Δεν συνηθίζεται στους Έλληνες να προσκυνούν!
[Αισχύλος]
Το ΣΩΜΑ ως ΚΟΣΜΟΕΙΔΩΛΟ.
Η στάση του ανθρώπινου σώματος δεν είναι βιολογικά ουδέτερη.
Φέρει εντός της συμβολισμούς ύπαρξης, πως στέκεσαι στον κόσμο, έτσι τον αντιλαμβάνεσαι.
Η ορθότητα δεν είναι απλώς σωματική είναι οντολογική.
Αντίθετα, η υποταγή, όταν ενσωματώνεται σωματικά ως γονυκλισία, προσκύνημα, σκυμμένος αυχένας, αποκτά κοσμοθεωρητικό περιεχόμενο.
Αυτή η στάση είναι συγκεκριμένη, σωματική, πολιτισμικά κωδικοποιημένη.
Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να σκύβει ούτε απέναντι σε θεούς.
Στην Ελληνική παράδοση, το ορθό ανάστημα υπήρξε βάση για μια κοσμοθέαση που θέτει τον άνθρωπο δίπλα στον κόσμο, όχι κάτω απ’ αυτόν.
Οι Έλληνες στέκονται όρθιοι απέναντι στα φαινόμενα, παρατηρούν και ερμηνεύουν δεν ικετεύουν.
Μαρτυρίες της Ορθότητας στην Αρχαία Γραμματεία...
Ο Δημοσθένης στον λόγο του Περί της Παραπρεσβείας δηλώνει ρητά...
Προσκυνείν ώσπερ έν τοίς βαρβάροις.(Το προσκύνημα αρμόζει στους βαρβάρους).
Ο Θέογνις καταδικάζει ακόμα και την κλίση της κεφαλής ως σημάδι δουλοπρέπειας:
[Ού ποτέ δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν…]
Ο Ιάμβλιχος σημειώνει ότι Πυθαγόρειοι απείχοντο δεήσεων και ικετειών και πάσης τής τοιαύτης ανελευθέρου θωπείας { κολακείας } ώς ανάνδρου και ταπεινής ούσης.
Η προσκύνησις ανθρώπου απο άνθρωπο αντιμετωπίζετο και ώς μεγάλη βλακεία και αφέλεια. Γράφει ο Φιλόστρατος, στον βίο Απολλωνίου του Τυανέως.
[Αφικομένω Απολλωνίω ές Βαβυλώνα, ο σατράπης ο επί των μεγάλων πυλών ορέγει χρυσήν εικόνα του βασιλέως ήν, εί μή προσκυνήσειέ τις, ού θεμιτόν ήν εσφοιτάν έσω σατραπεύεται παρά τοίς βαρβάροις τα ούτω ευήθη... ευήθης = ανόητος, μωρός, ηλίθιος ].
Οι ξένοι Ελληνιστές όπως Βίκτορ Ντέιβις και Τζον Χάτσον συγκρίνοντας τις 2 νοοτροπίες, βαρβάρων και Ελλήνων σχολιάζουν εντυπωσιασμένοι:
[Στην Ελλάδα κανείς ελεύθερος πολίτης δεν υποκλίνεται ούτε προσκυνάει μιά ζωντανή θεότητα πεσμένος κατά γής...
Ζακλίν ντέ Ρομιγύ - Ομιλίας της στην Πνύκα, 11-7-1995 }.
[Οι Έλληνες είχαν καταλάβει ότι η ιδιαιτερότητα τους ήταν να μην υποκλίνονται μπροστά σε άνθρωπο, να μη δέχονται την απόλυτη εξουσία... Άν υπερασπίζουμε την παιδεία της Αρχαίας Ελλάδος στην σημερινή εκπαίδευση, δεν το κάνουμε επειδή ανήκει στο παρελθόν όλων μας, αλλά επειδή είναι το καλλίτερο εχέγγυο μέλλον....]
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ.
Από την Ενσώματη Ελευθερία στην εσωτερικευμένη Κόλαση.
Η εμφάνιση του Χριστιανισμού επιφέρει ένα ριζικό υπαρξιακό αναπροσανατολισμό, ο άνθρωπος δεν στέκεται πια όρθιος απέναντι στη ζωή, αλλά γονατίζει μπροστά στην παντοδυναμία ενός Θεού.
Το σώμα γίνεται φορέας ταπείνωσης, όχι γνώσης.
Αυτό συνοδεύεται από μια βαθύτερη μετατόπιση.
Ο κόσμος θεωρείται πια χωροχρονική κόλαση.
Η ζωή είναι ένας ποταπός δοκιμαστικός σταθμός, μια αυτοτιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα.
Μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό πλαίσιο, ο άνθρωπος καλείται να σκύψει, να σιωπήσει, να υπομείνει...
Γιατί;
Γιατί, υπάρχει υπόσχεση ότι η αληθινή δικαίωση θα έρθει μετά τον θάνατο.
Ο παράδεισος γίνεται ηθικό καταφύγιο, δικαιολόγηση της κοσμικής αδικίας.
-Αντί να επαναστατεί, ο άνθρωπος συνηθίζει την αδικία.
-Αντί να δρά, μαθαίνει να ελπίζει.
-Αντί να ορθώνεται, γονατίζει.
-Η κόλαση δεν βρίσκεται πια στη φαντασία. Βρίσκεται εδώ, στη ζωή, και πρέπει να την αντέξεις ταπεινά, για να κερδίσεις τον άλλο κόσμο.
-Αυτό δεν είναι πια πολιτισμός ορθίων ανθρώπων, αλλά οικοδόμημα σκυμμένων υπάρξεων.
-Ο άνθρωπος υπάκουος υπάλληλος της μεταθανάτιας επιβράβευσης, έτσι και οι κοινωνίες μετατρέπονται από συμμετοχικές, σε εξαρτημένες.
Από παρατηρητές, σε προσμένοντες.
Από δημιουργούς κόσμων, σε καταναλωτές ελπίδας.
Το οντολογικό πρότυπο αλλάζει, ο ορθός άνθρωπος δεν έχει θέση στη νέα μεταφυσική τάξη πραγμάτων.
Αυτό που ζητείται είναι υπακοή, όχι αλήθεια, πίστη, όχι κατανόηση.
Ο ΑΝΑΣΤΡΟΦΟΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΣΜΟΣ.
Η ιστορική αυτή στροφή δεν είναι πρόοδος είναι μια μορφή ανάστροφου εξελικτισμού.
Η στάση του σώματος, η θέση στο οικοσύστημα, ο τρόπος κατανόησης του κόσμου, όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπος αλλοτριώθηκε.
Ίσως το πρώτο βήμα για την επιστροφή στην οντολογική ελευθερία, δεν είναι πολιτικό ή φιλοσοφικό.
Είναι σωματικό.
Να ξανασηκώσουμε τον αυχένα.
Η φύση μας δείχνει το δρόμο.
Τα όντα που στέκονται όρθια είναι αυτά που βλέπουν, και δρουν.
Όσα γονατίζουν, ζουν με την προσμονή, ποτέ με την πράξη!
Η στάση του ανθρώπινου σώματος δεν είναι βιολογικά ουδέτερη.
Φέρει εντός της συμβολισμούς ύπαρξης, πως στέκεσαι στον κόσμο, έτσι τον αντιλαμβάνεσαι.
Η ορθότητα δεν είναι απλώς σωματική είναι οντολογική.
Αντίθετα, η υποταγή, όταν ενσωματώνεται σωματικά ως γονυκλισία, προσκύνημα, σκυμμένος αυχένας, αποκτά κοσμοθεωρητικό περιεχόμενο.
Αυτή η στάση είναι συγκεκριμένη, σωματική, πολιτισμικά κωδικοποιημένη.
Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να σκύβει ούτε απέναντι σε θεούς.
Στην Ελληνική παράδοση, το ορθό ανάστημα υπήρξε βάση για μια κοσμοθέαση που θέτει τον άνθρωπο δίπλα στον κόσμο, όχι κάτω απ’ αυτόν.
Οι Έλληνες στέκονται όρθιοι απέναντι στα φαινόμενα, παρατηρούν και ερμηνεύουν δεν ικετεύουν.
Μαρτυρίες της Ορθότητας στην Αρχαία Γραμματεία...
Ο Δημοσθένης στον λόγο του Περί της Παραπρεσβείας δηλώνει ρητά...
Προσκυνείν ώσπερ έν τοίς βαρβάροις.(Το προσκύνημα αρμόζει στους βαρβάρους).
Ο Θέογνις καταδικάζει ακόμα και την κλίση της κεφαλής ως σημάδι δουλοπρέπειας:
[Ού ποτέ δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν…]
Ο Ιάμβλιχος σημειώνει ότι Πυθαγόρειοι απείχοντο δεήσεων και ικετειών και πάσης τής τοιαύτης ανελευθέρου θωπείας { κολακείας } ώς ανάνδρου και ταπεινής ούσης.
Η προσκύνησις ανθρώπου απο άνθρωπο αντιμετωπίζετο και ώς μεγάλη βλακεία και αφέλεια. Γράφει ο Φιλόστρατος, στον βίο Απολλωνίου του Τυανέως.
[Αφικομένω Απολλωνίω ές Βαβυλώνα, ο σατράπης ο επί των μεγάλων πυλών ορέγει χρυσήν εικόνα του βασιλέως ήν, εί μή προσκυνήσειέ τις, ού θεμιτόν ήν εσφοιτάν έσω σατραπεύεται παρά τοίς βαρβάροις τα ούτω ευήθη... ευήθης = ανόητος, μωρός, ηλίθιος ].
Οι ξένοι Ελληνιστές όπως Βίκτορ Ντέιβις και Τζον Χάτσον συγκρίνοντας τις 2 νοοτροπίες, βαρβάρων και Ελλήνων σχολιάζουν εντυπωσιασμένοι:
[Στην Ελλάδα κανείς ελεύθερος πολίτης δεν υποκλίνεται ούτε προσκυνάει μιά ζωντανή θεότητα πεσμένος κατά γής...
Ζακλίν ντέ Ρομιγύ - Ομιλίας της στην Πνύκα, 11-7-1995 }.
[Οι Έλληνες είχαν καταλάβει ότι η ιδιαιτερότητα τους ήταν να μην υποκλίνονται μπροστά σε άνθρωπο, να μη δέχονται την απόλυτη εξουσία... Άν υπερασπίζουμε την παιδεία της Αρχαίας Ελλάδος στην σημερινή εκπαίδευση, δεν το κάνουμε επειδή ανήκει στο παρελθόν όλων μας, αλλά επειδή είναι το καλλίτερο εχέγγυο μέλλον....]
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ.
Από την Ενσώματη Ελευθερία στην εσωτερικευμένη Κόλαση.
Η εμφάνιση του Χριστιανισμού επιφέρει ένα ριζικό υπαρξιακό αναπροσανατολισμό, ο άνθρωπος δεν στέκεται πια όρθιος απέναντι στη ζωή, αλλά γονατίζει μπροστά στην παντοδυναμία ενός Θεού.
Το σώμα γίνεται φορέας ταπείνωσης, όχι γνώσης.
Αυτό συνοδεύεται από μια βαθύτερη μετατόπιση.
Ο κόσμος θεωρείται πια χωροχρονική κόλαση.
Η ζωή είναι ένας ποταπός δοκιμαστικός σταθμός, μια αυτοτιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα.
Μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό πλαίσιο, ο άνθρωπος καλείται να σκύψει, να σιωπήσει, να υπομείνει...
Γιατί;
Γιατί, υπάρχει υπόσχεση ότι η αληθινή δικαίωση θα έρθει μετά τον θάνατο.
Ο παράδεισος γίνεται ηθικό καταφύγιο, δικαιολόγηση της κοσμικής αδικίας.
-Αντί να επαναστατεί, ο άνθρωπος συνηθίζει την αδικία.
-Αντί να δρά, μαθαίνει να ελπίζει.
-Αντί να ορθώνεται, γονατίζει.
-Η κόλαση δεν βρίσκεται πια στη φαντασία. Βρίσκεται εδώ, στη ζωή, και πρέπει να την αντέξεις ταπεινά, για να κερδίσεις τον άλλο κόσμο.
-Αυτό δεν είναι πια πολιτισμός ορθίων ανθρώπων, αλλά οικοδόμημα σκυμμένων υπάρξεων.
-Ο άνθρωπος υπάκουος υπάλληλος της μεταθανάτιας επιβράβευσης, έτσι και οι κοινωνίες μετατρέπονται από συμμετοχικές, σε εξαρτημένες.
Από παρατηρητές, σε προσμένοντες.
Από δημιουργούς κόσμων, σε καταναλωτές ελπίδας.
Το οντολογικό πρότυπο αλλάζει, ο ορθός άνθρωπος δεν έχει θέση στη νέα μεταφυσική τάξη πραγμάτων.
Αυτό που ζητείται είναι υπακοή, όχι αλήθεια, πίστη, όχι κατανόηση.
Ο ΑΝΑΣΤΡΟΦΟΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΣΜΟΣ.
Η ιστορική αυτή στροφή δεν είναι πρόοδος είναι μια μορφή ανάστροφου εξελικτισμού.
Η στάση του σώματος, η θέση στο οικοσύστημα, ο τρόπος κατανόησης του κόσμου, όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπος αλλοτριώθηκε.
Ίσως το πρώτο βήμα για την επιστροφή στην οντολογική ελευθερία, δεν είναι πολιτικό ή φιλοσοφικό.
Είναι σωματικό.
Να ξανασηκώσουμε τον αυχένα.
Η φύση μας δείχνει το δρόμο.
Τα όντα που στέκονται όρθια είναι αυτά που βλέπουν, και δρουν.
Όσα γονατίζουν, ζουν με την προσμονή, ποτέ με την πράξη!
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου