Ο Walt Disney ως ελίτ αποκρυφιστής

Τα Παραμύθια Ποτέ Δεν Είναι Αθώα, Ούτε Οι Παραμυθάδες.

Ένα αγαπημένο αμερικανικό είδωλο, η Disney έχει γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια εταιρεία ή μια συλλογή από κινούμενα σχέδια, θεματικά πάρκα και παιδικές αναμνήσεις. Η Disney έχει γίνει (και πραγματικά ήταν πάντα) ένας προσεκτικά ενορχηστρωμένος ιστός αρχετυπικού συμβολισμού που προέρχεται από τις παραδόσεις των Αρχαίων Μυστηρίων της Αιγύπτου, και υποκινούμενη από την ελιτίστικη νοοτροπία του Αμερικανικού Κράτους Επιτήρησης.

Από τότε που κυκλοφόρησε το ερευνητικό μυθιστόρημα του Marc Eliot, Walt Disney: Ο Σκοτεινός Πρίγκιπας του Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του ’90 (χωρίς την άδεια της οικογένειας ή της εταιρείας Disney) οι θεωρίες συνωμοσίας για τον Walt Disney κυμαίνονται από την τεκμηριωμένη σχέση του με τον J. Edgar Hoover και το κομμουνιστικό “κυνήγι μαγισσών” της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, την σχέση του τόσο με τον Τεκτονισμό όσο και με τον Ροδοσταυρισμό, τον απίστευτο αριθμό εσωτεριστικών συμβολισμών που τοποθετήθηκαν στα μέσα ενημέρωσης του Disney, οι οποίοι επιμένουν σήμερα περισσότερο από ποτέ, τις νευρωτικές, ψυχαναγκαστικές τάσεις του, τις οποίες φέρεται να αυτοθεραπευόταν με ναρκωτικά και αλκοόλ και, τις γνωστές συμπάθειές του με το ναζιστικό καθεστώς, τον αντισημιτισμό του και έναν αναφερόμενο σεξισμό στον εργασιακό χώρο.

Ορισμένοι από αυτούς τους ισχυρισμούς φτάνουν ακόμη και σε πιο υποθετικούς λόγους, όπως οι δεσμοί του Ντίσνεϊ με την παιδοφιλία και με την μαφία. Αυτό το άρθρο θα χρησιμεύσει ως μια σύντομη, ανοιχτή έρευνα για τους ισχυρισμούς του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από την βιτρίνα των ταμείων δημοσίων σχέσεων της Disney – το πραγματικό πρόσωπο του “φανταστικού”, του ανθρώπου που προσπαθεί να αιχμαλωτίσει την φαντασία της αμερικανικής νεολαίας, του Walter Elias Disney.

Walter Elias Disney

Ο ίδιος ο Walt είχε μια μοναχική ανατροφή, καθώς δεν είχε μια ουσιαστική σχέση με τους γονείς του. Η μητέρα του φέρεται να ήταν αρκετά ψυχρή μαζί του και η αυτοαποκαλούμενη αγάπη του Walt για τα ζώα έναντι των ανθρώπων προήλθε από αυτήν την αίσθηση της απομόνωσης ως παιδί. Πιθανώς λόγω αυτού του είδους ανατροφής, ως παιδί ο Walt διακρίθηκε στο συνδεόμενο με τους μασόνους “Order of the DeMolay”, το οποίο είναι μια διεθνής μασονική οργάνωση για νέους άνδρες ηλικίας 12 έως 21 ετών. Ο τίτλος “DeMolay” προέρχεται από τον τελευταίο Μεγάλο Δάσκαλο των Ναϊτών Ιπποτών, τον Jacques DeMolay.

Ως ενήλικας, ο Walt εντάχθηκε στο «Ancient Mystical Order of Rosae Crucis» (AMORC), το οποίο είναι ο μεγαλύτερος γνωστός οργανισμός του Ροδοσταυρισμού, και μπορεί επίσης να υπερηφανεύεται για την συμμετοχή ανθρώπων όπως ο δημιουργός του Star Trek, Gene Roddenberry, μεταξύ τόσων άλλων αξιοσημείωτων ονομάτων. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ροδόσταυρισμός είναι μια απόκρυφη σχολή σκέψης που μελετά κυρίως τις Αρχαίες Μυστηριακές διδασκαλίες που προωθούσε η Αίγυπτος (που χρονολογούνται όμως πολύ νωρίτερα από τους Αιγυπτίους) μέσα από τον φακό ενός πιο παραδοσιακού δυτικού συμβολισμού.

Γενικά, θεωρείται μια μορφή εσωτερικού χριστιανικού μυστικισμού. Αν και αυτό μπορεί να απεικονίσει ένα ορισμένο μέτρο ευγένειας γύρω από τον Walt Disney, υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι ήταν ένα βαθιά ταραγμένο άτομο που υπέστη ένα βαθμό σύγχυσης φύλου-ταυτότητας που οδήγησε σε διφορούμενες έλξεις που προκάλεσαν προβλήματα στον γάμο του. Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι ο Walt Disney έκανε cross-dressing, γεγονός που εγείρει το ερώτημα αν ο ίδιος και ο J Edgar Hoover είχαν ποτέ πλήρως “ντυμένες” απόρρητες συναντήσεις.

Όσον αφορά αυτόν τον απόκρυφο συμβολισμό, όποιος προσπαθεί εύκολα να αμφισβητήσει τον απόκρυφο συμβολισμό της Disney, είτε αρνείται, είτε δεν έχει δει κανένα κινούμενο σχέδιο της Disney: από τον Μπάμπι, τον Ντάμπο και τον Πινόκιο, μέχρι τις πιο ανοιχτές αποκρυφιστικές αναφορές όπως το Σπαθί στην Πέτρα, η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων, η Ωραία Κοιμωμένη, η Χιονάτη, η Μικρή Γοργόνα, ο Αλαντίν, ακόμη και η Φαντασία -ο κατάλογος συνεχίζεται. Μάγισσες, μάγοι, τζίνι, αλχημεία και μαγικά ξόρκια σε αφθονία, ο Disney δεν ήταν καθόλου ντροπαλός όταν χρησιμοποιούσε την έμπνευσή του από τις αρχαίες διδασκαλίες των Αιγυπτιακών Μυστηρίω. Αυτό όχι μόνο επιβιώνει μέχρι σήμερα, αλλά έγινε ακόμη πιο κραυγαλέο με την αγορά τόσο της Lucas Films όσο και της Marvel Comics, και τώρα η Disney δημιουργεί πολέμους επιστημονικής φαντασίας με εξωδιαστατικές οντότητες και ενώνει τους αρχαίους σκανδιναβικούς Θεούς με το κράτος στρατιωτικής επιτήρησης και τους δισεκατομμυριούχους εργολάβους όπλων.

Μιλώντας για πολέμους επιστημονικής φαντασίας με υπερδιάστατες οντότητες, στους Εκδικητές, το Τεσσεράκτιο της πρώτης ταινίας είναι το άμεσο όνομα και ο συμβολισμός της αποκρυφιστικής φιλοσοφίας, ειδικά του Τεκτονισμού και των Μυστηριακών Αιγυπτιακών Διδασκαλιών. Πρέπει να δηλωθεί ότι αυτά τα σύμβολα είναι “δαιμονικά-σατανικά-διαβολικά” από μόνα τους, ωστόσο οι πιο δυσοίωνοι ισχυρισμοί δεν έχουν ακόμη έρθει. Λαμβάνοντας υπόψη τους δεσμούς του Walt Disney με τον τεκτονισμό, του δόθηκε ως επίτιμος ο βαθμός 33ου από τουλάχιστον μία ή περισσότερες στοές, αλλά ορισμένοι μασόνοι αρνούνται, φυσικά, αυτόν τον ισχυρισμό. Ο Γουόλτ διέπρεψε στο DeMolay ως νεαρός, και μάλιστα αρχικά έκανε και τον Μίκυ Μάους μέλος του DeMolay. Δεδομένου ότι ο ροδοσταυρισμός και ο τεκτονισμός συχνά συμβαδίζουν, φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος τίτλος του ως τέκτονα είναι ένα γενικότερο ζήτημα που εξακολουθεί να συζητείται και να ρίχνει στάχτη στα μάτια, των, έτσι κι αλλιώς θεόστραβων.

O Walt Disney ήταν ένας άνθρωπος υψηλής ενέργειας, με αδέξιες κοινωνικές τάσεις, νευρωτικές προσωπικές συνήθειες και ακόμη και αμφισβητήσιμες ηθικές αξίες ως πατέρας και γενικά ως άνθρωπος. Αν ο Γουόλτ ήταν πραγματικά ασκούμενος Ροδόσταυρος ή ότι ήταν επίσης παιδόφιλος είναι δύσκολο να το εξετάσουμε, εκτός αν αυτός ο Ροδόσταυρος ήταν ένα προσωπείο για βαθύτερο, μαυρομαγικό τελετουργικό (το οποίο είναι ένα τεκμηριωμένο νήμα της έρευνας όταν πρόκειται για τα ανώτερα κλιμάκια της Ελιτίστικης Κοινωνίας). Αν και αυτός παραμένει ο πιο εικαστικός από τους ισχυρισμούς, φαίνεται ότι υπάρχουν προκαταρκτικές αποδείξεις γι’ αυτόν -ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη τα συνεχιζόμενα νήματα της σχέσης της εταιρείας Disney με το Επιβιώσαν Έργο: MK-ULTRA, που αφορούν εγγενώς τον έλεγχο του νου με βάση το τραύμα, ο οποίος βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην μαύρη μαγεία από τα αιγυπτιακά “Κείμενα των Πυραμίδων”.

Ένα κύριο παράγωγο του MK-ULTRA, με τον αργκό τίτλο Project: MONARCH, έχει εγγενείς δεσμούς και με την παιδεραστία, και λέγεται ότι έχει συνδέσεις με κοινά σκάνδαλα όπως ο Jerry Sandusky, ο Larry King και ο Boystown (όχι ο παρουσιαστής του talk show), ολόκληρη η σειρά του Βατικανού, γεγονότων, τελετουργίες Bohemian Grove και μετά. Και ναι, η Disney βρίσκεται συνεχώς στην εξίσωση, τουλάχιστον από την άποψη της κοινωνικής προπαγάνδας. Δυστυχώς, για όσους αναγνώστες εξακολουθούν να ψάχνουν να διασώσουν κάποια ανθρωπιά στον Walt Disney σε αυτή την ανάγνωση, υπάρχουν σίγουρα συγκεκριμένες κατηγορίες για τον ίδιο τον Disney που συμμετείχε στην παιδεραστία.

Ο Walt Disney το 1938 απέρριψε την καρτουνίστρια Μέρι Φορντ στέλνοντας της μια επιστολή όπου αναγράφονταν οι εξής λόγοι απόρριψης της: «Οι γυναίκες δεν κάνουν καμία από τις δημιουργικές δουλειές αναφορικά με την προετοιμασία των κινούμενων σχεδίων για την οθόνη, καθώς αυτή η δουλειά εκτελείται αποκλειστικά από νεαρούς άντρες». Η νεαρή καρτουνίστρια δημοσιοποίησε την επιστολή πράγμα που προκάλεσε σάλο στις εφημερίδες της εποχής. Η Μέριλ Στριπ το 2014 στα πλαίσια μιας εκδήλωσης τοποθετήθηκε δημόσια και άσκησε σκληρή κριτική στον γνωστό παραγωγό για σεξισμό και μισογυνισμό. Αναφέρθηκε στην δήλωση του στενού συνεργάτη του Ντισνεϊ, Γουόλτερ Κίμπαλ σύμφωνα με την οποία ο δημιουργός του Μίκι Μάους «δεν εμπιστευόταν τις γυναίκες και τις γάτες. Φαίνεται ότι ο Ντίσνεϊ δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τις γυναίκες».

Ο Ντίσνεϊ όπως ο ίδιος έλεγε, δεν ήθελε να χάσει πολύτιμο χρόνο και χρήμα στην εκπαίδευση μιας γυναίκας καρτουνίστριας για να την δει μετά να τον εγκαταλείπει για να παντρευτεί και να κάνει παιδιά.

Ένα ερευνητικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον Darwin Porter, με τίτλο “Hollywood Babylon Strikes Again”, απεικονίζει τα πολλά διαφορετικά σεξουαλικά σκάνδαλα της ελίτ του Χόλιγουντ που θάφτηκαν εντελώς από τις εκστρατείες Δημοσίων Σχέσεων και τονίζει τον Walt Disney στην διαδικασία. Λέγεται ότι έχει έντονη έλξη για τον νεαρό σταρ, τον Μπόμπι Ντρίσκολ (φωνή του Πίτερ Παν), το βιβλίο μάλιστα υποστηρίζει ότι ο Disney είχε ένα διαμέρισμα στο Λος Άντζελες με μοναδικό σκοπό να συναντάει νεαρά αγόρια με τα οποία πλήρωνε για να κοιμηθούν μαζί του.

Αυτό που μπορεί να ειπωθεί πιο συγκεκριμένα για τον Walt Disney είναι η ελιτίστικη κοινωνική νοοτροπία που συχνά διολισθαίνει ανάμεσα στις γραμμές του Τεκτονισμού και των εσωτερικών αποκρυφιστικών κοινωνιών. Ο συμβολισμός πίσω από τον τεκτονισμό είναι εγγενώς προορισμένος να αναγνωρίζεται ως η ευθύνη να “χτίζουν” όλα τα πράγματα στην ζωή τους με πνευματική αλχημεία -μετασχηματίζοντας τα κατώτερα στοιχεία της ύπαρξης σε “χρυσό”, είτε πρόκειται για τον εαυτό τους, είτε για την επιχείρησή τους, είτε για την κοινότητά τους κ.λπ. Αυτή προφανώς δεν είναι μια εγγενώς αρνητική αντίληψη, αλλά όταν αυτή η ιδέα της «κρυφής γνώσης» που είχε σκοπό να «χτίσει» την κοινωνία συναντήθηκε με τον Sigmund Freud και τον ανιψιό του Edward Louis Bernays, οι Rockefeller/Rothschild χρηματοδότησαν την επανάσταση των δημοσίων σχέσεων (προπαγάνδας) στα μέσα ενημέρωσης, μπορεί να σημειωθεί μια σοβαρή και ναρκισσιστική συστροφή της εσωτερικής παράδοσης από τις ελιτίστικες γενεαλογίες της δυτικής κοινωνίας.

Αντί να είναι οι φύλακες της εσωτερικής παράδοσης, έγιναν ένα στενά φυλαγμένο μυστικό που κρατήθηκε κρυφό από το ευρύ κοινό και του δόθηκε σε «κατάλληλες δόσεις» εσωτερικών συμβολισμών και παραδόσεων μυστηρίου στα διάφορα μέσα ενημέρωσης. Αυτό προφανώς θυμίζει πολύ τα Ελευσίνια Μυστήρια στην αρχαία Ελλάδα, και πώς αυτές οι παραδόσεις του Μυστηρίου έπαιξαν άμεσο ρόλο στο θέατρο και στα καλλιτεχνικά μέσα του σύγχρονου πολιτισμού, καθώς και στην πολιτική.

Για πιο συστηματική έρευνα σχετικά με τον εσωτερικό κι αποκρυφιστικό συμβολισμό της Disney και αυτόν τον συμβολισμό σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης του Χόλιγουντ και της Ποπ Κουλτούρας συνολικά, οι Jay Dyer, Freeman Fly και Jamie Hanshaw συνιστούν αρχικές πηγές. Επίσης, υπάρχουν οι πιο παραδοσιακές διαδρομές στην έρευνα του αρχετυπικού συμβολισμού, όπως ο Καρλ Γιουνγκ και το κλασικό συγκριτικό έργο μυθολογίας, «Ο Μύλος του Άμλετ», που δημοσιεύτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Λαμβάνοντας υπόψη τον Walt Disney, υπάρχουν δύο ακόμη κρίσιμα σημεία που αξίζει να εξεταστούν: η τεκμηριωμένη σχέση του με τον J. Edgar Hoover και το κομμουνιστικό «κυνήγι μαγισσών» του Joseph Mc Carthy της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, και μια αξιολόγηση του ρόλου του στην παγκοσμιοποιημένη ατζέντα των Mainstream Media, που βελτιώθηκε κατά την διάρκεια της προπαγάνδας των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, που συνεχίζεται με πλήρη ισχύ σήμερα. Λόγω του νόμου περί ελευθερίας της πληροφόρησης, πρώην απόρρητα έγγραφα του FBI αποκαλύπτουν την βαθιά σχέση του Walt με τον J. Edgar Hoover και το γραφείο του, που χρονολογείται ακόμη και από την αρχική κατασκευή του θεματικού πάρκου Disney World.

Άλλη μία αλήθεια είναι ότι ο Walt Disney απεχθανόταν τους κομμουνιστές. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής έφτασε στο έσχατο σημείο να καταδίδει δικούς του υπαλλήλους στις ομοσπονδιακές αρχές αν καταλάβαινε ότι ακολουθούσαν την Μαρξιστική ιδεολογία. Ήταν ένας από τους πιο έμπιστους συνεργάτες της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών του Τζόζεφ Μακάρθυ. Το 1940 ανέλαβε χρέη μυστικού πράκτορα και πληροφοριοδότη του FBI αποδεικνύοντας περίτρανα ότι ήταν ακραίος αντισημίτης κι αντικομμουνιστής. Με την βοήθεια του αρκετοί καλλιτέχνες μπήκαν στην «μαύρη λίστα» της Επιτροπής του Μακάρθυ και έτσι είδαν την καριέρα τους εν μία νυκτί να καταστρέφεται, βασανίστηκαν και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση.

Ο Hoover, γνωστός για τις δικές του σχέσεις με μυστικές εταιρείες, στοές και λαγούμια και οι εκτεταμένες νευρωτικές τάσεις που ήταν παρόμοιες με του Disney, δημιούργησαν σαφώς έναν τύπο εγκάρδιας φιλίας με τον Walt.

Ο Walt, δουλεύοντας ως ένα είδος “επαφής” των πρακτόρων του FBI κατά την διάρκεια του κομμουνιστικού τρόμου του Ψυχρού Πολέμου, βοηθούσε το FBI να αισθάνεται ότι κάλυπτε τις βάσεις του και να αποκτήσει ο Walt μια πολύ ισχυρή φιλοαμερικανική εικόνα μεταξύ της ελίτ. Αυτό του επέτρεπε ακόμη και ορισμένα προνόμια στο FBI, όπως ορισμένα επίπεδα χαμηλότερης διαβάθμισης του FBI, όταν αυτό ζητήθηκε. Ωστόσο, όχι μόνο οι κατηγορίες του Ντίσνεϊ κατά ατόμων για κομμουνισμό ήταν αμφισβητήσιμες, αλλά συχνά ήταν αβάσιμες, προερχόμενες από νευρωτικές τάσεις.

Για λόγους συντομίας, μια γενική ανάλυση των αποχαρακτηρισμένων πληροφοριών φαίνεται να καταδεικνύει ότι ο “κομμουνισμός” ήταν ένα εργαλείο που χρησιμοποιούσε ο Disney για να δικαιολογήσει την κοινωνική του νεύρωση και τις ιδέες του για κοινωνικό ελιτισμό. Είτε ήταν συνειδητό είτε όχι, ο Ντίσνεϊ χρησιμοποίησε την ιδέα του κομμουνισμού για να δαιμονοποιήσει τους ανθρώπους που δεν του άρεσαν- να τους δαιμονοποιήσει με τρόπο που τον έβαζε στην εύνοια ανθρώπων όπως ο Χούβερ. Μ’ ένα σμπάρο όλα τα τρυγόνια. Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το χαρτοφυλάκιο των εγγράφων του FBI που σχετίζονται με την Disney σε pdf στο τέλος του άρθρου.

Αν και οι συγκεκριμένες λεπτομέρειες της σκοτεινής ιστορίας της οικογένειας Disney μπορεί να μην έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί, υπάρχουν αρκετές καταδικαστικές πληροφορίες εδώ για να δείξουν ότι ο Walt Disney συμμετείχε πράγματι σε μεγάλο βαθμό στην ελιτίστικη ατζέντα της παγκοσμιοποίησης. Ακόμη και αν δεν ήταν παιδόφιλος είχε διασυνδέσεις με εγκληματίες υψηλού επιπέδου, ήταν ένας νευρωτικός φανατικός με τεράστια κοινωνική κατωτερότητα, την οποία στην συνέχεια προσπάθησε να προβάλει στο μυαλό αμέτρητων παιδιών και των επόμενων γενεών. Ο Ντίσνεϊ ήταν βαθιά γοητευμένος από τις εσωτερικές διδασκαλίες των Μυστηρίων των Αιγυπτιακών στοών και το αντιλαμβανόταν σαφώς σε σχέση με τα αρχέτυπα και την συλλογική συνείδηση.

Ένα άλλο ανοιχτό τέλος της έρευνας περιλαμβάνει περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με το ποιοι μπορεί να ήταν οι αληθινοί γονείς του Walt Disney, καθώς αυτή ήταν μια ιδέα που τον στοίχειωνε σε όλη του την ζωή μέχρι που τελικά ανακάλυψε ότι είχε υιοθετηθεί. Και κάποιοι το έχουν συσχετίσει ακόμη και με έναν ορισμένο εκβιασμό που μπορεί να έχει λάβει η Disney από το FBI, σχετικά με την πραγματική καταγωγή του Walt. Οι πρόσθετες τελευταίες σημειώσεις περιλαμβάνουν ότι ήταν γνωστό ότι είχε έντονη απέχθεια για τους Εβραίους, την οποία ο Γουόλτ είπε ότι έτρεφε επειδή οι Εβραίοι είχαν μονοπωλήσει τον ασφυκτικό έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και εξαιτίας αυτού, είχε μια γνωστή συμπάθεια για το ναζιστικό καθεστώς. Ο Βέρνερ φον Μπράουν συνέχισε να έχει εξέχοντα ρόλο τόσο στην NASA όσο και στις δημόσιες σχέσεις της Ντίσνεϊ για το Αύριο, και ένα μεγάλο μέρος του λόγου του πήγε σε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για το Αύριο (που προβλήθηκε την δεκαετία του 1960), το οποίο εξηγούσε την πιθανότητα να μπορέσουμε να αποικίσουμε τον Άρη στο εγγύς μέλλον.

Όλα αυτά παραμένουν σαφώς μια επιφανειακή έρευνα και υπάρχουν ακόμα πολλές ενδιαφέρουσες ερευνητικές κατευθύνσεις που δεν έχουν ωριμάσει εντελώς για να τις μαζέψει η κοινότητα των Εναλλακτικών. Σε κάθε περίπτωση, ο Disney είχε προφανώς μια καυτή φλέβα ελιτίστικης νοοτροπίας, όπου ένιωθε ότι είχε μια φιλοσοφική, ακόμη και μεταφυσική ευθύνη να δώσει εσωτερική τροφή στο υποσυνείδητοι όλων των παιδιών. (δες το παραρτημα: «Η Μύηση του Μπίμπο» και αναρωτήσου, πόσο παιδικό είναι)

Από το μαγικό-τελετουργικό σε κοινή θέα που είναι ολοφάνερο σε όλες τις ταινίες του, μέχρι τις μάγισσες, τα μαγικά φίλτρα και τους Ναζί, την κυβερνητική κατασκοπεία, την προπαγάνδα, τα ναρκωτικά και την σεξουαλική διαστροφή που ακροβατούσε στα όρια της παιδοφιλίας, ο Walt Disney ήταν πραγματικά ένας σκοτεινός πρίγκιπας του Χόλιγουντ, με όποια οπτική κι αν αποφασίσει κανείς να το δει

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η Μύηση του Μπίμπο

Bimbo’s Initiation.

Αυτό το σύντομο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων από την δεκαετία του 1930 με τον τίτλο «Η Μύηση του Μπίμπο» είναι άκρως ενδιαφέρον και άνετα χαρακτηρίζεται από πολύ ενοχλητικό έως ανατριχιαστικό. Στην πραγματικότητα, η όλη ιστορία που παρουσιάζεται είναι πολύ μαύρη, παράξενα περίεργη και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να διακρίνει κανείς τους μασονικούς σεξουαλικομαγικούς συμβολισμούς και να διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για όλες τις «Μυστικές Εταιρείες» κάθε απόχρωσης και βαθμίδας, όπως και τις δοκιμασίες που περνάει ο αμύητος για να γίνει μέλος τους. Για όποιος γνωρίζει περισσότερα, το βίντεο τα δείχνει όλα ή σχεδόν όλα, όπως είναι και το σωστό, για τους μη μυημενους!!!

Το τραγουδάκι που ανοίγει τους τίτλους έναρξης δεν είναι κι αυτό τυχαίο. Διαβάστε τους αγγλικούς στίχους: «We are the members of Do-It-Or-Die! / Dee-I-Dee-I-Dee-I! / Watch us make Bimbo as easy as pie! / Dee-I-Dee-I-Dee-I! / We are tough, you bet! / Filled with college pep! / Bring him on, we cry! / Dee-I-Dee-I-Dee-I! / B! I! M! B! O! Bimbo!»

Σε ελεύθερη απόδοση: «Είμαστε τα μέλη της ομάδας «Κάνε το ή Πέθανε» ! Δες πώς θα φάμε τον Μπίμπο λάχανο! Είμαστε παραπάνω από όσο νομίζεις σκληροί! Είμαστε καταρτισμένοι και εκπαιδευμένοι! Φωνάζουμε, φέρτε τον σε εμάς!»

Στην αρχή της ιστορίας ο Μπίμπο περπατάει αμέριμνος στο δρόμο χωρίς να δίνει και πολλή σημασία σε ό,τι γίνεται γύρω του, πηδώντας πολλά παλούκια (εν προκειμένω καπάκια από φρεάτια, υπό-νόμων) ένα ξένοιαστο χαρούμενο ανθρωπάκι, που θα έπρεπε να δίνει σημασία για ό,τι γίνεται γύρω του, αλλά η βλακεία του δεν του το επιτρέπει. Την τρίτη (και φαρμακερή) φορά που περνάει πάνω από ένα φρεάτιο, ξαφνικά, ένας άλλος, πολύ γνωστός χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων, τον παγιδεύει, τον πετάει μέσα σε έναν υπό-νόμο και κλειδώνει με λουκέτο το καπάκι της εξόδου από τον υπό-νόμο. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός ο χαρακτήρας δεν είναι άλλος από τον Μίκυ-Μάους (!!!) που οδηγεί τον Μπίμπο σε μία επιβεβλημένη, υπό-γεια, τελετή μυήσεως. Δηλαδή τον παγίδευσε ένα γνωστός του, συγγενής του, φίλος του κι όχι κάποιος άγνωστος κακός τυπάκος!!! Ενδιαφέρον έτσι;

Ξεκάθαρη η αναφορά για την στενότατη σχέση του Ντίσνεϋ με τις γνωστές “Μυστικές Εταιρίες” Στοές και Λαγούμια; Ρητορική η ερώτηση, τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια!!! Παρατήρησε τις υπογραμμισμένες λέξεις των προτάσεων … τρίτη και φαρμακερή, υπό του νόμου, φρεάτιο, υπό της γης, παγίδα, κατρακυλώντας στο στενό φρεάτιο, λουκέτο …ξεπέφτοντας σαν τον εκπεσόντα άγγελο ή σαν τους εκπεσόντες από τον παράδεισο ή την κόλαση … και λοιπά καλούδια. Πάντως ξε-πέφτει στον υπό-νόμο δεν ανεβαίνει δεν εξελίσσεται, δεν ανυψώνεται, αλλά ξε-πέφτει.

Ο Μπίμπο μετά από κάτι σκοτεινά, βρώμικα και ανήλιαγα υπόγεια τούνελ που σεργιανάει, πέρα δώθε, (κάπως όπως η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων) καταλήγει να συναντήσει μία παράξενη μυστική ομάδα, όπου όλοι φορούν περίεργες μάσκες και έχουν στο κεφάλι τους ένα κερί, παραπέμποντας φυσικά στους Πεφωτισμένους ή αλλιώς ILLUMINATI. Ο αρχηγός της ομάδας που κρατάει το σκήπτρο (σύμβολο ιερουργίας και ιεροσύνης) στο χέρι του λέει: «Στο όνομα της μυστικής αδελφότητας». Και μετά όλη η ομάδα «ψέλνει» κάποιες δυσνόητες λέξεις μέχρι που ο αρχηγός ρωτάει τον Μπίμπο «Θες να γίνεις μέλος; Θες να γίνεις μέλος;» με ρυθμό για να επιτευχθεί ο συντονισμός – κραδασμός, για τον έλεγχο του νου.

Μέλος σε τι; Που; Σε ποιά ομάδα; Γιατί να γίνει κάποιος μέλος οπουδήποτε;

Δες το βίντεο εδώ και σκέψου (αν μπορείς)…. πόσο παιδικό είναι;

“Ο δύστυχος ο Ματ -ο Ματ ήτανε πάντοτες κόντρα σ’ αυτά- προσπάθησε να μαζέψει τον κοσμάκη στο πλευρό του και είχε ατέλειωτες κουβέντες με τους παπάδες -δε γινότανε τίποτα- αναγκάσανε κείνον τον κογκρεσιοναλιστή πάστορα, να πάρει δρόμο απ’ την πόλη, ενώ ο άλλος ο μεθοδιστής τα παράτησε -ούτε που ξανάδα ποτές τον Ρηζόλβντ Μπάμπκοκ, τον μεθοδιστή εφημέριο- Οργή Θεού- εγώ ’μουνα ένας τόσο δα μπόμπίρας τότε, αλλ’ άκουσα τα όσα άκουσα, κι είδα τα όσα είδα -Ο Δαγών και η Αστορέθ – ο Μπελίαλ κι ο Μπεελζεμπούμπ – ο Χρυσός Μόσχος και τα είδωλα της Χαναάν και των Φιλισταίων – Βαβυλωνιακές βδελυγμίες – Μενέ, μενέ, τεκέλ, ουφαρσίνη … [Δανιήλ, 5:6,25:28. βιβλική φράση στ’ αραμαϊκά, γνωστή και ως “γραφή στον τοίχο”, που σημαίνει “Μετρήθηκε, ζυγίστηκε, κατανεμήθηκε” και η οποία ερμηνεύεται ως οιωνός επικείμενης συμφοράς ή καταδίκης]

Δε με πιστεύεις, ε; Χε, χε, χε -τότε για πες μου συ, παλικάρι μου, γιατί ο καπ’τάν Όμπεντ και είκοσι τόσοι άλλοι νοματαίοι παγαίνανε πέρα στην Ξέρα του Διαβόλου μέσ’ στα μαύρα μεσάνυχτα και ψέλνανε κάποια δικά τους, τόσο δυνατά που τους ακούγανε σ’ ολάκερη την πόλη όταν ο αγέρας φύσαγε απ’ τη σωστή μεριά; Μπορείς να μ’ απαντήσεις σ’ αυτό, ε; Και πες μου γιατί ο Όμπεντ έριχνε συνέχεια κάτι βαριά πράματα στα βαθιά νερά απ’ την άλλη πλευρά της ξέρας, κει που ο βράχος πέφτει κάθετα σα γκρεμός σε τέτοια βάθη που τίποτα δεν πιάνει πάτο; Για πες μου συ, τι έκανε με κειό το περίεργο μολυβένιο μαραφέτι που του ’χε δώσει ο Ουαλακέα; Ε, αγόρι; Και τι σκούζανε όλοι τους την Παραμονή της Πρωτομαγιάς και μετά πάλι στο επόμενο Χάλλογουην; Και γιατί το καινούριο παπαδαριό -παλιοί ναυτικοί όλοι τους- φοράνε κείνα τα παράξενα ράσα και στολίζουνται με κείνα τα χρυσαφένια πράματα που ’φερε ο Όμπεντ; Ε, γιατί;” Howard Phillips Lovecraft: The shadow over the Innsmouth (1931)

Ε, ΓΙΑΤΙ;

Όταν λοιπόν, ο Μπίμπο απαντάει «ΟΧΙ!» οδηγείται σε μία σειρά δωματίων με βασανιστήρια, θυμίζοντας τις δοκιμασίες που περνούν οι νεοφώτιστοι στις «μυστικές» αδελφότητες πριν γίνουν μέλη τους, όπως και τα βασανιστήρια στα υπόγεια του χριστιανισμού της «Ιεράς Εξέτασης» σε όσους δεν ήθελαν να είναι μέλη της πιο αιματοβαμμένης και βδελυρής θρησκείας- αδελφότητας.

Αρχικά ο Μπίμπο θεωρεί ότι τον αφήνουν ελεύθερο, αλλά σύντομα ανακαλύπτει ότι βρίσκεται σε έναν κόσμο εικονικής πραγματικότητας από όπου τον παρακολουθούν χωρίς να το ξέρει. Παραπέμπει στον Μεγάλο Αδελφό, στο Μάτι του Θεού που τα «ἔστι δίκης ὀφθαλμός ὅς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ» και όπου ο κάθε αρκετά βλάκας προβατίνος το προσκυνάει ασυζητητεί.

Σε κάποιο σημείο ο αφελής-ήρωας πιστεύει ότι έχει έρθει το τέλος του και ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο να πεθάνει, γεγονός που είναι μία πολύ διαδεδομένη μέθοδος στις μυστικές αδελφότητες και στα προγράμματα νοητικού και ψυχικού ελέγχου από την αρχαιότητα. Παραπέμπει απόλυτα στο πρόγραμμα MK/Ultra /kids, όπως και στον «Νοητικό Έλεγχο Monarch». (δες την πολύ καλή σειρά strange things, παιδική κι αυτή!!)

Στην συνέχεια ο χαζούλης ήρωας περνάει μία δοκιμασία που πρέπει να διαλέξει την σωστή πόρτα. Διλήμματα κι εξαναγκασμός επιλογής χωρίς καμία γνώση, γνωστή ζωώδης μέθοδος ελέγχου του νου και του κοπαδιού. Πάνω στις πόρτες βρίσκονται σύμβολα που έχουν ιδιαίτερη θέση σε μυστικές αδελφότητες όπως η νεκροκεφαλή και ο αριθμός 13. Αφού τρώει το ξύλο της χρονιάς του, ο Μπίμπο περνάει από ένα δωμάτιο που φέρει το γνωστό μασονικό μοτίβο της ασπρόμαυρης σκακιέρας. Η γνώση αποκτάται μέσω του πόνου!!!! γνωστό ιλλουμινατικό που παραπέμπει στις μαύρες σεξουαλικές τελετουργίες σαδισμού της “Mystery Babylon”

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των τρομακτικών δοκιμασιών βλέπουμε ότι παρουσιάζεται ο κυρίαρχος κόσμος των ψευδαισθήσεων, μία από τις πιο θεμελιώδεις ιδέες που προωθείται στις μυστικιστικές τελετές μυήσεως. Σε όλη την διάρκεια του φιλμ ο ήρωας απορρίπτει αρκετές φορές την πρόσκληση από τον αρχηγό της ομάδας, μέχρι που εκείνος αφαιρεί την μάσκα του, και Ω, ΝΑΙ, αποκαλύπτει το πρόσωπό του, αποκαλύπτεται το Φως το Αληθινό …προσπαθώντας να τον αποπλανήσει.

Φυσικά φοράει μάσκα, είναι μέρος των τελετουργιών τους, από την εποχή της «Mystery Babylon» … δες την ταινία «Μάτια Ερμητικά Κλειστά» (Eyes Wide Shut), στην οποία πρωταγωνιστεί το ζεύγος Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν –αμφότεροι μέλη σε μυστικές εταιρίες, που μετά από αυτή την ταινία, χώρισαν, για να μείνουν και τα στόματα ερμητικά κλειστά- μετά από το γύρισμα της οποίας ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ δολοφονήθηκε. Λίγο προτού βγει η ταινία στις αίθουσες, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ πέθανε στον ύπνο του από «καρδιακή ανακοπή» στις 7 Μαρτίου 1999 κι αφού η ταινία πέρασε από κοσκίνισμα, που όμως αφήνει μια ιδέα του τι συμβαίνει πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες και σφραγισμένα στόματα.

Ο ξαφνικός και ψυχοτρονικός θάνατός του συνέβαλε τα μέγιστα στην διαφήμιση της ταινίας και στα κέρδη ταμιακά κι ενεργειακά. Λίγο πριν από το «άνοιγμά» της στις ΗΠΑ, εξαιρετικές φωτογραφίες των όμορφων πρωταγωνιστών κοσμούσαν τα εξώφυλλα περιοδικών ποικίλης ύλης. Η λέξη «σεξ» επαναλαμβανόταν, ευκρινώς ή με υπονοούμενα. Ο θεατής κλήθηκε να δει όχι απλώς μία ακόμη ταινία του Κιούμπρικ αλλά την τελευταία της ζωής του, φορτωμένη με πολλά γεγονότα και για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Όπως συνέβη με όλες τις προηγούμενες ταινίες του, έτσι και με τα «Μάτια» οι κριτικές υπήρξαν διχασμένες, μόνον που οι αρνητικές αυτή τη φορά υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρές.

Οι πο υποψιασμένοι είδαν ξεκάθαρα ότι ο Κιούμπρικ δεν είχε τελειώσει την ταινία έτσι όπως ακριβώς την ήθελε κι εν τέλει όλος αυτός ο «βομβαρδισμός» του Τύπου απέβη αρνητικός για το «κύκνειο άσμα» του. Εξουθενωμένος κι αμαθής, ο θεατής δεν βρήκε τον θόρυβο ισάξιο του αποτελέσματος και δεν είδε ότι η ταινία «Μάτια ερμητικά κλειστά» είναι ένα αριστούργημα, προπαγάνδας της σεξουαλικής μαγείας, συμβολισμών της, προπαγάνδας κι ελέγχου του νου, ευγενική χορηγία των Κυρίαρχων Πεφωτισμένων, για εσένα τον αδαή, ξέγνοιαστο Μπίμπο.

Πίσω λοιπόν από την μάσκα, και, τις ερμητικά κλειστές πόρτες, αυτή που παρουσιάζεται είναι ο άλλος γνωστός χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων, η Betty Boop! Παρακολουθώντας την να χτυπάει με λαγνεία τα οπίσθιά της συντονισμένα (ο συντονισμός στο σεξ έχει τεράστια σημασία), ο δύστυχος κι ελαφρά βλάκας Μπίμπο αντιλαμβάνεται ότι …η αδελφότητα του κάνει τελικά. Άμα συνηθίζεις και η κόλαση τελικά δεν είναι τόσο κακή !!! Η ψυχιατρική ονομασία της είναι «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» ή και λαϊκότερα «χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, γλύψε το»

Όταν τελικά δέχεται την προσφορά της σεξουάλας, ανακαλύπτει ότι όλα τα μέλη της αδελφότητας δεν είναι τίποτε άλλο παρά κλώνοι της Βetty Boop, γεγονός που τον κάνει πολύ χαρούμενο, μέσ’ στην βλακεία του, κι εδώ ταιριάζει το πολυφορεμένο μιμίδι «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών», ειδικά όταν ως «βασιλεία» νοείται τι νινί της Χάιδως.

Με λίγα λόγια, όλες οι δοκιμασίες της μύησής του μπορεί να είναι λιγουλάκι σκληρές, αλλά με το να γίνει μέλος μπορεί να απολαύσει μεγάλες στιγμές μεγαλείου, στην συγκεκριμένη περίπτωση το σεξουαλικό υπονοούμενο είναι διάχυτο. Υπόσχεση για ΣΕΞ, ΣΕΞ, ΣΕΞ … πολύ, φτηνό, ακόλαστο κι ευτελές ΣΕΞ ΣΕΞ ΣΕΞ … αλήθεια, τι σου φέρνει στο μυαλό αυτό;

Προφανώς «Η Μύηση του Μπίμπο» έγινε από κάποιους που γνώριζαν πάρα πολλά και ήδη από πολύ νωρίς. Να σας θυμίσω ότι το έτος παραγωγής του φιλμ είναι η δεκαετία του 1930, κι αυτά τα μηνύματα που αφορούν έλεγχο του ανθρώπινου νου μέσω του φόβου, των ψευδαισθήσεων, του ακόλαστου σεξ, μυστικές αδελφότητες, μασονία, πρόγραμμα MK/Ultra/ kids είναι καταφανή.

Ακόμα πιστεύεις ότι ο κόσμος τους είναι και είναι δικός μας; !!!

Ακόμη πιστεύεις την ηλίθια προπαγάνδα, ότι τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι ψεύτικα !!

Ακόμη πιστεύεις την ακόμη πιο ηλίθια προπαγάνδα ότι ο άνθρωπος είναι παμφάγο και βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας !!

Ακόμη πιστεύεις ή έχεις αρχίσει να Αμφιβάλλεις, να Αμφισβητείς, να Ερευνάς και επιτέλους, μήπως, έχεις αρχίσει να ΜΗΝ πιστεύεις, αλλά να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ κάτι!

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΤΩΣΗ – Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟ-ΝΟΜΟ

-Ποιοί είναι οι μαύροι μάγοι Δον Χουάν;

-Οι συνάνθρωποι μας είναι οι μαύροι μάγοι και μιας και είσαι μαζί τους, είσαι και εσύ μαύρος μάγος. Σκέψου μια στιγμή. Μπορείς να παρεκκλίνεις από το μονοπάτι που σου έχουν χαράξει; Όχι. Οι σκέψεις σου και οι πράξεις σου καθορίζονται πάντα με τους όρους τους. Αυτό είναι σκλαβιά. Εγώ, αντίθετα, σου φέρνω ελευθερία. Η ελευθερία είναι ακριβή, αλλά η τιμή δεν είναι αδιανόητη. Έτσι λοιπόν να φοβάσαι τους δεσμοφύλακες σου, τους αφέντες σου. Μην σπαταλάς το καιρό και την δύναμη σου για να φοβάσαι εμένα.

Ήξερα πως είχε δίκιο. Κι ωστόσο, παρά την διανοητική μου συμφωνία μαζί του, γνώριζα ακόμη ότι οι ισόβιες συνήθειες μου θα με έριχναν αναπόφευκτα στο παλιό μονοπάτι μου. Ένιωθα πραγματικά σαν σκλάβος.

Ανοίγεις μία πόρτα γνώσης (διαφυγής, απόδρασης) και πέφτεις επάνω σε μια άλλη ερμητικά κλειστή πόρτα και ξανά και ξανά, αέναα και φρακταλικά. Όπως συμβαίνει όταν στέκεσαι μπροστά από έναν καθρέφτη και βλέπεις την αυτοανάκλαση σου πιστεύοντας την για αληθινή. Και φιλοσοφείς γι’ αυτήν την αυτοανάκλαση, και φτιάχνεις θρησκείες και –ισμούς κάθε είδους και λατρεύεις την φυλακή σου γιατί την συνήθισες, Μπορεί στην αρχή να σε έσπρωξαν μέσα σε αυτήν, να σε κλείδωσαν με γερά λουκέτα μέσα της, αλλά τώρα πια την αγαπάς και δεν θέλεις να ξεφύγεις από αυτήν. Μάλιστα κάθε άνθρωπος που σου έδωσε το κλειδί για να ξεκλείδωσες το λουκέτο, τον δολοφόνησες, όταν, δεν τον ρουφιάνεψες στους δεσμοφύλακες σου. Ξέχασες, ποιός ήσουν, ξέχασες το φως επάνω από το κεφάλι σου πριν κατρακυλήσεις στον υπό-νόμο κι έγινες -κατάντησες- άξιο μέλος του λαγουμιού που έρπεις.

Εισαγωγή στον κόσμο των μεγασυστημάτων

Η ανθρώπινη επιστήμη και ο πολιτισμός μας, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κάνουν συγκεκριμένους κύκλους εξέλιξης, πράγμα που οδηγεί πάντα στην ίδια μεγάλη διαπίστωση: Ζούμε σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύμπαν με άπειρες διαστάσεις, μορφές ενέργειας και δυνάμεις, από αυτό που συνειδητοποιούμε και αντιλαμβάνομαστε γύρω μας, όντες περιοριοσμένοι στα περιθώρια της γήινης διάστασης που βρισκόμαστε...

Σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή για την σύγχρονη εποχή μας, η κβαντική φυσική και η συστημική επιστήμη επιχειρούν να νοηματοδοτήσουν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, που αποδεικνύεται λειτουργικότερη στην εξήγηση δυσνόητων εννοιών, προσπαθώντας να προσεγγίσουν καλύτερα τα μεγασυστήματα, το ανώτερο μέγεθος πάνω από τα συστήματα που εμείς λειτουργούμε και είμαστε περιορισμένοι συνειδητά.

Σε μια συγκλονιστική καμπή της ανθρώπινης ιστορίας, καλούμαστε να δούμε τις αρχές και την λογική που μας έφτασε εδώ, ως ελλειπή μέσα, αφού παραγνωρίζουμε ή παραβλέπουμε άλλες παραμέτρους που λειτουργούν γύρω μας και πρέπει να γίνουμε διορατικότεροι προκειμένου να αντιληφθούμε τέτοιες ανώτερες οντότητες και μεγέθη αλλά και μεγαλύτερες αυτών....

Η υποστασιακή δομή των μεγασυστημάτων, των μεγαλύτερων συνόλων, που ανήκουμε, αρχίζει να απασχολεί τις σύγχρονες επιστήμες, και μόνη οδός για την κατανόησηή τους, είναι η εξερεύνηση της ύπαρξης των συστημάτων πρώτα, σε ό,τι δεν γνωρίζουμε, αλλά, υπάρχει γύρω μας και επίσης, η έρευνα σε ό,τι μας συνδέει με τα μεγασυστήματα, από ό,τι γνωρίζουμε ή δεν καταλαβαίνουμε στην φύση που μας περιβάλλει, ώστε να φτάσουμε σε μια αρχική κατανόησή τους.

Η αστροφυσική και η διαστημική φυσική, ασχολούνται με ένα ευρύ πεδίο θεμάτων, γύρω απο την γήινη ατμόσφαιρα, τους πλανήτες, τους γαλαξίες, κοντινούς και μακρινούς, τη γέννηση άστρων, πλανητικά νεφελώματα, λευκοί νάνοι κλπ., προκειμένου να συμβάλλουν σε αυτή την πορεία της επιστήμης, αλλά, όλα μοιάζουν ακόμη ελλιπή, μιας και οι γνώσεις μας είναι πάντα περιορισμένες... Λείπουν, ακόμη, στοιχεία που παραγνωρίζουμε, αγνοούμε, ή δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία.

'Εχει προαναφερθεί πολλές φορές, το μετρικό σύστημα στη συστημική διάσταση του κόσμου το οποίο πρέπει ώριμα να αποδεχτούμε, με τα συστήματα, μεγασυστήματα, γιγασυστήματα, τερασυστήματα και το Εν Όν που πλέον αναγκάζεται να αναγνωρίσει η επιστήμη.

Η σχέση των συστημάτων μεταξύ τους και αυτής με τα μεγαλύτερα μεγέθη που εντάσσονται, είναι δεδομένη, αν και άγνωστη, καθ' ολοκληρίαν, προς το παρόν, λόγω των μειωμένων και στενών στόχων της ανθρώπινης διάνοιας. Με πολλούς τρόπους πια, η επιστήμη αναζητά απαντήσεις για μεγάλα ερωτηματικά του σύμπαντος και προχωρά σε αυτές, εξερευνώντας τις καταστάσεις της ύλης, της σκοτεινής ύλης κλπ, αλλά, ποτέ δεν τα αντιμετωπίζει με την ανάλογη σοβαρότητα προκειμένου να αναλύσει καλύτερα ό,τι γνωρίζει και ό,τι δεν γνωρίζει.

Πολλά επιστημονικά εργαστήρια, πανεπιστήμια κι άλλοι φορείς και σήμερα διεξάγουν έρευνες και πειράματα, για να προσεγγίσουνε τα κρυμμένα μυστικά του σύμπαντος, που δρούνε παράλληλα με τις ευάλωτες ζωές μας, έννοιες και λογικές που μόνο η φιλοσοφία, λόγω της πνευματικής της υπόστασης, κατάφερε να προσεγγίσει. Και το άγνωστο, υπερέχει όλων....
Η φωτεινότητα δρόμος έρευνας για την επιστήμη

Οι μετρήσεις mega, giga, και tera δίνουν μια νέα προοπτική στην επιστήμη, ενώ αρχίζει και αμφισβητεί την υπάρχουσα λογική. Το σημαντικό στοιχείο, δε, που βλέπει η επιστήμη είναι ότι τα συστήματα μεγαλυτέρων διαστάσεων, διακρίνονται απο μια ενεργητική φωτεινότητα, αλληλεπιδράσεις και ενότητες συνόλων, που αποτελούν ακόμη, άγνωστα πεδία για τον σύγχρονο άνθρωπο. Το φώς, λοιπόν, πρώτο, όσο και ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος, δύνανται να μας βοηθήσουν να δούμε καλύτερα, τον μεγαλύτερο κόσμο που δεν γνωρίζουμε...

Τα σύγχρονα τηλεσκόπια και δέκτες, βοηθούνε σημαντικά στην έρευνα για μεγαλύτερα μεγέθη τμήματα του σύμπαντος. Το φως παίρνει καθαρά την σκυτάλη για να μας οδηγήσει καλύτερα σε μικροσκοπικές και μακροσκοπικές έρευνες όσο και να καταλάβουμε άλλες δομές, που υπάρχουν, παράλληλα με τον δικό μας κόσμο.

Η επιστήμη έχει πια εργαλεία για να προχωρήσει!!!

Νέοι ορίζοντες, καταστάσεων της ύλης, με τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, προσφέρουν την δυνατότητα εξερεύνησης αγνώστων, ή αδιάφορων, έως τώρα, στοιχείων, που βοηθούνε σημαντικά, στο να πλησιάσουμε να δούμε και να καταλάβουμε μεγαλύτερα συστήματα απο αυτό που είμαστε, όπως και την διάγνωση ότι ζούμε σε ένα απείρως μεγαλύτερο σύμπαν από που εμείς νομίζουμε ότι υπάρχει και που δεν γνωρίζουμε καθόλου.

Στις έρευνες της σύγχρονης επιστήμης, με την τελευταία τεχνολογία, πάνω στην ενέργεια και τις πολλές και διαφορετικές καταστάσεις της ύλης, διαπιστώθηκε, ότι ενεργειακές υπάρξεις που λειτουργούν δεν υπόκεινται στην φυσική τάξη των πραγμάτων όπως την ξέρουμε, αλλά, διέπονται απο άλλους νόμους που δεν γνωρίζουμε..

Βλέπουμε, λοιπόν, μια είσοδο, στον κόσμο των μεγασυστημάτων και ανωτέρω, που θέλει πολύ δουλειά, για να μπορέσει ο άνθρωπος να έλθει σε κάποιο επίπεδο γνώσης αυτών των ανωτέρων συστημικών μεγεθών. Η ενέργεια, που διαρρέει τα συστήματα, δεν μπορεί παρά να είναι συνδετικός κρίκος-αγωγός, με τον κόσμο των μεγασυστημάτων, που σαφώς, έχει άλλες νομοτελειακές αρχές, ανώτερες, πιο πνευματικές, απο την υλική διάσταση των συστημάτων, αν και εμπεριέχονται και λειτουργούν μέσω αυτών.

Η έρευνα της Κβαντικής Φυσικής, της Αστροφυσικής και της Συστημικής, ασχολούνται με την αναζήτηση πληροφοριών σε μικροσκοπικό και μακροσκοπικό επίπεδο, με την υπερλογική, να έρχεται να πάρει την θέση της υπάρχουσας λογικής ώστε να εννοήσουμε τέτοιες ανώτερες έννοιες....Ήδη, η πληροφορική, δοκιμάζει την εφαρμογή της, ώστε να βοηθήσει την ευρύτητα της αντίληψης για νέες αλήθειες, με την διαδικασία της επεξεργασίας του χωροχρόνου, να αποτελούν συνήθη αντικείμενα ερευνών...Η άγνοια μας, για τα μεγασυστήματα, για ό,τι συμβαίνει γύρω μας, αλλά, “δεν δίνουμε σημασία”, πλέον, είναι πύλες που πρέπει να ανοίξουν, γιατί η πορεία της επιστήμης περνάει μέσα από αυτά τα μεγασυστήματα...

Η βοήθεια ήρθε απο την Ελεατική Σχολή, φιλοσόφων και φυσικών επιστημόνων που συμπίπτει με την κβαντική έκφραση του χωροχρόνου, με την χρήση της Υπερλογικής, του Ενός Όντος όπου όλα εμπεριέχονται, σε κίνηση και ακινησία.

Η κβαντική, απο τη μεριά της, οδηγεί την σύγχρονη επιστήμη σε μια μετάβαση, απο τεχνολογία ύλης, σε τεχνολογία ενέργειας. Ο κόσμος μας, λειτουργεί με ενέργεια ξεφεύγοντας από τα στενά όρια των στερεών, υγρών, αερίων, ενώ με τις άλλες καταστάσεις της ύλης, μπορούμε να έχουμε μια καλύτερη εικόνα του σύμπαντος, πέραν των περιορισμών που έχουμε έως τώρα...
Επιστήμη και Φιλοσοφία

Η πίστη σε ένα ανώτερο Ον, το “Εν Ον” των Ελεατών, το οποίο είναι “ολάκαιρος” και “όλος” δείχνει την φυσική διάσταση της σχολής του Ξενοφάνη και του Παρμενίδη...Μια θεωρία, που έχει την ίδια φιλοσοφία με την σύγχρονη αντίληψη, ότι όλο το Σύμπαν, είναι ένα εννιαίο σύνολο μεγαλύτερο και με περισσότερες διαστάσεις, απο ό,τι μπορούμε να εννοήσουμε, ακόμη τουλάχιστον!!!

Η κίνηση και η ακινησία, που έχει το “Εν Ον” καλύπτουν όλες τις κινήσεις που παρατηρούνται στη σύγχρονη παρακολούθηση μικροσκοπικών και μακροσκοπικών πεδίων στα άγνωστα έως τώρα δρώμενα γύρω και πολύ πάνω απο εμάς...

Η ένωση της Ελεατικής Σχολής, με τις σύγχρονες επιστήμες, πέτυχε να ανοίξει τον δρόμο για να δούμε καλύτερα τις διαβαθμίσεις του σύμπαντος, πολυεπίπεδα και πολυδιάστατα. Η ύπαρξη του “Ενός Όντος” είναι έν με το σύμπαν σε ένα αιώνιο σύνολο, εμπεριέχοντας τεράστιες ποσότητες ύλης, ενέργειας, φωτός και πολυπλοκότητας, αναγνωρίζοντας, ουσιαστικά, το “Εν Ον”, ως ανώτερο όλων των όντων και υπεύθυνο για την κίνηση των πάντων στο σύμπαν.

Πολλοί σύγχρονοι επιστήμονες, ασπάστηκαν την ελεατική φυσική επιστήμη, όπως ο Paul Davies όπου υποστήριξε την ενιαία και υπέρτατη φύση του Θεού Εν Ον, προκειμένου να δεχτούν ότι μόνο έτσι μπορεί να ισχύουν παράλληλα αντίθετοι νόμοι, σε έναν κόσμο.

Η σφαιροειδής μορφή του Εν Ον απαθές και αμετάβλητο, με την Υπερλογική Του, εμπεριέχει τα πάντα με άγνωστες για μας διαστάσεις και υποστάσεις, ικανά να καλύψουν τα πολλά κενά της σύγχρονης επιστήμης και του ανθρώπου του ιδίου, σε ένα κόσμο που αποκαλύπτεται μέσα απο τηλεσκοπικές, μακροσκοπικές και μικροσκοπικές μελέτες σε όλο τον πλανήτη και στο σύμπαν που μπορούμε να πλησιάσουμε...Ένα υπέρτατο Ον και ο κόσμος Του, που εμείς δεν μπορούμε να εννοήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του, γίνεται πλέον το πεδίο έρευνας για τον άνθρωπο...

Πολλές νέες και παλιότερες θεωρίες, έρχονται να υποστηρίξουν και αποδεχτούν, την πολυπλοκότητα του σύμπαντος, με τις άπειρες διαστάσεις και καταστάσεις του, οδηγώντας την επιστήμη, να ανακαλύψει νέους κανόνες, νέα δεδομένα. Η θεωρία του χάους, η θεωρία του Κύκλου του Σύμπαντος του Henri Poincare μιλάνε γι αυτή την πολυπλοκότητα που βιώνει ο κόσμος μας, ενώ ο θεωρητικός Φυσικός, David Bohm υποστήριξε πως η Φύση ολόκληρη, είναι προβολή του Ενός Σύμπαντος, αν και εμείς δεν γνωρίζουμε.

Από τον πρωτοπόρο της Ελεατικής Σχολής, Ξενοφάνη, βλέπουμε ένα Φυσικό Κόσμο σε μια συνεχή ανακύκλωση- ανανέωση που οδηγεί κάπου, σε μια νέα γή, σε μια νέα εποχή, που κανείς, έως σήμερα, δεν μπορεί να εννοήσει....

Βλέπουμε, έτσι, ότι μπαίνουμε σε ένα πραγματικά καινούργιο κόσμο, τον κόσμο των μεγασυστημάτων, γιγασυστημάτων, τερασυστημάτων και του “Ενός Όντος”, που προυπάρχουν της θνητής ζωής μας, όπου είναι ένα αληθινά, άγνωστο πεδίο για εμάς!! Ένα πεδίο που τώρα μόλις αντιλαμβανόμαστε, αν και υπάρχει μαζί μας, απο την αρχή του κόσμου...Θέλει όμως, την ενωμένη δύναμη και την αλληλεπίδραση όλων των επιστημών, για να γίνει ορατή και αντιληπτή στο σύνολο του αγνώστου της γνώσης μας, όσο και των δυνάμεων, που λειτουργούν, πέραν των δικών μας αναγκών και επιδιώξεων.

Ένα παράδειγμα εφαρμογής μεγασυστημικών νόμων βρίσκουμε στο μικρόκοσμο του μικρότερου δομικού στοιχείου στο ανθρώπινο σώμα που είναι το κύτταρο.

Σήμερα οι επιστήμονες ανακαλύπτουν ότι η δομή των κυττάρων μας είναι πολύ πιο περίπλοκη από αυτά που γνωρίζουμε για τα συστατικά του όπως η κυτταρική μεμβράνη, το κυτταρόπλασμα, το μιτοχόνδριο και ο πυρήνας.

Κι όλα αυτά βρίσκονται σε μια συνεχή κίνηση μέσα στο κύτταρο και δεν καλύπτουν στατικά το χώρο. Το παράδειγμα αυτό μας δείχνει ότι η τάξη που εφαρμόζεται στα σύνολα – συστήματα μέσα από την αλληλεπίδρασή των μερών τους αναπροσαρμόζει συνεχώς την ίδια τη δομή του συνόλου – συστήματος μέσα από μια φιλοσοφία ανέλιξης που ακόμα ερευνά ο άνθρωπος σε μια άγνωστη διάσταση ανώτερων αρχών, συνόλων (συστήματα).

Ένα στοιχείο ιδιαίτερης πολυπλοκότητας του κυττάρου είναι και το σύμπλεγμα πυρηνικών πόρων(NCP) το οποίο αν και μικροσκοπικό σε μέγεθος, είναι ένας απίστευτα πολύπλοκος μοριακός μηχανισμός που αποτελείται από έναν τεράστιο αριθμό διαφορετικών πρωτεϊνών.

Ο άνθρωπος είναι από μόνος του ένα μεγασύστημα αφού μέσα του υπάρχουν τόσα πολλά, μικρά και μεγάλα, αλληλοσυνδεόμενα, αλληλεξαρτόμενα, αλληλεπιδρώντα και αλληλοεπηρεαζόμενα συστήματα τα οποία σε συνεχή επικοινωνία μεταξύ τους λειτουργούν το σώμα μας.

Πρέπει να αναλογιστούμε ότι υπάρχει ένα μεγαλυτέρου επιπέδου κέντρο ελέγχου που καθορίζει τη δράση και τον συντονισμό όλων των υπόλοιπων συστημάτων στο ανθρώπινο σώμα και μέσω αυτού στο εξωτερικό του περιβάλλον και το σύστημα στο οποίο υπάγεται. Ανάλογα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι λειτουργούν και τα μεγασυστήματα τα οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε μέσα από αυτούς τους κοινούς νόμους συστημικότητας.

Διστακτικά, σαν να μπαίνουμε σε ένα νέο πεδίο αντίληψης, προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις πραγματικές διαστάσεις των συνόλων που εντασσόμαστε, όσο και αυτού του μεγάλου Όλου, όπου όλα υπάγονται. Ένας μεγαλύτερος κόσμος απο αυτόν που γνωρίζουμε, υπάρχει γύρω μας. Και φυσικά, δεν υπάρχει γυρισμός πίσω στην άγνοια...

Πώς φιλοσοφείται η αλλοτρίωση;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ;

1. Ο όρος αλλοτρίωση (αποξένωση) είναι ένας από τους πολυχρησιμοποιημένους όρους-έννοιες τόσο στην περιοχή της άμεσης, καθημερινής ζωής όσο και σε εκείνη της φιλοσοφίας και της επιστήμης. Απαντά με πολλές και διαφορετικές σημασίες σε όλες αυτές τις περιοχές. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις σημασίες μπορούν να θεωρηθούν ως τροποποιήσεις μιας ευρείας σημασίας που προκύπτει από την ετυμολογία και τη μορφολογία της λέξης: αλλότριος, ξένος.

Η αλλοτρίωση (αποξένωση), υπό μια γενική έννοια, είναι η πράξη ή το αποτέλεσμα της πράξης, μέσω της οποίας κάτι ή κάποιος , γίνεται (ή έχει γίνει) αλλότριος, ξένος σε κάτι, ή σε κάποιον άλλον. Στην καθημερινή χρήση, η αλλοτρίωση σημαίνει συχνά απομάκρυνση από εαυτόν και από άλλους. Στο νόμο συνήθως αναφέρεται στη μεταβίβαση περιουσίας από ένα άτομο σε άλλο, είτε με πώληση είτε ως δώρο. Στην ψυχιατρική αποξένωση συνήθως σημαίνει απόκλιση από την κανονικότητα. δηλαδή παραφροσύνη. Στη σύγχρονη ψυχολογία και κοινωνιολογία χρησιμοποιείται συχνά για να ονομάσει το αίσθημα αλλοτρίωσης ενός ατόμου από την κοινωνία, τη φύση, τους άλλους ανθρώπους ή τον εαυτό του. Για πολλούς κοινωνιολόγους και φιλοσόφους, η αλλοτρίωση είναι το ίδιο με την πραγμοποίηση, σύμφωνα με την οποία οι ιδιότητες, ενέργειες, σχέσεις κ.λπ. του ανθρώπου μεταποιούνται σε ιδιότητες, ενέργειες, σχέσεις των πραγμάτων, που είναι εντελώς ανεξάρτητα από τον άνθρωπο και κυβερνούν, καθορίζουν τη ζωή του. Η αλλοτρίωση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αυτο-αλλοτρίωση (αυτο-αποξένωση): τη διαδικασία, ή το αποτέλεσμα της διαδικασίας, με την οποία ένας Εαυτός (θεός ή άνθρωπος) μέσω του εαυτού του (μέσω της δικής του δράσης) γίνεται ξένος στον εαυτό του, στη δική του φύση.

2. Η έννοια της αλλοτρίωσης αναπτύχθηκε για πρώτη φορά φιλοσοφικά από τον Hegel. Ορισμένοι μελετητές υποστήριξαν ότι το χριστιανικό δόγμα για το προπατορικό αμάρτημα και τη λύτρωση μπορεί να θεωρηθεί ως η πρώτη εκδοχή της θεωρίας του Χέγκελ για την αλλοτρίωση και την αποξένωση. Σύμφωνα με άλλους, η έννοια της αλλοτρίωσης βρήκε την πρώτη της έκφραση, στη δυτική σκέψη, στην έννοια της ειδωλολατρίας της Παλαιάς Διαθήκης. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι η πηγή για την αντίληψη του Χέγκελ σχετικά με τη φύση ως μια αυτο-αλλοτριωμένη μορφή του απόλυτου πνεύματος μπορεί να βρεθεί στην άποψη του Πλάτωνα για τον φυσικό κόσμο ως μια ατελή εικόνα του υπέρτατου κόσμου των Ιδεών. Σε κάθε περίπτωση είναι κοινώς παραδεκτό πως ο Χέγκελ, ο Λούντβιχ Φόιερμπαχ και ο Καρλ Μαρξ είναι οι τρεις πρώτοι στοχαστές που έδωσαν, πριν από κάθε άλλον, μια ρητή επεξεργασία της αλλοτρίωσης και των οποίων η ερμηνεία είναι το σημείο εκκίνησης για όλες τις συζητήσεις για την αλλοτρίωση στη σημερινή φιλοσοφία, κοινωνιολογία και ψυχολογία. Είναι βασική ιδέα της φιλοσοφίας του Χέγκελ πως ό,τι είναι, είναι, σε τελευταία ανάλυση, Απόλυτη Ιδέα, Απόλυτο Πνεύμα ή, στη λαϊκή γλώσσα, θεός. Πώς την εννοεί πιο συγκεκριμένα ο Χέγκελ την Απόλυτη Ιδέα; Τούτη δεν είναι ούτε ένα σύνολο σταθερών πραγμάτων ούτε ένα άθροισμα στατικών ιδιοτήτων αλλά ένας δυναμικός Εαυτός, που εμπλέκεται σε μια κυκλική διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης. Η φύση είναι μόνο μια αυτο-αλλοτριωμένη (αυτο-αποξενωμένη) μορφή του Απόλυτου Πνεύματος, και ο άνθρωπος είναι το Απόλυτο στη διαδικασία της αποξένωσης. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία είναι η συνεχής ανάπτυξη της γνώσης του Απόλυτου από τον άνθρωπο και, ταυτόχρονα, η ανάπτυξη της αυτογνωσίας του Απόλυτου, που μέσα από το πεπερασμένο πνεύμα αποκτά αυτογνωσία και επιστρέφει, από την αυτο-αλλοτρίωση του στη φύση, στον εαυτό του. Το πεπερασμένο πνεύμα, ωστόσο, είναι κι αυτό αποξενωμένο. Είναι βασικό χαρακτηριστικό του πεπερασμένου πνεύματος, του ανθρώπου, να παράγει πράγματα, να εκφράζεται με ή σε αντικείμενα, να αντικειμενοποιείται σε φυσικά πράγματα, κοινωνικούς θεσμούς και πολιτιστικά προϊόντα. Και κάθε αντικειμενοποίηση είναι, αναγκαστικά, μια περίπτωση αλλοτρίωσης: τα παραγόμενα αντικείμενα γίνονται ξένα προς τον παραγωγό. Η αποξένωση με αυτή την έννοια μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με να είναι φιλοσοφικά εγνωσμένη. Ο Χέγκελ αναφέρει πολύ παραστατικά στη Φαινομενολογία για το υπό συζήτηση θέμα:

«Το οικείο εν γένει, επειδή ακριβώς είναι οικείο, δεν είναι εγνωσμένο» (Φαινομενολογία του πνεύματος τ. Ι, σ. 153)

Διαρκώς λοιπόν ο άνθρωπος, το πεπερασμένο πνεύμα, δεν μένει στο απλώς οικείο, στο γνωστό, αλλά, ως μια δύναμη νοητικής διαμεσολάβησης, χρησιμεύει κατά κάποιο τρόπο ως όργανο της αυτογνωσίας του Απόλυτου Πνεύματος, του φιλοσοφικά εγνωσμένου. Στο βαθμό που δεν επιτελεί αυτό το λειτούργημα, δεν εκπληρώνει την ανθρώπινη υπόστασή του και είναι απλώς ένας άνθρωπος που αποξενώνεται από τον εαυτό του.

Όλα Είναι Θέμα Αλκαλικής Ισορροπίας

Η λειτουργία του σύμπαντος βασίζεται στην ισορροπία μεταξύ των αντιθέτων.

Το σύμπαν που περιέχεται στο σώμα μας δεν αποτελεί εξαίρεση.

Όταν παρουσιάζεται κάποια ανισορροπία, εμφανίζονται οι ενδείξεις της ασθένειας: υποτονική ενέργεια, κόπωση, κακή χώνεψη, αυξημένο σωματικό βάρος, περιορισμένη αντίληψη, πόνοι, καθώς και σοβαρές διαταραχές. Η ανάκτηση της ισορροπίας, δηλαδή της υγείας παρέχει ενέργεια, πνευματική διαύγεια, καλή λειτουργία όλων των συστημάτων του οργανισμού, καθαρό, λαμπερό βλέμμα και δέρμα, καθώς και λεπτό σώμα. Με ένα πειθαρχημένο πρόγραμμα, όλα αυτά μπορείτε να τα αποκτήσετε μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να κοιτάξετε γύρω σας με την χρήση της Παρατήρησης του Ολοφάνερου (και με χαρτί και μολύβι) και θα διαπιστώσετε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που ακολουθούν τον σύγχρονο τρόπο ζωής υποφέρουν από έλλειψη ισορροπίας. Είναι παχύσαρκοι. Κουρασμένοι. Υποφέρουν από πρόωρη γήρανση. Ίσως ένας από αυτούς να είστε και εσείς. Σύμφωνα με τις στατιστικές μετρήσεις, τουλάχιστον ένα από τα αγαπημένα σας πρόσωπα πάσχει από μία εκ των τριών κυριοτέρων αιτιών θανάτου: καρδιοπάθεια, καρκίνο ή διαβήτη. Στην πραγματικότητα, οι μισοί από εμάς θα πεθάνουν από καρδιοπάθεια ή διαβήτη. Ένα τρίτο θα πεθάνει από καρκίνο κι όχι από γηρατειά.

Αν είστε σαν τους περισσότερους ανθρώπους των τσιμεντουπόλεων, σε αυτό το σημείο θα σκέφτεστε ότι από κάτι θα πεθάνουμε όλοι. Ξεχνάτε ότι είναι φυσικό να πεθαίνουμε, όπως και να ζούμε, υγιείς! Στην πραγματικότητα, είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας να ζήσουμε υγιείς έως την τελευταία μας ημέρα.

Υπάρχει κάτι κοινό πίσω από τις τρεις κυριότερες αιτίες θανάτου (καρκίνος, καρδιοπάθειες, διαβήτης). Όλες αυτές οι ασθένειες συνδέονται με την διατροφή. Στην πραγματικότητα, με την διατροφή συνδέονται οκτώ από τις δέκα κυριότερες αιτίες θανάτου σήμερα -χωρίς να αναφέρουμε ότι η διατροφή αποτελεί σαφώς την αιτία για την παχυσαρκία. Η λήψη σωστών τροφών και συστατικών άριστης ποιότητας σε ισορροπημένες ποσότητες θα σας βοηθήσει να αποφύγετε όλα αυτά που προαναφέρθηκαν, καθώς και την δυστυχία και την υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής, που τόσο συχνά προηγούνται του θανάτου, μερικές φορές και για ολόκληρες δεκαετίες. Τα απλά μυστικά των σωστών συνδυασμών είναι το θέμα να τα μάθετε και να τα εφαρμόζετε σε καθημερινότητα σας.

Ακόμη και η κλασική ιατρική προσέγγιση συμφωνεί στο εξής:

«Οι τροφές περιέχουν συστατικά τα οποία είναι απαραίτητα για την κανονική λειτουργία του μεταβολισμού και, όταν παρουσιάζονται προβλήματα, αυτά είναι αποτέλεσμα έλλειψης ισορροπίας στα συστατικά που προσλαμβάνονται, καθώς και βλαβερών αλληλεπιδράσεων με άλλους παράγοντες. Για τους… ενηλίκους οι οποίοι δεν καπνίζουν και δεν πίνουν υπερβολικά, μία είναι η προσωπική επιλογή που μακροπρόθεσμα δείχνει να επηρεάζει, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, τις προοπτικές στο ζήτημα της υγείας το τι τρώνε» από το «Surgeon General’s Report on Health and Nutrition» του 1988.

Οι Αμερικανοί (που στην Δύση, αλλά και την χώρα μας, τους αντιγράφουν) ακολουθούν την μια διατροφική μανία μετά την άλλη, προσπαθώντας όχι μόνο να απαλλαγούν από το περιττό βάρος, αλλά και να ξαναβρούν την υγεία τους. Το αποτέλεσμα; Η Αμερική έχει περισσότερους παχύσαρκους από ποτέ. Και σίγουρα δεν είναι η πιο υγιής χώρα. Το πρόβλημα είναι ότι η διατροφή, εκτός του ότι είναι το κλειδί όχι μόνο για τον έλεγχο του βάρους, αλλά και για την συνολική υγεία και ευεξία, έχει την ικανότητα να εξισορροπεί και την χημεία του σώματος.

Ωστόσο, καθεμία από τις δίαιτες που έχουν δοκιμάσει οι Αμερικανοί -συμπεριλαμβανομένης όχι μόνο της «μέσης αμερικανικής διατροφής», αλλά και των υποτιθέμενων υγιεινών διαιτητικών σχημάτων, όπως είναι οι δίαιτες χαμηλών λιπαρών, η διατροφική πυραμίδα, η κετογονική, η χορτοφαγία- προκαλούν σοβαρές ανισορροπίες στην χημεία του σώματος. Ακόμη και αν ένα είδος διατροφής συμβάλλει στην απώλεια περιττών κιλών (συνήθως προσωρινά) ή στην μείωση των επιπέδων χοληστερόλης ή στην αντιμετώπιση προβλημάτων πέψης για ορισμένους ανθρώπους, τελικά δεν πραγματοποιεί την υπόσχεση για αποκατάσταση της υγείας. Στην πραγματικότητα, είμαστε τόσο πολύ συνηθισμένοι στα σύγχρονα ιατρικά τεχνολογικά μέσα, που η καλή υγεία φαίνεται να είναι πολύπλοκη κι οδυνηρή υπόθεση. Όχι…

Η καλή υγεία είναι όντως απλή υπόθεση.

Ξεχάστε την μέτρηση της χοληστερόλης. Ξεχάστε τις θερμίδες και τα γραμμάρια λίπους. Ξεχάστε την πίεση του αίματος, το σάκχαρο του αίματος, τα επίπεδα των ορμονών ή οποιεσδήποτε ενδείξεις υγείας εξετάζετε με το γιατρό σας. Αποδεικνύεται ότι η μόνη μέτρηση η οποία είναι απόλυτα σημαντική για την υγεία σας είναι το pH του αίματος και των ιστών -πόσο όξινο ή αλκαλικό είναι. Τα ιδανικά επίπεδα pH διαφέρουν ανάλογα με τα σημεία του σώματος, ωστόσο το pH του αίματος είναι το πιο ενδεικτικό. Ακριβώς όπως η θερμοκρασία του σώματος είναι αυστηρά ρυθμισμένη, έτσι και η τιμή του pH του αίματος πρέπει να βρίσκεται εντός πολύ στενού φάσματος -πρέπει να είναι ελαφρώς βασικό ή αλκαλικό. Το σώμα θα επιστρατεύσει κάθε μέσο για να το διατηρήσει στα σωστά επίπεδα, ακόμη και αν για το σκοπό αυτό χρειαστεί να προξενήσει καταστροφές σε άλλους ιστούς ή συστήματα.

Το επίπεδο του pH των εσωτερικών υγρών του σώματος επηρεάζει κάθε κύτταρο. Ολόκληρη η διαδικασία του μεταβολισμού εξαρτάται από ένα αλκαλικό περιβάλλον. Η χρόνια υπεροξύτητα διαβρώνει τους ιστούς και, αν δεν ελεγχθεί, θα προκαλέσει την διακοπή των κυτταρικών δραστηριοτήτων και λειτουργιών, από το χτύπο της καρδιάς έως την μετάδοση των νευρικών σημάτων στον εγκέφαλο. Με άλλα λόγια, η υπεροξύτητα εμπλέκεται στο ζήτημα της ίδιας της ζωής. Βρίσκεται στην ρίζα κάθε ασθένειας και πάθησης. Αν όλα όσα αναφέρθηκαν δεν είναι αρκετά για να σας κάνουν να ενδιαφερθείτε για την εξισορρόπηση του pH του σώματός σας με φυσικό τρόπο χωρίς να προξενήσετε καταστροφές, τότε να θυμάστε αυτό: η υπεροξύτητα είναι η αιτία της παχυσαρκίας.

Ο στόχος λοιπόν -και αυτά που το πρόγραμμά μας σας επιτρέπει να κάνετε— είναι η δημιουργία μιας σωστής αλκαλικής ισορροπίας στον οργανισμό σας. Ο τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η ισορροπημένη πρόσληψη αλκαλικών και όξινων τροφών. Αυτό σημαίνει ότι το 80% της διατροφής σας πρέπει να είναι τροφές που δημιουργούν αλκαλικό pH, όπως είναι τα πράσινα λαχανικά (το ποσοστό αυτό μειώνεται κάπως όταν θα έχετε επιτύχει ξανά μια ισορροπία). Κατ’ αυτό τον τρόπο, στο πιάτο σας απομένουν πολύ μικρότερες ποσότητες όξινων τροφών (όπως είναι το κρέας και τα δημητριακά). Επίσης, στην επίτευξη και διατήρηση της ισορροπίας του pH συμβάλλουν τα υψηλής ποιότητας συμπληρώματα διατροφής, τα οποία θα επιλέξετε με προσοχή.

Αυτό είναι όλο.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Βάλτε στο πιάτο σας τουλάχιστον τρία τέταρτα τροφών που δημιουργούν αλκαλικό pH, χρησιμοποιήστε και τα διατροφικά συμπληρώματα και είστε έτοιμοι.

Σας εγγυώμαι ότι η βελτίωση θα είναι άμεση. Θα αυξηθεί η ενέργειά σας, η πνευματική σας διαύγεια και η ικανότητα συγκέντρωσης. Θα αναπτύξετε δύναμη και αντοχή, θα χάσετε το περιττό βάρος, ενώ ταυτόχρονα θα αυξήσετε τη μυϊκή σας μάζα. Θα αποκτήσετε λαμπερό βλέμμα και καθαρό δέρμα. Θα φαίνεστε πιο υγιείς. Οι αθλητικές σας επιδόσεις θα βελτιωθούν. Η λειτουργία ολόκληρου του σώματος θα γίνει πιο αποτελεσματική. Θα παρουσιαστεί βελτίωση σε οποιαδήποτε προβλήματα υγείας αντιμετωπίζατε, και ενδεχομένως θα εξαφανιστούν. Με λίγα λόγια, θα ανακτήσετε όλη την ενέργεια και ευεξία που πιστεύατε πως είχε χαθεί μαζί με τα παιδικά σας χρόνια. Με την ίαση, την πληρότητα και την αναγέννηση, που είναι το αποτέλεσμα της πειθαρχείας σας, θα νιώσετε, ίσως πρώτη φορά στη ζωή σας, ότι σφύζετε από υγεία.

Αυτό που βλέπουμε διαρκώς είναι η χαρά, η ανακούφιση και η πνευματική ηρεμία όλων εκείνων που αντέστρεψαν την πορεία μιας χρόνιας ασθένειας, απέβαλαν το βάρος που προσπαθούσαν να χάσουν επί χρόνια, μείωσαν τα επίπεδα χοληστερόλης, το δέρμα τους καθάρισε και η ενέργεια επανήλθε. Έχω δει ανθρώπους οι οποίοι δεν χρειάζονταν πλέον τις ενέσεις ινσουλίνης για το διαβήτη τους. Ανθρώπους, που οι πόνοι τους εξαφανίστηκαν. Ακόμη και ανθρώπους με διάγνωση καρκίνου, που οι όγκοι τους εξαφανίστηκαν και θεραπεύτηκαν. Ακούμε συχνά για ανθρώπους που δεν μπορούσαν να εργαστούν μήνες ή χρόνια, οι οποίοι όμως τελικά επέστρεψαν στην δουλειά τους. Ακούμε συνεχώς για ανθρώπους που είδαν τις αλλεργίες ή μολύνσεις τους να εξαφανίζονται, για ανθρώπους που είναι πάλι καλά, πλήρεις και ενεργητικοί. Γιατί, όχι κι εσείς;

ΤΑ ΟΞΕΑ

Απ΄ όλες τις ισορροπίες, τις οποίες το ανθρώπινο σώμα πασχίζει να διατηρήσει, η πιο σημαντική είναι η οξεοβασική ισορροπία. Το σώμα θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διατηρήσει την κατάλληλη, ελαφρώς αλκαλική, φύση του αίματος. Ωστόσο είναι πολύ εύκολο και συνηθισμένο οι ιστοί του σώματος να γίνονται όξινοι. Μια τέτοια ανισορροπία θέτει τις βάσεις για να επέλθει το χάος και ανοίγει την πόρτα στην ασθένεια. Στην υπεροξύτητα των υγρών και των ιστών του σώματος οφείλεται κάθε ασθένεια, και η «ασθένεια» γενικότερα. Αυτό συμβαίνει γιατί μόνο όταν το περιβάλλον του οργανισμού είναι όξινο, το σώμα καθίσταται ευπρόσβλητο στα μικρόβια, καθώς σε ένα υγιές, αλκαλικό περιβάλλον τα μικρόβια δεν βρίσκουν γόνιμο έδαφος ανάπτυξης. Επιπλέον, τα οξέα αποτελούν ένδειξη κάθε πάθησης και ασθένειας. Με λίγα λόγια, απαραίτητη προϋπόθεση της υγείας είναι η οξεοβασική ισορροπία. Η σωστή διατροφή είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσετε αυτή την ισορροπία.

Η σχέση μεταξύ οξέων και αλκαλίων εκφράζεται επιστημονικά σε μια κλίμακα από το 1 έως το 14, η οποία είναι γνωστή ως κλίμακα pH. Σε αυτή την κλίμακα, το 7 δηλώνει ουδέτερο pH. Κάτω από το 7, το pH είναι όξινο και πάνω από το 7 είναι βασικό ή αλκαλικό. Ουσιαστικά, το pH εκφράζει την συγκέντρωση ιόντων υδρογόνου (άτομα με θετικό φορτίο) σε οποιοδήποτε διάλυμα. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο δεν χρειάζεται να κατανοήσετε τις χημικές λεπτομέρειες. Να ξέρετε μόνο ότι αυτά τα δύο χημικά είδη -τα οξέα και οι βάσεις- είναι αντίθετα, και ότι όταν βρεθούν σε συγκεκριμένες αναλογίες, αλληλοεξουδετερώνονται δημιουργώντας ουδέτερο pH. Όσον αφορά το αίμα, όμως, για να εξουδετερωθεί μια ποσότητα οξέων απαιτείται περίπου η εικοσαπλάσια ποσότητα βάσεων, οπότε είναι προτιμότερο και ευκολότερο να διατηρούμε παρά να ανακτάμε την ισορροπία μεταξύ τους.

ΤΟ ΑΙΜΑ

Όπως η θερμοκρασία του σώματος πρέπει να διατηρείται σε συγκεκριμένα επίπεδα, έτσι και το ιδανικό pH του σώματος είναι 7,365 -πολύ ελαφρώς αλκαλικό. Μπορείτε επίσης να μετράτε το pH των ούρων ή του σάλιου, αλλά το σημαντικότερο είναι το pH του αίματος, η τιμή του οποίου πρέπει να διατηρείται μέσα οι πολύ στενό φάσμα. Ούτως ή άλλως, οι απαιτήσεις αναφορικά με το pH διαφέρουν ανάλογα με τις περιοχές του σώματος. Για παράδειγμα, το pH του αίματος και των ιστών πρέπει να είναι ελαφρώς αλκαλικό, το pH του παχέος εντέρου ελαφρώς όξινο, ενώ τα ούρα ελαφρώς όξινα ή ουδέτερα.

To pH του σάλιου δεν είναι σταθερό. Το pH των ούρων μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε καλύτερα αυτά που συμβαίνουν στους ιστούς του σώματος, ωστόσο όχι πάντοτε με ακρίβεια. Πιο αξιόπιστο είναι το pH του αίματος, που παρέχει τις ασφαλέστερες ενδείξεις σχετικά με την κατάσταση του οργανισμού.

Η σωματική ασθένεια είναι σχεδόν πάντα το αποτέλεσμα υπερβολικά μεγάλης διαταραχής στην ισορροπία του pH του οργανισμού λόγω αύξησης των οξέων, η οποία προκαλεί την εμφάνιση των συμπτωμάτων της ασθένειας. (Η ασθένεια μπορεί επίσης να προέρχεται από την τοξική επίδραση μιας εξωτερικής πηγής, ωστόσο η περίπτωση αυτή είναι πολύ πιο σπάνια.) Τα συμπτώματα μπορεί να είναι έκφραση της διαταραγμένης ισορροπίας, ενδεχομένως όμως να είναι επίσης ένδειξη της προσπάθειας που καταβάλλει ο οργανισμός για εξισορρόπηση της κατάστασης. Ανάλογα με το επίπεδο και τον βαθμό ανισορροπίας, τα συμπτώματα μπορεί να είναι εμφανή ή όχι. Το ζήτημα είναι ότι, όταν η ποσότητα των οξέων είναι υπερβολικά μεγάλη, υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές που κάνουμε. Τα καλά νέα είναι, λοιπόν, ότι τώρα που γνωρίζετε αυτό το γεγονός, μπορείτε να αλλάξετε τις επιλογές σας.

Έργο όλων των ρυθμιστικών μηχανισμών του σώματος (όπως της αναπνοής, της κυκλοφορίας του αίματος, της πέψης και της παραγωγής ορμονών) είναι η διατήρηση της ευαίσθητης εσωτερικής οξεοβασικής ισορροπίας. Το σώμα μας δεν μπορεί να ανεχθεί παρατεταμένη υπερίσχυση των οξέων. Στα πρώτα στάδια της ανισορροπίας, τα συμπτώματα ενδεχομένως να μην είναι τόσο έντονα και να περιλαμβάνουν εξανθήματα, πονοκεφάλους, αλλεργίες, κρυολογήματα, γρίπη και κολπίτιδες. Καθώς όμως η ανισορροπία συνεχίζεται, εμφανίζονται σοβαρότερες καταστάσεις. Τα εξασθενημένα όργανα και συστήματα αρχίζουν να καταρρέουν, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται διαταραχές στους θυρεοειδείς αδένες και στα επινεφρίδια, στο ήπαρ, και ούτω καθεξής. Αν το pH των ιστών παρεκκλίνει υπερβολικά προς την πλευρά του όξινου, τότε ελαττώνονται τα επίπεδα οξυγόνου και ο μεταβολισμός των κυττάρων σταματά. Με άλλα λόγια, τα κύτταρα πεθαίνουν. Αυτό σημαίνει ότι εσείς, ο οργανισμός σας… πεθαίνει.

Επομένως, δεν επιτρέπεται η μείωση της τιμής του pH.

Για να αποτραπεί κάτι τέτοιο σε περίπτωση που λαμβάνονται πολλά οξέα, το αίμα αρχίζει να αποσπά αλκαλικά μέταλλα από τους ιστούς. Υπάρχει μια ομάδα μετάλλων η οποία εξουδετερώνει τα ισχυρά οξέα, στην οποία ανήκουν το νάτριο, το κάλιο, το ασβέστιο και το μαγνήσιο. Όταν τα μέταλλα αυτά αντιδράσουν με τα οξέα, παράγονται ουσίες πολύ λιγότερο βλαβερές τις οποίες ο οργανισμός ακολούθως αποβάλλει. Ο υγιής οργανισμός διατηρεί ένα απόθεμα από τα αλκαλικά αυτά μέταλλα για να τα χρησιμοποιήσει σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Αν ωστόσο οι ποσότητες που προσλαμβάνονται από τις τροφές ή οι ποσότητες του αποθέματος δεν επαρκούν, αναπληρώνονται από άλλα σημεία, όπως είναι τα οστά (όταν πρόκειται για ασβέστιο) ή οι μύες (όταν πρόκειται για μαγνήσιο), όπου βέβαια τα στοιχεία αυτά είναι απαραίτητα. Αυτό εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε ελλείψεις των παραπάνω συστατικών και στα πολλά και ποικίλα συμπτώματα που αυτές επιφέρουν. Αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Αν το όξινο φορτίο είναι δυσβάσταχτο και το αίμα δεν μπορεί να το εξισορροπήσει, τα οξέα που περισσεύουν αποθηκεύονται στους ιστούς. Το λεμφικό (ανοσοποιητικό) σύστημα πρέπει να εξουδετερώσει ό,τι μπορεί και να απαλλαγεί από τα υπόλοιπα. Δυστυχώς, το να απαλλαγούν οι ιστοί από τα οξέα σημαίνει ότι αυτά κατευθύνονται ξανά πίσω στο αίμα και κατ’ αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, με αποτέλεσμα να αποσπώνται ακόμη περισσότερα βασικά μέταλλα από τις κανονικές τους λειτουργίες και να επιβαρύνονται επιπλέον το ήπαρ και τα νεφρά. Πέρα απ’ όλα αυτά, εάν το λεμφικό σύστημα είναι υπερφορτωμένο ή αν οι αρτηρίες δεν λειτουργούν σωστά (μια κατάσταση που συχνά προκαλείται από την έλλειψη σωματικής άσκησης), σχηματίζονται οξέα στους ιστούς.

Η ανισορροπία στο pH του αίματος οδηγεί στη δημιουργία ερεθισμών και φλεγμονών, και δημιουργεί το υπόστρωμα για ασθένειες. Οι οξείες ή οι υποτροπιάζουσες ασθένειες προκαλούνται είτε από την προσπάθεια του οργανισμού να κινητοποιήσει τα αποθέματα μετάλλων ώστε να αποτρέψει την κατάρρευση των κυττάρων, είτε από την προσπάθειά του να αποτοξινωθεί σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Για παράδειγμα, ο οργανισμός μπορεί να αποβάλει τα οξέα μέσω του δέρματος, παρουσιάζοντας συμπτώματα όπως έκζεμα, ακμή, καλόγερους, πονοκεφάλους, μυϊκές κράμπες, πρηξίματα, ερεθισμούς, φλεγμονές και διάχυτους πόνους. Τα χρόνια συμπτώματα εμφανίζονται όταν όλες οι δυνατότητες για εξουδετέρωση και αποβολή των οξέων έχουν εξαντληθεί.

Όταν στον οργανισμό σχηματίζονται όξινες ουσίες οι οποίες εισχωρούν στην κυκλοφορία του αίματος, τότε το κυκλοφορικό σύστημα θα προσπαθήσει να τις αποβάλει υπό μορφή υγρού μέσω των πνευμόνων ή των νεφρών. Αν η ποσότητα είναι πολύ μεγάλη και ο οργανισμός δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει, οι ουσίες αυτές αποθηκεύονται σε διάφορα συστήματα οργάνων, όπως είναι η καρδιά, το πάγκρεας, το ήπαρ και το παχύ έντερο, ή στον λιπαρό ιστό, όπως είναι το στήθος, οι γοφοί, οι μηροί, η κοιλιά και ο εγκέφαλος. Αυτή την διαδικασία διάσπασης και απόρριψης μπορούμε να την ονομάσουμε «διαδικασία γήρανσης».

Η ΚΑΝΤΙΝΤΑ

Οι όξινες ουσίες που βρίσκονται στον οργανισμό δημιουργούν το υπόστρωμα για να αναπτυχθεί πλήθος μικρο-οργανισμών μέσα στο σώμα μας με όλες τις πιθανές καταστροφικές συνέπειες. Πρώτην απ’ όλους τους μικρο-οργανισμούς η διάσημη Κάντιντα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για είδος μύκητα. Οι ζυμομύκητες και οι μύκητες είναι μονοκύτταροι φυτικοί οργανισμοί που ζουν στο έδαφος, τον αέρα και το νερό. Βρίσκονται παντού. Για παράδειγμα, η Κάντιντα βρίσκεται κανονικά στον γαστρεντερικό σωλήνα και χωρίς αυτή θα πεθαίναμε. Ωστόσο, μπορεί εύκολα να αρχίσει να αναπτύσσεται υπερβολικά προκαλώντας διάφορα συμπτώματα τα οποία μπορεί να είναι από ενοχλητικά έως χρόνια και θανατηφόρα. Με αυτό το πρόβλημα έρχονται αντιμέτωπες πολλές γυναίκες με τις λεγάμενες μυκητιάσεις, αλλά και πολλοί γονείς με τις στοματίτιδες των παιδιών τους (οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο από ανάπτυξη Κάντιντα στο λαιμό).

Η παραδοσιακή ιατρική αναγνωρίζει τα παραπάνω όπως και διάφορα άλλα προβλήματα που προκαλούνται από τους ζυμομύκητες και τους μύκητες, αλλά η αλήθεια είναι ότι η τυπική δυτική διατροφή προκαλεί ανεξέλεγκτη ανάπτυξη αυτών των μικροοργανισμών στον οργανισμό των περισσότερων ανθρώπων, με καταστροφικές επιπτώσεις. Στην πραγματικότητα, η υπερβολική ανάπτυξη Κάντιντα είναι η μία μόνο όψη του προβλήματος. Μαστιζόμαστε από μικροοργανισμούς, όπως ζυμομύκητες και μύκητες, βακτηρίδια και ιούς. Το χειρότερο είναι ότι δεν είμαστε θύματα μόνο των ίδιων των μικροοργανισμών, αλλά και των δηλητηριωδών εκκρίσεών τους ή, αλλιώς, των μυκοτοξινών και εξωτοξινών (οι λέξεις προέρχονται από τα συνθετικά «μύκο» που σημαίνει μύκητας, «έξω» που σημαίνει βακτηριδιακό και «τοξίνη» που, φυσικά, σημαίνει δηλητήριο). Οι μικρο-οργανισμοί παράγουν οξέα κατά την διάσπαση (στην πραγματικότητα, κατά την ζύμωση) της γλυκόζης, της πρωτεΐνης και του λίπους, των ουσιών δηλαδή που ο οργανισμός χρησιμοποιεί για την παραγωγή ενέργειας.

Η Κάντιντα και οι άλλοι μικροοργανισμοί εκμεταλλεύονται την αδυναμία ορισμένων περιοχών του σώματος, τις οποίες δηλητηριάζουν κι εξαντλούν. Το όξινο περιβάλλον του ς ευνοεί και ιούς επιτρέπει να καταστρέψουν τους ιστούς και να καταβάλουν τις σωματικές λειτουργίες. Τρέφονται με την γλυκόζη που υπάρχει στο σώμα, την οποία χρησιμοποιούν για ενέργεια, και επίσης χρησιμοποιούν το λίπος και τις πρωτεΐνες μας (ακόμη και το γενετικό μας υλικό, τα νουκλεϊνικά οξέα!) για να αναπτυχθούν. Οι οργανισμοί αυτοί κυριολεκτικά μας τρώνε ζωντανούς! Ακολούθως στέλνουν τα απόβλητά τους (τα οξέα) στο αίμα και στο εσωτερικό των κυττάρων, μολύνοντας το σύστημα ακόμη περισσότερο.

Για να σας δώσω μια μικρή ιδέα για το πόσο τρομακτική είναι η ζημιά, θα αναφέρω ότι στην διάρκεια των εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων που υπάρχουν οι ζυμομύκητες και οι μύκητες οι η γη, έχουν μετεξελιχθεί σε εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικές και αναγνωρίσιμες μορφές. Απεναντίας, οι γενετικές τους αλλαγές ήταν μικρές. Προφανώς δεν χρειάστηκαν, γιατί εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται και επιβιώνουν κάτω από δύσκολες συνθήκες, στοιχεία που βασικά χαρακτηρίζουν την συμπεριφορά ιού.

Από μια εκρηκτική ανάπτυξη μπορούν να περάσουν σε μια λανθάνουσα κατάσταση για χιλιάδες χρόνια (έχουν βρεθεί ζωντανά σπόρια σε πρόσφατες ανασκαφές αιγυπτιακών τάφων). Τέλος, υπάρχουν περισσότερες από χίλιες τοξίνες που παράγονται από τους ζυμομύκητες και τους μύκητες. Τα βακτηρίδια, οι ζυμομύκητες και οι μύκητες δεν προκαλούν από μόνα τους οργανικά συμπτώματα, αλλά τα προκαλούν οι όξινες ουσίες που παράγουν. Επίσης, δεν προκαλούν την εμφάνιση ασθενειών. Απλώς εμφανίζονται σε ευνοϊκό γι’ αυτά περιβάλλον. Όπως έγραψε ο Ρούντολφ Βίρχοφ,

«Τα κουνούπια αναζητούν τα στάσιμα νερά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαιτίας τους τα νερά γίνονται στάσιμα».

Οι οργανισμοί που προανέφερα και οι όξινες ουσίες που παράγουν, συμβάλλουν άμεσα ή έμμεσα σε πολυάριθμα συμπτώματα.

Οι περισσότερες ασθένειες, ιδίως οι χρόνιες και εκφυλιστικές ασθένειες, εμφανίζονται έπειτα από υπερβολική ανάπτυξη μικρο-οργανισμών. Αν θεωρήσουμε ότι στο ένα άκρο βρίσκεται η μυκητίαση στα πόδια, που είναι γνωστή ως «πόδι του αθλητή», και στο άλλο το AIDS, ανάμεσά τους υπάρχουν διάφορα συμπτώματα που οφείλονται στην υπερβολική ανάπτυξη ζυμομυκήτων και μυκήτων. Σε αυτά περιλαμβάνεται ο διαβήτης, ο καρκίνος, η αρτηριοσκλήρυνση (στένωση των αρτηριών), η οστεοπόρωση, η χρόνια κόπωση και άλλα, καθώς και λοιμώξεις που μεταδίδονται από τον ένα άνθρωπο στον άλλο.

Τα γενικά συμπτώματα είναι πόνος, λοιμώξεις, κόπωση, διαταραχές του θυρεοειδούς και των επινεφριδίων, διαταραχές της πέψης, διάρροια, αυξημένη όρεξη για φαγητό, πόνος στην κοιλιακή χώρα, κατάθλιψη, υπερκινητικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά, άσθμα, αιμορροΐδες, κρυολογήματα και γρίπη, αναπνευστικά προβλήματα, ενδομητρίωση, ξηροδερμία και κνησμός, στοματίτιδα, ούλα που υποχωρούν, μύκητες στα νύχια των ποδιών ή των χεριών, ζαλάδες, πόνος στις αρθρώσεις, κακοσμία του στόματος, έλκη, κολίτιδα, αίσθημα καούρας στο στομάχι, ξηρότητα στόματος, προεμμηνορροϊκό σύνδρομο και προβλήματα περιόδου, οξυθυμία, πρήξιμο στα μάτια, έλλειψη σεξουαλικού ενδιαφέροντος, εξανθήματα, λύκος, κυκλοθυμική διάθεση, ορμονικές διαταραχές, κολπίτιδες οφειλόμενες σε μύκητες, κύστεις και όγκοι, ρευματοειδής αρθρίτιδα, μουδιάσματα, αλλεργική ρινίτιδα, ακμή, τυμπανισμός, εντερική στάση αίματος, χαμηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, διαφραγματοκήλη, πονοκέφαλοι, λήθαργος και ατονία, αϋπνίες, αυτοκτοντκές τάσεις, αίσθημα ψύχους και ρίγη, υπερβολικά υψηλό ή χαμηλό βάρος, ευαισθησία σε χημικές ουσίες, προβλήματα μνήμης, μυϊκοί πόνοι, αλλεργίες (σε εξωτερικούς παράγοντες ή ορισμένες τροφές), τσούξιμο στα μάτια, σκλήρυνση κατά πλάκας, ελλιπής απορρόφηση των συστατικών που προσλαμβάνονται, κυστίτιδα. Σε όλα αυτά δεν περιλαμβάνεται το γενικό αίσθημα δυσφορίας που είναι τόσο συνηθισμένο στις μέρες μας.

Για όλα αυτά, λοιπόν, μπορείτε να ρίξετε το φταίξιμο στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των μικρο-οργανισμών, καθώς και στα τοξικά τους απόβλητα.

Οι μικρο-οργανισμοί αναπτύσσονται όπου υπάρχει οξύτητα.

Επίσης, λατρεύουν τα χαμηλά επίπεδα οξυγόνου που είναι το αποτέλεσμα της οξύτητας. Το κυριότερο όμως είναι ότι οι ουσίες που παράγονται από τους μικρο-οργανισμούς είναι και οι ίδιες ισχυρά οξέα. Έτσι, σε περίπτωση που χρειάζεστε περισσότερες αποδείξεις σχετικά με την σημασία που έχει η δημιουργία ενός οξεοβασικού περιβάλλοντος στον οργανισμό σας, προσπαθήστε να φανταστεί το σώμα σας γεμάτο μούχλα και μύκητες.

Πάντως, τα καλά νέα είναι ότι η σωστή διατροφή και χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων είναι οι μόνες κινήσεις που πρέπει να κάνετε για να δώσετε στο σώμα σας την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει και να ελέγξει τους μικρο-οργανισμούς που χρειάζεται, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να αναπτυχθούν ανεξέλεγκτα ή να προσλάβουν επικίνδυνες, αρνητικές μορφές. Η διατήρηση της οξεοβασικής ισορροπίας με την βοήθεια της διατροφής δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον μόνο για υγιή επίπεδα μικρο-οργανισμών.

Όλους μας πρέπει να μας απασχολήσει το ζήτημα των μικρο-οργανισμών, ακόμη και αν δεν έχουμε (ακόμη) ενδείξεις σχετικά με την υπερβολική ανάπτυξή τους. Το επισημαίνω αυτό γιατί η υπερβολική ανάπτυξη των μικρο-οργανισμών συντελείται σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο, στην φάση της αρχικής ανάπτυξης, οι μικρο-οργανισμοί σχηματίζουν μικρές αποικίες και, παρ’ όλο που κατά πάσα πιθανότητα είναι ανιχνεύσιμοι στο αίμα, δεν προκαλούν σωματικές ενοχλήσεις ή συμπτώματα. Στο δεύτερο στάδιο, στην οξεία ή χρόνια συμπτωματική φάση, οι επιπλοκές και οι ενοχλήσεις γίνονται αισθητές. Σε αυτό το σημείο, η κατάσταση είναι αρκετά άσχημη και το σώμα διαμαρτύρεται εκπέμποντας προειδοποιητικά σήματα και ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Το δεύτερο στάδιο μπορεί να επέλθει σχετικά σύντομα ή έπειτα από χρόνια. Ακόμη και σε αυτό το πιο σοβαρό στάδιο, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε για να αντιστρέψετε την κατάσταση είναι να δημιουργήσετε ένα εσωτερικό περιβάλλον το οποίο δεν θα ευνοεί τους μικροοργανισμούς.

Αυτό απαιτεί την εξισορρόπηση του pH του αίματος ή των ιστών με διατροφικά συμπληρώματα και με αλκαλική διατροφή όπως είναι αυτή που έχουμε παρουσιάσει λεπτομερώς σε διάφορα άρθρα. Φυσικά, το καλύτερο είναι να σταματήσει η διαδικασία ανάπτυξης των μικρο-οργανισμών πριν χειροτερέψουν τα πράγματα, και αυτός είναι ο λόγος που θα βγείτε κερδισμένοι εφαρμόζοντας αυτό το πρόγραμμα.

Όταν το περιβάλλον στο σώμα σας γίνεται από όξινο ξανά αλκαλικό, οι ζυμομύκητες και οι μύκητες παύουν να αναπτύσσονται και επιστρέφουν στην καλοήθη μορφή τους. Ακολούθως, οι τοξίνες που έχουν παραμείνει, μπορούν να ανιχνευτούν από συγκεκριμένα λίπη και μέταλλα, και να αποβληθούν από τον οργανισμό.

Σκεφτείτε το σώμα σας σαν ενυδρείο. Φανταστείτε τα κύτταρα και τα συστήματα οργάνων σαν ψάρια τα οποία κολυμπούν στα υγρά (και στο αίμα) που μεταφέρουν την τροφή και απομακρύνουν τα απόβλητα. Τώρα, ας υποθέσουμε ότι συνδέω την εξάτμιση ενός αυτοκινήτου με το φίλτρο εισόδου του αέρα που παρέχει οξυγόνο στο ενυδρείο. Το νερό γεμίζει με μονοξείδιο του άνθρακα δημιουργώντας όξινο περιβάλλον. Κατόπιν ρίχνω στο νερό πάρα πολλή τροφή ή ακατάλληλη τροφή, την οποία τα ψάρια αδυνατούν να καταναλώσουν ή να αφομοιώσουν, με αποτέλεσμα να αρχίζει να αποσυντίθεται. Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό οξέων και χημικών ουσιών και το νερό γίνεται ακόμη πιο όξινο.

Πόσος καιρός απομένει μέχρι τα ψάρια να πεθάνουν;

Δεν θα κάνατε ποτέ κάτι τέτοιο σε ένα χρυσόψαρο, και όμως αυτό κάνουμε εμείς οι άνθρωποι καθημερινά στο σώμα και στο αίμα μας, μολύνοντας τα με βλαβερές ουσίες, με υπερβολικά μεγάλες ποσότητες τροφής, με όξινες τροφές και τόσα άλλα. Τα ψάρια πεθαίνουν, αλλά εμείς δείχνουμε να μην το βλέπουμε, να μην ξέρουμε τι σημαίνει.

Ας πάμε πίσω, στο μολυσμένο ενυδρείο. Αν η κατάσταση γινόταν τόσο άσχημη, τι θα κάνατε; Θα προσπαθούσατε να θεραπεύσετε τις ασθένειες που, χωρίς αμφιβολία, θα πάθαιναν τα ψάρια; Όχι βέβαια’ απλώς, θα αλλάζατε το νερό. Κάντε το ίδιο και στο σώμα σας. Αλλάξτε το νερό. Καθαρίστε το περιβάλλον. Ύστερα, διατηρήστε το καθαρό.

Η κλασική βιολογία που βασίζεται στο έργο του Λουδοβίκου Παστέρ από τα τέλη του 1800, διέπεται από την ιδέα ότι η ασθένεια προέρχεται από τα μικρόβια που εισβάλλουν στο σώμα απ’ έξω. Εξετάζοντας το εκπληκτικό, αλλά ανεπίτρεπτα αγνοημένο έργο του σύγχρονού του, Αντουάν Μπεσάν και των οπαδών του, του Γκίντερ Εντιερλάιν, του Κλοντ Μπερνάρ, της Βιρτζίνια Λίβινγκστον-Γουίλερ και του Γκαστόν Νεσένς, ανακάλυψαν ότι σε ένα όξινο περιβάλλον, τα βακτηρίδια και οι λοιποί μικρο-οργανισμοί μπορεί να προέλθουν από τα ίδια μας τα κύτταρα. (μπορείτε να βρείτε τα βιβλία τους στο e-shop του terrapapers)

Τα «αερόβια μικρόβια» του Παστέρ μπορούν να συμβάλουν στην πρόκληση ασθενειών, ωστόσο δεν προκαλούν κατ’ ανάγκη τις ασθένειες, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται. Η αρνητική τους επίδραση απλώς προστίθεται σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον που ήδη υπάρχει στον οργανισμό. Πέρα από το να δημιουργούμε διάφορους μικρο-οργανισμούς μέσα στο σώμα μας, οι μικρο-οργανισμοί εισέρχονται επίσης από το αναπνευστικό σύστημα και τον γαστρεντερικό σωλήνα (συχνά μέσω των τροφών). Τα βακτηρίδια που εισβάλλουν, φαίνεται τότε ότι αναπτύσσονται στο σώμα προξενώντας τις γνωστές καταστροφές. Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι η παρουσία τους προκαλεί την ανάπτυξη των βακτηριδίων που ήδη υπάρχουν στον ξενιστή -και πάλι ανάλογα με το περιβάλλον του.

Το όξινο περιβάλλον δίνει το πράσινο φως για μια τέτοια διαδικασία.

Για να προσβληθεί κανείς από μια μόλυνση, θα πρέπει ο οργανισμός του να έχει προδιάθεση. Ο μικρο-οργανισμός πρέπει ήδη να υπάρχει στο σώμα του και ταυτόχρονα το περιβάλλον πρέπει να είναι όξινο, ώστε να του επιτρέψει να αναπτυχθεί. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι από τους ανθρώπους που εκτίθενται σε ένα κρυολόγημα ή σε ένα μικρόβιο, άλλοι νοσούν και άλλοι όχι. Αναλογιστείτε την επιδημία γρίπης του 1918. Ήταν μια μάστιγα για τον πλανήτη, που εξόντωσε περίπου 30 εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως έπληττε το ένα σπίτι και όχι το διπλανό, ένα μέλος μιας οικογένειας και όχι ένα άλλο. Γιατί; Αν σκορπίσετε σπόρους στο τσιμέντο, δεν πρόκειται να φυτρώσουν. Πρέπει να πέσουν σε γόνιμο έδαφος. Ακριβώς αυτό συμβαίνει και με τα μικρόβια. Ακόμη και αν εισβάλουν στο σώμα σας, δεν θα μπορέσουν να αναπτυχθούν και να πολλαπλασιαστούν οδηγώντας στην ασθένεια ή και στο θάνατο, εκτός εάν το περιβάλλον είναι πρόσφορο και όξινο.

ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΣΜΟΣ

Το άλλο βασικό γεγονός σχετικά με τους μικρο-οργανισμούς είναι ότι έχουν την ικανότητα να αλλάζουν ταχύτατα μορφή και λειτουργία. Τα βακτηρίδια μπορούν να μετατραπούν σε ζυμομύκητες, οι ζυμομύκητες σε μύκητες και οι μύκητες σε μούχλα. Με το έργο του Παστέρ, το οποίο επισκίασε (λόγο προπαγάνδας) την άλλη άποψη, χάθηκε για περισσότερο από έναν αιώνα η σημαντική γνώση ότι η ασθένεια αποτελεί μια κατάσταση του δικού μας εσωτερικού περιβάλλοντος και όχι κάτι που προκαλείται από την επίθεση που εκδηλώνουν ξένες οντότητες. (αναζήτησε το σαιτ το βιβλίο: Πολυμορφισμός Εναντίον Μονομορφισμού)

Το χαμένο αυτό κεφάλαιο της Ιστορίας αποκαλύπτει ότι υπάρχουν οντότητες οι οποίες ζουν στα κύτταρα και στα σωματικά υγρά και οι οποίες μπορούν να εξελιχθούν σε πιο περίπλοκες μορφές. Οι οντότητες αυτές είναι γνωστές ως μικρόζυμα και υπάρχουν σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Τόσο η διαδικασία εκφυλισμού όσο και η διαδικασία αναγέννησης σχετίζονται με τα μικρόζυμα. Κατ’ αρχάς, από αυτά ξεκινά η εξέλιξη όλων των κυττάρων. Όταν οι συνθήκες και το περιβάλλον είναι ευνοϊκά, τα μικρόζυμα εξελίσσονται σε πιο περίπλοκες μορφές ζωής στις οποίες συγκαταλέγονται τα βακτηρίδια και οι μύκητες. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί και το αντίστροφο: τα βακτηρίδια να ξαναγίνουν μικρόζυμα. Τα πάντα ξεκινούν από τα μικρόζυμα και καταλήγουν σε αυτά. Το τι συμβαίνει στο μεταξύ εξαρτάται από το περιβάλλον.

Η ικανότητα των μικρο-οργανισμών να εξελίσσονται, να αλλάζουν μορφή και λειτουργία ανάλογα με το περιβάλλον, είναι γνωστή ως πλειομορφισμός. Η θεωρία μου είναι ότι τα ερυθρά αιμοσφαίρια επίσης ακολουθούν αυτό τον κανόνα. Μπορούν να μετατραπούν σε ό,τι κύτταρο χρειάζεται ο οργανισμός σε οποιοδήποτε σημείο -στα οστά, στους μυς, στο δέρμα, στον εγκέφαλο, στο ήπαρ, στην καρδιά, και ούτω καθεξής. Με παρόμοια διαδικασία, τα βακτηρίδια, οι ζυμομύκητες και οι μύκητες αποτελούν παθολογική εξέλιξη των υγιών κυττάρων (στα οποία συγκαταλέγονται επίσης τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα εγκεφαλικά κύτταρα και τα κύτταρα του ήπατος).

Γνωρίζετε ήδη ένα παράδειγμα πλειομορφισμού: την μετατροπή ιου νερού σε ατμό ή νιφάδα χιονιού. Η χημική δομή δεν αλλάζει είναι πάντα Η2Ο” ωστόσο η μορφή αλλάζει ανάλογα με το περιβάλλον. Μπορείτε να μαντέψετε τι είδους περιβάλλον προκαλεί παθολογικές αλλαγές στους μικρο-οργανισμούς που περιέχονται στο σώμα μας. Είναι ακριβώς αυτό που σκεφτήκατε: η οξύτητα. Τα μικρόζυμα δεν εξελίσσονται πάντα σε μύκητες, ούτε οι μύκητες γίνονται πάντα μούχλα. Αυτό θα συμβεί μόνο σε όξινο περιβάλλον. Οι επιβλαβείς πλειομορφικοί οργανισμοί δεν μπορούν να εξελιχθούν όταν το περιβάλλον είναι υγιές (αλκαλικό). Χρησιμοποιώντας ισχυρό μικροσκόπιο φωτός, βιντεοκάμερα κι εκτυπωτή, κατάφεραν να καταγράψουν την εξέλιξη των πλειομορφικών οργανισμών από μακρόστενα (βάκιλους) σε σφαιρικά βακτήρια (κόκκους) και, τέλος, σε ζυμομύκητες και μύκητες -και αντιστρόφως. Ο πλειομορφισμός έχει επίσης παρατηρηθεί σε ιστούς ζώων μέσω ηλεκτρονικών μικροσκοπίων. (στο βιβλίο έχει πάμπολλες τέτοιες φωτογραφίες).

Εξαντλητικά πειράματα έχουν δείξει τον βαθμό των πιθανών μεταμορφώσεων. Για παράδειγμα, ένας τύπος αμοιβάδας (μονοκύτταρος οργανισμός) τρέφεται με βακτηρίδια, ενώ η αμοιβάδα που προκαλεί δυσεντερία, με ρύζι. Καθεμία έχει το δικό της μοναδικό DNA. Όμως, αν αντιστρέφουμε τα διαιτολόγια τους, δηλαδή αν στην πρώτη δώσουμε ρύζι και στην δεύτερη βακτηρίδια, θα συμβεί κάτι απίστευτο: το γενετικό τους υλικό σταδιακά μεταβάλλεται! Η μία παίρνει την μορφή της άλλης. Ο πλειομορφισμός στην περίπτωση αυτή είναι πολύ πιο εντυπωσιακός από την μεταμόρφωση μιας κάμπιας σε πεταλούδα, γιατί η διαδικασία συντελείται ταχύτατα, συχνά μέσα σε δευτερόλεπτα.

Οι υψηλές γνωριμίες του Παστέρ, η επιδεικτική συμπεριφορά του και η ικανότητα που είχε να προωθεί τον εαυτό του και την εργασία του έκαναν τη ζυγαριά να γείρει προς τη μεριά της «θεωρίας των μικροβίων», πολλές δεκαετίες πριν, και έτσι η κλασική ιατρική υιοθέτησε αυτή την θεωρία. Η παράδοση που δημιούργησε ο Παστέρ είναι τόσο ισχυρή και οι εναλλακτικές οδοί τόσο επαναστατικές, που ακόμη και κάτι προφανές, το οποίο μπορούμε να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια, τελικά δεν το βλέπουμε. Ελπίζω με όλη μου την ψυχή ότι τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν, έστω και με πολύ αργούς ρυθμούς.

Υπάρχει ακόμη ένας λόγος που αυτό το χαμένο κεφάλαιο της Ιστορίας δεν μπορεί να έρθει στην επιφάνεια εύκολα. Όπως οι μικρο-οργανισμοί μπορούν να εξελιχθούν, κατά τον ίδιο τρόπο μπορούν επίσης να επιστρέφουν στην αρχική τους μορφή. Για παράδειγμα, στην μπίρα, μετά την ζύμωση, μπορούμε να ανιχνεύσουμε μόνο ελάχιστη από την ποσότητα του ζυμομύκητα (της μαγιάς) που προστέθηκε στην αρχή, και η ποσότητα αυτή δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι. Υπάρχει μόνο το οινόπνευμα, δηλαδή μόνο μια μυκοτοξίνη. Πού πήγε, λοιπόν, αυτός ο μικρο-οργανισμός; Φυσικά δεν εξαφανίστηκε, απλώς επέστρεψε στη μορφή του μικρόζυμου.

Παρομοίως, γύρω από κάθε καρκίνωμα υπάρχει γαλακτικό οξύ άλλη μυκοτοξίνη, ωστόσο ο μικρο-οργανισμός μπορεί να είναι παρών, ίσως και όχι. Έτσι, ακόμη και εκείνοι που είναι πρόθυμοι να δουν, συχνά δεν βλέπουν τίποτα. Όσοι θέλουν να επανεξετάσουν την κατάσταση με καθαρό βλέμμα, θα ανταμειφθούν με τα μυστικά της παντοτινής υγείας. Μπορούμε να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας, αλλάζοντας το περιβάλλον μέσα στο σώμα μας. Έτσι, οι εισβολείς που θα μπορούσαν να μας βλάψουν δεν θα βρουν μέρος να αναπτυχθούν, με αποτέλεσμα να γίνουν ακίνδυνοι.

Η ΥΠΕΡΊΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΟΞΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΉ… ΌΤΑΝ ΛΕΝ ΖΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ!

Το χάος που προκαλεί η επικράτηση των οξέων και η υπερβολική ανάπτυξη μικρο-οργανισμών είναι απολύτως φυσιολογική διαδικασία όταν η ζωή φτάσει στο τέλος της. Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το περιβάλλον του οργανισμού του γίνεται αυτομάτως όξινο. Όταν σταματήσει η αναπνοή, τα επίπεδα οξυγόνου μειώνονται, δημιουργώντας ένα αναερόβιο περιβάλλον το οποίο βρίθει από μικροοργανισμούς (και φυσικά από οξέα τα οποία οι μικροοργανισμοί λατρεύουν). Ακολούθως, τα μικρά αυτά τέρατα πιάνουν δουλειά. Το κυρίως έργο τους —ένας από τους λόγους που οι μυκοτοξίνες αποτελούν μέρος ενός φυσιολογικού ανθρώπινου οργανισμού— είναι η αποσύνθεση του νεκρού σώματος. Οι μικρο-οργανισμοί και οι τοξίνες που παράγουν, βρίσκονται εκεί για να αποσυνθέσουν μέχρι και το τελευταίο συστατικό μας, τα μικρόζυμα. Οι βιολόγοι αποκαλούν αυτή την διαδικασία «κύκλο του άνθρακα». Αυτό άλλωστε είναι το νόημα που κρύβεται πίσω από τη φράση «χους (χώμα) ει και εις χουν απελεύσει». Για να το πούμε πιο απλά, οι μικρο-οργανισμοί προκαλούν την σήψη του σώματος.

Η υπερβολική ανάπτυξη μικρο-οργανισμών σε ζωντανούς οργανισμούς, όπου το περιβάλλον είναι υπερβολικά όξινο, οδηγεί στην πρόωρη έναρξη της διαδικασίας αυτής. Οι ζυμομύκητες και οι μύκητες αναλαμβάνουν το έργο τους, ενώ εμείς ακόμη ζούμε. Στην ουσία, το σώμα μας αρχίζει να σαπίζει από μέσα. Υφίσταται ζύμωση. Αρχίζει να μουχλιάζει. Να θυμάστε, ωστόσο, ότι οι μικρο-οργανισμοί δεν είναι από την φύση τους επιβλαβείς. Στην πραγματικότητα, είναι ωφέλιμοι. Τα κύτταρα του οργανισμού πρέπει συνεχώς να πεθαίνουν και να ανανεώνονται, για να παραμένουν υγιή και ακμαία. Αυτό που κάνουν οι μικρο-οργανισμοί είναι να χειρίζονται την ανακύκλωση ώστε να μη συσσωρεύονται σκουπίδια.

Δυστυχώς, ο Παστέρ είχε μπερδέψει την ασθένεια με τα συμπτώματά της, και αυτή η σύγχυση υιοθετήθηκε από πολλές γενιές ως νόμος της επιστήμης. Στην πραγματικότητα, η ασθένεια είναι μια γενική κατάσταση η οποία λειτουργεί ως υπόστρωμα. Η ασθένεια δεν προσωποποιείται από τα συμπτώματα που θα εμφανιστούν. Αν ανιχνευτούν μικρόβια, αυτά είναι σύμπτωμα της γενικής κατάστασης που ορίστηκε ως ασθένεια. Να θυμάστε ότι τα μικρόβια προέρχονται από τα κύτταρά μας και ότι εκείνα που εισβάλλουν απ’ έξω, απλώς μπορεί να ενισχύσουν την κατάσταση ανισορροπίας και να πυροδοτήσουν δευτερογενή συμπτώματα. Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι αποκαλούν ασθένεια είναι, στην πραγματικότητα, μια σειρά από δευτερογενή συμπτώματα. Τα μικρόβια αποτελούν απλώς έκφραση της γενικής κατάστασης ασθένειας (υπεροξύτητα και υπερβολική ανάπτυξη μικρο-οργανισμών).

Κατά την διάρκεια του περασμένου αιώνα, η κλασική επιστήμη προσδιόρισε τις ακριβείς αιτίες ορισμένων «ασθενειών». Όμως, πολλές σοβαρές ασθένειες θα παραμείνουν μυστήριο, μέχρι να κατανοήσουμε ότι ανεξάρτητα από τα συμπτώματα που μας βασανίζουν, οι αιτίες είναι οι ίδιες: η οξύτητα και η υπερβολική ανάπτυξη μικρο-οργανισμών.

Αν το περιβάλλον του οργανισμού γίνει πολύ όξινο, το σώμα θα αναγκαστεί να πολεμήσει σκληρά για ένα μεγάλο διάστημα προκειμένου να διατηρήσει ένα αλκαλικό περιβάλλον, ή αν οι επιβλαβείς μικρο-οργανισμοί αναπτυχθούν σε υπερβολικό βαθμό, ενδέχεται να συμβούν όλες οι πιθανές καταστροφές. Όπως ανέφερα προηγουμένως (και θα το ξαναπώ), αν εξετάσουμε προσεκτικά την κατάσταση, πίσω από κάθε σύμπτωμα κρύβεται το πρόβλημα της υπεροξύτητας και της υπερβολικής ανάπτυξης των μικροοργανισμών.

Ακόμη και για τα παραπανίσια κιλά, μπορείτε να ρίξετε το φταίξιμο σε ένα υπερβολικά όξινο εσωτερικό περιβάλλον. Ο οργανισμός, προσπαθώντας να αμυνθεί, δημιουργεί λιποκύτταρα για να απομακρύνει τα οξέα από τα ζωτικά όργανα και να τα προστατεύσει. Κατά μία έννοια, λοιπόν, το λίπος είναι σωτήριο για την ζωή μας. Λυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το σώμα δεν θέλει να το χάσει. Ακολουθώντας όμως μια διατροφή που στόχο έχει να δημιουργήσει αλκαλικό εσωτερικό περιβάλλον, ο οργανισμός δεν θα χρειάζεται πλέον το λίπος του.

Τα προβλήματα βάρους προέρχονται επίσης από την παρεμβολή ζυμομυκήτων και μυκήτων στην διαδικασία της πέψης. Οι διατροφικές ελλείψεις μπορεί να προκαλέσουν αύξηση του βάρους, εν μέρει γιατί πάντα αισθάνεστε πεινασμένοι. Συνήθως, το αίμα που έχει δηλητηριαστεί από μυκοτοξίνες κατευθύνεται στο ήπαρ για να αποτοξινωθεί, και το πρόσθετο αυτό έργο δεν επιτρέπει στο όργανο να μεταβολίσει σωστά το λίπος και το σάκχαρο. Το χάος που επικρατεί σε έναν οργανισμό όπου η ισορροπία έχει διαταραχθεί, προκαλεί εξάντληση των επινεφριδίων και χαμηλά επίπεδα ενέργειας, με αποτέλεσμα την αύξηση του βάρους. Φαύλος κύκλος. Από τον οποίο μπορείτε πανεύκολα να βγείτε.

Ο Αριστοτέλης και τα παθήματα στον έρωτα

Φαίνεται ότι και οι μεγάλοι φιλόσοφοι δεν τα κατάφερναν καλύτερα στα ερωτικά τους απ' τους υπόλοιπους άνδρες. Διαβάστε για τις γυναίκες του Αριστοτέλη και το πάθημά του

Για να βρούμε έναν μεγάλο φιλόσοφο που να έχει παντρευτεί κανονικά, πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον Αριστοτέλη, ο οποίος ήξερε πάρα πολύ καλά να συνδυάζει τη στοχαστική ζωή με την συζυγική. Αυτός παντρεύτηκε την Πυθία κι έκανε μαζί της μια κόρη. Και δεν σταμάτησε εκεί: όταν χήρεψε συγκατοίκησε με μια άλλη γυναίκα, την Ερπυλλίδα, η οποία του έδωσε έναν γιο, τον Νικόμαχο. Από τη θέρμη με την οποία αναφέρεται και στις δύο γυναίκες στην διαθήκη του, συμπεραίνουμε ότι και οι δύο σχέσεις του ήταν ευτυχισμένες: ο Σταγειρίτης γράφει ρητά στη διαθήκη του ότι θέλει η γυναίκα του να ταφεί δίπλα στον ίδιο και αφήνει στην Ερπυλλίδα ένα μεγάλο μέρος της κληρονομιάς του.

Το πόσο βαθιά ήταν ριζωμένη η ιδέα της ασυμβατότητας της φιλοσοφικής δραστηριότητάς με τις γυναικοδουλειές φαίνεται κι από το γεγονός, ότι ακόμα και τον άψογο «δάσκαλο των σοφών» (Δάντης) στους αιώνες που ακολούθησαν, τον συκοφάντησαν και του απέδωσαν μια πολύ λιγότερο τιμητική εικόνα για τις σχέσεις του με το άλλο φύλο. Πρόκειται συγκεκριμένα για την ιστορία του Αριστοτέλη και της Φυλλίδας, του σοφού και της όμορφης εταίρας. Η ιστορία έφτασε μέχρι τις μέρες μας μέσω της αραβικής μετάφρασης (Καλίλα ουά Ντίμνα) ενός ινδικού κειμένου (Παντσατάντρα), η οποία διαδόθηκε μέσα από διάφορες μεσαιωνικές αφηγήσεις που συνοδεύονταν από καλλιτεχνικές απεικονίσεις, ανάμεσα στις οποίες η πιο γνωστή είναι μια ξυλογραφία του Χανς Μπάλντουνγκ.

Η Φυλλίς συναντάει τον Αλέξανδρο, που μαθήτευε στον Αριστοτέλη και τον ξεμυαλίζει με τα κάλλη της. Και τον αποσπά από τα μαθήματα. Ο Αριστοτέλης παραπονέθηκε στον βασιλιά, ο οποίος απαγορεύει στον ερωτοχτυπημένο γιο του να συναντιέται με την όμορφη κυρία. Εκείνη εκδικείται, υποσχόμενη στον φιλόσοφο την εύνοιά της -με την προϋπόθεση ότι θα πέσει στα τέσσερα και θα της επιτρέψει να τον καβαλικέψει. Μην μπορώντας ν’ αντισταθεί στην καλλίγραμμη ομορφιά της, ο Αριστοτέλης δέχεται, χωρίς να ξέρει ότι η πονηρή πλανεύτρα έχει ειδοποιήσει τον ίδιο τον βασιλιά για το θέαμα που θ’ ακολουθούσε: ο μεγάλος διανοητής γίνεται έτσι περίγελος της μακεδονικής αυλής. Ντροπιασμένος, αποσύρεται σ’ ένα νησί για να γράψει ένα δοκίμιο σχετικά με την γυναικεία διπλοπροσωπία.

Ανθολόγιο Αττικής Πεζογραφίας

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΙΝΗΝ

ΔΗΜ 20.11–17

Ο νόμος του Λεπτίνη είναι αντίθετος προς το ήθος της αθηναϊκής πολιτείας

Ο Κτήσιππος ήταν γιος του Χαβρία, τριήραρχου που σκοτώθηκε κοντά στη Χίο το 357 π.Χ. Ο Δημοσθένης, ως συνήγορος του Κτήσιππου, αντίκειται με τον λόγο του αυτόν σε νόμο του Λεπτίνη, που προέβλεπε την κατάργηση της ἀτελείας , δηλαδή της απαλλαγής των ευεργετών της Αθήνας από τους φόρους, νόμο με τον οποίον ο Λεπτίνης, σε μια εποχή οικονομικής στενότητας για την πόλη, προσπάθησε να αυξήσει τις πηγές των εσόδων της (354 π.Χ.). Στην αρχή του λόγου, από τον οποίο απουσιάζει ένα τυπικό προοίμιον, ο ρήτορας τόνισε ότι στη συγκεκριμένη δίκη δεν υπερασπιζόταν τα συμφέροντα μόνον του Κτήσιππου, αλλά κυρίως της ίδιας της πόλης, η οποία με την κατάργηση της ἀτελείας θα υφίστατο μεγάλη βλάβη, δικαιώνοντας όσους την κατηγορούσαν ως φθονερή, αναξιόπιστη και αχάριστη.

[11] Ὅτι τοίνυν οὐδ’ ἐστὶν ὅλως, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τοῦ
ἤθους τοῦ ὑμετέρου κύριον ποιῆσαι τοιοῦτον νόμον, καὶ τοῦτο
πειράσομαι δεῖξαι διὰ βραχέων, ἕν τι τῶν πρότερον πεπρα-
γμένων τῇ πόλει διεξελθών. λέγονται χρήμαθ’ οἱ τριάκοντα
δανείσασθαι παρὰ Λακεδαιμονίων ἐπὶ τοὺς ἐν Πειραιεῖ.
ἐπειδὴ δ’ ἡ πόλις εἰς ἓν ἦλθεν καὶ τὰ πράγματ’ ἐκεῖνα
κατέστη, πρέσβεις πέμψαντες οἱ Λακεδαιμόνιοι τὰ χρήματα
ταῦτ’ ἀπῄτουν. [12] λόγων δὲ γιγνομένων καὶ τῶν μὲν τοὺς
δανεισαμένους ἀποδοῦναι κελευόντων, τοὺς ἐξ ἄστεως, τῶν
δὲ τοῦτο πρῶτον ὑπάρξαι τῆς ὁμονοίας σημεῖον ἀξιούντων,
κοινῇ διαλῦσαι τὰ χρήματα, φασὶ τὸν δῆμον ἑλέσθαι συνεισ-
ενεγκεῖν αὐτὸν καὶ μετασχεῖν τῆς δαπάνης, ὥστε μὴ λῦσαι
τῶν ὡμολογημένων μηδέν. πῶς οὖν οὐ δεινόν, ὦ ἄνδρες
Ἀθηναῖοι, εἰ τότε μὲν τοῖς ἠδικηκόσιν ὑμᾶς ὑπὲρ τοῦ μὴ
ψεύσασθαι τὰ χρήματ’ εἰσφέρειν ἠθελήσατε, νῦν δ’ ἐξὸν
ὑμῖν ἄνευ δαπάνης τὰ δίκαια ποιῆσαι τοῖς εὐεργέταις, λύ-
σασι τὸν νόμον, ψεύδεσθαι μᾶλλον αἱρήσεσθε; ἐγὼ μὲν
οὐκ ἀξιῶ.

[13] Τὸ μὲν τοίνυν τῆς πόλεως ἦθος, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ
ἐπ’ ἄλλων πολλῶν καὶ ἐφ’ ὧν εἶπον ἴδοι τις ἂν τοιοῦτον,
ἀψευδὲς καὶ χρηστόν, οὐ τὸ λυσιτελέστατον πρὸς ἀργύριον
σκοποῦν, ἀλλὰ τί καὶ καλὸν πρᾶξαι. τὸ δὲ τοῦ θέντος τὸν
νόμον, τὰ μὲν ἄλλ’ ἔγωγ’ οὐκ οἶδα, οὐδὲ λέγω φλαῦρον
οὐδὲν οὐδὲ σύνοιδα, ἐκ δὲ τοῦ νόμου σκοπῶν εὑρίσκω πολὺ
τούτου κεχωρισμένον. [14] φημὶ τοίνυν ἐγὼ κάλλιον εἶναι τοῦτον
ὑμῖν ἀκολουθῆσαι περὶ τοῦ λῦσαι τὸν νόμον ἢ ὑμᾶς τούτῳ
περὶ τοῦ θέσθαι, καὶ λυσιτελέστερον εἶναι καὶ ὑμῖν καὶ
τούτῳ τὴν πόλιν πεπεικέναι Λεπτίνην ὅμοιον αὐτῇ γενέσθαι
δοκεῖν ἢ αὐτὴν ὑπὸ τούτου πεπεῖσθαι ὁμοίαν εἶναι τούτῳ·
οὐδὲ γὰρ εἰ πάνυ χρηστός ἐσθ’, ὡς ἐμοῦ γ’ ἕνεκ’ ἔστω,
βελτίων ἐστὶ τῆς πόλεως τὸ ἦθος.

[15] Νομίζω τοίνυν ὑμᾶς, ὦ ἄνδρες δικασταί, ἄμεινον ἂν περὶ
τοῦ παρόντος βουλεύσασθαι, εἰ κἀκεῖνο μάθοιτε, ὅτι ᾧ μόνῳ
μείζους εἰσὶν αἱ παρὰ τῶν δήμων δωρειαὶ τῶν παρὰ τῶν
ἄλλων πολιτειῶν [διδομένων], καὶ τοῦτ’ ἀφαιρεῖται νῦν τῷ
νόμῳ. τῇ μὲν γὰρ χρείᾳ τῇ τῶν εὑρισκομένων τὰς δωρειὰς
οἱ τύραννοι καὶ οἱ τὰς ὀλιγαρχίας ἔχοντες μάλιστα δύνανται
[τιμᾶν]· πλούσιον γὰρ ὃν ἂν βούλωνται παραχρῆμ’ ἐποίησαν·
τῇ δὲ τιμῇ καὶ τῇ βεβαιότητι τὰς παρὰ τῶν δήμων δωρειὰς
εὑρήσετ’ οὔσας βελτίους. [16] τό τε γὰρ μὴ μετ’ αἰσχύνης ὡς
κολακεύοντα λαμβάνειν, ἀλλ’ ἐν ἰσηγορίᾳ δοκοῦντ’ ἄξιόν
τινος εἶναι τιμᾶσθαι τῶν καλῶν ἐστι, τό θ’ ὑπὸ τῶν ὁμοίων
ἑκόντων θαυμάζεσθαι τοῦ παρὰ τοῦ δεσπότου λαμβάνειν
ὁτιοῦν κρεῖττον εἶναι δοκεῖ. παρὰ μὲν γὰρ ἐκείνοις μείζων
ἐστὶν ὁ τοῦ μέλλοντος φόβος τῆς παρούσης χάριτος, παρὰ
δ’ ὑμῖν ἀδεῶς ἃν λάβῃ τις ἔχειν ὑπῆρχε τὸν γοῦν ἄλλον
χρόνον. [17] ὁ τοίνυν τὴν πίστιν ἀφαιρῶν τῶν δωρειῶν νόμος,
οὗτος, ᾧ μόνῳ κρείττους εἰσὶν αἱ παρ’ ὑμῶν δωρειαί, τοῦτ’
ἀφαιρεῖται. καίτοι τῶν ἁπασῶν ἧς ἄν τινος πολιτείας τὸ
κομίζεσθαι τοὺς εὔνους τοῖς καθεστῶσιν χάριν ἐξέλῃς, οὐ
μικρὰν φυλακὴν αὐτῶν ταύτην ἀφῃρηκὼς ἔσει.

***
[11] Έπειτα ότι ουδέ είναι εν γένει ίδιον του χαρακτήρος σας, ω άνδρες Αθηναίοι, το να δώσετε κύρος εις τοιούτον νόμον, και τούτο θα προσπαθήσω να σας αποδείξω δι' ολίγων, αφού σας διηγηθώ μίαν από τας πράξεις τας οποίας έχει πράξει η πατρίς μας κατά το παρελθόν. Λέγεται ότι οι Τριάκοντα εδανείσθησαν χρήματα παρά των Λακεδαιμονίων διά να πολεμήσουν εκείνους οι οποίοι είχον καταλάβει τον Πειραιά. Αφού δε η πατρίς ηνώθη και κατέπαυσεν η ταραχή εκείνη της διαιρέσεως, πέμψαντες πρέσβεις οι Λακεδαιμόνιοι εζήτουν εκείνα τα χρήματα. [12] Ενώ δε εγίνετο συζήτησις και άλλοι μεν εζήτουν να αποδώσουν τα χρήματα εκείνοι οι οποίοι τα εδανείσθησαν, οι εις το άστυ μείναντες ολιγαρχικοί, άλλοι προέβαλλον την αξίωσιν να εξοφλήσουν από κοινού τα χρήματα και τούτο να είναι η πρώτη ένδειξις της ομονοίας, λέγουν ότι ο λαός προετίμησε να συνεισφέρη και αυτός και να λάβη μέρος εις την δαπάνην ώστε να μη αθετήση τίποτε από τα συμπεφωνημένα. Πώς λοιπόν δεν είναι φοβερόν πράγμα, ω άνδρες Αθηναίοι, αν τότε μεν, διά να φανήτε πιστοί εις τον λόγον σας ηθελήσατε να συνεισφέρετε χρήματα δι' εκείνους οι οποίοι σας είχον βλάψει, τώρα δε, ενώ είναι εις την εξουσίαν σας να κάμετε εις τους ευεργέτας σας ό,τι απαιτεί το δίκαιον διά της ακυρώσεως του νόμου, θα προτιμήσετε μάλλον να ψευσθήτε; Εγώ τουλάχιστον δεν το εγκρίνω.

[13] Λοιπόν, τον μεν χαρακτήρα της πόλεως, ω άνδρες Αθηναίοι, και από άλλα πολλά και από όσα είπον, δύναται να ίδη κανείς ότι είναι τοιούτος, ειλικρινής δηλαδή και τίμιος και ότι δεν αποβλέπει προς κάθε τι οικονομικώς ωφέλιμον, αλλά εις ό,τι είναι και ευγενές διά να το πράξη. Τον δε χαρακτήρα του εισαγαγόντος τον νόμον, κατά μεν τα άλλα εγώ δεν γνωρίζω ούτε λέγω τίποτε εξευτελιστικόν ούτε και γνωρίζω άλλως τε, αλλά παρατηρών εκ του νόμου τον οποίον εισηγήθη ευρίσκω ότι διαφέρει πολύ από τον χαρακτήρα της πατρίδος. [14] Διισχυρίζομαι λοιπόν ότι είναι εντιμότερον να ακολουθήση ούτος σας διά να ακυρώσετε τον νόμον παρά σεις ν' ακολουθήσετε τούτον προς επικύρωσιν αυτού και ότι είναι ωφελιμώτερον και εις σας και εις τούτον να πείση η πατρίς τον Λεπτίνην να φαίνεται ότι έγινεν όμοιος με αυτήν παρά να πεισθή αύτη από αυτόν να του ομοιάση. Και χρηστότατος ακόμη εάν είναι, (και όσον εξαρτάται από εμέ τουλάχιστον, ας είναι χρηστότατος) ούτε τότε είναι ανώτερος της πατρίδος κατά τον χαρακτήρα. 

[15] Νομίζω λοιπόν, κύριοι δικασταί, ότι θα εσκέπτεσθε καλύτερον εις την προκειμένην περίπτωσιν, εάν ηθέλετε μάθει και το άλλο, ότι εκείνο κατά το οποίον υπερέχουν αι παρά των δημοκρατιών διδόμεναι δωρεαί, από τας παρά των άλλων πολιτειών διδομένας, και τούτο σας το αφαιρεί ο Λεπτίνης με τον νόμον τον οποίον εισάγει. Διότι ως προς την υλικήν ωφέλειαν των λαμβανόντων τας δωρεάς οι τύραννοι και οι έχοντες τα ολιγαρχικά πολιτεύματα μετά μεγίστης ευκολίας δύνανται να απονέμωσι τιμάς. Διότι παρευθείς κάμνουν πλούσιον εκείνον που θέλουν· ως προς δε την τιμήν και την σταθερότητα θέλετε εύρει ότι είναι καλύτεραι αι παρά των δημοκρατιών διδόμεναι δωρεαί. [16] Διότι και το να μη λαμβάνη κανείς την δωρεάν μετ' αισχύνης, ως κόλαξ, αλλά να τιμάται εν πολιτεία εχούση ίσην δι' όλους ελευθερίαν, θεωρούμενος ότι είναι άξιος κάποιας τιμής, τούτο είναι εκ των εντίμων, καθώς και το να θαυμάζεται υπό των ομοίων του αυθορμήτως φαίνεται ότι είναι εντιμότερον από το να λαμβάνη οτιδήποτε παρά του δεσπότου. Διότι εις μεν τας ολιγαρχίας ο φόβος περί του μέλλοντος είναι ανώτερος από την χαράν της χορηγίας, εις δε τας δημοκρατίας, όσα τυχόν λάβη κανείς, ηδύνατο να τα έχη αφόβως, τουλάχιστον κατά τον προτού χρόνον. [17] Λοιπόν ούτος ο νόμος, ο οποίος αφαιρεί την πίστιν των δωρεών, αφαιρεί ακριβώς εκείνο κατά το οποίον υπερέχουν αι παρ' υμών διδόμεναι δωρεαί. Εκτός δε τούτου, εάν εξ όλων ανεξαιρέτως των πολιτειών αφαιρέσης το να λαμβάνουν ανταμοιβήν οι διακείμενοι ευνοϊκώς προς την καθεστηκυίαν τάξιν, θα αφαιρέσης από αυτάς υποστήριγμα το οποίον δεν είναι μικρόν.

ΟΜΗΡΟΣ: Ὀδύσσεια (5.171-5.227)

Ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,

καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
«Ἄλλο τι δὴ σύ, θεά, τόδε μήδεαι οὐδέ τι πομπήν,
ἥ με κέλεαι σχεδίῃ περάαν μέγα λαῖτμα θαλάσσης,
175 δεινόν τ᾽ ἀργαλέον τε· τὸ δ᾽ οὐδ᾽ ἐπὶ νῆες ἐῗσαι
ὠκύποροι περόωσιν, ἀγαλλόμεναι Διὸς οὔρῳ.
οὐδ᾽ ἂν ἐγὼν ἀέκητι σέθεν σχεδίης ἐπιβαίην,
εἰ μή μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι
μή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.»
180 Ὣς φάτο, μείδησεν δὲ Καλυψώ, δῖα θεάων,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ᾽ ἔφατ᾽ ἔκ τ᾽ ὀνόμαζεν·
«Ἦ δὴ ἀλιτρός γ᾽ ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς,
οἷον δὴ τὸν μῦθον ἐπεφράσθης ἀγορεῦσαι.
ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθε
185 καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστος
ὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,
μή τί τοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.
ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι, ἅσσ᾽ ἂν ἐμοί περ
αὐτῇ μηδοίμην, ὅτε με χρειὼ τόσον ἵκοι·
190 καὶ γὰρ ἐμοὶ νόος ἐστὶν ἐναίσιμος, οὐδέ μοι αὐτῇ
θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι σιδήρεος, ἀλλ᾽ ἐλεήμων.»
Ὣς ἄρα φωνήσασ᾽ ἡγήσατο δῖα θεάων
καρπαλίμως· ὁ δ᾽ ἔπειτα μετ᾽ ἴχνια βαῖνε θεοῖο.
ἷξον δὲ σπεῖος γλαφυρὸν θεὸς ἠδὲ καὶ ἀνήρ,
195 καί ῥ᾽ ὁ μὲν ἔνθα καθέζετ᾽ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη
Ἑρμείας, νύμφη δ᾽ ἐτίθει πάρα πᾶσαν ἐδωδήν,
ἔσθειν καὶ πίνειν, οἷα βροτοὶ ἄνδρες ἔδουσιν·
αὐτὴ δ᾽ ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσῆος θείοιο,
τῇ δὲ παρ᾽ ἀμβροσίην δμῳαὶ καὶ νέκταρ ἔθηκαν.
200 οἱ δ᾽ ἐπ᾽ ὀνείαθ᾽ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.
αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,
τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Καλυψώ, δῖα θεάων·
«Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν᾽ Ὀδυσσεῦ,
οὕτω δὴ οἶκόνδε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
205 αὐτίκα νῦν ἐθέλεις ἰέναι; σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης.
εἴ γε μὲν εἰδείης σῇσι φρεσὶν ὅσσα τοι αἶσα
κήδε᾽ ἀναπλῆσαι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι,
ἐνθάδε κ᾽ αὖθι μένων σὺν ἐμοὶ τόδε δῶμα φυλάσσοις
ἀθάνατός τ᾽ εἴης, ἱμειρόμενός περ ἰδέσθαι
210 σὴν ἄλοχον, τῆς τ᾽ αἰὲν ἐέλδεαι ἤματα πάντα.
οὐ μέν θην κείνης γε χερείων εὔχομαι εἶναι,
οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, ἐπεὶ οὔ πως οὐδὲ ἔοικε
θνητὰς ἀθανάτῃσι δέμας καὶ εἶδος ἐρίζειν.»
Τὴν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
215 «πότνα θεά, μή μοι τόδε χώεο· οἶδα καὶ αὐτὸς
πάντα μάλ᾽, οὕνεκα σεῖο περίφρων Πηνελόπεια
εἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεθός τ᾽ εἰσάντα ἰδέσθαι·
ἡ μὲν γὰρ βροτός ἐστι, σὺ δ᾽ ἀθάνατος καὶ ἀγήρως.
ἀλλὰ καὶ ὣς ἐθέλω καὶ ἐέλδομαι ἤματα πάντα
220 οἴκαδέ τ᾽ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι.
εἰ δ᾽ αὖ τις ῥαίῃσι θεῶν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,
τλήσομαι ἐν στήθεσσιν ἔχων ταλαπενθέα θυμόν·
ἤδη γὰρ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα
κύμασι καὶ πολέμῳ· μετὰ καὶ τόδε τοῖσι γενέσθω.»
225 Ὣς ἔφατ᾽, ἠέλιος δ᾽ ἄρ᾽ ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθεν·
ἐλθόντες δ᾽ ἄρα τώ γε μυχῷ σπείους γλαφυροῖο
τερπέσθην φιλότητι, παρ᾽ ἀλλήλοισι μένοντες.

***
Ρίγησε που την άκουσε πολύπαθος και θείος,
ύστερα μίλησε ο Οδυσσεύς, και πέταξαν τα λόγια του σαν τα πουλιά:
«Το βλέπω· άλλο, θεά, έχεις στον νου σου, όχι τον γυρισμό μου·
που με παρακινείς με μια σχεδία να περάσω
το μέγα κύμα της θαλάσσης, τόσο αποτρόπαιο και φοβερό, που μήτε
ισόρροπα και γρήγορα καράβια να το περάσουν δεν μπορούν,
κι ας έχουν πίσω τους πρίμο το αγέρι του Διός.
Σ᾽ το λέω, εγώ δεν πρόκειται ν᾽ ανέβω σε σχεδία,
αν πράγματι εσύ δεν το ᾽χεις αποφασισμένο.
Εκτός κι αν δέχεσαι τον μέγα όρκο να προφέρεις,
πως άλλο πια κακό δεν σκέφτεσαι για μένα.»
180 Όπως τον άκουσε η Καλυψώ, αρχοντική θεά, του χαμογέλασε,
το χέρι της απλώνει και τον χάιδεψε, μετά μιλώντας είπε:
«Ω, παραείσαι πονηρός κι όχι μονάχα ξύπνιος,
που τόλμησες να ξεστομίσεις τέτοιο λόγο. Λοιπόν, ορκίζομαι
σ᾽ αυτή τη γη και στον απέραντο ουρανό που μας σκεπάζει,
στο κατακόρυφο νερό της Στύγας —
όρκος πιο φοβερός και πιο μεγάλος δεν έγινε
για τους μακάριους θεούς:
αληθινά δεν σκέφτομαι κακό για σένα· όσα στον νου μου έχω και στοχάζομαι,
θα τα σκεφτόμουν και για μένα, αν τύχαινε την ίδια να με βρει
παρόμοια ανάγκη. Σ᾽ το βεβαιώνω:
190 είναι καλόγνωμος ο νους μου, δεν κρύβω μες στα στήθη
καρδιά από σίδερο, σπλαχνίζομαι κι εγώ.»
Έτσι του μίλησε η αρχοντική θεά, και πήρε
να βαδίζει με γοργό ρυθμό. Εκείνος πήγαινε στα χνάρια της,
ωσότου σίμωσαν στο βάθος της σπηλιάς — ένας θνητός και μια θεά.
Κάθησε αυτός στο ίδιο κάθισμα από όπου λίγο πριν ανασηκώθηκε ο Ερμής,
και τότε η νεράιδα τού παρέθεσε τραπέζι·
να φάει, να πιει, καθώς που τρων και πίνουν οι βροτοί. Αντίκρυ του,
στον θείο Οδυσσέα πήρε τη θέση της κι η ίδια,
οι δούλες τής προσφέρουν νέκταρ κι αμβροσία,
200 κι οι δυο τους άπλωσαν τα χέρια τους στο έτοιμο δείπνο.
Κι όταν ευφράνθηκαν με το φαΐ, με το πιοτό,
τον λόγο πήρε η Καλυψώ, αρχοντική θεά, του είπε:
«Λαερτιάδη διογέννητε, πολύτροπε Οδυσσέα,
τόσο πολύ πεθύμησες το σπίτι σου;
τώρα αμέσως θέλεις να γυρίσεις στην πατρίδα;
Πήγαινε στο καλό λοιπόν.
Κι όμως αν ήξερες ποια πάθη γράφει η μοίρα σου να κακοπάθεις,
προτού πατήσεις χώμα πατρικό,
εδώ μαζί μου θα ᾽μενες, φύλακας νοικοκύρης της σπηλιάς.
Θα ᾽σουν κι αθάνατος, μόλο που σε φλογίζει ο πόθος της γυναίκας σου,
210 σε τυραννά ο καημός για να την ξαναδείς, μέρα και νύχτα.
Κι όμως δεν θα ᾽λεγα πως είμαι κατώτερή της,
μήτε στην όψη μήτε και στο ανάστημα.
Έτσι κι αλλιώς, καθόλου δεν τους πρέπει, θνητές
να ανταγωνίζονται θεές στης ομορφιάς τη χάρη.»
Ανταποκρίθηκε μιλώντας ο Οδυσσέας πολύγνωμος:
«Ω σεβαστή θεά, παρακαλώ σε μην πικραίνεσαι μαζί μου·
το είδα και καλά το ξέρω, η Πηνελόπη
αντίκρυ σου, όσο κι αν δεν της λείπει η φρόνηση,
σου υπολείπεται και στη μορφή και στο παράστημα.
Είναι θνητή, κι εσύ ᾽σαι αθάνατη, στον χρόνο αγέραστη.
Κι όμως εν γνώσει μου το θέλω και το επιθυμώ, απ᾽ το πρωί ως το βράδυ,
220 σπίτι μου να γυρίσω, να δω κι εγώ τη μέρα της επιστροφής.
Κι αν, όπως λες, κάποιος θεός θελήσει
να με χτυπήσει καταμεσής στο μπλάβο πέλαγος, θα το υπομείνω·
ξέρει η καρδιά μου μες στα στήθη μου να υπομένει, γιατί
έχω πάθει πολλά πάθη και δοκιμάστηκα πολύ στο κύμα και στη μάχη.
Λοιπόν, μαζί με τ᾽ άλλα, ας πάει κι αυτό.»
Σώπασε να μιλά. Και τότε άρχισε να δύει ο ήλιος,
έπεσε το σκοτάδι. Προχώρησαν οι δυο στο κοίλο βάθος της σπηλιάς,
κοιμήθηκαν μαζί, και χάρηκαν μαζί φιλί κι αγκάλη.

Ποτέ μην υποτιμάτε έναν εσωστρεφή

Τους εσωστρεφείς και τις ξεχωριστές ικανότητές τους περιγράφει η συγγραφέας Susan Cain, στο best seller «Ήρεμη δύναμη – οι κρυφές ικανότητες των εσωστρεφών εφήβων»:

Τι είναι όμως οι εσωστρεφείς; Είναι ένας ψυχολογικός όρος που, σε γενικές γραμμές, περιγράφει όσους απολαμβάνουν την παρέα των άλλων, αλλά τους αρέσει να περνάνε χρόνο και μόνοι. Είναι παρατηρητικοί. Ενδεχομένως να ακούνε περισσότερο και να μιλάνε λιγότερο. Το να είστε εσωστρεφείς σημαίνει ότι έχετε μια έντονη εσωτερική ζωή και ότι θεωρείτε αυτή την εσωτερική ζωή σημαντική.

Αν ο εσωστρεφής είναι κάποιος που έχει το βλέμμα στραμμένο μέσα του, ο εξωστρεφής είναι ακριβώς το αντίθετο. Οι εξωστρεφείς διαπρέπουν στις ομάδες και αντλούν ενέργεια όταν βρίσκονται με άλλους.

Ακόμα κι αν εσείς δεν είστε εσωστρεφείς, πιθανόν να υπάρχουν κάποιοι στην οικογένειά σας ή στον κύκλο των φίλων σας. Οι εσωστρεφείς αποτελούν το 1/3 με 1/2του πληθυσμού – που σημαίνει ένας στους δύο ή στους τρεις ανθρώπους που γνωρίζετε.

Μερικές φορές είναι εύκολο να τους εντοπίσει κανείς. Είναι εκείνοι που κουλουριάζονται στον καναπέ με ένα βιβλίο, με το τάμπλετ ή το λάπτοπ αντί να περιστοιχίζονται από κόσμο. Στα μεγάλα πάρτι ίσως τους δείτε να μιλάνε με μια χούφτα φίλους – σίγουρα όχι να χορεύουν στα τραπέζια. Στην τάξη κάποιες φορές κοιτάνε αλλού όταν ο καθηγητής ρωτάει ποιος θέλει να μιλήσει. Και προσέχουν – απλώς προτιμάνε να ακολουθούν σιωπηλά και να συμμετέχουν όταν είναι έτοιμοι.

Άλλες φορές οι εσωστρεφείς καταφέρνουν πολύ καλά να κρύβουν την πραγματική τους φύση. Μπορεί να περάσουν απαρατήρητοι στις σχολικές αίθουσες και στην τραπεζαρία του σχολείου, παριστάνοντας τους εξωστρεφείς, ενώ βαθιά μέσα τους ανυπομονούν να δραπετεύσουν από το πλήθος και να περάσουν χρόνο μόνοι.

Το να είναι κανείς εσωστρεφής δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και ντροπαλός. Είναι μια σημαντική διαφορά αυτή. Οι εσωστρεφείς μπορεί να είναι ντροπαλοί, φυσικά. Υπάρχουν και ντροπαλοί εξωστρεφείς όμως. Η ντροπαλή συμπεριφορά μπορεί να μοιάζει με εσωστρέφεια – κάνει τους ανθρώπους να φαίνονται σιωπηλοί και συνεσταλμένοι. Όπως και η εσωστρέφεια, το αίσθημα της ντροπής είναι αρκετά σύνθετο. Εμπεριέχει πολλά επίπεδα.

Μπορεί να προέρχεται από νευρικότητα ή ανασφάλεια για το αν θα γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους. Μπορεί να προέρχεται από τον φόβο μην κάνουν κάποιο λάθος. Ακριβώς όπως και η εσωστρέφεια, η ντροπή έχει τα πλεονεκτήματά της.

Τα ντροπαλά παιδιά τείνουν να είναι πιστοί φίλοι, και διαθέτουν φιλότιμο, συμπόνια και δημιουργικότητα. Και οι ντροπαλοί και οι εσωστρεφείς είναι καταπληκτικοί ακροατές. Και μέσω αυτής τους της ικανότητας είναι καλοί σε ό,τι αφορά την παρατήρηση, τη μάθηση και τα επίπεδα ωριμότητας.

Ο δεκάλογος που ακολουθεί αποτελεί μία καλή υπενθύμιση των ικανοτήτων τους στους εσωστρεφείς, και υπογραμμίζει στους εξωστρεφείς ότι ο σιωπηλός άγνωστος στο απέναντι γραφείο, διαμέρισμα ή αυτοκίνητο έχει πολλά να πει: απλώς προτιμά να επιλέξει το πώς και το πότε θα το κάνει.

• Μια σιωπηλή ιδιοσυγκρασία είναι μια κρυμμένη υπερδύναμη.
• Υπάρχει μια λέξη για τους «ανθρώπους που είναι πολύ απορροφημένοι στις σκέψεις τους»: στοχαστές.
• Οι περισσότερες σπουδαίες ιδέες πηγάζουν από την απομόνωση.
• Μπορείς να τεντωθείς σαν λάστιχο. Μπορείς να κάνεις ό,τι κι ένας εξωστρεφής, ακόμα και να βρεθείς στο φως των προβολέων. Θα υπάρχει πάντα χρόνος για ησυχία αργότερα.
• Αλλά ακόμα κι αν χρειαστεί να τεντωθείς σε κάποιες περιπτώσεις, θα πρέπει να ξαναγυρίσεις στον πραγματικό σου εαυτό όταν τελειώσεις.
• Δύο ή τρεις στενοί φίλοι σημαίνουν περισσότερα απ’ ό,τι εκατό γνωστοί (παρόλο που και οι γνωστοί είναι κι αυτοί πολύ σημαντικοί).
• Οι εσωστρεφείς και οι εξωστρεφείς είναι το γιν και το γιανγκ – αγαπάμε και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο.
• Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν θέλεις να αποφύγεις τις συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων στους διαδρόμους του σχολείου.
• Δεν χρειάζεται να είσαι φωνακλάς για να είσαι αρχηγός. Πάρε παράδειγμα τον Μαχάτμα Γκάντι.
• Και μιας και αναφερθήκαμε στον Γκάντι, έχει πει το εξής: «Με έναν ευγενικό τρόπο μπορείς να ταρακουνήσεις τον κόσμο».

Τα χαρακτηριστικά του απόλυτου εραστή σύμφωνα με το γιν-γιανγκ

Η κινεζική παράδοση έχει προσφέρει τη σοφία της για πάρα πολλά θέματα που αφορούν τον ανθρώπινο ψυχισμό κι έχει μελετήσει σε βάθος τη σύνδεσή του με τη φύση, τη μοίρα, το σώμα, το καλό, το κακό, το δίκαιο. Πολλές είναι οι ρήσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τη σύγχρονη φιλοσοφία και προκύπτουν από την κινεζική παράδοση, καθώς μετρά έναν από τους αρχαιότερους και πιο πλούσιους πολιτισμούς. Ανάμεσα λοιπόν στο καλό και το κακό βρίσκεται η ισορροπία. Μέσα στην ισορροπία, ο έρωτας. Έτσι λοιπόν, ο Απόλυτος Εραστής:

1. Έχει ταπεινότητα

2. Είναι διατεθειμένος να αφήσει το ταίρι του να πάρει το πάνω χέρι

3. Προσφέρει την υποστήριξη του και τη συμπάθειά του προς το ταίρι του

4. Έχει καλή αίσθηση του χιούμορ και τη χρησιμοποιεί σωστά

5. Είναι ευγενικός με καλούς τρόπους

6. Είναι καλό παιδί από τη φύση του

7. Είναι ήρεμος και ψύχραιμος

8. Συμπονεί τους άλλους

9. Επιλέγει τις μάχες που θα δώσει με σοφία

10. Προτιμά να κερδίζει το ταίρι του παρά αυτός

11. Μιλάει με όμορφα λόγια για όλους και όλα

12. Έχει ωραίο γυμνασμένο σώμα

13. Κατέχει τη μετριοπάθεια

14. Μπορεί να κάνει ηθελημένη αποχή από την ερωτική επαφή χωρίς να χάσει το κέντρο του

15. Μπορεί να παίρνει σωστές αποφάσεις τη σωστή στιγμή

16. Του αρέσει να διδάσκει τους άλλους και να διδάσκεται από αυτούς

17. Τα λάθη του τα ερωτεύεται

18. Έχει αξίες και πιστεύω και τα υποστηρίζει με πάθος και σοφία

19. Συνήθως δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν

20. Δεν απαιτεί δε σαγηνεύει, προσκαλεί

21. Του αρέσει να γελά και το μεταδίδει στους άλλους

22. Μπορεί να κλάψει άφοβα

23. Είναι έμπιστος και μπορείς να στηριχτείς πάνω του

24. Έχει συναίσθηση του κινδύνου

25. Δεν έχει κρυφή ατζέντα

26. Του αρέσει να προσέχει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια

27. Είναι αισιόδοξος

28. Είναι διάφανος

29. Δεν έχει απωθημένα

30. Θεωρεί σημαντικό το χάδι

31. Αφήνει τα πράγματα καλύτερα από ό,τι τα βρήκε

32. Δεν αναζητά την τελειότητα

33. Αναζητά με πείσμα και επιμονή τον διαφωτισμό

34. Έχει αντοχές και διάρκεια

35. Συνήθως δεν παινεύεται

36. Ζει μια απλή ζωή

37. Στηρίζεται στον εαυτό του και στις δυνάμεις του για να κυνηγήσει και να κατακτήσει την ολοκλήρωση

38. Δεν αποζητά αλλά διεκδικεί

39. Μοιράζεται

40. Βρίσκει απόλαυση στην προσφορά

Η τελειότητα βρίσκεται πέρα από την ατέλεια

Η τελειότητα βρίσκεται μέσα σε μία ρυτίδα που δείχνει ότι μεγαλώνουμε όμορφα, σε μία ραγάδα στην κοιλιά μας που δείχνει ότι φέραμε στον κόσμο το παιδί μας, σε μία σελίδα που σημειώσαμε στο αγαπημένο μας βιβλίο κάτι που θέλουμε να θυμόμαστε, σε μία πιτσιλιά φαγητού που δείχνει ότι απολαύσαμε το φαγητό μας, σε μία σταγόνα νερού που δείχνει πόσο διψούσαμε, σε ένα ορθογραφικό λάθος μέσα σε ένα μήνυμα αγάπης που στείλαμε σε αυτόν, σε αυτήν που επιθυμούμε…

Πόσο εγκλωβιζόμαστε όμως στο κυνήγι της τελειότητας;
Πόσο εστιάζουμε σε ένα λάθος, καταστρέφοντας το ουσιαστικό μήνυμα και την αξία ενός πράγματος;
Πόσο συχνά νιώθουμε άγχος όταν αναζητώντας την τελειότητα δεν συγχωρούμε τον εαυτό μας και νιώθουμε ανεπάρκεια;
Πόσο συχνά νιώθουμε άγχος όταν αισθανόμαστε ότι δεν είναι όλα τέλεια, όταν όλα δεν είναι τακτοποιημένα ή τέλεια οργανωμένα;

Όμως…
Είναι απόλυτα φυσιολογικό και λογικό να αδυνατούμε να ανταποκριθούμε στις μόνιμα αυξανόμενες ανάγκες..

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να δυσκολευόμαστε να προγραμματίσουμε την καθημερινότητά μας πάντα..
Είναι απόλυτα φυσιολογικό να κάνουμε λάθη και ατέλειες…


Πώς θα μπορούσαμε όμως να δούμε την τελειότητα και να αποδεχτούμε την ατέλεια;
Το κλειδί είναι η έννοια της συμφιλίωσης… η έννοια της αποδοχής… οι προτεραιότητες στη ζωή μας, που μπορεί να μην είναι προτεραιότητες για τους άλλους και that’s ok…
Η συμφιλίωση με εμάς και η επιλογή της στάσης ζωής για να επενδύουμε το χρόνο μας εκεί που αξίζει.

Η μέρα έχει 24 ώρες, η εβδομάδα 168 ώρες, ο μήνας 720 ώρες…
Συμφιλίωση με το χρόνο, για να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να πενθήσει για όσα δεν καταφέραμε..
Εξάλλου, οι ευκαιρίες είναι μπροστά μας, αρκεί να αφήσουμε τον εαυτό μας να τις δει…

Και ακόμα και αν δεν ανταποκρίνεται σε ένα ιδανικό σενάριο που έχεις στο μυαλό σου, σκέψου πως κάποιες φορές αδυνατούμε να ανταποκριθούμε και that’s ok… γιατί ακόμα και αυτή η αποτυχία, βρίσκεται για να μας δείξει ότι έχουμε περιθώρια βελτίωσης.. ακόμα και αυτή η αποτυχία βρίσκεται για να μας δείξει ότι το σώμα μας ή το μυαλό μας, δεν μπορεί να ανταποκριθεί… και that’s ok… ακόμα και αυτή η αποτυχία βρίσκεται για να μας δείξει ότι είναι αρκετή η προσπάθειά μας και ότι την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε πολύ καλύτερα… ακόμα και αυτή η αποτυχία βρίσκεται γιατί αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε εκείνη τη στιγμή… αρκεί να μας αναγνωρίσουμε την προσπάθειά μας και να μας πούμε ένα μεγάλο μπράβο!

Perfection is beyond imperfection… αλλά η τελειότητα βρίσκεται μέσα μας και στην προσπάθεια που καταβάλλουμε για την εξέλιξή μας… αρκεί να μας την αναγνωρίσουμε…

Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι

«Να γελάς πιο πλούσια από όλους τους ευτυχισμένους. Να κλαις πιο αληθινά από όλους τους λυπημένους. Και να αγαπάς. Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι» -Μενέλαος Λουντέμης

Να γελάς, να κλαις, ν’ αγαπάς. Κι αν πληγωθώ; Με ρωτάτε συχνά. Κι αν πονέσω; Κι αν ο άλλος δεν μου συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο; Κι αν ο άλλος δεν είναι αντάξιος των προσδοκιών μου; Κι αν με εγκαταλείψει; Κι αν με απατήσει; Κι αν, κι αν;

Κι αν λοιπόν με αυτό τον τρόπο το μόνο που καταφέρνεις είναι να μη ζεις; Κι αν με αυτό τον τρόπο εγκλωβίζεσαι στους φόβους και στις σκέψεις σου; Κι αν με αυτό τον τρόπο μαθαίνεις να υψώνεις τείχη και άμυνες, που ενώ θεωρείς ότι σου προσφέρουν ασφάλεια, την ίδια στιγμή σε εγκλωβίζουν;

Να αγαπάς… Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι, είπε ο Λουντέμης. Να απολαύσεις αυτό το συναίσθημα και να μην το ακυρώνεις με τους φόβους σου. Να το απολαύσεις και να το διεκδικήσεις.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στην αγάπη, στην απόλαυση, στην ηδονή, στην έκφραση των συναισθημάτων και στην απόλαυσή τους. Μην φοβάσαι να αγαπήσεις. Μην φοβάσαι να αγαπηθείς.

Να βρεις όμως τον κατάλληλο άνθρωπο. Εκείνον που θα σε ακούσει, εκείνον που θα νιώσει τις ανάγκες και τα θέλω σου, εκείνον που δεν θα φοβηθεί να τσαλακωθεί μαζί σου. Στο δρόμο σου θα συναντήσεις και πολλούς που δεν θα είναι οι κατάλληλοι.

Θα υπάρξουν πολλές στιγμές που θα απογοητευτείς. Θα υπάρξουν πολλά βράδια που θα νιώθεις τα δάκρυά σου να κυλάνε και δεν θα μπορείς να σταματήσεις. Κι άλλα βράδια που θα υπάρχει ένα αναπάντητο γιατί.

Μην αφήσεις όμως το φόβο σου να κυριαρχήσει. Μην πιστέψεις ότι όλοι είναι ακατάλληλοι και ότι όλοι θα σε πληγώσουν. Μην κλειστείς μέσα. Να βγεις. Να γνωρίσεις. Να επικοινωνήσεις. Γιατί το αξίζεις. Αξίζεις να αγαπηθείς και αξίζεις να αγαπήσεις.

Οι λόγοι που ορισμένοι άνθρωποι φέρονται με κακία στους άλλους

Οι άνθρωποι γενικότερα, είμαστε ιδιαιτέρως κοινωνικά όντα που έχουν ανάγκη από θετικές σχέσεις. Επομένως, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα κίνητρα που έχουμε για να τα πηγαίνουμε καλά με τους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, δεν θα υπήρχε καμία πιθανότητα ύπαρξης της κοινωνίας μας, αν ιστορικά οι άνθρωποι δε συνεργάζονταν και δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους σε ένα μεγάλο βαθμό.

Ωστόσο, πολύ συχνά βλάπτουν εσκεμμένα ο ένας τον άλλον. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι θέλουν κάποιες φορές να πληγώσουν και να βλάψουν τους άλλους;

Δεκαετίες έρευνας αποδεικνύουν ότι πίσω από τη δημοφιλή πεποίθηση πως οι άνθρωποι γίνονται κακοί όταν θέλουν να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους, κρύβεται μία μεγάλη αλήθεια.

1. Η Θετική Ιδιαιτερότητα

Η θεωρία της «κοινωνικής ταυτότητας», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι έχουν μια βασική ψυχολογική ανάγκη για «θετική ιδιαιτερότητα». Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι έχουν μία θετικά προσδιορισμένη ανάγκη να αισθάνονται μοναδικοί σε σχέση με τους γύρω τους. Καθώς από τη φύση τους, έχουν την τάση να σχηματίζουν ομάδες, αυτή η ανάγκη για θετική διάκριση, επεκτείνεται και στις ομάδες που ανήκουν. Δηλαδή, τείνουν να βλέπουν πιο ευνοϊκά τις ομάδες που ανήκουν, παρά τις ομάδες που δεν ανήκουν. Και ως εκ τούτου, έχουν την τάση να βλέπουν λιγότερο θετικά τους ανθρώπους που δεν αποτελούν μέρος μίας ομάδας σε σχέση με αυτούς που ανήκουν κάπου.

Επίσης, αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό να συμβεί, όταν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων ή όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η ταυτότητα της ομάδας τους δοκιμάζεται η αμφισβητείται. Μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για τη εξέταση αυτής της πεποίθησης, διαπιστώνουν ότι οι άνθρωποι γενικότερα εμφανίζουν ενδείξεις ευνοιοκρατίας για την ομάδα τους, και επιπλέον, ενισχύεται θετικά η αυτοεκτίμηση τους και το αίσθημα της θετικότητας προς την ομάδας τους, όταν διαγράφονται άλλα μέλη από την ομάδα και θεωρούνται ως «παρείσακτα».

2. Οι Μειονεκτικές Συγκρίσεις

Η θεωρία της «κοινωνικής σύγκρισης», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους κάνουν συγκρίσεις με άλλους ανθρώπους και ότι αυτές οι συγκρίσεις μπορούν συχνά να μας κάνουν να αισθανόμαστε χειρότερα ή καλύτερα για τους εαυτούς μας. Καθώς, σε γενικές γραμμές προτιμάμε να αισθανόμαστε καλά, είμαστε επιρρεπείς στο να κάνουμε συγκρίσεις που θα μας επιτρέψουν να δούμε μειονεκτικά άλλους ανθρώπους.

Επιπλέον, η έρευνα που βασίζεται σε αυτή τη θεωρία, υποστηρίζει επίσης την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι πιο αρνητικοί απέναντι στους άλλους όταν νιώθουν ότι τους έχουν προσβάλει ή τους έχουν υποτιμήσει και ότι έτσι μπορούν να αισθάνονται καλύτερα για τον εαυτό τους και να βοηθηθούν στην αποκατάσταση της αυτοεκτίμησης τους.

Ένα παράδειγμα αυτού, μπορεί να δοθεί σε μια μελέτη, κατά την οποία όταν είπαν στους συμμετέχοντες ότι δεν ήταν ελκυστικοί, χρησιμοποιώντας πλαστή ανατροφοδότηση, βαθμολόγησαν τους άλλους, όχι μόνο ως λιγότερο ελκυστικούς, αλλά και ως λιγότερο έξυπνους και ευγενικούς σε σύγκριση με την ανατροφοδότηση ότι ήταν ελκυστικοί. Συνοψίζοντας, όταν οι συμμετέχοντες ένιωθαν προσβεβλημένοι, ήταν πιθανότερο να υποβιβάσουν τους άλλους.

3. Η Κλασική Προβολή

Ο Freud υποστήριξε δεκαετίες πριν, ότι οι άνθρωποι ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους και τα ελαττώματά τους, όταν πίστευαν ότι και άλλα άτομα είχαν τα ίδια αρνητικά χαρακτηριστικά με αυτούς. Βασικά, αν υποθέσουμε ότι αισθάνεστε ανέντιμοι, τότε είναι πιο πιθανό να βλέπετε τους άλλους ανθρώπους ως επίσης ανέντιμους και αυτό σας κάνει κατά μία έννοια, να αισθάνεστε πιο έντιμοι από αυτούς.

Υπάρχουν διάφορες μελέτες που υποστηρίζουν αυτή την ιδέα. Σε μια μελέτη, όταν είπαν σε κάποιους συμμετέχοντες ότι είχαν υψηλά επίπεδα εσωτερικού θυμού, πίστευαν ότι και τα άλλα άτομα εξέφραζαν θυμό και με αυτό τον τρόπο, ένιωθαν ότι δεν είχαν ιδιαίτερο θυμό μέσα τους.

4. Η Απειλή του «Εγώ»

Οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, εκδηλώνουμε αρκετή επιθετικότητα. Με άλλα λόγια, σε γενικές γραμμές, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν οι άνθρωποι αισθάνονται καλά ή άσχημα για τον εαυτό τους. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι εκείνη τη στιγμή που επιτίθενται, αισθάνονται χειρότερα για τον εαυτό τους από ό,τι συνήθως.

Αυτό το πεδίο έρευνας, έχει διαπιστώσει ότι η απειλούμενη αυτοεκτίμηση συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα αυξημένων επιθετικών συμπεριφορών. Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι νιώσουν προσβεβλημένοι, σε αντίθεση με το να λαμβάνουν εκτίμηση, είναι αρκετά πιθανό να κάνουν προσβλητικά σχόλια σε κάποιο άλλο άτομο.

Συμπέρασμα

Είτε αφορά στην προώθηση των ομάδων μας είτε των εαυτών μας, έχουμε την τάση να είμαστε πιο επιθετικοί, όταν η αυτοεκτίμηση μας αμφισβητείται και όταν δεν νιώθουμε ιδιαίτερα θετικά συναισθήματα για τους εαυτούς μας.

Όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, τότε είναι πιθανό να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με ανθρώπους που νομίζουμε ότι είναι σε χειρότερη θέση από εμάς, ώστε να βλέπουμε ότι έχουν περισσότερα αρνητικά χαρακτηριστικά από εμάς, προκειμένου να υποβαθμίσουμε τα άτομα που δεν είναι μέλη των ομάδων μας, καθώς και για να εκφράσουμε πιο άμεση επιθετικότητα προς τους ανθρώπους γενικότερα.

Η προσβολή, η υποτίμηση ή η επίκριση άλλων ανθρώπων μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα για το πώς αισθάνεστε εσείς για τον εαυτό σας, παρά για το χαρακτήρα του άλλου προσώπου. Η ανασφάλεια για τους ίδιους μας τους εαυτούς μας, ευθύνεται σε ένα μεγάλο βαθμό για την αποτύπωση της σκληρότητας που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία.

Συναισθηματική αποτοξίνωση: Πώς να καθαρίσετε το μυαλό σας από τις αρνητικές σκέψεις

Ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα συνταγή αποτοξίνωσης….

Αν αισθάνεστε ότι έχετε χάσει το ενδιαφέρον για την ζωή, αν υποφέρετε συχνά από τους φόβους και τις ιδεοληψίες σας, αν αισθάνεστε λυπημένος, αν δεν έχετε την δύναμη να ονειρευτείτε, αν δε μπορείτε να νιώσετε χαρά είναι επειδή η ψυχή σας έχει δηλητηριαστεί και το μυαλό σας έχει παραλύσει από τις τοξικές σκέψεις και τα τοξικά αρνητικά συναισθήματα. Και αυτή η τοξικότητα μπορεί να περάσει από την ψυχή σας στο σώμα. Η ψυχή σας κλαίει. Θα πρέπει να την ακούσετε και να της δώσετε χρόνο για να επουλώσει τις πληγές της και να ανακτήσει την δύναμη της.

Είναι σημαντικό να αποφύγετε τις αρνητικές σκέψεις, το αίσθημα κατωτερότητας και θλίψης που μόνο κακό κάνουν στην αγνότητα της ψυχής σας. Θα πρέπει να προσπαθήσετε να αισθάνεστε περισσότερη ευγνωμοσύνη και πίστη, να χαμογελάτε περισσότερο και να κάνετε καλά πράγματα και για τον εαυτό σας και για τους άλλους γιατί μονάχα έτσι θα είστε ικανοί να παράγετε θετικές σκέψεις. Θυμηθείτε πως η Συναισθηματική Αποτοξίνωση είναι ζωτικής σημασίας για να ανακτήσετε τη χαρά και την όρεξη για ζωή.

Η συνταγή για την Αποτοξίνωση της ψυχής

Συστατικά:

1 ματσάκι ευαισθητοποίηση και μια δυνατή απόφαση για να κάνετε βελτιωτικές αλλαγές στον εαυτό σας.

1 φλιτζάνι ευγνωμοσύνη για να αναγνωρίσετε ό,τι θετικό υπάρχει στην ζωή σας και να το εκτιμήσετε.

1 φλιτζάνι ευγένεια για να δείξετε και στους γύρω σας τις καλές σας προθέσεις.

1 φλιτζάνι προοπτική και ελπίδα που βασίζεται στην πραγματικότητα χωρίς αβάσιμες προσδοκίες.

2 κουταλιές της σούπας εμπιστοσύνη και πίστη.

Εμπιστοσύνη και πίστη στον εαυτό σας και στους συνανθρώπους σας.

Η Συναισθηματική Αποτοξίνωση είναι ζωτικής σημασίας για να θεραπεύσετε την ψυχή σας. Καθαρίστε την σκέψη σας από κάθε τι αρνητικό. Μάθετε να αναπνέετε βαθιά, να διαλογίζεστε, να τρώτε υγιεινά, να πίνετε άφθονο καθαρό νερό και κυρίως να μην ενθαρρύνετε τις σκέψεις που οδηγούν την ψυχή σας σε δυσφορία. Αποφύγετε τους αρνητικούς ανθρώπους και μην δίνετε βάση στην κριτική τους. Αλλάξτε τις αρνητικές σκέψεις με θετικές. Η ζωή μας έχει δυσάρεστες και δύσκολες καταστάσεις που θα πρέπει να μάθετε να διαχειρίζεστε με θετικό τρόπο.

Αγαπήστε και υπερασπιστείτε τον εαυτό σας και τις αξίες σας. Επιλέξτε θετικές και υγιείς συμπεριφορές και ζήστε με χαρά και γαλήνη που θα τρέφει την αυτοπεποίθησή σας και θα μπορείτε να ζήσετε καλύτερα.