ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ;

Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου θα επικρατεί μία αλήθεια, αυτή της ψυχής, και όχι τόσες "αλήθειες" όσοι και οι άνθρωποι πάνω στην Γη.

Από την στιγμή που οι ψυχές ενδύθηκαν τον δερμάτινο χιτώνα έχασαν την αλήθεια και γίναν ένα με το ψέμα, όπου είτε ακολουθούμε το καλό, είτε το κακό, γινόμαστε πάλι ένα με το ψέμα.

Γι' αυτό και όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, και δεν μπορούν να συνεννοηθούν ποτέ μεταξύ τους, γιατί είμαστε πλέον ανόμοιοι και όχι όμοιοι, και τα ανόμοια ποτέ δεν είναι φίλοι μεταξύ τους.

Μας ξεγελά ο έρωτας, πως δήθεν είμαστε όμοιοι μεταξύ μας, πως βρήκαμε δήθεν την αλήθεια με τον έρωτα στην ζωή μας, αυτή την έλξη που μας ανεβάζει η ένωση της στην κορυφή, και τον μπερδεύουμε με την αγάπη, ποιοι; εμείς οι ανόμοιοι, αλλά ξεχνάμε ότι πιο βασικό, ότι ο έρωτας είναι η έλξη των αντιθέτων, δηλαδή των ανόμοιων σωμάτων, και ότι είναι ανόμοιο έλκεται από το αντίθετο του μεν, αλλά ως θνητό που είναι έλκεται μέσα από τις δύο κορυφές των άκρων, και ότι έχει μία κορυφή, έχει και την αντίθετη της πλευρά.

Όταν λοιπόν μιλάμε για την αλήθεια, πρέπει να ξέρουμε ότι μιλάμε για την δική μας προσωπική αλήθεια, ειδάλλως πρέπει να κοιτάξουμε να ρίξουμε κάτω το δοκάρι του εγωισμού μας, όλοι, και όλες, και να μάθουμε να αγαπάμε με την ψυχή, χωρίς ζήλειες και επιθυμίες που εγκλωβίζουν ότι αγαπάμε, και επιφέρουν τις άσκοπες διαμάχες και ως αποτέλεσμα πάμε από το ένα άκρο στο άλλο.

 διότι αγάπη δεν είναι να αποκτάμε και να κάνουμε δικό μας αυτό που επιθυμούμε, αλλά ο αμοιβαίος σεβασμός εκτίμηση και ελευθερία στον συνάνθρωπο μας, αλλά και πάλι ποιος ποια σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να αγαπά αληθινά; όταν αλήθεια θεωρεί τα συναισθήματα τις αισθήσεις τον έρωτα για κάθε τι ανόμοιο του όπως την ύλη και την σάρκα;

O ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Να μιλήσω λίγο για τον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων, διότι τα ζώα ναι μεν διακατέχονται από τα συναισθήματα αλλά δίχως την λογική.

Αλλά τι είναι η λογική; είναι η επεξεργασία της πληροφορίας, η οποία μας οδηγεί μια βαθμίδα εξέλιξης ανώτερη από τα ζώα.

Το πρόβλημα είναι, ότι αυτή η επεξεργασία μπορεί να μας κάνει ικανούς για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο.

Και αυτό διότι, κατεχόμαστε από τα συναισθήματα, τα οποία έχουν άμεση σχέση με την επιθυμία και το πάθος, και χάρην αυτών φτάνουμε στα άκρα, είτε της θετικής πλευράς, είτε της αρνητικής.
Αλλά και τα δύο ανήκουν στο τελικό αποτέλεσμα της σύγκρουσης των αντιθέτων.

Η Αρμονία των συναισθημάτων δεν είναι δυνατόν να υπάρξει σε θνητά λογικά όντα όπως στον άνθρωπο της Γης, αν πρώτα δεν κατανοεί τι είναι ο ανώτερος ιδεατός του εαυτός, η ψυχή του.

Ζητάμε την αγάπη από ανάγκη, και παίρνουμε το πάθος και την επιθυμία των αντιθέτων, δηλαδή τον έρωτα.

Ο έρωτας είναι η έλξη που προέρχεται από την ανάγκη, και ότι οδηγείται από την ανάγκη, και όχι από την αγάπη είναι ον θνητό και κακό.

Ως ανθρωπότητα, και ως άνθρωποι ξεχωριστοί ο καθένας από εμάς, οδηγούμαστε από τις επιλογές μας, μέσα από το πάθος και την επιθυμία της έλξης του έρωτα γιατί τον έχουμε ανάγκη.

Και όχι από την αγάπη για τον έρωτα, η οποία είναι η μόνη που θα επιφέρει την αρμονία.

Η ανθρώπινη ψυχή, έχει κι αυτή μεν πάθος και επιθυμία για την αγάπη και τον έρωτα, αλλά πάντα μέσα από την αρμονία και των δύο, δίχως πάθος και επιθυμία για τις ανάγκες να την εξουσιάζουν, οι οποίες φέρουν πάνω τους την ζήλεια την κτητικότητα την σύγκρουση την καταπίεση.

Η ψυχή ποτέ δεν αποφέρει τις συγκρούσεις σε μία σχέση ανθρώπων, που είναι όμως με την προυπόθεση όμοιοι μεταξύ τους! και όχι ανόμοιοι, διότι το ανόμοιο πάντα θα λειτουργεί από τις ανάγκες, και οι ανάγκες οδηγούνται από το πάθος και την επιθυμία να αποκτήσουν και κάνουν δικό τους όχι αυτό που αγαπούν, αλλά αυτό που έχουν ανάγκη, γι' αυτό και πάντα ο έρωτας στους ανθρώπους εμπεριέχει μέσα του τα δύο άκρα σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Νομίζουμε ότι λειτουργούμε με την ψυχή, αλλά βλέπουμε μόνον ότι έχουμε ανάγκη, να το αποκτήσουμε και κατακτήσουμε, μα ποτέ να το κατανοήσουμε, ο φόβος καταρρέει την εμπιστοσύνη και επιφέρει την εμμονή στην κτητικότητα, κι έτσι πάντα βλέπουμε τις αντιθέσεις να κυριαρχούν στους ανθρώπους και όχι η αρμονία.

Τι χαρίζει η ανάγνωση ενός βιβλίου στα παιδιά

Όταν ήμασταν παιδιά, οι περισσότεροι τουλάχιστον από εμάς, απεχθανόμασταν τα βιβλία και το διάβασμα. Αυτό συνέβαινε επειδή το είχαμε συνδέσει με το σχολείο, το πρωινό ξύπνημα, την πίεση, τις φωνές ίσως και το πρόγραμμα.

 

Ως κάτι που πρέπει να κάνουμε αναγκαστικά και γρήγορα για να τελειώνουμε και ν' ασχοληθούμε με κάτι άλλο που μας ευχαριστεί, όπως για παράδειγμα το παιχνίδι. Πόσα είναι όμως τα εφόδια που χαρίζει το διάβασμα σε ένα παιδί; Και πώς θα μπορούσε ένας γονιός να κάνει το παιδί του ν' αγαπήσει τα βιβλία;

 

Τι χαρίζει η ανάγνωση ενός βιβλίου στα παιδιά:

 

• Η ιστορία ενός βιβλίου θα μπορούσε να κάνει τα παιδιά να δουν κάποια πράγματα πιο ρεαλιστικά. Μέσα από τις ιστορίες μπορούν να μάθουν για αξίες που ίσως οι γονείς δυσκολεύονται να εξηγήσουν, όπως για παράδειγμα τη φιλία, την εμπιστοσύνη ή τον σεβασμό. Και όλα αυτά θα τα γνωρίσουν και θα τα κατανοήσουν μέσω των ιστοριών που θα διαβάσουν.

 

• Μαθαίνουν να νικούν τους φόβους τους. Μέσα από την ιστορία, μαζί με τον ήρωα, έρχονται αντιμέτωποι με κάποιους τυχόν δικούς τους φόβους και βρίσκουν τρόπους να τους ξεπερνούν.

 

• Αρχίζουν ή μπαίνουν στη διαδικασία να σκεφτούν πώς θα μπορούσαν να λύσουν ένα πρόβλημα.

 

• Μέσα στα βιβλία υπάρχουν πάρα πολλά ηθικά διδάγματα.

 

• Οι ιστορίες βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν τη φαντασία τους.

 

• Τέλος, ένα βιβλίο είναι μία πολύ καλή αφορμή για διάλογο. Μετά το τέλος ενός βιβλίου θα μπορούσαμε να συζητήσουμε την ιστορία με τα παιδιά, να τα ρωτήσουμε και να απαντήσουμε σε τυχόν δικές τους ερωτήσεις.

 

Δεν είναι όμως πάντα εύκολο να ωθήσουμε το παιδί μας προς την ανάγνωση. Και πώς θα μπορούσαμε να το καταφέρουμε;

 

Για να το καταφέρουμε πρέπει να πιστεύουμε και οι ίδιοι στα θετικά της ανάγνωσης. Έτσι, θα κάνουμε και το παιδί να αγαπήσει το διάβασμα.

 

Τι θα βοηθήσει:

 

• Πρώτ' απ' όλα να διαβάζουμε οι ίδιοι. Κάθε γονιός αποτελεί πρότυπο για το παιδί του. Έτσι, όταν ένα παιδί βλέπει το γονιό του να διαβάζει και να το απολαμβάνει, αργά ή γρήγορα θα δοκιμάσει και το ίδιο να διαβάσει κάποιο βιβλίο.

 

• Από μικρή ηλικία να διαβάζουμε οι ίδιοι στο παιδί μας. Δε χρειάζεται εκείνο να ξέρει να διαβάζει. Αρκεί μονάχα ν' ακούει μία ιστορία και να την απολαμβάνει.

 

• Βοηθάει επίσης να πούμε κάποια δική μας εμπειρία από όταν ήμασταν μικροί για ένα βιβλίο. Πόσο καλή εντύπωση μας είχε κάνει ή πόσο το είχαμε διασκεδάσει.

 

Πόσα μάθαμε από αυτό.

 

• Θα μπορούσαμε να χαρίσουμε ένα βιβλίο στο παιδί ή να πάμε μαζί σε κάποιο βιβλιοπωλείο και να ξεφυλλίσουμε μαζί του βιβλία μέχρι να επιλέξει το ίδιο κάποιο.

 

• Τέλος, βοηθάει πολύ να διαβάζουμε μαζί με το παιδί μας. Να είναι κάποια ώρα μέσα στην ημέρα που θα χαλαρώνουμε παρέα και μετά θα συζητάμε όσα διαβάσαμε.

 

Σίγουρα τα παιδιά δε χρειάζεται να στερούνται ώρες παιχνιδιού για να διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία, απλά θα μπορούσαμε να τα κάνουμε να δούνε πιο καθαρά πως το διάβασμα δεν είναι όπως το νομίζουν.

 

Δεν είναι δηλαδή κάτι αναγκαστικό και πιεστικό, αλλά κάτι που θα τα κάνει να ταξιδέψουν σε κόσμους που δεν έχουν πάει ποτέ και να συναντήσουν ανθρώπους και πλάσματα που θα τα διασκεδάσουν και θα τα διδάξουν. Ακόμα και η πιο αστεία και μικρή ιστοριούλα μπορεί να δώσει χαρά σε κάποιον.

Αλλόκοτες διαστημικές τεχνολογίες: Τα εξωφρενικά σχέδια που έρχονται ολοταχώς...

Το μέλλον υπόσχεται μεγάλα πράγματα σε όρους Διαστήματος, καθώς οι γυροβολιές στο Υπερπέραν θα γίνουν κάποια στιγμή βαρετή καθημερινότητα.

 

Σαν να έχουν ξεπηδήσει από ταινίες επιστημονικές φαντασίας, οι σύγχρονες τεχνολογίες καλπάζουν με αστραπιαίους ρυθμούς φέρνοντας πιο κοντά από ποτέ το όνειρο της κατάκτησης του Σύμπαντος.

 

Και ακριβώς ως γνήσιο sci-fi, τα διαστημικά προγράμματα του σήμερα μοιάζουν εντελώς φουτουριστικά και ψεύτικα, αν και παραμένουν ολότελα αληθινά.

 

Όσο κι αν κάποια φαντάζουν καθαρή αυτοκτονία…

 

Το τρένο των αστεριών

 

 

Με κόστος κοντά στα 20 δισ. δολάρια, το σύστημα εκτόξευσης Startram αναμένεται να στέλνει 300.000 τόνους φορτίου σε τροχιά με εξαιρετικά δελεαστικό κόστος 40 δολαρίων/κιλό. Ακριβώς 99% κάτω δηλαδή από το τρέχον κόστος των 11.000 δολαρίων/κιλό που ισχύει σήμερα! Και βέβαια το Startram δεν θα έχει προωθητικά συστήματα και άλλους τέτοιους αναχρονισμούς, καθώς η λειτουργία του θα βασίζεται αποκλειστικά στην ηλεκτρομαγνητική ώθηση.

 

Η ιδέα εδώ είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η επιστημονική φαντασία, μόνο που εντωμεταξύ η τεχνολογία έχει ήδη αποδείξει τις ικανότητές της μεταφέροντας ανθρώπους πάνω στη Γη με ταχύτητες κοντά στα 600 χλμ/ώρα. Αν και τα γήινα maglev έχει να παλέψουν με τον αέρα, που περιορίζει την ταχύτητά τους, κι αν θέλουν να πετύχουν πραγματικά αστρονομικές ταχύτητες, τότε πρέπει να παρακάμψουν οξυγόνα, υδρογόνα και όλα τα άλλα που τα επιβραδύνουν.

 

Γι’ αυτό και πρέπει τελικά να εκτοξευτούν στο σχεδόν κενό του Διαστήματος, κι αυτό ακριβώς σκοπεύει να κάνει το Startram: ένας γελοιωδώς μεγάλος σωλήνας με μήκος στα 20 χιλιόμετρα θα τα μεταφέρει εύκολα μέχρι τις παρυφές της ατμόσφαιρας, εκεί δηλαδή που ο λεπτός αέρας επιτρέπει ταξίδια σε πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες. Αν η πρώτη γενιά του Startram αποδειχθεί επιτυχής, τότε θα ακολουθήσει και δεύτερη, με το μυαλό πια στους ανθρώπους. Αν και για κάτι τέτοιο θα πρέπει να περιμένουμε 20 χρόνια και να επενδύσουμε άλλα 60 δισ. δολάρια…

 

Οτοστόπ σε… κομήτες

 

 

Όσο κι αν η επιστημονική ακρίβειά του ήταν για πλάκα, ο «Αρμαγεδδών» του 1998 έδειξε πάντως πόσο δύσκολο είναι να προσγειωθείς σε κομήτη. Ακόμα και η NASA έψαχνε να βρει εναλλακτικούς τρόπους, αν και πρόσφατα εξασφάλισε ένα ερευνητικό κονδύλι για να αναπτύξει ένα σκάφος με καμάκι ώστε να αγκιστρώνεται πάνω στους αστεροειδείς!

