Γιατί οι μαύρες τρύπες είναι τόσο φωτεινές;

Εξ ορισμού, οι μαύρες τρύπες είναι τόσο πυκνές που ούτε καν φως μπορεί να διαφύγει. Αλλά αν ρωτήσετε οποιονδήποτε αστροφυσικό θα σας αναφέρουν ότι οι μαύρες τρύπες συγκαταλέγονται σε μερικά από τα πιο φωτεινά αντικείμενα του σύμπαντος. Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;  

Η εικόνα δείχνει τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Messier 87, ένας μεγάλος γαλαξίας στο σμήνος της Παρθένου, που περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο φωτεινού αερίου που τραβιέται προς τα μέσα από τη βαρύτητα. Αυτή η μαύρη τρύπα βρίσκεται 55 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και έχει μάζα 6,5 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτήν του ήλιου. Λήφθηκε από το γιγάντιο Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων EHT (είναι μια μεγάλη συστοιχία τηλεσκοπίων αποτελούμενη από ένα παγκόσμιο δίκτυο ραδιοτηλεσκοπίων)

Η απάντηση, εν μέρει, είναι ότι οι μαύρες τρύπες δεν ζουν μόνες. Οι μαύρες τρύπες τέρατα στα κέντρα των γαλαξιών συνήθως περιβάλλονται από νέφη καυτού αερίου. Καθώς αυτό το υλικό διοχετεύεται προς τη μαύρη τρύπα, μπορεί να δημιουργήσει κοσμικές “αύρες” γύρω από το πιο σκοτεινό μέρος του γαλαξία.

Περιέργως, η μαύρη τρύπα στο κέντρο του δικού μας Γαλαξία δεν είναι τόσο φωτεινή όσο θα έπρεπε. Αν καταλάβετε το μυστήριο γιατί αυτή η μαύρη τρύπα είναι τόσο σκοτεινή, σχετικά μιλώντας, θα σας βοηθήσει ύστερα να διευκρινίσετε τη σύνδεση μεταξύ του φωτός που βλέπουμε και αυτού που πέφτει μέσα σε αυτήν.

Γιατί λάμπουν οι μαύρες τρύπες

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι που μπορούν οι μαύρες τρύπες να φαίνονται ότι λάμπουν. Όταν το αέριο από τα κοντινά αστέρια πέφτει προς τη μαύρη τρύπα, το αέριο περιστρέφεται και καθώς το κάνει, τρίβονται τα μόρια του μαζί και έτσι ζεσταίνεται. Είναι ουσιαστικά η ίδια διαδικασία που χρησιμοποιούν οι πρόσκοποι για να ανάψουν μια φωτιά με δύο ραβδιά, εκτός ότι εδώ η θερμοκρασία αυτού του αερίου μπορεί να φτάσει εκατομμύρια βαθμούς.

Το αέριο που ζεσταίνεται διαχωρίζει τα δικά του άτομα, δημιουργώντας έτσι μια θάλασσα θετικών ιόντων και αρνητικών ηλεκτρονίων. Αυτά τα φορτισμένα σωματίδια δημιουργούν στροβιλιζόμενα μαγνητικά πεδία, τα οποία διοχετεύουν το αέριο σε δύο πίδακες που κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Εάν ένας από αυτούς τους πίδακες τυχαίνει να είναι υπό γωνία ώστε να δείχνει προς τη Γη, βλέπουμε μια λαμπρή μαύρη τρύπα.

Αλλά μερικές φορές δεν χρειάζεται να βρεθούμε απευθείας στην τροχιά του φωτεινού πίδακα. Αυτοί οι πίδακες μπορούν επίσης να ρέουν και να χτυπήσουν σε κοντινά νέφη αερίου ή ακόμα και σε έναν γειτονικό γαλαξία. Η σύγκρουση δημιουργεί μια ξεχωριστή λάμψη.

Το αμυδρό μας τέρας

Στο κέντρο του Γαλαξία μας (Milky Way) βρίσκεται ένα εκπληκτικά ήρεμο τέρας που ονομάζεται Sagittarius A*. «Ενώ είναι μια μαύρη τρύπα και ένα ενεργητικό σύστημα, όμως αυτή είναι σχεδόν νεκρή», δήλωσε ο Geoffrey Bower του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής στη Χαβάη.

Το ερώτημα είναι γιατί. «Γνωρίζουμε ότι υπάρχει κάποιο είδος μηχανισμού που εμποδίζει το υλικό από το να φτάσει στο κέντρο, ή να φθάσει στην ίδια τη μαύρη τρύπα και να πέσει μέσα», δήλωσε η Lía Corrales, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, «αλλά δεν έχουμε καταλάβει ακριβώς τι είναι αυτός ο μηχανισμός. ”

Μια ιδέα υποστηρίζει ότι καθώς το αέριο πέφτει προς τη μαύρη τρύπα και θερμαίνεται, η πρόσθετη πίεση ωθεί το αέριο να αποτραβηχτεί πίσω. Πράγματι, σε μια δημοσίευση στο The Astrophysical Journal, η Corrales και οι συνεργάτες της δημοσίευσαν το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας στατιστικής ανάλυσης των παρατηρήσεων της μαύρης τρύπας, από το Παρατηρητήριο ακτίνων-Χ Chandra. Η μελέτη διαπίστωσε ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι το καυτό αέριο κοντά στον Τοξότη Α * κινείται προς τα έξω και ψύχεται.

Αλλά η μαύρη τρύπα Τοξότης Α* δεν είναι νεκρά. Εμφανίζεται και μερικές φορές δε γίνεται εκατοντάδες φορές πιο φωτεινή. Οι αστρονόμοι δεν είναι σίγουροι αν αυτές οι εκλάμψεις είναι το αποτέλεσμα της συσσώρευσης μεγάλων συγκεντρώσεων καυτού αερίου, κρουστικών κυμάτων που κινούνται μέσω του αερίου ή των θολωτών τόξων μαγνητικού υλικού, παρόμοιες με τις ηλιακές εκλάμψεις που βγαίνουν από τον ήλιο.

Για να πάρουμε ολόκληρη την εικόνα του τι συμβαίνει, οι αστρονόμοι προσπάθησαν να παρακολουθήσουν τον Τοξότη Α * μέσω πολλών διαφορετικών τύπων τηλεσκοπίων ταυτόχρονα.

Το κλειδί για αυτήν την επιχείρηση είναι το τηλεσκόπιο Event Horizon – 11 τηλεσκόπια που απλώνονται σε όλη τη Γη και λειτουργούν ως ένα μόνο όργανο. Το EHT μπορεί να δει πώς το λαμπερό αέριο παρασύρεται γύρω από τα περίχωρα της μαύρης τρύπας λίγο πριν πέσει μέσα της . Άλλα τηλεσκόπια βλέπουν τι συμβαίνει πιο μακριά από τη μαύρη τρύπα. Οι αστρονόμοι μπορούν στη συνέχεια να συγκρίνουν αυτές τις προβολές για να διευκρινίσουν τι προκαλεί τις εκλάμψεις (εκρήξεις φωτός).

Από αυτά τα 11 τηλεσκόπια (τα υπόλοιπα τρία θα προστεθούν αργότερα). Κάθε άνοιξη, υπάρχει μόνο μια περίοδος 10 ημερών κατά την οποία όλα τα τηλεσκόπια του EHT μπορούν να δουν τους αστρονομικούς τους στόχους – ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό παράθυρο παρατήρησης που μειώνει σημαντικά το περιθώριο σφάλματος. Δυστυχώς, ο κακός καιρός το 2018 περιόρισε τις παρατηρήσεις και το 2019, ένα τεχνικό χάος ανάγκασε τους αστρονόμους να ακυρώσουν την παρακολούθηση.

Το 2017, ωστόσο, οι αστρονόμοι ήταν τυχεροί. Όχι μόνο μπόρεσαν να συντονίσουν τη λειτουργία του EHT με παρατηρήσεις από τηλεσκόπια ακτίνων Χ που βρίσκονται στο διάστημα, αλλά έτυχαν να παρακολουθούν όταν ο Τοξότης Α* άφησε μια έκλαμψη. Οι αστρονόμοι δεν έχουν ακόμη κυκλοφορήσει αυτά τα δεδομένα.

Δυστυχώς, η εκστρατεία παρατήρησης του 2020, η οποία είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 26 Μαρτίου, ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Οι αστρονόμοι θα πρέπει να αναβάλουν την επόμενη παρατήρηση με το EHT στον Τοξότη Α* έως το 2021. Η ήσυχη μαύρη τρύπα μας θα πρέπει να περιμένει.

Οι παρατηρήσεις είναι του Event Horizon Telescope τον Απρίλιο του 2020 περιλαμβάνει 11 τηλεσκόπια σε έξι γεωγραφικές τοποθεσίες. Το EHT στοχεύει να φτάσει σε ένα δίκτυο 14 τηλεσκοπίων.

Έπος του Γκιλγκαμές

Το έπος του Γκίλγκαμες είναι το πρώτο αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ανάγεται στην Ασσυρο-Βαβυλωνιακή φιλολογία. Πρόκειται για μια συλλογή ποιημάτων των Σουμερίων για τον ήρωα Γκίλγκαμες. Ο Γκίλγκαμες υπήρξε ιστορικό πρόσωπο και ήταν βασιλιάς της Ουρούκ, μιας αρχαίας πόλης των Σουμερίων κι αργότερα της Βαβυλωνίας ανατολικά του ποταμού Ευφράτη, γύρω στα 2500 π.κ.ε. Στην αρχή του έπους αναφέρεται πως ο ίδιος ο Γκίλγκαμες που υπήρξε σοφός άνθρωπος και γνώριζε τα πάντα, αφηγήθηκε την ιστορία του γράφοντάς την σε μια πέτρα όταν γύρισε στην πόλη του μετά τις περιπέτειες που πέρασε. Αυτό το γεγονός τον καθιστά όχι μόνο τον πρώτο ήρωα λογοτεχνικού έργου αλλά και τον πρώτο συγγραφέα.

 

Το έπος του Γκίλγκαμες υπήρξε ένα αγαπημένο λογοτεχνικό έργο στην αρχαία Εγγύς Ανατολή. Πρέπει να γράφτηκε τον 12 αι. π.κ.ε. και διαδόθηκε στην Ανατολή, στην Μεσοποταμία, στην δυτική Περσία, στις ακτές της Μεσογείου και αλλού. Οι ιστορίες κυκλοφόρησαν πρώτα προφορικά και έπειτα καταγράφτηκαν σε σφηνοειδή γραφή καθώς οι λαοί αυτοί είχαν αναπτύξει ήδη από τότε τον γραπτό λόγο. Έπειτα ξαφνικά το έργο εξαφανίστηκε. Οι ειδικοί λένε πως αυτό οφείλεται στο γεγονός πως γύρω στα 300 ή 200 π.κ.ε έπαψε να χρησιμοποιείται η σφηνοειδής γραφή και οι επόμενες γενιές δεν ήξεραν να την χρησιμοποιήσουν ούτε να διαβάσουν τα κείμενα. Έτσι, το έπος του Γκίλγκαμες βρισκόταν σε αφάνεια για περίπου δυο χιλιάδες χρόνια ώσπου «ανακαλύφθηκε» εκ νέου. Το ανακάλυψε μια ομάδα εξερευνητών, αρχαιολόγων κι επιδρομέων, τον 19ο αιώνα. Είχε διασωθεί επειδή ήταν γραμμένο σε πήλινες πλάκες που είναι ανθεκτικές.

 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αποσπάσματα από το Έπος του Γκιλγκαμές, που βρέθηκε σε μορφή πήλινων πινακίδων στη Βιβλιοθήκη του Ασουρμπανιμπάλ στην Νινευή.  Ο συγγραφέας του Έπους του Γκιλγκαμές είναι ο Σιν-Έγκι-Ουννίννι. Είναι ο αρχαιότερος συγγραφέας της ανθρωπότητας που ξέρουμε κατ’ όνομα, και το συγκλονιστικό αυτό έργο του το έχει γράψει στη Βαβυλώνα, περίπου το 2700 π.κ.ε.  Όλο το συγγραφικό κείμενο του έπους είναι εκπληκτικό και, φυσικά, πρόκειται για ένα αρχαιότατο λογοτεχνικό αριστούργημα.

 

Οι συγγραφικές τεχνικές που χρησιμοποιεί μοιάζουν τελείως σύγχρονες, η σκηνοθεσία του και το μοντάζ του είναι πάρα πολύ προσεγμένη, και θα μπορούσε εύκολα να το φανταστεί κανείς σε κινηματογραφική μορφή, αφού συνεχώς εκπέμπει εικόνες. Είναι ένα μνημειώδες έργο απαράμιλλο στην διηγηματική μορφή του, γεμάτο από μυστικιστικούς συμβολισμούς, με διαχρονικά μηνύματα για τον πόλεμο ενάντια στο Κακό, για την δύναμη της φιλίας, για την ιδιαιτερότητα, για την αναζήτηση της Γνώσης, για την μύηση, για τα μυστήρια του κόσμου, για την εξερεύνηση και την περιπέτεια και για την μαγεία.

 

ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ /Αυτός που τα Είδε Όλα.

 

Ήρθε η ώρα να φανερώσω στον κόσμο Αυτόν που τα Είδε Όλα (Sha nagba imuru), να διηγηθώ την ιστορία Εκείνου που τα Γνώρισε Όλα.

 

Είδε το Μεγάλο Μυστήριο, γνώρισε το Κρυμμένο: Απέκτησε τη γνώση όλων των εποχών πριν από τον Κατακλυσμό. Ταξίδεψε πέρα κι από το πιο μακρινό, ταξίδεψε πέρα από τα όρια του εαυτού του, κι έπειτα σκάλισε την ιστορία του στην πέτρα.

 

Αυτός ο μεγάλος ήρωας που απέκτησε κάθε Γνώση που μπορεί να αποκτήσει άνθρωπος, λεγόταν Γκιλγκαμές, κι ήταν αυτός που έχτισε τη θαυμαστή πόλη Ουρούκ. Κοιτάξτε το μεγαλείο αυτής της πόλης, τα θεόρατα τείχη της…

 

Κι εδώ, στη βάση κάτω από τις τεράστιες πύλες της, στα θεμέλια των τειχών της πόλης, μια πέτρα πολύτιμη (Lapis Lazuli) που πάνω της είναι σκαλισμένη η διήγηση των περιπετειών του Γκιλγκαμές, η ιστορία που θα σας διηγηθώ.

 

Το μεγαλύτερο μέρος του Γκιλγκαμές φτιάχτηκε στον ουρανό και το μικρότερο κάπου στην Γη. Αυτή-Που-Πρέπει-Να-Την-Υπακούμε δημιούργησε το σώμα του και τον εαυτό του, και τον προίκισε με όλα τα χαρίσματα του.

 

Ο θρύλος στοιχειώνει τον άνθρωπο που επισκέπτεται την Κόλαση, που ζει για να διηγηθεί ολόκληρη την ιστορία μου επακριβώς. Έτσι, σαν ένας σοφός, σαν ένας κατεργάρης ή σαν ένας άγιος άνθρωπος, ο Γκιλγκαμές ήταν ένας ήρωας που ήξερε μυστικά, που είδε απαγορευμένους τόπους, που μπορούσε ακόμη και να μιλήσει για τον καιρό πριν τον Κατακλυσμό, γιατί έζησε πάρα πολλά χρόνια, έμαθε πάρα πολλά, και διηγήθηκε τη ζωή του σ’ εκείνους που πρώτοι σκάλισαν στον πηλό τα λόγια του που μοιάζανε μ’ αυτά των πουλιών.

 

Αυτός διέταξε να χτιστούν τα τείχη της Ουρούκ και της Εάνα, της άγιας πατρίδας μας, τείχη που ακόμη μπορείς να δεις και να θαυμάσεις, τείχη που πάνω τους θρηνούν οι φοβερές πολεμίστρες νεκρών πολεμιστών. Πήγαινε σ’ αυτά τα τείχη, και άγγιξε την ακίνητη παρουσία τους με δάχτυλα ευγενικά, δες τα για να βρεις τον εαυτό σου. Κανείς ποτέ δεν έχτισε τέτοια θαυμαστά τείχη.
 

Σκαρφάλωσε στον πύργο της Ουρούκ και βάδισε στην κορυφή του μια νύχτα με άνεμο, κάτω απ’ τ’ αστέρια. Κοίτα. Άγγιξε. Γεύσου. Νιώσε. Ποια δύναμη δημιούργησε ένα τέτοιο όγκο; Άνοιξε το ειδικό κουτί που ‘ναι κρυμμένο στο τείχος, και διάβασε φωναχτά την ιστορία της ζωής του Γκιλγκαμές.

 

Ο Γκιλγκαμές που είναι μισός άνθρωπος και μισός θεός, είναι ο μεγαλύτερος βασιλιάς του κόσμου και ο πιο ισχυρός υπεράνθρωπος που υπήρξε ποτέ. Αλλά είναι νεαρός κι η σοφία δεν κατοικεί ακόμη μέσα του, καταπιέζει το λαό του με αγριότητα. Κι οι άνθρωποι κάλεσαν τον θεό του ουρανού, τον Ανού, τον προστάτη της πόλης, ζητώντας του βοήθεια.

 

Και πρόσταξε ο Ανού τη Νινσούν να φτιάξει έναν αγριάνθρωπο, κι έφτιαξε αυτή τον Ενκιντού, εκεί έξω από την πόλη, στα σκοτεινά και πυκνά άγρια δάση που κυκλώνουν τη γη του Γκιλγκαμές… Κι αυτός ο άγριος Ενκιντού, έχει τη δύναμη μιας ντουζίνας άγριων ζώων, κι είναι ο υπάνθρωπος αντίπαλος του υπεράνθρωπου Γκιλγκαμές.

 

Ο γιος ενός κυνηγού ήταν αυτός που ανακάλυψε τι συνέβαινε, γιατί είχε πάει στο δάσος να δει τις παγίδες που είχε στήσει ο πατέρας του, όταν είδε τον Ενκιντού να τρέχει γυμνός μαζί με τ’ άγρια ζώα μέσα στις φυλλωσιές. Κι ήταν ο κυνηγός πατέρας του που τον συμβούλεψε να πάρει μια από τις πόρνες του ναού, την όμορφη Σαμχάτ, και να την πάει στο δάσος, κι όταν αυτή θα δει τον Ενκιντού να του δοθεί, να τον ευχαριστήσει. Κι αν αυτός πέσει στην παγίδα αυτήν, θα χάσει όλη του τη δύναμη και την αγριότητα.

 

Κι ήταν η όμορφη Σαμχάτ που πήγε στο δάσος και συνάντησε τον Ενκιντού στη μεγάλη νερολακούβα, εκεί που έπιναν νερό όλα τα ζώα, κι εκεί του δόθηκε, κι εκεί ήταν που έπεσε αυτός στην παγίδα της γυναίκας, κι αμέσως έχασε όλη του τη δύναμη και την αγριότητα, αλλά κέρδισε κατανόηση και γνώση. Κι ήταν τότε που αυτός άρχισε να κλαίει με λυγμούς γι’ αυτά που έχασε, όταν η πόρνη τού είπε πως θα τον πάρει μαζί της στη μεγάλη πόλη, εκεί που όλα τα θαύματα λάμπουν, και του υποσχέθηκε να τον παρουσιάσει στον μεγάλο Γκιλγκαμές, τον μόνο άνθρωπο που είναι άξιος για τη φιλία του Ενκιντού.

 

Και τότε ήταν που ο Γκιλγκαμές είδε στον ύπνο του δύο όνειρα παράξενα. Στο πρώτο απ’ αυτά τα όνειρα που ήρθαν στον Γκιλγκαμές, μια τεράστια πέτρα έπεσε σαν άστρο από τον ουρανό, κι ο Γκιλγκαμές δεν μπορούσε ούτε να τη σηκώσει ούτε να τη γυρίσει. Κι οι άνθρωποι μαζεύτηκαν γύρω από την πέτρα και γιόρταζαν, κι ο Γκιλγκαμές την αγκάλιασε όπως θ’ αγκάλιαζε μια γυναίκα.

Αλλά η μητέρα του, η θεά Ριμάτ-Νινσούν, εμφανίστηκε και του είπε πως έπρεπε να συναγωνιστεί τον μετεωρίτη.

 

Στο άλλο όνειρο, ένα παράξενο τσεκούρι έπεσε στο κατώφλι της πόρτας του Γκιλγκαμές, κι αυτός δεν μπορούσε ούτε να το σηκώσει ούτε να το κουνήσει… Κι οι άνθρωποι μαζεύτηκαν γύρω από το τσεκούρι και γιόρταζαν, κι ο Γκιλγκαμές το αγκάλιασε όπως θ’ αγκάλιαζε μια γυναίκα. Αλλά η θεά μητέρα του εμφανίστηκε και πάλι, λέγοντάς του πως έπρεπε να συναγωνιστεί το τσεκούρι…

Και τότε ο Γκιλγκαμές πήγε να βρει τη μητέρα του για να του ερμηνεύσει τούτα τα όνειρα. Κι εκείνη του είπε ότι ένας άνδρας με μεγάλη δύναμη θα έρθει στην Ουρούκ, κι ο Γκιλγκαμές θα τον αγκαλιάσει όπως θ’ αγκάλιαζε μια γυναίκα, κι αυτός ο άνδρας θα βοηθήσει τον Γκιλγκαμές να κατορθώσει μεγάλους άθλους.

 

Ο Ενκιντού κι ο Γκιλγκαμές, φίλοι καρδιακοί κι αδέλφια σε όλα, καθόντουσαν ώρες μαζί και μιλούσαν, εκεί στον ναό της Νινσούν, συζητούσαν για σχέδια πολλά και σχεδίαζαν το μέλλον τους μαζί.  Κάποτε, πληροφορημένος από φόβους για μια μελλοντική θλίψη, ο Ενκιντού άρχισε να κλαίει, και να προειδοποιεί τον φίλο του για κάποιον επερχόμενο τρόμο.

 

Είπε: «Αν φύγουμε πέρα από εδώ, στο Άγνωστο, εκεί που ζει ο Χουμπάμπα ο τρομερός, τότε θα γίνει μια απαίσια μάχη, σ’ ένα μέρος που κανείς δεν το αποκαλεί πατρίδα του, όπου κανείς δεν θέλει να μείνει για πολύ, κανείς δεν θέλει να κοιμηθεί εκεί, κανείς δεν θέλει να ξεκουραστεί εκεί για να ανακτήσει τις δυνάμεις του για να φτάσει στα δάση»

 

Η Μεγάλη Θεά ανασηκώθηκε από μέσα, και φόρεσε τον μανδύα της καλύπτοντας τη θεϊκή της γύμνια, πλέκοντας τις μπούκλες της στο θαυμαστό της στέμμα, και κατέβηκε από τον βωμό. Στάθηκε εκεί, ανάβοντας με μια ματιά τα θυμιάματα, σπέρνοντας παντού το άρωμά της, ετοιμάζοντας τις ιερές κούπες που κρατούν τα πολύτιμα υγρά που θα χυθούν στ’ όνομά της. Κι έπειτα η Νινσούν ρώτησε τον Σαμάς, τον μεγάλο Θεό: «Γιατί; Γιατί καλείς τον μοναχογιό μου μακριά; Γιατί ταράζεις τον νου του με τέτοιο τρόμο; Διότι τώρα τον προσκαλείς να ξεκινήσει ένα προσκύνημα που τελειώνει εκεί που ζει ο Χουμπάμπα, εκεί που αυτός καθοδηγεί μια μάχη που δεν τελειώνει ποτέ, σ’ ένα ξένο, μοναχικό δρόμο, πέρα μακριά στο Άγνωστο, μέσα στα σκοτεινά και υγρά δάση, όπου ένας άντρας σαν κι αυτόν ίσως μπορέσει να σκοτώσει ένα θεό σαν τον Χουμπάμπα, αλλιώς θα σκοτωθεί για να διαλύσει τον πόνο, τον πόνο στον οποίο εσύ, ω Σαμάς, εναντιώνεσαι».

 

Πέρα μακριά, ο Χουμπάμπα σαλεύει μέσα στο σκοτεινό δάσος, κι από εκεί σπέρνει το φόβο στις καρδιές των ανθρώπων.

 

Κι όταν ο Ενκιντού μίλησε πάλι στον Γκιλγκαμές, είπε αυτά τα λόγια προειδοποίησης: «Γνωρίζω τη φήμη αυτού του τέρατος εδώ και πολύ καιρό. Η φωτιά κι ο θάνατος πλέκονται στην ανάσα του, κι εγώ τώρα δεν επιθυμώ να προκαλέσω έναν τέτοιον δαίμονα».

 

Μα ο Γκιλγκαμές τού απάντησε: «Όλη η δόξα του κόσμου θα είναι δική μας, αν καταφέρουμε να νικήσουμε τον ανίκητο εχθρό, διακινδυνεύοντας με όλα αυτά που όλους τους άλλους τρομοκρατούν»

 

Κι είπε ο Ενκιντού με λόγια λιτά: «Και πώς θα πάμε σε δάση που φρουρούνται με τόση αγριότητα;»

 

Ο Ενλίλ ήταν αυτός που έστειλε τον Χουμπάμπα εκεί, για να τρομάζει και να διώχνει τους εισβολείς και τους απρόσκλητους επισκέπτες με τα άγρια και τρομερά ουρλιαχτά του. Ο μεγάλος Γκιλγκαμές το θυμόταν αυτό, όταν μίλησε με λόγια σαν αυτά στον Ενκιντού: «Μονάχα οι θεοί ζούνε για πάντα μαζί με τον Σαμάς, φίλε μου καρδιακέ, γιατί ακόμη και οι μακρύτερες ημέρες μας είναι αριθμημένες. Γιατί ν’ ανησυχείς αν θα γίνεις σαν σκόνη στον άνεμο; Στάσου στα πόδια σου απέναντι σ’ αυτή τη μεγάλη απειλή. Μη φοβάσαι! Ακόμη κι αν είναι γραφτό να αποτύχουμε και να πέσουμε στη μάχη, όλες οι μελλοντικές γενεές θα λένε ότι εμείς ήμασταν αυτοί που έφτασαν εκεί.».

 

Διέταξαν να κατασκευαστούν ειδικά όπλα για την επίθεσή τους εναντίον του Χουμπάμπα, ξίφη, τσεκούρια θαυμαστά, και σέλες πολεμικές ετοιμάστηκαν, κι όλος ο πληθυσμός της Ουρούκ μαζεύτηκε να τους αποχαιρετήσει. Η φήμη του τρομερού τέρατος έκανε τους ευγενείς ανθρώπους της Ουρούκ να φοβούνται για την τύχη του μεγάλου τους βασιλιά. Οι γεροντότεροι ήρθαν στον βασιλιά και μίλησαν μ’ αυτά τα λόγια:  «Να φοβάσαι τη δύναμη που ελέγχεις, θερμοκέφαλο παιδί ήσουνα πάντοτε, σιγουρέψου ότι βλέπεις καλά που στέλνεις την κάθε σου βολή στη μάχη. Η εμπροσθοφυλακή προστατεύει. Οι φίλοι σώζουν τους φίλους. Άφησε τον Ενκιντού να οδηγεί το δρόμο μέσα από δάση που μόνο αυτός γνωρίζει τόσο καλά. Ξέρει πως να πολεμά μέσα στο δάσος, ξέρει πως να επιλέγει τους τόπους συμπλοκής… Ο Ενκιντού θα φρουρεί τον βασιλιά μας. Ας μας τον φέρει πίσω ασφαλή.»

 

Κι έπειτα ο Ενκιντού είπε στον βασιλιά του: «Η ώρα είναι κατάλληλη για μας να ξεκινήσουμε. Ακολούθησέ με, κύριε, στον άγριο δρόμο που στο τέλος του ένας άξιος αντίπαλος, το τρομερό τέρας Χουμπάμπα, περιμένει την πρόκλησή σου μέσα στα σκοτεινά δάση που φρουρεί. Μη φοβηθείς τίποτε. Στηρίξου πάνω μου για οτιδήποτε σε βαραίνει, κι άφησε με να είμαι ο προσεκτικός σου οδηγός σ’ αυτήν την παράτολμη περιπέτεια.»

 

Έπειτα από δέκα μίλια πορείας, σταμάτησαν για να φάνε, κι έπειτα από τριάντα μίλια, σταμάτησαν για να ξεκουραστούν, κι έπειτα διένυσαν άλλα σαράντα μίλια εκείνη την ημέρα.

Μέσα σε τρεις ημέρες διένυσαν μια απόσταση που άλλοι θα χρειάζονταν δυο μήνες για να την ταξιδέψουν. Έβρισκαν δρόμο εκεί που δεν φαινόταν να υπάρχει δρόμος, έσκαβαν για νερό εκεί που δεν φαινόταν πουθενά νερό, στην έρημο που βρήκανε στον δρόμο τους προς τον Χουμπάμπα. Βαδίζανε μπροστά, όλο και πιο μακριά, ο Γκιλγκαμές κι ο Ενκιντού, και ήξεραν και οι δυο τους τον κίνδυνο που παραμόνευε στον προορισμό τους.

 

Καθώς σκαρφάλωναν στον τελευταίο λόφο, είδαν ένα φρουρό που είχε στήσει ο Χουμπάμπα, άγριο και απειλητικό σαν γιγάντιο μαντρόσκυλο. Κι ο Γκιλγκαμές πλησίασε πρώτος.

 

Ο Γκιλγκαμές άκουσε τις φωνές του Ενκιντού που έκραζε στο σύντροφό του: «Θυμήσου τις υποσχέσεις που δώσαμε στην πόλη που ζούσαμε. Θυμήσου το κουράγιο και τη δύναμη που ορκιστήκαμε να δώσουμε σ’ αυτήν την αποστολή. Θυμήσου ότι δεν φοβόμαστε τίποτε, αφού οι μέρες μας είναι αριθμημένες κι αφού θα γίνουμε σκόνη στον άνεμο».

 

Τα λόγια αυτά διέλυσαν τον φόβο που ένιωθε μεσ’ στην καρδιά του, κι ο Γκιλγκαμές τού φώναξε: «Γρήγορα! Πιάσε τον φρουρό και μην τον αφήνεις να σου φύγει. Αγωνίσου χωρίς κανένα φόβο, άρπαξέ τον και μην τον αφήνεις. Ο εχθρός μας, ο Χουμπάμπα, έχει στήσει επτά ομοειδείς του, αλλά εμφάνισε μόνο τον ένα μέχρι τώρα. Έτσι, έξι επίπεδα δύναμης έχει ακόμη αχρησιμοποίητα»  Κι ο φρουρός του τόπου εκείνου, σαν ένα τρελό κτήνος λυσσασμένος, ούρλιαζε με δύναμη μεγάλη, καθώς οι δύο φίλοι φώναζαν ο ένας στον άλλον με τι έμοιαζε ο εχθρός τους.

 

Πληγωμένος από τη μάχη με τον φρουρό που σκότωσαν, ο Ενκιντού λέει τα λόγια αυτά: «Έχασα όλη τη δύναμη αυτού του χεριού, που τσακίστηκε όταν η πύλη έκλεισε απότομα. Τι να κάνω τώρα;»
 

Έπειτα μίλησε ο Γκιλγκαμές: «Αδελφέ μου, όπως θα έκανε ένας άνδρας με τα δάκρυά του, υπερβαίνεις όλα τα άλλα που έτυχαν εναντίον μας, γιατί μπορείς να κλαις και να σκοτώνεις με ίση δύναμη. Κράτα το χέρι μου στο δικό σου, και δεν θα φοβηθούμε αυτό που χέρια σαν τα δικά μας μπορούν να κάνουν. Ένωσε τη φωνή σου με τη δική μου, ας γίνουν οι ιαχές μας μία, θα υψωθούμε μαζί στον θάνατο ή στην αγάπη, θα διηγηθούμε με τραγούδια αυτά που θα κάνουμε. Η κραυγή μας θα εξακοντιστεί μακριά, κι έτσι αυτή η νέα αδυναμία, η τρομερή αμφιβολία, αυτή η αδυναμία που φυλακίζει τους ανθρώπους, θα περάσει και θα φύγει. Κράτα, αδελφέ μου, κι ας σκαρφαλώσουμε σαν να είμαστε ένας»

Η υπόθεση του έπους

 

Το έπος έχει ως κεντρικό ήρωα τον βασιλιά Γκίλγκαμες, αν και στο μεγαλύτερο μέρος του έργου ταξιδεύει και πολεμά μαζί με τον Ενκιντού, έναν αγριάνθρωπο που εξημερώνεται και γίνεται φίλος του βασιλιά. Στην αρχή τα δυο πρόσωπα παρουσιάζονται χωριστά. Το πρώτο επεισόδιο αφορά τον Ενκιντού που ζει μαζί με τα άγρια ζώα στο δάσος και αποφεύγει τους ανθρώπους ενώ το σώμα του είναι καλυμμένο με τρίχες. Επειδή οι άνθρωποι νιώθουν να απειλούνται από την παρουσία του, στέλνουν μια πόρνη να τον αποπλανήσει. Λόγω του ότι έχει συναναστραφεί με ανθρώπινο ον, τα ζώα δεν τον δέχονται πια στο δάσος και έτσι αναγκάζεται να καταφύγει στους ανθρώπους. Η εξημέρωση του Ενκιντού παραπέμπει σαφώς στην κατάκτηση της φύσης από τον άνθρωπο ενώ αυτή η διάσταση του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος διατρέχει όλο το έργο.

 

Από την άλλη έχουμε τον Γκίλγκαμες που είναι μισός Θεός, ένας βασιλιάς με «παρεκκλίνουσα» συμπεριφορά. Απαγάγει και βιάζει τις γυναίκες της Ουρούκ την νύχτα του γάμου τους, υπερφορολογεί τους κατοίκους και εξαναγκάζει τους νέους άνδρες να χτίσουν ένα μεγάλο τείχος γύρω από την πόλη. Επειδή ο βασιλιάς ήταν και Θεός, οι αντιδράσεις του λαού απέναντι στην προβληματική συμπεριφορά του ήταν πολύ ήπιες.

 

Οι δυο ήρωες συναντιούνται σε ένα σημείο της ιστορίας για να αναμετρηθούν αλλά από αντίπαλοι και εχθροί καταλήγουν φίλοι. Από εκεί και μετά αντιμετωπίζουν μαζί τους κινδύνους μέχρι τον θάνατο του Ενκιντού. Οι Θεοί αποφασίζουν να τιμωρήσουν τον Ενκιντού για τον θάνατο του Ταύρου των Ουρανών. Έτσι, εκείνος αρρωσταίνει και πεθαίνει. Ο Γκίλγκαμες θρηνεί για το χαμό του φίλου του μένοντας επτά μέρες και επτά νύχτες πάνω από το νεκρό του σώμα.

 

Ο Μεγάλος Κατακλυσμός.

 

Μετά τον θάνατο του Ενκιντού ο Γκίλγαμες ταξιδεύει μέσα από επικίνδυνα μονοπάτια για να συναντήσει τον Ουτναπιστίμ και την γυναίκα του, τους μόνους ανθρώπους που γλίτωσαν από το Μεγάλο Κατακλυσμό και τους δόθηκε η αθανασία από τους Θεούς. Ο Γκίλγκαμες προσπαθεί αλλά αποτυγχάνει να κερδίσει την αθανασία του και επιστρέφει στην Ουρούκ συνειδητοποιώντας πως οι άνθρωποι αποκτούν την αθανασία μόνο με τον πολιτισμό και με τα δημιουργήματα τους.

 

Ένα βασικό επεισόδιο του έπους, λοιπόν, είναι ο Κατακλυσμός. Πρόκειται άλλωστε για το πρώτο τμήμα που μεταφράστηκε το 1876 από τις πλάκες με την σφηνοειδή γραφή καθώς ήταν η πιο γνωστή ιστορία αφού την ήξεραν οι άνθρωποι. Στο έπος του Γκίλγκαμες υπάρχει μια αρχαιότερη εκδοχή της. Η αιτία του Κατακλυσμού είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι αναπαράγονται πολύ γρήγορα, κάνουν φασαρία και δεν αφήνουν τους Θεούς να ησυχάσουν. Γι’ αυτό και εκείνοι στέλνουν την πλημμύρα. Στο έπος του Γκίλγκαμες δεν είναι ηθικό το ζήτημα αλλά οικολογικό δηλαδή υπερπληθυσμός και ηχορύπανση.

 

Η ιστορία του Κατακλυσμού ανάγει το έπος του Γκίλγκαμες σε ιστορία της ανθρωπότητας. Φαίνεται σαν να αποτελεί ο Κατακλυσμός το μεταίχμιο ανάμεσα σε μια προηγούμενη μυθική περίοδο ζωής των ανθρώπων όπου τα πάντα ήταν πιθανά ακόμη και να γίνει κανείς αθάνατος ή να κοιμηθεί με μια Θεά και την σημερινή ανθρώπινη ζωή. Όταν ο Γκίλγκαμες επισκεφτεί τον Ουτναπιστίμ, ο κόσμος της ιστορίας συναντά τον κόσμο του μύθου.

 

Οι Θεοί και στο έπος του Γκίλγκαμες, όπως και στον Όμηρο, αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους, αγαπούν, θυμώνουν, ζηλεύουν, ερωτεύεται ο ένας τον άλλο, αποπλανεί ο ένας τον άλλο, εξαπατά ή απειλεί. Όμως ο κόσμος των Θεών διαχωρίζεται με σαφήνεια από τον κόσμο των ανθρώπων. Τα όνειρα βοηθούν τους ανθρώπους να επικοινωνήσουν με τους Θεούς, να ερμηνεύσουν τα σημάδια τους, μια έννοια που είναι άγνωστη στην σημερινή εποχή με την επικράτηση της λαίλαπας του χριστιανισμού.

 

Ο Γκίλγκαμες δεν υποκύπτει στην γοητεία της Θεάς Ιστάρ-Ινάννα, κόρης του Θεού Άνου. Η Θεά ζητάει από τον πατέρα της να στείλει τον Ταύρο του Ουρανού για εκδίκηση, τον οποίο και καταφέρνουν να σκοτώσουν ο Γκίλγκαμες κι ο Ενκιντού. Όμως αργότερα οι Θεοί τιμωρούν με θάνατο τον Ενκιντού γι’ αυτή του την πράξη και βυθίζουν στο πένθος τον Γκίλγκαμες. Χαρακτηριστική είναι η αλαζονεία του βασιλιά απέναντι στον έρωτα της Θεάς, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι και ο ίδιος είναι κατά τα δυο τρίτα Θεός.

Εωσφόρος και Cyborg ή Μετάνθρωπος

«Lucy» είναι ένα αγγλικό και Γαλλικό θηλυκό όνομα που προέρχεται από το λατινικό αρσενικό που ονομάστηκε Lucius με την έννοια του Φωτός (που γεννήθηκε την Αυγή, η Φωτισμένη από το ολόλαμπρο φως του Ηλίου, λαμπερή, ολόλευκη με ελαφρώς φωτεινή επιδερμίδα). Οι εναλλακτικές ορθογραφίες είναι οι Luci, Luce, Lucie. Το αγγλικό Lucy επώνυμο προέρχεται από την Νορμανδική γλώσσα που βασίζεται στην Λατινική γλώσσα και προέρχεται από τα ονόματα των τόπων στην Νορμανδία με βάση το λατινικό αρσενικό προσωπικό όνομα Lucius. Μεταδόθηκε στην Αγγλία μετά την Νορμανδική κατάκτηση τον 11ο αιώνα από τους De Lucy. Στα νεοελληνικά Lucy είναι η Λουκία.

 

Η ταινία «Lucy» σε σκηνοθεσία του Luc Besson (2014) αφορά μια γυναίκα που ξεκλείδωσε το 100% του εγκεφάλου της, αντί του 10% που λέγεται ότι χρησιμοποιεί η ανθρωπόμαζα. Ενώ εύκολα βρίσκεται σε σύγχυση ο αδαής με το περίεργο ανακάτεμα επιστημονισμού και σκηνών δράσης, ο πυρήνας της ταινίας βρίσκεται σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο. Πρόκειται για την Αποκρυφιστική φιλοσοφία των Μυστικών Εταιριών, των Μαύρων Προγραμμάτων και του ανθρωποειδούς Cyborg ή Μετάνθρωπου.

ΔΕΣ: Ο Μετάνθρωπος θα είναι δική μας συνέχεια

 

Το Σάιμποργκ, λατινικά «Cyborg, cyberneticus organismus» είναι ένας αυτοματοποιημένος τεχνητός οργανισμός ο οποίος ενισχύει ή διευρύνει τις δυνατότητές του χρησιμοποιώντας τεχνολογικά μέσα. Τα σάιμποργκ  διαθέτουν συνδυασμό οργανικών -ζωτικών και μηχανικών- συνθετικών μερών σώματος, όπως τα σάιμποργκ από ταινίες όπως Α.Ι. (Τεχνητή Νοημοσύνη) και ειδικότερα στις ταινίες Elysium και Alita: Battle Angel). Τα cyborg θέλει η Ελίτ να αντικαταστήσουν το κοπάδι των αγελαίων ανθρωπόζωων. Μάλιστα σε αυτές τις ταινίες το δείχνουν πιο ξεκάθαρα από οποιαδήποτε άλλη ταινία. Είναι υποχρεωμένοι να δείξουν τις προθέσεις και τις πολιτικές τους, (εκροή) το απαιτούν τα τελετουργικά τους.

 

Η ταινία «Lucy» είναι επιστημονικής φαντασίας που συνδυάζει βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα και σκηνές δράσης με Ασιάτες γκάνγκστερ κι αστυνομικούς. Ενώ αυτή η διχοτόμηση δεν έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από τους κριτικούς, υπάρχει ένα τελετουργικό εσωτερικό μήνυμα πίσω απ’ όλα αυτά, που ακόμη και στραβός να είσαι το ψυχανεμίζεσαι. Η ταινία «Lucy» είναι πράγματι κάτι περισσότερο από μια ταινία δράσης με πρωταγωνίστρια την ολόλαμπρη Scarlett Johanson. Είναι ένα αλληγορικό παραμύθι γεμάτο συμβολισμούς για τον Lucifer. Ναι, αλλά ποιόν Lucifer;

 

Το γεγονός ότι ο κεντρικός χαρακτήρας ονομάζεται Lucy, είναι η πρώτη ένδειξη προς το τελετουργικό υπόβαθρο της ταινίας. Τα ονόματα Lucy και Lucifer, προέρχονται από την λατινική λέξη «lux» που σημαίνει «φως». Εωσφόρος σημαίνει «ο φέρων το φως» και θεωρείται από τους εωσφορικούς (Luciferians) να έχει φέρει την Γνώση (φως) στον άνθρωπο, αφού εκδιώχθηκε ή έφυγε από το παραδεισένιο μαντρί του Γιαχβέ. Ο Εωσφόρος κι όχι ο Χρηστός (με η είναι το σωστό, με ι είναι λάθος, δηλαδή χρήσιμος στο ιερατείο) είναι ο Σωτήρας που έδωσε στους ανθρώπους τις απαραίτητες Γνώσεις (Φως) για να αναπτύξουν Νόηση (Ψυχή). Ο Γιαχβέ θέλει δούλους «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» κι ο επαναστάτης Εωσφόρος θέλει Νοήμονα αυτόβουλα κι ανεξάρτητα πλάσματα.

 

Στην ταινία, η Lucy είναι η ανθρώπινη εκδοχή του Εωσφόρου, όπου η χρησιμοποίηση του 100% της ικανότητας του εγκεφάλου της, με την βοήθεια ναρκωτικών κοκτέιλ, της επιτρέπει να αποκτήσει τις Γνώσεις, την Ικανότητα και την Δύναμη που χρειάζεται για να γίνει Θεός.

 

Πηγαίνοντας πέρα από τις κατάμαυρες παραμυθίες της Βίβλου των μιαρών εβδομήκοντα δύο, η ταινία φέρει επίσης την ετικέτα «Cyborg» (ανθρώπινη μηχανή) ένας χαρακτηρισμός ο οποίος είναι ένα σύγχρονο, φουτουριστικό υποπροϊόν της Νέας Τάξης Πραγμάτων και των Μαύρων Προγραμμάτων της.  Η τσιπαρισμένη ανθρώπινη μηχανή αφορά την ανθρωπότητα, η οποία φθάνει ένα άλλο επίπεδο υπονομιακής μετεξέλιξης, μέσω της τεχνολογίας και της ρομποτικής. Για να κατανοήσεις πλήρως την ταινία Lucy, πρέπει να ερευνήσεις περαιτέρω αυτές τις δύο έννοιες.
 

Διάβολος και Γιαχβέ: Δύο Όψεις του Ιδίου Νομίσματος.

 

Οπως διατείνεται η χριστιανική πανούκλα που μόλυνε κάθε τι Ιερό και Ελληνικό, οι Άγγελοι είναι δήθεν υπάρξεις ανώτερης τάξης από τους ανθρώπους δημιουργήθηκαν για να απολαμβάνουν την στενή επικοινωνία με το Θεό Γιαχβέ. (Αποκ. α’ 1, γ’ 5, ε’ 11). Υπάρξεις μιας ανώτερης δύναμης, και υπάκουοι στον Γιαχβέ (Ψαλμ. ργ’ 20), λειτουργούσαν ως δούλοι ή «λειτουργικά πνεύματα». Αν και γενικώς αόρατοι, κατά διαστήματα παρουσιάσθηκαν με ανθρώπινο σχήμα. (Γέν. ιη’ ιθ’ Εβρ. ιγ’2). Διαμέσου ενός αυτών των αγγελικών υπάρξεων, η αμαρτία εισχώρησε στο σύμπαν. Τι Θεός είναι ετούτος που χρειάζεται δούλους; (Ρητορική η ερώτηση, είναι γνωστό τι σκατά είναι) κι Όχι, αγαπητέ, το σύμπαν ο Γιαχβέ-Χρηστός-Διάβολος-Θεός-Εωσφόρος-Σαβαώθ-Αμπρακατάμπρα  δεν το έφτιαξε αταξικό κι ας χτυπιούνται οι διεθνιστές, τα κομμούνια και οι χριστιανοί.

 

ΔΕΣ:

The Big Boss: Ιαλδαβαώθ – Γιαχβέ – Σαβαώθ – Σακλάς- Αμπράξας

ΣΑΤΑΝΑΣ, ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ

 

Ο «Εωσφόρος, ο υιός της αυγής», «το χερούβ το κεχρισμένον διά να επισκιάζει» διέμενε στην παρουσία του Γιαχβέ, (Ησ. ιδ’ 12, Ιεζ. κη’ 14). 1 «Συ επεσφράγισας τα πάντα, είσαι πλήρης σοφίας και τέλειος εις κάλλος. Ήσο τέλειος εν ταις οδοίς σου αφ’ης ημέρας εκτίσθης, εωσού ευρέθη αδικία εν σοι.» (Ιεζ. κη’ 12,15) λέει η Βίβλος που την έγραψαν οι 72  Εβραίοι για τον Εωσφόρο … δηλαδή «πιασ’ τ’ αυγό και κούρευτο».

 

Η επανάσταση του Εωσφόρου Αυγερινού, εναντίον του Γιαχβέ, το τουρλουμπούκι των θρησκειών και οι παλιμπαιδίζοντες επαναστάτες!

 

Πόσο γέλιο να αντέξει ο άνθρωπος που «θέλει ν’ αγιάσει και τα πλοκάμια του Εωσφόρου δεν τον αφήνουν;

Εωσφόρος, ο Φέρων το Φως.
 

«Lucifer» είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται σπανίως διότι η λέξη έχει συνδεθεί, κακώς και λανθασμένα με τον Σατανά-Διάβολο στην Ιουδαίο-Χριστιανική μυθολογία. Είναι ωστόσο, η κοινή παραμυθία που επικρατεί συντριπτικά στις Μυστικές Εταιρίες, Στοές και Λαγούμια που έρπουν οι αποκρυφιστές της εκκλησίας-θρησκείας του Γιαχβέ-Χρηστού, σε κάθε παρακλάδι της. Και όχι, αυτά τα παρτάλια δεν αποτελούν την αποκαλούμενη ως «απόκρυφη ελίτ» αλλά την φανερή ελίτ (με μικρό γράμμα το ε).

 

Η Αληθινή Ελίτ, είναι άλλου επιπέδου, όπου εκεί δεν χρησιμοποιείται καμία λέξη από αυτές που χρησιμοποιεί η αγέλη των ανθρωπόζωων, (και στην αγέλη ενυπάρχουν και οι κυβερνήτες της, Σόρος, Γκέιτς, Ρόθτσαιλντ, Ροκφέλερ, Πρόεδροι κρατών, τραπεζών, θρησκευτικοί ηγέτες κλπ) οι λέξεις εκεί είναι επιπέδου Λάβκραφτ. (ΔΕΣ: Cthulhu στα Κάρβουνα με σώς Μυημένων). Για να το γράψω πιο απλά, όλοι οι δισεκατομμυριούχοι που φιγουράρουν στα ιλουστρασιόν περιοδικά τους δεν είναι τίποτε περισσότερο από λακέδες, αχυράνθρωποι της Αληθινής Ελίτ. Έτσι λοιπόν θα τους αποκαλώ συλλήβδην λακέδες του Κυρίου τους, Γιαχβέ–Χρηστού, για να ξεχωρίζουν από την Αληθινή Ελίτ που τους χρησιμοποιεί για να παραμένει η ίδια στην σκιά και να υπηρετεί τους Μεγάλους Παλαιούς, όπως άλλωστε και οι περισσότερες από τις αλλότριου DNA φυλές που σουλατσάρουν αναμεταξύ μας.

 

Μια από τις ρητές διαταγές που έχουν οι λακέδες της Αληθινής Ελίτ, είναι να δημιουργούν τελετουργική σύγχυση στις ανθρωπόμαζες (που γι’ αυτήν είναι απλώς πόροι, προϊόντα για συγκεκριμένη χρήση) κι αυτό γίνεται πανεύκολα με τους ορισμούς και την ετυμολογία των λέξεων, την αλλοίωση της γλώσσας και του λόγου. Με τις λέξεις τρέφεται ο ανθρώπινος Νους (όταν υπάρχει), με αυτές δουλεύει η ΦΑΝΤΑΣΙΑ, άρα, αν αλλοιωθούν οι ετυμολογικές λέξεις τότε είναι πανεύκολα χειρίσιμος. Άλλωστε «αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις» όπως ορθά αναφέρει ο Αντισθένης.
 

Έτσι ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το Φως στον γαλαξία μας ο υιός της Αυγής (θεά του Λυκόφωτος που βγαίνει στον ορίζοντα πριν τον Εωσφόρο) κατέληξε από τους λακέδες του υπονόμου να θεωρείται ως κάτι κακό. Οι ανθρωπόμαζες μέσα στην σύγχυση της καθολικής άγνοιας και της ευπιστίας που τις δέρνει· είναι ανίκανες ν’ αντιληφθούν το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος τους. Μα πως θα μπορούσαν άλλωστε, ουδέποτε τα πιόνια δεν γνωρίζουν πως είναι απλά πιόνια στο παιχνίδι.
 

Έτσι οι λακέδες ενέπλεξαν το Ευγενές Όνομα του Εωσφόρου με κάτι γλοιωδέστατες μορφές και σέχτες όπως κάθε μορφής εκκλησία και θρησκεία, χριστιανισμός, ανθρωπισμός, χριστιανικός γνωστικισμός, (οι προχριστιανικοί Γνωστικοί είναι εντελώς άλλο θέμα) καμπάλα, θεοσοφία, ανθρωποσοφία, ροδόσταυροι, ελευθεροτέκτονες, γκουρτζιεφικοί, φιγουρατζήδες και πολλοί άλλοι του συρμού που εμπλέκονται με αυτές τις χοάνες παραπληροφόρησης κι ελέγχου των αγελαίων ανθρωπομαζών.
 

Η λέξη Εως – φόρος (ο φέρων την Ηώ = αυγή) είναι σύνθετη, εκ του Εως = Αυγή και του Φέρω, σημαίνει δε «Ο φέρων την αυγή», δηλαδή ο προάγγελος της Αυγής. Στην λέξη Εωσφόρος, το πρώτο συνθετικό –Εως σημαίνει λυκόφως δηλαδή έσπερο φως (αμυδρό) κατά λέξη, αυτός που φέρει ή φέρνει το Φως. Το παράγωγο άλλωστε επίθετο «εωθινός» σηµαίνει «πρωινός», «αυγινός».
 

Όταν η Θεά Αφροδίτη πήδηξε από έναν βράχο για ν’ αυτοκτονήσει για τον άδικο χαμό του Άδωνη, ενώ ήταν στο στερέωμα το βραδινό άστρο του Έσπερου, βουτώντας πίσω από το άρμα του Ήλιου που είχε δύσει, αναβίωνε την άλλη μέρα το πρωί σαν Εωσφόρος, για να συναντήσει τον Άδωνη. Είναι σαν τις κινήσεις του πλανήτη Αφροδίτη στον ουράνιο θόλο.
 

Ο Εωσφόρος-Έσπερος αναπαρίσταται πάντοτε ως νέος απαράμιλλης ομορφιάς σε όσα αγάλματα και αγγεία έχουν διασωθεί με την μορφή του. Άλλοτε συνοδεύοντας την Αφροδίτη, άλλοτε την Σελήνη, άλλοτε προπορευόμενος του άρματος του Ηλίου για να φέρει το αχνό φέγγος του χαράματος που περίμεναν οι αγρότες για να ξυπνήσουν, προαναγγέλλοντας έτσι την Αυγή που αποτελεί την έναρξη για τις αγροτικές εργασίες, άλλοτε ως βρέφος στην αγκαλιά της Ηούς κλπ.
 

Ο Αυγερινός είναι το δημώδες όνομα του πλανήτη Αφροδίτη, όταν αυτή εμφανίζεται στον ουρανό κατά την Αυγή. Γι’ αυτό καλείται από πολλούς και «άστρο της ημέρας». Καλείται επίσης κι Αποσπερίτης όταν εμφανίζεται μετά την δύση του ηλίου και είναι το λαμπρότερο αντικείμενο στον ουρανό αμέσως μετά την Σελήνη. Αστρονομικά, ο Εωσφόρος είναι ο πιο λαμπρός πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ο πλανήτης Αφροδίτη, με τις δύο διαφορετικές εκφάνσεις του, ως Εωσφόρος κατά το χάραμα της ημέρας (προαναγγέλλοντας την Αυγή) και ως Έσπερος κατά το σούρουπο. Σε ό,τι αφορά την πρωινή έκφανση του πλανήτη Αφροδίτη, απαντάται σε όλα τα διεθνή και εν Ελλάδι επιστημονικά αστρονομικά εγχειρίδια με την ίδια ακριβώς ονομασία: ως Εωσφόρος.
 

Η λατρεία του Εσπέρου μνημονεύεται στην περιοχή της Οίτης. Στον Παρνασσό, ο Έσπερος λατρεύεται ως πατέρας της Στίλβης ή της Τηλαύγης και παππούς του Αυτολύκου, ενώ σε άλλα μέρη τον θεωρούν πατέρα του Εωσφόρου. Η Θεά Εκάτη ονοµάζεται επίσης «Φωσφόρος» και «∆αδούχος» και απεικονίζεται συνήθως στα αγάλµατά της να κρατά σε κάθε χέρι της μια δάδα.
 

Ο «φέρων την αυγή», ο «φωτοδότης» ο Εωσφόρος, ο Υιός της Πρωίας, ο όμορφος αυτός νέος, γιος της Ηούς και του Αστραίου, που προηγούνταν του άρματος του Ηλίου, έγινε συνώνυμος με το σκοτάδι και την βδελυρή πανούκλα του χριστιανισμού και των σάπιων πιστών που τον απαρτίζουν. Τι να πουν στον μεγαλειώδη Ελληνικό, Βαβυλωνιακό, Σουμεριακό, Περσικό πολιτισμό οι κατσικόγυφτοι εβραίοι που, όπως λένε οι ίδιοι στα βιβλία τους, η αγαπημένη τους ενασχόληση ήταν να κλέβουν κατσίκες, αιμομιξίες, πορνεία και κοπρολαγνείες, αυτοί που έκαναν σαράντα χρόνια να βγουν από μια έρημο όση η Πελοπόννησος και μάλιστα σε εποχές που τα ράφια των Ελληνικών Φιλοσοφικών Σχολών και Πανεπιστημίων έσφυζαν από συγγράμματα υψηλής διανόησης, που μέχρι σήμερα δεν έχουν ξεπεραστεί.
 

Φιλολογικά (εν σχέση με την αρχαία ελληνική γραμματεία), το όνομα Εωσφόρος απαντάται αποκλειστικά και μόνον ως προάγγελος της Αυγής και του Ηλιακού Φωτός – σε πλείστα συγγράμματα των αρχαίων προγόνων μας αλλά και της κατοπινής ρωμαϊκής γραμματείας. Επιγραμματικά αναφέρω τον Ησίοδο (Θεογονία 378 κ.α.), τον Όμηρο (Ιλιάδα 23.226, 22.317 κ.α.), τον Απολλόδωρο (1.52 κ.α.), τον Καλλίμαχο (Ύμνος 4 στη Δήλο, 303), τον Πίνδαρο (Ίσθμια Ωδή 4.43), τον Νόννο (Διονυσιακά 6.44, 38.136 κ.α.), τον ποιητή Ίβυκο (Fragment 331), τον Ίωνα τον Χίο (Fragment 745), αλλά και τον Οβίδιο (Μεταμορφώσεις11. 270 ff, 11. 560 ff κ.α.), τον Σενέκα (Hercules Furens 125 ff , Oedipus 504 ff κ.α.), τον Βιργίλιο (Roman bucolic Georgics 1. 288 ff, 3. 324 ff κ.α.), τον Κικέρωνα (De Natura Deorum 2. 20 κ.α.), τον Γάιο Ιούλιο Υγίνο (Astronomica 2. 42, Fabulae 65 κ.α.), τον Κουίντο Σμυρνέα (Fall of Troy 2. 182 ff), τον Βαλέριο Φλάκκο (Argonautica 6. 527 ff) και πλείστους άλλους αρχαίους συγγραφείς. Καμία σχέση λοιπόν, με τα ιουδαιοχριστιανικά μιάσματα.
 

Ο Lucifer λοιπόν, αντιστοιχεί στην Ελληνική ονομασία Εωσφόρος, είναι ένα λατινικό όνομα για τις πρωινές εμφανίσεις του πλανήτη Αφροδίτη. Στον Ανώτερο Ελληνικό πολιτισμό είναι πολύ σωστά προσωποποιημένος και θεωρείται Θεός και γιος της Αυγής (Aurora). Ένα παρόμοιο όνομα χρησιμοποίησε ο Ρωμαίος ποιητής Catullus για τον πλανήτη Αφροδίτη το βράδυ το «Noctifer» (Night-Bringer). Μάλιστα και οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τον Εωσφόρο όπως και οι Ελληνες, όταν τους υποδούλωσαν.
 

Καμία απολύτως σχέση δεν έχει ο Ελληνικός Θεός Εωσφόρος, ο Έσπερος και η Αυγή με τον υπόκοσμο των λακέδων, του χριστιανικού ιερατείου και των σιχαμένων κορμιών που το απαρτίζουν.
 

Ούτε φυσικά και ο Τιτάνας Θεός Κρόνος.
 

Οτιδήποτε εμπεριέχεται στην μιαρή Βίβλο του εκτρωματικού Γιαχβέ–Χρηστού είναι παραποιημένη και διαστρεβλωμένη Ελληνική Ιστορία.
 

Οι Γιαχβεδιστές του Χρηστού (Χρηστός είναι το πραγματικό του όνομα κι όχι Χριστός που έγινε έτσι πολύ αργότερα από τις μαύρες ρόμπες για να ξεχωρίζει από το άχρηστος ή χρήσιμος ηλίθιος) ερμηνεύουν τις ιστορίες της Βίβλου από την μιαρή τους οπτική που είναι εναντίον της Ζωής και του Ελληνικού Φωτός δηλ. της Γνώσης. Οι Έλληνες φιλοσοφούν και μάχονται για την Γνώση δηλ. το Φως την στιγμή που ο εκτρωματικός, ζηλόφθονος και παρασιτικός Γιαχβέ-Χρηστός έδιωξε από την παραδεισένια φυλακή τους ανθρώπους γιατί άγγιξαν το δέντρο της Γνώσης!!! Χάος μας χωρίζει εμάς του Έλληνες από τον βδελυρό Γιαχβέ–Χρηστό και μάλιστα, ένα από τα καθήκοντα ενός Ημίθεου Πολεμιστή είναι να τον δολοφονήσει και να καταστρέψει το ανοσιούργημα – δημιουργία του.
 

Οι Έλληνες εκτός από τον Εωσφόρο λάτρευαν ως Θεό της Γνώσης και τον Θεό Απόλλωνα, όπως και τον Τιτάνα Θεό Προμηθέα.
 

Ο Προμηθέας ήταν γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας ή Κλυμένης. Αδέλφια του ήταν οι Ιαπετίδες Επιμηθέας, Άτλας και Μενοίτιος. Το όνομά του σημαίνει «συνετός», «προνοητικός». Παράγεται από την πρόθεση «προ» και το ουσιαστικό «μῆτις» (=σκέψη). Είναι αυτός που έδωσε την Φλόγα της Σκέψης στους ανθρώπους. Κόντρα στους Θεούς.
 

Κατά τον Λουκιανό, ο Προμηθέας, με την αρωγή της Σοφίας, Θεάς Αθηνάς, δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο (Χρυσό Γένος) από το Νερό του ήρωα Πανοπέα της Φωκίδας και με μορφή όμοια με αυτή των Θεών (κι όχι από χώμα όπως ο Γιαχβέ). Αυτό έγινε μετά την Τιτανομαχία. Αυτό το Νερό ήταν το αίμα των Τιτάνων. Υπάρχουν στον πλανήτη Γη άνθρωποι που φέρουν το αίμα των Τιτάνων και πρόβατα για σφαγή που φέρουν την σφραγίδα του Γιαχβέ. Εύκολα ξεχωρίζουν με απλή Παρατήρηση του Ολοφάνερου και Διάκριση.

Στην Θεογονία του Ησίοδου / Έργα και ήμέραι 109-193
 

Οι αθάνατοι Θεοί, που ζουν στον Όλυμπο, δημιούργησαν πρώτα μια Χρυσή φυλή θνητών ανθρώπων. Αυτό έγινε τον καιρό του Κρόνου, όταν ήταν Βασιλιάς στον Ουρανό. Ζούσαν σαν Θεοί, δίχως καμιά λύπη στις καρδιές τους, δίχως έγνοιες και βάσανα και δίχως να υφίστανται τα αξιοθρήνητα γηρατειά- πάντα με νεανικά μέλη απολάμβαναν χαρούμενες μέρες, μακριά από κάθε κακό. Όταν πέθαιναν, ήταν σαν να τους είχε καταβάλει ο ύπνος. Όλα τα καλά πράγματα τους ανήκαν.
 

Η γόνιμη γη παρήγαγε μόνη της όλων των ειδών τους καρπούς. Με ειρήνη και ηρεμία ζούσαν χαρούμενοι στη χώρα τους, έχοντας όλα τα αγαθά. Όταν η γη έκρυψε αυτή τη φυλή των ανθρώπων μέσα στο σκοτάδι, έγιναν αγαθοί δαίμονες πάνω στη γη· απομάκρυναν το κακό, ήταν φύλακες των θνητών ανθρώπων πρόσεχαν για την δικαιοσύνη και τα εγκλήματα τυλιγμένοι από τον αέρα, διατρέχοντας όλη την γη, δίνοντας πλούτο. Αυτό ήταν ένα από τα βασιλικά προνόμιά τους.
 

Ύστερα οι Ολύμπιοι Θεοί δημιούργησαν μια πολύ κατώτερη φυλή, την Αργυρή, εντελώς διαφορετική από την Χρυσή στο σώμα και στο πνεύμα. Για εκατό χρόνια ένα παιδί μεγάλωνε πλάι στην αγαπημένη του μάνα και έπαιζε εντελώς παιδιάστικα στο σπίτι του. Όταν όμως αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωναν επιτέλους και έφταναν στην ωριμότητα, ζούσαν πολύ λίγο καιρό και ήταν δυστυχείς λόγω της μωρίας τους. Δεν μπορούσαν να μην βλάπτουν ο ένας τον άλλον άσχημα, ούτε ήθελαν να τιμούν τους αθάνατους Θεούς και να προσφέρουν στους μακάριους θυσίες πάνω στους ιερούς βωμούς, όπως σωστά συνηθίζουν να κάνουν οι άνθρωποι. Οργισμένος ο Ζευς τους έβγαλε από την μέση, επειδή δεν πρόσφεραν τιμές στους Θεούς, που ορίζουν τον Όλυμπο. Όταν κι αυτή η φυλή των ανθρώπων σκεπάστηκε από την γη, οι άνθρωποι της ονομάστηκαν υποχθόνιοι μακάριοι θνητοί, δεύτερης σειράς, αλλά κι αυτοί, ασφαλώς, απολαμβάνουν κάποιας τιμής.
 

Ύστερα ο Ζευς, ο πατέρας, έφτιαξε μια τρίτη φυλή ανθρώπων, την Χάλκινη φυλή, τελείως διαφορετική από την Αργυρή. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν φτιαγμένοι από μελιά και ήταν φοβεροί και βίαιοι και συνεχώς μπλεγμένοι σε πολέμους και εγκλήματα. Δεν έτρωγαν ποτέ ψωμί και οι πεισματάρικες ψυχές τους ήταν σκληρές σαν το ατσάλι, ήταν απρόσιτοι, φοβεροί και πολύ δυνατά χέρια ξεφύτρωναν από τους στιβαρούς ώμους τους.
 

Τα άρματά τους ήταν χάλκινα, τα σπίτια τους χάλκινα και δούλευαν με χάλκινα εργαλεία. Δεν είχαν μαύρο σίδερο. Σκότωναν ο ένας τον άλλον με τα χέρια και πήγαιναν κάτω, ανώνυμοι, στο υγρό και σκοτεινό σπίτι του ψυχρού Άδη. Αν και ήταν τρομεροί, τους πήρε ο μαύρος θάνατος και άφησαν το λαμπρό Φως του 'Ηλιου.
 

Όταν κι αυτήν την φυλή την κάλυψε η γη, ο Ζευς, ο γιος του Κρόνου, έφτιαξε άλλη μια, την τέταρτη, πάνω στην καρποφόρα γη. Ήταν πιο δίκαιη και καλή, μια ισόθεη φυλή ηρώων, που ονομάστηκαν Ημίθεοι, η φυλή ακριβώς πριν από μας στην απέραντη γη. Φοβεροί πόλεμοι και άγριες μάχες τους κατέστρεψαν κάποιους μπροστά στην Θήβα, την πόλη του Κάδμου με τις επτά πύλες, να πολεμούν για τα κοπάδια των απογόνων του Οιδίποδα, άλλους μπροστά στην Τροία, όπου τους είχαν πάει πλοία πάνω από το μεγάλο βυθό της θάλασσας, για το χατίρι της Ελένης με τα όμορφα μαλλιά.
 

Για κάποιους απ’ αυτούς αυτό ήταν το τέλος της ζωής τους, και τους σκέπασε ο θάνατος- σε άλλους έδωσε ο Ζευς, ο γιος του Κρόνου, μιαν ύπαρξη, έναν τρόπο ζωής μακριά από τους ανθρώπους, στην άκρη του κόσμου, μακριά από τους αθάνατους θεούς· και ο Κρόνος είναι βασιλιάς τους. Εκεί ζουν, με τις καρδιές τους απαλλαγμένες από τη θλίψη, στα νησιά των Μακάρων, κοντά στον Ωκεανό με τις βαθιές δίνες, ευτυχισμένοι Ήρωες για τους οποίους η καρποφόρα γη προσφέρει γλυκούς σαν το μέλι καρπούς τρεις φορές το χρόνο.
 

Θα ήθελα να μην ζούσα ανάμεσα στους ανθρώπους της Πέμπτης φυλής, καλύτερα να πέθαινα πριν ή να γεννιόμουν αργότερα. Γιατί αυτή είναι αληθινά Σιδερένια φυλή. Ούτε νύχτα ούτε μέρα ξεκουράζονται από τον κάματο και την ταλαιπωρία. Οι Θεοί θα τους στέλνουν πάντα οδυνηρές δοκιμασίες. Ο Ζευς θα καταστρέψει κι αυτήν τη φυλή θνητών ανθρώπων, όταν τα παιδιά τους θα γεννιούνται με γκρίζους κροτάφους. Ο πατέρας δεν θα μοιάζει με τα παιδιά του, ούτε τα παιδιά με τον πατέρα τους. Ο οικοδεσπότης δεν θα καλοδέχεται το φιλοξενούμενο του, ο φίλος το φίλο, ο αδελφός τον αδελφό, όπως γίνεται μέχρι τώρα. Σύντομα δεν θα τιμούν τους ηλικιωμένους γονείς τους, αλλά θα τους κατηγορούν και θα τους πληγώνουν με φαρμακερά λόγια, ελεεινοί άνθρωποι που δεν θα σέβονται τους Θεούς.
 

Αχ! Μακάρι να μην γεννιόμουνα τώρα εγώ, αναφωνεί γεμάτος θλίψη ο Ησίοδος. Ας γεννιόμουν πρωτύτερα ή αργότερα. Αλλά όχι τώρα. Διότι το γένος αυτό ζει μέσα στον μόχθο και στα βάσανα. Νύχτα-μέρα οι άνθρωποι βασανίζονται και αφανίζονται καθώς τούς έδωσαν οι Θεοί έγνοιες πολλές και βαρείες. Δεν έχει επικρατήσει το κακό. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Άρα υπάρχει ακόμη ελπίδα. Όμως τα καλά είναι ανακατεμένα με τα κακά. Και ποιος θα τα ξεχωρίσει; Ποιος θα βγει μπροστά; Ποιος θα σηκώσει το βάρος; Οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει. Η συγκρότησις της κοινωνίας έχει διασπασθεί. Τα ήθη έχουν αλλάξει. Ή απαισιοδοξία του ποιητή είναι, βαθειά και διάχυτη. Βλέπει γύρω του την αδικία, την ατιμία, την οκνηρία, την αρπαγή. Τίποτα δεν είναι όπως πρώτα. Και μέσα απ’ τον βαθύ του συλλογισμό και την αγωνιά του για το μέλλον, κάνει μια πρόβλεψη, μία προφητεία.
 

Και αυτό το γένος, που έχει μαύρη και σκληρή καρδιά, όπως μαύρος και σκληρός είναι ο σίδηρος, το κύριο συστατικό του, θα το καταστρέψει ο Ζευς, λέει με πόνο. Πότε; Τότε, όταν αρχίσουν να γεννιούνται τα παιδιά με λευκούς κροτάφους, γερασμένα από την γέννα τους, χωρίς κανένα κίνητρο και όρεξη για ζωή. Όταν δεν θα έχουν την ίδια γνώμη και τις ίδιες σκέψεις με τον πατέρα τους και δεν θα συμφωνούν σε τίποτα. Όταν η φιλοξενία, η φιλία και οι δεσμοί αίματος δεν θα έχουν πια καμιά αξία. Όταν οι γεροί γονείς θα αφήνονται, ανήμποροι, στην τύχη τους. Όταν ή δικαιοσύνη θα βρίσκεται στα χέρια των ισχυρών και θα την επιβάλλουν χειροδικώντας.
 

Όταν ο όρκος δεν θα υπολογίζεται πια και θα τιμωρούνται οι υβριστές, οι επίορκοι και οι κακοποιοί. Τότε είναι πού ή Αιδώς και ή Νέμεσις, με πρόσωπο καλυμμένο απ’ την ντροπή, και για να μην βλέπουν τα όσα συμβαίνουν, θα εγκαταλείψουν τους ανθρώπους του γένους αυτού και θα ανέβουν για πάντα, απ’ την πλατιά Γη ψηλά στον Όλυμπο, στα ανώτατα και καθαρότατα τα αιθερικά στρώματα, εκεί όπου το κακό δεν υπάρχει, σμίγοντας με τούς άλλους αθανάτους Θεούς. Είναι χαρακτηριστικό πως οι Θεές είναι τυλιγμένες με λευκά πέπλα, πράγμα που δείχνει ότι παραμένουν ανέγγιχτες από της ύβρεις των θνητών. Οι μαύρες ψυχές και τα μαύρα έργα τού γένους αυτού δεν μπορούν να τις αγγίξουν. Κι όταν αυτό συμβεί, τότε, μόνο το κακό θα υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους και θα ‘ναι πια αργά γιατί δεν θα ωφελεί καμία γιατρειά.
 

Είναι λοιπόν, απόλυτα ξεκάθαρο ότι η Σιδερένια φυλή ανθρώπων έχει ξεφύγει κατά πολύ από τις αρχέγονες έννοιες του τι σημαίνει να είναι κάποιος Άνθρωπος ή Θεός, Πολεμιστής ή Ήρωας. Είναι έννοιες άγνωστες για αυτούς που έρπουν στα πόδια του Γιαχβέ-Χριστού και ονομάζουν σαν κάτι κακό Αυτόν που φέρνει το Φως δηλαδή την Ζωή. Λογικό είναι, αφού σαν τα ποντίκια στους υπονόμους που σέρνονται δεν αντέχουν το Φως του Εωσφόρου.
 

Ακόμη και την βδελυγματική Βίβλο να πάρουμε σαν αναφορά, ο Όφις που έδωσε το Μήλο της Γνώσης στους φυλακισμένους ανθρώπους είναι ο Ήρωας που τους απελευθέρωσε από την μοχθηρή τυραννία του Γιαχβέ. Ακόμη και το αφήγημα του Πύργου της Βαβέλ, μιας ανθρώπινης κατασκευής που έφερε ως μέσο τον στόχο να φτάσουν οι άνθρωποι την κατοικία των Θεών τον Ουρανό, συμβολίζει τον αγώνα της ανθρωπότητας να φτάσει την Γνώση. Το χτίσιμο του πύργου όμως το σταμάτησε ο ζηλόφθονος Γιαχβέ, ο εκτρωματικός δημιουργός που παγίδευσε τους ανθρώπους.
 

Έτσι το να αντιλαμβάνεσαι και να ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΣ τι είναι τι και ποιος παίζει παιχνίδια και ποια παιχνίδια, εξαρτάται από το σε ποια φυλή ανήκεις. Σε ποια μάζα δηλώνεις συμφωνία και υποταγή. Αν είσαι δούλος και πρόβατο στο μαντρί του Γιαχβέ-Χρηστού τότε οι εμφυτεύσεις και η ύπνωση που έχεις υποστεί σου απαγορεύουν ν’ αντιληφθείς ότι ο Εωσφόρος είναι αυτός που φέρνει το Φως και χωρίς Φως, Γνώση, η Ζωή δεν υπάρχει για τα ζωντανά πλάσματα. Τα σκοτεινά όντα από την άλλη έρπουν στις κατακόμβες σαν ερπετά για να προσκυνήσουν το μεγάλο αφεντικό τους τον Γιαχβέ.

Αυτό που κάνουν λοιπόν τα σαπρόφυτα του Γιαχβέ είναι να επιβάλλουν την διαστροφή και την παράνοια τους.
 

Cyborg ή Μετάνθρωπος.
 

Τον προηγούμενο αιώνα μια νέα τάση εμφανίστηκε μαζί με τα τεχνολογικά και μηχανικά επιτεύγματα. Μια κίνηση που επιδιώκει την χρήση των ναρκωτικών και της ρομποτικής για να ωθηθεί η ανθρωπόμαζα σε ένα άλλο επίπεδο αντιεξέλιξης, όσο γίνεται πιο μακριά από την Ηρωική – Προμηθεϊκή καταβολή του. Αφού σήμερα οι εκκλησίες έχουν χάσει παλαιότερη δυναμική τους στον έλεγχο των μαζάνθρωπων και την θέση τους παίρνει η θρησκεία της Τεχνητής νοημοσύνης, της φαρμακοβιομηχανίας και της ρομποτικής, είναι πολύ πιο εύκολο να πάνε το ανθρώπινο ζώο πιο κάτω στα υπόγεια από ‘κει που το έχουν βάλει, διαστρεβλώνοντας και προπαγανδίζοντας έννοιες και ετυμολογίες κατά πως τους βολεύει. Στόχος τους είναι η ολική συγχώνευση ανθρώπων με ρομπότ. Ενώ οι περισσότεροι που συμφωνούν και ασχολούνται με τα Cyborg κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν επαφή με Μυστικές Εταιρίες και σκοτεινές Στοές εν τούτοις όλα παίζονται σε ένα παιχνίδι με σκοτεινούς παίκτες.
 

Ο Βρετανός φιλόσοφος Max More, για πρώτη φορά έθεσε τις αρχές του Μετανθρωπισμού ως φουτουριστική φιλοσοφία το 1990 και ξεκίνησε μια παγκόσμια προσπάθεια προώθησης του. Ένα από τα δοκίμιά του, με τίτλο «In Praise of the Devil» (Ύμνος του Διαβόλου) πηγαίνει σε θρησκευτικό έδαφος για να συνδέσει ντε και καλά, τα Cyborgs με τον Διάβολο. Τώρα, δες πως τα μπλέκουν όλα, μια σούπα στο ίδιο καζάνι και τον Εωσφόρο των Αρχαίων Ελλήνων με τον Διάβολο του Γιαχβέ-Χρηστού. Αλλά, είπα ήδη, η σιδερένια γενιά είναι διεστραμμένη ως προς την Ζωντανή Ζωή.
 

Ο Διάβολος είναι μια δύναμη του καλού, όπου μπορώ να προσδιορίσω «καλό» απλά και μόνο αυτό που εγώ εκτιμώ, μη θέλοντας να ορίσω την καθολική ισχύ ή ανάγκη για τον προσανατολισμό του. «Εωσφόρος» σημαίνει «ο φέρων το φως» και αυτό θα πρέπει να μας δίνει μια ιδέα για την συμβολική σημασία του. Η ιστορία είναι ότι ο Γιαχβέ έδιωξε τον Διάβολο από τον Ουρανό, διότι ο Εωσφόρος είχε αρχίσει να τον αμφισβητεί και η διαφωνία εξαπλωνόταν μεταξύ των αγγέλων. Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή η ιστορία λέγεται από την οπτική των Διαβολιστών (θα χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο για να μας διακρίνω από τους Σατανιστές, με τους οποίους έχουμε θεμελιώδεις διαφορές). Η αλήθεια μπορεί κάλλιστα να είναι ότι ο Διάβολος παραιτήθηκε από τον Ουρανό. Ο Διάβολος πιθανότατα εξόρισε τον εαυτό του από ύβρη προς τον καταπιεστή Δημιουργό Ιεχωβά.
 

Ο Γιαχβέ, που χωρίς αμφιβολία είναι τεκμηριωμένα σαδιστής, ήθελε να κρατήσει τον Εωσφόρο κοντά, έτσι ώστε να τον τιμωρήσει και να προσπαθήσει να τον πάρει πίσω υπό την εξουσία του. Μάλλον αυτό που πραγματικά συνέβη είναι ότι ο Εωσφόρος έφτασε να μισεί την τυραννία του Γιαχβέ, τον σαδισμό του, το αίτημά του για δουλική συμμόρφωση και υπακοή, την ψυχωτική οργή του σε οποιαδήποτε εμφάνιση ανεξάρτητης σκέψης και συμπεριφοράς. Ο Εωσφόρος συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε ποτέ να σκεφτεί ανεξάρτητα και δεν μπορούσε ασφαλώς να ενεργεί κατά τον ίδιο τρόπο, εφ’ όσον ο ίδιος ήταν υπό τον έλεγχο του σαδιστή Ιεχωβά. Ως εκ τούτου, άφησε τον παράδεισο, αυτή την τρομερά άσχημη πνευματική κατάσταση του σαδιστή Ιεχωβά, όπου και ακολούθησαν όσοι από τους αγγέλους είχαν αρκετό θάρρος να αμφισβητήσουν την εξουσία του Γιαχβέ.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το φιλμ Lucy;
 

Τα πάντα όλα. Πρόκειται για τις ανθρωπόμαζες που δεν μπορούν να φθάσουν στην Θεοποίηση μέσω της Γνώσης και χρησιμοποιούν τα σκληρά ναρκωτικά, επιστήμες και τεχνολογίες για να σπάσουν βίαια και παρά φύση τους βιολογικούς φραγμούς. Παρά το γεγονός ότι όλα αυτά μπορεί να ακούγονται όμορφα στον βλάκα που δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί την βρωμερή πλευρά. Μόνο λίγοι εκλεκτοί οι ΗΡΩΕΣ φωτίζονται από το φως του Εωσφόρου. Το υπόλοιπο της ανθρωπότητας γίνεται αντιληπτό ως μια κατώτερη σιδερένια φυλή, με ζωές δίχως αξία. Για το λόγο αυτό, η Lucy σκοτώνει ανελέητα τις ανθρωπόμαζες. Αυτή είναι η επιτομή και η ουσία της σκέψης των Αποκρυφιστών της Νέας Τάξης. Οι ανθρωπόμαζες δεν έχουν -ουδέποτε είχαν- καμία αξία.
 

Η Lucy ως μέρος του όχλου, μαζάνθρωπος.
 

Στην αρχή της ταινίας, η Λούσι είναι μια νεαρή γυναίκα που προφανώς δεν είναι ιδιοφυΐα, μάλιστα χειραγωγείται πλήρως από την παρέα της και πείθεται να μεταφέρει μια βαλίτσα σε κάποιον άγνωστο σε ένα ξενοδοχείο. Βρίσκεται πανικοβλημένη και μπερδεμένη να συμμετέχει σε συναλλαγή με την Ασιατική Μαφία. Οι πρώτες σκηνές της ταινίας εναλλάσσονται με πλάνα από ένα τσιτάχ που κυνηγά ένα θήραμα. Αυτός είναι ένας ξεκάθαρος τρόπος να δείξει η ταινία ότι τα ανθρωπόζωα, οι μη Ήρωες, οι μη Άνθρωποι της Γνώσης, οι μη φωτισμένοι ενεργούν όπως τα ζώα στην ζούγκλα. Όπως την στριμώχνουν οι συμμορίτες, η Λούσι φοράει ένα animal-print γιλέκο που συμβολίζει την απλή, ζωώδη μη φωτισμένη φύση της, που δεν έχει επιτύχει ακόμη το υψηλότερο επίπεδο εξέλιξης.
 

Οι μαφιόζοι μετατρέπουν την Lucy σε “drug mule” (μεταφορέα ναρκωτικών κρυμμένων στο σώμα της). Εισάγουν στο σώμα της ένα πακέτο CPH4, ένα συνθετικό ναρκωτικό με το οποίο πρόκειται να κατακλύσουν την ευρωπαϊκή αγορά. Αφού δέχεται μια κλωτσιά στο στομάχι, το πακέτο που βρίσκεται μέσα της σπάει και το σώμα της απορροφά όλο το περιεχόμενο. Αυτό έχει ως παρενέργεια την αύξηση χρήσης του εγκεφάλου της περισσότερο από το λεγόμενο 10% των ανθρωπομαζών.
 

Σε ένα σημείο, ένας γιατρός λέει στην Lucy: «Το CPH4 το παράγουν οι έγκυες γυναίκες την έκτη εβδομάδα της κύησης σε πολύ μικρές ποσότητες. Για ένα μωρό, αυτό περιέχει την δύναμη μιας ατομικής βόμβας. Είναι αυτό που δίνει στο έμβρυο την απαραίτητη ενέργεια για να σχηματιστούν τα οστά στο σώμα του. Άκουσα ότι προσπάθησαν να κάνουν μια συνθετική εκδοχή του.» Στο φιλοσοφικό πλαίσιο της ταινίας, το γεγονός ότι το φάρμακο είναι συνθετικό (πράγμα που σημαίνει ότι δημιουργήθηκε σε εργαστήριο), είναι σημαντικό, δεδομένου ότι συνάδει με την φιλοσοφία του Μετανθρωπισμού, δηλαδή της ανθρώπινης μετεξέλιξης μέσω της επιστήμης (γενετική, ευγονία, ναρκωτικά) και της τεχνολογίας (τεχνητή νοημοσύνη).
 

Υπάρχει άραγε κάποια επιστημονική αλήθεια πίσω από αυτή την υπόθεση/σεναρίου του Luc Besson; