Η γνώση αυτή δεν προσφέρεται ως απλή πληροφορία, αλλά ως εσωτερικός δρόμος. Ο άνθρωπος καλείται να γνωρίσει τον εαυτό του, να καθαρίσει τον νου, να μεταμορφώσει την ύλη σε συνείδηση και να αφυπνίσει μέσα του εκείνο το θεϊκό στοιχείο που παραμένει κρυμμένο.
Η θέωση, στην ερμητική αντίληψη, γίνεται έτσι μια πορεία επιστροφής: από την άγνοια προς τη γνώση, από τον διαχωρισμό προς την ενότητα, από το σκοτάδι προς το Φως και από τον άνθρωπο προς το Θείο.
Η αρχαία αυτή παρακαταθήκη γίνεται ένας εσωτερικός χάρτης για το ταξίδι που συνεχίζεται μέσα μας.
Όλα ξεκινούν από το σώμα.
Το σώμα είναι το πρώτο δοχείο, ο ναός μέσα στον οποίο η ύλη υποδέχεται τη συνείδηση και αρχίζει το μεγάλο έργο της μεταμόρφωσης. Κάθε βήμα της εσωτερικής πορείας γεννιέται εδώ, μέσα στη σιωπή της ύλης, γιατί η ύλη δεν είναι το τέλος της αναζήτησης, είναι το πρώτο εργαστήριο της μετουσίωσης.
Ο άνθρωπος εισέρχεται στον κόσμο μέσα από το σώμα και μέσα από αυτό καλείται να γνωρίσει τα πρώτα μυστήρια της ύπαρξης. Η τροφή, η αναπνοή, η κίνηση, η άσκηση, η ποιότητα του περιβάλλοντος, η καθαρότητα και η ποιότητα της καθημερινής ζωής δεν είναι απλές εξωτερικές πράξεις. Είναι τρόποι με τους οποίους το δοχείο προετοιμάζεται να δεχθεί την λεπτότερη ουσία.
Όταν το σώμα βρίσκεται σε αρμονία, όταν η ζωή αποκτά ρυθμό και η ενέργεια δεν διασκορπίζεται άσκοπα, ο άνθρωπος μπορεί να στραφεί προς τα μέσα. Τότε αρχίζει η αληθινή εργασία.
Και πίσω από την εξωτερική μορφή του ανθρώπου αποκαλύπτεται ένας άλλος κόσμος.
Η ψυχή αρχίζει τότε το ταξίδι της προς τα λεπτότερα πεδία της ύπαρξης. Το πρώτο πέρασμα είναι το αιθερικό πεδίο, ο λεπτός εκείνος χώρος όπου η συνείδηση μοιάζει να απομακρύνεται από τη βαρύτητα της υλικής αντίληψης και να εισέρχεται σε μια διαφορετική ποιότητα εμπειρίας.
Εκεί αρχίζει η πρώτη μεγάλη μετουσίωση: η εργασία από το σώμα προς την ψυχή.
Ό,τι έχει καταγραφεί βαθιά μέσα μας μπορεί να εμφανιστεί με νέες μορφές. Μνήμες, σύμβολα, εικόνες, οραματισμοί, ενοράσεις και διορατικές εμπειρίες αναδύονται σαν θραύσματα ενός αρχαίου αλφαβήτου που περιμένει να αποκρυπτογραφηθεί.
Τίποτε δεν εμφανίζεται τυχαία.
Κάθε εικόνα μπορεί να είναι σύμβολο.
Κάθε αίσθηση μπορεί να είναι μήνυμα.
Κάθε σιωπή μπορεί να κρύβει μια αποκάλυψη.
Και όταν η συνείδηση επιστρέφει στο σώμα, επιστρέφει έχοντας αγγίξει κάτι από τον αόρατο κόσμο. Μπορεί να εμφανιστεί ευφορία, πληρότητα, εσωτερική γαλήνη, διαύγεια και μια παράξενη αίσθηση ανανέωσης, σαν να καθαρίστηκε για λίγο ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο βλέπουμε τη ζωή.
Όμως αυτό δεν είναι το τέλος.
Είναι μόνο το πρώτο κατώφλι.
Η ψυχή συνεχίζει την πορεία της προς βαθύτερες περιοχές του εσωτερικού κόσμου. Το αστρικό πεδίο ανοίγεται σαν ένας απέραντος ωκεανός συνείδησης, όπου η εμπειρία της ελευθερίας γίνεται εντονότερη και τα όρια του φυσικού σώματος φαίνονται να υποχωρούν.
Εκεί μπορεί να εμφανιστεί η εμπειρία της εξωσωματικής περιπλάνησης, η αίσθηση ότι η συνείδηση κινείται πέρα από τα γνωστά όρια του χώρου, ότι η απόσταση χάνει τη συμβατική της σημασία και ότι η σκέψη γίνεται το όχημα της μετακίνησης.
Στο αστρικό πεδίο ο άνθρωπος δεν ταξιδεύει πλέον μόνο μέσα στον χώρο.
Ταξιδεύει μέσα στη συνείδηση.
Εκεί συναντά τον εσωτερικό του κόσμο, τις δυνάμεις που τον δημιούργησαν, τις επιθυμίες, τους φόβους, τις μνήμες και τα βαθύτερα ίχνη της ύπαρξής του. Εκεί μπορεί να αισθανθεί ότι πλησιάζει περισσότερο σε αυτό που ονομάζει κοσμικό Νου, σε μια αρχή νοημοσύνης που φαίνεται να διαπερνά τα πάντα.
Η σκέψη αποκτά δύναμη.
Η πρόθεση αποκτά κατεύθυνση.
Η συνείδηση γίνεται δημιουργική.
Και μαζί με αυτή την ελευθερία γεννιέται μια νέα ευθύνη: να γνωρίσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας, τον κόσμο και το μυστήριο της δημιουργίας.
Γιατί όσο βαθύτερα εισέρχεται ο άνθρωπος στα εσωτερικά πεδία, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να διαχωρίσει το πνευματικό από το ψυχικό και το ψυχικό από το σωματικό. Όσα τον επηρεάζουν αφήνουν ίχνη σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής του.
Κάθε τραύμα ζητά κατανόηση.
Κάθε φόβος ζητά φως.
Κάθε σκοτάδι ζητά συνείδηση.
Και κάθε αποκάλυψη απαιτεί ευθύνη.
Τότε, πέρα από το αιθερικό και το αστρικό, ανοίγεται το πνευματικό πεδίο.
Εδώ η πορεία αποκτά άλλη διάσταση.
Η συνείδηση αρχίζει να απελευθερώνεται από την αντίληψη της πολλαπλότητας και από τα όρια του χώρου και του χρόνου και στρέφεται προς την εμπειρία της ενότητας. Το πνευματικό πεδίο δεν είναι πλέον ένας ακόμη τόπος, είναι μια κατάσταση συνείδησης, όπου τα επιμέρους αρχίζουν να αποκαλύπτονται ως εκφράσεις μιας βαθύτερης αρχής.
Εκεί το σώμα, η ψυχή και ο νους δεν βιώνονται ως τρεις απομονωμένες υπάρξεις.
Γίνονται μία ενότητα.
Το σώμα γίνεται ναός.
Η ψυχή γίνεται καθρέφτης.
Ο νους γίνεται φως.
Και πίσω από όλα αυτά αποκαλύπτεται η Πηγή.
Ο διαχωρισμός υποχωρεί. Η απόσταση χάνει το νόημά της. Η συνείδηση αγγίζει μια κατάσταση όπου η ύπαρξη δεν βιώνεται πλέον ως κάτι απομονωμένο, αλλά ως μέρος μιας απέραντης ενότητας.
Εκεί γεννιέται η αποδοχή.
Και μέσα στην αποδοχή μπορεί να γεννηθεί η συγκίνηση εκείνης της μεγάλης εσωτερικής αναγνώρισης: ότι πίσω από τις αμέτρητες μορφές υπάρχει μία βαθύτερη ενότητα, ότι πίσω από την πολλαπλότητα υπάρχει το Ένα.
Αυτό το βίωμα δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια.
Η γλώσσα σταματά εκεί όπου αρχίζει το Μυστήριο.
Μπορούμε μόνο να το πλησιάσουμε με σύμβολα, με σιωπή, με προσευχή, με διαλογισμό και με την εσωτερική εργασία που μεταμορφώνει σταδιακά τον άνθρωπο.
Η άσκηση γίνεται τότε μια προσπάθεια να μετρήσουμε το αμέτρητο, να σταθούμε μπροστά στο άγνωστο και να αγγίξουμε, έστω για μια στιγμή, την αιώνια Πηγή.
Και ίσως μια μόνο στιγμή αληθινής επαφής να είναι αρκετή για να αλλάξει ολόκληρη την εσωτερική μας πορεία.
Γιατί όταν ο άνθρωπος αγγίξει το Ιερό, έστω και για μια στιγμή, δεν επιστρέφει ακριβώς όπως ήταν.
Κάτι μέσα του έχει πεθάνει.
Και κάτι άλλο έχει γεννηθεί.
Μέσα από το αιώνιο πυρ της συνείδησης καίγεται η παλιά μορφή και αποκαλύπτεται μια νέα δυνατότητα ύπαρξης. Αυτή η γέννηση είναι διαφορετική από τη γέννηση του σώματος. Είναι η γέννηση του ανθρώπου που ξυπνά από τη λήθη.
Οι ψευδαισθήσεις αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους.
Ο φόβος υποχωρεί μπροστά στη γνώση.
Η άγνοια μπροστά στη συνείδηση.
Ο διαχωρισμός μπροστά στην ενότητα.
Και τότε αρχίζει μια νέα ζωή.
Ο άνθρωπος επιστρέφει στον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν είναι πλέον ο ίδιος, γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο τον βλέπει.
Το σώμα παραμένει στη γη.
Η ψυχή γνωρίζει τον ουρανό.
Ο νους αναζητά το άπειρο.
Και μέσα στην καρδιά γεννιέται η μνήμη της Πηγής.
Από εκεί και πέρα, κάθε βήμα γίνεται άσκηση.
Κάθε πράξη γίνεται προσευχή.
Κάθε αναπνοή γίνεται υπενθύμιση.
Κάθε άνθρωπος γίνεται καθρέφτης.
Και κάθε στιγμή γίνεται μια νέα ευκαιρία να μετατρέψουμε την ύλη σε συνείδηση, τη συνείδηση σε σοφία και τη σοφία σε αγάπη.
Η μεγάλη ερμητική εργασία συνεχίζεται.
Από την ύλη προς την ψυχή.
Από την ψυχή προς τον νου.
Από τον νου προς το Πνεύμα.
Από το πολλαπλό προς το Ένα.
Από τη λήθη προς την αφύπνιση.
Από τον άνθρωπο προς το Θείο.
Και όταν ο κύκλος κλείσει, κατανοούμε ότι η Πηγή που αναζητούσαμε δεν βρισκόταν ποτέ πραγματικά μακριά.
Ήταν μέσα μας.
Ήταν πίσω από κάθε ανάσα, πίσω από κάθε σκέψη, πίσω από κάθε μορφή.
Και το μεγαλύτερο μυστήριο δεν ήταν να ταξιδέψουμε κάπου αλλού.
Ήταν να επιστρέψουμε στον βαθύτερο εαυτό μας και να αναγνωρίσουμε, μέσα στη σιωπή, το αιώνιο Φως.
Τότε ο άνθρωπος γεννιέται ξανά.
Και προχωρά πάνω στη γη όχι ως κύριος του κόσμου, αλλά ως συνειδητός φορέας του Μυστηρίου.
Με αγάπη.
Με δύναμη.
Με σοφία.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου