Γιατί πρέπει ΠΑΝΤΑ να γελάμε;

 Το γέλιο είναι άρρηκτα δεμένο με την ανθρώπινη φύση, ενώ κάθε μέρα που περνάει και δεν έχετε σκάσει χαμόγελο είναι μια χαμένη μέρα. Όχι μόνο για τον προφανή λόγο, σύμφωνα με τον οποίο το γέλιο μας κάνει να ξεχνάμε τα προβλήματά μας και να δενόμαστε ακόμα περισσότερο με τους φίλους μας, αλλά επειδή κάνει πολύ καλό και στη συνολική μας υγεία.

 

Το γέλιο είναι το φάρμακο με τις καλύτερες παρενέργειες, καθώς προσφέρει θετικά σε σωματικό, ψυχολογικό, συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο. Το γέλιο με φίλους είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον εαυτό σας, ενώ είναι στο χέρι σας πόσο πολύ ανοιχτοί θα είστε, ώστε να γελάσετε μέχρι δακρύων και να απολαύσετε στο μέγιστο τις ευεργετικές επιδράσεις αυτής της φυσικής αντίδρασης του εγκεφάλου σε ένα καλό ανέκδοτο.
Ακολουθούν, λοιπόν, 10 τρόποι με τους οποίους ωφελούμαστε κάθε φορά που σκάει το χειλάκι μας...

1. Εσωτερική γυμναστική
Το γέλιο, το οποίο συνήθως βγαίνει αβίαστα, θεωρείται ένας από τους καλύτερους τρόπους γυμναστικής των εσωτερικών οργάνων.  Ένα καλό γέλιο, γυμνάζει το διάφραγμα, την κοιλιά, το αναπνευστικό σύστημα, ακόμα και τους ώμους, γι’ αυτό μετά από ένα καλό αστείο, συχνά νιώθουμε πιο χαλαροί και με λιγότερο σφιγμένους μύες.
Πέρα από τη γύμναση των μυικών ομάδων, με το γέλιο και με τις βαθιές ανάσες που παίρνουμε όταν γελάμε, ενισχύουμε τις εισπνοές και εισάγουμε περισσότερο οξυγόνο στον οργανισμό μας, κάτι που επίσης ενισχύει την καλή λειτουργία του.

2. Μείωση του άγχους
Το γέλιο όχι μόνο ρίχνει τα επίπεδα των ορμονών του στρες, που είναι η κορτιζόλη και η επινεφρίνη, αλλά αυξάνει τα επίπεδα ορμονών που κάνουν καλό στη διάθεση και γενικότερη υγεία. Η γυμναστική, ακόμα, που προσφέρει το γέλιο, όπως προαναφέρουμε, ενεργοποιεί την κυκλοφορία του αίματος, κάτι που επίσης αντιμετωπίζει τα σωματικά συμπτώματα του άγχους.

3. Καλύτερος ύπνος
Το γέλιο ενεργοποιεί την παραγωγή της μελατονίνης στον εγκέφαλο, η οποία ορμόνη βοηθάει στην ποιότητα του ύπνου, ενώ επιστημονικές μελέτες έχουν βρει βοηθητική σχέση μεταξύ του γέλιου και της αϋπνίας. Δεδομένου μάλιστα, ότι το γέλιο καταπολεμά το άγχος, είναι λογική η επίδρασή του και στον ύπνο, ο οποίος συχνά διαταράσσεται από το καθημερινό στρες.

4. Καταπολεμά την κατάθλιψη
Το γέλιο βοηθά σημαντικά όσους πάσχουν από εποχιακή συναισθηματική διαταρραχή ή ακόμα και κατάθλιψη. Η θεραπεία γέλιου έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα σε καταθλιπτικούς ασθενείς, ενώ με αυτή την αντικαταθλιπτική δράση του γέλιου σχετίζεται και η ικανότητά του να μειώνει τις ορμόνες του άγχους και να ανεβάζει τα επίπεδα των ορμονών που σχετίζονται με την ευδιαθεσία του ατόμου. Αυτή η καλή διάθεση που προσφέρει το γέλιο, προστατεύει ακόμα το άτομο από την ροπή του για αρνητικές σκέψεις και μελαγχολική διάθεση.

5. Ενισχύει το ανοσοποιητικό
Το γέλιο, αυξάνει τα επίπεδα των αντισωμάτων στο σώμα, ενισχύοντας έτσι την απόδοση του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από πλήθος ερευνών, γι’ αυτό αν νιώθετε το ανοσοποιητικό σας να χάνει τις δυνάμεις του, ρίξτε το στο καλαμπούρι.

6. Ανακουφίζει τον πόνο
Μια ακόμα δράση του γέλιου είναι η αναλγητική δράση, καθώς έχει αποδειχθεί πως όσοι γελούν έχουν μεγαλύτερες αντοχές στον πόνο, κατά 10%, συγκριτικά με όσους δε γελάνε τόσο πολύ. Η απελευθέρωση ενδοφρινών που συμβαίνει στον εγκέφαλο με ένα καλό γέλιο, αποδίδει καλύτερα ακόμα και από τη μορφίνη, όσον αφορά την ανακούφιση από τον πόνο.
Το γέλιο ακόμα αποσπά το μυαλό σας από τις αρνητικές σκέψεις και τον πόνο, ενώ όσον αφορά ορισμένες μυικές διαταραχές σπάει τον φαύλο κύκλο του πόνου και των μυικών σπασμών, καθώς χαλαρώνει τους μύρες και τη διάθεση του ασθενή.

7. Ρυθμίζει το διαβήτη
Σύμφωνα με έρευνα ιαπωνικού πανεπιστημίου το γέλιο έχει την ικανότητα να ρίξει τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα. Αν και δεν είναι ξεκάθαρη η αιτία που συμβαίνει αυτό, ένα πιθανό ενδεχόμενο είναι η δράση που έχει το γέλιο στο νευροενδοκρινές σύστημα, το οποίο σχετίζεται άμεσα με τη γλυκόζη που εντοπίζεται κάθε στιγμή στο σώμα. Εάν είστε διαβητικός λοιπόν, εντάξτε στη θεραπευτική σας αγωγή μισή ώρα γέλιου καθημερινά και αν μη τι άλλο θα έχετε καλή διάθεση που πάντα βοηθάει τις χρόνιες καταστάσεις.

8. Προστατεύει την υγεία της καρδιάς
Η καρδιά είναι μυς, ο οποίος, όπως όλοι οι μύες, αποδίδουν καλύτερα με την άσκηση, γι’ αυτό και το γέλιο είναι ένα από τα καλύτερα είδη γυμναστικής για την καρδιά. Όταν γελάμε, διαστέλλονται τα αιμοφόρα αγγεία και διευκολύνεται η κυκλοφορία του αίματος στα αγγεία, κάτι που από μόνο του προστατεύει από το ενδεχόμενο της καρδιακής προσβολής.
Τέλος, η χαλαρωτική δράση του γέλιου, ρίχνει και τα επίπεδα της τυχόν υψηλής αρτηριακής πίεσης, ενώ 15 λεπτά γέλιου τη μέρα, σας προστατεύουν από πιθανά καρδιοαγγειακά προβλήματα.

9. Διατηρεί τη νεότητα
Το καθημερινό γέλιο, σας κάνει να δείχνετε νεότεροι, καθώς το χαμόγελο και το γέλιο ενεργοποιούν 15 μύες του προσώπου, με αποτέλεσμα να ενισχύεται η κυκλοφορία του αίματος στο πρόσωπο, κάνοντας σας να δείχνετε πιο νέοι. Η δε σωματική άσκηση και συναισθηματική ευεξία που προσφέρει το γέλιο, σας κάνει υγιέστερους και, όταν νιώθετε και είστε υγιείς δείχνετε και νεότεροι.
Μην εστιάζετε λοιπόν τόσο σε αντιγηραντικές κρέμες, όσο σε κάτι που θα σας διασκεδάζει καθημερινά και σε μια καλή ενυδατική που θα σας προστατέψει από τις χαριτωμένες ρυτίδες του γέλιου.

10. Ενεργοποιεί μυαλό και σώμα
Το γέλιο ενεργοποιεί το μυαλό και το σώμα, καθώς οι βαθιές ανάσες που παίρνουμε όταν γελάμε, αυξάνουν την κυκλοφορία του οξυγόνου στους μύες και τα ζωτικά όργανα του σώματος, καταλήγοντας σε αυξημένα επίπεδα ενέργειας. Η αυξημένη ενέργεια αυξάνει την εγρήγορση και διεγείρει το πνεύμα και τη δημιουργικότητα του ατόμου. Όπως λοιπόν εντάσσετε τη γυμναστική στην καθημερινή σας ρουτίνα, έτσι κάντε το γέλιο, καθημερινή συνήθεια.

Πώς να ξεχωρίσετε την πείνα από τις… λιγούρες

Η γραμμή ανάμεσα στο πραγματικό αίσθημα πείνας και τη λιγούρα που μας πιάνει για να φάμε μια κρέπα σοκολάτα ή ένα σουβλάκι είναι λεπτή. Πολύ λεπτή. Τόσο λεπτή που οι περισσότεροι δεν μπορούν να την ξεχωρίσουν.
Κι όμως, τα πράγματα είναι απλά.


Πότε πεινάμε πραγματικά;
Μια σωστή διατροφή περιλαμβάνει 3 κύρια γεύματα μέσα στην ημέρα και 2 σνακ ενδιάμεσα, που σημαίνει ότι περίπου ανά τρίωρο, όταν τρεφόμαστε έτσι, ο οργανισμός μας ζητάει «καύσιμο». Τότε είναι που αισθανόμαστε και την πραγματική πείνα η οποία καταφτάνει σταδιακά και αν δεν την καταπολεμήσουμε τρώγοντας, οδηγεί στο γνωστό μας… γουργουρητό, σε σουβλιές και σε κάποιες περιπτώσεις σε ζαλάδες, σε αδυναμία και σε αίσθημα κενού στο στομάχι. Όλα αυτά φυσικά περνούν όταν φάμε το γεύμα μας και αν υποθέσουμε ότι τα αγνοούμε, αυτά γίνονται ακόμη πιο έντονα, καταπονώντας τον οργανισμό μας.

Πότε νιώθουμε λιγούρα;
Η λιγούρα διαφέρει κατά πολύ από την πραγματική πείνα και όποιος θέλει μπορεί να την αποκωδικοποιήσει πολύ γρήγορα. Έρχεται ξαφνικά και απροειδοποίητα κι όχι σταδιακά όπως συμβαίνει με την πείνα. Συνήθως έχει αιτία κάτι που μας μύρισε, κάτι που μας «σφηνώθηκε» στο μυαλό, αυτά τα εκλεράκια που είναι από χθες κρυμμένα στο ψυγείο και μας στέλνουν σήματα να τα εξαφανίσουμε…
Οι λιγούρες, επίσης, μπορεί να σχετίζονται και με τη συναισθηματική μας κατάσταση και να προκαλούνται π.χ. από το αίσθημα ανίας που μας «περιτριγυρίζει», το οποίο μας ωθεί στο ψυγείο και συνήθως –αλλά όχι πάντα- ικανοποιούνται όχι από φασολάκια και μπρόκολο, αλλά από τροφές «απαγορευμένες» όπως junk food, γλυκά, τρόφιμα με πολλά λιπαρά κ.ο.κ. Κι αυτό επαληθεύεται εύκολα από το ότι λίγες έως καμία φορές στη ζωή μας επιθυμήσαμε ξαφνικά… κουνουπίδι.

Τι πρέπει να κάνουμε;
Καταρχάς, το πρώτο βήμα εντοπίζεται στο να αποκωδικοποιήσετε τα σημάδια και να καταλάβετε αν αυτό που αισθάνεστε είναι πραγματική πείνα ή λιγούρα. Αν, για παράδειγμα, είναι 2 η ώρα το μεσημέρι κι εσείς έχετε να φάτε από τις 10 το πρωί είναι πασιφανές ότι έχει έρθει η ώρα για το μεσημεριανό σας και δεν πρόκειται για… κολπάκι του εγκεφάλου σας. Κι εδώ τα πράγματα είναι απλά: τρώτε το γεύμα σας.
Αν έχετε να κάνετε με λιγούρα, η πρώτη σας κίνηση είναι να εντοπίσετε το αίτιό της και να την καταπολεμήσετε από τη ρίζα. Αν οφείλεται στο ότι δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε ή ότι αισθάνεστε μελαγχολία, τότε προσπαθήστε να διορθώσετε την κατάσταση πηγαίνοντας μια βόλτα, ακούγοντας μουσική, κάνοντας πράγματα που θα γεμίσουν το χρόνο σας και θα κρατήσουν το μυαλό σας απασχολημένο κι όχι κολλημένο στο ψυγείο.
Σε άλλη περίπτωση, καλό κάνει να περιμένετε μισή ώρα πριν φάτε κάτι, για να διαπιστώσετε αν αναγνωρίζετε όντως τα σημάδια που στέλνει ο οργανισμός όταν πρέπει πραγματικά να καταναλώσετε ένα γεύμα. Πιείτε λίγο νερό, δώστε λίγο χρόνο στη λιγούρα, καταναλώστε κάτι υγιεινό όπως μια σαλάτα ή λίγους ξηρούς καρπούς που θα πάρουν το μυαλό σας από το… τρόφιμο-στόχο και το πιθανότερο είναι να φύγει και να φάτε κανονικά πάλι την ώρα που θα πρέπει.
Αν πάλι δεν φεύγει με τίποτα, μήπως ήρθε η ώρα να φύγει εκείνο το μισοτελειωμένο προφιτερόλ από το ψυγείο που σας τυραννάει εδώ και 3 μέρες;

10... χαζά λάθη που κάνουμε στα εστιατόρια

Υπάρχει μεγάλη διαφορά από το να είσαι αγενής σε ένα εστιατόριο και να είσαι λίγο… ανόητα αθώος. Μπορεί και τα δύο να κουράζουν το σερβιτόρο και να τα σχολιάζει με τους υπόλοιπους στο τέλος της ημέρας, αλλά τουλάχιστον στη δεύτερη περίπτωση δεν υπάρχει κακή πρόθεση.

 

Παρ’ όλ’ αυτά, μπορούμε πολύ εύκολα να γίνουμε κουραστικοί, αστείοι και εκνευριστικοί ταυτόχρονα από τις αθώες μας παραβλέψεις και το χειρότερο είναι ότι τελικά γινόμαστε, μέσα από τουλάχιστον 10 συχνά λάθη που κάνουμε στα εστιατόρια.

1. Δεν κάνουμε κράτηση
Μπορεί μια-δυο φορές να μας έχει τύχει να βρούμε τραπέζι χωρίς να κάνουμε προηγουμένως κράτηση. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι θα μας τυχαίνει πάντα και μάλιστα Σάββατο βράδυ. Αν δεν θέλετε να καταλήγετε για σουβλάκια αντί για ουγγαρέζικο κοτόπουλο, ένα τηλεφώνημα στο εστιατόριο αρκεί.

2. Προφέρουμε λανθασμένα τις προφανείς ονομασίες
Ενδεχομένως το να προσπαθείτε να διαβάσετε το mille-feuille από τον κατάλογο με γαλλική προφορά, ενώ όλοι ξέρουμε πως λέγεται μιλφέιγ να μην είναι και τόσο μεμπτό, αλλά το να προφέρετε το λάμδα στην quesadilla μπορεί να δημιουργήσει πνιχτά γέλια στους γύρω σας –και στο σερβιτόρο.

3. Ζητάμε να μας μαγειρέψουν αυτά που τρώγονται ωμά
Το σούσι τρώγεται ωμό. Το ίδιο και το ταρτάρ. Το ίδιο και το carpaccio. Αν δεν σας αρέσουν τα ωμά φαγητά, μάλλον πρέπει να προσανατολιστείτε προς άλλο σημείο του καταλόγου και να παραγγείλετε κάτι που μπορεί να μαγειρευτεί, να ψηθεί, να τηγανιστεί και ό,τι άλλο θέλετε.

4. Καθόμαστε από μόνοι μας
Φυσικά δεν μιλάμε για το ταβερνάκι της γειτονιάς, αλλά για την περίπτωση ενός εστιατορίου όπου θα πρέπει να περιμένετε να σας δείξουν το τραπέζι σας και να σας τραβήξουν την καρέκλα. Μην βιαστείτε, λοιπόν, και μην κάνετε καμία κίνηση, αν δεν σας την υποδείξουν οι άνθρωποι του μαγαζιού.

5. Δεν διαβάζουμε καλά το μενού
Δεν είναι και πολύ έξυπνη κίνηση να παραγγείλουμε ένα πιάτο χωρίς να έχουμε ιδέα περί τίνος πρόκειται, χωρίς να έχουμε διαβάσει την περιγραφή του στο μενού και χωρίς να έχουμε ρωτήσει το παραμικρό τον σερβιτόρο. Το να στείλουμε ένα πιάτο πίσω λόγω του ότι περιέχει κάτι που δεν αναφέρεται στο μενού (π.χ. φιστίκια στα οποία είμαστε αλλεργικοί) είναι δικαιολογημένο, αλλά το να το επιστρέψουμε επειδή δεν καταλάβαμε ότι έχει μανιτάρια ενώ το αναφέρει ξεκάθαρα στον κατάλογο, παίζει με τα νεύρα του σερβιτόρου και του σεφ ταυτόχρονα.

6. Ζητάμε να κάτσουμε κάπου ήσυχα
Αυτό έχει λογική, αν το εστιατόριο που επιλέξατε να περάσετε τη βραδιά σας είναι γενικά ήσυχο. Αν, όμως, επιλέξατε το πιο θορυβώδες, trendy εστιατόριο με δυνατή μουσική και πολυκοσμία, όπου και να καθίσετε το μπάσο του ηχείου και τα κουτσομπολιά των διπλανών θα σας κυνηγάνε –και δεν θα φταίνε οι άλλοι γι’ αυτό.

7. Παραγγέλνουμε σε όλους εκτός από το σερβιτόρο
Αν παραγγέλνετε στον ιδιοκτήτη που περνάει να δει αν είστε ικανοποιημένοι άλλο ένα μπουκάλι κρασί, στον μετρ λίγο νερό ακόμη και στον σεφ που πέρασε να πάει στην τουαλέτα «άλλη μια πατάτες», τότε ίσως να μην έχετε καταλάβει τι δουλειά κάνει ο σερβιτόρος.

8. Αλλάζουμε τραπέζι χωρίς να ρωτήσουμε
Όταν δεν είστε ευχαριστημένοι με το τραπέζι σας, αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να ενημερώσετε το σερβιτόρο σας ή τον μετρ και να του ζητήσετε να σας αλλάξει θέση (όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο). Αποφύγετε να σηκωθείτε και να διαλέξετε μόνοι σας τραπέζι, καθώς μπορεί κάτι τέτοιο να φέρει περισσότερη αναστάτωση στο προσωπικό απ’ ό,τι φαντάζεστε –συν του ότι είναι πολύ πιθανό το τραπέζι που θα κάτσετε να είναι ρεζερβέ.

9. Ζητάμε να μιλήσουμε στον σεφ
Το να έχετε ένα πρόβλημα με το φαγητό μπορεί να συμβεί παντού και σίγουρα δεν πρέπει να το «καταπιείτε» και να μην ευχαριστηθείτε το γεύμα σας. Μεταφέρετε το παράπονό σας στο σερβιτόρο ή αν είναι κάτι πολύ σημαντικό στο διευθυντή του εστιατορίου, χωρίς να βγάλετε τον σεφ από την κουζίνα του για να του δώσετε οδηγίες μαγειρικής.

10. Παραπονιόμαστε αφού φάμε όλο μας το φαγητό
Άμεσα συνδεδεμένο με το προηγούμενο… λαθάκι, το να παραπονεθούμε αφού έχουμε καταβροχθίσει ολόκληρο το αρνί μας κάνει λιγότερο αξιόπιστους στα μάτια του προσωπικού –και πιθανούς… τσαμπατζήδες που θέλουν να γλιτώσουν τη λυπητερή. Όσο πιο νωρίς καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει καλά με το φαγητό, τόσο το καλύτερο και μην περιμένετε λεπτό για να ενημερώσετε τους υπεύθυνους. 

Πώς σκέφτονται τα «μεγάλα μυαλά»

Τι είναι αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς;

Οι ερωτήσεις «ξέρεις να παίζεις πιάνο;» και «παίζεις πιάνο;» μπορεί να φαίνονται ίδιες, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι και μάλιστα, φανερώνουν κάτι για τον τρόπο που μαθαίνει κανείς.

«Είναι δύο πολύ διαφορετικές ερωτήσεις» εξηγεί η Shari Tishman από το Χάρβαρντ και η απάντηση στο πρώτο ερώτημα μπορεί να είναι «ναι», ενώ στο δεύτερο «όχι».
Αν αναρωτιέστε πώς μπορεί να ισχύει αυτό, όπως εξηγεί η ίδια, «η πρώτη ερώτηση αφορά την ικανότητα, ενώ η δεύτερη ρωτά σιωπηρά πολύ περισσότερα και, πέρα από την ικανότητα, ρωτά και για την κλίση του ατόμου» αναφέρει δημοσίευμα του Business Insider.Η ίδια διάκριση -μεταξύ ικανότητας και κλίσης- εκτείνεται και στην ψυχική μας ζωή.

Για παράδειγμα, οι έρευνες γύρω από τη σκέψη δείχνουν, ότι οι άνθρωποι μπορούν να επικαλεστούν επιχειρήματα για τις δύο πλευρές ενός ζητήματος, όταν καθοδηγούνται μέσα από μια διαδικασία, κάτι που φανερώνει ότι έχουν την ικανότητα αυτή. Όμως οι άνθρωποι συνήθως δεν αξιολογούν και τις δύο πλευρές, καθώς δεν έχουν τη διάθεση να το κάνουν.

Έτσι, αν κάποιος θέλει να εξασκήσει περισσότερο την κριτική του σκέψη, πρέπει να κάνει ακριβώς αυτό. «Το να είναι κανείς ένας καλά σκεπτόμενος άνθρωπος σημαίνει, ότι έχει τη σωστή διάθεση για σκέψη» υποστηρίζει ακόμη η ίδια. «Διαφορετικά, δε θα καταφέρει ποτέ να χρησιμοποιήσει στο έπακρο όλες τις ικανότητές του».

Υπάρχουν επτά τέτοιες διαθέσεις-σκέψης, οι οποίες είναι οι εξής:

1. Η διάθεση να έχουν ανοιχτό μυαλό και να είναι περιπετειώδεις. Η τάση για να είναι ανοιχτόμυαλοι, να εξερευνούν εναλλακτικές απόψεις, εναλλακτικές της στενής σκέψης και η ικανότητα να παράγουν πολλαπλές επιλογές.

2. Η διάθεση προς διανοητική περιπέτεια. Η τάση να αναρωτιέται κανείς, να δοκιμάζει, να βρίσκει προβλήματα, να διερωτάται, να εμφανίζει εγρήγορση σε ό,τι αφορά τις ανωμαλίες και η ικανότητα στενής παρατήρησης και διαμόρφωσης ερωτημάτων.

3. Η διάθεση αποσαφήνισης και αναζήτησης της κατανόησης. Μια επιθυμία για ξεκάθαρη κατανόηση, αναζήτηση συνδέσεων και εξηγήσεων, μια εγρήγορση σε ό,τι αφορά την ασάφεια, η ανάγκη για συγκέντρωση και η ικανότητα να «χτίζει» έννοιες.

4. Η διάθεση για σχεδιασμό και στρατηγική. Το κίνητρο για τον καθορισμό στόχων, για τη δημιουργία και εκτέλεση σχεδίων και για ενόραση των αποτελεσμάτων, μια εγρήγορση για το πιθανό λάθος και την ανακρίβεια και η ικανότητα να θέτει στόχους και να φτιάχνει συγκεκριμένα πλάνα.

5. Η διάθεση να είναι διανοητικά προσεκτικός. Η θέληση για ακρίβεια, οργάνωση, πληρότητα, μια εγρήγορση για το πιθανό λάθος ή ανακρίβεια και η ικανότητα να επεξεργάζεται πληροφορίες με ακρίβεια.

6. Η διάθεση για αναζήτηση και αξιολόγηση. Η τάση να αμφισβητεί τα δεδομένα, να απαιτεί αιτιολόγηση, μια εγρήγορση στην ανάγκη για παροχή αποδείξεων και η ικανότητα να ζυγίζει και να αξιολογεί.

7. Η διάθεση μεταγνωστικής: Η τάση να παρακολουθεί και να ελέγχει τη ροή της σκέψης ενός ατόμου, εγρήγορση σε πολύπλοκες έννοιες και τρόπο σκέψης και η ικανότητα να ασκεί έλεγχο σε ψυχικές διαδικασίες και να είναι ανακλαστικός.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μαζί, όταν χρησιμοποιηθούν στις κατάλληλες περιπτώσεις, επιτρέπουν στους ανθρώπους να εμπλακούν πλήρως με δύσκολα πνευματικά προβλήματα.

ΜΕΤΡΟΝ ΑΧΡΗΣΤΟΝ

Αν υπάρχει μια εποχή που έχει καταρρίψει ΑΠΟΛΥΤΑ το περίφημο "μέτρον άριστον" είναι τούτη δω η παράνοια που έχουν μεταφράσει σαν καθημερινότητα οι άνθρωποι. Η υπερβολή σ΄ολο το μεγαλείο της. Υπερβολικές, βουλιμικές επιθυμίες για το οποιοδήποτε σκατό κυκλοφορεί. Κσι δεν μιλάω μόνο για τους εθισμένους αποχαυνωμένους καταναλωτές της ύλης, στο "όλοι" συμπεριλαμβάνεται και η λεγόμενη ελιτ του πνεύματος, της επιστήμης της τεχνολογίας. Που θέλουν να φτάσουν αυτοί οι άνθρωποι επιτέλους? Τι θέλουν να αποκτήσουν? Υπάρχει ένα όριο, έστω και χαμένο κάπου στο βάθος του ορίζοντα, που να είναι ΤΟ ΟΡΙΟ ΙΚΑΝΟΠΌΙΗΣΗΣ αυτής της απύθμενης και αρρωστημένης απληστίας που έχει θερίσει κάθε έννοια λογικής στον ανθώπινο νου? Αναρωτιέμαι υπήρξε τελικά, ποτέ, ένα τέτοιο όριο?

Γιατί κάποιος θέλει να τα έχει όλα? Γιατί κάποιος θέλει να μάθει τα πάντα? Για να γίνει τι? ΘΕΟΣ? Και να κάνει τι όταν γίνει θεός του χρήματος ή θεός του πνεύματος? Να υποτάξει τους υπόλοιπους? Να τους κοιτάει από ψηλά? Να παίζει με τις μάζες? Να γίνει το μέγιστο οικοδόμημα ανάμεσα στα χαμόσπιτα? Μας τα έχουν πρήξει στη κυριολεξία οι κάθε είδους σωτήρες, μεσσίες, όσοι είδαν το φως το αληθινό, μας τα έχουν πρήξει στο ίδιο βαθμό κι ίσως χειρότερα ακόμα από εκείνους που ονειρεύονται τα ηλίθια μπιχλιμπιδια που θέλουν ν΄αποκτήσουν.

Ο πολιτισμός της βουλιμίας....

Γυρνάς το μάτι από τη μία και βλέπεις ανθρώπους που καταναλώνουν όλη τη ζωή τους να αγοράζουν... να αγοράζουν ασταμάτητα, να δουλεύουν σαν σκλάβοι, τρελλαμένοι, για να αγοράζουν. Οτιδήποτε τους πλασάρρουν εκείνοι που καταναλώνουν όλη τη ζωή τους για να πουλάνε. Κι από την άλλη υπάρχει ένας κόσμος υποτίθεται πνευματικός που κάνει τι ακριβώς? Ονειρεύεται σενάρια αθανασίας, ονειρεύεται να δημιουργήσει νέους Αδάμ? Δισεκατομμύρια πειραματατόζωα μιας παρανοϊκής κοινωνίας που έχει χάσει ΚΑΘΕ ΜΕΤΡΟ. Μια απίστευτη Βαβέλ που ΘΕΛΕΙ, ΘΕΛΕΙ, ΘΕΛΕΙ κι άλλα, κι άλλα... ΟΛΑ.

Ο ανθρωπάκος που δεν έχει τίποτα συνθλίβεται γιατί αυτά που του υπέδειξαν σαν γνώμονα για την επιτυχία κοστίζουν. Συνθλίβεται ανάμεσα σε χρέη που δεν ξέρει πως δημιουργήθηκαν, σε αρρώστιες που δεν ξέρει πως να γιατρέψει, σε μια καθημερινότητα που δεν την ορίζει ΠΟΤΕ. Κι ο "επιτυχημένος" ανθρωπάκος δεν μπορεί να σταματήσει. Δεν ξέρει που είναι τα όρια της ευτυχίας του. Δεν μπορεί να την αντλήσει από πουθενα γιατί πάντα ΚΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ. Ολη η υπόλοιπη φύση που είναι δίπλα του γεμάτη από χιλιάδες είδη που δεν ανήκουν στο βασίλειό του του φαίνεται ταπεινή, ανούσια, κατώτερή του.... Το σκυλάκι που έχει στο σπίτι, το γατάκι, το θεωρεί υπολελειμμένο στου νου σε σχέση με τη δική του απίστευτη ικανότητα εφυίας που υποτίθεται πηγάζει από το ότι είναι η.... κορωνίδα της δημιουργίας...

Θαυμάστε μια κορωνίδα... Θαυμάστε τον εφυέστατο άνθρωπο... Με τις ιδιαίτερες ικανότητες που του έχουν δοθεί σαν προνομιούχο παιδί από κάποιο δημιουργό. Θαυμάστε τον μεγάλο άνθρωπο , τον σούπερμαν και τον μπάτμαν μαζί σε μια συσκευασία που έχει το θράσος να νοιώθει ανώτερος από μια αμοιβάδα...Την ώρα που ο σκύλος του είναι ξαπλωμένος κάπου κι ονειρεύεται χωρίς να υπάρχει τίποτα άλλο να τον ενοχλήσει εκτός από αυτό που η φύση επιβάλλει.. το αφεντικό του το πανέξυπνο, αυτός ο τιτανας της γνώσης, είναι στημέος σε μια ουρά... για να παρακαλάει για μια δουλειά, για να αγοράζει μπιλχιμπίδια, για να πληρώνει χαράτσια, για να αλλάζει κάθε τρεις και λίγο ρουχα, παπούτσια, αυτοκίνητα, κινητά, ακίνητα, για να σχεδιάζει να πληρώσει ή να αγοράει κι αλλα, κι άλλα, κι άλλα....

Εχοντας στο μεσοδιάστημα ξεχάει τι πρέπει να τρώει, αναζητάει τη συμβουλή του διατροφολόγου, έχοντας ξεχάσει πως να κοιμάται αναζητάει την βοήθεια από χάπια και ξύδια, έχοντας ξεχάει πως να γ@μαει, αναζητάει βοηθήματα κι ανωμαλίες για να το καταφέρει... έχοντας ξεχάσει πως είναι το σώμα του τι ζητάει, τι πραγματικές ανάγκες έχει, τι τον ζωντανεύει και τι τον πεθαίνει τελικά, ικευτεύει για φάρμακα για νυστέρια, έχοντας ξεχάσει να αναπνέει κοιτάζει με λαχτάρα τους αναπνευστήρες και τα μηχανήματα υποστήριξης της ζωής του... κι όλα αυτά μέχρι ο σκύλος του να σηκωθεί από τον ύπνο να ψάξει για ένα κόκκαλο, να το μασουλήσει και να γυρίσει από την άλλη ευτυχισμένος να συνεχίσει το όνειρό του....

Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς από τις ουρές των φουκαριάρηδων για να δώσει το βραβείο ηλιθιότητας? Τους τρελλαμένους που ικευτέουν για μια ρύμιση στα χαράτσια τους σε εφορίες και τράπεζες? Τους τρελλαμένους που περιμένους σαν τους πανίβλακες για να πάρουν πρώτοι το αι-χασου? Τους τρελλαμένους που περιμένουν ένα θεό να τους σώσει? Η τους άλλους τους άλλης πνευματικής διάστασης ψωνισμένους οι οποίοι κάνουν όλα τα παραπάνω αλλά φαντασιώνονται πως είναι κάτι άλλο.....

Ο υποτίθεται ανεπτυγμένος κόσμος καταρρέι σαν χάρτινος πύργος.... Κι ο λεγόμενος υποανάπτυκτος σφαγιάζεται ανελέητα....

Κι αυτό το "μέτρον άριστον".. ακούγεται σαν μια ηχώ από κάποιο άλλο πλανήτη, που δεν καταλαβαίνει κανείς πλέον το νόημα του. Ισως ελάχιστοι. Διάσπαρτοι ένας εδώ κι ένας παραπέρα. Που με τεράστιο κόπο προσπαθούν να κάνουν το αυτονόητο. Προσπαθούν να κρατήσουν τη ζωή τους ανάμεσα σε όσους έχουν ξεχάσει πως μοιάζει. Η καλύτερα που δεν έμαθαν ποτέ σε τι χρησιμεύει τελικά. Γιατί που να χτυπηθούμε κάτω ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ να τη βρούμε αυτή την άγνωστη. Τα τέρατα που εμείς οι ίδοι πλάσαμε με την απληστία μας, με τους φόβους μας, με τη βουλιμία μας, αυτά τα τέρατα δρουν ερήμην μας πλέον. Εχουν ξαμοληθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη και σπέρνουν την αρρώστεια τους χωρίς να μπορεί να τα ελέγξει κανένας. Σάρκα από τη σάρκα μας. Πλασμένα από τα διαστρεβλωμένα όνειρά μας. Καλοαναθρεμένα από τη μωροδοξία μας και το βουλιμικό εγώ μας, αλωνίζουν τώρα ελεύθερα και ορίζουν το μέλλον των αγέννητων ακόμα...

Δεν είναι εξωγήινοι, δεν είναι δαίμονες, δεν είναι θεοί, είναι ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΣΟΥ, που σκέπασες μ΄ενα σεντόνι και τον άφησες να σχηματίζει το αληθινό σου πρόσωπο, ενώ εσύ το έπαιζες κορωνίδα της δημιοιυργίας. Είναι το γερασμένο τέρας πίσω από τη κουρτίνα που δεν θέλεις να παραδεχτείς πως υπάρχει ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ σου. Το χειρότερο από όλα είναι πως όλα αυτά τα βλέπεις σαν μια ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. Σαν μια ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ. Σαν την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΦΙΚΤΗ ΛΥΣΗ. Κι ενώ όλα τα αυτά τα τέρατα έχουν βγει τελικά από την ίδια μήτρα, το δικό σου μυαλό, το μυαλό όλης της ανθρώπινης ιστορίας, είναι οι βασιλιάδες που έχρισε ο άνθρωπος σαν τέτοιους, για να τους εξυπηρετεί και να τους υπηρετεί... έχει βρει ένα σωρό ονόματα, και στρατόπεδα, και ιδεολογίες, και κάθε είδους κατηγοριοποιήσεις, για να λες δεν φταίμε εμείς... οι άλλοι φταίνε . Για να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα πετώντας μόνιμα το μπαλάκι.. στον άλλον. Που δεν ξέρει το σωστό που εσύ ξέρεις και που τελικά κανείς δεν ξέρει τη τύφλα του.

Κάτω από το χαράτσι κρύβεται αυτός που το έφτιαξε, κάτω από αυτόν που το έφτιαξε βρίσκεται αυτός που τον διατάζει, κάτω από αυτόν που τον διατάζει βρίσκεται το όραμα που εξυπηρετεί, κάτω από το όραμα που εξυπηρετεί βρίσκεται αυτός που του πέρασε από το μυαλό κι ονειρεύτηκε να το υλοποιήσει, κάτω από αυτό βρίσκεται η επιλογή ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς δρόμους, κι ανάμεσα σ΄αυτούς , αυτός που έπρεπε να διαλέξει πάνω σε ποιον θα χτιστεί όλο το οικοδόμημα. Και ω τι έκπληξη μάντεψε ποιος είναι αυτός ο κάπιοος....

Αλλά και σ΄αυτό ακόμα έχεις μια καλή δικαιολογία... Δεν φταίω εγώ. Το φίδι έφταιγε...

Μήπως ήρθε η ώρα, ξανά ν΄αφήσει το κατοικιδιο σου να σε εκπαιδεύσει εκ νέου? Μήπως αυτό που μας λείπει είναι να κατεβάσουμε μερικές κλίμακες πιο κάτω το ψωνισμένο εγώ μας και να ανατρέξουμε στη γνώση που προσφέρει η απλότητα, και να απαιτήσουμε επί τέλους, να έχουμε τόσα όσα χρειάζονται για να σπάσουμε τα δεσμά της εξάρτησης? Ισως ο λευκός άνθρωπος για να εκτιμήσει εκ νέου την αληθινή αξία της ζωής που τόσο επιδεικτικά έχει φτύσει, να πρέπει να τα χάσει όλα. Αρχίζω και σκέφτομαι πως τη τελική λύση θα την δώσουν και πάλι τα τέρατα πέφτοντας στο ίδιο λάθος. Θα έχουν πιστέψει πως είναι αθάνατα, θα έχουν σιγουρευτεί πως είναι οι κυρίαρχοι του κόσμου, θα φτάσουν την απληστία τους πέρα από κάθε όριο, και τότε ίσως ο κατεστραμένος ανθρωπάκος, πιάνοντας πάτο, ξυπνήσει. Οπως ξυπνάει κανείς πατώντας φρένο στον ύπνο του μετά από ένα εφιάλτη...

Mυστικά αναίσθητων ανθρώπων (και πώς να τους μοιάσετε)

Τι κρύβεται μέσα στο μυαλό όσων κοιμούνται σαν πουλάκια, σπανίως ανησυχούν και το στρες φαίνεται να μην τους αγγίζει;
Κάνουμε μια βουτιά στις σκέψεις εκείνων που δεν αφήνουν την ανησυχία να στοιχειώσει τη ζωή τους και αποκαλύπτουμε κάποια μυστικά τους.
Η ανησυχία είναι ωφέλιμη όταν μας κινητοποιεί να δράσουμε και να βρούμε λύσεις.
Όταν όμως στο μυαλό μας κυριαρχούν τα χειρότερα σενάρια, τότε ξεκινούν τα προβλήματα.
«Και αν με απολύσουν και καταλήξω στο δρόμο;», «Και αν δεν πληρώσω το πρόστιμο και βρεθώ χρεωμένος και μπω στη φυλακή;», «Τι θα συμβεί αν..;».
Η υπερβολική ανησυχία, που συνδυάζεται με μπόλικα στοιχεία αβεβαιότητας και καταστροφολογίας, σπανίως ωφελεί.

Οι άνθρωποι που ανησυχούν υπερβολικά συνήθως φοβούνται μια απροσδιόριστη απειλή – ένα αόριστο κακό ενδεχόμενο στο μέλλον.
Η συνεχής ανησυχία είναι δυνατόν να επηρεάσει τη ζωή μας και να μας παραλύσει συναισθηματικά.
Μπορούμε, όμως, να σπάσουμε το φαύλο κύκλο των παράλογων φόβων παίρνοντας πρώτα απ? όλα μαθήματα από εκείνους που δεν χάνουν τον ύπνο τους, ούτε τρώνε τα νύχια τους ανησυχώντας για το «τι θα συμβεί αν…».

Ας δούμε, λοιπόν, πώς σκέφτονται.
Εστιάζουν στο παρόν
Μία από τις μεγαλύτερες διαφορές ανάμεσα σε εκείνους που ανησυχούν υπερβολικά και σε όσους δεν αφήνουν την ανησυχία να επηρεάζει τη ζωή τους, είναι ότι οι δεύτεροι δεν αναλώνονται σκεπτόμενοι διαρκώς τι θα φέρει το μέλλον.
Το μυστικό: Μια τεχνική που μπορεί να μας βοηθήσει είναι να σημειώσουμε σε ένα χαρτί ποιο ακριβώς είναι το θέμα που μας ανησυχεί, έτσι ώστε να μην αφήσουμε το μυαλό μας να παρασυρθεί από παράλογες φοβίες που μας απομακρύνουν από το αληθινό πρόβλημα.

Αποστασιοποιούνται
Οι άνθρωποι που δεν ανησυχούν υπερβολικά όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα παίρνουν τις αποστάσεις τους, γεγονός που τους επιτρέπει να δουν την κατάσταση πιο αντικειμενικά και με τη συναισθηματική αποστασιοποίηση, που είναι απαραίτητη για να βρουν λύσεις.
Το μυστικό: Ακόμη και αν αυτό φαίνεται δύσκολο για τους… ανήσυχους τύπους, οι ειδικοί τούς προτείνουν να καταγράφουν τα «χειρότερα σενάρια» που περνούν από το μυαλό τους και να βλέπουν κατά πόσον είναι πιθανά.
Να αντιμετωπίζουν, δηλαδή, τις ανησυχίες τους όχι ως γεγονότα, αλλά ως υποθέσεις τις οποίες ελέγχουν για να δουν αν ευσταθούν. Ο τρόπος αυτός αποδυναμώνει τα εφιαλτικά σενάρια και βοηθά να εστιάσουμε στο τρέχον πρόβλημα.

Ανησυχούν, αλλά… αργότερα
Όλοι οι άνθρωποι ανησυχούν – μάλιστα οι γυναίκες φαίνεται να είναι πιο επιρρεπείς από τους άνδρες, ίσως επειδή εξελικτικά ο ρόλος τους είναι να προστατεύουν τα παιδιά από τους πιθανούς κινδύνους.
Ωστόσο, η μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που γίνονται έρμαια των φόβων τους και σε όσους διαχειρίζονται αποτελεσματικά τις ανησυχίες τους, είναι ότι οι δεύτεροι δεν αναλώνονται στην καταστροφολογία.
Το μυστικό: Μια καλή στρατηγική για την αντιμετώπιση της υπερβολικής ανησυχίας είναι να ασχοληθούμε με αυτήν… αργότερα.
Την ώρα που η ενοχλητική σκέψη εισβάλλει στο μυαλό μας ας συνεχίσουμε με τις δραστηριότητές μας, λέγοντας στον εαυτό μας ότι θα σκεφτούμε τι θα κάνουμε με αυτή μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας αργότερα.
Συχνά, το αποτέλεσμα είναι να την ξεχάσουμε εντελώς.
Δεν παρασύρονται
Η συνεχής ανησυχία εμπλέκει τα θύματά της σε έναν φαύλο κύκλο αρνητικών σκέψεων, με αποτέλεσμα ένα πρόβλημα που μπορεί να είναι αντιμετωπίσιμο να φαίνεται ανυπέρβλητο, αφού στο μυαλό τους όλα έχουν ήδη πάει στραβά.
Το μυστικό: Καταγράφουμε το πραγματικό πρόβλημα με το οποίο είμαστε αντιμέτωποι στο παρόν, προσπαθώντας να εντοπίσουμε πιθανές λύσεις, τις οποίες και τολμάμε να δοκιμάσουμε ακόμη και αν δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων την αποτελεσματικότητά τους.

Αποδέχονται την αβεβαιότητα
Η αδυναμία να αποδεχθούμε την αβεβαιότητα βρίσκεται στη ρίζα των παράλογων φόβων.
Όσοι ανησυχούν υπερβολικά έχουν μια έντονη ανάγκη να γνωρίσουν και να ελέγξουν ό,τι θα τους συμβεί στο μέλλον.
Ανησυχώντας για κάθε πιθανό καταστροφικό σενάριο, πιστεύουν ότι μπορούν να προβλέψουν και να αντιμετωπίσουν ό,τι τους επιφυλάσσει το μέλλον και να αποφύγουν τα δυσάρεστα.
Το πρόβλημα είναι, όπως εξηγούν οι ειδικοί, ότι αυτή η τακτική δεν είναι αποτελεσματική.
Το μυστικό: Ανησυχώντας για ό,τι μπορεί να πάει στραβά, δεν ξορκίζουμε το κακό.
Ενδεχομένως να νιώθουμε πιο ασφαλείς, αλλά αυτό είναι μια πλάνη. Εστιάζοντας σε επικείμενες απειλές, όχι μόνο δεν τις αποτρέπουμε, αλλά στερούμαστε και την απόλαυση της ζωής μας στο παρόν.
Ενίοτε, μάλιστα, είναι δυνατόν με αυτόν τον τρόπο και να τις προκαλέσουμε.
Για παράδειγμα, αν πηγαίνοντας σε μια συνέντευξη για δουλειά κάνουμε αρνητικές σκέψεις απαξίωσης και γελοιοποίησης του εαυτού μας, γινόμαστε περισσότερο νευρικοί, γεγονός που μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες όσον αφορά την εντύπωση που θα αποκομίσει για εμάς ο πιθανός εργοδότης μας.
Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, αν είναι δυνατόν να είμαστε σίγουροι για οτιδήποτε στη ζωή. Ας σκεφτούμε αν περιμένουμε «τα χειρότερα» μόνο και μόνο επειδή είναι απρόβλεπτα.
Ας προκαλέσουμε τον ίδιο τον φόβο της αβεβαιότητας και θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα προόδου.

Σε αρμονία με τα συναισθήματά τους
Η συνεχής ανησυχία κρατά το μυαλό απασχολημένο και μας αποσπά από τα ίδια μας τα συναισθήματα.
Δεν είναι όμως δυνατόν να «σωπάσουμε» τα συναισθήματά μας με αυτόν τον τρόπο.
Περιστασιακά τα καταστέλλουμε, αλλά μόλις σταματήσουμε τις καταστροφικές σκέψεις αυτά βρίσκουν ξανά διέξοδο και μας ζητούν να τα διαχειριστούμε.
Το μυστικό: Όσοι δεν καταστροφολογούν είναι σε αρμονία με τα συναισθήματά τους – θετικά και αρνητικά. Αποδέχονται ότι δεν μπορούν να έχουν διαρκώς τον έλεγχο και ότι τα συναισθήματα που βιώνουν δεν είναι πάντα ξεκάθαρα.
Η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα, όπως και η ίδια η ζωή, είναι μπερδεμένα.
Μπορούμε, όμως, να δούμε τα αρνητικά συναισθήματα ως ένα σημάδι ότι η κατάσταση που τα προκαλεί -π.χ. σχέσεις, δουλειά, λογαριασμοί- απαιτεί την προσοχή μας και να λάβουμε τα μέτρα μας.

Οι σωστές ερωτήσεις
Όταν το μυαλό αρχίζει να κατρακυλά στο μονοπάτι των παράλογων σκέψεων, ας θέσουμε στον εαυτό μας μια σειρά ερωτήσεων που μπορούν να μας επαναφέρουν στον ορθό δρόμο της λογικής:
1 «Είναι δικό μου πρόβλημα;».
2 «Έχω κάποιο βαθμό ελέγχου της κατάστασης;».
3 «Έχω ήδη κάνει ό,τι μπορώ γι? αυτό;».
4 «Είναι κάτι που πρόκειται να συμβεί σύντομα; Εάν δεν είναι επικείμενο, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχήσω γι? αυτό τώρα».
5 «Υπάρχουν αποδείξεις για αυτήν μου τη σκέψη;».

Η εναλλακτική σκέψη
Οι έρευνες αποκαλύπτουν ότι όσο προσπαθούμε να διώξουμε μια δυσάρεστη σκέψη από το μυαλό μας τόσο αυτή κυριαρχεί στον νου μας. Αντί, λοιπόν, να προσπαθούμε να μη σκεφτούμε αρνητικά, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε έναν εσωτερικό διάλογο, θέτοντας ερωτήσεις που οδηγούν σε εναλλακτικές σκέψεις.
Ας αναρωτηθούμε για παράδειγμα: «Πώς θα σκεφτόταν κάποιος άλλος στη θέση μου;», «Τι θα έλεγα σε κάποιον άλλο για να τον βοηθήσω με αυτές τις σκέψεις;», «Πώς θα σκέφτομαι για το ίδιο πράγμα σε μερικά χρόνια;».

Oι κατάλληλες παρέες
Εάν υπάρχει κάποιο πρόσωπο στη ζωή μας που μας αυξάνει τα επίπεδα του στρες και πυροδοτεί το φαύλο κύκλο της ανησυχίας, καλό είναι να θέσουμε κάποια όρια όσον αφορά τα θέματα που επιτρέπεται να συζητάμε μαζί του.

Γιατί γινόμαστε εύκολα θύματα;

Ο Πύργος του Άιφελ βρίσκεται στη Γαλλία. Σωστό ή λάθος; Οι περισσότεροι από εμάς μπορούν με ταχύτητα να απαντήσουν σε αυτή την ερώτηση με βάση τις γενικές τους γνώσεις. Εάν απεναντίας κάποιος διατύπωνε την πρόταση, “Η κυψέλη είναι ένα κτίριο στη Νέα Ζηλανδία”, πόσοι από εμάς θα καταλήγαμε εύκολα σε μία απάντηση εάν δεν είχαμε πρώτα επισκεφθεί τη χώρα ή παρακολουθήσει κάποιο ντοκιμαντέρ; Η διαίσθηση θα έπαιρνε τον κύριο λόγο.

Μέχρι να φτάσουμε στη γνώση για κάθε απάντηση που μας ζητείται, εμπιστευόμαστε τη διαίσθησή μας. Με διαφορετικά λόγια, στηριζόμαστε στο ένστικτο μας, σε ένα είδος αληθοφάνειας όπως το αποκαλεί ο Stephen Colbert, και όχι σε γνώσεις που αποκτάμε από τα βιβλία που διαβάζουμε. Μία ομάδα γνωστικών ψυχολόγων προχώρησε σε αυτή ακριβώς τη μελέτη. Θέλησε να εξετάσει πώς τείνουμε να πιστεύουμε γεγονότα που ποτέ δεν συνέβησαν και γιατί πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν ανακριβείς πληροφορίες για να αποφασίσουν πότε πρέπει να πιστέψουν σε κάτι ή όχι.

Για παράδειγμα, σε μία έρευνα του πανεπιστημίου του Michigan, η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρούσε ότι μία πρόταση ήταν αληθής όταν ήταν γραμμένη σε υψηλή αντίθεση χρωμάτων, (οι λέξεις είχαν μπλε χρώμα σε λευκό φόντο), και όχι σε χαμηλή αντίθεση, όταν δηλαδή οι λέξεις είχαν κίτρινο χρώμα σε λευκό φόντο. Παρόλο που η αντίθεση στα χρώματα δεν είχε καμία σχέση με την εγκυρότητα της θέσης μπορούσε να προκαταβάλει την απάντηση πολλών ανθρώπων.

Οι ζωηρές διαφορές στα χρώματα είχαν τη δύναμη να δημιουργήσουν ένα πλέγμα αληθοφάνειας γύρω από μία πρόταση, δεδομένου ότι ήταν ευκολότερο να διαβαστούν απ? ότι οι απόψεις που ήταν γραμμένε με κίτρινο χρώμα. Αυτό σημαίνει πως η εύκολη ανάγνωση και επεξεργασία δημιουργεί μία εξίσου εύκολη παραδοχή πως αυτό που διαβάζουμε εκείνη τη στιγμή είναι και αξιόπιστο. Μας αρέσει ο τρόπος που είναι γραμμένο οπότε θεωρούμε ότι είναι και αληθές.

Μία φωτογραφία… χίλιες εσφαλμένες λέξεις

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, εκείνο που αποδείχθηκε είναι πως η εύκολη επεξεργασία μας κάνει να πιστεύουμε πως οι πληροφορίες που λαμβάνουμε, είναι αξιόπιστες, αληθινές και οικείες. Η αίσθηση της οικειότητας σηματοδοτεί κάτι που μπορούμε να εμπιστευτούμε, ενώ οι πληροφορίες που είναι δύσκολο να επεξεργαστούν, επισημαίνουν κίνδυνο. Η απόδειξη αυτού έρχεται από μία ακόμη μελέτη. Ψυχολόγοι από τον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία, εστίασαν τις ερευνητικές τους μεθόδους γύρω από το πώς ονόματα και φωτογραφίες μπορεί να μας επηρεάσουν ως προς τις αναμνήσεις μας και τις αντιλήψεις που έχουμε για τους άλλους.

Μία “πειραγμένη” φωτογραφία είναι ικανή να ανασύρει μνήμες που δεν υπήρξαν ποτέ

Δεδομένου ότι μία φωτογραφία είναι η καταγραφή πραγματικών γεγονότων, διαπιστώθηκε μπορεί να μας επηρεάσει έμμεσα με τέτοιο τρόπο που να μας ωθήσει να θυμηθούμε ένα γεγονός παρότι δεν έχει συμβεί ποτέ. Για παράδειγμα, όταν μία ομάδα ανθρώπων είδε στα πλαίσια της έρευνας, μια αλλοιωμένη φωτογραφία του Μπαράκ Ομπάμα να ανταλλάσσει χειραψία με τον πρώην πρόεδρο του Ιράν, Αχμαντινετζάντ Μαχμούντ, είπε πως πραγματικά θυμόταν το συμβάν παρόλο που ήταν ψευδές. Οι φωτογραφίες έχουν τη δύναμη να μας παγιδεύσουν ακόμη και στην προσπάθεια μας να ανασύρουμε αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία.

Με παρόμοιο τρόπο, οι άνθρωποι που είδαν μία παραποιημένη φωτογραφία από τα παιδικά τους χρόνια, ανακάλεσαν μία ψεύτικη εμπειρία, όπως μία βόλτα με αερόστατο με τον ίδιο εκφραστικό τρόπο που θα περιέγραφαν ένα αληθινό βίωμα. Μία φωτογραφία ασκεί τόσο μεγάλη επιρροή επάνω μας που μπορεί να μας κάνει μέχρι και να αλλάξουμε την άποψη μας για κάτι.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με το πανεπιστήμιο Βικτόρια του Ουέλινγκτον, όταν οι άνθρωποι διάβαζαν μία δήλωση όπως, ότι “Τα Macadamia καρύδια ανήκουν στην ίδια εξελικτική οικογένεια με τα ροδάκινα” και η θέση αυτή συνοδευόταν από μία φωτογραφία με τίτλο “Ένα μπολ με macadamia καρύδια”, αυξάνονταν οι πιθανότητες να πιστέψουν ότι ο ισχυρισμός αυτός είναι αληθινός.

Ένα εύκολο όνομα… σε βιαστικές κρίσεις

Οι φωτογραφίες περιείχαν αληθοφάνεια, είχαν τη δύναμη να πείσουν το κοινό που τις έβλεπε, αλλά ένα φωτογραφικό υλικό δεν είναι το μόνο με βάση τους επιστήμονες, που μπορεί να επηρεάσει την κρίση των ανθρώπων. Η προφορά μίας λέξης όσο κι αν φαίνεται παράξενο, επηρεάζει κατά πολύ τις αντιλήψεις μας για προϊόντα και διάφορες δραστηριότητες.

Ένα εύκολο όνομα είναι συνώνυμο της αξιοπιστίας

Όπως αποδεικνύεται, είναι στην ανθρώπινη φύση να προτιμάμε πράγματα που είναι ευκολότερο να προφέρουμε. Για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι το τρενάκι στο λούνα παρκ (roller coaster), που ονομάζεται “Ohanzee” είναι λιγότερο επικίνδυνο από εκείνο που ονομάζεται “Tsiischili”, ή ότι το “Magnalroxate” είναι πιο ασφαλές προσθετικό τροφίμων από το “Hnegripitrom”.

Η προφορά είναι ένα στοιχείο που επεκτείνεται ως προς την επιρροή που ασκεί, και στην καθημερινότητα, σύμφωνα με τους ειδικούς. Τείνουμε να δίνουμε περισσότερες ψήφους σε ονόματα που μένουν στη μνήμη μας γιατί τα θεωρούμε περισσότερο οικεία, ασφαλή και λιγότερο ριψοκίνδυνα, σε μία δουλειά, ένα εύκολο όνομα θα μπορούσε να μετρήσει ευνοϊκά στην αξιολόγηση ενός βιογραφικού.

Μπορεί να μας φαίνεται αδύνατο έως ακατόρθωτο αλλά πολλές από τις προκαταλήψεις μας συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με βιαστικές εντυπώσεις στις οποίες καταλήγουμε. Η διαίσθηση δεν μπορεί να μας κατευθύνει στην αλήθεια από μόνη της. Ιδιαίτερα ένα εύκολο όνομα ή μία εντυπωσιακή φωτογραφία… Πόσοι από εμάς είχαμε παρατηρήσει αλήθεια, τέτοια σύνδεση;

Οργασμός: Τελικά το μέγεθος της γυναίκας έχει σημασία

Η κλειτορίδα είναι η πιο ευαίσθητη ζώνη του σώματος μιας γυναίκας.
Και όπως αποδεικνύεται, το μέγεθός της έχει σημασία: μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι στις γυναίκες που έχουν προβλήματα οργασμού, η κλειτορίδα είναι μικρότερη και βρίσκεται μακρύτερα από τον κόλπο.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μαγνητική τομογραφία (MRI) για να σαρώσουν την περιοχή της πυέλου 30 γυναικών που ήταν κατά μέσο όρο 32 ετών.
Δέκα από αυτές τις γυναίκες είχαν αναφέρει ότι είχαν σπάνια ή δεν είχαν ποτέ οργασμούς, παρά τις προσπάθειες.
Οι υπόλοιπες ανέφεραν φυσιολογική οργασμική εμπειρία κατά τη διάρκεια του σεξ.

Συγκρίνοντας τις δύο ομάδες γυναικών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η άμεση απόσταση ανάμεσα στην κλειτορίδα και τον κόλπο ήταν 5 έως 6 χιλιοστά μεγαλύτερη κατά μέσο όρο στην ομάδα των γυναικών με προβλήματα οργασμού.
Αυτές οι γυναίκες είχαν επίσης μια μικρότερη κλειτορίδα κατά μέσο όρο.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το μέγεθος και η θέση της κλειτορίδας μπορεί να είναι σημαντικά στη σεξουαλική λειτουργία των γυναικών, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύτηκε στη Journal of Sexual Medicine.
«Δεν υπάρχει σημείο G. Υπάρχει ένα σημείο C: η κλειτορίδα», δήλωσε η ερευνήτρια δρ Σούζαν Όκλεϊ, του Νοσοκομείο του Καλού Σαμαρείτη στο Σινσινάτι του Οχάιο.
«Είναι η πηγή μεγάλου μέρους της σεξουαλικής ευχαρίστησης για τις γυναίκες».

Γεννημένες με καλύτερη ανατομία;
Είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς αν είναι η ανατομία της κλειτορίδας που επηρεάζει τον οργασμό ή αν το να έχεις περισσότερους οργασμούς αλλάζει την ανατομία, είπε η Όκλεϊ.
«Είναι σαν την κότα με το αυγό. Μήπως αυτές οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη κλειτορίδα επειδή έχουν περισσότερους οργασμούς;
Ή γεννιούνται με μεγαλύτερη κλειτορίδα που τους επιτρέπει να έχουν καλύτερη λειτουργία;».

Η κλειτορίδα στην πραγματικότητα, είναι κάτι περισσότερο από ένα «κουμπί» ορατό στην επιφάνεια του σώματος.
Η σύνθεση της κλειτορίδας, η οποία έχει σχήμα μπούμερανγκ, εκτείνεται κάτω από το δέρμα.
Είναι πιθανό ότι μια μικρότερη απόσταση μεταξύ αυτών των δομών και του κόλπου καθιστά ευκολότερη τη διέγερση της κλειτορίδας κατά τη συνουσία, είπε η Όκλεϊ.
Το ορατό, εξωτερικό τμήμα της κλειτορίδας, η οποία ονομάζεται βάλανος, περιέχει χιλιάδες νεύρα που βρίσκονται μαζί σε μια μικρή περιοχή και φαίνεται να είναι το κέντρο της σεξουαλικής αίσθησης.
«Ίσως μια μεγαλύτερη κλειτορίδα να έχει περισσότερες νευρικές απολήξεις και ίσως με άμεση επαφή και διέγερση η κλειτορίδα μπορεί να έχει περισσότερη αίσθηση, με αποτέλεσμα οργασμούς», δήλωσε η Όκλεϊ.

Ένα πρόβλημα του σώματος...και μερικές φορές του μυαλού.
Τα προβλήματα οργασμού είναι κοινά μεταξύ των γυναικών.
Μελέτες δείχνουν ότι μεταξύ 18 και 34 τοις εκατό των γυναικών έχουν δυσκολία στην επίτευξη οργασμού.
Λιγότερες από τις μισές παντρεμένες γυναίκες βιώνουν οργασμό σε κάθε σεξουαλική επαφή και μόνο το 15 τοις εκατό έχει την εμπειρία πολλαπλών οργασμών.
Ωστόσο, και άλλοι παράγοντες εκτός από την ανατομία των οργάνων συμβάλλουν επίσης στη σεξουαλική δυσλειτουργία.

«Υπάρχει πολλή υποκειμενικότητα στη συμμετοχή των γυναικών στη σεξουαλική ευχαρίστηση. Κάποια θέματα είναι ψυχοκοινωνικά, μερικά από αυτά αφορούν την ανατομία και τη λειτουργία», δήλωσε η Όκλεϊ.
«Προσπαθούσαμε να επικεντρωθούμε στην ανατομία».

Για τον έλεγχο των διαφορών σε άλλες πτυχές της σεξουαλικής λειτουργίας, οι συμμετέχοντες στη μελέτη συμπλήρωσαν διάφορα ερωτηματολόγια, σχετικά με τις πτυχές της σεξουαλικής ζωής τους, συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων επιθυμίας και διέγερσής τους.
Επίσης συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με την εικόνα του σώματός τους.
«Ίσως να σκεφτείτε ότι οι γυναίκες με προβλήματα οργασμού είναι μαζεμένες κατά τη διάρκεια του σεξ ή ανήσυχες ή νοιώθουν άβολα με το σώμα τους», δήλωσε η Όκλεϊ. «Αλλά δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων».

Οι δύο ομάδες, όμως, διέφεραν ως προς τις σεξουαλικές στάσεις που προτιμούν.
Οι γυναίκες με προβλήματα οργασμού τείνουν να προτιμούν την ιεραποστολική στάση, ενώ οι γυναίκες με φυσιολογικά πρότυπα οργασμού θέλουν να είναι από πάνω από τον σύντροφό τους, σε μια θέση που παρέχει περισσότερη επαφή με την κλειτορίδα κατά τη διάρκεια της συνουσίας.
«Αυτές οι γυναίκες, όχι μόνο έχουν μικρότερη απόσταση ανάμεσα στην κλειτορίδα και τον κόλπο, αλλά και την εκμεταλλεύονται προς όφελός τους, με τη λήψη της γυναικείας δεσπόζουσας θέσης», δήλωσε η Όκλεϊ.
«Ίσως οι γυναίκες χωρίς οργασμούς να έχουν μικρή κλειτορίδα, αλλά αν προσπαθούσαν τη θηλυκή δεσπόζουσα θέση, ίσως να μπορούσαν να φέρουν πιο κοντά τη διέγερση στην κλειτορίδα και να ξεπεράσουν το γεγονός ότι είναι μικρή», είπε.

Ο Άνθρωπος ανάμεσα στο χαμό και στα άστρα

«Ο κόσμος ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο και θα τελειώσει χωρίς αυτόν»
Claude Levi-Strauss

Έγραφα τις προάλλες ότι «η τέχνη είναι το άλλοθι της ανθρωπότητας».

Σήμερα νιώθω ότι η τέχνη, τα γράμματα, ο πολιτισμός είναι το ψευδές άλλοθι των δολοφόνων.

Αν αντιμετωπίσουμε την ανθρωπότητα ως ολότητα και ζυγιάσουμε τα εγκλήματα, τότε πως μπορεί ο πολιτισμός να εξισορροπήσει τη φρίκη;

Οι καλλιτέχνες αυταπατώνται, ζουν τον προσωπικό τους μύθο, καθώς πιστεύουν ότι η τέχνη είναι η συνείδηση της ανθρωπότητας.

Η συνείδηση του πιο καταστροφικού είδους είναι πλημμυρισμένη αίμα. Και όχι μόνο συνανθρώπων.

Τα τελευταία 40 χρόνια εξαφανίσαμε το 50% των άγριων ζώων. Γιατί; Επειδή μπορούμε.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που έχει ανεπτυγμένη αυτεπίγνωση και γνώση της ιστορικής συνέχειας.

Αυτό τον κάνει ικανό να επιλέγει κι αυτό τον καθιστά απόλυτα ένοχο, δίχως κανένα ελαφρυντικό, για τα εγκλήματα του.

Αν κάποιος θα έπρεπε να δικαστεί για εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα και τον πλανήτη, αυτή θα έπρεπε να είναι η ίδια η ανθρωπότητα, στο σύνολο της.

Προσπαθείστε να δείτε την ανθρωπότητα σαν να μην είστε μέρος της. Φανταστείτε ότι ένα εξελιγμένο είδος (εξωγήινοι, θεοί, όντα από άλλες διαστάσεις) καταφτάνει για να μας δικάσει.

Ανατρέχουν όλη την ανθρώπινη ιστορία και βρίσκουν σφαγές, πολέμους, γενοκτονίες, καταστροφές.

Αλήθεια πιστεύετε ότι θα μπορούσαμε να δικαιολογηθούμε αναφέροντας τον Βαν Γκογκ και τον Καβάφη;

Πόσα βιβλία, πόσα αριστουργήματα, πόσες Ενάτες Συμφωνίες, εξισορροπούν το θάνατο ενός παιδιού, από πείνα, σε έναν πλανήτη όπου κάποιοι πληρώνουν διαιτολόγους για να χάσουν τα «κιλά των διακοπών»;

Απ” τη μια γωνιά λιμοκτονία. Από την άλλη παχυσαρκία και δίαιτες Άτκινς.
Απ” τη μία γωνιά κονσέρβες με κρέας και βιταμίνες και εμβόλια για τους σκύλους, από την άλλη αποφάγια -στην καλύτερη περίπτωση- για τους ανθρώπους.

Όμως η Γη είναι σφαιρική, δεν θα έπρεπε να έχει «γωνίες».

Άλλοθι σημαίνει ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν κάπου αλλού τη στιγμή που διαπράχτηκε το έγκλημα.

Όμως οι άνθρωποι είμαστε εδώ.

Και τώρα πια κανείς δεν μπορεί να δικαιολογηθεί λέγοντας: «Δεν ήξερα».

Αν δεν ξέρεις (ισχυρισμός ανυπόστατος στον αιώνα της πληροφορίας) είναι επειδή δεν ήθελες να μάθεις, δεν ήθελες να ακούσεις, είχες σημαντικότερα πράγματα να κάνεις.

Οι καλλιτέχνες μπορεί να βρίσκονται στον κόσμο της φαντασίας τους, αυτό όμως δεν αποτελεί τεκμήριο αθωότητας. Έχουμε αποδεχτεί το έγκλημα και είμαστε συναυτουργοί όσο το παρακολουθούμε άβουλοι και μοιραίοι.

Δεν μπορούμε να ελπίζουμε στο έλεος των δικαστών. Δεν μας αξίζει έλεος.

Οι μόνοι άνθρωποι που είναι αθώοι είναι τα παιδιά. Αυτά που σκοτώνουμε, βιάζουμε, σκλαβώνουμε, αφήνουμε να λιμοκτονήσουν ή να πεθάνουν από αρρώστιες-ανέκδοτα ή από τρομαχτικές ασθένειες (που γίνονται τέτοιες μόνο όταν απειλούν τη «γωνιά» μας).
Για όσο καιρό παιδιά θα δολοφονούνται σε κάποια γωνιά του στρογγυλού πλανήτη μας, όλοι μας θα είμαστε υπόλογοι.

Θέλω να τελειώσω αυτή τη δοκιμή με μια αχτίδα ελπίδας, το θέλω.

Σε τι μπορώ να πιστεύω, να ελπίζω;

Στο θεό ή σε κάποια άλλη ανώτερη δύναμη; Τους εξωγήινους, την Τεχνητή Νοημοσύνη, τα κρυφά σχέδια του χάους; Στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους; Στην τύχη; Στην αγάπη που πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει; Στην τέχνη; Σε τι;

Τι μπορεί να αμβλύνει την καταστροφικότητα του πιθήκου με την ατομική βόμβα;

Δεν βρίσκω απάντηση. Και δεν θέλω να παρηγοριέμαι με κάλπικα άλλοθι.

Ωχ, εδώ τι απαντάμε; (II)

Σκότωσε το γιο σου για παραδειγματισμό...

Δευτερονόμιο, κεφ 21, στίχοι 18-21:

Λέει λοιπόν το θεόπνευστο βιβλίο της ιουδαϊκής, άμα τε και χριστιανικής θρησκείας, αν έχει κάποιος γιο απειθή, φιλόνικο και υβριστή, ανυπάκουο στα λόγια των γονέων του και ο οποίος, παρά τις παιδαγωγικές τιμωρίες, δεν τους σέβεται και τους υπακούει, θα τον πάρουν οι γονείς του και θα τον οδηγήσουν στη γερουσία της πόλης που εδρεύει στην πύλη της πόλης. Εκεί οι γονείς θα ανακοινώσουν στους πρεσβύτερους και δικαστές της πόλη ότι ο γιος μας είναι απειθής, φιλόνικος και υβριστής, δεν υπακούει εις τα λόγια μας και μεθοκοπάει στα συμπόσια. Οι άνδρες της πόλης θα καταδικάσουν τον απειθή γιο να εκτελεστεί με λιθοβολισμό. Έτσι θα βγάλετε τον απειθή γιο από ανάμεσά σας, οι δε άλλοι γιοι, όταν ακούσουν τι έγινε, θα φοβηθούν και θα προσέχουν τη συμπεριφορά τους.

Δεν θα σχολιάσω εδώ τη σκληρότητα της αντιμετώπισης του απείθαρχου γιου· κάποιες υποβαθμισμένες κοινωνίες χρειάστηκε να επιβάλλουν σκληρούς κανόνες για να μην διαλυθούν και να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις. Ας δεχτούμε ότι αυτό έχει παρουσιαστεί σε διάφορους πολιτισμούς και σε διάφορες εποχές.

Να δεχτούμε επίσης ότι, λόγω του χαμηλού πολιτιστικού επιπέδου της συγκεκριμένης ιουδαϊκής κοινωνίας, μόνο με κεντρικές εντολές και οδηγίες ήταν δυνατόν να επιβληθεί η αποδεκτή κοινωνική συμπεριφορά μικρών και μεγάλων. Στο Κοράνι, το οποίο είναι ανάλογο δημιούργημα για ένα λαό σε όμοιες συνθήκες διαβίωσης, αναφέρεται μέχρι και πώς διατηρείς την καθαριότητα μετά την υπαίθρια αφόδευση στην έρημο...

Αυτό που ενδιαφέρει εδώ είναι ότι, προφανέστατα, το συγκεκριμένο κείμενο απευθύνεται στην ιουδαϊκή κοινωνία εκείνης της παλιάς εποχής, η οποία βρισκόταν σε νομαδική μετανάστευση και σε αναζήτηση ζωτικού χώρου διαβίωσης· σε μια περιοχή της υδρογείου, μάλιστα, η οποία μέχρι σήμερα ακόμα δέχεται επεμβάσεις πανταχόθεν.

Το ερώτημα είναι: εμείς, ως Έλληνες της (αρχαίας) ελληνιστικής, της μεσαιωνικής και της σημερινής εποχής, ποια σχέση μπορεί να έχουμε με αυτές τις ιστορίες και τις επιταγές δήθεν του θεού που προορίζονται για ένα νομαδικό λαό της ερήμου; Ότι πιθανόν να υπάρχουν και κάποιες χρήσιμες συμβουλές για εμάς, δεν αμφισβητείται, όπως σίγουρα υπάρχουν σε όλα τα ιστορικά «θεόπνευστα βιβλία», στο έπος του Γκιλγκαμές, στα βιβλία των βαβυλωνιακών και αιγυπτιακών θρησκειών, στη θρησκεία των Αζτέκων, στο Κοράνι κ.ο.κ.

Όσο όμως όλα αυτά που αποτελούν αναμφίβολα δημιουργήματα του πολιτισμού διαφόρων λαών, αποσιωπούνται και προβάλλεται μόνο το βιβλίο των Ιουδαίων ως θεόπνευστο, τόσο ευκολότερα καταρρέει αυτή η μυθοπλασία και μαζί της και ό,τι άλλο έχει προσκολληθεί επάνω της, π.χ. η χριστιανική θρησκεία, η οποία σέρνει έτσι κι αλλιώς τεράστιο δικό της έρμα.

Επιτάχυνση ευτυχίας

10 δευτερόλεπτα: Τόσο χρειάζεσαι για να βρεις την ευτυχία

Ξυπνάς το πρωί γεμάτος αισιοδοξία και όλα δείχνουν πως αυτή η μέρα έχει κάθε λόγο να είναι υπέροχη. Στο δρόμο όμως προς το γραφείο ανοίγεις το ραδιόφωνο και ακούγοντας τα νέα οικονομικά μέτρα, η καλή σου διάθεση εξανεμίζεται. Κι αυτή η μελαγχολία που σε έπιασε δεν λέει να σ’ αφήσει μέχρι το βράδυ…
Τι συμβαίνει και όταν ακούμε κάτι άσχημο ή συμβαίνει κάτι δυσάρεστο κολλάμε σε αυτό, προσπερνώντας μάλιστα τις περισσότερες φορές τις ευκαιρίες να χαμογελάσουμε;
Ο νευροψυχολόγος Ρικ Χάνσον, εξηγεί στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Hardwiring Happiness ότι αυτό οφείλεται στον ίδιο μας τον εγκέφαλο. Μέσα στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, ο εγκέφαλος των προγόνων μας ανέπτυξε αυτή την τεχνική προκειμένου να θυμόμαστε τι θα μπορούσε να μας βλάψει και επομένως να μπορούμε άμεσα να το αποφύγουμε:

«Τα αρνητικά κολλάνε στο μυαλό μας σαν βέλκρο και τα θετικά γλιστράνε από αυτό σαν τεφλόν», όπως λέει ο ίδιος. Μπορεί η συγκεκριμένη τεχνική να ήταν αποτελεσματική κάποτε, αλλά σήμερα, που δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κανένα θηρίο στη ζούγκλα, έχει γυρίσει σαν μπούμερανγκ.

Πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας και μας κάνει να εγκλωβιζόμαστε στις αρνητικές σκέψεις; Όπως εξηγεί ο Χάνσον, «το μυαλό μας έχει εκπαιδευτεί στο να αναζητά τις αρνητικές σκέψεις και μόλις τις βρει, εστιάζεται σε αυτές». Σκεφτείτε τις συνάψεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους νευρώνες σαν λεωφόρους μέσω των οποίων μεταφέρονται μηνύματα. Όσο κανείς παίρνει την ίδια διαδρομή («εστιάζομαι στα αρνητικά -ασυνείδητα- ώστε να προστατεύσω τον εαυτό μου»), τόσο πιο στέρεος γίνεται ο δρόμος, τόσο περισσότερο «χτίζεται» αυτό το δίκτυο. Κάπως έτσι χτίζεται και η συνήθεια του νου μας να επικεντρώνεται στα αρνητικά. Μάλλον όμως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε νέους δρόμους για το μυαλό κι εμάς τους ίδιους.
Όσο δυνατές κι αν είναι οι συνήθειες, όσο κι αν ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να εστιάζεται στα αρνητικά, οι μελέτες των επιστημόνων έρχονται να επιβεβαιώσουν πως όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν. Χάρη στη νευροπλαστικότητα, δηλαδή την ικανότητα του μυαλού μας να δημιουργεί νέες συνάψεις ανάμεσα στους νευρώνες, μπορούμε να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα, κι αυτό ισχύει ακόμα και για τους ενήλικες.
Οι μαγνητικές τομογραφίες όσων συμμετέχουν στις έρευνες των νευροεπιστημόνων δείχνουν ξεκάθαρα πως όλοι έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο νους μας: να σταματήσουμε το λογισμικό που τρέχει στον εγκέφαλό μας και μας κάνει να κολλάμε στις αρνητικές σκέψεις και στη θέση του να εγκαταστήσουμε ένα νέο, που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία. Με ποιον τρόπο;

Επιτάχυνση ευτυχίας: 0-100 σε 10”. «Ο εγκέφαλος», εξηγεί ο Χάνσον, «μοιάζει με κασετόφωνο παλιάς τεχνολογίας. Για να ηχογραφήσεις ένα τραγούδι, πρέπει να το παίξεις». Ο τρόπος, λοιπόν, που προτείνει είναι να στεκόμαστε σε κάθε τι θετικό για 10”. Όσο οι συνάψεις του εγκεφάλου μας πυροδοτούν μεταφέροντας πληροφορίες τόσο δυναμώνουν. Αν ακούσουμε ένα θετικό σχόλιο («είσαι πολύ όμορφη σήμερα») και βιαστούμε να το προσπεράσουμε, ουσιαστικά οι νευρώνες που πυροδοτήθηκαν μένουν αδρανείς και ενεργοποιούνται άλλοι, εκείνοι που αντιστοιχούν στην επόμενη σκέψη («κι όμως, εγώ νιώθω πολύ πρησμένη σήμερα»).
Αντίθετα, αν όταν βιώσουμε κάτι θετικό αφήσουμε τον εαυτό μας να μείνει σε αυτή την κατάσταση, δισεκατομμύρια συνάψεις μέσα στο μυαλό μας ενεργοποιούνται και με το πέρασμα των δευτερολέπτων δυναμώνουν. Θυμηθείτε, οι ταχύτητες στον εγκέφαλό μας είναι ασύλληπτες, γι’ αυτό και τα 10” είναι αρκετά ώστε να ισχυροποιηθεί η θετική πληροφορία. Επιπλεόν όταν ενεργοποιούνται κάποιες συνάψεις, δημιουργούν και άλλες, κάνοντας το συγκεκριμένο δίκτυο ακόμα πιο ισχυρό.
Έτσι, την επόμενη φορά που θα ακούσουμε μια αντίστοιχη θετική πληροφορία, τα συναισθήματα που θα βιώσουμε θα είναι πιο έντονα. Γιατί θα έχουμε ήδη εκπαιδεύσει τον εγκέφαλό μας να δέχεται τέτοιου είδους πληροφορίες, έχοντας δημιουργήσει ένα δυνατό, συνεχώς εξελισσόμενο δίκτυο να τις υποστηρίζει.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι καταφέρνουν να νιώσουν στιγμιία χαρά και ευτυχία, αλλά δεν μένουν σε αυτή την κατάσταση γι’ αυτά τα απαραίτητα 10”. Δυναμώστε τους νευρώνες σας ώστε κι αυτοί με τη σειρά τους να δυναμώσουν την εσωτερική σας δύναμη», λέει ο Χάνσον. Ας σταθούμε λίγο, λοιπόν, σε ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ένα γλυκό χαμόγελο ή μια ζεστή αγκαλιά. Μόλις 10” – τόσο χρειάζεται!

Η παράξενη Κβαντική Φυσική

Quantum Philosophy: Είναι ένας Διεπιστημονικός Κλάδος της Κβαντικής Φυσικής και Φιλοσοφίας.
Η ονομασία “Κβαντική” σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη “κβάντο” που σημαίνει ΕΝΕΡΓΕΙΑ.

H Κβαντική Θεωρία της Φυσικής προκάλεσε πραγματική επανάσταση στην επιστήμη και δημιούργησε καινούριες βάσεις που πάνω τους στηρίχθηκε η τεχνολογία της σύγχρονης εποχής. Τα “κβάντα”, σύμφωνα με το θεμελιωτή της θεωρίας, το Γερμανό φυσικό Μαξ Πλανκ, είναι τα μικρά σώματα που εκπέμπονται σε μορφή ακτινοβολίας από τον ανθρώπινο οργανισμό. Όμως, όπως τα υλικά σώματα αποτελούνται από πρωτόνια και ηλεκτρόνια, έτσι και η εκπεμπόμενη από αυτά ενέργεια έχει υλική μορφή.
Κατά προέκταση, ο Γάλλος επιστήμονας ντε Μπρολί ή ντε Μπρέγι αναφέρει ότι τα φωτόνια είναι ταυτόχρονα και κύματα και σωματίδια. Αυτό ήταν η αρχή της διαμόρφωσης της νέας Μαθηματικής Φυσικής, της Κυματομηχανικής, που βασίζεται στην έννοια του υλοκύματος.
Η διαμάχη για την ερμηνεία της Κβαντικής Θεωρίας άρχισε την περίοδο 1924-26, σχεδόν αμέσως μετά την διατύπωση της. Ξεκίνησε στο 5o συνέδριο του Solvay (1927) και στο συνέδριο του Como (1927) όπου ο De Broglie διατύπωσε τη θεωρία της διπλής λύσης. Η διαμάχη αυτή αφορά επιστημολογικά, φιλοσοφικά και φυσικά προβλήματα.
Τα κεντρικότερα προβλήματα είναι: Η φυσική σημασία του πιθανοκρατικού χαρακτήρα της κβαντικής θεωρίας, η φυσική σημασία της αρχής της επαλληλίας και η φυσική σημασία της αναγωγής της κυματοσυνάρτησης.
Τα επιστημονικά αλλά και φιλοσοφικά ερωτήματα που μπήκαν τον 20ο αιώνα εξ’ αιτίας της κβαντικής Φυσικής είναι πάνω κάτω τα εξής:
1. Υπάρχουν τα μικρότερα σωματίδια, ηλεκτρόνια, φωτόνια κ.λ.π., ανεξάρτητα της ανθρώπινης ύπαρξης και παρατήρησης;
2. Αν ναι, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε τη δομή και την εξέλιξη των υποατομικών οντοτήτων και των φαινομένων;
3. Πρέπει οι φυσικοί νόμοι να διαμορφωθούν έτσι ώστε για κάθε παρατηρήσιμο φαινόμενο να υπάρχει τουλάχιστον μια αιτία που το προκάλεσε;
– Οι αντίπαλοι της κβαντικής αναιτιοκρατίας (Planck, Einstein, Erhenfest, De Broglie, Schroedinger) απάντησαν θετικά και στα τρία ερωτήματα.
– Οι δημιουργοί όμως και απολογητές της Κβαντικής Θεωρίας (Born, Bohr, Heisenberg, Pauli, Dirac) απάντησαν αρνητικά και στα τρία ερωτήματα.
Βέβαια υπήρχαν εξαιρέσεις. Π.χ. οι De Broglie και Schroedinger δέχθηκαν την Κβαντική Μηχανική αρκετά χρόνια μετά το 1927 αλλά ξαναγύρισαν στις αρχικές τους απορρίψεις.
Τα επιστημολογικά και φιλοσοφικά ερωτήματα συνδέθηκαν λοιπόν με την ισχύ της αιτιότητας, της τοπικότητας και του ρεαλισμού στην Κβαντική Φυσική.
Το πρόβλημα της αιτιότητας (τα φαινόμενα προκαλούνται από ορισμένες αιτίες) και το πρόβλημα της αιτιοκρατίας ή ντετερμινισμού (οι αιτίες καθορίζουν με ένα ορισμένο τρόπο το αποτέλεσμα) είναι ένα πανάρχαιο φιλοσοφικό πρόβλημα.
Όμως υπάρχει και το πρόβλημα της τοπικότητας, δηλαδή της ταχύτητας διάδοσης των φυσικών αλληλεπιδράσεων. Η λεγόμενη “μη-τοπικότητα” είναι μια από τις πλέον παράξενες προβλέψεις της κβαντικής θεωρίας, που μαζί με την γάτα Schroedinger, ήταν άλλη μια διαμάχη του Einstein με τον υποστηρικτή και συνιδρυτή της κβαντικής θεωρίας, τον Niels Bohr. Η μη τοπικότητα προβλέπει ότι, γεγονότα που συμβαίνουν εδώ, μπορούν να επηρεάσουν γεγονότα σε άλλο σημείο που μπορεί να είναι πολύ απομακρυσμένο από το πρώτο.
Το φαινόμενο αυτό ήταν η αιτία που έκανε τον Einstein να δηλώσει πως “ο θεός δεν παίζει ζάρια με το Σύμπαν”, στην επιστημονική διαμάχη του με τον Niels Bohr και ο οποίος του απάντησε “σταμάτα να λες στον θεό τι να κάνει”.
Σήμερα οι βασικές θέσεις στα ερωτήματα αυτά είναι είναι δύο:
1. Η ρεαλιστική, υλιστική ερμηνεία (Δημόκριτος, Γαλιλαίος, Νεύτων, Planck, Einstein, De Broglie, Bohm, Schroedinger, von Laue, Langevin κ.ά.) κατά την οποία: Υπάρχει μια φυσική, αντικειμενική πραγματικότητα, ανεξάρτητη από το υποκείμενο και τα μέσα παρατήρησης. Ο παρατηρητής δηλαδή δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα της μέτρησης.
Ισχύει επίσης η αρχή της αιτιοκρατίας, οι αιτίες δηλαδή καθορίζουν το αποτέλεσμα. Ορισμένοι από τους υποστηρικτές της υλιστικής ερμηνείας της Φύσης, όπως ο Νεύτων, δέχονται ότι τα σώματα αλληλεπιδρούν ακαριαία όσο μακριά και αν βρίσκονται (μη τοπικότητα). Η πεπερασμένη όμως ταχύτητα των φυσικών αλληλεπιδράσεων θεμελίωσε τον τοπικό χαρακτήρα των φαινομένων, που περιγράφονται από τις κλασσικές πεδιακές θεωρίες (ηλεκτρομαγνητισμός και θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν). Δηλαδή οι εκπρόσωποι αυτοί δέχονται την αρχή της τοπικότητας. Τέλος με την εξίσωση Schroedinger (1926) περιγράφεται η κίνηση των πραγματικών σωματιδίων που κινούνται στο χώρο και χρόνο θεωρώντας ότι τα σωματίδια έχουν διπλή φύση όπως δέχεται ο De Broglie.
Μια αυτονόητη υπόθεση της κλασαικής φυσικής είναι ότι υπάρχει δυνατότητα, με πολύ προσεκτικό σχεδιασμό των πειραμάτων, να καταστήσουμε εντελώς αμελητέα τη διαταραχή που προκαλεί ο ερευνητής με την ανάμειξή του στην πορεία των φυσικών φαινομένων. Η υπόθεση αυτή είναι απόλυτα δικαιολογημένη για φαινόμενα μεγάλης κλίμακας, αλλά παύει να είναι για φαινόμενα του Μικροκόσμου και για τα σωματίδια που συγκροτούν τα άτομα (τουλάχιστο με τις σημερινές μεθόδους έρευνάς τους)
2. Η θετικιστική ερμηνεία (Σχολή της Κοπεγχάγης, Bohr, von Newmann, Heisenberg, Jordan κ.ά.) αμφισβήτησε την ισχύ της ρεαλιστικής ερμηνείας για την αιτιότητα στο χώρο του Μικρόκοσμου καθώς υποστήριξαν ότι δεν ισχύει στο Μικρόκοσμο και αμφισβήτησε επίσης και την ισχύ της τοπικότητας.
Σύμφωνα δηλαδή με τον Bohr η Κβαντική Θεωρία δεν περιγράφει τον μικρόκοσμο καθ’ εαυτόν, αλλά όπως αυτός εμφανίζεται κατά την παρατήρηση, δηλαδή μέσα από την αλληλεπίδραση του με τις συσκευές μέτρησης και τον παρατηρητή.
Μέσα στα πλαίσια της θετικιστικής ερμηνείας αναπτύχθηκε η μηχανική των μητρών, από τους φυσικούς της σχολής του Goetingen όπως ο Heisenberg. Οι θετικιστές πιστεύουν ότι μεγέθη που δεν μπορούν να παρατηρηθούν δεν υπάρχουν. Έτσι η μηχανική των μητρών δεν περιέγραφε τροχιές και άλλα “υλικά” χαρακτηριστικά των μικροσωματίων, αλλά μόνο παρατηρήσιμα μεγέθη: Ενεργειακές στάθμες, πιθανότητες παρουσίας και πιθανότητες μετάπτωσης.
Ο δεύτερος μαθηματικός φορμαλισμός της κβαντικής θεωρίας περιέχεται στην εξίσωση Schroedinger η οποία περιγράφει την πιθανότητα εύρεσης ενός σωματιδίου σε κάποια περιοχή του χώρου μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Όπως απέδειξε όμως ο ίδιος ο Schroedinger οι δύο διατυπώσεις της Κβαντικής Θεωρίας είναι μαθηματικά ισοδύναμες και φυσικά οδηγούν στις ίδιες προβλέψεις. Ωστόσο η ισοδυναμία αυτή δεν σημαίνει ότι οι δύο διατυπώσεις είναι και επιστημολογικά ταυτόσημες. Η εξίσωση Schroedinger συνεχίζει τη ρεαλιστική παράδοση της Κλασσικής Φυσικής ενώ η εξίσωση μητρών του Heisenberg θεμελιώνεται σε θετικιστικά αξιώματα και αντι-αιτιοκρατικές αντιλήψεις
Η θετικιστική σχολή αφού άντλησε επιχειρήματα από τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό, έδωσε νέα επιχειρήματα για την ορθότητα των απόψεων του. Έτσι η Χριστιανική και Νεοπλατωνική Σκέψη άντλησαν θεμελιώδη επιχειρήματα από το χώρο της μικροφυσικής.
Η επίδραση αυτή αποδεικνύει την φιλοσοφική εμβέλεια της νέας φυσικής. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι φιλοσοφικά ουδέτερη, ούτε αποκομμένη από τις άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες. Ο Einstein έγραφε ότι “η ανθρωπιστική θεώρηση πρέπει να είναι πάντοτε ο κύριος στόχος των επιδιώξεων μας” ενώ ο Schroedinger έγραφε ότι “Ο επιστήμονας δεν μπορεί να αποκοπεί από τον γήινο λώρο όταν μπαίνει στο εργαστήριο ή στο αμφιθέατρο των παραδόσεων του”
Ο Schroedinger επίστευσε, για μια περίοδο ότι η κυματοσυνάρτηση (Ψ), που εμπεριέχεται στην διάσημη εξίσωσή του, περιγράφει υλικά κύματα στο φυσικό χώρο. Οι φυσικοί αντίθετα της θετικιστικής σχολής δεχόταν μόνο τα ασυνεχή, παρατηρήσιμα μεγέθη.
Την απάντηση όμως για την φυσική σημασία της κυματοσυνάρτησης (Ψ), την έδωσε ο Max Born. Το τεράγωνο της κυματοσυνάρτησης (Ψ) αντιπροσωπεύει την πυκνότητα της πιθανότητας παρουσίας του σωματίου στο σημείο x. Άρα πρόκειται για τη στατιστική ερμηνεία της Κβαντικής Θεωρίας.
Στην εισήγησή του ο Bohr στο συνέδριο του Como (1927), δέχθηκε ότι στο Μικρόκοσμο αντιμετωπίζουμε συμπληρωματικά μεγέθη (θέση-ορμή), συμπληρωματικές ιδιότητες (σωμάτιο-κύμα), συμπληρωματικές περιγραφές (χωροχρονική-αιτιακή). Η συμπληρωματικότητα ανάχθηκε κατά τον Bohr σε γενική οντολογική και γνωσιοθεωρητική αρχή, που αφορά συμπληρωματικά και αμοιβαίως αποκλειόμενες καταστάσεις, που είναι οι μόνες δυνατές. Άρα κατά τον Bohr η Κβαντομηχανική περιγραφή είναι πλήρης και οριστική.
Ο De Broglie όμως το 1927 στο 5ο Συνέδριο του Solvay αμφισβήτησε το δόγμα για την πληρότητα της κβαντικής μηχανικής, σύμφωνα με τη θεωρία του, της διπλής λύσης, κατά την οποία το σωμάτιο οδηγείται από ένα ευρύτερο κυματικό φαινόμενο το “κύμα πιλότο” ή “κυματοδηγό” που πιλοτάρει το ηλεκτρόνιο στο χώρο, και η όλη κίνηση είναι αιτιοκρατική. Την άποψη αυτή στο συνέδριο την υποστήριξε μόνο ο Einstein ενώ όλοι οι άλλοι σύνεδροι την αντιμετώπισαν με αδιαφορία.
Σε τελική ανάλυση οι φυσικοί που διαφωνούσαν με τον τελικό φορμαλισμό της Κβαντικής Μηχανικής διαφωνούσαν σε ένα σημείο. Πίστευαν ότι ήταν δυνατόν και χρήσιμο να συμπληρώσουν την θεωρία έτσι ώστε να γίνει αιτιοκρατική. Ανάμεσά τους ήταν ο Einstein, Planck, de Broglie και άλλοι.
Έτσι για παράδειγμα, στο ερώτημα γιατί διαφορετικά νετρόνια (που έχουν χρόνο ημιζωής 1000 δευτερόλεπτα περίπου) διασπώνται με μια βήτα Διάσπαση σε διαφορετικούς χρόνους και δεν διασπώνται όλα στον ίδιο χρόνο, οι οπαδοί της αιτιοκρατίας αναζήτησαν κάποιες αιτίες που καθορίζουν τους διάφορους χρόνους ζωής για τα νετρόνια ή άλλα ασταθή συστήματα. Ο Αϊνστάιν για παράδειγμα πίστευε σε κάποιες κρυμμένες μεταβλητές που υπαγόρευαν τις αιτίες για αυτές τις διαφορετικές συμπεριφορές.
Για πολλά χρόνια όμως ένα θεώρημα του Von Newmann, του 1932, εμπόδιζε τους αντιπάλους της θετικιστικής ερμηνείας, δηλαδή της Σχολής της Κοπεγχάγης, να υπερασπιστούν μια Κβαντική θεωρία ρεαλιστική και αιτιοκρατική. Το θεώρημα αυτό αποδείκνυε ότι δεν ήταν δυνατόν να κατασκευαστεί κάποια θεωρία με “κρυμμένες μεταβλητές” που θα εξηγούσε ρεαλιστικά και αιτιοκρατικά τα κβαντικά φαινόμενα.
Η απόδειξη όμως είχε γίνει από τον Von Newmann, έναν επιστήμονα για τον οποίο όλοι αιθάνονταν δέος, άρα δεν μπορούσαν εύκολα να του φέρουν αντίρρηση. Επίσης οι Bohr, Pauli, Heisenberg και Jordan χρησιμοποίησαν αυτό το θεώρημα για να εξουδετερώσουν κάθε αντίθετη άποψη.
Οι αντίπαλοι τους (Einstein, De Broglie, David Bohm κ.ά. απομονώθηκαν και οι μόνοι που έμειναν να αντιδρούν. Αλλά μετά από αρκετά έτη και προσπάθειες (από το 1935 έως το 1970) έδωσαν οι δύο τελευταίοι σημαντικές εργασίες για ένα μοντέλο με κρυμμένες μεταβλητές, το οποίο να μην αντιβαίνει στις προβλέψεις της Κβαντικής, και συγχρόνως να δίνει μια αιτιοκρατική θεμελίωση της συμπεριφοράς των κβαντικών συστημάτων.
Η αρχική προσπάθεια του Broglie (το 1927) είχε αποτύχει και αυτός την είχε εγκατέλειψε. Αλλά η επόμενη προσπάθεια του Bohm, επέτυχε γιατί διακρινόταν από ορισμένα χαρακτηριστικά:
Αξιωματική αποδοχή της εξίσωσης Schroedinger και ισοδυναμία με την ορθόδοξη ερμηνεία της κβαντικής.
Δυνατότητα να προσεγγίσει το ζήτημα της κβαντικής θεωρίας της μέτρησης.
Τελικά όπως αποδείχθηκε το θεώρημα του Von Newmann, ενώ από μαθηματικής σκοπιάς δεν ήταν λάθος, δεν μπορούσε όμως να αποτρέψει τις αιτιοκρατικές γενικεύσεις της Κβαντομηχανικής.
Αυτές οι κρυμμένες μεταβλητές πιστεύουμε σήμερα ότι είναι δύο ειδών:
Αυτές που συνδέονται με την εσωτερική δομή των σωματιδίων (εσωτερικές) και αυτές που συνδέονται με υποθετικές διακυμάνσεις του κενού σε μικρές περιοχές γύρω από το σωματίδιο (εξωτερικές).
Και οι δύο μεταβλητές είναι τοπικές, δηλαδή είναι ανεξάρτητες από την παρουσία της ύλης, της ενέργειας ή των διακυμάνσεων του κενού μακράν από το σωματίδιο.
Αλλά υπάρχουν και οι μη-τοπικές κρυμμένες μεταβλητές, για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε και τα συσχετισμένα κβαντικά φαινόμενα.
Ο Dirac ένας από τους πρωτεργάτες της Κβαντικής Φυσικής έγραφε το 1975: “Νομίζω ότι τελικά η παρούσα μορφή της Κβαντικής Φυσικής δεν πρέπει να θεωρηθεί οριστική. Υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες, θεωρώ πολύ πιθανό ότι ίσως κάποτε φθάσουμε σε μια βελτιωμένη Κβαντική Φυσική που θα μας επιτρέψει να πάμε παρακάτω.”
Έτσι η διαμάχη για την Κβαντική Φυσική συνεχίζεται έως την εποχή μας.
Από τις αρχές κιόλας του 20ου αιώνα, η ανάγκη της ανθρωπότητας για εξέλιξη των θετικών επιστημών, αποτέλεσε κίνητρο για τους επιστήμονες να ασχοληθούν σχολαστικότερα με διάφορα φαινόμενα ή καταστάσεις της ύλης.
Η φυσική θεώρηση που δέσποζε μέχρι τότε, δηλαδή η Κλασσική Φυσική, παρουσίαζε σοβαρά ρήγματα. Αυτά τα προβλήματα αναδεικνύονταν κατά τη διεξαγωγή διάφορων πειραμάτων, όπως στη μελέτη πολύ μικρών μεγεθών (ατομικού μεγέθους) ή ακαριαίων γεγονότων (έρευνες για την ταχύτητα του φωτός), καθιστώντας τη Κλασσική Φυσική του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου ανίκανες να εξηγήσουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα.
Η θεωρία της Κβαντικής Φυσικής θα πρέπει να τονισθεί ότι δεν απορρίπτει τη Νευτώνεια Φυσική. Η δεύτερη, μέχρι και σήμερα δίνει σαφείς απαντήσεις σε φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο Μακρόκοσμο, εφόσον φυσικά εξετάζουμε μεγάλα μεγέθη και σε μικρές ταχύτητες.
Όπως προαναφέρθηκε, οι νόμοι της Κλασσικής Φυσικής είναι μια ακραία περίπτωση των νόμων που διέπουν το Μικρόκοσμο. Αυτή η βαθμιαία συγκέντρωση και η κατόπιν η διατύπωση σε μια ενιαία θεωρία είναι ένα από τα σημαντικότερα κατορθώματα της σύγχρονης επιστήμης. Αυτή η διαδικασία συγκέντρωσης και διατύπωσης μπορεί να χωριστεί ιστορικά σε δύο φάσεις, από τις οποίες απορρέει και η σύνδεση της παλιάς με τη νέα κβαντική θεωρία.
Θεμελιωτές: Η κβαντική θεωρία θεμελιώθηκε από διακεκριμένους φυσικούς όπως ο Bohr, ο Heisenberg, ο Schrodinger, ο Pauli, οι Planck και άλλοι.
Παλαιά Κβαντική Θεωρία: Άτομο σύμφωνα με την Ημικλασσική Θεωρία. Η πρώτη φάση που αρχίζει το 1900 με περίπου την εισαγωγή της έννοιας του quantum από τον Planck, φτάνει στο ζενίθ της με το άτομο του Bohr το 1913 και τελειώνει το 1923, καλύπτει την ανάπτυξη της παλαιάς Κβαντικής Θεωρίας. Αυτή η εποχή μπορεί να θεωρηθεί ως ένα μεταβατικό στάδιο μεταξύ της Κλασσικής Φυσικής και της σύγχρονης Κβαντομηχανικής που θεμελιώθηκε μεταξύ 1924 και 1927 και αποτελεί τη δεύτερη φάση.
Η πρώτη φάση θεωρείται μεταβατικό στάδιο γιατί αποτελείται μεν από μη κλασσικές παραδοχές (π.χ. κβάντωση) αλλά σε ένα καθαρά κλασσικό εννοιολογικό πλαίσιο.

«Η Κβαντική Θεωρία μου προκαλεί αισθήματα τελείως παρόμοια με τα δικά σου. Θα έπρεπε κανείς πραγματικότητα να αισχύνεται για τέτοιες επιτυχίες, αποκτημένες με τη βοήθεια του Ιησουιτικού κανόνα “Μή γνώτω η αριστερά σου τί ποιεί η δεξιά σου”.» έλεγε ο Einstein το 1919 σε γράμμα του στον Μ. Born, κριτικάροντας την παλαιά κβαντική θεωρία, ενώ ο Schrodinger αναφέρει σε παρόμια συνομιλία με τον Bohr «Αν αυτά τα καταραμένα κβαντικά άλματα πρόκειται τελικά να παραμείνουν στη Φυσική, τότε εγώ το μετανοιώνω που αναμίχθηκα ποτέ μου με την Κβαντική Θεωρία»

Νέα Κβαντική Θεωρία
Οι πέντε θεμελιώδεις προτάσεις της Κβαντομηχανικής είναι:
Μαθηματική περιγραφή των φυσικών καταστάσεων. Σε κάθε πραγματοποιήσιμη κατάσταση ενός φυσικού συστήματος αντιστοιχεί μια τετραγωνικά ολοκληρώσιμη κυματοσυνάρτηση. Η κυματοσυνάρτηση περιέχει όλες τις πειραματικά διαπιστώσιμες πληροφορίες για την κατάσταση του φυσικού συστήματος.
Μαθηματική περιγραφή των φυσικών μεγεθών. Σε κάθε φυσικό μέγεθος αντιστοιχεί ένας γραμμικός Ερμιτιανός Τελεστής που κατασκευάζεται από την κλασσική έκφραση του μεγέθους και του οποίου οι ιδιοτιμές είναι τα μοναδικά δυνατά αποτελέσματα μιας μέτρησης.
Στατιστική ερμηνεία. Η κυματοσυνάρτηση σχετίζεται με την πυκνότητα πιθανότητας (επομένως διθέτει στατιστική ερμηνεία).
Ο Νόμος της κβαντικής μέτρησης. Η κατάσταση του φυσικού συστήματος μετά από μια μέτρηση αποδίδεται από την ιδιοσυνάρτηση της ιδιοτιμής που μετρήθηκε.
Ο κβαντικός νόμος της κίνησης. Η χρονική εξέλιξη της κατάστασης ενός κβαντομηχανικού συστήματος καθορίζεται από την εξίσωση Schrodinger.
Τα έξι κύρια σημεία που επεξηγεί η κβαντική θεωρία, υπερβαίνοντας τις δυνατότητες της κλασσικής, είναι:
Η διακριτότητα (κβάντωση) της ενέργειας
Η δυαδικότητα του φωτός και της ύλης
Ο Κβαντικός Εναγκαλισμός
Η Κβαντική Σήραγγα
Η Κβαντική Τηλεμεταφορά
Ο Κβαντικός Υπολογιστής
Διακριτότητα Ενέργειας: Τα ηλεκτρόνια υπάρχουν σε διακεκριμένες ενεργειακές στάθμες μέσα στο άτομο. Όταν κατά την αποδιέγερσή τους από μια υψηλή ενεργειακή στάθμη μεταπηδούν προς μια χαμηλότερη, εκπέμπουν ένα φωτόνιο το οποίο σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ενέργειας, έχει ενέργεια που αντιστοιχεί στη ενεργειακή διαφορά των δύο ενεργειακών σταθμών. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι τα ηλεκτρόνια υπάρχουν μόνο σε συγκεκριμένες ενεργειακές στάθμες, αλλιώς σύμφωνα με την Κλασσική Φυσική θα κινούνταν με σπειροειδή πορεία προς τον πυρήνα.
Το γεγονός ότι υπάρχουν διακριτές τιμές για τα επίπεδα των ενεργειακών επιπέδων, μαζί με άλλες «κβαντισμένες» ατομικές ιδιότητες, αποτελούν και την κβάντωση της ενέργειας. Η κβάντωση είναι μια κεντρική υπόθεση για την κβαντική θεωρία καθώς με αυτήν επιλύεται το “αίνιγμα” της ατομικής σταθερότητας.
Δυαδικότητα ΑκτινοβολίαςEdit
«Είναι ένα αναντίρρητο γεγονός ότι υπάρχει μια εκτεταμένη συλλογή δεδομένων για την ακτινοβολία που δείχνουν ότι, το φως έχει ορισμένες θεμελιώδεις ιδιότητες, που μπορούν να κατανοηθούν πολύ πιό εύκολα από τη σκοπιά της σωματιδιακής θεωρίας του Νεύτωνα παρά από τη σκοπιά της κυματικής θεωρίας.
Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η επόμενη φάση ανάπτυξης της Θεωρητικής Φυσικής θα μας οδηγήσει σε μια θεωρία για το φως, που θα μπορεί να ερμηνευθεί σαν ένα είδος συγκερασμού της κυματικής και σωματιδιακής εικόνας.» – A. Einstein (1909)
Κατά την εξέλιξη των ερευνών, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο χάσμα ερμηνειών ως προς τη φύση του φωτός και της ύλης.
Το 1690 ο Huygens υποστήριξε την κυματική φύση του φωτός βρίσκοντας υποστηρικτές τον Maxwell, τον Hertz, τον Young και άλλους, ενώ το 1704 ο Newton υποστήριξε τη σωματιδιακή φύση του φωτός (κάτι που είχαν υποστηρίξει και κάποιοι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι), βρίσκοντας υποστηρικτές τον Einstein, τον Planck και άλλους.
Ο Luis De Broglie το 1923 απέδειξε μαθηματικά πως ένα υλικό σωματίδιο θα μπορούσε να συμπεριφερθεί ως κύμα, κάτι που απέδειξαν και πειραματικά οι Davisson και Germer το 1927. Πώς γίνεται όμως κάτι να έχει τις ιδιότητες και τη συμπεριφορά ενός κύματος και ενός σωματιδίου ταυτόχρονα;
Αυτό το ερώτημα καλύπτει η δυαδικότητα που πρεσβεύει η Κβαντική Φυσική, αποδεχόμενη και τις δύο φύσεις του φωτός και των σωματιδίων. Αναφέρει δηλαδή πως η Ακτινοβολία και η Ύλη συντίθενται μεν από σωματίδια αλλά η πιθανότητα να βρεθεί αυτό το σωματίδιο σε διάφορες θέσεις διαθέτει κυματική συμπεριφορά. Το φως που εμφανίζεται μερικές φορές ως κύμα οφείλεται στο ότι παρατηρούμε την συσσώρευση πολλών από τα σωματίδια του (κβάντα), και έτσι διαμοιράζονται πάρα πολύ οι πιθανότητες για διαφορετικές θέσεις στις οποίες κάθε σωματίδιο θα μπορούσε να υπάρχει.
Χονδρικά, αναφερόμενοι στη διπλή υπόσταση του φωτός, μπορούμε πλέον να θεωρούμε ότι το φως είναι κύμα όσο δεν ανιχνεύται (δηλαδή όταν δεν αποτελεί αντικείμενο μελέτης), ενώ όταν ανιχνεύεται, παύει να είναι κύμα και συμπεριφέρεται ως σωματίδιο.
Σε αυτό το σημείο κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί η Αρχή Αβεβαιότητας του Heisenberg. Αυτή η αρχή δηλώνει την αδυναμία ταυτόχρονης μέτρησης της θέσης και της ορμής ενός σωματιδίου σε μια δεδομένη στιγμή. Είναι βέβαια δυνατόν να γνωρίζουμε το ένα από τα δύο φυσικά μεγέθη (δηλ. την ορμή ή τη θέση) αλλά όχι και τα δύο.
Αυτή η αρχή μάλιστα, πέρα από το ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα «εργαλεία» της Κβαντικής Φυσικής, συνδέεται άμεσα και με την υπόθεση της συμπληρωματικότητας του Bohr, κατά την οποία η μέτρηση μιας μεταβλητής καθιστά αυτομάτως μη μετρήσιμη κάποια άλλη.
Κβαντικός Εναγκαλισμός: Αρχικά, πριν μιλήσουμε για τον κβαντικό εναγκαλισμό θα πρέπει να αναφέρουμε κάποιες άλλες πληροφορίες όπως το ότι ένα σωμάτιο είναι δυνατόν να βρίσκεται ταυτόχρονα σε περισσότερες από μια κβαντικές καταστάσεις (ή ιδιοσυναρτήσεις) που αντιστοιχούν στις συγκεκριμένες τιμές (ιδιοτιμές) ενός μεγέθους (π.χ. της ορμής). Αυτό λέγεται υπέρθεση ή επαλληλία καταστάσεων. Στην προσπάθεια μέτρησης μιας ποσότητας, το πείραμα θα εξάγει μια συγκεκριμένη τιμή καθώς θα προκληθεί κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης κατά την ορθόδοξη ερμηνεία της κβαντικής.
Ο Schrodinger διαφώνησε με την ορθόδοξη αυτή ερμηνεία διατυπώνοντας το περίφημο πείραμα σκέψης (θεωρητικό πείραμα) της «γάτας του Schrodinger», το οποίο και αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα για να κατανοηθεί το φαινόμενο της επαλληλίας καταστάσεων.
Αυτό το πείραμα αναφέρεται στην περίπτωση μίας γάτας μέσα σε ένα κυτίο μαζί με πηγή εκπομπής ακτινοβολίας. Όταν η πηγή εκπέμπει ακτινοβολία, τότε λόγω κάποιας σύνδεσης σπάει μια φιάλη με δηλητηριώδες αέριο που αυτομάτως σκοτώνει τη γάτα. Η πηγή όμως είναι ένα Κβαντικό Σύστημα το οποίο βρίσκεται στην επαλληλία καταστάσεων εκπομπής και μη εκπομπής (δηλ. 50-50 οι πιθανότητες να εκπέμψει ή όχι ακτινοβολία).
Αν δώσουμε ένα χρονικό περιθώριο (π.χ. μια ώρα) για την ενεργοποίηση της πηγής, μετά το πέρας αυτής της ώρας, αν δεν ανοίξουμε το κυτίο, η γάτα θα είναι και ζωντανή και νεκρή, πράγμα φυσικά αδύνατον. Όταν ανοίξουμε το κυτίο (και καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση εξαιτίας της μέτρησης ή με άλλα λόγια, «καταστραφεί» η υπέρθεση), η γάτα θα είναι ή μόνο ζωντανή ή μόνο νεκρή, όχι όμως και τα δύο.
Στην Κβαντική Φυσική, αυτή η υπόθεση δεν είναι καθόλου παράλογη καθώς το σύστημα πριν τη μέτρηση (πριν ανοίξουμε το κυτίο) μπορεί να βρίσκεται στην υπέρθεση δύο μικροκαταστάσεων. Μόνο μετά τη μέτρηση περιγράφεται αποκλειστικά με την μία από τις δύο καταστάσεις.
Κάπως έτσι καταλήγουμε στον κβαντικό εναγκαλισμό, ο οποίος θεωρεί ότι σε ένα σύστημα το οποίο αποτελείται από ένα ή περισσότερα υποσυστήματα, δεν μπορούμε να αποδώσουμε μια συγκεκριμένη Κβαντική Κατάσταση στο κάθε υποσύστημα τη στιγμή που τα αντίστοιχα σωμάτια δεν έχουν δικές τους ιδιότητες. Αν επιχειρήσουμε να κάνουμε μέτρηση του ενός, επιφέρεται αυτομάτως η αλλαγή των ιδιοτήτων του άλλου, όσο μακριά και αν είναι το ένα από το άλλο.
Το παραπάνω οδήγησε στο παράδοξο EPR φαινόμενο, ένα πείραμα σκέψης που πήρε το όνομά του από τους δημιουργούς του Einstein, Podolsky και Rozen το 1935 και το οποίο αναφερόταν σε αυτή τη δράση εξ αποστάσεως μεταξύ των εναγκαλισμένων σωμάτιων. Βέβαια, αυτό το φαινόμενο δεν αμφισβητεί την πληρότητα της κβαντομηχανικής, όπως πίστευε ο Αϊνστάιν, αλλά την επεκτείνει (όπως αποδείχθηκε πειραματικά κατά τη δεκαετία του ’80).
Κβαντική Σήραγγα: Ένα σημαντικό φαινόμενο είναι η κβαντική σήραγγα. Χωρίς αυτήν, όχι μόνο θα ήταν αδύνατη η λειτουργία των κινητών τηλεφώνων, αλλά δε θα υπήρχαν και τα σημερινά chips που απαρτίζουν έναν σημερινό ηλεκτρονικό υπολογιστή, έτσι όπως τα ξέρουμε τουλάχιστον. Ένα κύμα καθορίζει την πιθανότητα της θέσης ενός σωματιδίου. Όταν αυτό το κύμα αντιμετωπίσει ένα ενεργειακό φράγμα, η κβαντική σήραγγα μας λέει ότι το μεγαλύτερο μέρος του θα ανακλαστεί, ωστόσο, ένα μικρό μέρος του θα διαρρεύσει μέσα στο φράγμα. Το κύμα που διέρρευσε από αυτό το φράγμα θα συνεχίσει τη διάδοσή του στην άλλη πλευρά του φράγματος. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως ακόμη κι αν το σωματίδιο έχει πολύ μικρή ενέργεια για να ξεπεράσει το φράγμα, είναι πιθανό (μικρή πιθανότητα βέβαια) να δημιουργήσει μια σήραγγα μέσα σε αυτό. Αυτό το φαινόμενο βέβαια είναι αρκετά σπάνιο να συναντηθεί στο Μακρόκοσμο (π.χ. μια μπάλα δε μπορεί να διαπεράσει έναν τοίχο χωρίς να του προκαλέσει φθορά), αλλά στο Μικρόκοσμο (π.χ. με τη μορφή ενός ηλεκτρονίου) είναι μια συνήθης διαδικασία.
Τηλεμεταφορά: Μπορεί η τηλεμεταφορά γενικά ως θέμα να απασχολεί πολλούς συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μακροσκοπικό επίπεδο. Παρ’ όλα αυτά, σε υποατομικό επίπεδο, η Κβαντική Τηλεμεταφορά είναι κάτι το οποίο έχει επιτευχθεί.
Ας θεωρήσουμε μια μηχανή fax (πομπός) που στέλνει ακριβή αντίγραφα τρισδιάστατων πληροφοριών σε μια άλλη μηχανή (δέκτης), αφού καταστρέψει το πρωτότυπο αντικείμενο κατά τη συλλογή των πληροφοριών που το διέπουν. Κατόπιν, ο δέκτης θα αναδιατάξει αυτές τις πληροφορίες ακριβώς στην ίδια θέση με το πρωτότυπο χρησιμοποιώντας κατά προτίμηση το ίδιο υλικό ή έστω άτομα του ίδιου είδους.
Μέχρι τη δεκαετία του ’90, αυτή η σκέψη «φόβιζε» τους επιστήμονες λόγω του ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα παραβίαζε την αρχή της αβεβαιότητας που προαναφέρθηκε. Πώς μπορείς να έχεις ακριβείς πληροφορίες για ένα αντικείμενο (ή σωματίδιο) τη στιγμή που η αρχή της αβεβαιότητας στο απαγορεύει; Κι όμως υπάρχει τρόπος: η περιπλοκή.
Η περιπλοκή είναι ένα «τέχνασμα», ένας θεωρητικός τρόπος χρησιμοποίησης της κβαντικής μηχανικής για να παρακαμφθούν οι περιορισμοί της αρχής της αβεβαιότητας, χωρίς όμως να παραβιαστεί η ίδια.
Η ομάδα που «βρήκε» την αρχή της περιπλοκής αποτελούνταν από τους Charles H. Bennett από την IBM , τους Gilles Brassard, Claude Crepeau και Richard Josza από το πανεπιστήμιο του Montreal, από τους Asher Peres από το τεχνολογικό ινστιτούτο του Israel και τον William K. Wootters από το Williams College.
Για να γίνει κατανοητή η περιπλοκή, παίρνουμε το «γνωστό» παράδειγμα των ζαριών: Έχουμε μπροστά μας πολλά ζεύγη ζαριών. Ρίχνουμε το πρώτο ζεύγος και έρχονται και τα δύο 4, ρίχνουμε το επόμενο ζεύγος και έρχονται και τα δύο 1 κ.ο.κ. Αυτό συμβαίνει σε κάθε ζεύγος ζαριών που ρίχνουμε. Το ένα ζάρι είναι τυχαίο, το άλλο όμως δίνει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα με το συζευκτικό του.
Όσο περίεργη και αν ακούγεται αυτή η συμπεριφορά των ζαριών στο μακρόκοσμο, έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι υφίσταται μεταξύ σωματιδίων. Σε αντιστοιχία με τους αριθμούς των ζαριών, ζεύγη σωματιδίων είναι δυνατόν να παίρνουν στοιχεία, όπως φυσικές ιδιότητες (π.χ. πολικότητα) το ένα από το άλλο. Φυσικά, αυτό συνδέεται άμεσα με το παράδοξο φαινόμενο EPR της κβαντομηχανικής που προαναφέρθηκε.
Με την περιπλοκή ή τη «συσχέτιση» (όρος που έθεσε ο Schroedinger για το παράδοξο EPR) ως κύρια εφόδια, οι επιστήμονες διεξήγαγαν τρία -επίσημα- πειράματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90. Εκτός από αυτά τα τρία άλλες έρευνες πάνω στην Κβαντική Τηλεμεταφορά έγιναν τον Δεκέμβριο του 1997, όπου δύο ερευνητικές ομάδες, μια στην Αυστρία και μια στη Ρώμη, εξέθεσαν τα επιτυχή πειράματα τηλεμεταφοράς.
Κβαντικός Υπολογιστής:
«Μόνο ένας κβαντικός υπολογιστής μπορεί να προσομοιώσει αποτελεσματικά τα κβαντικά συστήματα» – R. Feynman
Η παραπάνω πρόταση του Feynman ήταν η πρώτη αναφορά στους κβαντικούς υπολογιστές το 1982, ενώ λίγο αργότερα, το 1985, ο Deutsch διατύπωσε τους κανόνες με τους οποίους θα λειτουργούσε μια υπολογιστική μηχανή βασισμένη στην Κβαντική Φυσική.
Επειδή στην Σύγχρονη Εποχή παρατηρείται μια ραγδαία αύξηση των τηλεπικοινωνιακών συστημάτων λόγω της ανάγκης για γρήγορη επεξεργασία και διακίνηση των πληροφοριών, η δημιουργία ενός κβαντικού υπολογιστή (Quantum computing) αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση.
Η Κβαντική Τηλεμεταφορά είναι απαραίτητη προυπόθεση για τη δημιουργία των κβαντικών Λογικών Πυλών μέσα στους κβαντικούς υπολογιστές, στις οποίες θα γίνεται η επεξεργασία των πληροφοριών.
Υπολογίζεται ότι με τα qubits, έννοια αντίστοιχη με τα σημερινά bits, οι υπολογιστικές μηχανές θα μπορούν να κάνουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τεράστιους υπολογισμούς που με τους σημερινούς υπολογιστές θα χρειάζονταν δισεκατομμύρια ημέρες.
Αυτό οφείλεται στο ότι η τιμή ενός qubit μπορεί να ειναι 0 και 1 ταυτόχρονα!
Το εμπόδιο, όμως, στη δημιουργία ενός κβαντικού υπολογιστή είναι το κριτήριο Rayleigh, μια βασική αρχή της Οπτικής σύμφωνα με την οποία δε μπορεί να κατασκευαστεί ένα microchip μικρότερο των 124 nanometers.
Θεωρητικά, αυτό το εμπόδιο στην πρόοδο γίνεται να υπερκερασθεί με τη χρήση πεπλεγμένων φωτονίων τα οποία θα μπορούν να συμπεριφέρονται ως ένα (κατά συνέπεια κάποιων κβαντικών νόμων που αναφέρουν ότι τα πεπλεγμένα φωτόνια έχουν ως σύστημα το μισό μήκος κύματος από ό,τι έχουν ως ατομικά σωματίδια) και ως αποτέλεσμα, θα μπορούν να κατασκευαστούν chips μικρότερα των 64 nanometers.
Ακόμη κι αυτό να γίνει όμως, παρουσιάζονται και άλλα προβλήματα, με σημαντικότερο αυτό της αποσυσχέτισης, κατά την οποία μικρές αλληλεπιδράσεις με εξωτερικούς (ή και εσωτερικούς) περιβαλλοντικούς παράγοντες οδηγούν σε μη κβαντική συμπεριφορά χωρίς εναγκαλισμό, και συνεπώς δυσλειτουργία του κβαντικού υπολογιστή.

Η Ενέργεια συνιστά ουσιαστικά το υλικό, από το οποίο παράγονται όλα τα στοιχειώδη σωματίδια, τα άτομα και γενικά τα πάντα στον κόσμο, αλλά παράλληλα η Ενέργεια κινεί τα πάντα στον κόσμο, αποτελώντας μία αναλλοίωτη ουσία, που το συνολικό της ποσό, δεν μεταβάλλεται, με τα στοιχειώδη σωματίδια να αποτελούν παράγωγά της, όπως πιστοποιούν πάμπολλα πειράματα, ενώ ταυτόχρονα μετατρέπεται σε κίνηση, σε θερμότητα, σε φωτεινή ακτινοβολία ή σε διαφορά δυναμικού, προκαλώντας ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.

Η Ενέργεια είναι η αιτία όλων των μεταβολών, που εκπροσωπεί μία θεμελιώδη αρχή, την αλλαγή, την άφθαρτη μεταβολή που ανανεώνει τον κόσμο και αν και αυτή καθαυτή η αλλαγή δεν αποτελεί υλικό αίτιο, ο εκπρόσωπός της, το πῦρ, συνιστά ως θεμελιώδης αρχή και την κινούσα δύναμη. Στο κοσμολογικό τμήμα του έργου του με τίτλο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ, ο Ηράκλειτος δηλώνει αφοριστικά πως …

DK B30 Κόσμον <τόνδε> τὸν αὐτὸν ἁπάντων οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησε, ἀλλʹ ἦν αἰεὶ καὶ ἔστι καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα.

(Ο κόσμος παραμένει αναλλοίωτος για όλα τα όντα και δεν είναι δημιούργημα κανενός θεού και κανενός ανθρώπου, αλλά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρξει στον αιώνα τον άπαντα, ως πύρ αείζωον, που αναφλέγεται σύμφωνα με καθορισμένα μέτρα και αποσβένεται με καθορισμένα μέτρα).

Επιστήμονες σαν τον Μάξγουελ, τον Νιλς Μπόρ, τον Νικολά Τέσλα τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, τον Βίλχελμ Ράιχ τον Έρβιν Σρέντινγκερ  είπαν στους ανθρώπους.

Εξερευνήστε πολύ βαθιά μέσα στην Ύλη και αυτή θα εξαφανιστεί, θα διαλυθεί σε άπειρη Ενέργεια. Τα πάντα είναι Ενεργειακά πεδία, ακόμη και η Ύλη όπως την βλέπεις δεν υπάρχει αποτελείται από κενό χώρο που είναι γεμάτος με Ενέργεια. Το σώμα σου είναι ένα Ενεργειακό πεδίο. Μόνο η αύξηση και η ανακατεύθυνση, της Ενέργειας θα ενεργοποιήσει το δυναμικό σου.
————————————————-

Η φιλοσοφία γράφεται μέσα σε αυτό το μεγάλο βιβλίο – το Σύμπαν- το οποίο παραμένει πάντοτε ανοιχτό στο βλέμμα μας. Το βιβλίο αυτό δεν θα γίνει κατανοητό, εκτός αν μάθει να κατανοεί κανείς, την γλώσσα και να ερμηνεύει τους χαρακτήρες με τους οποίους έχει γραφεί. Είναι γραμμένο στην γλώσσα των μαθηματικών και οι χαρακτήρες του είναι τρίγωνα, τετράγωνα, κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα. Δίχως αυτά περιπλανιόμαστε άσκοπα σε κάποιο σκοτεινό λαβύρινθο. –Γαλιλαίος.
—————————————————-

Εάν η ενιαία αρχή πού εξομοιώνει όλα τα πράγματα του κόσμου είναι το γίγνεσθαι,  το φυσικό στοιχείο από το οποίο όλα τα άλλα στοιχεία αποτελούνται, είναι το πυρ. Αυτό διότι το πυρ θεωρείται ως στοιχείο αποσταθερωτικό, σε θέση να προκαλέσει εκείνη την αλλαγή πού επιτρέπει στα πράγματα να μετατραπούν από τη μια κατάσταση στην άλλη. –Ηράκλειτος

Τα ίδια είπαν και ο Πυθαγόρας, ο Παρμενίδης,  η Υπατία, όλοι οι Σοφοί φιλόσοφοι το ίδιο λένε. Διάβασε, εξερεύνησε και μάθε για την περίφημη Ενέργεια.. και ανακάλυψε, ΞΑΝΑ Ανακάλυψε τον Φιλοσοφικό ή Κβαντικό της κόσμο και οι Αλχημιστές; Μα τι άλλο είναι όποιος, ζει σύμφωνα με την φύση, κολυμπάει στην αρχέγονη θάλασσα μυστηρίου, εναρμονίζεται με την ομορφιά και τα καπρίτσια της, απολαμβάνοντας να την εξερευνεί, να την ανακαλύπτει, να την γνωρίζει, μέχρι να αποδεσμευτεί από αυτήν. Αποκάλεσε τον όπως θέλεις, προτιμώ να τον λέω “Μέγα Κατεργάρη”.

Σεβόμαστε τα ζώα;

Αγαπάμε τα ζώα, σεβόμαστε όμως τις ανάγκες τους;
«Η μεγαλύτερη αγάπη είναι της μητέρας, η δεύτερη του σκύλου», λέει μία πολωνική παροιμία και όσοι έχουν αποκτήσει έναν τετράποδο σύντροφο μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ζώων στις 4 Οκτωβρίου, υπολογίστηκε ότι περισσότερες από 70 εκατομμύρια ευρωπαϊκές οικογένειες διαθέτουν τουλάχιστον ένα κατοικίδιο ζώο, ενώ τουλάχιστον δύο ζώα συντροφεύουν κατά μέσο όρο κάθε αμερικανική οικογένεια!
Έχει αποδειχτεί λοιπόν ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι υιοθετούν ένα κατοικίδιο, το οποίο τείνουν να ανθρωποποιούν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ανικανότητα σύναψης προσωπικών σχέσεων; Αποτέλεσμα μοναξιάς;

Θηράματα, φίλοι, πηγή εισοδήματος, ακόμα και θεότητες… Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ιδιότητες που έχουμε προσδώσει κατά καιρούς στα ζώα και κυρίως στο σκύλο, ο οποίος χάρη στον υψηλό δείκτη ευφυΐας του και τον έμφυτο χαρακτήρα του «συντρόφου», έχει καταφέρει να κερδίσει την αμέριστη προσοχή και την ακράδαντη αγάπη μας. Η σχέση μας μαζί του μοιάζει με ένα συναισθηματικό συμβόλαιο, το οποίο προβλέπει αμοιβαία ανταλλαγή τρυφερότητας.
Ένα είδος συμβίωσης που στα αγγλικά ορίζεται ως «reciprocal mind reading”, δηλαδή αμοιβαία ικανότητα που έχουν αναπτύξει άνθρωποι και σκύλοι για να κατανοούν και να τροποποιούν ο ένας την ψυχική κατάσταση του άλλου, παρά την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Η σχέση αυτή μάλιστα έχει φτάσει να πάρει ακόμα και τη μορφή του “pet therapy”, αυτού του είδους θεραπευτικής υποστήριξης που βασίζεται στα ζώα συντροφιάς και τα χρησιμοποιεί ως «φάρμακα» για την αντιμετώπιση διαφόρων ανθρώπινων διαταραχών σωματικής και ψυχικής φύσεως.

Τα έχουμε ανθρωποποιήσει. Στη σύγχρονη κοινωνία όμως, που χαρακτηρίζεται από έντονα ατομικιστικές συμπεριφορές, αυτό το άρρηκτο δέσιμο ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα μεταλλάχθηκε, μετατρέποντας τους πιο πιστούς συντρόφους σε αντικείμενα υπερβολικής αγάπης και απεριόριστης φροντίδας.
Ένα αρρωστημένο δέσιμο, στο οποίο έχει δοθεί ο όρος «ζωομανία» και σύμφωνα με τους κοινωνιολόγους χαρακτηρίζει την τάση των ανθρώπων, όντας ανίκανοι να αναπτύξουν φυσιολογικές κοινωνικές σχέσεις, να στρέφονται στα ζώα συντροφιάς για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους και τα κενά τους. Χωρίς φυσικά να συνειδητοποιούν ότι με τον τρόπο αυτό προκαλούν στα ζώα βαθιές ανισορροπίες και τόσο αφύσικες συμπεριφορές που τα ωθούν ορισμένες φορές σε αντιδράσεις αναπάντεχης επιθετικότητας.

Το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από εικόνες σκυλιών να φοράνε γραβάτα, να τρώνε με μαχαιροπίρουνο ή να απολαμβάνουν τη βόλτα τους με ακριβά ρούχα και αξεσουάρ επώνυμων οίκων μόδας, τόσο κομψά που δεν μοιάζουν πια με ζώα. Τόσο αγαπητά, αλλά τόσο δυστυχισμένα κατά βάθος, αφού έχουν χάσει την αληθινή υπόστασή τους.

«Το μεγαλείο και η ηθική πρόοδος ενός έθνους μπορούν να κριθούν από τον τρόπο που φέρεται στα ζώα», είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι, ενώ ο γνωστός Τσέχος συγγραφέας και υποψήφιος για Νόμπελ Λογοτεχνίας, Κάρελ Τσάπεκ, είχε σχολιάσει ότι «αν οι σκύλοι μιλούσαν, θα δυσκολευόμασταν όσο και με τους ανθρώπους να τα πάμε καλά».

Πρέπει να μάθουμε να τα σεβόμαστε. Οι ζωοανθρωπολόγοι επισημαίνουν ότι ο σκύλος υπήρξε από παλιά αντικείμενο λατρείας. Ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου αποχωρίστηκε από τον άγριο πρόγονό του πριν από σαράντα χιλιάδες χρόνια. Αυτή η σχέση με τον άνθρωπο, που καλλιεργήθηκε επί χιλιάδες γενιές (και οι γενιές των σκύλων είναι πολύ περισσότερες συγκριτικά με αυτές των ανθρώπων) δημιούργησε τη σημερινή εξάρτηση του σκύλου από το ανθρώπινο είδος. Όμως, αν η σχέση αυτή βασίζεται στην εξάρτηση, τότε ο άνθρωπος είναι ο μόνος υπεύθυνος – ως λογικό ον – για να προσπαθεί από την πρώτη στιγμή να κατανοήσει το διαφορετικό είδος, ακριβώς επειδή δεν ανήκει στο δικό του είδος.
Την ίδια στιγμή, αρκετοί ζωοανθρωπολόγοι υποστηρίζουν τη θεωρία ότι η ισχυρή τάση ανθρωποποίησης των κατοικίδιων προέρχεται από την κουλτούρα των κινουμένων σχεδίων, αναφέροντας χαρακτηριστικά τον Σκρούτζ, τον Ντόλαντ, τον Μίκι Μάους και τους τόσους άλλους χαρακτήρες της Ντίσνεϊ. «Μάσκες» που επινοήθηκαν πολύ απλά για να αντιπροσωπεύσουν ανθρώπινους χαρακτήρες.
Για μια ισορροπημένη σχέση με τα ζώα λοιπόν, είναι βασικό να μάθουμε τα ηθολογικά χαρακτηριστικά (δηλαδή τη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα) του κάθε είδους. Για να μπορέσουμε να σεβαστούμε τη φύση και τις αληθινές ανάγκες ενός ζώου, είναι επίσης σημαντικό να αναλύσουμε σε βάθος τα κίνητρα που μας οδήγησαν να το υιοθετήσουμε. Θα πρέπει να φροντίζουμε την υγεία του, χορηγώντας του την κατάλληλη τροφή και φροντίζοντας για τις συνθήκες υγιεινής στις οποίες ζει. Και σε περίπτωση ανάγκης, συστήνεται να συμβουλευόμαστε κτηνιάτρους, εκπαιδευτές και ψυχολόγους που λειτουργούν βάσει της ζωο-ανθρωπολογικής προσέγγισης.
Είναι μεγάλο λάθος να παρά-αγαπάμε τα ζώα, γιατί η υπερβολική αυτή αγάπη μετατρέπεται σε μία ασεβή κακομεταχείριση και μεταφράζεται σε ψυχικό πόνο για εκείνα. Πολλά «αφεντικά» αισθάνονται ότι έχουν το απόλυτο δικαίωμα να εκφράζουν χωρίς όρια την τρυφερότητά τους, ακριβώς επειδή στα μάτια τους τα κατοικίδια ζώα δεν αντιπροσωπεύουν οντότητες που αξίζουν εκτίμησης και κατανόησης, αλλά είναι αντικείμενα που μπορούν να το διακοσμούν για να ικανοποιούν τα αισθητικά γούστα τους, τις διάφορες μανίες τους, αλλά και τον εγωισμό τους σε βαθμό διαστροφής.

Πότε ένα ζώο μετατρέπεται σε «αντικείμενο»
* Όταν αποτελεί μία δεδομένη σχέση αποκλειστικότητας. Το κατοικίδιο συνεπάγεται για σας με μία εξασφαλισμένη αισθηματική σχέση, η οποία σας επιτρέπει να αισθάνεστε ότι είστε για κάποιον ο ένας και μοναδικός. Τείνετε μάλιστα να αποφεύγετε την επαφή ή την κοινωνικοποίησή του με άλλους ανθρώπους ή άλλα ζώα ακριβώς για να μην διακυβευτεί η αισθηματική αποκλειστικότητά του προς το μέρος σας. Αναμφίβολα η συμπεριφορά σας κρύβει μία ισχυρή συναισθηματική ανασφάλεια, ακριβώς επειδή αυτή η σχέση βασίζεται ολοκληρωτικά σε αισθήματα ζήλιας και κτητικότητας.
* Όταν το αντιμετωπίζετε ως παιδί. Όταν δηλαδή το ζώο λαμβάνει υπερβολική δόση από χάδια και φροντίδα λες και είναι μωρό. Αν όμως δεν ενδιαφέρεστε για τις αληθινές ανάγκες του, τότε υπάρχει κίνδυνος να μην το αφήσετε να ωριμάσει, αφού διαρκώς καταπιέζετε το ελεύθερο πνεύμα του.
Όταν το αντιμετωπίζετε ως καταφύγιο
Για να δραπετεύσετε από μία όλο και πιο ανταγωνιστική κοινωνική πραγματικότητα, μέσα στην οποία αισθάνεστε αναποτελεσματικοί και όχι καλά αποδεκτοί, το ζώο λειτουργεί ως καταφύγιο αφού δεν σας ασκεί καμία κριτική και σας αποδέχεται όπως ακριβώς είστε.
* Όταν το κάνετε «συλλογή». Η δίψα της κατοχής (κυρίως για συλλεκτικά αντικείμενα) σε αυτήν την περίπτωση στρέφεται προς το ζώο, το οποίο από ένα γίνεται ολόκληρη ομάδα, και σταδιακά φτάνετε στο σημείο να μαζεύετε όποιο ζώο βρεθεί στο διάβα σας παραβλέποντας ωστόσο ότι με τον τρόπο αυτό δεν μπορείτε να τους παρέχετε τις απαραίτητες φροντίδες και ότι φυσικά και σε αυτήν την περίπτωση μοναδικός κερδισμένος είστε εσείς.
Όταν το τυποποιείτε
Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι κάθε ζώο είναι μοναδικό, έχει μία προσωπική αξιοπρέπεια και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση κτήμα. Το ζώο δεν θα πρέπει ποτέ να θεωρείται κατώτερο ον, αλλά αντιθέτως να γίνεται σεβαστό μέσα σε ένα πλαίσιο αξιοπρέπειας και υποκειμενικότητας. Είναι δική σας ευθύνη να αποδίδετε στον τετράποδο φίλο σας τη συναίσθηση της αληθινής φύσης του, των αναγκών του, των καθημερινών συνηθειών του, του ατομικού χαρακτήρα του, συμπονώντας τον και αναπτύσσοντας μαζί του ένα δίκαιο και προς τους δύο δέσιμο. Καλό είναι να έχετε πάντα στο μυαλό σας τις κουβέντες μιας μεγάλης επιστημονικής προσωπικότητας του εικοστού αιώνα, του ιδρυτή της ηθολογίας Κόρναντ Λόρεντζ: «Δεν υπάρχει συμφωνία που να μην έχει σπάσει, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη που να μην έχει προδοθεί, εκτός από αυτήν ενός πραγματικά πιστού σκύλου».