 

Τα κινούμενα ουράνια σώματα είναι δύσκολοι στόχοι γιατί έχουν μικρή μάζα, την ίδια ώρα που κρίνεται ασύμφορη η ανάπτυξη πανάκριβης τεχνολογίας για την εξερεύνηση τόσο μικρών αντικειμένων. Το νέο όχημα αναμένεται να δώσει τη λύση, καθώς θα είναι σε θέση να εξερευνεί με το καμάκι και τα σκοινιά του κάπου 5-10 κομήτες σε κάθε διαστημική του τσάρκα…

 

Ο Αθλητής της NASA

 

Εδώ μιλάμε για το νέο εξερευνητικό όχημα της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας που θα χρησιμοποιηθεί σε νέες αποστολές στο Φεγγάρι. Ευέλικτο και σκληροτράχηλο, θα μπορεί να πλοηγείται με μεγάλη άνεση πάνω στο τραχύ τοπίο του γήινου δορυφόρου, την ίδια ώρα που θα είναι σε θέση να συλλέγει δείγματα και να τα αναλύει επιτόπου.

 

Και βέβαια ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στις δυνατότητες ανύψωσης και μεταφοράς του, καθώς παρά τα 4 μέτρα ύψους και τα ντελικάτα εξαρτήματά του, ο Αθλητής μπορεί να ανασηκώσει και να φιλοξενήσει στο εσωτερικό του περισσότερα από 400 κιλά (σε συνθήκες γήινης βαρύτητας!). Το ευκίνητο και στιβαρό πλαίσιό του του δίνει την ευελιξία να μεταφέρει πανεύκολα προμήθειες και εξοπλισμό, καθώς στο πίσω μέρος του μυαλού της NASA κρύβεται ακριβώς η απόπειρα αποικισμού της Σελήνης…

 

Ηλιακή γεννήτρια σε τροχιά

 

 

Το SPS-ALPHA είναι ένας τεράστιος ηλιακός συλλέκτης που θα κινείται στη γήινη τροχιά. Εφοδιασμένος με δεκάδες χιλιάδες ηλιακά πάνελ, θα στέλνει την πολύτιμη ενέργεια μέσω δέσμης μικροκυμάτων στη Γη, παρέχοντας χιλιάδες πάμφθηνα megawatt ενέργειας!

 

Ταυτόχρονα με τη συλλογή της ηλιακής ενέργειας, η φουτουριστική γεννήτρια αναμένεται να ανανεώσει το όνειρο για την κατάκτηση του Διαστήματος, καθώς θα λύσει το μόνιμο και πιεστικό πρόβλημα της διαθεσιμότητας φθηνών πηγών ενέργειας εκεί πάνω. Ένας ηλιακός συλλέκτης σε τροχιά μπορεί να παρέχει άμεσα πολύτιμη ενέργεια σε δορυφόρους και σκάφη, λειτουργώντας ως διαστημικός σταθμός ενέργειας.

 

Πολλά τα προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν μέχρι να φτάσουμε βέβαια εκεί, καθώς η πλατφόρμα θα είναι μεγαλύτερη από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και απαιτεί άπειρες ώρες δουλειάς για την κατασκευή της. Εξαιτίας μάλιστα των κολοσσιαίων διαστάσεών της, θα πρέπει να συναρμολογηθεί στο Διάστημα. Το πρωτότυπο έχει κατασκευαστεί από μικρά και εύκολα στην παραγωγή υλικά, κάτι που έριξε τη δυσκολία του εγχειρήματος από το πρακτικά αδύνατο στο δαιμονισμένα δύσκολο…

 

Στόχος μας η Ευρώπη

 

Το «Πρόγραμμα Ευρώπη» είναι η πιο φιλόδοξη εξερευνητική αποστολή που έχει προτείνει ποτέ η ανθρωπότητα, καθώς στοχεύει να στείλει επανδρωμένη αποστολή στην Ευρώπη, ένα από τα φεγγάρια του Δία, μέσα σε ειδικό διαστημικό υποβρύχιο, ώστε να ψάξει για ίχνη ζωής στον υπόγειο ωκεανό του δορυφόρου. Και πώς ακριβώς θα επιστρέψουν οι αστροναύτες στη Γη; Εδώ είναι το καλό, δεν θα επιστρέψουν!

 

Το πρόγραμμα διατείνεται πράγματι πως κάποιοι γενναίοι άνθρωποι θα πρέπει να θυσιαστούν για το γενικότερο καλό της επιστήμης, δίνοντας ζωή στο μεγαλύτερο διαστημικό βήμα της ανθρωπότητας την ώρα που θα χάνουν τη δική τους. Παρά το γεγονός ότι την Ευρώπη μπορούμε να τη φτάσουμε ακόμα και με την τεχνολογία που έχουμε σήμερα στα χέρια μας, ένα τέτοιο εγχείρημα φαντάζει για την ώρα εντελώς τρελό, καθώς τα προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν είναι τιτάνια.

 

Γιατί μπορεί να έχουμε στείλει μπόλικα διαστημόπλοια εκεί πάνω, από υποβρύχια όμως δεν ξέρουμε τίποτα. Το όχημα οφείλει να είναι κάπως σαν τον Αστυνόμο Σαΐνη, εξοπλισμένο με ό,τι μπορεί και δεν μπορεί να χρειαστεί στο αλλόκοτο εξερευνητικό του ταξίδι σε διαστημικό ωκεανό! Μακρινό όνειρο για την ώρα, η χρηματοδότησή του έχει πάντως ξεκινήσει και ο κόσμος ανταποκρίνεται θετικά σπεύδοντας να δώσει τον οβολό του…

Μαλλιά που... φωσφορίζουν - Η νέα τάση στο Instagram!

Η νέα φρενίτιδα στο Instagram θέλει πολύ χρώμα και πολύ λαμπύρισμα:  τα μαλλιά βάφονται με βαφές που φωσφορίζουν σαν φώτα νέον.

 

Η τεχνική αυτή έχει πάντως ως αποτέλεσμα τα μαλλιά να φωσφορίζουν κάτω από ακτίνες UV και εφόσον έχουν προηγουμένως εκτεθεί σε φυσικό φως.

 

Όσες τόλμησαν πάντως επιδεικνύουν το αποτέλεσμα με σειρά αναρτήσεων και φωτογραφιών όπου φαίνονται τα μαλλιά να φωσφορίζουν ενίοτε βαμμένα σε περισσότερα από ένα χρώματα.

 

Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει κάπως απόκοσμο αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος.

 

Σύμφωνα με τη Daily Mail στη Βρετανία η συγκεκριμένη βαφή κοστίζει από 72 ευρώ για μερικές φωσφορίζουσες τούφες ενώ βάψιμο όλων των μαλλιών φτάνει τα 140 ευρώ.

 

Η ανακάλυψη των πάλσαρ ή των κοσμικών φάρων του διαστήματος

Το καλοκαίρι του 1967 μια νεαρή Ιρλανδή αστρονόμος, η Jocelyn Bell, έμεινε άφωνη από τη σταθερότητα των ραδιοπαλμών, με ρυθμό ένα παλμό το δευτερόλεπτο, που είχαν καταγραφεί από ένα νέο ραδιοτηλεσκόπιο στο Κέιμπριτζ. Αυτούς τους ραδιοπαλμούς μελετούσε ένα βράδυ μήπως βρει κάποιο άγνωστο κβάζαρ που είχαν ανακαλυφθεί πρόσφατα. Αλλά ενώ η έρευνα πήγαινε καλά, κάποιο ανεξήγητο σήμα εμφανίστηκε στα διαγράμματά της. 

Πρώτα, η Jocelyn Bell και μετά ο επιβλέπων καθηγητής της, Tony Hewish, σκέφτηκαν ότι το σήμα πρέπει να είναι κάποιο είδος γήινης ράδιο-παρεμβολής. Τέτοιες διαταραχές είναι συνηθισμένες στην ράδιοαστρονομία. Αλλά όσο και να προσπάθησαν, η Bell και ο Hewish δεν μπορούσαν να αποβάλουν το σήμα.

Τα ραδιοκύματα φαίνονταν να προέρχονται από τον Γαλαξία μας, από ένα σημείο του ουρανού σχεδόν στο μέσον του ανάμεσα στα άστρα Βέγας, στον αστερισμό της Λύρας και Αλτάιρ, στον αστερισμό του Αετού. Τέτοιου είδους σήματα δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ πριν από οποιονδήποτε, και ούτε είχε ποτέ διαβάσει κάτι παρόμοιο στην βιβλιογραφία που μελετούσε σαν μέρος της έρευνας που έκανε για την απόκτηση του διδακτορικού της. Αλλά ούτε και ο Tony Hewish ήταν σε θέση να δώσει κάποια λογική εξήγηση στο φαινόμενο αυτό.

Με την έλλειψη συγκεκριμένων στοιχείων οι ερευνητές άλλοτε μισοαστεία και άλλοτε μισοσοβαρά, έδωσαν στα σήματα αυτά την προσωρινή ονομασία LGM από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων «Little Green Men» (Μικρά Πράσινα Ανθρωπάκια). Αργότερα, όμως, ανακαλύφθηκαν παρόμοια σήματα και σε άλλα σημεία του ουρανού, οπότε ονομάστηκαν παλλόμενες ραδιοπηγές και έγιναν γνωστά με την συγκεκομμένη ονομασία πάλσαρ ή περιστρεφόμενα άστρα νετρονίων. Τα παράξενα αυτά αντικείμενα περιστρέφονται δεκάδες ή και εκατοντάδες φορές κάθε δευτερόλεπτο, έχουν διάμετρο περίπου 10-30 χιλιόμετρα, μάζα μέχρι 3 φορές τη μάζα που έχει ο Ήλιος μας και την πιο λεία στερεή επιφάνεια που έχει γνωρίσει ποτέ ο Κόσμος.

Καθώς διαδόθηκε αυτή η ανακάλυψη, όλο και περισσότεροι αστρονόμοι άρχισαν να προσέρχονται στο παρατηρητήριο του Κέιμπριτζ. Για να ικανοποιήσει το αυξανόμενο ενδιαφέρον, η Jocelyn Bell έπρεπε να ξοδεύει όλο και περισσότερο χρόνο στην ανίχνευση του παράξενου σήματος και να ψάχνει για άλλες όμοιες πηγές. Μάλιστα δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη, γιατί όπως έλεγε, κάποια ανόητα μικρά πράσινα άτομα επέλεξαν την κεραία της και τη συχνότητά της για να επικοινωνήσουν μαζί της!

Το σήμα των LGM τελικά δεν είχε καμία σχέση με εξωγήινους πολιτισμούς. Ήταν παλμοί που εκπέμπονταν από το πάλσαρ PSR B1919+21 με περίοδο ακριβώς 1.3373 δευτερόλεπτα που διαρκούσε 0.04 δευτερόλεπτα στον αστερισμό της Αλεπούς.

Τον Οκτώβριο του 1968 Αμερικανοί ραδιοαστρονόμοι ανακάλυψαν στο Νεφέλωμα του Καρκίνου ακόμη ένα πάλσαρ το οποίο είχε όμως τον μικρότερο μέχρι τότε παλμικό ρυθμό, που έφτανε το 0,033099 του δευτερολέπτου. Το ίδιο πάλσαρ αν είχε μέγεθος όσο είναι το κεφάλι μιας καρφίτσας, θα ζύγιζε ένα εκατομμύριο φορές, δηλαδή όσο 10 αεροπλανοφόρα.

Τα αστέρια νετρονίων όπως τα ξέρουμε σήμερα είναι τοποθεσίες με πολύ μικρές ελπίδες επιτυχίας για όσους ψάχνουν για την εξωγήινη ευφυή ζωή. Εντούτοις, δεν εκπλήσσει καθόλου που για μια στιγμή, η Bell και ο Hewish εξέτασαν σοβαρά αυτή τη δυνατότητα να ήταν το σήμα τους μια μετάδοση από έναν εξωγήινο κόσμο.

Γιατί η δεκαετία του ’60 ήταν η αρχή της «Διαστημικής Εποχής». Μόνο μια δεκαετία είχε περάσει από το Sputnik, με τους αστροναύτες και τους κοσμοναύτες που χάραζαν νέα μονοπάτια στο διάστημα, και ο κάθε ένας δοκίμαζε κάτι καινούργιο. Η φαντασία του κόσμου διαποτίστηκε με τη διαστημική εξερεύνηση, με τηλεοπτικές σειρές όπως το «Star Trek» και » Lost in Space».

Δεν εκπλήσσει λοιπόν που ακόμα και οι ράδιο αστρονόμοι έμελλε να αναρωτηθούν εάν τα σήματα που ανιχνεύθηκαν δημιουργούνταν από άτομα με αξιοπρόσεκτη νοημοσύνη

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η απονομή του διδακτορικού διπλώματος στην Jocelyn Bell μετά πολλών επαίνων, και στον επιβλέποντα καθηγητή της, τον Tony Hewish, το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1974.

Ένας από τους στόχους των ερευνητών για την καλύτερη κατανόηση των πάλσαρ ήταν τότε και η επεξήγηση της όλης διαδικασίας που τα έκανε να συναγωνίζονται σε απόλυτη ακρίβεια τα καλύτερα ατομικά ρολόγια μας. O «ωρολογιακός» αυτός μηχανισμός των πάλσαρ έπρεπε να οφείλεται σε ένα από τρία μόνον είδη πιθανών κινήσεων: τις παλμικές, τις περιστροφικές ή όταν το πάλσαρ περιφέρεται γύρω από ένα σημείο. Δηλαδή ένα άστρο μπορεί να πάλλεται με ακρίβεια στέλνοντας ένα σήμα με κάθε παλμό που κάνει ή μπορεί να περιστρέφεται σαν τους φάρους έχοντας μια λαμπερή κηλίδα πάνω στην επιφάνεια του ή τρίτον μπορεί να περιφέρεται γύρω από ένα μεγαλύτερο άστρο, και το οποίο να του αποκόβει την ακτινοβολία κάθε φορά που η τροχιά του το φέρνει πίσω από αυτόν τον μεγάλο συνοδό.

H τρίτη περίπτωση της περιφοράς ενός πάλσαρ γύρω από ένα άλλο συνοδό σώμα αποκλείστηκε πρώτη απ’ όλες, γιατί με περίοδο μικρότερη των 2 δευτερολέπτων η απόσταση που χωρίζει τα δύο άστρα θα έπρεπε να είναι μικρότερη κι από το ίδιο τους το μέγεθος.

Ούτε όμως η παλμική κίνηση του ίδιου του άστρου μπορεί να γίνει αποδεκτή, γιατί η ύπαρξη τόσο γρήγορων παλμών θα διέλυε κυριολεκτικά το άστρο.

Τη λύση έδωσε ο αστρονόμος Thomas Gold, του Πανεπιστημίου Κορνέλ ο οποίος ταύτισε τα άγνωστα μέχρι τότε πάλσαρ με τα άστρα νετρονίων, που για πρώτη φορά είχαν ανακαλύψει, θεωρητικά φυσικά, οι Οπενχάιμερ και Λαντάου. Σύμφωνα με την άποψη του Gold, η συμπίεση των υλικών του άστρου το κάνει να μικραίνει όλο και πιο πολύ. Αλλά όσο μικραίνει το άστρο τόσο μεγαλώνει ο ρυθμός της περιστροφής του, εξ αιτίας της διατήρησης της στροφορμής του.

