«Τα Ελενοφόρεια», της Ρόδου

Νύχτα Μύησης — Το Ύδωρ, τα Βότανα και ο Καθρέφτης.
Ρόδος — Νύχτα αυξανόμενης Νέας Σελήνης
Πέρασαν μήνες από την πρώτη μύηση της Χρυσίδας.
Η Ρόδος ανασαίνει κάτω από το ασημένιο φως της αυξανόμενης Σελήνης. Ο άνεμος φέρνει άρωμα από θυμάρι, αρτεμισία και θαλασσινό αλάτι. Στο ιερό άλσος, κοντά στον ναό της Σελήνης, γυναίκες έχουν τοποθετήσει πήλινα αγγεία γεμάτα νερό, άνθη και βότανα.
Στο κέντρο βρίσκεται η ωραία Ελένη.
Τα μαλλιά της, ασημένια πλέον στις άκρες, φωτίζονται σαν λεπτό πέπλο από το φεγγάρι. Η μορφή της δεν έχει χάσει το κάλλος της· αντιθέτως, μοιάζει τώρα βαθύτερο, σαν ήρεμη θάλασσα που κρύβει αρχαία μυστικά.
Η Χρυσίδα πλησιάζει κρατώντας χάλκινο καθρέφτη.

Σκηνή Πρώτη
Το Ύδωρ της Μνήμης.
Η ωραία Ελένη βυθίζει τα δάχτυλά της σε μια λεκάνη με νερό.
Κύματα μικρά ταράζουν την αντανάκλαση της Σελήνης.
Ελένη: Κοίτα το νερό.
Χρυσίδα: Βλέπω το φεγγάρι να κινείται μέσα του.
Ελένη: Κι όμως η Σελήνη δεν κινήθηκε. Το νερό κινήθηκε.
Έτσι και η ψυχή. Όταν ταράζεται, νομίζει πως χάθηκε το φως.
Χρυσίδα: Άρα η γαλήνη είναι τρόπος θέασης;
Ελένη: Ναι. Οι αρχαίοι δεν θεωρούσαν το ύδωρ μόνο στοιχείο καθαρμού. Το έβλεπαν ως φορέα μνήμης και ζωής.
Η γυναίκα μοιάζει με το νερό. Δέχεται μορφές, αλλά δεν χάνει την ουσία της.
Χρυσίδα: Γι’ αυτό οι τελετές αρχίζουν πάντοτε με πλύση των χεριών;
Ελένη: Όχι μόνο των χεριών. Του νου. Της πρόθεσης. Της καρδιάς.
Το σώμα καθαρίζεται με νερό.
Η ψυχή με αλήθεια.

Σκηνή Δεύτερη. Τα Βότανα της Σελήνης.
Γύρω από τις γυναίκες καίγονται μικρές φωτιές. Πάνω σε πέτρινες πλάκες βρίσκονται δεμάτια λεβάντας, δίκταμου, μύρτου και φασκόμηλου.
Η Ελένη παίρνει ένα φύλλο δάφνης.
Ελένη:Η γη μιλά μέσα από τα βότανα. Όποιος μάθει να ακούει τη φύση, θεραπεύει χωρίς να βιάζει.
Χρυσίδα: Είναι αλήθεια πως δίδασκες τις νέες τα αφεψήματα και τα έλαια;
Ελένη: Η γυναίκα οφείλει να γνωρίζει ό,τι θρέφει και ό,τι θεραπεύει. Η άγνοια ποτέ δεν ήταν αρετή.
Ο δίκταμος δυναμώνει το σώμα.
Η λεβάντα γαληνεύει τον ύπνο.
Η μύρτος καθαρίζει την ψυχή από τη λύπη.
Κάθε βότανο φέρει μια δύναμη του κόσμου.
Χρυσίδα: Και πώς γνωρίζει κανείς ποιο να χρησιμοποιήσει;
Ελένη: Με παρατήρηση, μέτρο και σιωπή. Η φύση δεν αποκαλύπτεται στον βιαστικό άνθρωπο.
Ο χορός των γυναικών ψάλλει:
«Ἡ Γῆ μήτηρ· ἐκ τῶν ῥιζῶν ἀναβλύζει ἡ θεραπεία.»

Σκηνή Τρίτη. Ο Καθρέφτης.
Η ωραία Ελένη στρέφεται προς τη Χρυσίδα.
Παίρνει από τα χέρια της τον χάλκινο καθρέφτη και τον σηκώνει απέναντι στο φως της Σελήνης.
Ελένη:Τι βλέπεις;
Χρυσίδα: Το πρόσωπό μου.
Ελένη: Μόνο αυτό;
Η κοπέλα σιωπά.
Ελένη: Οι περισσότερες γυναίκες φοβούνται τον καθρέφτη επειδή νομίζουν πως δείχνει μόνο το πέρασμα του χρόνου.Μα ο αληθινός καθρέφτης φανερώνει κάτι βαθύτερο: πόση αλήθεια αντέχει η ψυχή να αντικρίσει.
Χρυσίδα: Κι εσύ; Δεν φοβήθηκες ποτέ πως θα χαθεί η ομορφιά σου;
Η Ελένη χαμογελά γαλήνια.
Ελένη: Το άνθος μαραίνεται όταν κόβεται από τη ρίζα του. Όμως το κάλλος που ενώνεται με τη σοφία αλλάζει μορφή, δεν χάνεται.Η νεότητα είναι δώρο της φύσης.Η αξιοπρέπεια είναι έργο της ψυχής.
Χρυσίδα: Άρα ο χρόνος δεν είναι εχθρός;
Ελένη: Όχι. Ο χρόνος αφαιρεί τις ψευδαισθήσεις και αφήνει μόνο ό,τι είναι αληθινό.

Σκηνή Τέταρτη.Η Θάλασσα και η Σελήνη.
Οι γυναίκες κατεβαίνουν προς την ακτή.
Η θάλασσα φωτίζεται σαν υγρός άργυρος κάτω από το φεγγάρι.
Η Ελένη βγάζει τα σανδάλια της και αγγίζει το νερό.
Ελένη: Άκου τη θάλασσα.
Χρυσίδα: Μοιάζει να ανασαίνει.
Ελένη: Γιατί όλα ανασαίνουν. Η γη, η θάλασσα, το σώμα, η ψυχή.Η Σελήνη κυβερνά τα νερά της γης όπως κυβερνά και τους αόρατους ρυθμούς του ανθρώπου. Γι’ αυτό οι γυναίκες πάντοτε αισθάνονταν κοντά της.
Χρυσίδα: Και γιατί η νύχτα μοιάζει πιο αληθινή από την ημέρα;
Ελένη: Επειδή στο σκοτάδι παύουν οι περισπασμοί και ακούγεται καθαρότερα ο εσωτερικός κόσμος. Η νύχτα δεν είναι εχθρός του φωτός. Είναι η μήτρα του.

Σκηνή Πέμπτη. Το Άγγιγμα της Αυγής.
Η ανατολή αρχίζει να βάφεται ρόδινη.
Η Ελένη τοποθετεί στο μέτωπο της Χρυσίδας σταγόνες από αρωματικό έλαιο μύρτου.
Ελένη: Θυμήσου αυτό, κόρη μου:Να φροντίζεις το σώμα σου χωρίς ματαιοδοξία. Να αγαπάς το κάλλος χωρίς να υποδουλώνεσαι σε αυτό. Να αναζητάς τη σοφία χωρίς υπερηφάνεια. Το μέτρο είναι η κρυφή αρμονία του κόσμου.
Χρυσίδα: Και αν κάποτε χαθώ;
Ελένη: Γύρισε στη φύση. Στο νερό. Στη Σελήνη. Στην ανάσα σου.Εκεί θα θυμηθείς ποια είσαι.
Ο χορός υψώνει αργά τις φωνές:
«Ἐν ὕδατι ἡ μνήμη.
Ἐν βοτάναις ἡ θεραπεία.
Ἐν σελήνῃ τὸ κρυπτὸν φῶς.»
Η αυγή γεννιέται πάνω από τη Ρόδο.
Και η νύχτα των Ελενοφορείων ολοκληρώνεται.