ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ:
ΑΙΣΧΥΛΟΣ
ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ
[Δεν συνηθίζεται στους Έλληνες να προσκυνούν...]
Η στάση του ανθρώπινου σώματος δεν είναι βιολογικά ουδέτερη.
Φέρει εντός της συμβολισμούς ύπαρξης, πως στέκεσαι στον κόσμο, έτσι τον αντιλαμβάνεσαι.
Η ορθότητα δεν είναι απλώς σωματική είναι οντολογική.
Αντίθετα, η υποταγή, όταν ενσωματώνεται σωματικά, γονυκλισία, προσκύνημα, σκυμμένος αυχένας, αποκτά κοσμοθεωρητικό περιεχόμενο.
Στην Ελληνική παράδοση, το ορθό ανάστημα υπήρξε βάση για μια κοσμοθέαση που θέτει τον άνθρωπο δίπλα στον κόσμο, όχι κάτω απ’ αυτόν.
Οι Έλληνες στέκονται όρθιοι απέναντι στα φαινόμενα, παρατηρούν και ερμηνεύουν δεν ικετεύουν.
Μαρτυρίες της Ορθότητας στην Αρχαία Γραμματεία...
Ο Δημοσθένης στον λόγο του Περί της Παραπρεσβείας δηλώνει ρητά...
«Προσκυνείν ώσπερ έν τοίς βαρβάροις»
Μτφρ... Το προσκύνημα αρμόζει στους βαρβάρους.
Ο Θέογνις καταδικάζει ακόμα και την κλίση της κεφαλής ως σημάδι δουλοπρέπειας:
«Ού ποτέ δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν…»
Ο Ιάμβλιχος σημειώνει ότι οι Πυθαγόρειοι απείχαν από ικεσίες, δεήσεις και χαμερπείς στάσεις, διότι τις θεωρούσαν ανελεύθερες και άνανδρες.
Αυτή η στάση είναι συγκεκριμένη, σωματική, πολιτισμικά κωδικοποιημένη. Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να σκύβει ούτε απέναντι σε θεούς.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ:
[Από την Ενσώματη Ελευθερία στην εσωτερικευμένη Κόλαση...]
Η εμφάνιση του Χριστιανισμού επιφέρει ένα ριζικό υπαρξιακό αναπροσανατολισμό, ο άνθρωπος δεν στέκεται πια όρθιος απέναντι στη ζωή, αλλά γονατίζει μπροστά στην παντοδυναμία ενός Θεού.
Το σώμα γίνεται φορέας ταπείνωσης, όχι γνώσης.
Αυτό συνοδεύεται από μια βαθύτερη μετατόπιση.
Ο κόσμος θεωρείται πια χωροχρονική κόλαση.
Η ζωή είναι ένας ποταπός δοκιμαστικός σταθμός, μια αυτοτιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα.
Μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό πλαίσιο, ο άνθρωπος καλείται να σκύψει, να σιωπήσει, να υπομείνει...
Γιατί;
Διότι υπάρχει υπόσχεση ότι η αληθινή δικαίωση θα έρθει μετά τον θάνατο.
Ο παράδεισος γίνεται ηθικό καταφύγιο, δικαιολόγηση της κοσμικής αδικίας.
-Αντί να επαναστατεί, ο άνθρωπος συνηθίζει την αδικία.
-Αντί να δρά, μαθαίνει να ελπίζει.
-Αντί να ορθώνεται, γονατίζει.
-Η κόλαση δεν βρίσκεται πια στη φαντασία. Βρίσκεται εδώ, στη ζωή, και πρέπει να την αντέξεις ταπεινά, για να κερδίσεις τον άλλο κόσμο.
-Αυτό δεν είναι πια πολιτισμός ορθίων ανθρώπων, αλλά οικοδόμημα σκυμμένων υπάρξεων.
-Ο άνθρωπος υπάκουος υπάλληλος της μεταθανάτιας επιβράβευσης, έτσι και οι κοινωνίες μετατρέπονται από συμμετοχικές, σε εξαρτημένες.
Από παρατηρητές, σε προσμένοντες.
Από δημιουργούς κόσμων, σε καταναλωτές ελπίδας.
Το οντολογικό πρότυπο αλλάζει, ο ορθός άνθρωπος δεν έχει θέση στη νέα μεταφυσική τάξη πραγμάτων.
Αυτό που ζητείται είναι υπακοή, όχι αλήθεια, πίστη, όχι κατανόηση.
Από παρατηρητές, σε προσμένοντες.
Από δημιουργούς κόσμων, σε καταναλωτές ελπίδας.
Το οντολογικό πρότυπο αλλάζει, ο ορθός άνθρωπος δεν έχει θέση στη νέα μεταφυσική τάξη πραγμάτων.
Αυτό που ζητείται είναι υπακοή, όχι αλήθεια, πίστη, όχι κατανόηση.
Τελευταίως (όχι και πολύ τελευταίως δηλαδή) επιχειρείται μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι υπάρχει ένας πολιτισμός ο οποίος , εντελώς αυθαίρετα και προσβλητικά, ονομάστηκε "ελληνοχριστιανικός". Παρόμοια τέτοια αφηγήματα δημιουργήθηκαν κατά καιρούς με σκοπό να εξωραΐσουν σκοτεινές διαδρομές (βλέπε "ελληνορωμαϊκός" πολιτισμός)
Το αφήγημα που ονομάζεται ελληνοχριστιανικός πολιτισμός εξυπηρέτησε κατά καιρούς διάφορες πλευρές αλλά ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι ισχύει επειδή απλώς δεν υπάρχει καμία απόδειξη.
Είναι βεβαίως γεγονός ότι η νέα θρησκεία είχε ανάγκη να στηριχτεί φιλοσοφικά ώστε να μπορέσει να θεολογήσει και αργότερα να δημιουργήσει δόγμα. Έτσι προσέφυγε στην ανεξάντλητη Ελληνική δεξαμενή γνώσης την οποία και κατέκλεψε με δύο τρόπους: Πρώτα απ όλα τα στελέχη της νέας θρησκείας ήταν ελληνοθρεμένα και αυτομόλησαν προς το "εξ ανατολών φως". Ύστερα οι πάντες επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου λογοκλοπή των κειμένων, των θέσεων και των συλλογισμών των Ελλήνων ενσωματώνοντας στα βιβλία τους είτε αυτούσια, είτε παραποιημένα είτε και εντελώς πλαστά κείμενα. (π.χ οι επιστολές μεταξύ Παύλου και Σενέκα!!!). Δεν μπορείς να μην τους κατηγορήσεις για όλα αυτά: Η παλαιά διαθήκη ήταν αρκετή για τους λαούς της ερήμου αλλά δεν θα είχε κανένα έρεισμα από μόνη της σε λαούς μπολιασμένους με την Φιλοσοφική και ορθολογική Σκέψη.
Σ' αυτά τα πλαίσια του συγκερασμού δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι ο Θείος Σωκράτης προανήγγειλε την έλευση του Ιησού χωρίς όμως να μπορούν να πουν που και τι διάβασαν ώστε να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Κατά διαστήματα βέβαια βλέπουμε κάποιες διάτρητες απόπειρες εμφάνισης αποσπασμάτων αλλά μάταια.. Όποιος έχει διαβάσει την Ελληνική γραμματεία ξέρει καλά πως δεν υπάρχει καμία τέτοια προδρομική αναφορά!
Καθώς οι Χριστιανοί αρχικά υπέστησαν πράγματι διωγμούς και βασανιστήρια (στα πλαίσια μιας αυτοκρατορίας με αμφιλεγόμενη πορεία πολιτισμού τουλάχιστον προς το τέλος της) ορκίστηκαν εκδίκηση και την πήραν. Μέσα στην πορεία της Ιστορίας ισοπέδωσαν τον Ελληνισμό αλλά και όλους τους άλλους πολιτισμούς που βρέθηκαν στον δρόμο τους. Επιβλήθηκαν δια πυρός και σιδήρου, έκλεισαν τις φιλοσοφικές σχολές, απαγόρευσαν επί ποινή θανάτου τους ολυμπιακούς αγώνες, έκαψαν βιβλία και βιβλιοθήκες, επέβαλαν νηπιοβαπτισμό, αντικατέστησαν κρατικές λειτουργίες με μυστήρια της εκκλησίας τους, εξέμεσαν βρωμερούς αφορισμούς εναντίων των Ελλήνων, τους συκοφάντησαν με θράσος σαν ειδωλολάτρες, ισοπέδωσαν ιερά, ακρωτηρίασαν έργα τέχνης, εξαπέλυσαν διωγμούς, δημιούργησαν ιερά εξέταση, έκαψαν "μάγισσες", εκχριστιάνισαν μακρινούς περήφανους λαούς και τους έβαλαν στα γόνατα, καθυστέρησαν την εξέλιξη του πολιτισμού.
Αυτή λοιπόν η νέα θρησκεία είχε τους θεωρητικούς της. Τον Αθανάσιο, τον Βασίλειο, τον Χρυσόστομο(!) και άλλους. Κάποιους εξ αυτών τους φορτωθήκαμε ως προστάτες των γραμμάτων. Ένας λαός ο οποίος επινόησε τα "γράμματα" αναγκάστηκε ταπεινωμένος να αποδεχτεί τους τρεις ιεράρχες ως προστάτες τους. Κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης δηλαδή.
Για όλα όσα είπαμε ακόμα και κάποιος που θα θελήσει να ερευνήσει επιπόλαια θα βρει πλήθος πηγών και αποδείξεων. Αν θελήσει δε ας συγκεντρώσει μια ανθολογία ύβρεων των "πατέρων" οι οποίοι μας "καθοδηγούσαν" επί δυο χιλιάδες χρόνια στο δρόμο της αγάπης και της πνευματικής ανύψωσης. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα, από τα πλέον ήπια με το οποίο, με παραληρηματικό λόγο, μας λούζει ο αγαθός παππούλης ο αγιο-Βασίλης:
"Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν» Εις Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3.
Όντως;
Είναι δυο κόσμοι διαφορετικοί;
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου