα;
-Όχι, θέλω τριάντα εννιά, παρακαλώ.
-Συγγνώμη κύριε. Πάνε είκοσι χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά. Το νούμερο σας είναι μάλλον σαράντα ή σαράντα ένα.
-Ότι και να λέτε, εγώ θέλω το τριάντα εννιά.

Ο πωλητής έκπληκτος, αλλά συμβιβασμένος του φέρνει τα παπούτσια. Ο πελάτης με μορφασμούς πόνου τα φοράει και κάνει μερικά βήματα πάνω στο χαλί, με μεγάλη δυσκολία.

Ωραία, θα τα πάρω, και μάλιστα θα τα φορέσω τώρα

Ο πελάτης βγαίνει από το κατάστημα και περπατάει ως τη δουλειά του. Είναι υπάλληλος τραπέζης. Στις τέσσερις το απόγευμα, ύστερα από έξι ώρες και βάλε όρθιος μέσα σ’ εκείνα τα παπούτσια, το πρόσωπό του είναι παραμορφωμένο, τα μάτια του κατακόκκινα και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια του. Ο συνάδελφος στο διπλανό ταμείο τον παρακολουθεί όλο το απόγευμα και ανησυχεί.

-Μα τι έχεις; Δεν αισθάνεσαι καλά;
-Μην ανησυχείς, είναι τα παπούτσια. Με σφίγγουν.
-Γιατί; Βράχηκαν;
-Όχι, είναι δύο νούμερα μικρότερα από αυτά που φοράω.
-Δεν σε καταλαβαίνω. Δεν σε πονάνε τα πόδια σου;
-Με έχουν πεθάνει στον πόνο.
-Ε, τότε;
-Θα σου εξηγήσω, λέει, ξεροκαταπίνοντας.
-Εγώ στη ζωή μου δεν έχω μεγάλες απολαύσεις. Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο καιρό οι ευχάριστες στιγμές μου είναι ελάχιστες.
-Και λοιπόν;
-Με αυτά τα παπούτσια υποφέρω. Πονάω φρικτά, είναι αλήθεια… Όμως, σε λίγες ώρες, όταν θα φτάσω σπίτι μου και θα τα βγάλω… φαντάζεσαι τι ηδονή θα νιώσω; Απόλαυση, αδερφέ μου, απόλαυση!

Σε γενικές γραμμές αυτή είναι η αγωγή που παίρνουμε στην εκπαίδευσή μας. Μπορεί η ιστορία να παρουσιάζει τα πράγματα κάπως ακραία, ωστόσο αξίζει τον κόπο να δοκιμάσεις σαν να ήταν κοστούμι – για να δεις αν σου πάει –την παρακάτω άποψη:

«Δεν υπάρχει τίποτα αληθινά πολύτιμο που μπορεί να αποκτηθεί με το στανιό. Το ζόρι κράτα το για τη δυσκοιλιότητα».

 Χόρχε Μπουκαϊ

Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη ελευθερία

Όταν δεν έχεις τι να πεις, πες την αλήθεια. Όταν έχεις τι να πεις, πες την αλήθεια. Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, κάνε την αλήθεια. Κι όταν δεν ξέρεις πού να πας, πήγαινε στην αλήθεια.
Άκου τι έχεις μέσα σου, άκου βαθιά, στον πυρήνα της ύπαρξής σου ποιος είσαι. Ποιος πραγματικά είσαι. Μείνε μέσα στη στιγμή και αφουγκράσου. Πώς νιώθεις σχετικά με την κατάσταση / τον άνθρωπο / το θέμα; Ποιος είσαι εσύ απέναντι σ’ αυτό; Ποιος θέλεις να είσαι εσύ απέναντι σ’ αυτό; Κάνε στον εαυτό σου μικρές ερωτήσεις, δώσε μικρές απαντήσεις και άσε τον εαυτό σου να οδηγηθεί βήμα βήμα στην εσωτερική σου αλήθεια. Βρες τη, δες τη, έκφρασέ τη με τιμή και δόξασέ τη. Γιατί η αλήθεια σου εκφράζει το ποιος είσαι τη δεδομένη στιγμή. Η αλήθεια σου είναι η στιγμιαία συμβολή σου στον κόσμο.
Λένε ότι η αλήθεια πληγώνει. Λέω ότι η αλήθεια απελευθερώνει.

Λένε ότι η αλήθεια πολλές φορές πονάει. Λέω πως η αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος. Ο δρόμος πίσω στον εαυτό μας. Γιατί θέλει θάρρος και δύναμη για να μπορέσεις να σταθείς απέναντι στην ίδια σου την ύπαρξη, να της πεις την αλήθεια και να είσαι εντάξει μ’ αυτό. Μα είναι ο μόνος δρόμος.
Τίμησε το ποιος είσαι λέγοντας την αλήθεια σου σε κάθε στιγμή του τώρα. Τίμησε τους άλλους λέγοντάς τους την αλήθεια σου και δίνοντάς τους την ευκαιρία να πουν κι εκείνοι τη δική τους.
Η αλήθεια σημαίνει αυτοσεβασμός και αγάπη. Η αλήθεια σημαίνει ακούω και δέχομαι τον εαυτό μου γιατί είναι υπέροχος. Μη φοβάσαι πως λέγοντας τι πραγματικά νιώθεις και τι πραγματικά θες θα πληγώσεις αυτόν που έχεις απέναντί σου ή δε θα του κάνεις καλό. Έκφρασέ την με αγάπη και κατανόηση και εκείνη θα κάνει το θαύμα της. Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη ελευθερία.
Άκουσέ την και μείνε μαζί της σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάθε στιγμή που δεν μπορείς να αποφασίσεις, που φοβάσαι, που διστάζεις. Γίνε φίλος μαζί της, αγάπησέ τη. Είναι αυτό που είσαι. Και είσαι αυτό που είναι.