Αττικό δείπνο ~ Αθηναϊκή γαστρονομία και η παρωδία της

Μάτρων ο Πιτανεύς

Ο Μάτρων, από την αιολική Πιτάνη της Μυσίας, έζησε κυρίως στην Αθήνα και υπήρξε σύγχρονος του Μ. Αλεξάνδρου και των διαδόχων του (τέλος 4^ου αιώνα π.Χ.). Ήταν συγγραφέας επικών ποιημάτων που παρωδούσαν το ομηρικό ύφος, κυρίως σε θέματα γαστρονομίας. Το κυριότερο έργο του υπήρξε το Δείπνον αττικόν. Δεν πρόκειται όμως για απλή παρωδία, αλλά και για μια προσπάθεια δοκιμής του εξάμετρου στίχου του έπους σε νέα θέματα.

1.Αττικόν δείπνον

(Supplementum Hellenisticum 534)

Tα δείπνα ψάλλε μου, Μούσα, τα πάρα πολλά και πολύτροφα,[1]
που σε μας ο ρήτορας Ξενοκλής[2] στην Αθήνα παρέθεσε.

            Γιατί πήγα κι εκεί και μεγάλη πείνα πίσω μου ερχότανε.

    Είδα εκεί πολύ ωραία ψωμιά και μεγάλα, πιο λευκά κι απ' το χιόνι, 

    σαν να έτρωγες ψωμάκια από στάρι ανάλεστο,                                 
    που κι ο Δρομέας[3] τ’ αγάπησε, την ώρα που ψήνονταν.

            Ο Ξενοκλής ο ίδιος στους καλεσμένους γυρνούσε ανάμεσα,

            πήγε και στάθηκε στο κατώφλι και κοντά του βρισκόταν

ο Χαιρεφών ο παράσιτος,[4] με πεινασμένο που έμοιαζε γλάρο

νηστικός, που γνώριζε να τρώει καλά στα δείπνα τα ξένα.[5]
Στο μεταξύ έφερναν φαγητά και τα τραπέζια γεμίζανε οι μάγειροι,

υπεύθυνοι για του φούρνου το μέγα το θόλο,

με καθήκον το χρόνο του δείπνου 
να επισπεύσουν ή να τον παρατείνουν.

Τότε όλοι οι άλλοι στα λαχανικά απλώνανε χέρι,

εμένα όμως δε μ’ έπειθαν, μα έτρωγα παστά φαγητά,
στρείδια με κορμί μαλακό, βρούβες, σπαράγγια,

            στην άκρη αφήνοντας το ωμό παστωμένο 
            κρέας του τόννου, τροφή των Φοινίκων.[6]       

           Αμέσως έριξα αχινούς με αγκάθια μακριά,

           κι εκείνοι κυλώντας κάνανε θόρυβο στα πόδια των δούλων
[σε χώρο ανοιχτό, όπου τα κύματα την ακτή την σκεπάζουν]. [7]
Πολλά απ' το κεφάλι σύρριζα τράβηξα αγκάθια.

Ήρθε κι η σαρδέλα απ' το Φάληρο, του Τρίτωνα εταίρα,

τα δυο της τα μάγουλα με βρώμικο μαντήλι καλύπτοντας[8]...

αυτούς τους αγαπούσε ο Κύκλωπας...

 ...στα όρη ξεφυτρώνουν.[9]
Πίνες[10] ήρθε φέρνοντας στα ηχηρά τα δωμάτια,
που τις τρέφει το άσπρο νερό στις γεμάτες με φύκια τις πέτρες....

            ...χοντροφτιαγμένη γλώσσα, μπαρμπούνι με μάγουλα κόκκινα.

            Απάνω του εγώ ανάμεσα στους πρώτους άπλωσα χέρι με νύχια δυνατά,

            να το τραυματίσω όμως δεν πρόλαβα, με τύφλωσε ο Φοίβος Απόλλων.

            Τον Στρατοκλή, τον ικανό στη τέχνη τους αντιπάλους να διώχνει,
όταν τον είδα να βαστά στο χέρι κεφάλι ιπποδαμαστή μπαρμπουνιού,

            πάλι τη μάχη έπιασα και στο λαιμό του τον άπληστο τον κέντησα.

            Ήρθε και του Νηρέα η κόρη, η αργυρόποδη Θέτιδα,

            καλοπλόκαμη σουπιά, ονομαστή θεά φοβερή,

      η μόνη που, αν κι είναι ψάρι, το άσπρο και το μαύρο γνωρίζει.[11]
Είδα και τον Τιτυό,[12] πολυδόξαστο χέλι της θάλασσας,

            ξαπλωμένο μεσα τη χύτρα. Απλωνόταν αυτός σε τραπέζια εννιά.

            Στα χνάρια του χέλι του γλυκού νερού ακολούθαγε, θεά ασπροχέρα,

            που καυχιέται ότι έσμιξε στην αγκάλη του Δία,[13]

            από την Κωπαΐδα, απ' όπου των παχουλών των χελιών κρατά η γενιά,
τεράστιο: ούτε καν δυο άντρες αθλητικοί,

            σαν τέτοιοι που ήτανε ο Αστυάναξ κι ο Αντήνωρ,[14]

            θα το σηκώνανε απ' το έδαφος εύκολα να το βάλουνε πάνω στο κάρο.

Γιατί ήταν στο ύψος τρεις σπιθαμές[15], στο πλάτος εννιάπηχο[16],

            αν και γεννήθηκε στο μήκος εννέα οργιές. [17]
Πολλές φορές πάνω – κάτω μέσα από τις σειρές των καλεσμένων 
ήρθε ο  μάγειρας,     

σείοντας δίσκους φαγητά στον δεξί του τον ώμο.

            Πίσω του έρχονταν μαύρες χύτρες σαράντα,

            κι άλλες τόσες κατσαρόλες απ' την Εύβοια ακολουθάγανε.

            Ήρθε κι η Ίριδα η αγγελιαφόρος, ανεμόποδη, γοργό καλαμαράκι,
η πέρκα η ανθηρόχρωμη, το μελανούρι του λαού,

            που αν και θνητό τ' αθάνατα ακολουθεί τα ψάρια.

            Μονάχα το κεφάλι του όρκυνος, [18] του γιου της σπιλιάδας,

           έφευγε μακριά μας χολωμένο γιατί τον σηκώνανε 
μέσα στα πιάτα και τον παίρνανε. [19]         

            Κι ήταν κι αυτό μια συμφορά που ορίσανε οι θεοί για τους ανθρώπους.
Ήρθε κι η ρίνα, [20] που περισσά οι μαραγκοί αγαπούνε,

η τραχιά, μα καλή των παιδιών της τροφός. [21]

Στ' αλήθεια εγώ σάρκα απ' τη δικιά της δε γνωρίζω γλυκύτερη. 

Ψητός ήρθε μέσα ιππότης σφύραινα[22] πελώρια,

όχι μονάχη. Μαζί της από πίσω ερχόντουσαν δώδεκα σαργοί
και γουφάρι κυανόχρωμο μέγα,

που όλα γνωρίζει τα βάθη της θάλασσας, δούλος του Ποσειδώνα.                     

            Ήρθαν και οι γαρίδες, του Ολύμπιου Δία οι ψάλτες,

            απ’ το γήρας καμπούρες, καλές όμως στο πάστωμα.
Ήρθε τσιπούρα, που πιο ωραίο στέκεται ανάμεσα στα άλλα τα ψάρια,              

καραβίδα κι αστακός που επιθυμούσε πάλι το θώρακά του να φορέσει[23]

στων μακαρίων τα δείπνα. Σ' αυτά απλώσανε χέρι οι συνδαιτυμόνες,

αυτά στο στόμα τους βάλανε κι αρπάξανε ένα από δω από εκεί το άλλο.

Σ' αυτά ήτανε άρχοντας ηγεμόνας ο έλλοψ, [24] ο ξακουστός στο δόρυ, [25]
που πάνω του, αν και χορτάτος, με δύναμη το χέρι μου άπλωσα,
να τον γευτώ ποθώντας. Αμβροσία μου φάνηκε,

που μόνη την τρώνε οι μακάριοι θεοί οι αιώνιοι.

Ύστερα πρόσφερε σμέρνα: όλο το τραπέζι το κάλυπτε,

με τη ζώνη της, [26] που όλο χαρά τη φόραγε στο λαιμό της τριγύρω,

όταν στο κρεβάτι του μεγαλόκαρδου γιου του Φιδιού[27] ανέβηκε.
Μας πρόσφερε και σάνταλα[28] αιώνια των αθανάτων.

Και γλώσσα έφερε κολυμβητή στη θάλασσα που μουρμουρίζει

κι ύστερα τσίχλες πάνω στην ακμή τους που ψηλά πετούν[29]

και τρέφονται στα βράχια, βροχερές υάδες. [30]

Κι ανάμικτα φαγγριά και γουλιανοί, κορύφαινες,[31]
μουρμούρες. Κι απέναντι μεγάλος σπάρος.

Ο μάγειρας τα έφερε και τα άπλωσε -τσιτσίριζαν ακόμη-

και τσίκνα το σπίτι γέμισε. Μας έλεγε κι απ' αυτά να τρώμε.

Εμένα όμως μου φάνηκε πως τούτα είναι 
φαγητά των γυναικών, γιατί άλλα είχα στο νου μου.

Απλωμένο ήτανε πιάτο που κανένας καλεσμένος δεν τ’ άγγιζε,
σε χώρο καθαρό, όπου ανάμεσα στις χύτρες είχε χώρο...

κατόπιν  κοτσύφι ήρθε μοναχό για δοκιμή πανέτοιμο.

Ανέγγιχτο δεν ήτανε, και άλλοι το ποθούσαν.

Μπούτι σαν είδα, άρχισα το τρέμουλο. Σινάπι ήταν δίπλα του

όλο μοσχοβολιά και μακριά τα χέρια μου δεν κράτησα.
Κι αφού δοκίμασα αρχίνισα το κλάμα, γιατί αύριο πια

αυτά ξανά δε θα ’τρωγα, μα με τυρί, με κριθαρόψωμο ευκίνητο θα ’πρεπε[32]...

η κοιλιά μου άλλη αντοχή δεν είχε, την πίεζε η χόρταση.

Την δάμαζαν ο μέλας ο ζωμός, τα μπούτια τα εφτά.

Και ένας δούλος έφερε πάπιες της Σαλαμίνας δώδεκα,
από τη θάλασσα την ιερή, πολύ παχιές. 
Ο μάγειρας της άπλωσε κει που ξαπλωμένες ήταν των Αθηναίων οι φάλαγγες.[33]

Κι ο Χαιρεφώντας κοίταξε μπρος και πίσω

να καταλάβει τα πουλιά, κατάλληλα να φάει. [34]

Έτρωγε σαν λιοντάρι, αρνίσιο μπούτι στην παλάμη βάσταγε,
για να 'χει πάλι φαγητό σαν πήγαινε στο σπίτι...

Έφτασε και πλιγούρι, στην όψη του γλυκό, 
που ο Ήφαιστος[35] κουράστηκε να βράσει:

μέσα σε αττικό αγγείο πήλινο ωρίμαζε για μήνες δεκατρείς.

Κι αφού του φαγητού τον πόθο του τερπνού τον σβήσανε,

ωραίος δούλος ήρθε, απ’ του Ωκεανού το ρεύμα
φέρνοντας μύρο γλυκό από ίριδα[36] να πλύνουνε τα χέρια,

ενώ ένας άλλος -από τα δεξιά αρχινώντας- έδινε σ' όλους μας στεφάνια

πλεγμένα ολόγυρα, διπλά με ρόδα κοσμημένα.

Σ' ένα κρατήρα του Διόνυσου με νερό αναμίξανε κρασί
και οίνο πίνανε της Λέσβου, ο ένας άντρας περισσότερο απ' τον άλλο.
Για δεύτερη φορά τραπέζια πάλι στρώνονταν γεμάτα.

Πάνω σ' αυτά δεσπόζανε αχλάδια και μήλα πλούσια,

ρόδια και σταφύλια, του θεού Διόνυσου τροφοί,

φρεσκοκομμένα, που αμάμαξυ[37] στο όνομα τα λένε.

Απ' όλα αυτά τίποτα εγώ δεν έφαγα, μα ξάπλωνα χορτάτος.
Σαν είδα όμως, άντρες μου, [38] πίτα ξανθιά, γλυκιά, μεγάλη, ολοστρόγγυλη,

ψητό παιδί της Δήμητρας να μπαίνει,

εγώ μετά πώς να κρατηθώ μακριά από τη θεϊκή την πίτα;...

(Των φαγητών το πλήθος να το πω δε θα μπορούσα),

ούτε αν είχα δέκα χέρια, δέκα στόματα,

στομάχι άθραυστο, στο στήθος μου χάλκινη καρδιά.
Πόρνες κατόπιν μέσα μπήκανε, κοπέλες δυο που κόλπα κάνανε:

τις οδηγούσε ο Στρατοκλής σαν γρήγορα πουλιά.[39]

2.Παρωδίαι

α. (SH 536)  

            Δε θα μιλήσω για ζοχούς, το όνομά τους δε θα το αναφέρω,

            βλαστάρια τρυφερά, γεμάτα μακριά αγκάθια,

            ούτε για βρούβες άσπρες, του Ολυμπίου Διός τους ψάλτες,

            σε χώμα χέρσο που τις έθρεψε του Δία το παιδί, η άφατη βροχή,

            πιο άσπρες κι απ' το χιόνι. Στη γεύση είναι όμοιες μ' ανάλεστα ψωμάκια.

            Αυτές σαν φύτρωσαν τις πόθησε η σεβαστή κοιλιά μου.

β. (SH 537)  

            Αγγούρι είδα, της πολυδόξαστης της γης παιδί, να βρίσκεται

μέσα στα λαχανικά. Στο μήκος απλωνότανε όσο για εννιά τραπέζια.

γ. (SH 538)  

            Έτσι είπε, κι εκείνοι γέλασαν και αμέσως έφεραν

            σιτευτά πουλιά σε πιάτα αργυρά,

           άτριχα, της ίδιας ηλικίας, ίσα στη ράχη με μια λαγάνα αν τα μέτραγες.

δ. (SH 539)  

            Κι ούτε από πάσσαλο το κρέμασαν, όπου απλωμένος ήταν

            ένας σκινδαψός[40] τετράχορδος γυναίκας πόρνης.

ε. (SH 540)   

            Γιατί όλοι εκείνοι που ήτανε άριστοι παλιά,

            ο Εύβοιος[41] και ο Ερμογένης και οι θεϊκοί οι Φίλιπποι,

            έχουν πεθάνει και βρίσκονται στου Άδη το παλάτι.

            Υπάρχει όμως κάποιος, ο Κλεόνικος, που αθάνατη έλαχε φωνή,

            που ούτε από ποίηση, ούτε από θέατρο άσχετος είναι,

            που και νεκρό δύναμη να μιλά του 'δωσε η Περσεφόνη.

---

[1] Ολοφάνερη παρωδία του πρώτου στίχου της Οδύσσειας. Γενικώς οι στίχοι που ακοκουθούν αποτελούν σε μεγάλο βαθμό προσαρμογές, με παρωδιακό χαρακτήρα, πολυάριθμων ομηρικών εκφράσεων.  

[2] Άκμασε ανάμεσα στα 345-305 π.Χ.

[3] Όνομα παράσιτου, ο οποίος είναι γνωστός και από αλλού (πβ. Αθήν. 4, 132C).  

[4] Πβ. Μένανδρος, Σαμία 603. Για την παρομοίωση με το γλάρο πβ. Αριστοφ., Ιππ. 959, Νεφ. 591, Όρν. 567.

[5] Μεταξύ των στίχων πρέπει να υπάρχει κάποιο κενό, επειδή λείπει ο κατάλογος των καλεσμένων.

[6] Ίσως πρόκειται για τα παστά ψάρια από τα Γάδειρα που αναφέρει ο γιατρός Ευθύδημος (απ. 455, 10).

[7] Ο στίχος είναι προβληματικός και άσχετος με τα συμφραζόμενα. 

[8] Όλο το δίστιχο είναι λογοπαίγνιο με τη λέξη αφύη = σαρδέλα. Από τον Αθήναιο (13, 586Β) μαθαίνουμε ότι Αφύη ήταν και το παρατσούκλι διαφόρων εταιρών.

[9] Το κείμενο στο σημείο αυτό παρουσιάζεται ασυνάρτητο και σίγουρα εξέπεσαν κάποιοι στίχοι στα σημεία που υποδεικνύονται με αποσιωπητικά.

[10] Είδος μεγαλόσωμου οστρακόδερμου μαλακίου με τριγωνικό σχήμα.

[11] Παροιμιακή φράση που αναφέρεται σε κάτι το οποίο είναι ολοφάνερο. Ενδεχομένως γίνεται υπαινιγμός και στο μελάνι της σουπιάς.

[12] Γιος της Γης, τον οποίο ο Οδυσσέας είδε στον Άδη να καλύπτει εννέα πλέθρα γης, ενώ δυο γύπες του έτρωγαν το συκώτι ως τιμωρία, επειδή προσπάθησε να βιάσει τη Λητώ (λ 576-81).

[13] Κωμική εξύψωση του χελιού σε σύζυγο του Δία. Πβ. Εύβουλος απ. 37, 2-4Κ, όπου τα χέλια αποκαλούνται θεές από τη Βοιωτία. Τα χέλια της Κωπαΐδας και του Στρυμόνα θεωρούνταν από τα καλύτερα στην Ελλάδα. Πβ. Αρχέστρ. απ. 139, 6 SH.

[14] Ολυμπιονίκες της εποχής του Μάτρωνος.

[15] Το διάστημα που μπορεί να περιλάβει κανείς μεταξύ του αντίχειρα και του μικρού δαχτύλου, περίπου 0, 18 μ.

[16] Πήχυς ήταν το διάστημα μεταξύ του άκρου του αγκώνα και του άκρου του μικρού δαχτύλου, περίπου 0, 46 μ.

[17] Οργιά είναι το μήκος που καταλαμβάνουν εκατέρωθεν οριζόντια απλωμένοι οι δύο βραχίονες, περίπου 1, 85 μ.

[18] Είδος μεγάλου τόννου.

[19] Προφανώς επειδή δεν τον προτιμούσανε οι καλεσμένοι.

[20] Ψάρι με σκληρό δέρμα που το χρησιμοποιούσαν, για να τρίβουν ξύλα ή μάρμαρα.

[21] Η ρίνα μεγαλώνει τους απογόνους της μέσα στο σώμα της.

[22] Το ψάρι  ονομαζόταν έτσι από το σχήμα του.

[23] Ενν. το όστρακό του.

[24] Είδος ψαριού που δεν μπορούμε να ταυτίσουμε.

[25] Η έκφραση ταιριάζει περισσότερο στον ξιφία, παρά στον έλλοπα (βλ. SH, σελ. 265).

[26] Κάποια γραμμή ή σχηματισμός του σώματος της σμέρνας ονομάζεται εδώ μεταφορικά ζώνη (SH, σελ. 305). Ο ποιητής παίζει αμέσως παρακάτω και με την έννοια ζώνη = παρθενική ζώνη.

[27] Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η σμέρνα βγαίνει στην ακρογιαλιά για να ενωθεί ερωτικά με τα φίδια (Νίκανδρος, Θηρ. 822 κ.εξ.).

[28] Είδος πλατιού ψαριού παρόμοιου με τη γλώσσα.

[29] Ο στίχος είναι περίεργος, γιατί τα ψάρια τσίχλες (αρχ. κίχλη) δεν πετούν. Είτε λοιπόν γίνεται λογοπαίγνιο με τα ομώνυμα πουλιά, είτε πρόκειται για νόθο στίχο.

[30] Είδος ψαριών, αλλά και αστερισμός, του οποίου η επιτολή συνδέεται με βροχές.

[31] Είδος μεγαλόσωμου ψαριού, γνωστού για τις γρήγορες αλλαγές στο χρυσό και μπλε χρώμα του, όταν πεθαίνει.

[32] Το κριθαρόψωμο ήταν κατώτερο είδος άρτου, συνήθως των δούλων. Γι' αυτό του αποδίδεται το επίθετο ευκίνητος, το οποίο συνήθως χαρακτηρίζει τους υπηρέτες.

[33] Υπαινιγμός στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

[34] Το δίστιχο είναι παρωδία της οιωνοσκοπίας, δηλ. της μαντείας μέσω των πουλιών. Ο μάντης έχει σκοπό παρατηρώντας τα πουλιά να καταλάβει τα περασμένα και τα μέλλοντα και να δώσει την κατάλληλη συμβουλή.

[35] Δηλ. η φωτιά.

[36] Είδος φυτού, η ρίζα του οποίου χρησίμευε στην παραγωγή αρωματικού μύρου.

[37] Η αμάμαξυς ήταν είδος σταφυλιού που αναπτυσσόταν πάνω σε δύο ραβδιά.

[38] Ο Μάτρων απευθύνεται στους ακροατές του.

[39] Δε γνωρίζουμε εάν το ποίημα τελείωνε εδώ ή ακολουθούσαν και άλλοι στίχοι, όπως είναι πιθανότερο.

[40] Είδος τετράχορδου μουσικού οργάνου.

[41] Από την Πάρο. Παρωδός, ο οποίος έζησε κατά τους χρόνους του Φιλίππου του Β΄ και συγγραφέας ενός έργου με τίτλο Παρωδίαι. Φαίνεται ότι παρώδησε ιδιαίτερα τους Αθηναίους (SH 410). O Ερμογένης, οι Φίλιπποι και ο Κλεόνικος, οι οποίοι αναφέρονται παρακάτω πρέπει να είναι επίσης παρωδοί για τους οποίους, όμως, δεν ξέρουμε τίποτε περισσότερο.

Πετάξτε τα χάπια. Έχετε φυσικά παυσίπονα στην κουζίνα σας

Η φύση έχει προνοήσει, πολύ πριν τη φαρμακευτική, να δημιουργήσει παυσίπονα, τα οποία ευτυχώς βρίσκονται σε αφθονία και είναι... διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή στην κουζίνα σας.

 

Ξύδι για την καούρα

 

Ένα μήλο την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα, λέει η γνωστή παροιμία, έτσι και το ξύδι από μηλίτη είναι η καλύτερη και φυσικότερη ίαση για την καούρα. Βάλτε ένα κουταλάκι της σούπας ξύδι μηλίτη σε ένα ποτήρι νερό και πιείτε το σιγά σιγά. Το ξύδι από μηλίτη περιέχει αλκαλοποιητές, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για τον άνθρωπο, ειδικά λόγω των οξέων που περιέχει η σύγχρονη διατροφή.

 

Σκόρδο για την αρθρίτιδα

 

Από την αρχαιότητα, το σκόρδο έπαιζε σημαντικό ρόλο στον τομέα των …παυσίπονων. Έτσι και σήμερα, ακολουθώντας την πανάρχαια τακτική, ψιλοκόψτε μία σκελίδα σκόρδο και μαζί με μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο ζεστάνετέ το. Απλώστε το στις αρθρώσεις που πονούν και θα αισθανθείτε μία τρομερή ανακούφιση. Επιπλέον, το σκόρδο ενδείκνυται και για τον πονόδοντο: τρεις σκελίδες σκόρδο και μία πρέζα αλάτι, χτυπημένα μαζί, είναι ιδανικά όταν τα απλώσετε στο δόντι σας που πονάει.

 

Μούρα για την κύστη

 

Έρευνες έχουν δείξει ότι μία μερίδα μούρα μπορούν να μειώσουν έως και 60% τον πόνο από λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος. Το μυστικό όπλο είναι τα αντιοξειδωτικά συστατικά, τα οποία «σκοτώνουν» τις ελεύθερες ρίζες που ερεθίζουν το βλεννογόνο του πεπτικού συστήματος. Η κατανάλωση μούρων είναι μοναδική σπιτική θεραπεία και για το πεπτικό έλκος, τη δυσπεψία και τις λοιμώξεις της ουροδόχου κύστης.

 

Σταφύλια για τη μέση

 

Μελέτη του Πανεπιστήμιου του Οχάιο έδειξε ότι εάν καταναλώνετε μία μερίδα σταφύλια καθημερινά απαλλάσσεστε από τους πόνους της πλάτης. Αυτό συμβαίνει επειδή τα σταφύλια περιέχουν θρεπτικά συστατικά, τα οποία αυξάνουν την κυκλοφορία του αίματος, ειδικά στην περιοχή της μέσης, και αυτό με τη σειρά του ανακουφίζει από τον πόνο.

 

Ανανάς για τις φλεγμονές

 

Η βρομελίνη που βρίσκεται στον ανανά είναι εκείνη που μπορεί να σας απαλλάξει από το φούσκωμα και το βάρος που νιώθετε στο στομάχι. Επιπλέον, η κατανάλωση ανανά βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, σταματώντας τις κράμπες και τις φλεγμονές. Μπορεί ακόμα να βοηθήσει στην απελευθέρωση των φλεγμονωδών ενώσεων, που συμβάλλουν στην αρθρίτιδα.

 

Βρόμη για τους πόνους περιόδου

 

Η βρόμη θεωρείται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στις κράμπες τις περιόδου και ανακουφίζουν από την ενδομητρίωση. Ο λόγος είναι ότι η βρόμη είναι πλούσια σε μαγνήσιο και μία από τις καλύτερες πηγές διατροφικού ψευδαργύρου για τις γυναίκες εκείνες, που υποφέρουν από πόνους περιόδου.

 

Γαρύφαλλο για τον πονόδοντο

 

Το γαρύφαλλο (το μπαχαρικό όχι το λουλούδι) είναι ένας δοκιμασμένος σύμμαχος κατά του πονόδοντου. Εξάλλου και διάφορες οδοντόκρεμες, που κυκλοφορούν έχουν γαρύφαλλο, κάτι που τις κάνει ακόμη πιο ευεργετικές για τη στοματική υγιεινή. Μπορείτε απλά να ταμπονάρετε με λίγο λάδι από γαρύφαλλο το δόντι που σας πονάει και να ανακουφιστείτε πραγματικά.

Πλαστικά αντικείμενα που μπορεί να είναι πολύ βλαβερά για την υγεία σας

BPA, PCDDs, PCBs. Μπορεί τα αρχικά αυτά να μη μας θυμίζουν το παραμικρό, αν όμως τα αντικαταστήσουμε με τις λέξεις διφαινόλη-Α, διοξίνες, πολυχλωριωμένα διφαινύλια, κάτι μας έρχεται στο νου. Μάλιστα, το πιο πιθανό είναι να τα έχουμε ακούσει σε συνδυασμό με τον όρο «ενδοκρινικοί διαταράκτες».

Τι είναι, λοιπόν, οι «ενδοκρινικοί διαταράκτες» και για ποιο λόγο δαπανούμε τόσο μελάνι για λογαριασμό τους; Στην ουσία πρόκειται για μία ομάδα χημικών ουσιών (πολλές είναι ανθρώπινης προέλευσης) που επεμβαίνουν στη λειτουργία των φυσικών ορμονών ή μιμούνται τη λειτουργία τους, παίρνοντας τη θέση τους στους υποδοχείς των κυττάρων, όπου δεσμεύονται. Η επαφή μαζί τους είναι αναπόφευκτη και εισέρχονται στον οργανισμό μας από κάθε δυνατή οδό (τροφή, νερό, αέρα, έδαφος, μητέρα), προκαλώντας το... χάος. Υπάρχουν μελέτες που αποδεικνύουν ότι συνδέονται με μια πληθώρα προβλημάτων, όπως ο καρκίνος, η παχυσαρκία, οι αναπτυξιακές διαταραχές, οι παραμορφώσεις, η θηλυκοποίηση των αρσενικών εμβρύων. Επιπλέον, σύμφωνα με αυτές, οι συγκεκριμένες ουσίες διαπερνούν τον πλακούντα, επιδρούν στο έμβρυο και μπορεί να προκαλέσουν αργότερα στη ζωή προβλήματα, όπως η κρυψορχία, ο υποσπαδίας και η ολιγοσπερμία. Μάλιστα, η χρονική στιγμή της έκθεσής μας σε αυτούς παίζει σημαντικό ρόλο στον βαθμό που θα μας επηρεάσουν. Έτσι, από την εμβρυϊκή μέχρι την εφηβική ηλικία, καθώς και στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, είμαστε ιδιαίτερα ευάλωτοι.

Υπάρχουν όρια ασφαλείας; Το ιδανικό θα ήταν να μην υπάρχουν οι συγκεκριμένες χημικές ενώσεις, όμως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, γιατί χρησιμοποιούνται σε πολλά προϊόντα καθημερινής χρήσης. Αυτός είναι και ο λόγος που οι επίσημοι φορείς καθιερώνουν όρια ασφαλείας, τα οποία όμως δεν προφυλάσσουν απόλυτα την υγεία μας. Έτσι, παρά το έντονο επιστημονικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, κανείς δεν είναι ακόμα σε θέση να πει με βεβαιότητα ποιες είναι οι ποσότητες εκείνες που μπορεί να αντέξει ο οργανισμός μας χωρίς να υποστεί σοβαρές βλάβες. Δεν έχουμε απόλυτη γνώση για το πώς δρουν οι ενδοκρινικοί διαταράκτες σε βάθος χρόνου και πόσο ασφαλείς είμαστε από τη συνδυαστική δράση των «μικροδόσεων» που δεχόμαστε καθημερινά. Σκοπός μας, λοιπόν, θα πρέπει να είναι η όσο γίνεται μικρότερη έκθεσή μας σε αυτούς. Μάλιστα, πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Tufts έδειξε ότι ακόμα και η πιο μικρή ποσότητα μπορεί να είναι αρκετή για να προκαλέσει ζημιά.

