Ίσως κάθε εποχή να αποτελεί ένα πέπλο που αποσύρεται, αποκαλύπτοντας μια όψη του ίδιου άρρητου μυστηρίου. Το ψύχος, η υγρασία, η μελαγχολία και η σιωπή δεν είναι παρά διαφορετικές εκφάνσεις μιας ενιαίας ουσίας, που μεταβάλλεται αδιάκοπα, παραμένοντας πάντοτε η ίδια. Όπως πάνω, έτσι και κάτω, όπως μέσα, έτσι και έξω. Και μέσα στην αέναη αυτή εναλλαγή, το Ένα παραμένει αδιαίρετο.
Αυτή η εποχή μάς καλεί να μεταμορφώσουμε τη συνείδησή μας σε παράδοση και αφοσίωση στο ΕΝΑ, σε εκείνη την πρωταρχική ενότητα που μας καλεί να συμμετάσχουμε ολοκληρωτικά στην ύπαρξη, να εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση του χωρισμού και να αναγνωρίσουμε πως ό,τι αναζητούμε δεν βρίσκεται πάντοτε πέρα από εμάς, αλλά ενδέχεται να μας διαπερνά ήδη, ως η βαθύτερη φύση του Είναι.
Να υπάρξουμε μέσα στην πληρότητά του, χωρίς να αντιστεκόμαστε στη μορφή με την οποία κάθε στιγμή αποκαλύπτεται. Να αποδεχτούμε κάθε εποχή ως έχει, μια βαθύτερη κατανόηση της τάξης που διέπει τις μεταμορφώσεις της ζωής. Να πάψουμε να απαιτούμε από το παρόν να γίνει κάτι άλλο, ώστε να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε μέσα του αυτό που πάντοτε ήταν.
Γιατί ίσως η αληθινή μύηση να μην είναι η κατάκτηση κάποιου απόκρυφου μυστικού, αλλά η σταδιακή απογύμνωση της συνείδησης από την ανάγκη της να κατέχει, να ορίζει και να επιθυμεί κάτι πέρα από αυτό που ήδη υπάρχει.
Και τότε, μέσα στην ησυχία που απομένει, η επιθυμία καταλαγιάζει, ο χρόνος χάνει την απόλυτη εξουσία του και η ύπαρξη παύει να μοιάζει με αναζήτηση ενός προορισμού. Γίνεται συμμετοχή. Γίνεται παρουσία. Γίνεται η σιωπηλή αναγνώριση του Ενός μέσα στα πολλά.
Ίσως, τελικά, η πληρότητα να μην είναι κάτι που χρειάζεται να αποκτήσουμε, αλλά κάτι που αποκαλύπτεται όταν παύουμε να απομακρυνόμαστε από αυτό που ήδη είμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου