Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, σε κάποια ή κάποιες φάσεις της ζωής τους, βιώνουν αυτό που ονομάζουμε έρωτα. Κατά μέσo όρο ερωτευόμαστε 3-5 φορές στη ζωή μας. Kατά τη διαδικασία του έρωτα γυναίκες και άντρες αισθάνονται και συμπεριφέρονται διαφορετικά. Ποια είναι η αιτία για τη διαφορά αυτή;
Μια εξήγηση της διαφορετικής συμπεριφοράς αντρών και γυναικών έχει να κάνει με τα στερεότυπα και το ρόλο των φύλων, που ορίζουν το σωστό τρόπο προσέγγισης που πρέπει να ακολουθείται, τόσο από τους άντρες όσο και από τις γυναίκες. Στη διάρκεια των αρχικών σταδίων της γνωριμίας, οι άντρες υποτίθεται ότι πρέπει να παίρνουν την πρωτοβουλία. Οι γυναίκες μπορούν να υπαινιχθούν το ενδιαφέρον τους με το φλερτ αλλά χωρίς να κάνουν εκείνες το πρώτο βήμα. Μια μελέτη έδειξε πενήντα δύο τρόπους βουβής ερωτικής συμπεριφοράς γυναικών όταν θέλουν να τραβήξουν την προσοχή ενός άντρα. Παρά τη σεξουαλική επανάσταση, την ειλικρίνεια και την ανοχή που χαρακτηρίζει σήμερα τις ερωτικές σχέσεις, οι γυναίκες που παίρνουν την πρωτοβουλία κρίνονται πολύ συχνά αρνητικά.
Το πρώτο ραντεβού
Σύμφωνα με μαρτυρίες νέων σχετικά με το πρώτο ραντεβού, οι άντρες φαίνεται ότι επηρεάζονται περισσότερο από την εξωτερική εμφάνιση των γυναικών και οι γυναίκες επηρεάζονται περισσότερο από τη συναισθηματική εγγύτητα και την έκφραση τρυφερότητας εκ μέρους των αντρών. Η σεξουαλική έλξη είναι σημαντική και για τα δύο φύλα. Όλες αυτές οι προσδοκίες είναι μέρος ενός πολύ συγκεκριμένου κοινωνικού σεναρίου. Το σενάριο αυτό είναι τόσο γνωστό σε όλους, ώστε, όταν ζητείται από νέους άντρες και γυναίκες να περιγράψουν τη σειρά των γεγονότων του πρώτου τους ραντεβού, η ομοιότητα των περιγραφών τους είναι εκπληκτική.
Το γυναικείο σενάριο του φλερτ δίνει έμφαση στην ελκυστική εξωτερική εμφάνιση, στην ικανότητα συζήτησης και στον έλεγχο στο σεξ, συνήθως με την άρνηση. Το αντρικό σενάριο εμπεριέχει την οργάνωση του ραντεβού, δηλαδή εάν θα είναι δείπνο, συναυλία ή ταινία στον κινηματογράφο, την οικονομική κάλυψη της εξόδου και την πρωτοβουλία στο σεξ. Για παράδειγμα, οι γυναίκες που χαλάνε το σενάριο παίρνοντας την πρωτοβουλία στο σεξ θεωρούνται επιθετικές και κάπως αρσενικές. Οι άντρες που χαλάνε το σενάριο απαιτώντας από τις γυναίκες να καλύψουν τα μισά έξοδα του δείπνου θεωρούνται τσιγκούνηδες και αγενείς. Αυτά τα σενάρια δομούν και επιδεινώνουν τις διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών. Οι κυρώσεις που αναμένεται να επέλθουν όταν χαλάνε αυτά τα σενάρια πιέζουν τις γυναίκες και τους άντρες να συμμορφώνονται με αυτά.
Από το φλερτ στο στάδιο της σχέσης
Οι διαφορές των φύλων είναι υπαρκτές στο στάδιο του φλερτ και στο στάδιο της σχέσης. Ενώ οι γυναίκες τείνουν να είναι περισσότερο επιφυλακτικές στη διάρκεια του φλερτ, οι άντρες τείνουν να ερωτεύονται γρηγορότερα και πιο βαθιά. Όταν το φλερτ περάσει στο στάδιο της δεσμευτικής σχέσης, οι γυναίκες τείνουν να κινούνται γρηγορότερα, ενώ οι άντρες τείνουν να είναι πιο επιφυλακτικοί.
Όσον αφορά στο σεξ, η επιφυλακτικότητα των γυναικών ιδίως υπάρχει όχι μόνο ως μέρος του σεναρίου αλλά και ως μέρος του κοινωνικού κανόνα. Μια έρευνα που έγινε σε Αμερικανίδες φοιτήτριες, για παράδειγμα, έδειξε ότι το 30% από αυτές τις νεαρές, μορφωμένες γυναίκες μερικές φορές αρνήθηκαν το σεξ, ενώ στην ουσία το ήθελαν. Η αντίσταση των γυναικών, όσον αφορά στο σεξ είναι μια πολιτιστικά επιβαλλόμενη ένδειξη και είναι μέρος του όλου κύκλου της διαδικασίας του ζευγαρώματος.
Μια άλλη εξήγηση για τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων στη διαδικασία του έρωτα προσδιορίζεται από τη διαφορά του εγγενούς προγραμματισμού που διαθέτουν οι άντρες και γυναίκες για την επιλογή συντρόφου. Αυτή η διαφορά είναι ένα μεγάλο θέμα της εξελικτικής θεωρίας. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, διαφορετικές εξελικτικές διερευνήσεις όρισαν διαφορετικές στρατηγικές όσον αφορά στο στάδιο του φλερτ, τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες.
Ενώ οι άντρες δίνουν έμφαση στην εξωτερική ελκυστικότητα, οι γυναίκες προσέχουν περισσότερο την κοινωνική και οικονομική κατάσταση του άντρα, τις φιλοδοξίες, τη δύναμη του χαρακτήρα και την εξυπνάδα. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των φύλων σημειώθηκε στην έλξη που προκαλεί η οικονομική και κοινωνική θέση, κάτι που έχει σχέση με την επάρκεια του άντρα ως προμηθευτή. Ενδείξεις ότι οι άντρες ελκύονται ερωτικά κυρίως από την ομορφιά και οι γυναίκες κυρίως από την κοινωνική θέση αποδείχθηκαν έγκυρες σε μελέτες πάνω σε εκατοντάδες υποκειμένους, διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών πολιτισμών. Δε σημειώθηκε καμιά διαφορετικότητα μεταξύ των φύλων σε ό,τι αφορά τα γνωρίσματα του χαρακτήρα όπως ευχάριστη προσωπικότητα και καλή αίσθηση του χιούμορ: τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες εκτιμούν αυτές τις ιδιότητες στον ίδιο βαθμό.
Οι γυναίκες είναι πολύ πιο πρόθυμες από τους άντρες να παντρευτούν κάποιον που δεν έχει ελκυστικό παρουσιαστικό ή κάποιον που είναι μεγαλύτερος κατά πέντε ή παραπάνω χρόνια από αυτές, εάν αυτός ο κάποιος έχει μεγαλύτερο εισόδημα ή είναι περισσότερο μορφωμένος από τις ίδιες.
Οι άντρες ψάχνουν για «ενδείξεις ικανότητας αναπαραγωγής» - εμφάνιση και νεότητα - , ενώ οι γυναίκες ψάχνουν για «ενδείξεις ικανότητας απόκτησης εισοδήματος» - ωριμότητα και πραγματική ή ενδεχόμενη οικονομική ασφάλεια. Οι γυναίκες ζητούν επίσης την επιβεβαίωση της πρόθεσης από την πλευρά του άντρα να προσφέρει χρόνο, συναίσθημα, χρήματα και κοινωνική θέση. Οι άντρες με ένδειξη προτίμησης για περιστασιακές/πρόσκαιρες σχέσεις τείνουν να είναι πιο απελευθερωμένοι σεξουαλικά από τις γυναίκες, οι οποίες προτιμούν τις μακροπρόθεσμες μονογαμικές σχέσεις.
Σύμφωνα με άλλες μελέτες, οι άντρες, πολύ πιο συχνά από τις γυναίκες, επιδίδονται σε σεξουαλικές φαντασιώσεις για κάποια άλλη γυναίκα εκτός της συντρόφου τους και μπορεί να επιδιώξουν τη γνωριμία κάποιας άλλης γυναίκας ενώ βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ερωτοτροπίας στον ήδη υπάρχοντα δεσμό τους. Ενώ η ελκυστικότητα της εξωτερικής εμφάνισης είναι πιο σημαντική για τους άντρες, η ποιότητα της επικοινωνίας είναι πιο σημαντική για τις γυναίκες.
Μια άλλη παρατήρηση αποτελεί το γεγονός ότι η πλειοψηφία των γυναικών προτιμά τον άντρα ψηλότερο από τις ίδιες, οι περισσότεροι άντρες προτιμούν γυναίκες κοντύτερες από τους ίδιους. Η αλήθεια είναι ότι το χαμηλό ύψος σε έναν άντρα είναι πολύ μεγαλύτερο μειονέκτημα απ'ό,τι το αντίθετο είναι προτέρημα. Οι γυναίκες δεν προτιμούν μόνο να έχουν τον άντρα τους ψηλά, αλλά τείνουν επίσης να παντρεύονται άντρες που κατέχουν υψηλές κοινωνικές θέσεις, ενώ οι άντρες τείνουν να παντρεύονται γυναίκες από χαμηλές κοινωνικές τάξεις: μένουν έτσι ανύπαντρες οι γυναίκες που κατέχουν υψηλά αξιώματα στην πολιτική, στην επιστήμη και στον επιχειρησιακό κόσμο, και ανύπαντροι οι ευρισκόμενοι στη χαμηλότερη βαθμίδα της κοινωνικής πυραμίδας ή στη φυλακή.
Οι άντρες και οι γυναίκες ελκύονται από διαφορετικά γνωρίσματα του χαρακτήρα. Ένα τέτοιο γνώρισμα του χαρακτήρα είναι η αυταρχικότητα. Τέσσερις διαφορετικές μελέτες έδειξαν ότι το γνώρισμα της αυταρχικότητας στους χαρακτήρες των αντρών αύξησε τη δύναμη της σεξουαλικής έλξης που σημείωναν στις γυναίκες. Η αυταρχικότητα ως γνώρισμα του χαρακτήρα των γυναικών δεν προσθέτει τίποτα στη σεξουαλική έλξη που προξενούν ως γυναίκες. Είναι ενδιαφέρον όμως το ότι η σεξουαλική έλξη που μπορεί να νιώθουν οι άντρες προς το αντίθετο φύλο μπορεί μεν να αυξάνεται από το χαρακτηριστικό της αυταρχικότητας, αλλά δεν τους κάνει πιο αρεστούς. Για να προσελκύσουν τις γυναίκες, οι άντρες πρέπει, επίσης, να επιδείξουν άλλα γνωρίσματα του χαρακτήρα τους, όπως προθυμία συμπαράστασης, ικανότητα κατανόησης και προθυμία συμμετοχής. Ενδεχομένως, τέτοιοι τύποι αντρών είναι πιθανότερο να επενδύσουν στους απογόνους τους.
Οι γυναίκες θεωρούν τους στοργικούς και εξυπηρετικούς άντρες πολύ πιο ελκυστικούς σωματικά και σεξουαλικά, όπως και πολύ πιο επιθυμητούς κοινωνικά ως πιθανούς συντρόφους. Οι αυταρχικοί άντρες είναι πολύ πιο επιθυμητοί από τους υποχωρητικούς αλλά μόνο όταν παρουσιάζουν προθυμία συμπαράστασης και συμμετοχής. Οι εγωιστές, αυταρχικοί άντρες δεν έχουν καμιά απήχηση στις γυναίκες.
Αρίωνας ίππος ή Αρείωνας Μυθικός ίππος (άλογο) με μαύρη ή ξανθή χαίτη που φημιζόταν ως ταχύτερος του ανέμου. Ο ίππος αυτός είχε το ένα από τα πόδια του ανθρώπινο και ενίοτε φωνή ανθρώπου. Κατά τις μυθολογικές παραδόσεις φέρεται ως γιος του Ποσειδώνα, και της Δήμητρας ή Ερινύας.
Η θεά Δήμητρα, λυπημένη από την απώλεια της Περσεφόνης και προσπαθώντας να ξεφύγει από την ερωτική προσέγγιση του Ποσειδώνα, μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Ο Ποσειδώνας, καταλαβαίνοντας την μεταμόρφωσή της, πήρε τη μορφή επιβήτορα και κατόρθωσε να ζευγαρώσει μαζί της. Εκτός από τον Αρίωνα, από τούτη την ένωση γεννήθηκε και μία κόρη, πιθανώς η νύμφη Δέσποινα, που αποκαλυπτόταν μόνον στους μυημένους των Ελευσινίων.
Κατ΄ άλλη εκδοχή ο Αρίων ήταν γιος του Ζέφυρου και μίας από τις Άρπυιες και ανατράφηκε από τις Νηρηΐδες Νύμφες. Ως τόπος γέννησής του θεωρούνταν η Θέλπουσα της Αρκαδίας που απεικονίζεται σε νομίσματα και αγγεία της πόλης αυτής. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση γεννήθηκε στην Αττική, τη στιγμή που ο Ποσειδώνας κτυπούσε το βράχο με την τρίαινά του.
Τον Αρίωνα ίππο χρησιμοποίησε πρώτος ο Ποσειδώνας τον οποίο αργότερα δώρησε στον μυθικό ήρωα της Αλιάρτου τον Κοπρέα. Ο Κοπρέας με τη σειρά του τον δώρησε στον Ηρακλή που τον χρησιμοποίησε σε ιπποδρομίες στις Παγασσές όπου εκεί νίκησε τον Κύκνο. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Αρίωνας ίππος ανήκε στον Αρκάδα Όγκο απ’ όπου τον παρέλαβε ο Ηρακλής, όταν πολεμούσε εναντίον των Ηλείων. Τέλος από τον Ηρακλή τον παρέλαβε ο Άδραστος που χάρις στη ταχύτητά του σώθηκε κατά την εκστρατεία των Επτά κατά των Θηβών φέρνοντάς τον πίσω στην Αθήνα.
Ο μυθικός Αρίωνας ίππος στην Ελληνική μυθολογία αποτέλεσε την ιδεατή ανθρώπινη ανάγκη αλλά και την αξία της γρήγορης λήθης επί παντός οδυνηρού συμβάντος, προκειμένου ο άνθρωπος να συνεχίζει να είναι δημιουργικός.
Δεν υπάρχει ένας σίγουρος τρόπος για να ξεπεράσετε το τέλος της σχέσης σας. Ένας χωρισμός και ειδικά αν γίνεται με άσχημο τρόπο είναι μία απώλεια και συναισθήματα όπως θυμός, θλίψη και στεναχώρια είναι αναμενόμενα και φυσιολογικά.
Με ρωτάτε με ποιό τρόπο θα σταματήσετε να νιώθετε στεναχωρημένη και να ξεπεράσετε το χωρισμό σας. Αρχικά πρέπει να έχετε υπομονή με τον εαυτό σας και πίστη ότι με το χρόνο θα νιώσετε καλύτερα. Γράφοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας σε χαρτί είναι πολύ θεραπευτικό. Το μυαλό σας θα χαλαρώσει και θα βάλετε σε μια τάξη τις σκέψεις σας. Αν δεν το έχετε ξανακάνει, θα εκπλαγείτε από το πόσο καλύτερα θα αισθανθείτε και πόσο θα ανακουφιστείτε απλά γράφοντας.
Τώρα που έχετε περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό σας, έχετε περισσότερες ευκαιρίες για να δείτε τους φίλους και την οικογένειά σας. Ενώ μπορεί να μην αισθάνεστε έτοιμη να κοινωνικοποίηθείτε, μην αποφύγετε την επαφή με άλλους ανθρώπους. Με αυτό το τρόπο θα δεχτείτε και την υποστήριξη από τα κοντινά σας πρόσωπα. Οτιδήποτε γενικά σας βοηθά να επικεντρωθείτε σε κάτι άλλο πέρα απο το χωρισμό θα σας είναι χρήσιμο.
Μη φαντασιώνεστε εναλλακτικά σενάρια και τρόπους που θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει η σχέση σας καλύτερα και τι θα μπορούσατε να είχατε κάνει για να μην είχατε φτάσει στο χωρισμό. Μερικές φορές είναι καλύτερο να δεχτούμε μια κατάσταση όπως είναι, και να προχωρήσουμε. Αργότερα ίσως μπορέσετε να δείτε τα πράγματα πιο αποστασιοποιημένα και πιο νηφάλια και θα μπορέστε να μάθετε από την εμπειρία της σχέσης και του χωρισμού. Φαντάζομαι είναι δύσκολο να το σκεφτείτε αυτό τώρα που τα συναισθήματα είναι νωπά αλλά μετά από κάθε δύσκολη εμπειρία πάντα γινόμαστε πιο σοφοί και δυνατοί.
Όλα αυτά ίσως δε μπορούν να κάνει τον πόνο σας μικρότερο αυτή τη στιγμή. Να θυμάστε ότι είναι απλώς θέμα χρόνου και ότι υπάρχουν νέες εμπειρίες και νέες σχέσεις στο μέλλον και να έχετε εμπιστοσύνη ότι τα δύσκολα αισθήματα που έχετε τώρα είναι παροδικά.
Ο ναός στην ελληνική αρχαιότητα ήταν η κατοικία του θεού, το κτήριο που στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα μιας ή περισσότερων θεοτήτων, και όχι ο χώρος συνάθροισης των πιστών, όπως στο χριστιανικό κόσμο. Αυτό φανερώνει και το ουσιαστικό «ναός», που προέρχεται από το ρήμα «ναίω» (=κατοικώ). Το λατρευτικό άγαλμα τοποθετούνταν στο βάθος του ναού, πάνω στον κατά μήκος άξονα του κτηρίου. Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στον περιβάλλοντα χώρο έξω από το κτήριο του ναού, όπου βρισκόταν και ο βωμός για την προσφορά θυσιών και την άσκηση της λατρείας.
Η βασική αυτή λειτουργική ιδιομορφία του ελληνικού ναού είναι σημαντική για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής του, καθώς υπάρχουν μαρτυρίες ότι οι ναοί σχεδιάζονταν με βάση και το άγαλμα που επρόκειτο να στεγάσουν.
Σε αυτή τη λειτουργικότητα οφείλονται τα κύρια χαρακτηριστικά του ελληνικού ναού, που μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω με γνώμονα τα μνημεία του 6ου-4ου αι. π.Χ.:
Μνημειακότητα και ταυτόχρονα γενική στενότητα του εσωτερικού χώρου.
Ορθογώνια κάτοψη με επιμήκεις αναλογίες και απόλυτη συμμετρία εκατέρωθεν του κεντρικού άξονα του κτηρίου.
Περισσότερη φροντίδα για την εξωτερική εμφάνιση παρά για το εσωτερικό.
Είσοδος από την ανατολική πλευρά.
Περιορισμένη τυπολογική διαφοροποίηση στη ναοδομία.
Πυρήνας του ελληνικού ναού είναι ο σηκός, ένα κτήριο ορθογώνιας κάτοψης με είσοδο στην ανατολική στενή πλευρά. Στην απλούστερη μορφή του το κτήριο αυτό είναι μονόχωρο. Συνθετότερα αρχιτεκτονήματα περιλαμβάνουν ένα προθάλαμο, τον πρόδομο ή πρόναο, και ένα αντίστοιχο χώρο στην αντίθετη πλευρά, που δεν επικοινωνεί με τον κυρίως ναό, τον οπισθόδομο. Ανάμεσα στον οπισθόδομο, που είναι προσβάσιμος μόνο από το εξωτερικό του ναού, και τον κυρίως ναό (ή στη θέση του οπισθόδομου), βρίσκεται συχνά ένα δωμάτιο που επικοινωνεί με τον κυρίως ναό και είναι προσβάσιμο μόνο για τους ιερείς, το άδυτον.
Πρόναος ή πρόδομος
Κυρίως ναός ή Σηκός
Άδυτον
Οπισθόδομος
Ανάλογα με την ύπαρξη των παραπάνω χώρων ο ναός χαρακτηρίζεται απλός, αν έχει μόνο πρόδομο, ή διπλός, αν διαθέτει και οπισθόδομο. Ο ναός που δεν έχει κανένα από τους δύο χώρους, παρά μόνο τον κυρίως ναό, ονομάζεται μονόχωρος. Στην είσοδο του πρόδομου και του οπισθόδομου βρίσκονται συνήθως κίονες. Αυτοί οι κίονες μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα στις παραστάδες που σχηματίζουν οι πλευρικοί τοίχοι, οπότε ο ναός ονομάζεται εν παραστάσι, ή μπροστά από αυτές, οπότε ο ναός ονομάζεται πρόστυλος. Αν η κιονοστοιχία του πρόστυλου πρόδομου επαναλαμβάνεται στον οπισθόδομο, τότε ο ναός ονομάζεται αμφιπρόστυλος.
Τύποι ελληνικών ναών ανάλογα με τον αριθμό χώρων και τη διάταξη των κιόνων στον πρόδομο και στον οπισθόδομο
Περίπτερος
Δίπτερος
Ψευδοδίπτερος
Σειρές κιόνων, που ονομάζονται περίστασις ή πτερόν, περιβάλλουν το σηκό απ' όλες τις πλευρές. Σ' αυτή την περίπτωση ο ναός ονομάζεται περίπτερος. Αν ο ναός περιβάλλεται από διπλό πτερόν, τότε ονομάζεται δίπτερος. Κάποιοι ναοί περιβάλλονται από απλή κιονοστοιχία, που όμως έχει τοποθετηθεί σε τέτοια απόσταση από το σηκό, σαν να ήταν η εξωτερική κιονοστοιχία δίπτερου ναού. Αυτοί οι ναοί ονομάζονται ψευδοδίπτεροι. Ο διάδρομος που σχηματίζεται ανάμεσα στην κιονοστοιχία του πτερού και στους τοίχους του σηκού ονομάζεται πτέρωμα.
Κιονοστοιχίες μπορεί να υπάρχουν και στο εσωτερικό του ναού, συνήθως δύο, χωρίζοντάς τον σε τρία κλίτη, ένα πλατύτερο κεντρικό και δύο στενότερα πλευρικά. Συχνά οι εσωτερικές κιονοστοιχίες αποτελούνται από μικρούς κίονες που τοποθετούνται σε δύο επίπεδα, ώστε η μία να πατάει πάνω στην άλλη. Αυτού του είδους η κιονοστοιχία ονομάζεται δίτονη.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά αφορούν στην κάτοψη του αρχαίου ελληνικού ναού. Τα μέρη που διακρίνονται στην όψη του είναι, εκτός από τον κίονα με το κιονόκρανο, η κρηπίδα, ο στυλοβάτης και ο θριγκός. Κρηπίδα ή κρηπίδωμα είναι το λίθινο βαθμιδωτό βάθρο, πάνω στο οποίο θεμελιώνεται ο ναός. Στυλοβάτης είναι η τελευταία βαθμίδα αυτού του βάθρου, που σχηματίζει το δάπεδο του ναού και το θεμέλιο για τους τοίχους του σηκού και τους κίονες. Θριγκός είναι ολόκληρη η ανωδομή πάνω από τα κιονόκρανα και αναλύεται λεπτομερέστερα σε διάφορα μέρη. Ωστόσο τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της όψης ενός αρχαίου ελληνικού ναού παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις, ανάλογα με το ρυθμό στον οποίο είναι χτισμένος.
Στην αρχαία Ελλάδα αναπτύχθηκαν 3 βασικοί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί. Ο Ιωνικός ,ο Δωρικός ,και Κορινθιακός ρυθμός.
Ο Dario Rossi δεν είναι ένας οποιοσδήποτε μουσικός, αν και του αρέσει να παίζει μουσική στον δρόμο και να διασκεδάζει τον κόσμο μέσα από τις μελωδίες που δημιουργεί χτυπώντας κατσαρόλες και κουβάδες. Ο ίδιος γυρίζει την Ολλανδία και δίνει παραστάσεις σε πλατείες, μπροστά στο έκπληκτο πλήθος που παρακολουθεί εκστασιαμένο. Δεν χρησιμοποιεί ακριβά μηχανήματα ή μελωδίες εξειδιεκυμένες αλλά συγκεντρώνει μπροστά του κατσαρόλες, μεταλλικά δοχεία, κουβάδες και πλαστικά και παίζει μοναδική μουσική…
Το σκάλισμα αυγών είναι μια τέχνη που υπάρχει εδώ και αρκετούς αιώνες. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την σχεδόν τελειοποίηση των μηχανημάτων που χρησιμοποιούν, οι καλλιτέχνες του είδους δημιουργούν όμορφα σχέδια με απίστευτες λεπτομέρειες. Θαυμάστε κάποια από αυτά.
Δεν μπορεί, θα έχει συμβεί και εσάς. Αφήνετε για μερικές ώρες το παιδί σε μια φίλη/ γειτόνισσα/ συγγενή, γιατί έχετε μια ανειλημμένη υποχρέωση. Προειδοποιείτε με συγκρατημένο άγχος τον/ την φροντιστή του μικρού σας ότι «είναι λίγο δύσκολος» ή ότι «έχει λίγη γκρίνια σήμερα –δεν έχει κοιμηθεί καλά» και αυτό που στην πραγματικότητα θέλετε να πείτε είναι «Αν τα καταφέρεις να τον κάνεις καλά, χαιρέτα μου τον πλάτανο».
Φεύγετε. Επιστρέφετε. Ρωτάτε όλο αγωνία πόσο της έψησε το ψάρι στα χείλη –λίγο ή πολύ; Και έρχεται η απρόσμενη απάντηση: Ήταν πολύ καλό παιδί, λέει. Δεν της δημιούργησε κανένα πρόβλημα, λέει. Μακάρι όλα τα παιδιά να ήταν έτσι, λέει!
Και τότε έρχεται η δεύτερη ψυχρολουσία: Η είσοδος σας στο χώρο, αργά ή γρήγορα, πυροδοτεί στροφή 360 μοιρών στη συμπεριφορά του παιδιού. Από ήρεμο και ευγενικό μετατρέπεται σε κακότροπο και νευρικό. Γιατί; Τι φταίει και η συμπεριφορά των παιδιών γίνεται πολύ χειρότερη όταν είναι με τη μαμά τους;
Η ιστορία μιας νταντάς: Μια πιθανή εξήγηση
Αυτό ίσως συμβαίνει γιατί αποζητούν την προσοχή σας απεγνωσμένα. Εσείς είστε ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή τους κι έτσι, είναι τα δικά σας όρια που θέλουν να τεστάρουν, είναι η δική σας προσοχή που θέλουν να προσελκύσουν. Η Άννα, φίλη και αναγνώστρια έχει μια σχετική ιστορία να μοιραστεί. Της ζητήσαμε να μας γράψει για την εμπειρία της και… ιδού: «Κάποτε έκανα baby-sitting σε έναν πιτσιρικά. Η οικογένεια κι εγώ, ως 24ωρη νταντά, ήμασταν στο εξοχικό τους σπίτι κι εγώ είχα αναλάβει να βοηθάω με τα του παιδιού. Απ’ τη στιγμή που γνωριστήκαμε έγινε σαφές ότι ο μικρός ήταν μακράν το δυσκολότερο παιδί που είχα γνωρίσει. Έκλαιγε σε κάθε «όχι», χτυπιόταν και απαιτούσε απ’ τη μαμά του να του πάρει ένα παιχνίδι ή ένα γλυκό κάθε τρεις και λίγο. Δεν μιλούσε σχεδόν σε κανέναν εκτός απ’ τη μαμά του –συμπεριλαμβανομένων και στενών συγγενών, μη σας πω και του μπαμπά- έτρωγε ένα και μόνο φαγητό και, με δυο λόγια, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τον προσεγγίσεις.
Όλα αυτά που σας λέω, ίσχυαν για τις στιγμές που ήμασταν με τη μαμά και μόνο τότε! Κάθε απόγευμα που μέναμε οι δυο μας και κάναμε βόλτες, όλα κυλούσαν εντελώς ήρεμα.Με άκουγε, γελούσε πολύ, διασκέδαζε με τα πάντα και συνεργαζόταν εξαιρετικά! Κατά το βραδάκι γυρνούσαμε σπίτι και, πραγματικά σας το λέω, μόλις το παιδί έβλεπε από μακριά τη μαμά του, έβαζε τα κλάματα! Χωρίς λόγο! Με το που την αντίκριζε ξεκινούσε το παράπονο, οι απαιτήσεις και το ατελείωτο κλάμα, σαν να πατούσε κάποιος ένα κουμπί!
Ξέρετε τι πιστεύω ότι φταίει; Το ότι το παιδί αυτό δεν απολάμβανε σχεδόν ποτέ ποιοτικό χρόνο με τη μαμά του. Φυσικά, τον αγαπούσε πολύ και μεταξύ τους ήταν πολύ τρυφεροί, όμως δεν έπαιζαν ποτέ -κατά δήλωσή της, βαριόταν πολύ το παιχνίδι. Γνώμη μου λοιπόν είναι, χωρίς να έχω σπουδάσει ψυχολογία, ότι το παιδί αυτό είχε τεράστια ανάγκη απ’ την προσοχή της μαμάς του. Το «θέλω να παίξουμε» δεν έπιανε. Το κλάμα έπιανε.»
Αυτό λοιπόν είναι ένα σενάριο, που μοιάζει εξαιρετικά πιθανό, αλλά αποκλείεται να ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις, αφού το φαινόμενο της κακής συμπεριφοράς όταν η μαμά βρίσκεται στο χώρο δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των παιδιών που στερούνται ποιοτικού χρόνου με τη μαμά. Είναι χαρακτηριστικό σχεδόν όλων των παιδιών!
Και μία… αισιόδοξη εξήγηση (που μας πείθει!) Αν δεν πρόκειται για ζήτημα κακής διαπαιδαγώγησης ή για ελλιπή προσοχή και μειωμένο κοινό, ποιοτικό σας χρόνο, τότε τι φταίει; Γιατί μετά από ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο με τους γονείς σας ή μετά από μια μέρα στον παιδικό σταθμό για την οποία η νηπιαγωγός δηλώνει υπέρ-ευχαριστημένη, το παιδί μόλις σας συναντά δείχνει τον χειρότερό του εαυτό;
Γιατί μπορεί. Γιατί, αν δεν δείξει στη μαμά (και στον μπαμπά του) το χειρότερό του εαυτό, τότε σε ποιον; Εσείς είστε το ασφαλές του καταφύγιο -πρακτικά και συναισθηματικά. Εσείς είστε η λύση σε κάθε του πρόβλημα, ο κυματοθραύστης και ο φύλακάς του. Είστε ένας μεγάλος σκουπιδοντενεκές δυσάρεστων συναισθημάτων, προβλημάτων και εκνευρισμού. Είναι ένας όρος που υπήρχε γραμμένος με ψιλά γράμματα στο συμβόλαιο της μητρότητας. Είναι μέρος της δουλειάς.
Το παιδί, όταν βρίσκεται εκτός σπιτιού, σπαταλά φαιά ουσία και ενέργεια για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και να καταφέρει να αφομοιώσει το εκάστοτε σύστημα κανόνων -και να υπακούσει σ’ αυτό. Προσπαθεί να βάλει σε τάξη όσα νιώθει και μπαίνει σε μια διαδικασία αυτό-λογοκρισίας, όταν δεν είναι μαζί σας. Έτσι, είναι απόλυτα λογικό, τη στιγμή που σας συναντά,να αφήνει όλο τον καταπιεσμένο θυμό και δυσαρέσκεια να ξεχυθούν σαν χείμαρρος-και, όπως είπαμε, η μαμά είναι κυματοθραύστης.
Ίσως, λοιπόν, γι’ αυτό να γίνεστε ο αποδέκτης του κακού του εαυτού. Γιατί κάποιος πρέπει να γίνει. Και ίσως, αυτή η συνήθεια του παιδιού σας, να είναι κάθε άλλο παρά ανησυχητική. Ίσως αυτή η συμπεριφορά να μαρτυρά ότι έχετε κάνει καλή δουλειά σαν μαμά: έχετε μάθει το παιδί να είναι ο εαυτός του όταν είστε μαζί. Του έχετε δώσει την άδεια να εκφράζεται ελεύθερα, να νιώθει απόλυτη ασφάλεια.
Ίσως, αντί να αγχώνεστε και να ανησυχείτε για τις ικανότητές σας ως μαμάς, να πρέπει σ’ αυτή την περίπτωση να σας χαρίσετε ένα "μπράβο". Μπορεί να σας αξίζει.
Πώς θα σταματήσουμε την κακιά συνήθεια πριν απομακρυνθούν όλοι από δίπλα μας.
Αναμφισβήτητα δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει γκρινιάξει ποτέ. Ακόμα και αν κάποιος θεωρεί πως δεν έχει κανένα λόγο να παραπονιέται, πάλι γκρινιάζει. Πολλές φορές γκρινιάζουμε χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε. Παραπονιόμαστε για τον καιρό, την κίνηση, το λεωφορείο που άργησε, τις τιμές που συνεχώς ανεβαίνουν, τα περιττά κιλά, τη δουλειά που έχουμε, τις καθημερινές υποχρεώσεις, τους γείτονες που κάνουν πολλή φασαρία, τον σύζυγο που δε βοηθάει.
Θυμηθείτε εκείνες τις φορές που όλα πήγαιναν στραβά και η γκρίνια αποτελούσε την πιο εύκολη αντίδραση σε όλα αυτά που βιώνατε. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να γκρινιάζουμε για μία κατάσταση από το να προσπαθούμε να την επιλύσουμε, να παραπονιόμαστε συνεχώς για ό,τι άσχημο συμβαίνει από το να βλέπουμε ό,τι καλό συμβαίνει στη ζωή μας. Γιατί όμως η γκρίνια δεν μας βοηθά σε τίποτα;
Καλλιεργεί μία αρνητική στάση απέναντι στη ζωή. Η γκρίνια μας βοηθά να εστιάζουμε την προσοχή μας σε ό,τι αρνητικό συμβαίνει γύρω μας, παραβλέποντας τις θετικές εμπειρίες. Και αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη μιζέρια και δυστυχία.
Επηρεάζει αρνητικά τη σχέση με τους γύρω μας. Κανείς δεν αντέχει για πολύ τον άνθρωπο που συνεχώς γκρινιάζει για τα πάντα. Όλοι θέλουμε κοντά μας ανθρώπους θετικούς, χαμογελαστούς και αισιόδοξους. Για το λόγο αυτό τα άτομα που συνεχώς γκρινιάζουν στο τέλος μένουν μόνα τους, γιατί οι φίλοι τους παρατούν, μην αντέχοντας τον αρνητισμό τους.
Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν εσύ για να σταματήσεις να παραπονιέσαι συνεχώς; Έκφρασε τα αρνητικά σου συναισθήματα όταν τα νιώθεις και μην τα καταπιέζεις. Όλοι περνάμε δύσκολες περιόδους στη ζωή μας, όπου κατακλυζόμαστε από αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις. Όταν λοιπόν δεν τα εκφράζουμε, αυτά συσσωρεύονται μέσα μας και βγαίνουν με τη μορφή γκρίνιας. Μοιράσου λοιπόν με τους δικούς σου ανθρώπους τις αρνητικές σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Θα νιώσεις αμέσως καλύτερα!
Σταμάτα να είσαι επικριτικός. Πολλές φορές γκρινιάζουμε για τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας, γιατί πιστεύουμε πως δεν είναι αρκετά καλοί για εμάς, επικρίνοντάς τους για τη συμπεριφορά τους. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα είσαι έτοιμος να επικρίνεις το, διπλανό σου, κάνε ένα βήμα πίσω και προσπάθησε να δεις τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία.
Βρες τι είναι αυτό που σε κάνει πραγματικά χαρούμενο. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους που συνεχώς γκρινιάζουν τι τους κάνει πραγματικά χαρούμενους δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί εστιάζουν όλη τους την ενέργεια σε ό,τι αρνητικό συμβαίνει γύρω τους. Ποιες είναι λοιπόν οι δραστηριότητες που σε κάνουν να χαμογελάς; Κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου ή σε έχουν απορροφήσει πλήρως οι δραστηριότητες της καθημερινότητάς σου; Παρατήρησε εάν γκρινιάζεις συνεχώς για κάτι συγκεκριμένο (π.χ. τη δουλειά ή τη σχέση σου) και προσπάθησε να το αλλάξεις το συντομότερο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι τέλεια. Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δε θα γίνει. Το κυνήγι της «τέλειας» ζωής είναι άσκοπο και ατέρμονο. Μόλις λοιπόν το αποδεχτείς αυτό, ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου ένας άλλο κόσμος. Ένας κόσμος θετικών συναισθημάτων και εμπειριών. Ένας κόσμος που αντί να γκρινιάζεις συνεχώς για όλα αυτά που δεν έχεις, νιώθεις ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχεις. Γιατί μην ξεχνάς πως στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο και ό,τι έχεις σήμερα μπορεί να μην το έχεις αύριο. Να είσαι λοιπόν ευγνώμων για όλα αυτά που έχεις. Θα καταλήξεις να έχεις περισσότερα. Αν επικεντρώνεσαι σε ό,τι δεν έχεις, ποτέ δεν θα έχεις αρκετά.
Θα δώσω ένα λειτουργικό ορισμό της ψυχικής υγείας ο οποίος βασίζεται στα χαρακτηριστικά που ενθαρρύνεται να αποκτήσει ένα άτομο κατά την διάρκεια της Συνθετικής Ψυχοθεραπείας του.
Τα χαρακτηριστικά αυτά δεν είναι θεωρητικά αλλά προϊόν συστηματικών επιστημονικών παρατηρήσεων (evidence-based) όλων των ψυχοθεραπευτών, τουλάχιστο στον δυτικό πολιτισμό, οι οποίοι αποδέχονται τους κοινούς ψυχοθεραπευτικούς παράγοντες σε όλες ανεξαρτήτως τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις (δηλαδή την ψυχαναλυτική, την συμπεριφοριστική, την ανθρωπιστική/υπαρξιστική, την ψυχοθεραπεία Gestalt, την ψυχοθεραπεία κατά Kelly και την συστημική).
Το ψυχικά υγιές άτομο διαθέτει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Θεωρεί φυσιολογικό και αναμενόμενο ότι, εάν δεν φροντίσει από μόνο του για κάτι να γίνει, πιθανότατα αυτό που θέλει και επιθυμεί απλώς δεν θα γίνει.
Το περιβόητο Αμερικάνικο slogan “There is no free lunch” (ελεύθερη μετάφραση «εάν δεν δουλέψεις, δεν τρως», που θυμίζει την Ελληνική παροιμία «ότι σπείρεις θα θερίσεις» ή «πριν πεινάσεις, μαγειρεύεις») σε όλες τις παραλλαγές και εκφάνσεις που τονίζουν την ατομική μας ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν στην ζωή μας.
Χωρίς να σημαίνει ότι πάντα αυτό ισχύει (δηλαδή δεχόμαστε την πραγματικότητα ότι συχνά για αυτά που μας συμβαίνουν ευθύνονται κάποιοι άλλοι), καλό είναι να αναζητούμε πάντα τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να αντιμετωπισθεί ένα πρόβλημα, παρά να περιοριζόμαστε στην τοποθέτηση της ευθύνης και του ελέγχου της κατάστασης έξω από τον εαυτό μας.
Για την αποφυγή του υπερβολικού άγχους που θα μπορούσε να προέρχεται από μία κακώς εννοούμενη τελειομανία (κατάσταση στην οποία το άτομο αγχώνεται υπερβολικά εάν δεν μπορεί να προβλέψει επακριβώς και να ελέγξει τι θα συμβεί στο περιβάλλον του), καλό είναι να θυμόμαστε την πραγματικότητα ότι η ζωή συχνά εξελίσσεται απροσδόκητα και ενάντια στα σχέδια και στις προσπάθειές μας.
Αυτό όμως δεν πρέπει να αποτελεί πρόσχημα για να σταματήσουμε τις προσπάθειες, ούτε για να απογοητευτούμε, γιατί, εάν αφήσουμε τα κακά πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους χωρίς δική μας παρέμβαση, τότε «ενός κακού μύρια έπονται». Συνεπώς λειτουργεί καλύτερα τελικά το άτομο που έχει αντιληφθεί ότι «η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας».
Είναι όμως ένας αγώνας που μπορεί να κερδισθεί με μεγάλη υπομονή και επιμονή ή τουλάχιστον αξίζει και δίνει νόημα στην ζωή μας να αγωνιστεί κανείς με τον ορθό και ωραίο τρόπο («η Ιθάκη δεν σε γέλασε»… σου χάρισε «τ’ ωραίο ταξείδι»). Βασικό συστατικό του να λειτουργήσει κάποιο άτομο με τον πάρα πάνω τρόπο είναι η διαπίστωση ότι η ποιότητα της ζωής μας δεν επηρεάζεται μόνο από τις ευχάριστες εμπειρίες.
Οι δυσάρεστες εμπειρίες σχεδόν πάντοτε μας πλουτίζουν περισσότερο από τις ευχάριστες. Εξ ου και το πασίγνωστο «τα λάθη μου είναι η περιουσία μου». Σαν στάση ζωής στον υπογράφοντα αρέσει και το Κρητικό γνωμικό «Τα βάσανά μου χαίρομαι, τις πίκρες μου γλεντίζω».
Από τα πάρα πάνω προκύπτει ένας ορισμός ψυχικής υγείας που δεν δίνει έμφαση στο πόσο ήρεμο και ευτυχισμένο είναι ένα άτομο, ούτε σε πόσες από τις δυνατότητες και τα ταλέντα του έχει βρει την ευκαιρία να εκφραστεί, ούτε στο πόσο αγαπά και εργάζεται.
Η έμφαση δίνεται στην στάση του ατόμου να αρνείται να σταματήσει την μάχη της ζωής, όσο αντίξοες και εάν είναι οι συνθήκες. Ένα τέτοιο άτομο αρνείται να απελπισθεί και να παραιτηθεί. Βρίσκει τρόπους να επιβιώνει και να ισορροπεί εκεί που οι άλλοι το θεωρούν αδύνατο. Πιστεύει στον εαυτό του και στην ανθρώπινη φύση του ότι μπορεί να τα καταφέρει παντού και πάντοτε. Και εάν καταλήξει να αποτύχει, το άτομο αυτό θα πει στον εαυτό του «άξιζε ο ωραίος αγώνας».
Το ότι «ειλικρινά κάνει ότι καλύτερο μπορεί» του είναι αρκετό και το γεμίζει, γιατί είναι μυημένο στην παραίνεση: «Για θέματα που μπορείς να παρέμβεις και να τα αλλάξεις, δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Όπως δεν χρειάζεται να ανησυχείς για θέματα που δεν μπορείς να αλλάξεις. Εννοείται ότι διαθέτεις την σοφία να ξεχωρίζεις πότε ισχύει η πρώτη περίπτωση και πότε η δεύτερη».
Έτσι, δευτερογενώς, κάτω από τις οποιεσδήποτε συνθήκες, το άτομο που διαθέτει τα χαρακτηριστικά του ψυχικά υγιούς ατόμου που περιέγραψα, θα έχει την μέγιστη δυνατή ψυχική ηρεμία και αισιοδοξία, θα βρίσκει συνεχώς δημιουργικούς τρόπους να εκδηλώνει τις δυνατότητες και τα ταλέντα του και θα αγαπά και θα εργάζεται πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άτομο στην θέση του.
Εάν σε κάποιον αναγνώστη δημιουργηθεί ο συνειρμός των όσων προανέφερα με το έργο του Ηράκλειτου, αυτό αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει τις ρύσεις των αρχαίων φιλοσόφων. Μάλιστα, πολλοί σύγχρονοι επιστήμονες, όταν βρίσκονται σε αδιέξοδα στο επιστημονικό γνωστικό τους αντικείμενο (Μαθηματικά, Φυσική, Αστρονομία κλ.π.), καταφεύγουν για ιδέες στους αρχαίους Έλληνες.
Ο εγκέφαλος περιέχει 100 δισεκατομμύρια νευρώνες, καθένας από τους οποίους φαίνεται πως έχει το δικό του, μοναδικό γονιδίωμα.
Η εξέταση τριών ανθρώπων που δώρισαν τους εγκεφάλους τους στην επιστήμη οδήγησε σε μια αναπάντεχη ανακάλυψη: με την πάροδο των χρόνων κάθε νευρώνες συσσωρεύει εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες νέες μεταλλάξεις. Οι αριθμοί είναι πραγματικά μεγάλοι, μέχρι στιγμής όμως δεν είναι σαφές αν αυτά τα γενετικά ατυχήματα επηρεάζουν την εγκεφαλική λειτουργία και την υγεία.
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οι επιστήμονες αδυνατούσαν να πραγματοποιήσουν γενετικές εξετάσεις σε μεμονωμένα κύτταρα, καθώς οι ποσότητες DNA είναι πολύ μικρές. Πλέον, όμως, αυτού του είδους οι μελέτες είναι εφικτές.
Κάθε νευρώνας έχει ξεχωριστό γονιδίωμα
Οι ερευνητές του Ιατρικού Ινστιτούτου «Χάουαρντ Χιουζ» στο Μέριλαντ χρησιμοποίησαν τέτοιες σύγχρονες τεχνικές για να εξετάσουν ολόκληρα τα γονιδιώματα 36 νευρώνων από τρεις ενήλικες.
Η έκπληξη ήταν πως κάθε νευρώνας είχε το δικό του, ξεχωριστό γονιδίωμα. Ορισμένα από τα κύτταρα που εξετάστηκαν έφεραν πάνω από 1.000 μεταλλάξεις, οι οποίες απουσίαζαν από τα γειτονικά τους κύτταρα.
Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ενήλικος εγκέφαλος περιέχει γύρω στα 100 δισεκατομμύρια νευρώνες, ο συνολικός αριθμός μεταλλάξεων πρέπει να είναι πραγματικά αστρονομικός.
Σχετικά λίγες μεταλλάξεις ήταν κοινές σε πολλούς νευρώνες, ένδειξη ότι εμφανίστηκαν αυθόρμητα κατά την εμβρυακή ανάπτυξη, όταν τα κύτταρα του εγκεφάλου συνεχίζουν ακόμα να πολλαπλασιάζονται.
Οι υπόλοιπες, όμως, εντοπίζονταν σε μεμονωμένους νευρώνες, ένδειξη ότι εμφανίστηκαν μετά την ωρίμανση του εγκεφάλου.
«Ξετύλγιμα» του DNA
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι εν λόγω μεταλλάξεις εντοπίζονται σε γονίδια που εκφράζονται (λειτουργούν) στα εγκεφαλικά κύτταρα. Μέσα στους νευρώνες, τα μόρια DNA παραμένουν συνήθως ανενεργά και πακεταρισμένα σε σφιχτά πακέτα. Όταν ένα συγκεκριμένο γονίδιο πρέπει να εκφραστεί, το DNA ουσιαστικά ξετυλίγεται προκειμένου να είναι δυνατή η αντιγραφή της γενετικής πληροφορίας σε μόρια DNA.
Οι χιλιάδες μεταλλάξεις που εντοπίστηκαν πρέπει να εμφανίζονται στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας ενεργοποίησης των γονιδίων, αναφέρει η ερευνητική ομάδα στο κορυφαίο περιοδικό Science.
Πολλές από τις εν λόγω μεταλλάξεις δείχνουν ακίνδυνες, άλλες όμως επηρεάζουν τη λειτουργία κρίσιμων γονιδίων, διαπιστώνουν οι συντάκτες της μελέτης. Αυτό όμως μπορεί να μην συμβαίνει, καθώς οι γειτονικοί νευρώνες που δεν φέρουν τις ίδιες μεταλλάξεις αναπληρώνουν τη λειτουργία των ελαττωματικών νευρώνων και αποτρέπουν τοπικές διαταραχές στη λειτουργία του εγκεφάλου.
Το «μεγάλο ερώτημα» που θα προσπαθήσει τώρα να απαντήσει η ερευνητική ομάδα είναι το κατά πόσο οι μεταλλαγμένοι νευρώνες ευθύνονται για ασθένειες ή διαταραχές της εγκεφαλικής λειτουργίας.
Τα σούπερ κορίτσια δεν κλαίνε γιατί έμαθαν να παλεύουν και να αντιστέκονται στον πόνο. Πικρή λέξη ο πόνος μα συνάμα γλυκιά. Γλυκιά γιατί η ενδοσκόπηση που θα κάνεις και ο τρόπος που θα βελτιωθείς θα είναι αποτέλεσμα του πόνου που ένιωσες.
Τον ερωτεύτηκες, του δόθηκες αλλά δεν τον νοιάζει. Σταμάτα να τον κυνηγάς και να ζηλεύεις μέχρι και τη σκιά του.Η σκιά του είσαι εσύ, κατάλαβέ το! Εσύ που νομίζεις πως με το να τον ζαλίζεις με τηλεφωνήματα και μηνύματα θα τον κερδίσεις.
Το μόνο που καταφέρνεις, ξέρεις ποιο είναι; Να τον χάνεις. Νομίζεις πως θα σε λυπηθεί. Αξίζεις, όμως, να σε λυπούνται;
Αξίζεις πολλά περισσότερα, χώρεσέ το στο κεφάλι σου. Σταμάτα να υποτιμάς τον εαυτό σου και ν᾽ αναλώνεσαι σε κρεβάτια που δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να σου προσφέρουν πέρα από ηδονή.
Το έκανες. Τι κέρδισες και τι κατάλαβες; Έχασες κάτι απ᾽ τον εαυτό σου. Σκόρπισες ένα-ένα τα κομμάτια σου από εδώ κι από εκεί και πίστεψες πως θα σου χαριστεί η αγάπη από ένα κρεβάτι. Το παζλ δεν ολοκληρώθηκε, μόνο γέμισε κενά. Τρύπησες τη ζωή σου μ᾽ ένα σωρό ανεκπλήρωτους έρωτες.
Η ολοκλήρωση δεν ήρθε ποτέ μέσα από ένα τσαλακωμένο σεντόνι μιας νύχτας πάθους. Ο έρωτας δεν είναι μονάχα σάρκα. Μην αναζητάς σ᾽ αυτήν αγάπη. Ψάξε βαθύτερα.
Η αγάπη βρίσκεται στον άνθρωπο που μ᾽ ένα σου χαμόγελο, ένα βλέμμα, θα παίρνει δύναμη και κουράγιο. Υπάρχει κάπου, κάποιος που περιμένει εσένα για να γίνει ευτυχισμένος. Πίστεψέ το!
Μια κάλπικη αγκαλιά δεν είναι αυτό που μας αξίζει. Κάνεις τα πάνδεινα προκειμένου να ευχαριστήσεις έναν άνθρωπο γιατί πιστεύεις πως είναι ο καταλληλότερος για ᾽σένα. Τι ζητάς, όμως, στ᾽ αλήθεια; Μια εξιδανικευμένη σχέση που εσύ έπλασες με το μυαλό σου ή μια αληθινή αγάπη γεμάτη πράξεις;
Να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε έχει απογοητεύσει και έχει αποδυναμώσει κάθε πτυχή της γλυκιάς ψυχής σου. Να ξεχάσεις ό,τι σ᾽ έχει κάνει να χάσεις τον εαυτό σου, να εκμηδενίσεις τον εγωισμό σου και ό,τι σε έφτασε στην άκρη του γκρεμού. Μη γυρεύεις το παρελθόν.
Μην αδημονείς για την απόλυτη ισοπέδωση και μη μνημονεύεις μια αγάπη πλαστή . Άφησε την πίσω. Κι αν νομίζεις πως έχασες το χρόνο σου, σκέψου πως κέρδισες μια εμπειρία που σου έδωσε δύναμη να ανακαλύψεις εσένα. Τον δυνατό χαρακτήρα που δε θα γνώριζες ποτέ, αν δε βίωνες τον πόνο της απόρριψης.
Μέσα απ᾽ τη θλίψη, αναγεννιέται η χαρά. Κι όταν εκείνη σου χτυπήσει την πόρτα, θα καταλάβεις πως, τελικά, αυτό ήταν που έψαχνες ˙ την ευτυχία και τον χαμένο εαυτό σου.
Οι αίθουσες διδασκαλίας στα σχολεία είναι γεμάτες με εφήβους που δεν υπακούν στους καθηγητές τους και μικρά παιδιά στους δασκάλους τους. Παιδιά που κάνουν φασαρία, που δεν απενεργοποιούν τα κινητά τους – παρ’όλες τις απαγορεύσεις– που επιλέγουν να μην ακούν τους ενήλικες που τους λένε τι να κάνουν και τι να μην κάνουν. Παιδιά που απλά επιλέγουν να μην υπακούουν σε ενήλικες, οι οποίοι φαίνεται να μην έχουν καμία πειθώ και τρόπο να επιβληθούν.
Η βασική διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί και σε έναν ενήλικα, είναι η επιλογή, σωστά; Και πέρα από συγκεκριμένες υποχρεώσεις που έχουμε, όπως το να πληρώσουμε τη δόση του δανείου, τους λογαριασμούς μας ή τη διατροφή της οικογένειας, όλοι οι ενήλικες έχουμε επιλογές: Από το «θα φορέσω τακούνια σήμερα» ή «θέλω γάλα στον καφέ μου» μέχρι το «είναι η κατάλληλη στιγμή να αποκτήσω μωρό;» και «πώς θα είναι η ζωή μου αν χωρίσω;». Οι μικρές ή μεγάλες αποφάσεις είναι το χαρακτηριστικό της ζωής των ενηλίκων.
Τώρα, θυμηθείτε την παιδική σας ηλικία: Σε μεγάλο βαθμό τρώγατε ό,τι σαν έδιναν. Φορούσατε ό,τι σας έλεγαν και οι επιλογές σας, τις περισσότερες φορές, περιορίζονταν στο ποιός θα είναι ο καλύτερος φίλος σας ή με ποιόν θα παίξετε εκείνη την ημέρα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι μια συναισθηματική αναφορά στις παλιές καλές ημέρες, όταν τα παιδιά ήταν ευχαριστημένα παίζοντας και με ένα τούβλο ή ήταν ευγνώμονα και με ένα γλυκό τις ημέρες των Χριστουγέννων. Η ρήση των Άγγλων ότι «τα παιδιά πρέπει να φαίνονται και να μην ακούγονται», είναι οριακά καταχρηστική και ίσως επιτρέπει σε γονείς και εκπαιδευτικούς να δρουν πολλές φορές σαδιστικά, με το πρόσχημα της πειθαρχίας.
Μια αναφορά όμως της Ofsted, Υπηρεσίας στη Μεγ.Βρετανία για τα εκπαιδευτικά στάνταρντ και θέματα που αφορούν την παιδική ηλικία, έδειξε ότι σχεδόν 700.000 παιδιά που φοιτούν σε σχολεία της Μ.Βρετανίας, δεν έχουν καθόλου καλή συμπεριφορά και το γεγονός εντυπωσιάζει. Δεν είναι οι καρέκλες που πετιούνται μέσα στις τάξεις που προκαλούν το πρόβλημα, αλλά οι εκπαιδευτικοί που δεν μπορούν να επιβάλλουν την ησυχία και να σταματήσουν τη φλυαρία των παιδιών και την έλλειψη προσοχής μέσα στις τάξεις. Στην ετήσια έκθεσή της, η Ofsted εντόπισε την «περιστασιακή αποδοχή» του χαμηλού επιπέδου και της αναστάτωσης, που σημαίνει ότι «οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει πλέον να παλέψουν για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος, στο οποίο όλα τα παιδιά θα εκπαιδεύονται σωστά και θα κάνουν καλά αυτό που πρέπει».
Η πειθαρχία 30 χρόνια πριν μέχρι σήμερα Υπάρχει μια θεωρία για όλα αυτά. Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1980: Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια υπολογιστών εμφανίστηκαν με τη μορφή του Pac–man και το να είσαι γονιός απεικόνιζε το αν είσαι πετυχημένος ή αποτυχημένος.
Η ψυχολογία έγινε παρανοϊκή στο θέμα της «αυτοεκτίμησης», ενώ το MTV κυριαρχούσε. Το 1986, λοιπόν, απαγορεύτηκε η σωματική τιμωρία στα δημόσια σχολεία, σε πολλές χώρες στο δυτικό κόσμο. Οι μαμάδες πήγαν να εργαστούν και επέστρεφαν σπίτι με ενοχικά συναισθήματα. Στους μπαμπάδες αυτό δεν άρεσε και τα διαζύγια άνθισαν. Και εδώ αρχίζει ένας υπέροχος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αντικρουόμενων γονικών παρορμήσεων: Πειθαρχία έναντι επιεικούς ανεκτικότητας. Οι γονείς άρχισαν να γίνονται «φίλοι» με τα παιδιά τους. Και μέσα σε 10 χρόνια το χάσμα μεταξύ των παιδιών και των ενηλίκων που υπήρχε αρχικά, μειώθηκε πάρα πολύ.
Φτάνουμε στο 2014 και οι τάξεις στα σχολεία διαταράσσονται από εφήβους – παιδιά, συνδεδεμένα με την τεχνολογία και έναν κενό τρόπο ζωής. Με πλεόνασμα πορνό. Με πλύση εγκεφάλου από ριάλιτυ σόου, όπου τα προτρέπουν να «ακολουθήσουν τα όνειρά τους» και δυσαρεστημένους γονείς, στερημένους μεν από χρόνο, αλλά υπερβολικούς με τα δώρα. Σίγουρα, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια τεράστια υπεραπλούστευση και η λύση οπωσδήποτε δεν θα ήταν οι μαμάδες να μείνουν στο σπίτι με αγχολυτικά χάπια ή χάνοντας την οικονομική τους ανεξαρτησία.
Υπάρχει όριο στις επιλογές του παιδιού; Ανάμεσα σε όλο αυτό το χάος βρίσκεται το κρίσιμο ζήτημα της «επιλογής» και των «ευκαιριών». Με τη σύγχυση των γονιών για τη θετική άσκηση του γονικού τους ρόλου και την ελεύθερη ανατροφή των παιδιών, τα παιδιά του σήμερα δεν δέχονται τίποτα άλλο παρά μόνο επιλογές από μαμάδες και μπαμπάδες που προσπαθούν τόσο σκληρά για να κάνουν το σωστό. Ακούμε πολύ συχνά σε συζητήσεις γονέων τη φράση: «δεν πρέπει το παιδί να κάνει κάτι που δεν του αρέσει ή δεν το επιλέγει».
Καθημερινά αυτό εφαρμόζεται σε όλα τα κορίτσια και τα αγόρια, που θα μπορούσαν να: συμμετάσχουν στην παραγωγή της θεατρικής ομάδας ή σε αγώνες στο κολυμβητήριο, να κάνουν τη σχολική εργασία τους, να τραγουδήσουν στη χορωδία, να βοηθήσουν στην οργάνωση της χριστουγγενιάτικης σχολικής γιορτής, να πετύχουν ένα στόχο. Κάθε φορά που ένας εκπαιδευτικός προφέρει τις λέξεις «είναι προαιρετικό», φαίνεται σαν τα παιδιά να έχουν «αναλάβει τον κόσμο». Θα μπορούσε βέβαια κανείς να πεί: Γιατί όχι, η ζωή έτσι δεν είναι; Προτιμάς να είσαι εδώ ή εκεί, να εξασκείς αυτό ή εκείνο το επάγγελμα; Υπάρχει ο αντίλογος: Οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να κάνει κάτι που δεν ήθελε ποτέ να κάνει, αλλά αναγκάστηκε.
Λοιπόν, εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Ας δούμε με μια ανέμελη άποψη, ότι όσο ένα 10χρονο αγόρι, αυτό που θα ήθελε πραγματικά να κάνει είναι να παρακολουθεί τηλεόραση όλη την ημέρα – αλλά αυτό δεν είναι μια «επιλογή», τόσο θα μπορούσε να του δοθεί η ευκαιρία να προθυμοποιηθεί/ανταγωνιστεί/πρέπει να πάει/κάνει την εργασία του.
Η συνέπεια αυτής της ευρείας επιλογής στα παιδιά οδηγεί σε αίθουσες διδασκαλίας γεμάτες εφήβους που επιλέγουν να μην σταματούν τη φασαρία, που επιλέγουν να μην απενεργοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα, που επιλέγουν να μην ακούν το μάθημα, γιατί απλά ένας ενήλικας τους το λέει να το πράξουν. Και, στο μυαλό τους, οι ενήλικες δεν έχουν καμιά εξουσιοδότηση και ισχύ για κάτι τέτοιο. Άλλωστε, στην πραγματικότητα, μια πληθώρα επιλογών που δίνονται, είναι σκουπίδια για τα παιδιά, ειδικά για τα μικρότερα σε ηλικία. Πολύ συχνά δεν παραθέτουμε επιλογές για το τί θα φάνε, επιτρέποντάς τους να κοιτάνε ανέκφραστα το ψυγείο και ζητώντας τους να αποφασίσουν γρήγορα;
Τι συμβαίνει με εμάς; Είμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι για να πάρουμε εμείς μια ακόμα απόφαση ή προσπαθούμε σκληρά να ευχαριστήσουμε τα παιδιά και ως εκ τούτου, για μια στιγμή έστω, νιώθουμε ότι είμαστε καλοί γονείς; Οι πιθανότητες είναι να απαντήσουν «κροκέτες ψαριού ή κοτόπουλου ». Στη συνέχεια να επιμένουν ότι είπαν «πίτσα», ενώ άλλες φορές να αρνούνται να φάνε, 20 λεπτά αργότερα, αποκαλώντας σας κακή μητέρα –επειδή καθυστερήσατε την ετοιμασία του φαγητού τους.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη την πειθαρχία Η επιλογή είναι πάντα κάτι κουραστικό. Τα παιδιά, χρειάζονται ισχυρά όρια και σαφείς, συνεπείς κατευθύνσεις. Όταν σερφάρουμε στο Διαδίκτυο αναζητώντας συμβουλές για γονείς (για τους εμβολιασμούς των παιδιών, τον ύπνο, τη διατροφή, την εκπαίδευση … ο κατάλογος είναι ατελείωτος), είμαστε τόσο πλημμυρισμένοι από αντιφατικές ιδέες, ώστε δεν μπορούμε να ακούσουμε τις δικές μας. Και πραγματικά, χωρίς τόσες επιλογές, θα μπορούσαμε ίσως πιο εύκολα να γνωρίζουμε τί είναι καλύτερο για την ανατροφή που δίνουμε εμείς, στα δικά μας παιδιά.
Με τον ίδιο τρόπο, το θέμα της επιλογής δεν είναι διαφορετικό για τα παιδιά. Το ίδιο ισχύει και για την ανατροφή τους και το χρονοδιάγραμμα των δραστηριοτήτων τους, που μπορεί να τους επιτρέπει να περάσουν μια ολόκληρη μέρα ελεύθερη από τους ενήλικες, εγκαταλείποντας πολύ ωραία το σπίτι μέχρι την ώρα του βραδινού φαγητού, ενώ είναι πιο πιθανό να ακούτε το κινητό τους τηλέφωνο να χτυπά, παρά να ακούτε τη φωνή τους.
Ίσως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να πρέπει να αναπτύξουν μια ήρεμη και με σεβασμό, ουσιαστική καλλιέργεια για την εκμάθηση. Αυτό μπορεί να ξεκινήσει μόνο στο σπίτι: Λιγότερες διαπραγματεύσεις με τα παιδιά μας. Να προσφέρουμε λιγότερες επιλογές, δίνοντας λίγο παραπάνω τον χρόνο μας και ένα εκατομμύριο αγκαλιές, αλλά όχι υλικά αγαθά.
Τα παιδιά έχουν σίγουρα την ανάγκη για πειθαρχία και χρειάζεται να θυμηθούν μια σημαντική παλιά φράση: «Επειδή το λέω εγώ. Γιατί είμαι ενήλικας.»
Η ανάγκη για απόδραση είναι πια και πιο συχνή. Ακούς ξανά και ξανά ανθρώπους να θέλουν να εγκαταλείψουν τη ζωή τους, να έχουν ανάγκη από αλλαγή. Μπορεί όμως η απόδραση αυτή να μην είναι μόνο λεκτική, αλλά να συμβαίνει και μέσα από τα ξεσπάσματά μας.
Ξεσπάσματα που όμως δεν τα αναγνωρίζουμε έτσι.
Όπως για παράδειγμα ο ύπνος- υπερκόπωση, ατονία. Ο ύπνος είναι μία ένσταση από το σώμα μας, αλλά και από το μυαλό μας, όταν θέλει να αποφύγει τα δρώμενα της πραγματικότητας. Αυτό μας δείχνει ότι εμείς κατά τη διάρκεια της ημέρας χάνουμε ενέργεια. Χάνουμε ενέργεια πως ? Με τις σκέψεις, με τους φόβους και τις ανασφάλειες και με το ότι νιώθουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις. Καταστάσεις που έχουν μετατραπεί σε τεράστια κύματα. Εμείς νιώθουμε ότι κάνουμε καθημερινή μάχη με αυτά τα κύματα και έτσι έρχεται ο ύπνος να μοιάζει με ανάγκη. Κι όμως δεν είναι ανάγκη. Είναι μεν μία βιολογική υπερφόρτωση, αλλά δεν έρχεται η κόπωση από το σώμα, αλλά από το αποτράβηγμα μας από την καθημερινότητα.
Αποτραβιέμαι από την καθημερινότητα όταν κάνω ξεσπάσματα στο φαγητό. Αυτό θα πει ότι έχω τομείς που συμπιέζομαι και κάνω άλλα από αυτά που πραγματικά θέλω και μπορώ.
Αποφυγή από την πραγματικότητα είναι και το ποτό, που σημαίνει ότι σε κάποιους βασικούς τομείς πνίγομαι και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω.
Ο τζόγος επίσης είναι κι αυτός μία αποφυγή, που μας δείχνει ότι παίζουμε την ζωή μας μονά ή ζυγά. Δηλαδή ότι είμαστε μεταξύ μαύρου άσπρου και δεν βλέπουμε πουθενά μία μέση οδό.
Αναζητώ πως κάνω απόδραση στην καθημερινότητά μου και ύστερα ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που με ωθεί στην απόδραση αυτή. Πόσα «δεν πειράζει, θα περάσει κι αυτό» χρησιμοποιώ ? Πόσο νομίζω ότι την αυριανή μέρα θα είναι όλα καλύτερα ? Πόσο θυσιάζω το αυθεντικό μου σήμερα, σε ένα μελλοντικό καλύτερο αύριο ? Πόσο με βοήθησε όλο αυτό τόσα χρόνια ? Μήπως ήρθε η ώρα να με οδηγήσω στην ίαση μου, αναγνωρίζοντας στο αυθεντικό μου σήμερα που και με ποιο τρόπο με καταβάλω ?
Η Αληθινή Ζωή είναι Εμπειρία, Άμεση Επαφή με τα πράγματα, όσα υπάρχουν, όσα συμβαίνουν. Η Αντίληψη της Πραγματικότητας μπορεί να είναι απλή και καθαρή ή να εμπλουτίζεται σε ερμηνεία, με κίνδυνο όμως να παραποιήσουμε την εικόνα της πραγματικότητας. Η περιγραφή της Αλήθειας δεν είναι η Αλήθεια. Αυτό είναι ολοφάνερο.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η σκέψη, ο λόγος (που την εκφράζει), λειτουργούν συμβολικά, είναι σύμβολα της Πραγματικότητας. Υποδεικνύουν βέβαια την Πραγματικότητα, αλλά Μένει κάποιος να Βιώσει το Μήνυμα, το περιεχόμενου του λόγου, για να λειτουργήσει ο λόγος σαν μέσο προς την Αλήθεια.
Ένα μέσο, εξορισμού, δεν είναι παρά ένα βοήθημα μετάβασης, Έχει αξία αν λειτουργεί σαν βοήθημα μετάβασης. Ο ίδιος ο λόγος δεν έχει δική του ανεξάρτητη ύπαρξη, ούτε μπορεί να σταθεί σαν Αλήθεια στην θέση της Αλήθειας, ούτε καν σαν (ιερός) λόγος, σαν κάτι αληθινό.
Είναι μόνο Υπόδειξη της Αλήθειας.
Άρα, το να εγκλωβιζόμαστε σε μια αντίληψη, σε μια περιγραφή, σε μια διδασκαλία, σε ένα ιερό κείμενο (που θεωρούμε «λόγο» του Θεού), σε οποιοδήποτε κείμενο νομίζοντας και υποστηρίζοντας ότι είναι η Αλήθεια, κάνουμε ένα χονδροειδές λογικό σφάλμα.
Ο λόγος δεν είναι η Αλήθεια, μιλά για την Αλήθεια. Μια Αλήθεια που οφείλουμε, που πρέπει, να Βιώσουμε, για να Είναι Αλήθεια. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να Γίνουμε η Αλήθεια για να Κατανοήσουμε την Αλήθεια.
Το να μεταχειριζόμαστε μια διδασκαλία, ένα κείμενο, όσο ιερό κι αν το θεωρούν οι άνθρωποι, για να αντλήσουμε διανοητικά επιχειρήματα και να υποστηρίξουμε μια διανοητική θέση σημαίνει ότι δεν καταλάβαμε τίποτα, ότι δεν πέρασε μέσα μας το Αληθινό Μήνυμα και το μόνο που συλλάβαμε κι έχουμε κτήμα μας είναι η διανοητική περιγραφή. Πιστεύουμε, λέμε, διακηρύττουμε αλλά δεν «κάνουμε». Αυτό είναι μια παιδιάστικη συμπεριφορά. Και δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν σε αυτό το επίπεδο.
Ένα Ιερό Κείμενο, κι οι άνθρωποι έχουν, από τα αρχαία χρόνια, πολλά ιερά κείμενα, δεν αυτό καθ’ εαυτό ιερό. Αποκτά όμως αξία όταν μιλά για το Ιερό και μας Οδηγεί στο Ιερό, στην Εμπειρία του Αληθινού, όταν δηλαδή «λειτουργεί» για τον σκοπό για τον οποίο συντάχθηκε κι όταν έχει αποτελέσματα. Με άλλα λόγια, δεν είναι το Κείμενο, αυτό που λέει το κείμενο (ο διανοητικός λόγος) που έχει αξία αλλά η Κατανόηση που αποκομίζουμε εμείς, η Εμπειρία της Αλήθειας. Τότε το κείμενο γίνεται η «σχεδία» που μας περνά από τον κόσμο της άγνοιας στην Αντίπερα Όχθη της Πραγματικότητας.
Πέρα από τις όποιες «χρήσεις» ή ερμηνείες του «ιερού λόγου», αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα. Αν όντως μας Οδηγεί στην Αλήθεια. Με αυτή την έννοια, βλέποντας μόνο το ουσιαστικό που είναι πέρα από τον λόγο, δεν έχουν σημασία, ούτε ερμηνείες, ούτε διαφορές, ούτε διαμάχες. Σημασία έχει να Περάσει κάποιος στην Αντίπερα Όχθη του ποταμού της άγνοιας, του χρόνου, της εξέλιξης, της τελείωσης, στην Ακτή της Γνώσης της Πραγματικότητας.
Σημασία δεν έχει το τι σχήμα έχει η σχεδία ή πως είναι δεμένη (μιλάμε για την μορφοποίηση του κειμένου). Όταν Περάσεις Πέραν η σχεδία εγκαταλείπεται, είναι άχρηστη πιά γιατί ο Σκοπός έχει Επιτευχθεί. Αυτά τα είχε πει ένας Σοφός πριν 2.500 χρόνια στην γη της Ινδίας, αλλά είναι μια Αλήθεια που Ισχύει πάντα και για όλους.
Και σε τελευταία ανάλυση το δίκηο είναι με την Αλήθεια, με την Αληθινή Ζωή, με την Εμπειρία των πραγμάτων, με την άμεση επαφή με όσα υπάρχουν, όσα συμβαίνουν. Γιατί αγωνίζονται οι άνθρωποι να αναδείξουν την δική τους ερμηνεία σαν την απόλυτη αλήθεια; Γιατί οι διαμάχες μεταξύ των θρησκειών; των εκκλησιών; των σχολών; Μήπως δεν Βιώνουν την Αλήθεια, δεν Γνωρίζουν την Αλήθεια, δεν Υπερασπίζονται την Αλήθεια, αλλά προβάλλουν μονάχα τον ανθρώπινο εγωισμό τους, την μονομέρειά τους και την έλλειψη πραγματικής γνώσης;
Κι όμως, το περίεργο είναι ότι όλη αυτή η υπόθεση υπηρετείται από λαμπρά πνεύματα, από εξαίρετους διανοούμενους, από ηθικούς ανθρώπους, από ανιδιοτελείς εργάτες της ανθρωπότητας (αν και όχι πάντα) που αναλώνονται να αποδείξουν ότι μόνο το άστρο που βλέπουν αυτοί στον ουρανό είναι το μόνο πραγματικό άστρο, ή ότι μόνο ένας δρόμος (μια ακτίνα) οδηγεί από την περιφέρεια στο κέντρο του κύκλου.
Τελικά, αν είμαστε σοβαροί άνθρωποι και τίμιοι με τον εαυτό μας και τους άλλους, θα πρέπει να αποδεχτούμε την Αλήθεια που είναι Ολοφάνερη μπροστά μας, το Πραγματικό. Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα, Μπροστά μας, σε Αυτό που Υπάρχει, σε Αυτό που Συμβαίνει. Η Αλήθεια δεν βρίσκεται μέσα στις φαντασιώσεις των ανθρώπων.
Δεν κυκλοφορεί στην κοινωνία, στις αγορές της κοινωνίας, σαν τα υλικά αγαθά, ούτε διδάσκεται στα πανεπιστήμια, οι στις απόκρυφες σχολές που φτιάχνουν οι άνθρωποι (συνήθως για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους να κερδίσουν δόξα και χρήματα), ούτε είναι γραμμένη στα βιβλία γιατί αυτό που μεταδίδουν τα βιβλία είναι όχι η Αλήθεια αλλά οι (ελλιπείς) γνώσεις των ανθρώπων για την Αλήθεια.
Η Αλήθεια Είναι η Κατανόηση που Κατακτάμε Μέσα μας κι είναι τόσο ολοκληρωμένη όσο είναι το βάθος της Κατανόησής μας Μέσα μας είναι ο Δρόμος. Μέσα μας είναι το Τέλος του Δρόμου, Μέσα μας Είναι η Αλήθεια, όταν η Αυτογνωσία Ανθίζει και γίνεται το Αμάραντο Λουλούδι της Θεότητας.
Για πρώτη φορά οι επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν ενδείξεις πως η σκοτεινή ύλη αλληλεπιδρά με τον εαυτό της, μέσω μιας άλλης (άγνωστης) δύναμης πέρα από τη βαρύτητα, συνεπώς δεν είναι τελείως σκοτεινή.
Οι παρατηρήσεις συγκρούσεων γαλαξιών, οι οποίες έγιναν με το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή και του αμερικανο-ευρωπαικού διαστημικού τηλεσκοπίου «Χαμπλ» φωτίζουν κάπως για πρώτη φορά τη φύση της μυστηριώδους σκοτεινής ύλης, που ονομάστηκε έτσι επειδή δεν αλληλεπιδρά καθόλου με το φως και την ορατή ύλη.
Κάθε γαλαξίας συνοδεύεται από τη δική του σκοτεινή ύλη. Από σκοτεινή ύλη αποτελείται περίπου το ένα τέταρτο του σύμπαντος, ενώ αυτή, μέσω των βαρυτικών επιδράσεών της, αποτελεί την «κόλλα» που συγκρατεί τους γαλαξίες για να μην διαλυθούν. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το 5% της συνολικής ύλης/ενέργειας του σύμπαντος είναι ορατή συμβατική ύλη, το 27% σκοτεινή ύλη και το υπόλοιπο 68% η ακόμη πιο μυστηριώδης σκοτεινή ενέργεια. Καθαρά σε επίπεδο ύλης (μάζας) του σύμπαντος, το 85% περίπου είναι σκοτεινή.
Οι αστρονόμοι μελέτησαν έμμεσα τη συμπεριφορά της σκοτεινής ύλης (με τη μέθοδο του «βαρυτικού φακού» που καταγράφει τις βαρυτικές παραμορφώσεις στο φως και στον χωρόχρονο εξαιτίας της), παρακολουθώντας την ταυτόχρονη σύγκρουση τεσσάρων γαλαξιών στο σμήνος γαλαξιών “Αμπελ 3827, σε απόσταση 1,3 δισεκατομμυρίων ετών από τη Γη.
Οι επιστήμονες από διάφορες χώρες, με επικεφαλής τον Ρίτσαρντ Μάσεϊ του Ινστιτούτου Κοσμολογίας του βρετανικού Πανεπιστημίου του Ντέραμ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Monthly Notices» της βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών, συμπέραναν ότι, ως συνέπεια των γαλαξιακών συγκρούσεων, η σκοτεινή ύλη φαίνεται να επιβραδύνεται και να εμφανίζει έτσι μια αυξημένη απόσταση της τάξεως των 5.000 ετών φωτός από τον αντίστοιχο γαλαξία της.
Αυτό θεωρητικά μπορεί να εξηγηθεί αν, καθώς συγκρούνται οι γαλαξίες, οι αντίστοιχες σκοτεινές ύλες τους αλληλεπιδρούν, έστω και λίγο (η αλληλεπίδραση γίνεται με κάποιον «εξωτικό» άγνωστο τρόπο). Εφόσον αυτό όντως συμβαίνει, τότε για πρώτη φορά παρατηρήθηκε η σκοτεινή ύλη να αντιδρά σε μια άλλη δύναμη (με μια άλλη σκοτεινή ύλη) πέρα από τη δύναμη της βαρύτητας.
Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι χρειάζονται πάντως περισσότερες αστρονομικές παρατηρήσεις και προσμοιώσεις σε υπολογιστές για να βεβαιωθούν γι” αυτό που είδαν. “Αλλοι αστρονόμοι εμφανίστηκαν επιφυλακτικοί, εωσότου προκύψουν τα νέα στοιχεία.
Τελευταία υπάρχει μια νέα ύποπτη έννοια στην έρευνα για τη μυστηριώδη δύναμη που αναγκάζει το σύμπαν να διαστέλλεται με ολοένα και μεγαλύτερη φρενίτιδα.
Φαίνεται ότι θα νιώθουμε πολύ μόνοι τις τελευταίες μέρες του σύμπαντος. Η λαμπερή απεραντοσύνη του θα εξασθενίζει αργά-αργά καθώς αμέτρητοι γαλαξίες θα υποχωρούν πέρα από τον ορατό ορίζοντα μας. Σε δεκάδες δισεκατομμύρια χρόνια από τώρα, θα μείνει μόνο ένα πυκνό πλήθος κοντινών γαλαξιών, απελπιστικά λίγοι στην απεραντοσύνη του ουρανού.
«Επιστροφή στη χώρα του Οζ» Μια ανατριχιαστική ταινία της Disney που αφορά το Mind Control (Έλεγχο του Νού).
Το 1985 η παραγωγή της Disney «Επιστροφή στη χώρα του Οζ», περιγράφεται από πολλούς κριτικούς, ως μία από τις πιο τρομακτικές παιδικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. Ενώ πολλές από τις σκηνές της είναι πραγματικός εφιάλτης για τα παιδικά μυαλά, υπάρχει ένα ακόμη πιο ανησυχητικό γεγονός: Η ταινία αφορά στην πραγματικότητα ένα νεαρό κορίτσι που υπόκειται στον σαδιστικό κόσμο ελέγχου του Νου, μέσω της δημιουργίας ψυχολογικών και σαδιστικά σωματικών τραυμάτων, μέσα σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. ψυχολογικών και σαδιστικά σωματικών τραυμάτων, μέσα σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα.
Δεν απέχει πολύ από τις πρακτικές που εφαρμόζονται στα ψυχιατρικά κολαστήρια. Έχουμε γράψει επανειλημμένως ότι η ψυχιατρική δεν είναι ούτε ιατρική ούτε καν επιστήμη, άλλα ένα σύστημα ελέγχου του μαζάνθρωπου και ειδικά του ανθρώπινου πλάσματος με φαντασία και δημιουργικό νου. Χρειάζονται σκλάβους στον “πολιτισμένο” κόσμο τους κι επειδή το να δημιουργούν σωματικά σκλάβους με την βία-πολέμους, είναι επίπονο και ταλαίπωρο, προτιμούν να τους δημιουργούν με προγραμματισμό του Νου, είναι πιο εύκολο και πιο συμφέρον γι’ αυτούς. Διαβάστε την πολύ σωστή ανάλυση της άκρως προπαγανδιστικής ταινίας όπως την διαβάσαμε στο vigilant citizen, με πολύ λίγες δικές μας προσθήκες, σε μετάφραση του Βαγγέλη Κορομβόκη.
Όταν κυκλοφόρησε το 1985, η ταινία έλαβε μια κάπως ψυχρή υποδοχή. Αναμενόμενο και λογικότατο ήταν. Ενώ οι τηλεθεατές περίμεναν μια συνέχεια του κλασικού φίλμ “Ο Μάγος του Οζ” [που είναι εξ ίσου προγραμματιστικό] του 1939, η ταινία στο τέλος παραδίδει μια πολύ πιο σκοτεινή εμπειρία. Ενώ στο πρώτο “Ο Μάγος του Οζ” είχε χαριτωμένους νάνους που τραγουδούσαν για γλειφιτζούρια, το “Επιστροφή στην Οζ” έχει την Ντόροθυ που μεταφέρεται σε ενα ψυχιατρικό νοσοκομείο και την δένουν σε ενα κρεβάτι για να της κάνουν ηλεκτροσόκ … και σαν να μην φθάνει αυτό, στη συνέχεια ακολουθούν ακόμη χειρότερα.
Η ταινία περιγράφεται από ένα κριτικό κινηματογράφου ως «ζοφερή, ανατριχιαστική και άκρως τρομακτική», η «Επιστροφή στην Οζ» κάνει κάποιον λογικό ν’ αναρωτιέται γιατί κυκλοφόρησε ως παιδική. Ωστόσο, όταν κάποιος αντιλαμβάνεται το βαθύτερο [αν και φανερό] νόημα της ταινίας, όλα εξηγούνται, άλλωστε τίποτε δεν κρύβεται καλύτερα παρά ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ, επιπλέον τους αρέσει να διασκεδάζουν με τον μαζάνθρωπο, πως θα περάσουν κι αυτοί τον χρόνο τους [ζουν πολλές χιλιάδες χρόνια]. Η ταινία μας δείχνει με ξεκάθαρο κι ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ τρόπο, πως δημιουργούν τον έλεγχο του Νου, μέσω δημιουργίας τραυμάτων στο υποκείμενο, η πιο σαδιστική πρακτική που είναι γνωστή στον άνθρωπο.
Περιγράφει συμβολικά την τρομακτική διαδικασία ελέγχου του νου μέσω τραυμάτων, όπως την βιώνει και την αντιλαμβάνεται ένα νεαρό κορίτσι. Επίσης γνωστό ως πρόγραμμα MK ULTRA, έχει να κάνει με την έκθεση θυμάτων σε τόσο έντονα τραύματα που τους οδηγούν στην αποσύνδεση από την πραγματικότητα, ως ένας μηχανισμός αντίδρασης για την προστασία του συνειδητού νου τους. Στη συνέχεια ο χειριστής του θύματος, δημιουργεί μέσα του μια προγραμματιζόμενη απόλυτα χειρίσιμη προσωπικότητα. Μέσω της φαντασίας, το “Επιστροφή στην Οζ” περιγράφει τη διαδικασία προγραμματισμού ενός νεαρού κοριτσιού, που έχει αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα, σε έναν κόσμο που δημιουργήθηκε από τον χειριστή της.
Ο Μάγος του Οζ: Το αγαπημένο εργαλείο προγραμματισμού της Απόκρυφης Ελίτ
«Η αρχική ταινία «Ο Μάγος του Όζ» χρησιμοποιήθηκε σε MK ULTRA ανθρώπους ως εργαλείο προγραμματισμού και δουλοποίησης για τον ελέγχο του νου. Με τον ίδιο τρόπο που η Dorothy ταξιδεύει «over the rainbow» (πάνω απο το ουράνιο τόξο) για να αποδράσει στη χώρα του Όζ, δίνεται η εντολή στους ΜΚ σκλάβους που έχουν υποστεί βάναυσα βασανιστήρια να ταξιδέψουν πάλι «πάνω απο το ουράνιο τόξο», για να ξεφύγουν από το αφόρητο τραύμα και να αποσυνδεθούν από την πραγματικότητα. «Ο Μάγος του Οζ» επιλέχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 για να αποτελέσει τη βάση ελέγχου του νου απο τη κοινότητα των Illuminati, μέσω της δημιουργίας αφόρητου τραύματος στα θύμματα του προγράμματος. Ως ένας τρόπος για την ενίσχυση της επίδρασης του προγραμματισμού, οι σκλάβοι Monarch προετοιμάζονται με το να τους τοποθετηθούν λέξεις και αντικείμενα κλειδιά, ενεργοποίησης τους. – Fritz Springmeier, Illuminati Η φόρμουλα για να δημιουργήσετε έναν ελεγχόμενο σκλάβο. [δείτε τις σειρές UTOPIA και Orphan Black]
Ενώ Ο Μάγος του Οζ επιλέχθηκε για να αποτελέσει εργαλείο προγραμματισμού, το «Επιστροφή στην χώρα του Οζ» ήταν φτιαγμένο αποκλειστικά ως μια ωδή στον έλεγχο του νου. Με βάση τα βιβλία του Φρανκ Μπάουμ «Η χώρα του Οζ» και «Η Οζμα του Οζ» (βιβλία 2 και 3 της σειράς), η παραγωγή της Ντίσνευ πρόσθεσε αρκετά βασικά στοιχεία στην ιστορία, για τον έλεγχο του νου. Για παράδειγμα, στα βιβλία η Dorothy δεν αποστέλλεται σε ψυχιατρική κλινική για να της κάνουν ηλεκτροσόκ. Γιατί άραγε προστέθηκε αυτό αργότερα στην ταινία; Ακολουθεί την ίδια βασική δομή όπως αυτή βρίσκεται σε πολλές άλλες ταινίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο του νου, όπως για παράδειγμα στα: η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, Λαβύρινθος και Coraline: Ένα γεμάτο περιέργεια νεαρό κορίτσι, αποδρά απο την πραγματικότητα για να εξερευνήσει μια φανταστική χώρα, γεμάτη διασκέδαση και περιπέτεια δίχως κανόνες. Ωστόσο, στον κόσμο του ΜΚ προγραμματισμού, αυτή η φανταστική χώρα είναι στην πραγματικότητα ένα σύμβολο αποσύνδεσης – ο τόπος όπου το μυαλό διαφεύγει, προκειμένου να αντιμετωπίσει το τραύμα.
Επιστροφή στη χώρα του Όζ
Η ταινία ξεκινάει εκει που τελείωσε η προηγούμενη «Ο Μάγος του Οζ». Η θεία Εμ ανησυχεί για την υγεία της Ντόροθυ, οπου η τελευταία δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται τη χώρα του Όζ. Αποφασίζει να την πάει σε ένα «θεραπευτή-γιατρό» ο οποίος ειδικεύεται σε θεραπείες ηλεκτροσόκ στοχευμένες να «γιατρέψουν» τον εκάστοτε ασθενή, επαναφέροντας τον στην πραγμματικότητα. Φοβερή γονική συμβουλή, το να κάνουμε ηλεκτροσόκ στα παιδιά με φαντασία! Πριν φύγει η Dorothy απο το θάλαμο, βρίσκει ένα κλειδί, με το σύμβολο της χώρας του Οζ. Αυτό το κλειδί συμβολίζει τον αληθινό εσωτερικό εαυτό της.
Στην κλινική, βλέπουμε το Δρ Worley να κρατάει το προαναφερόμενο κλειδί. Αυτό συμβολίζει την απόκτηση ελέγχου του νου της, γίνοντας έτσι ο ΜΚ χειριστής της. Ο Δρ Worley λέει στη Ντόροθι «Ξέρω ακριβώς τι θα σου φτιάξει τη διάθεση!» Και παρουσιάζει την μηχανή ηλεκτροσπασμοθεραπείας (ECT). Ο Δρ Worley λέει στην Ντόροθη ότι η μηχανή του έχει μάτια και στόμα. Αυτό προμηνύει το γεγονός ότι αυτό το μηχάνημα θα αποτελέσει ένα πραγματικό χαρακτήρα στον διαστρεβλωμένο κόσμο του – ο κόσμος στον οποίο θα μεταφερθεί η Dorothy όσο «αποσυνδέεται» απο την πραγμματικότητα. Όσο κοιτάει το μηχάνημα, η Dorothy παρατηρεί την αντανάκλαση ενός άλλου κοριτσιού. Το μηχάνημα ηλεκτροσόκ είναι η πύλη ποy την οδηγεί προς την εναλλακτική προσωπικότητα της – την Ozma. Η προϊσταμένη, ντυμένη με ένα ανατριχιαστικό μαύρο φόρεμα, οδηγεί την Dorothy στο δωμάτιό της.
Καθώς η Dorothy περπατά στους σκοτεινούς και τρομακτικούς διαδρόμους του ιδρύματος, ακούμε άλλους «ασθενείς» να ουρλιάζουν και να θρηνούν. Αυτή είναι μια τυπική τοποθεσία προγραμματισμού MK ULTRA. Έλεγχος του νου δεν υπήρχε κατά τον 19ο αιώνα (η χρονική περίοδος όπου βρίσκεται η ταινία), και ολόκληρο αυτό το κομμάτι προστέθηκε από την Disney. Αφού κρατήθηκε στην απομόνωση για λίγο, η Dorothy δένεται βίαια σε ένα κρεβάτι. Οδηγείται σε ένα δωμάτιο όπου ο επικεφαλής γιατρός (γνωστός και ως επικεφαλής χειριστής) περιμένει με το μηχάνημα ηλεκτροσπασμοθεραπείας.
Προετοιμάζεται για ηλεκτροσόκ.
Η Dorothy παρόλα αυτά φαίνεται να είναι τυχερή. Ακριβώς όταν ο Δρ Worley ενεργοποιεί το μηχάνημα ηλεκτροσπασμοθεραπείας, πέφτει το ρεύμα. Σε αυτό το σημείο, βρισκόμαστε κάτω από την εντύπωση ότι η Dorothy απέφυγε το ηλεκτροσόκ. Δεν είναι όμως έτσι. Όπως υπονοείται διακριτικά απο την υπόλοιπη ταινία η Dorothy τελικά έλαβε το ηλεκτροσόκ. Στην πραγματικότητα, το σοκ ήταν τόσο απότομο, έντονο και βίαιο που την ανάγκασε να αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα. Η πτώση του ρεύματος στο δωμάτιο, στην ουσία συμβολίζει την αποσύνδεση της προσωπικότητας της.
Από ‘δω και περα, οι «περιπέτειες» της Dorothy στην πραγματικότητα συμβολίζουν την πορεία του προγραμματισμού του νου της, ενώ είναι εξ ολοκλήρου αποσυνδεδεμένη απο την πραγμματικότητα. Οτι της συμβαίνει αμέσως μετά τη φαινομενική διακοπή ρεύματος είναι απόλυτα σχετικό με την έναρξη του προγραμματισμού της. Η εναλλακτική προσωπικότητα της Dorothy, η Ozma, εμφανίζεται από το πουθενά για να την πάρει μαζί της. Όταν ρωτά την Ozma για τους ανθρώπους που ακούει να ουρλιάζουν, εκείνη απαντά ότι είναι «ασθενείς που έχουν υποστεί βλάβη και βρίσκονται κλειδωμένοι σε ένα κελάρι». Με άλλα λόγια, είναι σκλάβοι ΜΚ.
Οζ – Ο τόπος της αποσύνδεσης
Η Ozma οδηγεί την Dorothy στη χώρα του Οζ – η οποία αντιπροσωπεύει την εσωτερική ψυχή των αποσυνδεδεμένων σκλάβων. Δημιουργημένη και διαχειριζόμενη αποκλειστικά από τον χειριστή της, η χώρα του Οζ οδηγεί την Dorothy να είναι ξένη στο ίδιο της το μυαλό. Τα πράγματα που βλέπει και αντιλαμβάνεται είναι μια εντελώς διαστρεβλωμένη εκδοχή της πραγματικότητας που βίωσε η Dorothy στο ψυχιατρικό ίδρυμα. Αρκετά στοιχεία δείχνουν ότι ενώ στο νού της η Ντόροθυ βρίσκεται στη χώρα του Οζ, σωματικά εξακολουθεί να βρίσκεται στο ψυχιατρικό ίδρυμα. Αρχικά, όλοι οι άνθρωποι που βλέπουμε στο ίδρυμα υπάρχουν και στη φανταστική χώρα του Οζ … σαν μια τρελή και τρομακτική εκδοχή της πραγμματικότητας στο νου ενός αποσυνδεδεμένου απο την πραγματικότητα ΜΚ σκλάβου.
Η προϊσταμένη του ιδρύματος γίνεται αντίστοιχα η Mombi η κακιά μάγισσα στη χώρα του Οζ. Ο νοσοκόμος που έδεσε την Ντόροθι στο κρεβάτι του ψυχιατρείου, στην Οζ είναι ένας «Wheeler» . Η προϊσταμένη αποτελεί το κυρίως χαρτί των προγραμμάτων ελέγχου μυαλού των Illuminati, εδώ παρουσιάζεται ως μια στριμμένη, σαδιστική μητρική φιγούρα. Ο νοσοκόμος είναι ένας δευτερεύων προγραμματιστής ο οποίος είναι συχνά υπεύθυνος για τον βασανισμό και τραυματισμό του θύματος. Για το λόγο αυτό γίνεται αντιληπτός στην Οζ, ως επικεφαλής των Wheelers, ένα μάτσο απρόβλεπτων κακών που φορούν τρομακτικές μάσκες. Αυτό το πράγμα σκάει από το πουθενά, συνοδευόμενο απο ένα δυνατό ήχο. Ένας πολύ καλός τρόπος για να δώσουμε εφιάλτες στα παιδιά που παρακολουθούν την ταινία. Μην ξεχνάμε ότι είναι παιδική ταινία και άκρως προγραμματιστική.
Ο Δρ Worley είναι ο βασιλιάς Nome στην Oz.
Όσον αφορά τον έλεγχο του νου, ο Δρ Worley είναι ο κύριος χειριστής, ο κύριος προγραμματιστής του ΜΚ σκλάβου. Για το λόγο αυτό, η Ντόροθι τον αντιλαμβάνεται ως τον βασιλιά Nome. Ο τελευταίος κυβερνά τη χώρα του Οζ, ακριβώς γιατί «κυβερνά» το μυαλό της Dorothy. Υπάρχουν περισσότερες θλιβερές ενδείξεις για το ότι η Dorothy δεν έφυγε ποτέ σωματικά από το ίδρυμα. Οι φίλοι που κάνει στην Oz, είναι στην πραγματικότητα προσωποποιήσεις αντικειμένων που υπάρχουν στο ίδρυμα και φαίνονται στην αρχή της ταινίας.
Για παράδειγμα, “ο καλύτερος φίλος” της στην Οζ, ο Τικ Τοκ, είναι στην πραγματικότητα η μηχανή ηλεκτροσπασμοθεραπείας ECT. Αυτό σημαίνει ότι η Dorothy ήταν προγραμματισμένη να πιστεύει ότι η μηχανή που την βασανίζει είναι φίλος. Αυτή είναι η ζωή ενός ΜΚ σκλάβου. Ο Tik Tok και το μηχάνημα ηλεκτροσπασμοθεραπείας ΣΕΚ, συσχετίζονται οπτικά μέσω του παρόμοιου κλειδιού κουρδίσματος που έχουν και τα δύο στην ταινία. Ο Τικ Τοκ ήταν μέρος του αρχικού βιβλίου που γράφτηκε από τον Φρανκ Μπάουμ, αλλά ο συσχετισμός με το μηχάνημα ΣΕΚ προστέθηκε από τους “καλούς” ανθρώπους στη Disney, προφανώς με την πρόθεση να δώσουν εναν ενοχλητικό ΜΚ ULTRA τόνο στην ιστορία. Η κολοκύθα που παρατηρείται στο δωμάτιο της Dorothy στην κλινική, παρουσιάζεται αργότερα, ως ο φίλος της ο Κολοκυθοκέφαλος στην Oz.
Μια περιπέτεια που οδηγεί στον Έλεγχο του νού.
Αφού απέδρασαν απο το ψυχιατρείο με την Ozma, η Dorothy καταλήγει στην Οζ. Η Οζ εκπροσωπεί για άλλη μια φορά τον εσωτερικό κόσμο της, την προσωπικότητα της ως αποσυνδεδεμένος ΜΚ σκλάβος. Ως ξένη μέσα στο ίδιο το μυαλό της, η Dorothy συνεχώς και παντού παρακολουθείται, με τον ίδιο τρόπο που παρακολουθούνται και οι ΜΚ σκλάβοι. Στη χώρα του Οζ, οι βράχοι, τοίχοι, τα πάντα, έχουν μάτια και συνεχώς κατασκοπεύουν την Dorothy, δίνοντας αναφορά στο βασιλιά Nome. Η Dorothy σύντομα βρίσκει τον πολύ σημαντικό «Yellow Brick Road» (Κίτρινος τούβλινος δρόμος, ο γνωστός και μοναδικός δρόμος στην πρώτη ταινία, ΚΤΔ για συντομία) που θα την οδηγήσει στη Σμαραγδένια Πόλη. Αυτός συμβολίζει την πορεία του ΜΚ θύματος κατά τον προγραμματισμό απο τον χειριστή του.
«Οι σκλάβοι Monarch διδάσκονται να ακολουθήσουν το κίτρινο τούβλινο δρόμο. Άσχετα με το τι ακολουθεί, ο σκλάβος-θύμα Monarch οφείλει να τον ακολουθήσει πιστά, έτσι όπως τον έχει «στρώσει» μπροστά ο χειριστής του. Ο ΚΤΔ, είναι ο διάδρομος απο τον οποίο γίνεται η «εκτόξευση» των εναλλακτικών προσωπικοτήτων με προορισμό την έξοδο απο το φανταστικό προς την πραγμματικότητα και να κυριεύσουν έτσι το σώμα του θύματος. Το να ακολουθήσει ο σκλάβος τον δρόμο αυτό, σημαίνει να ακολουθήσει την εντολή που του δόθηκε. Ο ΚΤΔ προγραμματισμός τοποθετείται στο μυαλό του παιδιού μέσω του αντίστοιχου και φανταστικού Yellow Brick Road της ταινίας «Ο Μάγος του Οζ». Θυμηθείτε τις λέξεις-κλειδιά που επαναλαμβάνονται διαρκώς στην ταινία: «Ακολουθήστε το Κίτρινο τούβλινο δρόμο» – Fritz Springmeier, Η φόρμουλα των Illuminati για την δημιουργία ένος ελεγχόμενου ΜΚ σκλάβου.
Παρότι η Dorothy – και οι τηλεθεατές ταυτόχρονα – οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι ο ΚΤΔ είναι ο δρόμος προς μια θαυματουργή χώρα, στην πραγματικότητα είναι ο δρόμος που ο χειριστής έχει καθορίσει για να ακολουθήσει ο σκλάβος κατά τη διάρκεια του προγραμματισμού. Ο ΚΤΔ οδηγεί την Ντόροθυ σε ένα εγκαταλελειμμένο χώρο, όπου όλοι έχουν πετρώσει. Πετρωμένες γυναίκες με κομμένα κεφάλια. Αποστολή της Ντόροθυ γίνεται η επιστροφή της ζωής πίσω στην χώρα του Οζ. Και αυτό είναι που θέλει να κάνει ο χειριστής της.
Η Mombi – Το πρώτο στάδιο του προγραμματισμού
Μετά το διώξιμο των ανατριχιαστικών Wheelers, η Dorothy φτάνει στο κάστρο της κακιάς μάγισσας ονόματι Mombi (η οποία είναι στην πραγμματικότητα η επικεφαλής νοσοκόμα πίσω στο ψυχιατρείο). Η συνάντηση της Dorothy με την Mombi στην Οζ, σηματοδοτεί την έναρξη προγραμματισμού πίσω, από την προϊσταμένη της κλινικής. Όλο το κάστρο είναι καλυμμένο με καθρέφτες – ακόμα και το πάτωμα. Το κάστρο αντιπροσωπεύει τον εσωτερικό κόσμο του ΜΚ σκλάβου που είναι προγραμματισμένο να αντικατοπτρίζει τον ίδιο επ-άπειρον.
«Οι Καθρέφτες, και μάλιστα σε ποσότητα, είναι πολύ σημαντικοί στον απόκρυφο προγραμματισμό,καθότι δημιουργούν ιδεο-εικόνες. Δημιουργούν τόσες πολλές εσωτερικές ιδεο-εικόνες που κάποιος δεν μπορεί να ξεφύγει. Στον προγραμματισμό των Monarch σκλάβων, οι καθρέφτες χρησιμοποιούνται σε μεγάλο βαθμό. Μέσα στο μυαλό του σκλάβου Monarch, δημιουργούντε αμέτρητες ιδεο-ανακλάσεις. Ο σκλάβος βλέπει χιλιάδες καθρέφτες παντού στο μυαλό του» – Fritz Springmeier, Η φόρμουλα των Illuminati για την δημιουργία ένος ελεγχόμενου ΜΚ σκλάβου.
H Mombi δείχνει στη Dorothy τη συλλογή της από κεφάλια, ενώ βγάζει και το δικό της. Η Mombi επιλέγει ένα νέο κεφάλι. Όχι μόνο η σκηνή αυτή αποτελεί σίγουρο εφιάλτη για τα παιδικά μυαλά (θυμηθείτε η ταινία είχε χαρακτηρισθεί ως παιδική), αλλά αποτελεί και ξεκάθαρο MK συμβολισμό. Η συλλογή των κεφαλιών εκπροσωπεί διάφορες διαθέσιμες εναλλακτικές προσωπικότητες που μπορούν να προγραμματισθούν στον εκάστοτε ΜΚ σκλάβο. Μετά την τραυματική συνάντησή της με τη κακιά βασίλισσα Mombi, η Dorothy ξεφεύγει από το κάστρο με τους καθρέπτες. Είναι έτοιμη για το τελικό στάδιο του προγραμματισμού της: Τη συνάντηση της με τον βασιλιά «Nome» γνωστό και ως Δρ Worley.
Ο βασιλιάς Nome
Ο βασιλιάς Nome ζει σε ένα σκοτεινό υπόγειο σπήλαιο, συμβολίζοντας έτσι πόσο βαθιά έχει ριζωθεί ο Δρ Worley στον εσωτερικό κόσμο της Dorothy. Στην αρχή εμφανίζεται σ ‘αυτήν, ως ενα πρόσωπο στον βράχο. Ο βασιλιάς Nome βρίσκεται κυριολεκτικά ενσωματωμένος στον τοίχο, δείχνοντας έτσι ότι είναι μέρος του ψυχικού χαρακτήρα της Dorothy, η οποία πλέον έχει μετατραπεί σε μια αποσυνδεδεμένη απο την πραγμματικότητα ΜΚ σκλάβο. Σαν χειριστής, έχει φτιάξει όλους τους κανόνες και ελέγχει τη δομή του εσωτερικού κόσμου της. Τον βλέπουμε ικανό να γκρεμίζει τοίχους δημιουργώντας περάσματα και καλεί διάφορα όντα. Όπως ένας πραγματικός χειριστής, ξεκινάει εμφανίζοντας μια λογική ακόμα και συμπονετική πλευρά.
Η Ντόροθυ παρηγορείται από το χειριστή που την προγραμματίζει.
Ο βασιλιάς Nome λέει στη Ντόροθι: «Ξέρω ακριβώς πως να σου φτιάξω το κέφι!» Το ίδιο πράγμα είχε πεί ο Δρ Worley στη Dorothy δείχνοντάς της πρίν, το μηχάνημα ECT. Όπως ένας πραγματικός χειριστής, ο βασιλιάς Nome προτείνει ένα «παιχνίδι» στη Dorothy, ένας ακόμη τρόπος για τον περαιτέρω προγραμματισμό. Καθώς το παιχνίδι προχωράει, ο βασιλιάς Nome διαχωρίζει τον εαυτό του από τον βράχο και γίνεται όλο και πιο ανθρώπινος. Όσο η Dorothy αλληλεπιδρά με το βασιλιά Nome, αυτός γίνεται ολοένα και πιο ανθρώπινος, κάτι το οποίο συμβολίζει τον χειριστή που πλέον αποκτά όλο και ισχυρότερη παρουσία στο εσωτερικό του νου του Μκ σκλάβου.
Όμως η λογική και ήρεμη πλευρά του βασιλιά, δεν κρατάει για πολύ. Όπως ενας πραγματικός ΜΚ χειριστής, αφού το παιχνίδι έχει τελειώσει, μετατρέπεται σε ένα τρομακτικό τέρας που έχει τη δύναμη να καταστρέψει ολόκληρη την ύπαρξη του ΜΚ σκλάβου. Ο βασιλιάς Nome μετατρέπεται σε ένα γιγαντιαίο τέρας-βράχο. Παρατηρείστε ότι έχει ένα μόνο μάτι. Η ύπαρξη ενός μόνο ματιού είναι πολύ σημαντικό στον κόσμο του Monarch προγραμματισμού. Καθώς ο βασιλιάς Nome μετατρέπεται σε ένα γιγαντιαίο τέρας, καταρρίπτει όλα τα τοιχώματα του σπηλαίου – μετατρέποντάς το σε ένα φλογερό κολαστήριο. Είμαστε μάρτυρες υποβολής της Dorothy σε έντονο τραύμα από τον χειριστή της. Καθώς η Dorothy προσπαθεί να ξεφύγει από το σπήλαιο, δαιμόνια πετάγονται έξω από τα τείχη και προσπαθούν να την αρπάξουν.
Η Dorothy παρόλα αυτά ξεφεύγει από τη σπηλιά και καταφέρνει να φέρει τη ζωή πίσω στη χώρα του Οζ. Νίκησε όμως πραγμματικά τους εχθρούς της; Ενώ φαίνεται έτσι, στην πραγματικότητα απλά ακολούθησε το σενάριο του προγραμματισμού της. Ο απώτερος στόχος του ΜΚ προγραμματισμού είναι η διάσπαση της προσωπικότητας του υποκειμένου σε πολλές εναλλακτικές προσωπικότητες και είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει στην ταινία.
Γιορτάζοντας το Προγραμματισμό
Μετά την ήττα του βασιλιά Nome, όλη η χώρα του Οζ παίρνει ζωή. Ενώ αυτό μας παρουσιάζεται ως κάτι ευχάριστο, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει την αποσύνδεση του νου της Dorothy, που έχει γίνει πλέον γόνιμο έδαφος για τον προγραμματισμό των εναλλακτικών προσωπικοτήτων. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών, η Dorothy αντικρίζει έναν καθρέφτη και η εναλλακτική προσωπικότητα της, η Ozma, εμφανίζεται στο είδωλο. Το οτι αντικρίζει ενα διαφορετικό πρόσωπο στον καθρέφτη, κάτι το οποίο συμβαίνει πολλές φορές κατα τη διάρκεια της ταινίας, αποτελεί ένα πολύ ισχυρό ΜΚ συμβολισμό. Αντικρίζει αυτό που έχει σκοπό ο χειριστής της να της εμφυτεύσει. Η Ozma τότε αγγίζει τη Dorothy και βγαίνει μέσα από τον καθρέφτη. Διάσπαση προσωπικότητας της Ντόροθι.
Καθώς η Ozma βγαίνει έξω από τον καθρέφτη, γίνεται «πραγματική». Ο προγραμματισμός της Dorothy είναι πλήρης και η Ozma, η εναλακτική προσωπικότητα της, είναι πλήρως παρούσα στο μυαλό της. Η Ozma τότε λέει στη Dorothy: «Θα σε παρακολουθώ από καιρό σε καιρό, και αν θέλεις να επιστρέψεις στη χώρα του Οζ, θα το πραγματοποιήσω» Με άλλα λόγια, η Ozma τώρα αποτελεί μέρος της ύπαρξής της Dorothy και αυτή μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του Οζ (αποσύνδεση και αντικατάσταση) ανά πάσα στιγμή. Πίσω στο Κάνσας, ενώ η Dorothy κατανοεί ότι βρίσκεται πίσω στην πραγματικότητα, ο προγραμματισμός εξακολουθεί να υφίσταται και να είναι παρών. Ενώ κοιτάει τον καθρέφτη (πάλι), η Dorothy βλέπει την Ozma. Η εναλλακτική ελεγχόμενη προσωπικότητα της, είναι πλέον παντοτινό μέρος της ζωής της.
Δείτε στα βίντεο τρομακτικές εικόνες σε μία “παιδική ταινία”
***
***
Συμπερασματικά
Ενώ η ταινία «Επιστροφή στη χώρα του Οζ» είχε ήδη θεωρηθεί ως μια από τις πιο τρομακτικές παιδικές ταινίες, η κατανόηση των κρυφών εννοιών της, την κάνει απλά δόλια και διαβολική. Μέσα από τη προπαγανδιστική αφήγηση, κοροϊδεύει τους θεατές στο να γίνουν μάρτυρες, της ιστορίας ενός νεαρού κοριτσιού, που οδηγείται στο ψυχιατρείο για να βασανιστεί μέσω «θεραπειών» ηλεκτροσόκ απο τους σαδιστές χειριστές της. Μπορεί κάποιος να αντιληφθεί πανεύκολα, την ταινία αυτή να χρησιμοποιείται ως μέσον πλύσης εγκεφάλου και του προγραμματισμού του, σε πραγμματικούς ΜΚ σκλάβους. Αν κάποιος ξαφνιάζεται βλέποντας όλη αυτή την ανάλυση, τον ενημερώνω ότι είναι κλασικό σταθερό δεδομένο πως «Αν θέλεις να κρύψεις κάτι κάνε το ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ. Κανείς δεν μπορεί να δει αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια του». Έτσι περνάνε μηνύματα στο ασυνείδητο του ανθρώπινου ζώου, που ακούει τον παπά της γειτονίας του και είναι ανίκανος να αντιληφθεί τι διαβάζει [αν και όταν] σε ένα βιβλίο που επιδιώκει να του πετάξει τα σκοινιά και να τον μετατρέψει από μαριονέτα σε άνθρωπο.
Χρησιμοποιώντας τα βιβλία του Φρανκ Μπάουμ ως πρωταρχική πηγή, η Disney πρόσθεσε ένα μεγάλο αριθμό νέων στοιχείων στην ιστορία για να τη μετατρέψει σε πραγματική ωδή για τον έλεγχο του νου. Κατανοώντας το αληθινό νόημα της ταινίας, φανερώνεται η πραγματική νοοτροπία και σκεπτικό της Disney και όσων βρίσκονται πίσω από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γενικότερα. Αυτοί είναι οι αντίστοιχοι Nome βασιλιάδες και μας βλέπουν-αντιμετωπίζουν σαν την Dorothy.
Ώρα να σταματήσουμε να ακολουθούμε σαν άμυαλοι σκλάβοι τον “Κίτρινο Τουβλένιο Δρόμο” και να χαράξουμε τη δική μας πορεία, μόνοι μας. Όσοι κι ΑΝ μπορούμε!
Ερευνητές στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Έρευνας, το γνωστό CERN, πραγματοποίησαν μια ακόμη σημαντική και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έρευνα.
Πραγματοποίησαν πειράματα (συγκρούσεις πρωτονίων) προσπαθώντας να αναπαράγουν το λεγόμενο «πλάσμα κουάρκ-γλουονίων», μια μορφή της ύλης που εμφανίστηκε την στιγμή που εκδηλώθηκε η Μεγάλη Έκρηξη που γέννησε στο Σύμπαν.
Οι θεωρίες
Το πλάσμα κουάρκ-γλουονίων είναι μια κατάσταση στην οποία παύουν να ισχύουν οι δυνάμεις που συγκρατούν τους πυρήνες των ατόμων και η ύλη μετατρέπεται σε μια «αρχέγονη σούπα» από κουάρκ και γλουόνια, θεμελιώδη σωματίδια που δεν διασπώνται περαιτέρω. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες για τη μορφή του Σύμπαντος όταν αυτό γεννήθηκε.
Η πιο δημοφιλής θεωρία αναφέρει ότι ολόκληρο το Σύμπαν ήταν μια σούπα κουάρκ γλουονίων για μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά το σχηματισμό του πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Μια άλλη θεωρία που έχει απήχηση στην επιστημονική κοινότητα αναφέρει ότι το Σύμπαν όταν γεννήθηκε ήταν μια μπάλα αερίων.
Τα πειράματα
Οι ερευνητές πραγματοποίησαν συγκρούσεις σωματιδίων στον επιταχυντή LHC και κατάφεραν να παράξουν θερμοκρασίες 250 χιλιάδες φορές μεγαλύτερες από εκείνες που επικρατούν στον πυρήνα του Ήλιου, θερμοκρασίες κοντινές σε εκείνες που πιστεύεται ότι επικράτησαν κατά την εκδήλωση της Μεγάλης Εκρηξης. Σχηματίστηκε ένα πλάσμα που συμπεριφερόταν περισσότερο ως υγρό και όχι ως αέριο.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το πλάσμα που δημιουργήθηκε στα πειράματα ήταν «ένα τέλειο υγρό» και έτσι ενισχύεται η… υγρή θεωρία για τη μορφή του νεογέννητου Σύμπαντος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων στο CERN επιβεβαιώθηκαν με ανάλογα πειράματα που έγιναν στον επιταχυντή Relativistic Heavy Ion Collider στο Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven στο Λονγκ Άιλαντ στις ΗΠΑ.
Επτά ομάδες ερευνητών, οι οποίες θα αρχίσουν να δουλεύουν πάνω στο πρόγραμμα ElectRx (Electrical Prescriptions) επέλεξε η DARPA του αμερικανικού Πενταγώνου. Στόχος του προγράμματος η ανάπτυξη ενός συστήματος κλειστού κυκλώματος που θα θεραπεύει ασθένειες ρυθμίζοντας τη λειτουργία των περιφερειακών νεύρων.
Οι ομάδες σε πρώτη φάση θα ασχοληθούν με μια ευρεία γκάμα έρευνας και τεχνολογικών επιτευγμάτων προς υποστήριξη των τεχνικών στόχων του προγράμματος. Μακροπρόθεσμα, το όραμα είναι αυτό ενός ολοκληρωμένου συστήματος που θα μπορεί να περάσει κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους για την αντιμετώπιση χρόνιων παθήσεων, μετατραυματικού στρες, φλεγμονωδών ασθενειών και άλλων παθήσεων που μπορεί να μην αντιμετωπίζονται με σημερινές, συμβατικές μεθόδους.
Όπως υπογραμμίζει ο Νταγκ Γουέμπερ, υπεύθυνος προγράμματος και μηχανικός βιοϊατρικής, το περιφερειακό νευρικό σύστημα είναι η «πληροφοριακή εθνική οδός» του σώματος, μέσω της οποίας κινείται ένα τεράστιο εύρος σημάτων που παρακολουθούν την ηγεία του σώματος. «Οραματιζόμαστε τεχνολογία που θα μπορεί να αντιληφθεί την έναρξη μιας ασθένειας και θα αντιδρά αυτόματα για τη θεραπεία, ερεθίζοντας περιφερειακά νεύρα έτσι ώστε να ρυθμίζουν λειτουργίες στον εγκέφαλο, τη σπονδυλική στήλη και τα εσωτερικά όργανα».
Οι ομάδες που συμμετέχουν είναι οι Circuit Therapeutics (Menlo Park), ομάδα του Columbia University υπό την Ελληνίδα ερευνήτρια Ελίζα Κονοφάγου, ομάδα του Florey Institute of Neuroscience and Mental Health, ομάδα του Johns Hopkins Universiy, ομάδα του ΜΙΤ και ομάδα του Purdue University, καθώς και του University of Texas.
Στο Armed With Science – το επίσημο επιστημονικό blog του Πενταγώνου- και την ιστοσελίδα της DARPA αναφέρεται ότι στόχος του προγράμματος είναι η ανάπτυξη τεχνολογιών για την «επαναφορά και διατήρηση» της υγείας, μέσω παρακολούθησης και στοχευμένης ρύθμισης των σημάτων των περιφερειακών νεύρων, που ελέγχουν τις λειτουργίες των οργάνων. «Ρεαλιστικά μιλώντας, δεν πρόκειται να θεραπεύεστε σαν τον Wolverine, αλλά κάποια πράγματα για τα οποία το σώμα σας θα χρειαζόταν πολύ χρόνο για να τα ξεπεράσει (αν τα κατάφερνε) θα ήταν πολύ πιο εύκολο να διορθωθούν» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο Armed With Science.
Σύμφωνα με την DARPA, τέτοιου είδους πρωτοποριακές θεραπείες θα βασίζονται σε «στοχευμένη διέγερση του περιφερειακού νευρικού συστήματος» και θα μπορούν να βοηθήσουν στην αυτοθεραπεία, να μειώσουν την εξάρτηση από παραδοσιακά φάρμακα και να παρέχουν νέες επιλογές θεραπείας για ασθένειες.
Το περιφερειακό νευρικό σύστημα του σώματος παρακολουθεί στενά την κατάσταση των εσωτερικών οργάνων και βοηθά στη ρύθμιση των βιολογικών αντιδράσεων σε μολύνσεις, τραυματισμούς κ.α. Όταν αυτή η ρυθμιστική διαδικασία διαταράσσεται λόγω τραυμάτων ή ασθένειας, τα σήματα των περιφερειακών νεύρων μπορεί να επιδεινώσουν μια κατάσταση, προκαλώντας πόνο, ερεθισμό ή δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι ένα ποσοστό «δύσκολων» καταστάσεων θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα μέσω ακριβούς διαχείρισης του περιφερειακού νευρικού συστήματος, παρά μέσω συμβατικών ιατρικών συσκευών ή φαρμάκων.
Το πρόγραμμα ElectRx συγκαταλέγεται μεταξύ πρωτοβουλιών που υπεδείχθησαν από τον Λευκό Οίκο, καθώς ο πρόεδρος Ομπάμα αναγνώρισε την ανάγκη για νέες και πιο αποτελεσματικές στρατηγικές όσον αφορά στη βελτίωση της υγείας στρατιωτικών, βετεράνων κ.α.
Η κεντρική ιδέα δεν είναι ακριβώς καινούρια, καθώς απλές εμφυτεύσιμες συσκευές για τη διαχείριση/ αντιμετώπιση χρονίων παθήσεων έχουν τεθεί ήδη σε κλινική χρήση, ενώ η αγορά για συσκευές που έχουν να κάνουν με το νευρικό σύστημα αναπτύσσεται συνεχώς. Ωστόσο οι συσκευές αυτές είναι συνήθως σχετικά μεγάλες και απαιτούν επεμβατικές/ χειρουργικές διαδικασίες, παράγοντας παρενέργειες.
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, σε κάποια ή κάποιες φάσεις της ζωής τους, βιώνουν αυτό που ονομάζουμε έρωτα. Κατά μέσo όρο ερωτευόμαστε 3-5 φορές στη ζωή μας. Kατά τη διαδικασία του έρωτα γυναίκες και άντρες αισθάνονται και συμπεριφέρονται διαφορετικά. Ποια είναι η αιτία για τη διαφορά αυτή;