Καθώς όμως το άστρο περιστρέφεται όλο και πιο γρήγορα μεγάλες ποσότητες από τα αιχμαλωτισμένα ηλεκτρόνια ή ιόντα ή (κυρίως) ποζιτρόνια, κινούνται κατά μήκος των μαγνητικών δυναμικών γραμμών, πυκνώνουν στην περιοχή των μαγνητικών πόλων γίνονται πιο ενεργά και τέλος κατορθώνουν να διαφύγουν δραπετεύοντας από τους μαγνητικούς πόλους του άστρου. Επειδή συνήθως οι μαγνητικοί πόλοι δεν συμπίπτουν με τους πόλους της περιστροφής ενός άστρου, η διασπορά των ηλεκτρονίων στο διάστημα εντοπίζεται μόνο με κάθε εμφάνιση των δύο μαγνητικών του πόλων. Τα διαφεύγοντα ποζιτρόνια, ηλεκτρόνια ή ιόντα, λόγω της ύπαρξης του μαγνητικού πεδίου, χάνουν ενέργεια με την μορφή μικροκυμάτων, και επειδή τα μικροκύματα δεν επηρεάζονται από τα υπάρχοντα μαγνητικά πεδία, κατορθώνουν να διασκορπιστούν σαν πίδακες ραδιο ακτινοβολίας σε όλο το διάστημα. Δηλαδή τα σωματίδια αυτά συμπαρασύρονται κατά την περιστροφική κίνηση των άστρων νετρονίων και εξαιτίας των τεραστίων επιταχύνσεων που αποκτούν, εκπέμπουν ακτινοβολία συγχρότρου που έχει σχήμα λεπτού κώνου (όπως φαίνεται στο σχήμα) που εφάπτεται στις τροχιές τους.



Οι ραδιο εκπομπές ξεκινάνε από τους μαγνητικούς πόλους και σαν κοσμικές ακτίνες διαδίδονται σε όλο το σύμπαν. Αν ο μαγνητικός άξονας δεν είναι ευθυγραμμισμένος με το άξονα περιστροφής, το περιστρεφόμενο άστρο νετρονίων ή πάλσαρ συμπεριφέρεται σαν ένας περιστρεφόμενο φάρος. Ένα παρατηρητήριο στη Γη μπορεί να δει τον παλμό των ραδιοκυμάτων του πάλσαρ μόνο αν η δέσμη μπορεί να πέσει πάνω του.

Ας σημειωθεί ότι μόνο ένα πάλσαρ στα εκατό είναι τοποθετημένο σωστά σε σχέση με τη Γη, ώστε να φτάνει στη Γη παρατηρήσιμους ραδιοπαλμούς.

Κάθε άστρο νετρονίων λοιπόν εκπέμπει μ’ αυτό τον τρόπο πίδακες ραδιοκυμάτων από τους μαγνητικούς του πόλους, που δεν φτάνουν πάντα στη Γη. Έτσι, από τα 100.000 πάλσαρ που υπολογίζεται ότι υπάρχουν στον Γαλαξία μας, δεν είναι δυνατόν να παρατηρήσουμε παραπάνω από μερικές χιλιάδες το πολύ, αν και μέχρι σήμερα έχουν ήδη ανακαλυφθεί αρκετές εκατοντάδες τέτοια αντικείμενα. Βεβαίως δεν εκπέμπουν παρόμοια ακτινοβολία ή παλμούς όλα τα άστρα νετρονίων παρά μόνο αν αυτά έχουν πολύ ισχυρό μαγνητικό πεδίο, όπως συμβαίνει στα πάλσαρ, δηλαδή μαγνητικά πεδία της τάξεως των 105-108 Tesla. Και όπως τονίσαμε πιο πάνω οι παλμοί γίνονται αντιληπτοί σε μας μόνο όταν ο μαγνητικός άξονας περιστροφής των πάλσαρ διέρχεται από τον παρατηρητή στη Γη. Έτσι κάθε αναλαμπή είναι το πέρασμα του άξονα της κατευθυνόμενης εκπομπής συγχρότρου από το μάτι του παρατηρητή.

Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990 θεωρητικοί αστροφυσικοί για να εξηγήσουν τον τρόπο σχηματισμού των πολύ γρήγορων πάλσαρ, πρότειναν δύο πιθανά σενάρια στα οποία ένας αστέρας νετρονίων αποτελεί μέλος ενός διπλού συστήματος.

Στο πρώτο σενάριο της «ανακύκλωσης», ο αστέρας νετρονίων σχηματίζεται μετά την έκρηξη ενός σουπερνόβα και παίρνει τη μορφή ενός συνηθισμένου πάλσαρ που με την πάροδο του χρόνου η ακτινοβολία του εξασθενεί, καθώς τόσο το μαγνητικό του πεδίο όσο και η στροφορμή του μειώνονται· έχοντας όμως τη δυνατότητα χάρη στο ισχυρότατο βαρυτικό του πεδίο να αποσπά συνεχώς μάζα από το συνοδό του αστέρα. Όταν ο τελευταίος φθάσει στο στάδιο του ερυθρού γίγαντα αυξάνει από μια στιγμή και μετά τη μάζα και την ταχύτητα περιστροφής του και κάποτε «αναζωογονείται» με τη μορφή ενός ταχύτατα περιστρεφόμενου πάλσαρ.

Σύμφωνα με το δεύτερο σενάριο της κατάρρευσης ο αστέρας νετρονίων δεν σχηματίζεται από την έκρηξη ενός πολύ μεγάλου άστρου, αλλά από τη βαρυτική κατάρρευση ενός λευκού νάνου του οποίου η μάζα έχει ξεπεράσει το κρίσιμο όριο με δέσμευση ύλης που προέρχεται από το συνοδό αστέρα. Επειδή η στροφορμή διατηρείται σταθερή και μετά την κατάρρευση, ο αστέρας νετρονίων που προκύπτει αποκτά υψηλή ταχύτητα περιστροφής για να καταστεί ένας πάλσαρ.

Τα δύο αυτά σενάρια ερμηνεύουν ικανοποιητικά την παρουσία όχι μόνο των υπερταχέων πάλσαρ που οι υπολογισμοί και οι παρατηρήσεις τους φέρουν ως μέλη διπλών συστημάτων, αλλά και εκείνων που έχουν ταυτιστεί με απομονωμένους αστέρες, δεδομένου ότι η συνεχής εκροή ύλης από τον συνοδό αστέρα μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να οδηγήσει στην οριστική του εξαφάνιση. Στην περίπτωση αυτή δηλ. ο πάλσαρ καταστρέφει το συνοδό του χάρη στον οποίο ξαναγεννήθηκε ή πρωτοδημιουργήθηκε, γεγονός που εξηγεί τον χαρακτηρισμό του, από ερευνητές του Ινστιτούτου Προκεχωρημένων Σπουδών του Πρίνστον ως «αστέρα – δολοφόνου».

Εκτός όμως από τους παλμούς στην περιοχή των ραδιοκυμάτων τα πάλσαρ εκπέμπουν και σε μήκη κύματος που αντιστοιχούν στο ορατό φως, σε ακτίνες χ και ακτίνες γ.

Τέλος, ένα πάλσαρ, που ανακαλύφθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1982 και πήρε την ονομασία PSR1937+214, είχε μια καταπληκτική περιστροφική περίοδο που το κάνει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του 642 φορές κάθε δευτερόλεπτο. Για μια τυπική ακτίνα των 20 χιλιομέτρων αυτό σημαίνει ότι ένα οποιοδήποτε σημείο στον ισημερινό του περιστρέφεται με ταχύτητα 40.466 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο ή με περίπου τα 13,5% της ταχύτητας του φωτός! Ο μικρότερος ρυθμός περιστροφής πάλσαρ που έχει παρατηρηθεί μέχρις στιγμής είναι 1 φορά κάθε 8.5 δευτερόλεπτα.

Το σφαιρικό σμήνος 47 Tucanae περιέχει πάλσαρ των 22 millisecond με περιόδους από 2 – 8 ms. Στο παρακάτω βίντεο κινουμένων σχεδίων κάνουμε ένα ταξίδι μέσα στο σμήνος, με τα πάλσαρ να έχουν τρισδιάστατες θέσεις που έχουν προσδιοριστεί από τις παρατηρήσεις. Οι ήχοι είναι οι πραγματικοί ήχοι των πάλσαρ, αλλά στο βίντεο περιστρέφονται μερικές εκατοντάδες φορές πιο αργά από την πραγματικότητα.

 

Η Λογική Διανόηση

Λογική Σκέψη
Ο όρος σκέψη μπορεί να αναφέρεται στις ιδέες ή τη διάταξη των ιδεών (αλληλουχία) που προκαλείται από τη νόηση, στην τέχνη της παραγωγής σκέψεων, ή στη διαδικασία της παραγωγής σκέψεων. Παρά το γεγονός ότι η σκέψη αποτελεί μία θεμελιώδης δραστηριότητα του ανθρώπου κοινή σε όλους, δεν υπάρχει μία γενικά αποδεκτή συμφωνία για το τι είναι ή το πώς δημιουργείται. Η λέξη «σκέψη» έχει τις ρίζες τις στο αρχαιοελληνικό ουσιαστικό «σκέψις»
Επειδή η σκέψη κρύβεται πίσω από πολλές ανθρώπινες ενέργειες και αλληλεπιδράσεις, η κατανόηση της φυσικής και μεταφυσικής της προέλευσής, της διαδικασίας και των αποτελεσμάτων της υπήρξε μακροχρόνιος στόχος πολλών επιστημονικών κλάδων εμπεριεχομένων της τεχνητής νοημοσύνης, της βιολογίας, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας. Η σκέψη επιτρέπει στους ανθρώπους να ερμηνεύσουν, να απεικονίσουν και να καταλάβουν τον κόσμο τον οποίο βιώνουν, καθώς επίσης και να κάνουν προβλέψεις πάνω σε αυτόν. Είναι συνεπώς χρήσιμη σε έναν οργανισμό με ανάγκες, στόχους κι επιθυμίες καθώς κάνει σχέδια, υλοποιεί στόχους ή άλλες απόπειρες για την πραγματοποίηση αυτών των σκοπών.  Οταν όμως κάποιος δεν έχει Σ Κ Ο Π Ο, ανώτερες ανάγκες, στόχους κι επιθυμίες είναι άχρηστος ο Λογικός τρόπος σκέψης, έτσι λοιπόν αρκείται στα μιμίδια.
Το κίνημα της φαινομενολογίας στην φιλοσοφία βίωσε μια ριζοσπαστική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο καταλαβαίνουμε την σκέψη. Η φαινομενολογική ανάλυση του Μάρτιν Χάιντεγκερ πάνω στην υπαρξιακή δομή του ανθρώπου στο έργο του “Είναι και Χρόνος” ρίχνει νέο φως στο θέμα της σκέψης, αναστατώνοντας τα παραδοσιακά γνωστικά ή τις ορθολογικές ερμηνείες του ανθρώπου που επηρεάζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη σκέψη. Στην πρώτη σελίδα του Είναι και Χρόνος, ο Χάιντεγκερ περιγράφει το σχέδιό του με τον εξής τρόπο: “ο σκοπός της διατριβής που ακολουθεί, είναι η συγκεκριμένη επεξεργασία του ερωτήματος για το νόημα του Είναι”. Ο Χάιντεγκερ υποστηρίζει ότι η παραδοσιακή οντολογία, ενεργώντας με βάση προκαταλήψεις, έχει παραβλέψει αυτό το ερώτημα, απορρίπτοντάς το ως υπερβολικά γενικό, ακαθόριστο, ή και προφανές. Η έννοια του θεμελιώδους ρόλου της μη-γνωστικής κατανόησης, καθιστώντας δυνατή την θεματική συνείδηση, ενημέρωσε και ανέπτυξε την συζήτηση γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980.

Η φαινομενολογία, παρ’ όλα αυτά, δεν είναι μόνο η προσέγγιση στην σκέψη, κατά την μοντέρνα Δυτική φιλοσοφία. Η φιλοσοφία του νου είναι ένας κλάδος μοντέρνας αναλυτικής φιλοσοφίας η οποία μελετά την φύση του εγκεφάλου, ψυχικά περιστατικά, ψυχικές λειτουργίες, ψυχική περιουσία, την συνείδηση και τη συσχέτιση της με το σώμα, και ιδιαίτερα τον εγκέφαλο. Το πρόβλημα νου-σώματος, π.χ. η σχέση μεταξύ του εγκεφάλου και του σώματος, θεωρείται συχνά το κεντρικό θέμα στην φιλοσοφία του νου, παρ’ όλο που υπάρχουν και άλλα ζητήματα που απασχολούν την φύση του εγκεφάλου που δεν περιέχουν την σχέση του με το υπόλοιπο σώμα.
Αντιληπτές από τους ανθρώπους εμπειρίες εξαρτώνται από ερεθίσματα τα οποία φθάνουν σε διάφορα αισθητήρια όργανα ενός ατόμου από τον εξωτερικό κόσμο και αυτά τα ερεθίσματα προκαλούν αλλαγές στην ψυχική κατάσταση του ατόμου, προκαλώντας τελικά μία αίσθηση, που μπορεί να είναι ευχάριστη ή δυσάρεστη. Η επιθυμία κάποιου για ένα κομμάτι πίτσα, για παράδειγμα, θα έχει την τάση να προκαλέσει την μετακίνηση του σώματος του ατόμου αυτού σε ένα συγκεκριμένο τρόπο και με μια συγκεκριμένη κατεύθυνση για να επιτύχει ό,τι αυτός ή αυτή θέλει. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς μπορεί να είναι δυνατό στις συνειδητές εμπειρίες να προκύψουν από ένα κομμάτι της φαιάς ουσίας προικισμένο μόνο με ηλεκτροχημικές ιδιότητες. Ένα σχετικό πρόβλημα είναι η εξήγηση του πώς οι προτασιακές στάσεις κάποιου (π.χ. πεποιθήσεις και επιθυμίες) μπορούν να προκαλέσουν έξαψη των νευρώνων του εν λόγω ατόμου και την σύναψη συμβάσεων των μυών με τον σωστό τρόπο.

Λειτουργικότητα εναντίον πραγματοποίησης
Ο παραπάνω τίτλος αντικατοπτρίζει μία κλασσική λειτουργική απεικόνιση του πως δουλεύουμε ως γνωστικά, σκεπτόμενα συστήματα. Ωστόσο, το φαινομενικά άλυτο πρόβλημα νου-σώματος λέγεται ότι πρέπει να ξεπεραστεί και να παρακαμφθεί από την Ενσωματωμένη προσέγγιση της γνωστικής λειτουργίας, με τις ρίζες της στο έργο των Χάιντεγκερ, Πιαζέ, Βιγκότσκι, Μερλώ-Ποντύ και του πραγματιστή Τζον Ντιούι.
Η προσέγγιση αυτή προβλέπει ότι η κλασική προσέγγιση του διαχωρισμού του εγκεφάλου και της ανάλυσης των διαδικασιών του είναι λανθασμένη· αντ’ αυτού, πρέπει να δούμε ότι ο νους, οι πράξεις ενός ενσωματωμένου παράγοντα και το περιβάλλον που αντιλαμβάνεται και οραματίζεται, είναι όλα μέρη ενός συνόλου, τα οποία καθορίζουν το ένα το άλλο. Ως εκ τούτου, η λειτουργική ανάλυση του μυαλού και μόνο μας αφήνει πάντα με το πρόβλημα νου-σώματος το οποίο δεν μπορεί να λυθεί.
Ένας νευρώνας (επίσης γνωστός και ως νευρικό κύτταρο) είναι ένα διεγέρσιμο κύτταρο στο νευρικό σύστημα που επεξεργάζεται και μεταδίδει πληροφορίες με ηλεκτροχημική σηματοδότηση. Οι νευρώνες είναι τα βασικά στοιχεία του εγκεφάλου, του νωτιαίου μυελού σπονδυλωτών και των περιφερειακών νεύρων. Υπάρχει ένας αριθμός εξειδικευμένων τύπων νευρώνων που συμπεριλαμβάνει τους αισθητηριακούς νευρώνες που ανταποκρίνονται στην αφή, τον ήχο, το φως και πολλά άλλα ερεθίσματα που επηρεάζουν τα κύτταρα των αισθητήριων οργάνων που στη συνέχεια στέλνουν σήματα προς τον νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο.
Κινητικοί νευρώνες λαμβάνουν σήματα από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό και προκαλούν συσπάσεις των μυών και επηρεάζουν τους αδένες. Οι Μεσονευρώνες συνδέουν νευρώνες με νευρώνες εντός του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Νευρώνες ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα, και ανακοινώνουν την παρουσία των ερεθισμάτων στο κεντρικό νευρικό σύστημα, το οποίο επεξεργάζεται τις πληροφορίες και στέλνει αποκρίσεις σε άλλα μέρη του σώματος για δράση. Οι νευρώνες δεν περνούν από τη μίτωση και συνήθως δεν μπορούν ν’ αντικατασταθούν μετά την καταστροφή τους, παρόλο που τα αστροκύτταρα έχουν παρατηρηθεί να μετατρέπονται σε νευρώνες.

Η Λογική είναι το Οξυγόνο του Πνεύματος
Κατα τον πρώτο, και κατά μία έννοια μοναδικό, τον κανόνα της λογικής, ότι προκειμένου να μάθεις πρέπει να επιθυμήσεις να μάθεις, κι έτσι να επιθυμείς να μην είσαι ικανοποιημένος με αυτό που ήδη τείνεις να σκέφτεσαι, ακολουθεί ένα επακόλουθο το οποίο αξίζει να χαράσσεται επάνω σε κάθε τοίχο της πόλης της φιλοσοφίας: να μην στέκεσαι στον δρόμο της έρευνας. —Τσαρλς Σάντερς Περς, “First Rule of Logic”
Η Λογική, ή καλύτερα επιστήμη της λογικής, είναι η μελέτη των τρόπων συλλογισμού. Με απλά λόγια, είναι η μελέτη του τρόπου με τον οποίο κάνουμε συλλογισμούς, με τον οποίο σκεπτόμαστε, ώστε να συνδέεται άρρηκτα με τη φιλοσοφική δραστηριότητα. Ο σκοπός της είναι να βρει τους συλλογισμούς εκείνους με τους οποίους θα σκεπτόμαστε λογικά. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ανεξάρτητος κλάδος, όπως η Φυσική και τα Μαθηματικά, για τους περισσότερους όμως φιλοσόφους αποτελεί κυρίως το όργανο της ορθής νόησης, που είναι απαραίτητο όχι μόνο για κάθε μορφή φιλοσοφικής δραστηριότητας, αλλά και για όλες τις επιστήμες.

Η Λογική έχει δύο έννοιες. Είναι η μελέτη των τρόπων συλλογισμού (εκείνων που ισχύουν, καθώς και των εσφαλμένων) όπως και η χρήση έγκυρων συλλογισμών. Στην τελευταία αυτή έννοια, η λογική χρησιμοποιείται στις περισσότερες πνευματικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της φιλοσοφίας και της επιστήμης, αλλά στην πρώτη έννοια κατά κύριο λόγο μελετήθηκε στους κλάδους της φιλοσοφίας, των μαθηματικών, της σημασιολογίας και της πληροφορικής. Εξετάζει γενικές μορφές οι οποίες μπορούν να επιχειρηματολογηθούν. Στα μαθηματικά είναι η μελέτη των έγκυρων συμπερασμάτων μέσα σε μια τυπική γλώσσα. Η λογική επιπλέον μελετήθηκε στη θεωρία επιχειρηματολογίας.
Η λογική μελετήθηκε σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, όπως Ελλάδα, Περσία, Ινδίες. Στην Δύση, η λογική καθιερώθηκε ως επίσημος κλάδος από τον Αριστοτέλη, ο οποίος της έδωσε θεμελιώδη θέση στη φιλοσοφία. Η μελέτης της λογικής ήταν μέρος της κλασικής trivium, η οποία περιελάμβανε, επίσης, τη γραμματική και τη ρητορική. Στην Ανατολή, η λογική αναπτύχθηκε από τους Βουδιστές και τους Τζαϊνιστές. Λογική είναι όποιο παράγωγο προκύπτει από σύνδεση προηγούμενων στοιχείων, πχ αν πούμε ότι 2+2=4, το 4 είναι από τη λογική πρώτο. Η λογική συχνά χωρίζεται σε τρία μέρη, τον επαγωγικό συλλογισμό, τον υποθετικό-παραγωγικό συλλογισμό και τον παραγωγικό συλλογισμό.
Η έννοια της λογικής μορφής είναι κεντρικής σημασίας για τη λογική, αποφαίνεται ότι η εγκυρότητα ενός επιχειρήματος καθορίζεται από την λογική μορφή του, όχι από το περιεχόμενο του.

> Άτυπη λογική είναι η μελέτη των επιχειρημάτων της φυσικής γλώσσας. Η μελέτη των λογικών πλανών είναι ένας ιδιαίτερα σημαντικός κλάδος της άτυπης λογικής. Οι διάλογοι του Πλάτωνα αποτελούν καλά παραδείγματα άτυπης λογικής.

> Τυπική λογική είναι η μελέτη της συμπερασματολογίας με καθαρά τυπικό περιεχόμενο. Ένα συμπέρασμα διαθέτει ένα καθαρά τυπικό περιεχόμενο εάν αυτό μπορεί να εκφραστεί ως ιδιαίτερη εφαρμογή ενός εντελώς αφηρημένου κανόνα, ενός κανόνα δηλαδή που δεν είναι για κάποιο συγκεκριμένο πράγμα ή υπάρχον αντικείμενο. Τα έργα του Αριστοτέλη περιέχουν την αρχαιότερη γνωστή τυπική μελέτη της λογικής. Η σύγχρονη τυπική λογική ακολουθεί και επεκτείνεται του Αριστοτέλη. Σε πολλούς ορισμούς της λογικής, το λογικό συμπέρασμα και το συμπέρασμα με καθαρά τυπικό περιεχόμενο είναι το ίδιο. Αυτό δεν καθιστά την έννοια της άτυπης λογικής κενή, διότι καμία τυπική λογική δεν μπορεί να αποτυπώσει όλες τις διαβαθμίσεις της φυσικής γλώσσας.

> Συμβολική λογική είναι η μελέτη των συμβολικών αφαιρέσεων που λαμβάνουν υπόψη τους τα τυπικά γνωρίσματα του λογικού συμπεράσματος.

> Μαθηματική λογική είναι μια επέκταση της συμβολικής λογικής σε άλλα πεδία, ιδίως στη μελέτη της θεωρίας μοντέλων, της θεωρίας αποδείξεων, της θεωρίας συνόλων και της θεωρίας αναδρομής.

Η Αριστοτελική Λογική
Στην Ευρώπη, ο Αριστοτέλης πρώτος ανέπτυξε την επιστήμη της λογικής. Η Αριστοτελική Λογική έγινε ευρέως αποδεκτή στην επιστήμη και τα μαθηματικά, ενώ παρέμεινε σε ευρεία χρήση στη Δύση μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Το αριστοτελικό σύστημα της λογικής ήταν αυτό που εισήγαγε τον υποθετικό συλλογισμό, τη χρονική τυπική λογική και την επαγωγική λογική, καθώς και σημαντικούς όρους όπως κατηγορία, συλλογισμός και πρόταση. Στην Ευρώπη, κατά την ύστερη μεσαιωνική περίοδο, έγιναν σημαντικές προσπάθειες (μάταιες) να δείξουν ότι οι ιδέες του Αριστοτέλη ήταν συμβατές με τη χριστιανική πίστη.

Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, η λογική έγινε το επίκεντρο των φιλοσόφων, οι οποίοι θα συμμετάσχουν σε κρίσιμες λογικές αναλύσεις των φιλοσοφικών επιχειρημάτων, συχνά χρησιμοποιώντας παραλλαγές της μεθοδολογίας του σχολαστικισμού. Το 1323 κυκλοφόρησε το Summa Logicae του Ουίλιαμ του Όκχαμ. Μέχρι το 18ο αιώνα, η δομημένη προσέγγιση στην επιχειρηματολογία είχε εκφυλιστεί και έπεσε έπεσε σε δυσμένεια, όπως απεικονίστηκε στο σατυρικό έργο του Λούντβιχ Χόλμπεργκ Erasmus Montanus.

Ο Κινέζος φιλόσοφος της λογικής Γκονγκσούν Λονγκ (περ. 325-250 π.κ.ε.) πρότεινε το παράδοξο “ένα και ένα δεν μπορούν να γίνουν δύο, αφού κανένα δεν γίνεται δύο”. Στην Κίνα, η παράδοση της επιστημονικής έρευνας σχετικά με τη λογική, όμως, παρουσιάστηκε στη δυναστεία Κιν μετά από την νομικιστική φιλοσοφία του Χαν Φέιτζι.
Στις Ινδίες, οι καινοτομίες στο σχολαστικό σχολείο, που ονομαζόταν Nyaya, συνεχίστηκε από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 18ου αιώνα με το Navya-Navya σχολείο. Μέχρι το 16ο αιώνα, ανέπτυξε θεωρίες που μοιάζουν με την σύγχρονη λογική, όπως του Γκότλομπ Φρέγκε “διάκριση μεταξύ της έννοιας και της αναφοράς των κύριων ονομάτων” και “ορισμός του αριθμού”, καθώς και τη θεωρία των «περιορισμένων όρων καθολικά» προβλέποντας μερικές από τις εξελίξεις στη σύγχρονη θεωρία συνόλων. Από το 1824, η Λογική των Ινδιών προσέλκυσε την προσοχή πολλών Δυτικών μελετητών και επηρέασε σημαντικούς επιστήμονες της λογικής του 19ου αιώνα, όπως Τσαρλς Μπάμπατζ, Αουγκούστους ντε Μόργκαν και Τζορτζ Μπουλ. Τον 20ο αιώνα, δυτικοί φιλόσοφοι όπως οι Στάνισλαβ Σάγιερ και Κλάους Γκλάσοφ διερεύνησαν εκτενέστερα την Λογική των Ινδιών.
Η συλλογιστική λογική, που αναπτύχθηκε από τον Αριστοτέλη, κυριάρχησε στη Δύση μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν το ενδιαφέρον στα θεμέλια των μαθηματικών ώθησε στην ανάπτυξη της συμβολικής λογικής (που σήμερα ονομάζεται μαθηματική λογική). Το 1854, ο Τζορτζ Μπουλ δημοσίευσε Μια έρευνα των νόμων της σκέψης επί των οποίων θεμελιώθηκαν οι μαθηματικές θεωρίες της λογικής και των πιθανοτήτων (An Investigation of the Laws of Thought on Which are Founded the Mathematical Theories of Logic and Probabilities), εισάγοντας την συμβολική λογική και τις αρχές της λογικής του Μπουλ.

Το 1879, ο Γκόντλομπ Φρέγκε δημοσίευσε το βιβλίο ‘Begriffsschrift’, το οποίο εγκαινίασε τη σύγχρονη λογική με την εφεύρεση της σημειογραφίας των ποσοδεικτών. Από το 1910 εώς το 1913, οι Άλφρεντ Νορθ Ουάιτχεντ και Μπέρτραντ Ράσελ δημοσίευσαν το Principia Mathematica σχετικά με τα θεμέλια των μαθηματικών, προσπαθώντας να αντλήσει μαθηματικές αλήθειες από αξιώματα και κανόνες συμπερασμού στη συμβολική λογική. Το 1931, ο Γκέντελ έθεσε σοβαρά προβλήματα με το πρόγραμμα της αναζήτησης των θεμελίων και η λογική έπαψε να επικεντρώνεται σε τέτοια ζητήματα.
Η ανάπτυξη της λογικής από τους Φρέγκε, Ράσελ και Βιτγκεστάιν είχε βαθιά επίδραση στην πρακτική της φιλοσοφίας και στην αντίληψη της φύσης των φιλοσοφικών προβλημάτων, την αναλυτική φιλοσοφία και την φιλοσοφία των μαθηματικών. Η λογική, ειδικά η προτασιακή λογική, υλοποιείται σε κυκλώματα λογικής του υπολογιστή και είναι θεμελιώδους σημασίας για την επιστήμη των υπολογιστών. Η λογική συνήθως διδάσκεται από πανεπιστημιακά τμήματα φιλοσοφίας, συχνά ως υποχρεωτικό μάθημα.

Ο έγκυρος συλλογισμός έχει χρησιμοποιηθεί σε όλες τις περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Ωστόσο, η Λογική μελετά τις αρχές του έγκυρου συλλογισμού, της συναγωγής και της αποδεικτικής δομής. Είναι πιθανό ότι η ιδέα της απόδειξης ενός αποτελέσματος-συμπεράσματος προέκυψε για πρώτη φορά σε σχέση με τη γεωμετρία. Συγκεκριμένα, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν ανακάλυψαν εμπειρικά κάποιες από τις αλήθειες της γεωμετρίας, όπως είναι ο τύπος για τον όγκο μιας κόλουρης πυραμίδας.
Μια άλλη προέλευση μπορεί να δει κανείς στην Βαβυλωνία. Το εγχειρίδιο ιατρικής διάγνωσης του Esagil-kin-apli στον 11ο αιώνα π.κ.ε. βασίστηκε σε μια λογική σειρά από αξιώματα και παραδοχές, ενώ οι Βαβυλώνιοι αστρονόμοι στο 8ο και 7ο αιώνα χρησιμοποίησαν μια εσωτερική λογική στα πλαίσια των προβλέψεων των πλανητικών συστημάτων τους, μια σημαντική συμβολή στη φιλοσοφία της επιστήμης.

O Leonardo da Vinci θεωρούσε την όραση ως την ύψιστη αίσθηση του ανθρώπου. Πίστευε ότι η αίσθηση αυτή ήταν η κύρια οδός προσπέλασης στη γνώση, και αυτό επειδή μόνον αυτή μεταφέρει τις εκάστοτε ανθρώπινες εμπειρίες άμεσα, ορθά και με βεβαιότητα. H βασική του πίστη ήταν ότι τα μάτια μας είναι τα πιο αλάνθαστα αισθητήρια όργανα μας, τα οποία και παρέχουν άμεσα και ακριβή εμπειρικά δεδομένα.
Με αυτό τον τρόπο, για τον Λεονάρντο, κάθε ορατό φαινόμενο γινόταν αντικείμενο της γνώσης. Έτσι ο Λεονάρντο ντα Βίντσι εξισώνοντας την όραση με την αισθητηριακή και νοητική γνώση έφτασε στο υποκειμενικό συμπέρασμα του ότι ο διπλά προικισμένος ζωγράφος, αυτός με οξυδερκή αντίληψη και πλήρη ικανότητα ζωγραφικής απόδοσης, ήταν το καταλληλότερο πρόσωπο για να αναπαραγάγει τη γνώση αυτή αυθεντικά με ζωγραφιστό τρόπο!