Γνωρίζοντας τους εχθρούς Η γνώση είναι δύναμη, γι’ αυτό ας γνωρίσουμε μερικές από τις παραπάνω ουσίες και ας δούμε πώς μπορούμε με τρόπους απλούς να περιορίσουμε την έκθεση μας σε αυτές.

BPA (διφαινόλη-Α) Τη βρίσκουμε σε πλαστικά πιάτα, ποτήρια, μπουκάλια και δοχεία, στην εσωτερική προστατευτική επίστρωση των κονσερβών, σε απορρυπαντικά, παιχνίδια, καλλυντικά, ζιζανιοκτόνα, ηλεκτρονικό εξοπλισμό (π.χ. ηλεκτρονικούς υπολογιστές), αθλητικά είδη (π.χ. κράνη), εξοπλισμό αυτοκινήτων (π.χ. προφυλακτήρες), ιατρικές συσκευές, σταθεροποιητές χρωμάτων, βερνίκια.
Οι κίνδυνοι Εισέρχεται στον οργανισμό μας κυρίως μέσω της διατροφικής οδού, π.χ. περνώντας από το πλαστικό δοχείο στο περιεχόμενό του. Αν και αποβάλλεται από τον οργανισμό μέσα σε 24 ώρες, εντούτοις μιμείται τη λειτουργία των οιστρογόνων, διαταράσσοντας την ενδοκρινική ισορροπία του. Έρευνες την έχουν συσχετίσει με προβλήματα στο ήπαρ, πρόωρη έναρξη της εφηβείας, μεταβολές στο ανοσοποιητικό σύστημα, καρκίνο του μαστού και του προστάτη, διαβήτη, παχυσαρκία, ενώ τη συνδέουν και με προβλήματα στους απογόνους των γυναικών που έχουν εκτεθεί σε αυτήν.
Οδηγίες προστασίας Χρησιμοποιούμε στον φούρνο μικροκυμάτων μόνο τα κατάλληλα σκεύη και δεν βάζουμε ζεστές τροφές σε πλαστικά δοχεία, καθώς και πλαστικά σκεύη στο πλυντήριο πιάτων. Αποφεύγουμε να τυλίγουμε λιπαρά τρόφιμα (π.χ. τυρί) με εύκαμπτες μεμβράνες από PVC και προτιμάμε τις γυάλινες συσκευασίες. Προσπαθούμε, επίσης, να μη χρησιμοποιούμε ξανά και ξανά τα πλαστικά μπουκάλια μίας χρήσης και πετάμε όσα έχουν γδαρθεί, θαμπώσει ή μαλακώσει. Τέλος, δεν αφήνουμε τα παιδιά να βάζουν στο στόμα τους πλαστικά αντικείμενα και γεμίζουμε την κουζίνα μας με φρέσκα τρόφιμα και όχι με κονσέρβες.

PCDDs (διοξίνες) Τις συναντάμε στην κυριολεξία παντού, στον αέρα, το χώμα, το νερό. Καταλήγουν στο πιάτο μας κυρίως μέσω της διατροφικής οδού και της έκθεσης των ζώων σε αυτές, γι’ αυτό και ανιχνεύονται σε προϊόντα όπως το γάλα, το κρέας, τα αυγά και το βούτυρο. Στην ουσία πρόκειται για παραπροϊόντα που προκύπτουν κατά τη βιομηχανική δραστηριότητα, τις πυρκαγιές και την καύση των σκουπιδιών στις ανεξέλεγκτες χωματερές.
Οι κίνδυνοι Συσσωρεύονται στον λιπώδη ιστό και παρεμβαίνουν στη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος, όχι μόνο εκείνου που έχει εκτεθεί σε αυτές, αλλά πιθανόν και των απογόνων του, περνώντας στο μητρικό γάλα. Η μακροχρόνια έκθεση σε αυτές επηρεάζει πέρα από το ενδοκρινικό, το ανοσοποιητικό, το νευρικό και το αναπαραγωγικό σύστημα, ενώ συνδέεται και με την εμφάνιση καρκίνου του προστάτη, του μαστού, των όρχεων και του θυρεοειδούς. 
Οδηγίες προστασίας

• *Αποφεύγουμε τη χρήση εντομοκτόνων και δεν καίμε λάστιχα ή σκουπίδια, ιδίως όταν περιλαμβάνουν πλαστικά.
• *Περιορίζουμε την κατανάλωση ζωικών τροφών και επιλέγουμε βιολογικά προϊόντα ή τουλάχιστον προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε τα πιο επιβαρυμένα φρούτα και λαχανικά (σχετικές λίστες υπάρχουν στο Διαδίκτυο, π.χ. στην ιστοσελίδα του Environmental Working Group).
• *Επίσης, επειδή οι ατμοσφαιρικοί ρύποι διαπερνούν το δέρμα, φροντίζουμε να κάνουμε ντους πρωί-βράδυ και να λουζόμαστε τακτικά.
• *Τέλος, όταν τα επίπεδά τους είναι αυξημένα, περιορίζουμε τις μετακινήσεις μας με αυτοκίνητο, ενώ καλό είναι οι ευπαθείς ομάδες να αποφεύγουν να κυκλοφορούν.

Phthalates (φθαλικοί εστέρες) Βρίσκονται σε παιχνίδια, συσκευασίες τροφίμων, ορισμένα καλλυντικά προϊόντα (π.χ. αρώματα, υγρά σαπούνια, βερνίκια νυχιών, σπρέι μαλλιών), κόλλες, οικοδομικά υλικά, στο πλαστικό περίβλημα των φαρμάκων, σε ιατρικές συσκευές, μελάνια, καθαριστικά. Τα συναντάμε σε πληθώρα προϊόντων, γιατί χρησιμοποιούνται ως πλαστικοποιητές προκειμένου να αυξήσουν την ελαστικότητα, τη διάρκεια, την αντοχή και τη διαφάνεια των πλαστικών και κυρίως για να κάνουν πιο μαλακό το PVC.
Οι κίνδυνοι Πρόκειται για ουσίες που επηρεάζουν την αρρενοποίηση των αρσενικών εμβρύων, η οποία είναι καθοριστική για την ανάπτυξη των αναπαραγωγικών οργάνων και τη μετέπειτα σεξουαλική ζωή, καθώς διαταράσσουν τη νευρολογική ανάπτυξη του νευρικού τους συστήματος, δεσμεύοντας τους υποδοχείς των ανδρογόνων, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη γυναικείων χαρακτηριστικών. Επιπλέον, έρευνα από το Brigham and Women's Hospital υποστηρίζει ότι υπάρχει συσχετισμός ανάμεσα στις αυξημένες συγκεντρώσεις φθαλικών ενώσεων στον οργανισμό και τον αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη σε γυναίκες. Αν και οι έρευνες στο σύνολό τους εστιάζουν στην υγεία των παιδιών και των ανδρών, οι γυναίκες μπορεί να διατρέχουν εξίσου υψηλό κίνδυνο εξαιτίας την αυξημένης και συχνής χρήσης καλλυντικών.
Οδηγίες προστασίας Επιλέγουμε καθαριστικά προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον ή εναλλακτικά φτιάχνουμε τα δικά μας με υλικά που βρίσκονται στον κήπο και την κουζίνα μας, όπως το λεμόνι, το ξίδι, η μαγειρική σόδα, ο βόρακας, ορισμένα αιθέρια έλαια (π.χ. λεμόνι, λεβάντα). Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και με τα προϊόντα περιποίησης (π.χ. κρέμες σώματος, scrub).

PCBs (πολυχλωριωμένα διφαινύλια) Χρησιμοποιούνται σε πυκνωτές, βερνίκια, πρόσθετα μονωτικών υλικών, κόλλες, ως ψυκτικά και μονωτικά υγρά σε μετασχηματιστές, ως πλαστικοποιητές για PVC και άλλα πολυμερή, καθώς και για την απομάκρυνση του μελανιού στην ανακύκλωση του χαρτιού. Προσροφώνται εύκολα στα ιζήματα και τα αιωρούμενα σωματίδια, γι’ αυτό και τα συναντάμε τόσο στο έδαφος όσο και στο νερό. Αν και η χρήση τους έχει απαγορευτεί, εξακολουθούν να υπάρχουν γύρω μας, καθώς αντέχουν στη θερμική διάσπαση, την οξείδωση και την υδρόλυση.
Οι κίνδυνοι Είναι ουσίες λιποδιαλυτές και έχουν την τάση να συσσωρεύονται στον λιπώδη ιστό. Έχουν συνδεθεί με καρκίνο στο ήπαρ και το στομάχι, καθώς και με προβλήματα στο ανοσοποιητικό, το αναπαραγωγικό, το νευρικό και το ενδοκρινικό σύστημα. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί καθυστέρηση της ανάπτυξης και ελάττωση της ικανότητας απομνημόνευσης σε παιδιά μητέρων που έχουν εκτεθεί σε αυτές.
Οδηγίες προστασίας Αντικαθιστούμε -όσο γίνεται- τις παλιές ηλεκτρικές συσκευές με καινούργιες και φροντίζουμε να αφήνουμε τα παπούτσια μας έξω από το σπίτι. Επίσης, προτιμάμε να καταναλώνουμε τα μικρά ψάρια αντί για τα μεγάλα, καθώς στα δεύτερα συγκεντρώνονται μεγαλύτερες ποσότητες από τις συγκεκριμένες ουσίες.

PBDEs (πολυβρωμιούχοι διφαινυλαιθέρες) Βρίσκονται σε δομικά υλικά, ηλεκτρονικές συσκευές, υφάσματα, πλαστικά, μηχανές, αεροπλάνα, καθώς χρησιμοποιούνται ως επιβραδυντικά φλόγας. Αν και η χρήση τους έχει απαγορευτεί, οι συγκεκριμένες ουσίες εξακολουθούν να κυκλοφορούν στο περιβάλλον, καταλήγοντας σε σημαντικό ποσοστό στο νερό, γι’ αυτό και έχουν παρατηρηθεί σε τροφές, όπως ο σολομός και το κρέας. Τα συναντάμε, όμως, και στην οικιακή σκόνη.
Οι κίνδυνοι Οι ουσίες αυτές βιοσυσσωρεύονται στο αίμα, το μητρικό γάλα και τον λιπώδη ιστό. Ένας αυξανόμενος αριθμός ερευνών τις συνδέει με προβλήματα στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, ενώ φαίνεται να σχετίζονται και με μειωμένη ορμονική λειτουργία στον θυρεοειδή αδένα και το αναπαραγωγικό σύστημα. Μάλιστα, σύμφωνα με ερευνητές από το Columbia Center for Children's Environmental Health, η έκθεση εμβρύων στις συγκεκριμένες ουσίες επηρεάζει αρνητικά τη νευρολογική τους ανάπτυξη στην παιδική ηλικία.
Οδηγίες προστασίας Αν δεν μπορούμε να αντικαταστήσουμε τα παλιά μας έπιπλα και συσκευές, φροντίζουμε τουλάχιστον να τα διατηρούμε σε καλή κατάσταση, χωρίς εκδορές και σπασίματα. Επίσης, επειδή οι ουσίες αυτές συχνά εντοπίζονται στην οικιακή σκόνη, καλό είναι να καθαρίζουμε το σπίτι χρησιμοποιώντας ηλεκτρική σκούπα με φίλτρο ΗΕΡΑ.

PAHs (πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες) Περιέχονται στα καυσαέρια των αυτοκινήτων, στον καπνό του τσιγάρου, των ξύλων και του κάρβουνου και στην πίσσα. Λόγω της παγκόσμιας διασποράς των προϊόντων καύσης και των πετρελαιοειδών, ανιχνεύονται σε ψάρια, οστρακοειδή και υδρόβια φυτά. Υπάρχουν οι πτητικοί πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες, των οποίων οι ατμοί μολύνουν τον αέρα των πόλεων, αλλά και οι στερεοί, που επικάθονται στην επιφάνεια της σκόνης και εισέρχονται με τον τρόπο αυτό στην αναπνευστική οδό. Η έκθεσή μας, επομένως, σε αυτούς είναι πολλαπλή.
Οι κίνδυνοι Πρόκειται για λιποδιαλυτές ουσίες, οι οποίες συγκεντρώνονται κυρίως στο συκώτι και τους λιπώδεις ιστούς. Είναι καρκινογόνες και μεταλλαξιογόνες ενώσεις και θεωρούνται από τους πιο επικίνδυνους ρύπους. Επιπλέον, η έκθεση σε αυτές συνδέεται με βλάβες στο δέρμα και το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ στη διάρκεια της κύησης φαίνεται να συνδέεται με αύξηση της πιθανότητας παιδικής παχυσαρκίας.
Οδηγίες προστασίας Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα. Το πιο βασικό μέτρο είναι να περιορίζουμε τις μετακινήσεις μας τις ημέρες με αυξημένη ατμοσφαιρική ρύπανση και να χρησιμοποιούμε φιλικά προς το περιβάλλον μέσα μεταφοράς.

Η «μετανάστευση» αυξάνεται όταν:

• *Η πλαστική συσκευασία εκτίθεται στη ζέστη, γιατί η θερμότητα αυξάνει την κινητικότητα των μορίων στο πλαστικό.
• *Η δομή του πλαστικού είναι χαμηλής πυκνότητας. Συνήθως, τα υψηλής πυκνότητας πλαστικά, όπως των αναψυκτικών, είναι σκληρά, δεν πιέζονται εύκολα με το χέρι και οι «μεταναστεύσεις» είναι χαμηλές.
• *Τα τρόφιμα είναι υγρά, καθώς σε αυτά «μεταναστεύουν» ευκολότερα οι χημικές ενώσεις, σε σχέση με τα στερεά.

Παπαδαριό!

Η ισχυρότερη πολιτική δύναμη σήμερα στον κόσμο είναι ο πάπας, οι ιμάμηδες των μουσουλμάνων, οι χαχάμηδες των εβραίων, οι σιχ και οι σουχ και οι Σέιχ-Σού και όλα τα τσάνταλα.

Και ιδού γιατί κανένας πολιτικός δε τολμάει να τα βάλει με τις θρησκείες. Αλλά όλοι τις προσεταιρίζουνται φρόνιμα και πονηρά:

Οι μάντεις και οι θυσίες πριν από τη μάχη στους αρχαίους, οι σταυροί των σταυροφόρων, ο αγκυλωτός σταυρός, τα ημισέληνα των χαλίφηδων. Χθες μόλις ο Ναβουχοδονόσορας του Ιράκ δεν κράδαινε τον Αλλάχ δαμασκηνό σπαθί πάνω από τους άπιστους αμερικανούς;

Ωστόσο, για όλα αυτά τα μιλλεούνια των φανατικών οι θρησκείες είναι «λόγια μόνο και θεατρικά» που λέει ο Καβάφης. Ελάχιστα τους απασχολούν στην καθημερινή τους μέριμνα. Τους είναι δουλειά για τα Πανηγύρια και για τα Ραμαζάνια τους μόνο.
Έχεις ιδεί ταξιτζή πως κάνει το σταυρό του, όταν πέσει ξαφνικά στο δρόμο του κάποιο εικονοστάσι; Ωσάν να γράφει με το χέρι ακανόνιστες κουλούρες στη στηθαριά του.
Ο πιστός μιας θρησκείας σαν πνευματική μονάδα έχει το μηδενικό βάρος του γκραβιτόνιου. Όταν όμως τον ξυπνήσει ο κίνδυνος για το πιστεύω του και σχηματισθεί σε μάζα, τότε γίνεται κεντρί σκορπιού και άλογο Ούννων.
Ωστόσο στην κοινωνική του συμβίωση δεν ημπορεί ο άνθρωπος να ξεκορμίσει από τις θρησκείες. Όπως δεν ημπορούν τα άτομα να οργανωθούν σε ύλη χωρίς τη βαρυτική δύναμη.
Αυτό το απόδειξε το πιο δυσοίωνο πείραμα της ιστορίας. Είναι η επιστροφή των μαζών της Πολωνίας και της Σοβιετικής Ένωσης μετά την Περιστρόικα στις εκκλησίες και στις μετάνοιες. Εξέχασε εκείνος ο τραγικός λαός ότι την εποχή του Ρασπουτίν και του Στολύπιν για να τον κρατάει ο τσάρος μουζίκο, τον είχε συνηθίσει σε κάθε σταύλο αγελάδας νά “χει ένα εικόνισμα αγίου κι ένα καντήλι αναμμένο; Όχι, δεν το εξέχασε. Αλλά δεν ημπορεί να πάει κόντρα στη βαρυτική δύναμη της φύσης και στην αγιάτρευτη νόσο της συνήθειας. Την πιο βαριά νόσο και την πιο καθολική:
« Εδώ χάμου δυο κορφές
το Ζακόνι κι οι Γραφές, »
καθώς λέει το σαρκαστικό πικρόγελο του Βάρναλη.
Τον ισχυρότερο όμως δεσμό ανάμεσα στη βαρυτική και στη θρησκευτική δύναμη τον δίνει η αλήθεια πως η βαρύτητα γεννά τους αστέρες, και η βαρύτητα τους σκοτώνει.
Προκειμένου για τον άνθρωπο αυτό σημαίνει ότι ο φόβος εγέννησε τη συμβίωση των ανθρώπων κάτω από τη εξουσία του ιερέα-μάγου, και ο φόβος θα την σκοτώσει. Πώς;
Με τις θρησκείες και όλα τα αβυσσαλέα ψεύδη τους που θεμέλιωσαν έναν πολιτισμό σαν το ξενοδοχείο που κατάρευσε στο Λουτράκι. Dixi id.
Εδώ τα πράγματα γίνουνται άκρως δυσάρεστα. Και όπου θ’αρχίσεις να παραμιλάς, καλύτερα να πάψεις να μιλάς.
Ο άνθρωπος που τιμάει τον εαυτό του, και τιμάει και το συνάνθρωπο, ένα μόνο του μένει να κάνει:
Με το φως και την ακτινοβολία της γνώσης να αγωνίζεται να συγκρατεί τη φοβερή δύναμη του σκότους των θρησκειών.
Να πετυχαίνει έτσι την ισορροπία που πετυχαίνεται στον Ήλιο μας με την πάλη ανάμεσα στην άμυνα του φωτός και στην επίθεση της βαρύτητας.
Τότε έχουμε τις καλές ελπίδες.

 

Του αλησμόνητου Δημήτρη Λιαντίνη. Από τα « Ελληνικά » του.

ΤΟ ΠΑΠΑΔΑΡΙΟ ΚΑΙ Ο «ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ»

ΠΩΣ ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟI ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ «ΘΕΟΦΟΒΟΥΜΕΝΟΥΣ»

Αν αναγκαζόμουν να πω με μια λέξη, όλ’ αυτά που θέλω να αναφέρω για το ζήτημα αυτό, θα τα έλεγα με την λέξη: φόβος.
Βεβαίως δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας. Θέλω να κομίσω κάποια στοιχεία, για την απαρχή της οργάνωσης της καταδυνάστευσης των ανθρώπων, από κάποιους παμπόνηρους και επιτήδειους, οι οποίοι καλλιέργησαν το, ήδη υπάρχων στη φύση του ανθρώπου, αίσθημα του φόβου, ώστε να το χρησιμοποιήσουν για να ισχυροποιήσουν τις εξουσιαστικές τους βλέψεις.
Η καλλιέργεια του φόβου μάλιστα άγγιξε κι έφτασε μέχρι τα ουράνια. Κι απ’ εκεί εκτοξεύτηκε ως θεία «φιλοσοφική αρετή»: «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου». Η πεμπτουσία της Βίβλου, της Παλαιάς Διαθήκης. Πρόκειται για το ιερό βιβλίο του χριστιανισμού. Κάτι που ποτέ δεν έπαψαν να τονίζουν οι Πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας.
Ας δούμε πώς ξεκίνησε η οργάνωση αυτής της αμαρτωλής ιστορίας, τους καρπούς της οποίας δρέπουν μέχρι και σήμερα οι ιερατικές και πολιτικές συμμορίες.
Το πρώτο ίχνος «φόβου Κυρίου» το συναντάμε στο πρώτο βιβλίο της Π.Δ. (Παλαιά Διαθήκη). (Γένεση 22, 12): μόλις άπλωσε το χέρι του ο Αβραάμ για να σφάξει τον γιο του, τον Ισαάκ, τον σταματά ο Γιαχβέ (ο θεός των Εβραίων και των χριστιανών, αφού αυτός είναι ο πατέρας του Χριστού), λέγοντάς του: «Μην απλώσεις χέρι στο παιδί και μη του κάνεις τίποτε, γιατί τώρα ξέρω ότι φοβάσαι τον θεό και δε μου αρνήθηκες τον μοναχογιό σου». Άγριο ξεκίνημα για μια ιστορία, εδώ που τα λέμε.
Το ζήτημα ξεκινά με το τέλειο παράδειγμα υποταγής εξ αιτίας του φόβου θεού. Ο θεός τού ζητά, ότι χειρότερο υπάρχει για έναν πατέρα: να σφάξει το παιδί του, κι ο θεοσεβούμενος άνθρωπος υποτάσσεται ολοκληρωτικά. Το παράδειγμα αυτό κάνει θραύση στα κατηχητικά σχολεία, της τέλειας χριστιανικής διαπαιδαγώγησης. Ένα φαρμακερό και θανατηφόρο δηλητήριο για την ψυχή του παιδιού. Ένα δηλητήριο, τις δόσεις του οποίου λαμβάνει το παιδί με τη συναίνεση των γονιών του! Το προβάλλουν και κάποιοι βλαμμένοι θεολόγοι στα σχολείο, του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Δεν είναι όμως φοβερός μόνον ο θεός. Φοβερός είναι και ο τόπος του, τα ουράνια: «Γένεση 28, 16) «Αλήθεια, ο Κύριος είναι σ’ αυτόν τον τόπο κι εγώ δεν το ήξερα. Τι φοβερός τόπος .Εδώ δεν είναι παρά ο οίκος του θεού, κι αυτή είναι η πύλη του ουρανού», λέει ο Ιακώβ. Στο ίδιο βιβλίο, στο κεφάλαιο 42, στ. 18: «… γιατί εγώ φοβάμαι τον θεό…», λέει ο Ιωσήφ στ’ αδέλφια του.
Ιδού τώρα πώς στον φόβο προς τον θεό, προστίθεται, για πρώτη φορά, και ο φόβος προς τους, κατ’ εξοχήν, ανθρώπους του θεού, (Έξοδος 14, 31): «Όταν οι Ισραηλίτες είδαν με πόση δύναμη ο Κύριος εξόντωσε τους Αιγυπτίους, τον φοβήθηκαν και πίστεψαν σ’ αυτόν και στον Μωυσή, τον δούλο του». Μάλιστα εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και η απαραίτητη προϋπόθεση για την καλλιέργεια του φόβου: το πότισμα και το λίπασμά του, η έννοια κλειδί, η πίστη. Δίχως να πιστέψεις δεν υπάρχει περίπτωση να φοβηθείς. Πίστη, η πιπίλα του ιερατείου και των υποτακτικών της, των λακέδων της.
Το νερό μπήκε στο αυλάκι. Απομένει τώρα η καθιέρωση των ανθρώπων του θεού, του Μωυσή και του αδελφού του Ααρών, ώστε ένα μεγάλο μέρος του φόβου θεού να μεταβιβαστεί στους απατεώνες αυτούς. Πράγματι στα επόμενα δύο βιβλία της Π.Δ. (Έξοδος και Λευιτικό), περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια η διαδικασία αυτή.
«Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ. Ο ΑΡΧΙΣΥΜΜΟΡΙΤΗΣ ΑΑΡΩΝ ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ».
Δεν υπάρχει καμμιά απολύτως αμφιβολία ότι ο πρώτος ιερέας αλλά και αρχιερέας των Εβραίων υπήρξε ο Ααρών, ο αδελφός του Μωυσή. Οι αδελφοί αυτοί ήσαν γιοί του Αμράμ, ο οποίος τους γέννησε με την θεία του, την Ιωχαβέδ. Ο Αμράμ αυτός ήταν γιός του Καάθ. Τέλος ο Καάθ ήταν παιδί του Λευί (Έξοδος 6, 16-20).
Εξ αιτίας αυτού του Λευί προέκυψε η ονομασία Λευίτης που πάει να πει ιερέας. Μόνο αυτή η φυλή μπορούσε να τροφοδοτεί τους Εβραίους με ιερείς και καμμία άλλη.
Τώρα αν αυτή η θεία Ιωχαβέδ, που την παντρεύτηκε ο ανεψιός της Αμράμ, και γέννησαν οι δυο τους τον Μωησή και τον Ααρών, ήταν θεία του από το σόι του πατέρα του ή της μητέρας του, γι’ αυτό δεν μας λέει τίποτε η γραφή.
Στο ίδιο βιβλίο (Έξοδος 7, 1), στην αντίρρηση του Μωυσή προς τον Γιαχβέ, ότι δεν διαθέτει καλό λέγειν για να αντιμετωπίσει τον Φαραώ, ο θεός του, του απαντά: «Σε έκανα να είσαι για τον Φαραώ Θεός, κι ο αδελφός σου ο Ααρών, να είναι ο προφήτης σου». Εδώ σαφώς ο Ααρών παίρνει το χρίσμα από τον ίδιο τον Γιαχβέ.
Η πρώτη φορά που αναφέρεται στη Βίβλο το όνομα ιερέας είναι στο βιβλίο Έξοδος (19, 22). Στην κορυφή του Σινά, λίγο πριν συντελεστεί η ιστορία του δεκαλόγου, λέει ο Γιαχβέ στον Μωυσή: «… ακόμη και οι ιερείς, που με πλησιάζουν, πρέπει να εξαγνιστούν για να μην οργισθώ εναντίον τους». Λίγο παρακάτω (19, 24) δε: «Πήγαινε, κατέβα κι έπειτα ανέβα πάλι μαζί με τον Ααρών. Οι ιερείς όμως και ο λαός να μην περάσουν τα όρια για να με πλησιάσουν, γιατί θα ξεσπάσει η οργή μου εναντίον τους».
[Και μετά σου λένε ότι ο θεός των χριστιανών δεν είναι ανθρωπομορφικός, ότι είναι πνεύμα, πανάγαθον, οικτήρμον και άλλα παρόμοια! Τότε που τη βρήκε τόση τσαντίλα;]
Είναι λοιπόν φανερό ότι όταν έφτασαν οι Εβραίοι στο Σινά, κατά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, ήδη είχαν καθιερώσει κάποιο ιερατείο, τα καθήκοντα και τα δικαιώματα του οποίου δεν είχαν ακόμα καθοριστεί πλήρως, διότι αυτό έγινε μετά, όπως θα δούμε πιο κάτω. Γι’ αυτόν τον λόγο ακολουθεί μετά το βιβλίο της Εξόδου το Λευιτικό, όπου εκεί τακτοποιείται ξεκάθαρα το ζήτημα. Λίγο πριν μπούμε στο Λευιτικό μάλιστα (Έξοδος 28, 1), λαμβάνει χώρα η οριστική καθιέρωση του Ααρών και των γιών του ως ιερείς από τον ίδιο τον Γιαχβέ: «Μωυσή, κάλεσε τον αδελφό σου τον Ααρών και τους γιούς του: Ναδάβ, Αβιού, Ελεάζαρ και Ιθάμαρ. Θα τους ξεχωρίσεις ανάμεσα απ’ όλους τους Ισραηλίτες για να γίνουν Ιερείς μου».
Εάν απορεί κανείς για τις σκανδαλωδώς υπερπολυτελείς και χρυσοποίκιλτες στολές των σημερινών αρχιερέων του χριστιανικού κόσμου, δεν έχει παρά να διαβάσει αυτά που ακολουθούν αμέσως μετά από το προαναφερθέν χωρίο. Δηλαδή όλο το 28ο κεφάλαιο της Εξόδου. Εκεί, ο ίδιος ο Γιαχβε περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια, που θα την ζήλευε κι ο μεγαλύτερος μόδιστρος της εποχής μας, το πώς πρέπει να ραφτούν οι στολές των ιερέων του.
Θα αρκεστούμε να αναφέρουμε μόνο τα υλικά, διότι το κεφάλαιο αυτό είναι αρκετά μεγάλο σε έκταση: «χρυσή κλωστή, γαλάζιο, πορφυρό και κόκκινο μαλλί, και λεπτό λινό, λίθοι από όνυχα, καθαρό χρυσάφι, πολύτιμοι λίθοι, ρουμπίνια, χρυσόλιθοι, σμαράγδια, μαλαχίτες, ζαφείρια, διαμάντια, υάκινθο, αχάτη, αμέθυστο, τοπάζι, όνυχα, ίασπι».
Όσο και να ψάξει κανείς για να βρει και άλλα πολύτιμα και πολυτελή υλικά της εποχής εκείνης, απ’ αυτά που αναφέρονται εδώ, θα ματαιοπονήσει.
Ο θεός αυτός όμως έχει επίγνωση και των αδυναμιών του. Πώς λέμε «γνώθι σ’ εαυτόν». Εκεί που δίνει τα μέτρα στις κοπτορραπτούδες, για την κατασκευή των στολών των ιερέων του, διατάσσει και το εξής: «Κάθε φορά που θα μπαίνει ο Ααρών στο αγιαστήριο, θα φοράει το επιστήθιο με τα ονόματα των φυλών του Ισραήλ, ώστε εγώ, ο Κύριος, να θυμάμαι πάντα το λαό μου» (στ. 29). Άντε τώρα να εξηγήσεις εσύ πώς γίνεται να ξεχνάει ο θεός του σύμπαντος, τον εκλεκτό του λαό!!!
Αν πάλι απορεί κανείς για τα φυλαχτά και τα ματζούνια που βάζουν οι χριστιανοί στο ρούχα των παιδιών τους, αλλά και στα αυτοκίνητά τους, ας μάθει τώρα την καταγωγή τους: (στ. 30) «μέσα στο επιστήθιο θα βάλλουν τα Ουρίμ και τα Θουρίμ για να τα έχει ο Ααρών πάνω στην καρδιά του όταν παρουσιάζεται ενώπιόν μου και να μπορεί να διακρίνει ποιό είναι το θέλημά μου για τους Ισραηλίτες». Τώρα πώς γίνεται το 99% των αυτοκινήτων που τρακάρουν, με τραυματισμούς θανάσιμους, να είναι γεμάτα με σταυρούς και φυλαχτά και εικονίτσες, αυτό φαίνεται ότι κανέναν δεν προβληματίζει.
Αμέσως μετά μαθαίνουμε τι ρόλο παίζουν και τα κουδουνάκια, που φαίνεται ότι μεταπήδησαν στα θυμιατά από την ιερατική στολή του Ααρών: «Γύρω γύρω σε όλο το κράσπεδο του σάκου θα κατασκευάσουν μικρά ρόδια από γαλάζιο, πορφυρό και κόκκινο μαλλί, και χρυσά κουδουνάκια ανάμεσά τους, εναλλάξ ανά ένα με τα ρόδια. Όταν ο Ααρών τελετουργεί θα φοράει το σάκο, και θα ακούγεται ο ήχος των κουδουνιών όταν μπαίνει στο αγιαστήριο ενώπιόν μου και όταν βγαίνει, για να μην πεθαίνει»!
Στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο (29) ο Γιαχβέ περιγράφει, με λεπτομέρειες που θα τις ζήλευε κι ο καλύτερος χασάπης, πως να γίνει η θυσία των ζώων, για την καθιέρωση της ιεροσύνης του Ααρών και των γιών του, καθορίζοντας τι πρέπει να γίνει το κάθε μέλος του σώματος των σφαγίων μηδέ εξαιρουμένων των κοπράνων.
Και ερχόμαστε στο ψητό. Αυτή η συμμορία του Ααρών, των γιών του και όλων των απογόνων του, πρέπει να λάβει κληροδότημα εσαεί την δωρεάν σίτιση και μάλιστα την καλύτερη που μπορεί να διαθέτει ο λαός: (Έξοδος 29, 38-46) «Κάθε μέρα για πάντα στο μέλλον θα προσφέρετε πάνω στο θυσιαστήριο δυό αρνιά ενός χρόνου». Όσοι είναι μερακλήδες στα κρέατα γνωρίζουν τι θα πει αρνί ενός χρόνου. Μιλάμε και για πολύ πρώτο πράμα.
Αλλά δεν γίνεται να χλαπακιάζει κανείς μόνο κρέατα σ’ αυτή τη ζωή. Για τον λόγο αυτόν πρέπει να ακολουθήσουν (στ. 40) τα λαδάκια τα λεπτά, παρακαλώ αλευράκια και το απαραίτητο κρασάκι.
Και για να μη ξεχνιόμαστε, και πάλι, λίγο πιο κάτω (στ. 42): «Δε θα πάψετε ποτέ στις κατοπινές γενιές σας, να μου προσφέρετε ολοκαυτώματα στην είσοδο της σκηνής του Μαρτυρίου».
Θα προσβάλλαμε την νοημοσύνη του οποιουδήποτε αναγνώστη, εάν προσπαθούσαμε να αποδείξουμε ότι όλες αυτές οι προσφορές κατάληγαν στα χέρια των ιερέων. Διότι πού αλλού θα μπορούσαν να καταλήξουν; Μήπως όλα αυτά τα καταβρόχθιζε ο Γιαχβέ! Μη γένοιτο. αυτό το πνεύμα να τρώει κι από πάνω!
Η αλητεία του ιερατείου όμως χρειάζεται και κάτι πολύ περισσότερο από το καθημερινό της φαγητό. Κάτι που είναι πολύ πιο χρήσιμο και απαραίτητο για την καλοζωία της. Χρειάζεται το χρήμα. Με το χρήμα δεν έχεις μόνο αυτά που σου «προσφέρουν» τα χαϊβάνια οι δεισιδαίμονες, αλλά κι ότι άλλο επιθυμεί η ψυχούλα σου.
Δεν είναι τυχαία λοιπόν η φιλοχρηματία του ιερατείου, η οποία οργιάζει μέχρι και τη σήμερον ημέρα. Διότι γίνεται με εντολή του θεού! Πώς είπατε; Ότι αυτά δεν γίνονται; Γιά να δούμε.
(Έξοδος 30, 11): «Ο κύριος είπε στον Μωυσή: όταν θα κάνεις την απογραφή των Ισραηλιτών, πρέπει καθένας τους να δώσει ένα χρηματικό ποσό, ως αντίλυτρο για τη ζωή του στον Κύριο, για να μην πέσει επάνω τους καμμιά μάστιγα, εξ αιτίας της απογραφής. Το χρήμα που θα εισπράξεις ως αντίλυτρο θα το χρησιμοποιήσεις για τη συντήρηση της σκηνής του μαρτυρίου».
[Είναι ηλίου φαεινότερο ότι όλα αυτά γράφηκαν πολύ αργότερα από την εποχή της Εξόδου, διότι την εποχή εκείνη, όπως κατά κόρον αναφέρεται στην Βίβλο, οι Ισραηλίτες δεν είχαν καν εξασφαλισμένα ούτε τα προς το ζην. Διαρκώς διαμαρτύρονταν προς τον Μωυσή ότι τους πήρε από την Αίγυπτο, όπου είχαν τα πάντα, και τους έφερε στην έρημο για να πεθάνουν από την πείνα. Σίγουρα λοιπόν γράφηκαν σε μια εποχή που η συμμορία του ιερατείου είχε οργανωθεί για τα καλά].
Αλλά η απληστία του ιερατείου δεν έχει τέλος. Βρήκε τρόπο να μαζέψει όλο το χρυσάφι που κατείχε ο λαός. Να πώς έγινε αυτό. Ενώ ο Μωυσής ήδη είχε λάβει τον «Νόμο» από τον Γιαχβέ (Έξοδος 20, 1-17), την κοπάνισε στο Σινά δήθεν για να τον πάρει και γραπτώς, από το ίδιο το χέρι του Γιαχβέ, πάνω σε λίθινες πλάκες. Τη άραξε λοιπόν εκεί και δεν κατέβαινε κάτω.
Στο κεφάλαιο λοιπόν 32 της Εξόδου γράφονται τα εξής: όταν είδαν οι Ισραηλίτες ότι ο Μωυσής αργούσε να κατέβει από το βουνό, ζήτησαν από τον Ααρών να τους φτιάξει θεούς που να προπορεύονται στο δρόμο τους, διότι δεν ξέρανε τι έγινε ο Μωυσής. Δεν χρειάζεται και τόσο να πούμε ότι αυτοί που πρότειναν την ιδέα ήταν σίγουρα βαλτοί του Ααρών, του Μωυσή και της συμμορίας τους. Διότι μόλις συντελέστηκε το κόλπο να σου παρουσιάστηκε ο Μωυσής.
Ποιό ήταν το κόλπο; Διέταξε ο Ααρών να του φέρουν όλοι οι Ισραηλίτες τα χρυσά τους σκουλαρίκια, με τα οποία, αφού τα έλειωσε, τα έχυσε σε καλούπι από το οποίο βγήκε ένα χρυσό άγαλμα μοσχαριού. Και τότε λέει φώναξε ο λαός: «Αυτός είναι ο θεό σου Ισραήλ, που σε έβγαλε από την Αίγυπτο»!!! Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σ΄ αυτήν την ιστορία! Ότι αυτοί οι Ισραηλίτες ήσαν άραγε εντελώς ηλίθιοι! Ότι όλοι οι κατοπινοί, που θα διάβαζαν αυτές τις ασυναρτησίες, θα έτρωγαν όλοι κουτόχορτο!
Αλλά το δούλεμα συνεχίζεται με απίστευτη θρασύτητα. Βλέποντας λοιπόν ο Μωυσής το χρυσό μοσχάρι, τσαντίστηκε τόσο πολύ που έριξε χάμω τις πλάκες και τι έσπασε. Θα ρωτούσε κανείς: μα τι σχέση είχαν αυτές με το μοσχάρι και ποιος ο λόγος να τις σπάσει. Ίσα ίσα που τώρα χρειάζονταν ακόμα περισσότερο.
Έμεινε τώρα το χρυσό μοσχάρι. Τι απέγινε. Τα καθάρματα των επόμενων γενεών των απατεώνων ιερέων, τα οποία έγραψαν τις ιστορίες αυτές, όπως προείπαμε, προσέξτε με τι λογής αλχημείες κουκούλωσαν την ληστεία αυτή του Ισραηλιτικού λαού από τους παππούδες τους.
Ο χρυσός όμως είναι ανοξείδωτος και δεν καίγεται στον αιώνα τον άπαντα. Στην ιδιότητά του δε αυτή έγκειται και η μεγάλη του αξία. Ότι αρχαιολογικά ευρήματα χιλιάδων ετών, που είναι από χρυσό ,παραμένουν ατόφια και ανέγγιχτα, από τον χρόνο και την οξείδωση. Παρ’ όλα αυτά προσέξτε την ελεεινή απάτη: (Έξοδος 32, 20) ο Μωυσής «πήρε το μοσχάρι… το έκαψε στη φωτιά και το κατακομμάτισε ώσπου έγινε σκόνη. Τη σκόνη αυτή την έριξε στο νερό και τους έδωσε να την πιούν»!!!
Από κει και πέρα παίρνουν την σκυτάλη οι φρικαλεότητες του ιερατείου. Φρικαλεότητες με τις οποίες είναι κατάσπαρτη η Βίβλος. Κι ενώ ο Ααρών είναι υπεύθυνος για το χρυσό μοσχάρι, έστω συνυπεύθυνος, προσέξτε τι επακολουθεί: (Έξοδος 32, 25-29) ο Μωυσής «στάθηκε τότε στην είσοδο του στρατοπέδου και φώναξε: Όποιος είναι με τον Κύριο ας έρθει μαζί μου. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν κοντά του όλοι οι απόγονοι του Λευί (ας σημειώσουμε εδώ ότι είναι μόνο το σόι του Μωυσή και του αδελφού του Ααρών). Ο Μωυσής τους είπε: Ο Κύριος, ο θεός του Ισραήλ, προστάζει να ζωστεί καθένας σας το σπαθί του, και να διασχίσετε το στρατόπεδο, από τη μια είσοδο ως την άλλη, και να σκοτώσετε καθένας τον αδελφό του, το φύλο του και το συγγενή του. Οι Λευίτες εκτέλεσαν τη διαταγή του Μωυσή, και θανατώθηκαν από τον λαό εκείνη την ημέρα περίπου τρεις χιλιάδες άντρες. Τότε ο Μωυσής τους είπε: Σήμερα τελέσατε την πράξη καθιέρωσής σας στον Κύριο, αφού δεν διστάσατε να σκοτώσετε ο καθένας το γιό του και τον αδερφό του, και ο Κύριος σας ευλόγησε».
Εάν υπάρχει κάποιος άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο, που να άκουσε ή να διάβασε, έστω και κατά προσέγγιση, τέτοιας απίστευτής φρικαλεότητας και απανθρωπιάς γεγονότα και πράξεις, τον παρακαλούμε να μας τα φανερώσει. Κι όλα αυτά γράφονται στο ιερό βιβλίο των χριστιανών!!! Κι όλα αυτά γίνονται με εντολή του Θεού του χριστιανισμού, του πατέρα του Χριστού. !!! Κι όλα αυτά ευχαριστούν τον Θεό των χριστιανών!!! Αυτός ο θεός ευλόγησε τους δολοφόνους των γιών και των αδελφών τους.!!!
Χριστιανικό ιερατείο, μάθετε τώρα πως καθιερώθηκαν οι προπάτορές σας: «Σήμερα τελέσατε την πράξη καθιέρωσής σας στον Κύριο, αφού δεν διστάσατε να σκοτώσετε ο καθένας το γιό του και τον αδερφό του, και ο Κύριος σας ευλόγησε»».
Θα περίμενε κανείς ότι η απληστία του ιερατείου θα τέλειωνε με την ιστορία του χρυσού μόσχου. Αμ δε. Το πράγμα έχει και συνέχεια. (Έξοδος 36, 2-) «Ο Μωυσής κάλεσε τον Βεσαλεήλ, τον Ολιάβ και τους τεχνίτες, στους οποίους ο Κύριος είχε δώσει ιδιαίτερη ικανότητα και που είχαν τη διάθεση να αναλάβουν τις εργασίες και να τις εκτελέσουν, και τους παρέδωσε όλες τις συνεισφορές που είχαν προσφέρει οι Ισραηλιτες για το αγιαστήριο». Η ληστεία του ιερατείου δεν έχει ποτέ τέλος.
Και μπαίνουμε στο Λευιτικό. Εδώ βρίσκουμε την συνταγματική πλέον καθιέρωση της ληστείας του λαού από το ιερατείο. Κατ’ εντολή του θεού καθαρίζονται οι προσφορές του λαού προς αυτόν, δηλαδή προς τους ιερείς, για να μη φαινόμαστε και αφελείς. Αυτές πρέπει να περιλαμβάνουν το καλύτερο πράμμα και τις ικανές ποσότητες. Το μενού αρχίζει με βόδια, πρόβατα και κατσίκια (Λευιτικό 1, 2). Το βόδι, το πρόβατο και το κατσίκι πρέπει να είναι αρσενικό, χωρίς ελάττωμα. Για να μη ξεφύγουν ούτε οι φτωχοί, να γίνει γι’ αυτούς το βόδι έστω τρυγόνι ή πιτσούνι. Πάμε τώρα στα εκτός κρέατος: σιμιγδάλια, λάδια, και για να μη ξεχνιόμαστε: «το υπόλοιπο της αναίμακτης αυτής θυσίας θα ανήκει στον Ααρών και στους γιούς του».
Είναι απίστευτα τα όσα ακολουθούν στο βιβλίο αυτό της Βίβλου. Περιγράφονται με τέτοιες λεπτομέρειες τα γαστρονομικά γούστα του ιερατείου, που ακόμα και όλοι οι σεφ του ντουνιά να μαζευτούν, δεν θα κατορθώσουν ούτε τα μισά να ικανοποιήσουν. Δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει αυτό το βιβλίο, εάν νομίζει ότι υπερβάλλουμε. Το χούι αυτό του παπαδαριού στην μάσα, είναι φανερό ότι διαιωνίζεται ακάθεκτο, αφού την σήμερον ημέρα είναι γεγονός σπάνιο να βρεις παπά, που να μην είναι υπέρβαρος. Κι όλα αυτά, παρά τις ατέλειωτες νηστείες, στις οποίες υποτίθεται ότι υποβάλλονται.
Για να μη παίρνουν ανάσα, από τα δοσίματα, οι φουκαράδες οι θεοσεβούμενοι, το ιερατείο καθιέρωσε ένα σωρό από είδη θυσιών: θυσίες ολοκαυτωμάτων, αναίμακτες, κοινωνίας, εξιλέωσης, επανόρθωσης. Επίσης μια ολόκληρη παράγραφος του 6ου κεφαλαίου αναφέρεται στο μερίδιο του ιερέα (22-38). Στο δε 8ο κεφάλαιο, ξανά μανά η καθιέρωση του Ααρών και των γιών του.
Για να εξασφαλίζεται η θέση του ιερατείου και να στερεώνεται ο θρόνος του, έπρεπε η καλλιέργεια του φόβου να μην έχει σταματημό. Και να η απόδειξη: στο επόμενο βιβλίο της Π.Δ. το Δευτερονόμιο, ο ίδιος ο Γιαχβέ διατάσσει, εν ψυχρώ, συνεχώς τον λαό του Ισραήλ να τον φοβάται: Δ΄ 10, Ε΄ 29, ΣΤ΄ 2,13, Η΄6, Ι΄ 12, ΙΓ΄5, ΙΖ΄19, ΛΑ΄ 12. Αυτή η θρησκεία θα έπρεπε να λέγεται Φοβισμός.
Παρέκβαση: οι θεολόγοι της «Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας», πιστά τέκνα των πνευματικών τους απατεώνων πατέρων, παράφρασαν σ’ όλα τα προαναφερθέντα χωρία το ρήμα φοβούμαι με το σέβομαι! Αυτό θα πει χριστιανικό ήθος. Μάλιστα η έκδοσή τους αυτή διαθέτει και τα συγχαρητήρια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (αρ. πρωτ. 1492/15-5-1997). Τέλος παρέκβασης.
Στο βιβλίο Βασιλειών Β΄ ο μέγας Δαυίδ ψάλλει: «… πώς κραταιώσητε φόβον Θεού».
Και ο «σοφός» Σολομών, στο Βασιλειών Γ΄(Η΄ 40): «όπως φοβώνταί σε πάσας τας ημέρας..», και ξανά στον στ. 43 «… όπως γνώσι πάντες οι λαοί το όνομά σου και φοβώνται σε…». στο βιβλίο Παροιμίαι Σολομώντος (Α΄, 7), έχουμε την αποκορύφωση του «δράματος»: «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου». Τι να αντιτάξει κανείς απέναντι στον σοφό Σολομώντα;
Για όσους αγνοούν το μέγεθος της σοφίας του θα την φανερώσουμε αμέσως:
Βασιλειών Γ΄, κεφ. ι΄ 14-21: «ο δε χρυσός, ο οποίος κάθε έτος εισήρχετο εις το ταμείο του Σολομώντος ήτο εξακόσια εξήκοντα εξ (666) τάλαντα χρυσού. Εις αυτά δεν συμπεριελαμβάνοντο οι φόροι των υποτελών εις αυτόν δηλαδή των εμπόρων και όλων των βασιλέων, των εκτός της χώρας, και των διοικητών διαφόρων περιοχών.
Από τον χρυσόν αυτόν κατασκεύασεν ο Σολομών τριακόσια δόρατα σφυρηλατημένα. Δια κάθε δόρυ εχρειάσθησαν τριακόσιοι χρυσοί σίκλοι. Κατασκεύασε τριακόσια όπλα από σφυρηλατημένον χρυσόν, δια κάθε όπλον απητήθησαν τρεις μναι, και έδωκε αυτά ο βασιλεύς, να φυλαχθούν εις το οικοδόμημα το οποίον ωνομάζετο δάσος του Λιβάνου.
Κατεσκεύασεν ακόμη ο βασιλεύς ένα μεγάλον θρόνον από ελεφαντοστούν, τον οποίον επεχρύσωσε με καθαρόν χρυσόν. Εις τον θρόνον αυτόν υπήρχον εξ σκαλοπάτια… Επί πλέον δε όλα τα οικιακά σκεύη του Σολομώντος ήσαν χρυσά και οι λουτήρες ακόμη ήσαν χρυσοί. Όλα τα σκεύη του οικοδομήματος, που ελέγετο δάσος Λιβάνου, είχαν κατασκευασθεί από εξαίρετον χρυσόν».
Ποιοί πλήρωναν όμως τη χλιδή αυτή; Το πληροφορούμαστε, λίγο πιο κάτω, στο Βασιλειών Γ΄, κεφ. ΙΒ΄ 24 ο: «αι δέκα φυλαί του ισραηλίτικου λαού είπαν προς τον Ροβοάμ, τον υιόν του Σολομώντος. Ο πατέρας σου κατέστησε βαρύν τον ζυγόν του επάνω μας διότι επλήθυνε τας πολυδαπάνους τροφάς της τραπέζης του. Τώρα εάν εσύ ελαφρύνης τον ζυγόν αυτόν εις ημάς, ημείς θα είμεθα δούλοι σου».
Αυτά λοιπόν για τον βίο και την πολιτεία του Σολομώντα, αυτού που μας τον πασάρει ως πάνσοφο η χριστιανικό προπαγάνδα. Αλλά έχουμε και συνέχεια: Βασιλ. Γ΄ κεφ. ΙΑ΄ 1 «όμως ο βασιλεύς Σολομών αγαπούσε τας γυναίκας. Είχε δε ως συζύγους πρώτης σειράς επτακόσιες ευγενούς καταγωγής και ως συζύγους δευτέρας σειράς τριακοσίας». Αυτό κι αν είναι σοφία!
Τότε ο Σολομών ανοικοδόμησε εις έναν υψηλόν τόπον ιερόν δια τον θεό Χαμώς, είδωλον των Μωαβιτών… επίσης και δια την Αστάρτην, την αισχράν…κ. ά.».
Λίγο πιο κάτω στον στίχο 11 ακολουθούν οι απειλές του Γιαχβέ κατά του Σολομώντα και ελάχιστα πιο κάτω στον στίχο 14 (Βασιλ. Γ΄ , ΙΑ΄) έχουμε για πρώτη φορά στη Βίβλο την λέξη σατάν (σατανάς): «Και ήγειρε Κύριος σατάν τω Σολομώντι…». Ο Κολιτσάρας αποδίδει το χωρίο αυτό ως εξής: «Παρεχώρησε όμως ο Κύριος να εγερθούν προς τιμωρία του Σολομώμντος, πειρασμοί και πολέμιοι…».
Άπαντες οι απόγονοι του Σολομώντος, βασιλείς του Ισραήλ, αλλά και οι αντίστοιχοι του Ιούδα, υπήρξαν ειδωλολάτρες, τουλάχιστον μέχρι «της μετοικεσίας Βαβυλώνος», όπως περιγράφονται στα βιβλία των Βασιλειών.
Και για του λόγου το αληθές στα εξής ακριβώς χωρία: Βασιλ. Γ΄ , ΙΒ΄ 20, ΙΔ΄ 22, ΙΕ΄ 3-12, ΙΣΤ΄ 2-25 και 30, ΙΗ΄ 18, Κ΄ 25, ΚΒ΄ 44 και 53. Βασιλ. Δ΄ , Α΄ 3, Γ΄ 2, Η΄ 18, Ι΄ 29 και 31, ΙΑ΄ 18, ΙΒ΄ 10 και 21, ΙΓ΄ 2,6,11, ΙΔ΄ 4,24, ΙΕ΄ 4,9,16,18,24,28,35, ΙΣΤ΄ 3,4,10-20, ΙΖ΄ 2,9-36, ΙΗ΄ 4, ΚΑ΄ 2-21, ΚΓ΄ 4-20, 32-37, ΚΔ΄ 9,19. Αφού τώρα πεισθήκαμε για την σοφία του Σολομώντα, ας πάμε παρακάτω για τα περί φοβίας.
Ανεβαίνουμε δε κι ένα σκαλοπάτι πιο πάνω, μπαίνουμε στην τρομοκρατία: (Ψαλμοί Β΄ 11) «… δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβο και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω…». Μια από τα ίδια και στα Ε΄ 8, ΚΑ΄ 24, ΛΒ΄ 8 και 18, ΛΓ΄ 10, Ξ΄ 6, ΞΕ΄ 16, ΡΒ΄ 11, ΡΙΑ΄ 1, ΡΙΑ΄ 10, ΡΙΓ΄ 19.
Δεν νομίζω ότι χρειάζονται κι άλλα στοιχεία για να στηριχθεί η πανουργία του ιερατείου η οποία καταδυναστεύει τον πιστό και θεοφοβούμενο λαό. Η θεοφοβία και η θεοτρομοκρατία καλλιεργείται ακόμα και σήμερα, αν και αρκετά ξεθυμασμένη, από το χριστιανικό ιερατείο για την καταλήστευση των φοβουμένων και τρομοκρατημένων πιστών. Θα πρέπει να είναι κουφός και αόμματος για να μην την αισθάνεται κανείς. Αυτό που μας ενδιέφερε εδώ ήταν η γενεαλογία της.
Θα κλείσουμε το παρών με μια σχετικώς ελαφρά παρέκβαση. Θα ακούσουμε έναν ιερέα της χριστιανικής πίστης, να περιγράφει την κατάσταση του κλήρου επί τουρκοκρατίας.
Όλες οι πληροφορίες εδώ από το βιβλίο «Η ΣΕΡΡΑΪΚΗ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ», έκδ. της Μητροπόλεως Σερρών 1989, συγγραφική επιμέλεια Γιώργος Καφταντζής. Έργο επίπονο με εκατοντάδες διευκρινίσεις.
«Ο Παπασυναδινός χρησιμοποιεί την χρονολογία που καθόρισε η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως και αρχίζει από κτίσεως κόσμου, δηλαδή την 1η Σεπτεμβρίου του έτους 5508 π.Χ.» σελ. 10 εισαγωγή Γ. Καφταντζή. Υπενθυμίζουμε ότι οι αποφάσεις και οι καθορισμοί της συνόδου αυτής θεωρούνται θεόπνευστες, από τον χριστιανικό κόσμο μέχρι και σήμερα.
Δηλαδή έχουμε και λέμε, 5508 π.Χ. + 2008 μ.Χ. = 7516 χρόνια μέχρι σήμερα από κτίσεως κόσμου. Όποιος χριστιανός άνθρωπος δεν το παραδέχεται αυτό, αυτομάτως καθίσταται αιρετικός διότι αμφισβητεί την παντογνωσία του αγίου Πνεύματος. Μάλιστα προσφάτως στην Αυστραλία ένας εκπαιδευτικός απολύθηκε από το σχολείο του, διότι επέμενε να διδάσκει στους μαθητές του ότι ο θεό δημιούργησε τον κόσμο πριν από 7500 χρόνια. Ή είναι κανείς πιστός ή δεν είναι. Όχι όποτε μας βολεύει να επικαλούμαστε την παντογνωσία του θεού και όποτε δεν μας βολεύει να την πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων.
Το αξιόπιστον του Παπασυναδινού δηλώνεται ως εξής: σελ. 12 «οι πηγές του είναι πάντοτε αυθεντικές και όταν δεν μπορεί να τις ελέγξει, σημειώνει τις επιφυλάξεις του». Επίσης σελ. 14 «…γεμάτος ειλικρίνεια, ευαισθησία και προπαντός βαθειά θρησκευτικότητα».
Ο Παπασυναδινός, στην χρονογραφία του αυτή, μεταξύ των πολλών άλλων, χαρακτηρίζει και το ποιόν των ιερέων που γνώρισε, κυρίως δε των αποθανόντων στις μέρες του. Περί τους τριανταριά που αναφέρει δυό τρεις τους χαρακτηρίζει καλούς. Ίσως και σαν καλούς. Τους υπόλοιπους τους περιγράφει ως εξής: «από γράμματα πολλά ολίγος, εις τα γράμματα ολίγος, καμπόσω ακριβούτζικος, αμή έργω και λόγω δεν είχε, άρπαγος, πλεονέκτης, κρασοπατέρας και ακαμάτης, πολλά μπεκρής και μορολόγος και πόρνος, πολλά αγράμματος, δεν ήτον καθάριος από την πορνείαν και μοιχίαν, από γράμματα μοροαχαμνός, το έμελεν μόνον δια την γούλαν, είχε ξεπέσει εν μοιχία, ζουλιάρης, λύξουροος…».
Δεν αναφέρουμε παραπομπές διότι απο την 27η έως την 100η σελίδα του, το βιβλίο βρίθει από τέτοιους χαρακτηρισμούς. Κανείς δε δεν θα μπορούσε να ισχυρισθεί, ότι το παπαδαριό ανά την τουρκοκρατούμενη χώρα διέφερε, επί το περισσότερο ή ολιγότερο, από τόπου εις τόπον.
Αυτό το σκυλολόι λοιπόν, όπως το περιγράφει παραστατικά ο άνθρωπος αυτός του θεού, στο βιβλίο αυτό που εξέδωσε η ιερά Μητρόπολης των Σερρών και δεν μπορεί κανείς να το θεωρήσει αναξιόπιστο, αυτό το σκυλολόι λοιπόν μας διδάσκουν στα σχολειά ότι κράτησε τον Ελληνισμό στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας κι ότι τα καθάρματα αυτά συνέβαλαν στην επανάσταση του 21!!! Αλλά έπονται και χειρότερα. Κάνετε υπομονή.
Ο άνθρωπος αυτός θα μας πληροφορήσει και για τις σιμωνίες (αγοραπωλησίες) των ενοριών και επισκοπών, και αυτής της Πατριαρχικής έδρας, της οικουμενικής.
Σελ. 28, εν έτη 1616 «Εγίνην αρχιερεύς εις τα Σέρας (σε κάθε περίπτωση κρατάμε την ορθογραφία του) ο κυρ Τιμόθεος ο καθηγούμενος του Τιμίου Προδρόμου, εκ χώρας Νεγρίτα (Νιγρίτα). Και με το να μην έχει άσπρα (χρήματα, μετρητά) ως υ ( = 400)… χιλιάδες… πολλά άσπρα εξοδίασεν και ήτον πάσα ημέραν εις μεγάλην στενωχορίαν, και από το πυκρόν του έπεσεν εις ασθένειαν..»
Σελ. 42, ο Παπασυναδινός για τον εαυτόν του: «τω αυτώ χρόνω, τον Αύγουστον ιβ έλαβα από τον κυρ Τιμόθεον την ενορίαν την Αγίαν Παρασκευή, τον Ταξιαρχούδη, την Αγίαν Μαρίνα και τον Άγιον Γεώργιον της Δύρβης και τον Άγιον Ιωάννην δι’ άσπρα (6000) Συναδινός ιερεύς και άρχον του ψαλητήρος Σερρών. Εις δόξαν θεού».
Και πάλι για την περίπτωσή του: «…. με έκαμαν αναφωράν και με αφώρησαν και με αναθεμάτησαν και με άργησαν έως να έλθη η τελεία μου καθέρησι. Και δεν με εσυγχώρησαν έως ου με επήραν βφ… άσπρα και τότες με εσυγχώρησαν με πολλά παρακαλέματα..».
Κανονική ανακατανομή του χριστιανικού πλούτου εδώ που τα λέμε! Και συ καλέ Παπασυναδινέ από που τα είχες τα τόσα σου άσπρα άραγε;
Σελ. 63, υποσημείωση 346: «Από μαρτυρία του Παπασυναδινού μαθαίνουμε πως τα 2/3 περίπου της παραγωγής ενός γεωργού πήγαιναν σε δοσίματα και φόρους, πράγμα που τον ανάγκαζε να πουλάει πολλές φορές και τα χωράφια του».
Πλην των Τούρκων ποιοί τα άρπαζαν; Σελ. 76, υποσημείωση 432: «… Γιατί τόσο ο Πατριάρχης όσο και οι Μητροπολίτες εκτός από τα εκκλησιαστικά μέτρα (αφορισμό, αργία, απόλυσι κ.λπ.) είχαν και ευρύτατη ποινική δικαιοδοσία (εξορία, φυλάκιση, μαστίγωμα κ.λπ.) πάνω σε χριστιανούς που κατά την κρίση τους παρεκτρέπονταν… καταργείται το φιρμάνι που είχε δοθεί στο μητροπολίτη Μελέτιο, να τιμωρεί τους παραβάτες… γιατί αυτός, όπως εξακριβώθηκε από το Πατριαρχείο, εξεβίαζε με το μέτρο αυτό τους ραγιάδες της επαρχίας του».
Το ιερατείο, ως κανονική συμμορία αρχιληστών εις βάρος των ραγιάδων, όπως βλέπουμε. Δηλαδή οι Τούρκοι να προστατεύουν τους ραγιάδες από την απληστία των χριστιανών αρχιερέων!!! Αυτά τα τομάρια που μας τους παρουσιάζουν για μάρτυρες του υπόδουλου Ελληνισμού!!!
Σελ. 81, υποσημείωση 444: «…με τον καιρό η συναλλαγή των εκκλησιαστικών οφφικίων ευξήθηκε. Ο πατριάρχης αφού αγόραζε τη δική του θέση πουλούσε ύστερα τις επισκοπές στον μεγαλύτερο πλειοδότη. Τόσο προχώρησε η διαφθορά που ανάμεσα στα 1670 – 1678 ο πατριάρχης στην Κπολη άλλαξε έξη φορές».
Στην ίδια σελίδα ο Παπασυναδινός: «κι έτζι δεν ήθελε να καθίσει τινάς πατριάρχης με το να έχη το Πατριαρχείο πολλά χρέη και δια τα πολλά σκάνδαλα». Σελ. 86: «Τω αυτώ χρόνω έφυγεν ο παπά κυρ Μανόλης (ακαμάτης, αδούλης, οινοπότης, λέμαργος, άρπαγος, φόβον θεού δεν ήχεν) να πάγη εις ανεγνώρηστον τόπον δια να ζητά. Η ετία με το να έχει πολί χρέος και όλον ένα ήτον εις το χάψη. Και επούλησεν όσα και αν ήχεν, ως και ταις ενορίες του τον Άγιον Νικόλα και τον Άγιον Βλάσι και πάλιν απόμεινεν χρέος».
Στην τρίτη χιλιετία Μετά Χριστόν, αλλά και Μετά του Χριστού βεβαίως, άλλαξε άραγε κάτι στις τάξεις και το ήθος του κλήρου στην χώρα της Ελλάδος; Έχει ή δεν έχει η Εκκλησία της Ελλάδος τεράστια περιουσία; Από που την έχει; Μήπως καλλιεργεί χωράφια; Μήπως έχει βιομηχανίες και εργοστάσια; Μάλιστα κύριε, έχει και παραέχει. Όλοι το ξέρετε κι όλοι το ξέρουν.
Έχει καλλιέργεια χωρίς έξοδα παραγωγής, φουκαρά αγρότη. Καλλιέργεια που δεν χρειάζεται όργωμα, σκάλισμα, λιπάσματα, πετρέλαια, ραντίσματα, θερίσματα, αλωνίσματα, ποτίσματα, εκμεταλλεύσεις από εμπόρους, ασφαλίσεις από καιρικά φαινόμενα (χαλάζια, πλημμύρες, ξηρασίες, σκουληκοφαγώματα, καταστροφικούς αέρηδες και μυκητιάσεις).
Έχει κοπάδια ζώα, για να τα αρμέγει, δίχως να τα βόσκει, χωρίς να τα ταΐζει έτοιμη τροφή το χειμώνα, κοπάδια που δεν τα τρώνε οι λύκοι, που δεν θέλουν εμβόλια για πρόληψη ή αντιμετώπιση ασθενειών, που δεν κλωτσούν στο άρμεγμα ποτέ, κοπάδια που κάνουν μόνα τους το τυρί και το γιαούρτι και το πηγαίνουν έτοιμο στους Ποιμένες τους, στους Αρχιμανδρίτες τους, πρόβατα αγαθά, άκακα.
Αν δεν κατάλαβες ακόμα, καλέ μου άνθρωπε, έχει η εκκλησία το ποίμνιόν της. Τα πρόβατά της. Μήπως έτσι δεν αποκαλούν οι παπάδες μια ζωή το χριστεπώνυμο πλήρωμά τους; Το πλήρωμα που τους πληρώνει; Που τους γεμίζει με χρήματα συνεχώς σε χίλιες δυο ευκαιρίες; Αυτούς τους κηφήνες όπως και τους αρχικηφήνες τους καλογήρους, τους οποίους σου τους παρουσιάζουν ως υπόδειγμα και πρότυπο!!! Αυτούς που η μόνη τους παραγωγή είναι τα πατερημά και τα κυρελέησον;
Δηλαδή καλέ μου χριστιανέ, εσένα αν σου καταστραφεί η σοδιά ή αν σου ψοφήσουν τα ζωντανά σου ή αν αυξηθούν τα πετρέλαιά σου, αν, αν, αν, όταν θα πάς στην εκκλησία ο παππούλης θα σου πει να αφήσεις μικρότερο οβολό στο παγκάρι ή θα σου ζητήσει λιγότερα χρήματα για τον γάμο ή τα βαφτίσια του παιδιού σου;
Εσύ όμως είσαι υπεύθυνος για το κατάντημα αυτό του κλήρου. Εσύ και για τα πριν, όπως μας τα εξιστόρησε ο Παπασυναδινός, εσύ και για τα τωρινά. Διότι πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι επιρρεπείς στην τεμπελιά και επιτήδειοι στο αρπάζειν. Εσύ είσαι υπεύθυνος που τους ταΐζεις.

Ανύπαρκτος ο Ιησούς από την ιστοριογραφία του 1ου αιώνα!

Όσο κι αν φαίνεται απίθανο στον αδαή, το σύμβολο Χριστός, κατά τον πρώτο αιώνα, δε συνδέθηκε ποτέ με το όνομα Ιησούς. Δεκάδες προσωπικότητες που έγραφαν την περίοδο εκείνη και διαβάζονταν μανιωδώς, σε ολόκληρη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δεν αναφέρουν κουβέντα για τον Ιησού!

Φιλόσοφοι σαν τον Πλούταρχο, το Σενέκα και τον Επίκτητο που παραπέμπουν σε ιδεαλιστικές φιλοσοφίες και ποιητές σαν το Γιουβενάλη και τον Πετρώνιο που με τα ποιήματά τους τόσο πιστά προσεγγίζουν την ηθική παρακμή, τον εκφυλισμό και την καθημερινότητα της ρωμαϊκής κοινωνίας, αγνοούν το όνομα αυτό, γιατί σε καμιά κίνηση δεν πρωτοστατεί κανένας Ιησούς και πουθενά δεν αναφέρεται. Ο τελευταίος, μάλιστα, υπηρετώντας επί Νέρωνα κυβερνήτης της Βιθυνίας, είχε την ευκαιρία από πρώτο χέρι, όχι μόνον να αναφέρει, αλλά και να καυτηριάσει σατιρίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις προκειμένου να παρουσιάσει ρεαλιστικότερα την καθημερινή ζωή της εποχής του.

Θεωρώντας ότι στο θέμα αυτό, τίποτα ουσιωδέστερο δε θα μπορούσε να ειπωθεί, ακόμα κι αν αναφέραμε δεκάδες τέτοια παραδείγματα, θα αναφερθώ απλά σε τρία ονόματα Λατίνων. Ενός πολιτικού συγγραφέα και δυο ιστορικών (1) που περισώζουν ψήγματα σχετικών μαρτυριών, για δεοντολογικούς και μόνο λόγους.

 

Ο Πλίνιος ο νεότερος (61-113) θετός γιος του Πλίνιου του πρεσβύτερου, ήταν Ρωμαίος συγγραφέας και συγκλητικός που έκανε χρέη αποικιακού κυβερνήτη, διοικώντας τη Βιθυνία του Πόντου, από το 111 μέχρι το 113. Σε μία επιστολή του, το 112, προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό ζητά οδηγίες μεταχείρισης για μία νεοεμφανιζόμενη ομάδα δεισιδαιμόνων. Η λέξη «Χριστιανοί» για πρώτη φορά στην ιστορία λανσάρεται! Μετά από τις ανακρίσεις που διενεργεί ο Πλίνιος, να τι γράφει ξανά στο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.

«Με διαβεβαίωσαν ότι το μόνο παράπτωμά τους ήταν αυτό. Οι Χριστιανοί συνήθιζαν να μαζεύονται μία ορισμένη μέρα πριν βγει ο ήλιος ψάλλοντας ο ένας μετά τον άλλον ύμνο στο Χριστό, σαν να είναι θεός. Μετά ορκίζονταν, όχι να κάνουν έγκλημα, αλλά ότι δε θα κλέψουν, δε θα ληστέψουν και δε θα μοιχεύσουν… Δεν απέμεινε πόλη ή κόμη ή ακόμα και αγρός, που να μην εισέδυσε το μόλυσμά της. Οι ναοί των θεών μας ερημώθηκαν και εδώ και καιρό δεν προσφέρονται θυσίες σε αυτούς». (2)

Αν κι ο λόγος φαίνεται πολύ εγκωμιαστικός ενώ θα έπρεπε να δείχνει την ταραχή του ρωμαίου διοικητή, ζητώντας οδηγίες αντιμετώπισης από τον αυτοκράτορα, δε θα σταθούμε στις όποιες επεμβάσεις που μάλλον και εδώ έκανε κάποιος χριστιανός αργότερα. Προφανώς όπως αναφέρει και ο Τερτυλλιανός η σύγχυση του Ρωμαίου διοικητή οφειλόταν στην ταραχή του από το μεγάλο αριθμό των οπαδών, που θεωρήθηκε ανησυχητικός. (3)

Η απάντηση του Τραϊανού ήταν, αν και χωρίς να αναζητούνται (οι ένοχοι χριστιανοί) όταν συναντιούνται να τιμωρούνται αναλόγως! (4) Η απάντηση αυτή, όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ο αναγνώστης, δε συνάδει με την ερώτηση του Πλίνιου. Αν έτσι απάντησε ο Τραϊανός κάτι περισσότερο επιλήψιμο πρέπει αρχικά να έγραφε, ο διοικητής του Πόντου, που το χέρι του παραχαράκτη, φαίνεται, δεν ήθελε να μάθουμε. Επειδή όμως, ελλείψει άλλων στοιχείων, τίποτε άλλο δεν μπορούμε να εικάσουμε, σε γενικές γραμμές, ίσως θα μπορούσαμε να δεχτούμε τη μαρτυρία αυτή σχεδόν γνήσια.

Όμως ακόμα κι αν θεωρηθεί γνήσια εξ ολοκλήρου η επιστολή αυτή, δεν αναιρεί τίποτα απ’ ό,τι μέχρι στιγμής κάναμε δεκτό. Το όνομα Ιησούς, η ιστορία, ακόμα και το 112, φαίνεται να το αγνοεί. Την εποχή αυτή, μάλλον, εμφανίζεται για πρώτη φορά το όνομα Χριστός, ονομάζοντας τους οπαδούς της κίνησης αυτής, Χριστιανούς. Η ιδιότητα του Μεσσία φαίνεται να βγήκε από την Παλαιστίνη μέσω της διασποράς των Εβραίων και ταυτίστηκε με τη λέξη Χριστός σαν προσιτή «εθνική» έκφραση.

 Την εποχή εκείνη περίπου γράφουν δύο ακόμα Λατίνοι ιστορικοί, ο Τάκιτος και ο Σουητώνιος. Και οι δυο τους αναφέρονται στην πιο πάνω δεισιδαιμονία. Ο Τάκιτος(56-120) σπουδαίος ρήτορας και ιστορικός, φίλος και συμμαθητής του Πλίνιου του νεότερου, φέρεται να γράφει στα «Χρονικά» του μεταξύ άλλων και για το Νέρωνα τα εξής.

«Η κοινή γνώμη κατηγορεί το Νέρωνα σαν αυτουργό της πυρκαγιάς. Για να κατασιγαστούν οι θρύλοι αυτοί ο Νέρων υπέδειξε άλλους σαν ενόχους επιβάλλοντας πρωτοφανείς ποινές σε εκείνους για τους οποίους η κοινή γνώμη μισούσε για τα βδελυρά τους έργα και τους ονόμαζε Χριστιανούς. Ο Χριστός από τον οποίο πήραν το όνομα τους, είχε εκτελεστεί από τον procuratorem (επίτροπο) Πόντιο Πιλάτο επί αυτοκρατορίας Τιβέριου. Η βδελυρή αυτή δεισιδαιμονία αρχικά ελεγχόταν στην Ιουδαία, αλλά ξέσπασε τώρα και στη Ρώμη, στην πόλη που όλα τα τρομερά και αισχρά πράγματα βρίσκουν πατρίδα. Άρχισε λοιπόν να συλλαμβάνει εκείνους που ομολογούσαν ένοχοι (χριστιανοί) και μετά με την υπόδειξη του πλήθους καταδικάζονταν όχι τόσο με την κατηγορία του εμπρησμού της πόλης, όσο με την κατηγορία του μίσους κατά της ανθρωπότητας. Ο εμπαιγμός προστέθηκε στους θανάτους τους. Καλυμμένοι με τομάρια ζώων ξεσκίζονταν από τα σκυλιά ή καρφωμένοι σε σταυρούς ή καταδικασμένοι στην πυρά, καίγονταν σαν νυχτερινός φωτισμός όταν έφευγε το φως της ημέρας. Ο Νέρων πρόσφερε τους κήπους του για θέαμα παρουσιάζοντας αγώνα στον Ιππόδρομο ενώ ο ίδιος χάνονταν μέσα στο πλήθος ντυμένος Ηνίοχος ή κορδώνονταν πάνω σε άρμα. Γι αυτό ακόμα και για εγκληματίες που άξιζαν μία υποδειγματική τιμωρία τους έπρεπε κάποια συμπόνια, γιατί όπως φαίνεται δεν καταδικάζονταν εκείνοι για το κοινό καλό αλλά για να πληρωθεί η κακία ενός ανθρώπου». (5)

Δεν είναι περίεργο, ο Τάκιτος, να πληροφορήθηκε από το φίλο του τον Πλίνιο γύρω από την κίνηση των νεοεμφανιζόμενων χριστιανών. Άλλωστε κι ο ίδιος το 112 ήταν ανθύπατος στη Μικρά Ασία. Όμως να συνδέει τους χριστιανούς με την εποχή του Νέρωνα, πρώτα-πρώτα δε θα τον τιμούσε σαν ιστορικό, τη στιγμή που κανένας ιστορικός δεν αναφέρει αυτό το γεγονός. Έπειτα, μία τέτοια πληροφορία, θα αντέφασκε φανερά με την πληροφορία του Πλίνιου, που γράφει για νεοεμφανιζόμενους χριστιανούς του δεύτερου αιώνα στην Μικρά Ασία. Πόσο μάλλον στη Ρώμη, μισό αιώνα νωρίτερα!

Ο Σουητώνιος ο έτερος ιστορικός, που φέρεται να έγραψε κι αυτός για τους Χριστιανούς, όπως επίσης και λίβελο ενάντια στο Νέρωνα, κάνοντας λόγο για την πυρκαγιά της Ρώμης, δεν την συνδέει με αυτούς. Επιχειρώντας μία αντιπαράθεση στοιχείων μεταξύ των Λατίνων ιστορικών, όπως κάναμε και μεταξύ του Ιώσηπου, του Ωριγένη και του Ευσέβιου, θα επιχειρήσουμε να βρούμε τη χρυσή τομή της αλήθειας.

Ο Σουητώνιος που έγραψε το 122 τη «Ζωή των Καισάρων» (De VitaCaesarum) γράφει συγκεκριμένα.

«Επειδή οι Ιουδαίοι δημιουργούσαν συνεχώς ταραχές, με την υποκίνηση του Χρήστου, τους έδιωξε από τη Ρώμη». (6)

Επίσης.

«…ένας άλλος νόμος προέβλεπε ποινές για τους χριστιανούς, μια παράνομη, θρησκευτικά και νομικά, θρησκευτική λατρεία». (7)

Συνηθίζοντας ο Σουητώνιος να αναμειγνύει παράλληλα με την ιστορική του διήγηση φήμες και διαδόσεις, δε φαίνεται να συνδέει την πυρκαγιά της Ρώμης με τους χριστιανούς. Αν ο Τάκιτος πραγματικά είχε γράψει όλο εκείνο τον οχετό για το Νέρωνα, σίγουρα ο Σουητώνιος θα το είχε υπ’ όψιν του και σαν υλικό θα το αξιοποιούσε κατάλληλα. Άρα λοιπόν η νοθεία στον Τάκιτο έγινε μετά το 120, όταν ο ίδιος είχε πεθάνει και οι βιογραφίες των Καισάρων από το Σουητώνιο είχαν γραφτεί. Όμως το κείμενο εκείνο μας βάζει σε σοβαρές υποψίες. Ποιος θα μπορούσε να είχε κάνει μία τέτοια νοθεία γράφοντας για παράνομες και βδελυρές πράξεις χριστιανών; Σίγουρα ο παρεμβολέας δεν πρέπε να ήταν χριστιανός. Αυτός που ήταν ικανός για κάτι τέτοιο έπρεπε να είχε μεγάλο μίσος, όχι μόνο για τους χριστιανούς αλλά και για το Νέρωνα και τέτοιος δεν μπορεί να ανήκε πουθενά αλλού παρά μονάχα στους Ιουδαίους!

Γράφοντας, ο Τάκιτος, για την ενοχή τους, μετά την έρευνα που διενήργησε ο αυτοκράτορας, κάποιος ιουδαίος νόθευσε την πληροφορία, βάζοντας στη θέση των Ιουδαίων το όνομα των Χριστιανών, τη μισητή τους αίρεση, έτσι απλά και γρήγορα, όπως σπρώχνουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Έτσι απλά, σαν προβοκάτσια!

Συνηθισμένη συμπεριφορά και προσφιλής ιουδαϊκή τακτική η παραχάραξη της ιστορίας από τη φυλή αυτή. Όμως σαν βιβλιοθηκονόμος του Αδριανού, ο Σουητώνιος, έχοντας υπ’ όψιν τους διωγμούς των Εβραίων από τη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα, προφανώς έτσι ξερά αναφέρει το γεγονός, πράγμα που έκανε πολλούς χριστιανούς αργότερα να μπερδεύουν το όνομα των Ιουδαίων με τη δική τους θρησκεία.

Χριστιανοί (ιουδαιοχριστιανοί τότε) και Ιουδαίοι πολλές φορές συγχέονταν, αφού αμφότεροι Εβραίοι ήταν, πιστεύοντας μάλιστα στον ίδιο Θεό. Η αναφορά του Σουητώνιου στο βιβλίο του Νέρωνα, κάνοντας λόγο για βδελυρές πράξεις, φαίνεται προκλητικά να αντλείται από την επιστολή του Πλίνιου, αφού για τους Έλληνες και Ρωμαίους η πίστη στο χριστιανισμό ήταν μια παράνομη ενέργεια (βδελυρή πράξη) και γι αυτό μάλιστα αποκαλούσαν τους χριστιανούς άθεους. (8)

Όσο για την αναφορά στον «Κλαύδιο» αν δεν αναφέρεται σε κάποιο ντόπιο, ονόματι Χρήστο, (9) που υποκινούσε ταραχές, τότε όπως είπαμε αναφέρεται απλά και μόνο στους Ιουδαίους ταραξίες. Όπως και να έχει όμως, το όνομα Ιησούς ήταν ανύπαρκτο ακόμα το 122 ή έστω η διάδοση του τόσο περιορισμένη που παραμένει ακόμα φωλιασμένη μέσα στα όρια της Ιουδαίας ή πέριξ αυτής. Αν όμως, ούτε σε γενικές γραμμές, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε γνήσια την επιστολή του Πλίνιου, τότε ίσως ακόμα αργότερα, ο Χριστός σαν σύμβολο ταυτίζεται με τον ιουδαϊκό Μεσσία και μέσω αυτού ο Ιησούς με το Χριστό. Η μεγάλη διασπορά άλλωστε θα πραγματοποιηθεί μετά την ήττα του Μπαρ Κεχομπά το 135/136, σταθμό στην ιστορία του εβραϊκού έθνους, όταν ανάμεσα στους διεσπαρμένους ιουδαίους αναζητείται ο… αποδιοπομπαίος τράγος για τον εξοβελισμό του από την Ιουδαία. Αναζητείται δηλαδή ο αμαρτωλός που σαν υπεύθυνος των γεγονότων, Ιουδαίοι και αιρετικοί (ιουδαιοχριστιανοί), εξορίστηκαν από την πατρίδα.

 

Πριν ακόμα χρισθεί Μεσσίας και «Γιος του άστρου» ο Μπαρ Κεχομπά από τους Ιουδαίους δεν υπήρχαν αντιζηλίες ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Ιουδαιοχριστιανούς, πέρα από τις διαφορές που έχουν δυο αντίθετα πολιτικά κόμματα. Όταν όμως η διασπορά πήρε διαστάσεις και οι Ιουδαίοι διώχτηκαν μακριά από την Ιουδαία αμφότεροι μπήκαν στη διαδικασία να αποδείξουν του λόγου το αληθές. Αληθές για τους Ιουδαιοχριστιανούς ήταν ότι ο Ιησούς ήταν ο πραγματικός Μεσσίας (Χριστός) που σταυρώθηκε από τους Ιουδαίους. Για τους Ιουδαίους όμως, που ο δικός τους Μεσσίας μπροστά στην ανωτερότητα των Ρωμαίων, φαινόταν τόσο μικρός και ψεύτικος, που πολεμώντας τους τα έχασε όλα και ο ίδιος σαν ποντικός πιάστηκε, το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να συκοφαντήσουν τους ιουδαιοχριστιανούς που τους χρέωναν την τιμωρία της διασποράς. Ο εσωτερικός εχθρός συνήθως είναι αισχρότερος από το βάρβαρο (εθνικό), γιατί συν τοις άλλοις, αποδεικνύεται και προδότης. Έτσι φάνηκαν οι Χριστιανοί στα μάτια των Ιουδαίων που ο πόλεμος εναντίον τους στην ουσία μόλις τότε άρχιζε. Για τους χριστιανούς, ο Μπαρ Κεχομπά πήρε τον τίτλο Μπαρ Κοζίμπα (Γιος του Ψεύδους) και για τους Ιουδαίους, ο Ιησούς ήταν ο νόθος γιος μιας πόρνης, που την έδιωξε ο άνδρα της, ένας μαραγκός, σαν αντελήφθη ότι τον απατούσε με ένα στρατιώτη ονόματιΠάνθηρα! (10)

 

Οι Μεσσιανιστές, αυτοί δηλαδή που αργότερα ονομάστηκαν Χριστιανοί, έπρεπε τάχιστα να βρουν ένα ιστορικό άλλοθι για το δικό τους Μεσσία. Τότε ξεθάφτηκε ο ξεχασμένος Ιησούς, εκείνος ο επαναστάτης ζηλωτής που ξεσήκωνε τον κόσμο και διέδιδε πως ήταν απεσταλμένος του θεού.

Μα ποιος απ’ όλους;

Τι σημασία έχει…

Ο μύθος που κτίστηκε γύρω του, τον έκανε αγνώριστο! Είχε ζήσει πριν από έναν αιώνα σχεδόν, (11) χρόνος προσιτός και ομιχλώδης, όπως πρέπει να είναι για κάθε μυθικό ήρωα, που αργότερα θα λαμπρύνουν οι επιτήδειοι και πλαστογράφοι της ιστορίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο Ιούστος του πρώτου αιώνα αν και ιουδαίος ιστορικός που έγραψε «Το Χρονικό των Ιουδαίων Βασιλέων» αρχίζοντας από το Μωυσή και φθάνοντας μέχρι τον Αγρίππα το Β΄ τίποτα απολύτως δεν έγραψε, κι αυτός, για τον περιβόητο Ιησού της εποχής του!

2 Πλίνιος «Epistulae» (Επιστολές) Χ 96. 7.

3 «Tertullian Apologeticum» (Απολογητικός Τερτυλλιανού) ΙΙ 6-7.

4 Πλίνιος «Epistulae» (Χ 97. 2).

5 Τάκιτος «Annales» (Χρονικά) XV 44.

6 «Κλαύδιος» 25.

7 «Νέρων» 16.

8 Ιουστίνος «Α΄ Απολογία 6.1.

9 Το κείμενο γράφει «impulsore Chresto» που κακώς πολλοί το ερμηνεύουν «με αφορμή στο Χριστό». Το σωστό είναι με την «υποκίνηση του Χρήστου» υπονοώντας ότι κάποιος Χρήστος, που βρίσκεται εκεί, ξεσηκώνει τους Ιουδαίους. «Χρηστός» είναι ο έντιμος, ο ηθικός ή και ο χρήσιμος, όπως ένας δούλος και όχι ο Χριστός, αυτός δηλαδή που έχει χρισθεί. Το όνομα άλλωστε αυτό (Χρήστος) συνηθιζόταν την εποχή εκείνη ανάμεσα στους δούλους της Ρώμης που ήταν χρήσιμοι!

10 Την πληροφορία αυτή χρησιμοποιεί και ο Κέλσος στο βιβλίο του «Αληθής Λόγος» που γράφτηκε το 178. Να τι γράφει «Η γέννηση του Ιησού από μία παρθένο είναι δική του επινόηση, για να συγκαλύψει την πραγματική του καταγωγή: γεννήθηκε σε ένα χωριό της Ιουδαίας από μία ντόπια, άπορη χειρώνακτα που ο άντρας της, ένας μαραγκός, την έδιωξε από το σπίτι σαν έμαθε ότι τον απατούσε μ’ ένα στρατιώτη που τον έλεγαν Πάνθηρα. Και διωγμένη και ταπεινωμένη περιπλανήθηκε και γέννησε κρυφά. Ο ίδιος επειδή ήταν φτωχός, πήγε να δουλέψει στην Αίγυπτο όπου έμαθε μερικά από τα τεχνάσματα για τα οποία περηφανεύονται οι Αιγύπτιοι, και με τη βοήθεια αυτών των τεχνασμάτων, όταν ξαναγύρισε ανακήρυξε τον εαυτό του θεό»! (Α΄ 37) Απόδοση Π. Οικονόμου και Γ. Χριστοδούλου. Εκδόσεις Θύραθεν Επιλογή σελ. 33.

11 Δεν είναι αναγκαίο ο επαναστάτης εκείνος να λεγόταν Ιησούς. Το όνομα αυτό τότε το πήρε για να εκφράσει συμβολικά το «Θεραπευτή» της Εσαιικής κοινότητας και όχι μόνον και τον Εβραίο ήρωα Ιησού του Ναυή!

Το ιερό είναι ένα θεσμισμένο ομοίωμα του απύθμενου.