O μεγάλος καλλιτέχνης παρατήρησε, ερεύνησε και πειραματίστηκε σε «ψυχωτικό» βαθμό προσπαθώντας να ανακαλύψει το μυστήριο της ζωής και του κόσμου. Συνέλαβε δε το σχέδιο της παρατήρησης όλων των αντικειμένων του ορατού κόσμου, της αναγνώρισης της μορφής και της δομής τους, καθώς και της ζωγραφικής περιγραφής τους ακριβώς όπως έχουν. Και αυτό ήταν το κύριο όργανο της διδακτικής μεθόδου του. Θεωρούσε ότι ο άνθρωπος είναι μοντέλο (πρότυπο) του όλου Σύμπαντος, δεν μπόρεσε, όμως, να ανακαλύψει ακριβείς αντιστοιχίες μεταξύ ανθρωπίνου σώματος και φυσικών υποδειγμάτων. Ωστόσο προσπαθούσε πάντα να συνταιριάζει το ανθρώπινο μέτρο με τις αρχιτεκτονικές διαστάσεις.

To σημαντικότερο πράγμα για αυτόν τον ακάματο ερευνητή ήταν να συνεχίζει να επινοεί με ΛΟΓΙΚΗ και στη συνέχεια να ξεπερνά τις ΛΟΓΙΚΕΣ επινοήσεις του, προχωρώντας και αλλάζοντας συνεχώς, όπως η ίδια η ζωή. Ήταν στην ουσία ο πραγματικός πρόδρομος της ομάδας των ντανταϊστών στο Παρίσι, που με αρχηγό τον Φράνσις Πικάμπια στις αρχές του 20ού αιώνα θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι φευγαλέος σαν τους νομάδες, να διασχίζει τις ιδέες σαν να είναι χώρες ή πόλεις, να κοιμάται παρέα με τους γλάρους και να κάνει έρωτα με τα ηλιοτρόπια. Να είναι πάντα ένας σύγχρονος Οβίδιος, που ελάχιστα τον απασχολούν οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες.

Συνείδηση είναι ο Σφυγμός του Λογικού

Εύκολα ανακαλύπτεις τον Ευφυιή Ηλίθιο
ΔΙΑΚΡΙΣΗ και ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ (και τ’ ανάποδο) βάζει τα πράματα στην θέση τους και κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Αυτό θεωρώ πως είναι ένα κύριο γνώρισμα-χαρακτηριστικό των ανθρώπινων έλλογων όντων. Μα δυστυχώς δεν είναι έτσι. Αυτή η ίδια η Παρατήρηση του Ολοφάνερου και η Διάκριση δείχνουν, πέραν πάσης αμφισβήτησης ή αμφιβολίας, πως τα έλλογα (κατ ευφημισμό) όντα, ελάχιστα χρησιμοποιούν την πολύπαθη λογική τους ικανότητα, όταν απαιτείται να λύσουν λογικά προβλήματα. Διαβάζοντας τον James Stevenson, παίρνουμε μια ιδέα περί του θέματος.
[Ας δούμε μία απλή ερώτηση μαθηματικών. Μία ρακέτα και ένα μπαλάκι κοστίζουν ένα ευρώ και δέκα λεπτά. Η ρακέτα κοστίζει ένα ευρώ περισσότερο από το μπαλάκι. Πόσο κοστίζει το μπαλάκι; Ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων απαντά με σιγουριά και γρήγορα ότι το μπαλάκι κοστίζει 10 λεπτά. Η απάντηση είναι προφανώς λάθος. Η σωστή απάντηση είναι ότι το μπαλάκι κοστίζει 5 λεπτά και η ρακέτα, 1 ευρώ και 5 λεπτά.
Για περισσότερες από 5 δεκαετίες, ο Daniel Kahneman, υποψήφιος για Nobel και καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Princeton έκανε τέτοιες ερωτήσεις και αναλύει τις απαντήσεις που δίνουμε σε αυτές. Τα αφοπλιστικά απλά του πειράματα έχουν αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε για την σκέψη. Ενώ οι φιλόσοφοι, οικονομολόγοι και κοινωνικοί επιστήμονες θεωρούσαν για πολλούς αιώνες ότι οι άνθρωποι βασίζονται στη λογική, επιστήμονες όπως ο Kahneman, o Amos Tversky και άλλοι, έχουν αποδείξει ότι δεν είμαστε τόσο λογικοί όσο πιστεύαμε. Όταν αντιμετωπίζουμε μια άγνωστη κατάσταση, δεν την αξιολογούμε με βάση τη λογική μας. Όταν μας ρωτούν για την ρακέτα και το μπαλάκι, δεν σκεφτόμαστε με βάση τα μαθηματικά. Αντιθέτως, το μυαλό μας λειτουργεί με ένα τρόπο που αποβάλλει εντελώς τα μαθηματικά και επιλέγει τον τρόπο που θα χρειαστεί την λιγότερη δυνατή προσπάθεια.
Αν και ο Kahneman πλέον έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους ψυχολόγους με την μεγαλύτερη επιρροή τον περασμένο αιώνα, το έργο του είχε μείνει στην αφάνεια. Ο ίδιος θυμάται τα λόγια ενός Αμερικανού φιλοσόφου, όταν έμαθε για το έργο του: «Δεν με ενδιαφέρει η ψυχολογία της βλακείας». Απ’ ότι αποδείχθηκε όμως, ο φιλόσοφος είχε κάνει λάθος. Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Personality and Social Psychology, από τους Richard West και Keith Stanovich από τα πανεπιστήμια James Madison και Toronto, αναφέρει ότι οι έξυπνοι άνθρωποι, πολλές φορές, είναι περισσότερο επιρρεπείς στα παραπάνω λάθη σκέψης. Αν και νομίζαμε πως η ευφυΐα είναι το αντίδοτο στις προκαταλήψεις, τελικά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Ο West και οι συνάδελφοί του ξεκίνησαν δίνοντας σε 482 προπτυχιακούς ερωτήσεις σαν αυτή του Khaneman, που απαιτούσαν λογική αλλά μπορούσαν να στηρίζονται και στην προκατάληψη, το προαπαιτούμενο. Ο West δεν ενδιαφερόταν να μάθει για τις προκαταλήψεις και τα προαπαιτούμενα που κουβαλάει ένα ανθρώπινο μυαλό. Αυτό που τον ενδιέφερε είναι να καταλάβει πώς αυτά τα προαπαιτούμενα και οι προκαταλήψεις δρούσαν σε σχέση με την ευφυΐα. Τα αποτελέσματα ήταν ανησυχητικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι έτειναν να λειτουργούν περισσότερο με βάση τις προκαταλήψεις τους παρά με την λογική τους. Το ότι κάποιοι αναγνώριζαν αυτές τις προκαταλήψεις, δεν τους έκαναν να σκέφτονται περισσότερο «λογικά». Το αποτέλεσμα αυτό δεν προκαλούσε έκπληξη στον Kahneman που είχε παραδεχτεί ότι « η ενστικτώδης αντίδραση είναι εξίσου επιρρεπής στην υπερβολική εμπιστοσύνη στον εαυτό, στις υπερβολικές προβλέψεις και την αδυναμία σχεδιασμού, με τον ίδιο τρόπο που συνέβαινε αυτό πριν ασχοληθώ με αυτά τα ζητήματα».
Η πιο επικίνδυνη προκατάληψή μας είναι ότι υποθέτουμε πως όλοι οι άλλοι είναι περισσότερο επιρρεπείς να κάνουν λάθη σκέψης. Κι ότι εμείς, θα τα καταφέρουμε καλύτερα. Την πεποίθηση αυτή οι επιστήμονες την ονομάζουν «το νεκρό σημείο της προκατάληψης». Αυτή η πεποίθηση βασίζεται στην ικανότητά μας να επισημαίνουμε τα λάθη των άλλων γύρω μας, ενώ είμαστε ανίκανοι να τα εντοπίσουμε στον εαυτό.
Στην μελέτη που δημοσιεύτηκε, αναφέρεται ότι οι άνθρωποι με υψηλότερη νοημοσύνη, είχαν περισσότερα «νεκρά σημεία». Κι όσο περισσότερο χρόνο έπαιρναν αυτοί οι άνθρωποι πριν δώσουν μία απάντηση, τόσο πιο επιρρεπείς ήταν σε λογικά λάθη. Οπότε τι συμβαίνει; Γιατί οι έξυπνοι γίνονται τόσο χαζοί κάποιες φορές; Η πιο σαφής υπόθεση που μπορεί να γίνει είναι πως το μυαλό, επηρεάζεται περισσότερο από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό και τους άλλους. Αυτή η αντίληψη-πεποίθηση αποδεικνύεται δυνατότερη και από την λογική ικανότητα.]

Η πεποίθηση και τα διάφορα memes
Βλέπουμε λοιπόν πως αυτό που περισσότερο από την λογική σκέψη, η πεποίθηση και τα διάφορα memes είναι αυτά που καθορίζουν τις αποφάσεις και τις θεωρίες των ανθρώπων. Πάνω σε αυτόν τον τόσο απλό κανόνα βασίζονται όλοι οι –ισμοί. Όλα όσα θεωρείς «ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» και με τόση έπαρση, απαιτείς να την μάθουν-και να την ενστερνιστούν- όλοι οι άνθρωποι, είναι απλώς μια πεποίθηση, ένα meme, μια εμφύτευση σου, που την στολίζεις και της φοράς τον μανδύα της «Αληθείας» και τίποτε παραπάνω. Ψάχνεις-και βρίσκεις πανεύκολα- χιλιάδες άλλα ανάλογα μιμίδια που επιβεβαιώνουν την μεγάλη σου Αλήθεια. Αυτός που δεν μπορεί να μοιράσει «δυο γαϊδουριών άχυρα» είναι το ίδιο ανίκανος σε οτιδήποτε καταπιαστεί. Μιλώντας με τους λογής λογής δασκάλους, εύκολα αντιλαμβάνεσαι (Παρατήρηση του Ολοφάνερου) πως αυτή η «μεγάλη αλήθεια» ή τα «κρυμμένα μυστικά» που σου αποκαλύπτουν είναι meme, χρησιμοποιώντας απλώς την Διάκριση.
Όταν οι ίδιοι σαν προσωπικότητες, έχουν σαν εργαλείο σκέψης τα meme και όχι την λογική, φαίνεται από την ζωή τους σε όλα τα δυναμικά ταυτόχρονα. Ο ικανός άνθρωπος που χρησιμοποιεί το λογικό, είναι και ικανός να θέτει άξιους σκοπούς, να τους πετυχαίνει και να τους εξελίσσει. Είναι ο άνθρωπος που “Κάνει ό,τι Θέλει” γιατί το Λογικόν του τον κατευθύνει προς την σωστή δράση και η Θέληση του δίνει την απαιτούμενη ενέργεια για να το πραγματώσει. Εχεις ακούσει το γνωστό ρητό των ικανών ανθρώπων «Υπάρχει ένας μόνον κανόνας ό,τι δεν υπάρχουν κανόνες». Ναι αυτό το ενστερνίζονται και ζουν σύμφωνα με τους κανόνες που οι ιδιοι βάζουν, σε σχέση με τις αξίες τους και τους σκοπούς τους, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να τους ανατρέψουν και να τους αναδημιουργήσουν. Ο Ικανός Έλλογος Άνθρωπος είναι Δημιουργός, μέσα στην δημιουργία, αυτός που κάποιοι τον αποκαλούν «μάγο» κάποιοι άλλοι «πολεμιστή», ανάλογα με το ποια σχολή ακούς.
Απόλυτα σημάδια Διάκρισης του ικανού ανθρώπου, αυτού που χρησιμοποιεί την λογική του και όχι τις εμφυτεύσεις του, είναι η σχεδόν «μαγική» ικανότητα του να “Κάνει Ο,τι Θέλει” κι όχι ό,τι του λένε οι άλλοι, π.χ. οι θρησκείες, οι νόμοι. Άλλωστε οι νόμοι, θρησκευτικοί, ηθικοί ή κοινωνικοί, δεν φτιάχνονται γι’ αυτόν αλλά για τους παράλογους, γι’ αυτούς που δεν χρησιμοποιούν την λογική τους. Δεν χρειάζεται να τους ακολουθήσει, γιατί οι δικοί του νόμοι και αξίες, αυτοί που του θέτει το λογικόν είναι κατά πολύ ανώτεροι.

Δεν μπορεί κάποιος έλλογα ικανός να είναι παράλογα ανίκανος:

Να διαχειριστεί τα οικονομικά του στοιχειωδώς. (τα θεωρεί δαιδαλώδη)
> Να διαχειριστεί τα συναισθήματα του (παραδίδεται σε ελευθεριότητες)
> Να ελέγξει τις σκέψεις του (μιλάει ακατάπαυστα, χωρίς να ακούει )
> Να ελέγξει το εγώ του (αντίθετα το εξυμνεί)
> Να μην κάνει ό,τι θέλει (αλλά ό,τι του λένε)
> Να μην βλέπει το Ολοφάνερα χρήσιμο, αλλά χίλια δυο κρυμμένα άχρηστα, που τα ονοματίζει «ηλιθίου αδεία» με βαρύγδουπα ονόματα. κι έτσι αναμασά τα ίδια και τα ίδια, θεωρώντας τα memes > έρευνα και την λογοδιάρροια του παραλόγου> εμπνευσμένη θεία χάρη.

Τα συναισθηματικά προβλήματα όπως οι καταπιέσεις που οδηγούν στην κατάθλιψη όχι μόνο επηρεάζει το πώς νοιώθει κάποιος αλλά επίσης και το πώς σκέφτεται. Ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται επηρεάζει τον τρόπο που αισθάνεται και τη διάθεσή του. Αυτό σημαίνει ότι αν έχει αρνητικές παράλογες σκέψεις κι εμμένει σ’ αυτές τις σκέψεις τότε νοιώθει λύπη, ατονία, θυμό, καταπιεσμένη αγανάκτηση, κατάθλιψη κλπ. Άνθρωποι με κατάθλιψη τείνουν να σκέφτονται αρνητικά, εστιάζονται σ’ αρνητικά γεγονότα κι εμμένουν σ’ αυτά τα γεγονότα, έχουν επίσης αρνητική θεώρηση του κόσμου, αρνητικές πεποιθήσεις κι αυτό συμβάλλει σε μια καθοδική πορεία προς μια πιο σοβαρή κατάθλιψη, μια μανιοκατάθλιψη. Στις περισσότερες περιπτώσεις, άνθρωποι που έχουν κατάθλιψη σπάνια συνειδητοποιούν ότι έχουν αρνητικό τρόπο σκέψης. Χαρούμενη καλοπροαίρετη διάθεση, σωστή διατροφή κι ένας άξιος ΣΚΟΠΟΣ στην ζωή είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ αντίδοτο σε κάθε μορφής συναισθηματική εμπλοκή.

Οι πιο συνηθισμένες Παράλογες συμπεριφορές

H σκέψη «όλα ή τίποτα» σημαίνει ότι κάτι φαίνεται να έχει μόνο δύο διαφορετικές κατηγορίες. Τα πράγματα φαίνονται να είναι μαύρα ή άσπρα χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις. Οι άνθρωποι είναι πλούσιοι ή φτωχοί, πετυχημένοι ή χαμένοι, καλοί ή κακοί, χωρίς ενδιάμεσες καταστάσεις. Αυτό είναι εξαιρετικά ηλίθιο, ειδικά αν σκεφτείς ότι το Σύμπαν και οι Νόμοι του είναι φρακταλικοί, πολυσήμαντοι, αφηρημένοι και τίποτε δεν είναι ούτε μονοδιάστατο, ούτε δίπολο.

Προβλέπεις ότι κάτι αρνητικό θα συμβεί στο μέλλον σαν να κοιτάζεις σε κάποια κρυστάλλινη σφαίρα. Πιστεύεις ότι γνωρίζεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον και απορρίπτεις άλλες πιθανότητες, σ’ ένα καθαρά Πιθανοκρατικό Σύμπαν !!!! Αναμένεις την καταστροφή ως την μόνη πιθανή έκβαση των πραγμάτων. Πιστεύεις αδικαιολόγητα ότι οι θετικές σου εμπειρίες, οι πράξεις σου και οι ικανότητές σου δε μετράνε. Εστιάζεις την προσοχή σου σε μία λεπτομέρεια μιας αρνητικής κατάστασης και αξιολογείς όλη την κατάσταση με αρνητικό τρόπο αποκλείοντας όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της κατάστασης. Σκέφτεσαι ότι κάτι πρέπει να είναι αληθινό επειδή το «νιώθεις» (στην πραγματικότητα το πιστεύεις, δεν το γνωρίζεις) τόσο έντονα, αγνοώντας ή ακυρώνοντας την ΛΟΓΙΚΗ που υποστηρίζει το αντίθετο. Αυτή είναι η βασική αρχή της ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ, έτσι δουλεύουν (εις βάρος σου φυσικά) οι εκκλησίες κι όλα τα συστήματα ελέγχου του ανθρώπινου κοπαδιού.

Ετικετοποίηση: Βάζεις απόλυτες και γενικές ετικέτες στους ανθρώπους όπως και στον εαυτό σου. Αν κάποιος δεν βρίσκεται κάτω από μια ετικέτα που γνωρίζεις (μαμά, μπαμπάς, παιδί, χριστιανός, ολυμπιακός, φωτεινός, ΕΛΛ Κουνέλ Ανδρομέδιος και λοιπές ανοησίες) αν δεν μπορείς να τον εντάξεις κάπου, τότε του βάζεις μία αυθαίρετα, όποια νομίζεις σύμφωνα με τις πεποιθήσεις σου, ότι του ταιριάζει. Έχεις μια συγκεκριμένη δογματική κι άκαμπτη ιδέα για το πώς εσύ ή οι άλλοι πρέπει να συμπεριφέρονται, ανάλογα με την ετικέτα που τους έχεις κολλήσει και υπερεκτιμάς το πόσο κακό είναι να μην εκπληρώνονται αυτές οι προσδοκίες. Κύριο υπεύθυνο γι’ αυτό είναι το βασικό σύστημα εκπαίδευσης κι ελέγχου σου η θρησκεία, όπως και η ανικανότητα σου να απεγκλωβιστείς απ’ αυτό.

Μεγιστοποίηση/Ελαχιστοποίηση: Δίνεις έμφαση και υπερτιμάς οτιδήποτε είναι αρνητικό (πχ ένα λάθος μπορεί να το δεις σαν τραγωδία) και υποτιμάς ό,τι είναι θετικό σε μία κατάσταση (πχ μία επιτυχία σου μπορεί να την δεις σαν ένα τυχαίο γεγονός, ή βούληση θεού). Πιστεύεις ότι μπορείς να καταλάβεις τις σκέψεις, τα κίνητρα και τα συναισθήματα που κρύβονται στο μυαλό και στην ψυχή ενός ανθρώπου, εξ’ αιτίας ενός τυχαίου γεγονότος ή μιας απλής συζήτησης κι αυτό βασίζεται επίσης στο διπολικό τρόπο, άσπρο- μαύρο, που σκέφτεσαι.

Ταυτοποίηση / Διαφοροποίηση: Όταν μία αρνητική εμπειρία ή περίσταση στη ζωή σου γίνεται αιτία να γενικεύεις πράγματα ή καταστάσεις, ταυτίζοντας τα όλα με όλα (ειδικά ανόμοια πράγματα) χωρίς ικανότητα διαφοροποίησης. Όλες οι γυναίκες είναι ψεύτρες, όλοι οι άντρες είναι εκμεταλλευτές κλπ. Αυτό το είδος σκέψης σε κάνει δογματικό, απόλυτο άρα και ηλίθιο κι αποδεικνύει ότι η οπτική γωνία που βλέπεις τα πράγματα και τις καταστάσεις στη ζωή σου είναι μονοδιάστατη.

Εύκολα ανακαλύπτεις τον χαζό, είναι αυτός που λέει πως δεν είναι.

Ενδείξεις ύπαρξης 9ου πλανήτη στο ηλιακό μας συστήμα

Το ηλιακό σύστημα ενδέχεται να φιλοξενεί κι έναν ένατο πλανήτη που είναι περίπου 10 φορές μεγαλύτερος από τη Γη και βρίσκεται σε τροχιά πολύ πέρα από τον Ποσειδώνα, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο σε μια απόσταση τουλάχιστον 4,5 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων.

Υπάρχουν ενδείξεις βάσει των προσομοιώσεων που έγιναν σε υπολογιστή ότι ο μυστηριώδης πλανήτης, ο οποίος αποκαλείται «9ος πλανήτης» –εφόσον υφίσταται– θα βρίσκεται σε τροχιά περίπου 20 φορές μακρύτερα από τον Ήλιο σε σύγκριση με τη Γη, υποστηρίζουν οι αστρονόμοι του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας στην Πασαντίνα.
Προς το παρόν οι επιστήμονες δεν έχουν παρατηρήσει απευθείας τον πλανήτη.
«Πρόκειται για ένα αρκετά σημαντικό τμήμα του ηλιακού μας συστήματος που παραμένει εκεί έξω για να το ανακαλύψουμε, το οποίο είναι αρκετά συναρπαστικό» επισήμανε ο αστρονόμος Μάικ Μπράουν σε μια ανακοίνωση.
Η έρευνα δημοσιεύεται στο εβδομαδιαίο τεύχος του Astronomical Journal.

Έκαναν «μεταμόσχευση κεφαλιού» σε πίθηκο

Αμφιλεγόμενος ιταλός νευροχειρουργός υποστηρίζει ότι η ομάδα του κατάφερε να επανασυνδέσει το κομμένο κεφάλι ενός πιθήκου, και ελπίζει τώρα να πραγματοποιήσει μια ανάλογη «μεταμόσχευση κεφαλής» σε τετραπληγικό ασθενή από τη Ρωσία.

Ο Ιταλός Σέρτζιο Καναβέρο είχε προκαλέσει σάλο το 2015 όταν ανακοίνωσε τα σχέδιά του για την πρώτη μεταμόσχευση κεφαλής σε άνθρωπο.
Αποκαλύπτει τώρα στο περιοδικό New Scientist ότι ο ίδιος και συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο Κόνκουκ στη Νότιο Κορέα κατάφεραν να επανασυνδέσουν κομμένα κεφάλια ποντικών με το κυκλοφορικό και νευρικό σύστημα του υπόλοιπου σώματος.
Το περιοδικό διευκρινίζει ότι δεν μπορεί να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό, παρουσίασε όμως βίντεο που φέρεται να δείχνει τα χειρουργημένα ποντίκια να κινούν τα πόδια τους και να μυρίζουν το χώρο.

Ο Καναβέρο υποστηρίζει επίσης ότι πραγματοποίησε μια μερική μεταμόσχευση κεφαλής πιθήκου σε συνεργασία με τον Σιαοπίνγκ Ρεν του Πανεπιστημίου του Χαρμπίν στην Κίνα.
Οι χειρουργοί συνέδεσαν τα αγγεία του κεφαλιού με το κυκλοφορικό σύστημα του ζώου, όχι όμως και τη σπονδυλική στήλη.
Αν και παράλυτος, ο πίθηκος φέρεται να επέζησε για 20 ώρες προτού υποβληθεί σε ευθανασία για «ηθικούς λόγους».
Μεταμοσχεύσεις κεφαλής έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν σε σκύλους και άλλα πειραματόζωα, ωστόσο κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να συνδέσει κομμένο κεφάλι με τη σπονδυλική στήλη.
Ο Σιαοπίνγκ Ρεν, ο οποίος χρηματοδοτείται από την κινεζική κυβέρνηση, δήλωσε στο περιοδικό ότι η ομάδα του πειραματίστηκε και με ανθρώπινες σορούς πριν προχωρήσει στην επέμβαση στον πίθηκο.
Κλειδί για την υποτιθέμενη επιτυχία της επέμβασης ήταν η ψύξη της κεφαλής στους -15 βαθμούς Κελσίου ώστε να μην υποστεί βλάβες ο εγκέφαλος.
Στην περίπτωση των ποντικών, στους οποίους επανασυνδέθηκε η σπονδυλική στήλη, κλειδί ήταν η χρήση της ουσίας PEG (πολυαιθυλεν-γλυκόλη) για την προστασία των κομμένων νευρικών ινών, καθώς και μια συσκευή κενού αέρα που ενθαρρύνει την επανένωση των νεύρων.
Το περίεργο είναι ότι ο Καναβέρο ανακοίνωσε το «επίτευγμα» πριν δημοσιεύσει τα αποτελέσματα των πειραμάτων στον επιστημονικό Τύπο. Σκοπεύει πάντως να περιγράψει το πρωτόκολλο σε επτά άρθρα που θα δημοσιευτούν τους επόμενους μήνες στις επιθεωρήσεις Surgery και CNS Neuroscience & Therapeutics.
Εκπρόσωπος του Surgery επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό, διευκρινίζοντας όμως ότι οι εκδότες της επιθεώρησης δεν υποστηρίζουν την εφαρμογή της μεθόδου στον άνθρωπο λόγω «πολλαπλών ηθικών ζητημάτων».
Την είδηση κλήθηκαν να σχολιάσουν στο New Scientist ο Άρθουρ Κάπλαν, ειδικός σε θέματα Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και ο νευρολόγος Τόμας Κόκρεϊν του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
Και οι δύο καταδίκασαν την πρόωρη δημοσιοποίηση των πειραμάτων και έκαναν λόγο για παιχνίδι δημοσιότητας.
Στο μεταξύ, ο Καναβέρο αναζητά χρηματοδότη προκειμένου να δοκιμάσει τη μέθοδο στον Βαλέρι Σπιριντόνοφ, έναν Ρώσο 31 ετών που ζει παράλυτος λόγω γενετικής ασθένειας.
Ο αμφιλεγόμενος χειρουργός δηλώνει τώρα ότι θα ζητήσει χρήματα από τον ιδρυτή του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Το πρώτο ιπτάμενο ταξί έκανε βόλτα στο Λας Βέγκας

Μια κινέζικη εταιρεία, η EHang, έκανε την έκπληξη στο συνέδριο ηλεκτρονικών ειδών στο Λας Βέγκας, που διεξάγεται αυτές τις μέρες, και εμφάνισε το AAV, ένα ιπτάμενο όχημα για ατομική χρήση που σε καμιά δεκαριά χρόνια από τώρα θα μπορεί να είναι το όχημα μετακίνησης των περισσότερων ανθρώπων. Δεν είναι ελικόπτερο, δεν είναι drone, είναι κάτι ενδιάμεσο.

Ένα υβρίδιο που θα μπορούσε να αποκαλεστεί ταξί του αέρα, για να μπαίνει ένα άτομο.
Ξέρουμε τι θα σκεφτείτε. Ότι κάτι τέτοιο θα είναι πανάκριβο και δεν θα είναι για οποιονδήποτε. Και λογικά καλά το σκέφτεστε, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο κέρδος.
Μελλοντικό και με προοπτική. Γιατί τα λεφτά που θα γλυτώσετε για βενζίνη και οι ώρες αναμονής που θα κερδίσετε θα αυξήσουν τις ώρες της ημέρας σας.
Υπάρχει βέβαια και το άλλο. Φανταστείτε να το αγοράσουν όλοι και να γίνεται πανδαιμόνιο στον ουρανό. Τότε θα είναι τυχερός όποιος έχει αμάξι κανονικό.

Τα 3 μεγαλύτερα οχήματα στον κόσμο

Νούμερο 3: Nasa Crawler-transporter (μεταφορέας διαστημικών λεωφορείων)

Ένα από τα μεγαλύτερα οχήματα του κόσμου είναι φυσικά στη NASA και είναι αυτό που μεταφέρει τα διαστημικά λεωφορεία στην πλατφόρμα εκτόξευσης σε μια διαδρομή μήκους 6,43 χλμ. Ζυγίζει 2.750 τόνους και η NASA τα πρωτοκατασκεύασε την δεκαετία του 1960.
Νούμερο 2: Big Bertha (μετροπόντικας)
Όταν το Σιάτλ αποφάσισε να αντικαταστήσει μια οδογέφυρα αυτοκινητόδρομου με υπόγειο τούνελ, έπρεπε να επιστρατευτεί ο μεγαλύτερος σκαφτιάς τούνελ της υφηλίου: ένα τρυπάνι με ονοματεπώνυμο!
Ιδού λοιπόν η Bertha, ο 7.000 τόνων και διαμέτρου 17 μέτρων μετροπόντικας που έφτασε στην αμερικανική πόλη σε 41 κομμάτια, καθώς το ύψος του -συναρμολογημένος- αγγίζει 5όροφη πολυκατοικία. Και μάλιστα είναι τόσο μεγάλος που μπορεί να καταπιεί κυριολεκτικά τον δεύτερο μεγαλύτερο του κόσμου, που βρίσκεται στη Φλωρεντία της Ιταλίας.
Παρά το κολοσσιαίο του μέγεθος όμως και την καταστρεπτική του δύναμη, οι εργασίες του πάγωσαν τον Δεκέμβριο του 2013, όταν το «κτήνος» συνάντησε αντικείμενο που κατάφερε να σταματήσει τη φονική του ισχύ…

Νούμερο 1: Bagger 293 (εκσκαφέας)
Δείτε το βίντεο με την παρουσίαση τους:

Γενετικά τροποποιημένα κουνούπια έριξε στη μάχη για τον ιό Ζίκα η Βραζιλία

Γενετικά τροποποιημένα κουνούπια μπαίνουν στη μάχη προκειμένου να σταματήσει η εξάπλωση του ιού Ζικα στη Βραζιλία που μεταδίδεται μέσα από τα τσιμπήματα των κουνουπιών.

Ο συγκεκριμένος ιός δεν είναι θανατηφόρος και συνήθως αν κάποιος προσβληθεί υποφέρει για λιγότερο από μία εβδομάδα, από ήπια συμπτώματα, όπως πυρετό, εξανθήματα, πόνο στις αρθρώσεις και επιπεφυκίτιδα.
Όμως αν ο ιός περάσει σε έγκυες γυναίκες, τότε τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα αφού το παιδί που θα γεννηθεί θα είναι επιρρεπές σε μικροκεφαλία, μια νευρολογική διαταραχή που οδηγεί σε αναπτυξιακά προβλήματα και μερικές φορές στο θάνατο. Το περασμένο έτος η χώρα είχε 84 χιλιάδες κρούσματα του ιού.
Οι αρχές της Βραζιλίας ανακοίνωσαν τον Απρίλιο συνεργασία με μια εταιρεία γενετικής που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία θα άφηνε στείρα γενετικά τροποποιημένα κουνούπια στην περιοχή όπου αφθονούν τα κουνούπια-φορείς του ιού. Με τον τρόπο αυτό οι αρχές ευελπιστούν να μειώσουν τον αριθμό των κουνουπιών.

Αρχικά η εταιρεία έριξε τα κουνούπια στην περιοχή Piracicaba όπου ζουν 300 χιλιάδες άνθρωποι. Στόχος, τα γενετικώς τροποποιημένα αρσενικά κουνούπια να αναζητήσουν θηλυκά κουνούπια στην άγρια φύση για να ζευγαρώσουν μαζί τους.
Το αποτέλεσμα αυτού του ζευγαρώματος δεν θα οδηγήσει σε απογόνους, επομένως, σύμφωνα με τους ειδικούς, θα επέλθει μείωση του πληθυσμού των κουνουπιών, άρα και των κρουσμάτων της ασθένειας.
Την άδεια στην βρετανική εταιρεία έδωσε η επιτροπή για την Βιοασφάλεια της Βραζιλίας (CTNBio). Οι ειδικοί της εταιρείας μιλάνε για μείωση των προνυμφών κουνουπιών κατά 82 τοις εκατό.

Οι κόκκινες κηλίδες του Πλούτωνα προβληματίζουν τους επιστήμονες της Nasa

Όταν το περασμένο καλοκαίρι στάλθηκαν οι πρώτες φωτογραφίες του New Orizon από τον πλανήτη Πλούτωνα, οι επιστήμονες ένιωσαν έκπληξη, παρατηρώντας στην επιφάνεια του πλανήτη-νάνου παγωμένα ηφαίστεια που φαινόταν να είναι ακόμη ενεργά.

Στις πανοραμικές φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης που μελέτησαν οι ερευνητές φάνηκαν δύο πιθανά ηφαίστεια, με το ένα να έχει μήκος 150 χλμ. και ύψος 2,5 χιλιόμετρα.
Αυτό σημαίνει ότι αν επιβεβαιωθεί η παρουσία, θα πρόκειται για το μεγαλύτερο ηφαίστειο του ηλιακού μας συστήματος, ανέφερε η ΝΑΣΑ σε χθεσινή ανακοίνωση.
Επίσης διακρίνονται στην επιφάνεια του πλανήτη περιοχές από κοκκινόχωμα που εξακολουθούν να βασανίζουν τους ειδικούς της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας.
Οι περιοχές αυτές στο νότιο πόλο του Πλούτωνα δείχνουν, κατά τους επιστήμονες, ότι τόσο η επιφάνεια, όσο και η υπόγεια «κρούστα» είναι αρκετά πρόσφατες από γεωλογική άποψη και οφείλονται σε ηφαιστειακή δραστηριότητα.
Οι φωτογραφίες του Orizon που πλέον έχει αποχωρήσει από αυτή την περιοχή του διαστήματος ελήφθησαν από ύψος 48 χιλιάδων χιλιομέτρων.

Ένα ασυνήθιστο πλάσμα αλιεύτηκε στη Νέα Ζηλανδία

Ένα ασυνήθιστο πλάσμα της θάλασσας που μοιάζει με ένα περίεργο υβρίδιο βατράχου και ψαριού αλλά που έχει και κάποιες ομοιότητες με πουλί αλιεύτηκε σε νησί της Νέας Ζηλανδίας.

Το πλάσμα βρέθηκε σε ρηχά νερά στον κόλπο του νησιού και δεν κατάφερε να επιβιώσει μετά την αλίευση του.
Το Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας Te Papa στο Ουέλλινγκτον δημοσίευσε εικόνες στη σελίδα του στο Facebook, προκαλώντας συζητήσεις για το τι είδος μπορεί να είναι.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι μέχρι στιγμής η πιο πιθανή απάντηση είναι να πρόκειται για ένα είδος βατραχόψαρου.
«Τα βατραχόψαρα έχουν το ταχύτερο δάγκωμα από οποιοδήποτε σπονδυλωτό. Η ταχύτητα τους μοιάζει με μια σφαίρα την ώρα που φεύγει από το όπλο», αναφέρει το μουσείο στο Facebook.

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΚΩΜΩΔΙΑ, ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ - Ἀχαρνῆς

«Κι η κωμωδία ξέρει να μιλάει για το δίκιο»

[Η δομή των αριστοφανικών κωμωδιών: Στις αριστοφανικές κωμωδίες του πέμπτου αιώνα υπόκειται ένα λίγο-πολύ σταθερό δομικό σχήμα, στο οποίο προσαρμόζεται -με αποκλίσεις- η πλοκή, που συγκροτείται πάνω σε δυο βασικούς άξονες, τον κωμικό ήρωα και τον χορό. Μια κωμωδία του πέμπτου αιώνα συνήθως απαρτίζεται από τα ακόλουθα μέρη: από 1) τον πρόλογο, 2) την πάροδο (είσοδος του χορού και πρώτη επαφή με τον ήρωα), 3) τον αγώνα (καθοριστικής σημασίας για την έκβαση της δραματικής σύγκρουσης συμμετρική αντιπαράθεση δύο προσώπων ή μετώπων), 4) την παράβαση (αυστηρά διαρθρωμένη κατά το μέτρο και το περιεχόμενο αποστροφή του χορού προς τους θεατές), 5) τις ιαμβικές σκηνές (ακολουθία σκηνών με ενοχλητικούς καιροσκόπους ή αυτόκλητους υποστηρικτές, στις οποίες η συμμετοχή του χορού είναι περιορισμένη) και 6) την έξοδο.]

Το έργο παίχτηκε στα Λήναια του 425 π.Χ. με το όνομα του Καλλίστρατου. Ο σχεδόν εικοσάχρονος Αριστοφάνης, δυο χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, κατέλαβε την πρώτη θέση, ενώ είχε να συναγωνιστεί τους δύο άλλους μεγάλους της κωμωδίας, τον παλαίμαχο Κρατίνο και τον Εύπολη. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες αριστοφανικές κωμωδίες, τον τίτλο στο έργο τον έδωσε ο χορός, που απαρτίζεται από αγρότες των Αχαρνών (περιοχή Μενιδίου), του μεγαλυτέρου δήμου της Αττικής.

Τη χρονιά που παίζονται οι Αχαρνείς (η παλαιότερη σωζόμενη κωμωδία), ο Πελοποννησιακός πόλεμος, που άρχισε το 431 π.Χ., συνεχίζεται, χωρίς να διαφαίνεται ελπίδα για ειρήνευση. Όλα αυτά τα χρόνια, οι Αθηναίοι της υπαίθρου έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους και ζουν μέσα στα τείχη, όπου τα προβλήματα δεν είναι λίγα, ενώ η αττική ύπαιθρος έχει παραδοθεί στο έλεος των Πελοποννησίων, που σχεδόν κάθε χρόνο εισβάλλουν στην Αττική και καταστρέφουν τα πάντα.

Μέσα σ᾽ αυτό το πλαίσιο διαδραματίζεται το έργο. Ένας αγρότης από τις Αχαρνές, με το χαρακτηριστικό όνομα Δικαιόπολης, όταν συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει ελπίδα για ειρήνη με τις ενέργειες της εκκλησίας του δήμου, θέτει σε εφαρμογή το επαναστατικό του σχέδιο: προχωρεί στη σύναψη ιδιωτικής ειρήνης με τους Σπαρτιάτες. Έτσι, μπορεί, επιτέλους, να ξαναγιορτάσει με την οικογένειά του τα κατ᾽ αγρούς Διονύσια και να χαρεί πράγματα που του στέρησε ο πόλεμος. Στην ενέργεια του Δικαιόπολη αντιδρούν βίαια οι συνδημότες του Αχαρνείς, που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τον πόλεμο και θέλουν να συνεχιστεί για να πάρουν εκδίκηση. Όταν φθάνουν στο σημείο να θέλουν να τον λιθοβολήσουν, εκείνος, για να σωθεί, κάνει ό,τι έκανε ο Τήλεφος στην φερώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη: όπως εκείνος πήρε όμηρο και απειλούσε να σφάξει τον μικρό Ορέστη, για να εκβιάσει τον Αγαμέμνονα και τους Αχαιούς (βλ. σχόλ. 7), έτσι και ο Δικαιόπολης παίρνει όμηρο ένα καλάθι κάρβουνα και απειλεί να το σφάξει. Οι Αχαρνείς, ως καρβουνιάρηδες, είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητοι για τον "συνδημότη" τους και αναγκάζονται να δεχθούν να ακούσουν τον Δικαιόπολη. Για να είναι πιο πειστικός, πηγαίνει στον Ευριπίδη, στον οποίο ο Αριστοφάνης προσάπτει ότι παρουσίαζε στη σκηνή ρακένδυτους ήρωες, δανείζεται τα ράκη του Τήλεφου και εκφωνεί ένα λογύδριο. Ο χορός, μετά τον λόγο, αρχικά διχάζεται ανάμεσα στην πρόταση του ειρηνόφιλου Δικαιόπολη και του φιλοπόλεμου στρατηγού Λάμαχου, τελικά όμως συντάσσεται με τον Δικαιόπολη. Στο υπόλοιπο του έργου παρουσιάζονται οι συνέπειες από την πρωτοβουλία του Δικαιόπολη να δημιουργήσει ιδιωτική αγορά και να συναλλάσσεται με εχθρικές πόλεις: ένας Μεγαρέας, που έως τότε αποκλειόταν από τις αγορές της Αττικής, φέρνει να πουλήσει τις μεταμφιεσμένες σε γουρούνια κόρες του, ένας Βοιωτός φέρνει ό,τι καλύτερο φαγώσιμο βγάζει η Βοιωτία και παίρνει ως αντάλλαγμα ένα καθαρά αθηναϊκό "προϊόν", έναν συκοφάντη. Άλλοι -ανάμεσά τους και ο Λάμαχος- προσπαθούν, σχεδόν πάντα ανεπιτυχώς, να εξασφαλίσουν κάτι από την αγορά του Δικαιόπολη. Το τέλος του έργου δομείται πάνω στην αντίθεση ανάμεσα στις απολαύσεις του Δικαιόπολη και στα δεινά του φιλοπόλεμου Λάμαχου.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ο λόγος (η ρήση) του ρακένδυτου Δικαιόπολη προς τους εξαγριωμένους Αχαρνείς. «Σ᾽ αυτόν τον λόγο, η παρωδία του Ευριπίδη και η παρωδία του Ηρόδοτου συνδυάζονται με μια γενναία δόση κωμικής ρητορείας.» (Κ. J. Dover).

Ἀχαρνῆς 497-556

ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

μή μοι φθονήσητ᾽, ἄνδρες οἱ θεώμενοι,
εἰ πτωχὸς ὢν ἔπειτ᾽ ἐν Ἀθηναίοις λέγειν
μέλλω περὶ τῆς πόλεως, τρυγῳδίαν ποιῶν.
500 τὸ γὰρ δίκαιον οἶδε καὶ τρυγῳδία.
ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ.
οὐ γάρ με νῦν γε διαβαλεῖ Κλέων ὅτι
ξένων παρόντων τὴν πόλιν κακῶς λέγω.
αὐτοὶ γάρ ἐσμεν οὑπὶ Ληναίῳ τ᾽ ἀγών,
505 κοὔπω ξένοι πάρεισιν· οὔτε γὰρ φόροι
ἥκουσιν οὔτ᾽ ἐκ τῶν πόλεων οἱ ξύμμαχοι·
ἀλλ᾽ ἐσμὲν αὐτοὶ νῦν γε περιεπτισμένοι·
τοὺς γὰρ μετοίκους ἄχυρα τῶν ἀστῶν λέγω.
ἐγὼ δὲ μισῶ μὲν Λακεδαιμονίους σφόδρα,
510 καὐτοῖς ὁ Ποσειδῶν, οὑπὶ Ταινάρῳ θεός,
σείσας ἅπασιν ἐμβάλοι τὰς οἰκίας·
κἀμοὶ γάρ ἐστι τἀμπέλια κεκομμένα.
ἀτάρ, φίλοι γὰρ οἱ παρόντες ἐν λόγῳ,
τί ταῦτα τοὺς Λάκωνας αἰτιώμεθα;
515 ἡμῶν γὰρ ἄνδρες, —οὐχὶ τὴν πόλιν λέγω·
μέμνησθε τοῦθ᾽, ὅτι οὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,—
ἀλλ᾽ ἀνδράρια μοχθηρά, παρακεκομμένα,
ἄτιμα καὶ παράσημα καὶ παράξενα,
ἐσυκοφάντει· «Μεγαρέων τὰ χλανίσκια.»
520 κεἴ που σίκυον ἴδοιεν ἢ λαγῴδιον
ἢ χοιρίδιον ἢ σκόροδον ἢ χόνδρους ἅλας,
ταῦτ᾽ ἦν Μεγαρικὰ κἀπέπρατ᾽ αὐθημερόν.
καὶ ταῦτα μὲν δὴ σμικρὰ κἀπιχώρια,
πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε
525 νεανίαι ᾽κκλέπτουσι μεθυσοκότταβοι·
κᾆθ᾽ οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι
ἀντεξέκλεψαν Ἀσπασίας πόρνα δύο·
κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη
Ἕλλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν.
530 ἐντεῦθεν ὀργῇ Περικλέης οὑλύμπιος
ἤστραπτ᾽, ἐβρόντα, ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα,
ἐτίθει νόμους ὥσπερ σκόλια γεγραμμένους,
ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτε γῇ μήτ᾽ ἐν ἀγορᾷ
μήτ᾽ ἐν θαλάττῃ μήτ᾽ ἐν ἠπείρῳ μένειν.
535 ἐντεῦθεν οἱ Μεγαρῆς, ὅτε δὴ ᾽πείνων βάδην,
Λακεδαιμονίων ἐδέοντο τὸ ψήφισμ᾽ ὅπως
μεταστραφείη τὸ διὰ τὰς λαικαστρίας·
οὐκ ἠθέλομεν δ᾽ ἡμεῖς δεομένων πολλάκις.
κἀντεῦθεν ἤδη πάταγος ἦν τῶν ἀσπίδων.
540 ἐρεῖ τις. «οὐ χρῆν·» ἀλλὰ τί ἐχρῆν, εἴπατε.
φέρ᾽, εἰ Λακεδαιμονίων τις ἐκπλεύσας σκάφει
ἀπέδοτο φήνας κυνίδιον Σεριφίων,
καθῆσθ᾽ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ·
καὶ κάρτα μέντἂν εὐθέως καθείλκετε
545 τριακοσίας ναῦς, ἦν δ᾽ ἂν ἡ πόλις πλέα
θορύβου στρατιωτῶν, περὶ τριηράρχου βοῆς,
μισθοῦ διδομένου, παλλαδίων χρυσουμένων,
στοᾶς στεναχούσης, σιτίων μετρουμένων,
ἀσκῶν, τροπωτήρων, κάδους ὠνουμένων,
550 σκορόδων, ἐλαῶν, κρομμύων ἐν δικτύοις,
στεφάνων, τριχίδων, αὐλητρίδων, ὑπωπίων·
τὸ νεώριον δ᾽ αὖ κωπέων πλατουμένων,
τύλων ψοφούντων, θαλαμιῶν τροπουμένων,
αὐλῶν, κελευστῶν, νιγλάρων, συριγμάτων.
555 ταῦτ᾽ οἶδ᾽ ὅτι ἂν ἐδρᾶτε· τὸν δὲ Τήλεφον
οὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρ᾽ ἡμῖν οὐκ ἔνι.

***

ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΗΣ

Καλοί μου θεατές, μη με φθονήσετε,
που ᾽μαι φτωχός και πρόκειται, Αθηναίοι μου,
να σας μιλώ μέσα στην κωμωδία για την πόλη.
Κι η κωμωδία ξέρει να μιλάει για το δίκιο.500
Και θα σας πω πράγματα φοβερά μα δίκαια.
Τώρα ο Κλέωνας δεν πρόκειται να με συκοφαντεί
πως ξένοι πρέσβεις ήτανε στην πόλη και σας τα ᾽ψελνα.¹
Είμαστε μόνοι και γιορτάζουμε τα Λήναια,²
και ξένοι δεν υπάρχουνε· ούτε κι οι πόλεις φέρνουνε τους φόρους,505
ούτε συμμαχικές αποστολές μας ήρθαν·
είμαστε μόνοι, καθαρό σιτάρι,
γιατί οι μέτοικοι των πολιτών είναι το άχυρο.
Κι εγώ μισώ τους Σπαρτιάτες σαν τρελλός
κι ο Ποσειδώνας, ο θεός που ᾽ναι στο Ταίναρο,510
σεισμό να κάνει και τα σπίτια τους να ρίξει·³
και μένα είν᾽ τ᾽ αμπέλια μου κομμένα.
Αλλά γιατί, αδέρφια μου, που ακούτε εδώ το λόγο μου,
γιατί τους Σπαρτιάτες καταριέστε;
Κάτι αντράκια -όχι ολόκληρη η πόλη,515
να το θυμάστε, δεν θα πω ολόκληρη η πόλη-
κάτι αντράκια μοχθηρά, στραβοχυμένα,
άσημα και παράσημα και παραλέκατα,
συκοφαντούσαν κι έλεγαν: «Μεγαρικά εμπορεύματα λαθραία».
Κι αν κάπου βλέπανε κανένα αγγουράκι ή κανένα λαγουδάκι,520
γουρούνι ή καμιά σκελίδα σκόρδο ή χοντρό αλάτι,
«από τα Μέγαρα, απ᾽ τα Μέγαρα» φωνάζανε
κι αμέσως τα κατάσχανε.
Μ᾽ αυτά ήταν μικρά και ασφαλώς εγχώρια.
Όμως κάτι τεκνά καψούρικα, αλάνια μεθυσμένα,
επήγανε στα Μέγαρα και κλέψαν μια πουτάνα.525
Κι οι Μεγαρίτες απ᾽ τη λύσσα τους επήγαν στην Αθήνα,
και κλέψαν απ᾽ της Ασπασίας το πουταναριό δύο φακλάνες.
Έτσι ξεκίνησεν ο πόλεμος, που ᾽φαγε την Ελλάδα,
για τρεις σκατοπουτάνες.⁴
Ο Περικλής σαν το ᾽μαθε πολύ του κακοφάνη,530
άστραψε και μπουμπούνισε κι έκαψε την Ελλάδα.
Μας γέμισε ψηφίσματα στριφνά σα να ᾽τανε αινίγματα:⁵
«Οι Μεγαρείς στην αγορά να μη κοντοζυγώνουν
κι η θάλασσα και η στεριά να μη τους εσηκώνει».
Οι Μεγαρίτες, σαν τους θέρισεν η πείνα,535
στους Σπαρτιάτες τρέξανε ν᾽ ακυρωθεί το ψήφισμα,
που κάναμε για τρεις παλιοκουφάλες.
Εμείς όμως δε θέλαμε κι αυτοί παρακαλούσαν.
Έτσι αρχίνησαν ασπίδες να βροντάνε.
Μα θα μας πεις: «Δεν έπρεπε». Μα τι έπρεπε, για πες μου;540
Αν κάποιος Σπαρτιάτης έκανε ρεσάλτο
με μία σκάφη κι έπιανε κανά γκαβό κουτάβι
από τη Σέριφο,⁶ θα κάνατε τον άγνωστο στρατιώτη;
Αμ᾽ δε. Στη θάλασσα θα ρίχνατε κάπου τρακόσια σκάφη·
η πόλη μας θα γέμιζε φαντάρους και βαβούρα,545
θα ψάχνατε για τριήραρχους και για λεφτά
και για μπρουντζίνα στις γοργόνες. Οι αποθήκες θα βογγούσανε,
αλεύρια θα ζυγίζανε. Σκοινιά, φλασκιά, μπουγέλα·
θ᾽ αγόραζαν σκόρδα, ελιές, κρεμμύδια σε πλεξάνες.550
Στεφάνια, μάτια μαυρισμένα κι αυλητρίδες·
και πανδαιμόνιο στο ναύσταθμο: κουπιά να πελεκάνε,
να φτειάχνουνε σκαρμούς, να πατρωνάρουνε σκοινιά,
αυλούς να τσαμπουνάνε, παραγγέλματα,
σουραύλια και σφυρίγματα.
Το ξέρω, αυτά θα κάνατε. Κι ο Τήλεφος⁷555
τι θα ᾽κανε; Δεν έχετε τσερβέλο;
---------------

¹ Ο Κλέων είχε υποβάλει μήνυση εναντίον του Αριστοφάνη ενώπιον της βουλής, διότι, τον προηγούμενο χρόνο, με τους Βαβυλώνιους, που στρέφονταν εναντίον του, είχε διασύρει, όπως υποστήριζε, την πόλη μπροστά στους ξένους.

² Γιορτή προς τιμήν του Διονύσου που γιορτάζονταν γύρω στα τέλη Ιανουαρίου. Για τους δραματικούς αγώνες είναι η σημαντικότερη γιορτή μετά τα Μεγάλα Διονύσια. Στα Λήναια η πρωτοκαθεδρία ανήκε στην κωμωδία.

³ Το 466 π.Χ. ένας σεισμός που ισοπέδωσε τη Σπάρτη αποδόθηκε στο γεγονός ότι οι Σπαρτιάτες, βεβηλώνοντας το ιερό του Ποσειδώνα, είχαν συλλάβει και εν συνεχεία εκτελέσει τους είλωτες που είχαν καταφύγει εκεί.

⁴ Ο Αριστοφάνης πιθανώς εκκινεί από την αρχή της Ιστορίας του Ηροδότου, όπου η σύγκρουση ανάμεσα στους Έλληνες και τους Ασιάτες αποδίδεται στις αρπαγές γυναικών.

⁵ Ένας από τους όρους που έθεταν οι Σπαρτιάτες στους Αθηναίους, πριν από την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου, ήταν η κατάργηση του ψηφίσματος που απαγόρευε στους Μεγαρείς να χρησιμοποιούν τα λιμάνια της αθηναϊκής επικράτειας και την αττική αγορά. Στο σημείο αυτό ο Περικλής ήταν ανένδοτος.

⁶ Η Σέριφος στην αρχαιότητα επανειλημμένα αναφέρεται ως ασήμαντο νησί.

⁷ Ο Τήλεφος, σύμφωνα με τον μύθο, ήταν βασιλιάς της Μυσίας. Όταν οι Έλληνες εβάδιζαν για πρώτη φορά εναντίον της Τροίας, αποβιβάστηκαν κατά λάθος στη χώρα του και τη λεηλατούσαν. Στην προσπάθειά του να αποκρούσει τους επιδρομείς, τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα. Η πληγή δεν έκλεινε και ο Τήλεφος απευθύνθηκε στο μαντείο του Απόλλωνα, από το οποίο έλαβε την απάντηση ότι θα τον γιατρέψει εκείνος που τον τραυμάτισε (ὁ τρώσας ἰάσεται). Ο Τήλεφος πήγε ρακένδυτος στο στρατόπεδο των Ελλήνων, που είχαν συγκεντρωθεί, έπειτα από οκτώ χρόνια, ξανά στην Αυλίδα. Για να πετύχει τον σκοπό του, με υπόδειξη της Κλυταιμήστρας πήρε όμηρο τον μικρό Ορέστη και απειλούσε να τον σκοτώσει. Προσφερόταν να τους δείξει τον δρόμο για την Τροία, αν ο Αχιλλέας (ό τρώσας) τον γιάτρευε. Ο Οδυσσέας ερμήνευσε το χρησμό λέγοντας ότι ὁ τρώσας δεν είναι ο Αχιλλέας αλλά η αιχμή του δόρατος. Έτσι, έτριψαν πάνω στην πληγή λίγη σκουριά από την αιχμή, ο Τήλεφος θεραπεύτηκε και έδειξε στους Έλληνες τον δρόμο για την Τροία.

 

Η εταίρα στην αρχαιότητα – Κότταβος και εταίρες

Απορούσε ο Ξενοφώντας (Ελληνικά, 2.3.56) με τον Θηραμένη. Γιατί, την ώρα που εκτελείτο η θανατική του ποινή, όπως ο Κριτίας επιθυμούσε, εκείνος βρήκε το κουράγιο για μακάβριο σαρκασμό. Έχοντας μόλις πιει το κώνειο, έπαιξε κότταβο ευφυολογώντας: “Κριτίᾳ τοῦτ’ ἔστω τῷ καλῷ.” Ο Θηραμένης έριξε ό,τι ελάχιστο απέμενε στην κούπα και το αφιέρωσε στον “όμορφο Κριτία”. Κι έκανε έτσι κάλεσμα ερωτικό στον πλέον στυγερό από τους Τυράννους που είχαν αιματοκυλήσει τον αθηναϊκό δήμο. Τον προσκάλεσε στον τάφο του, προβλέποντας δυσοίωνα ότι οι μέρες του ήταν μετρημένες.

Υπό κανονικές συνθήκες, ο κότταβος ήταν συνηθισμένος στα συμπόσια. Αφορούσε, λοιπόν, και τις εταίρες. Σε μια γνωστή σκηνή, αποτυπωμένη στον Ψυκτήρα του Ευφρονίου, αναπαρίστανται τέσσερις, γυμνές και ξαπλωμένες σε ανάκλιντρα με μαξιλάρια. Δύο επιδίδονται σε βαριά οινοποσία. Μια άλλη παίζει τον αυλό. Η τέταρτη ετοιμάζεται να παίξει κότταβο, αφιερώνοντας σε κάποιον Λέαγρο. Η συνοδευτική επιγραφή αποτυπώνει τη φωνή της: “τίν τάνδε λατάσσω.”

Υψώνοντας την κούπα, όσοι κι όσες εμπλέκονταν στον κότταβο, έκαναν καταρχάς προπόσεις. Στη συνέχεια, κρατώντας την κούπα από τη μια λαβή, εκσφενδόνιζαν κρασί, έτσι ώστε αυτό να διαγράψει καμπύλη τροχιά και να καταλήξει σε ορισμένο στόχο μέσα στο δωμάτιο. Συχνά, οι βολές κατευθύνονταν προς ένα μικρό δίσκο που είτε ισορροπούσε πάνω σε όρθια ράβδο, είτε επέπλεε μέσα σε λεκάνη γεμάτη με νερό. Κι έτσι, με τον κότταβο συνυφαίνονταν στοιχεία που κινητοποιούσαν το σώμα και την προσοχή: το παιγνιώδες πνεύμα του αριστοκρατικού ανταγωνισμού, η φυσική ικανότητα και, οπωσδήποτε, το στυλ. Πολλά εξαρτώντο από τη γωνία και το λύγισμα του καρπού. Έπρεπε να αφήνεται το χέρι χαλαρό και να “χει μια ορισμένη τέχνη ο τρόπος με τον οποίο συγκρατείτο η κούπα. “Τα δάχτυλα να αγκαλιάζουν κυκλικά τη λαβή, ακριβώς όπως, στη μουσική, τυλίγονται γύρω από έναν αυλό”, εξηγούσε ένα απόσπασμα κωμωδίας του Αντιφάνη (fr. 57 K.-A., 14-20) που σώζει ο Αθήναιος, ο οποίος σπεύδει να διευκρινίσει: “δηλαδή με ευρυθμία, με τον καρπό χαλαρό και χωρίς να “ναι το χέρι σφιγμένο” (Δειπνοσοφισταί 15. 667b). Πολλά έπαιζαν ρόλο, ακόμη κι η ποσότητα του κρασιού που θα διευκόλυνε την “ακριβή ευχέρεια της βολής” (Δειπνοσοφισταί 15. 667e). Από τεχνική άποψη, μια μικρή γουλιά κρατημένη στην κούπα μπορούσε να είναι περισσότερο αποτελεσματική έναντι μιας μεγαλύτερης δόσης. Αυτό, εξάλλου, υποδήλωνε και το οπωσδήποτε σημαντικό: τη μέθη και τη συνακόλουθη διάθεση για κραιπάλη.

Οι συμπαραδηλώσεις των χειρονομιών στο παιχνίδι έχουν ήδη γίνει εμφανείς. Ο ερωτικός τους χαρακτήρας εξηγείται και σ” ένα απόσπασμα του έργου Περί Μέθης του Θεοφράστου, που μας είναι γνωστό πάλι από τον Αθήναιο (Δειπνοσοφισταί 10. 427d): “οι σπονδές είναι αφιερωμένες στους θεούς κι ο κότταβος στους εραστές”. Με λόγια απλά. Ο κότταβος δεν ήταν απλό συμποτικό παιχνίδι ευστοχίας. Παιζότανε για να φλερτάρεις, να κερδίσεις εύνοια και να οδηγήσεις ταίρι στο κρεβάτι σου. Η επιτυχία στο σημάδι περιελάμβανε αναπόφευκτα και το στοιχείο της τυχαιότητας και, έτσι, λειτουργούσε ως οιωνός για την κατάληξη που θα είχε ο πόθος. Από την άποψη αυτή, θα μπορούσε ίσως να συγκριθεί με τη γνωστή επιδίωξη καλοτυχίας, που πραγματώνεται με μάδημα της μαργαρίτας και με ψελλίσματα του τύπου “μ” αγαπά, δεν μ” αγαπά” ή του “μη με λησμόνει”. Όμως, στον κότταβο, ο οιωνός δεν ήταν προϊόν ούτε μοναχικής ούτε παθητικής αφαίρεσης. Ήταν το αποτέλεσμα μιας έκθεσης δημόσιας, του ρίσκου για μια πρόσκληση και πρόκληση ενώπιον κοινού. Ερχότανε ως επιβράβευση μιας στάσης ενεργητικής ή μάλλον επιθετικής απέναντι στα πράγματα. Και οδηγούσε στην επικύρωση μιας ιεραρχίας που είχε νικητές και ηττημένους. Με τέτοιους όρους το έθετε και το απόσπασμα της κωμωδίας του Αντιφάνη που παραθέτει ο Αθήναιος: στον κότταβο κρινόταν ποιος θα είναι ο “κρατῶν” (στ. 9).

Κακά τα ψέμματα. Ο κότταβος αποτελούσε έκφραση μιας κατεξοχήν ανδρικής ή μάλλον ανδροκρατικής πρακτικής. Ήταν η αναγνώριση μιας πολλαπλώς επιδεικνυόμενης ικανότητας, της αριστοκρατικής ικανότητας του κυνηγού, που επιδέξια έπαλλε τη χορδή του τόξου του στοχεύεοντας το θήραμά του. Οι εταίρες όφειλαν να υπακούουν στους κανόνες του, όπως έκαναν και με κάθε άλλη πρακτική που εφαρμοζόταν στα συμπόσια. Ίσως γι” αυτό συχνά τις απεικόνιζαν και τόσο σωματώδεις και μυώδεις οι αγγειογράφοι. Όταν οι εταίρες έπαιζαν κότταβο, όπως εκείνες στον Ψυκτήρα του Ευφρονίου, δεν εξασφάλιζαν απλώς την ένταξη και αποδοχή τους στον ανδρικό κόσμο των συμποσίων. Αποκτούσαν και τους ανδρικούς τρόπους. Οι εταίρες έμοιαζαν, στα μάτια των ζωγράφων και του κοινού που κατανάλωνε τα έργα τους, ανδροπρεπείς.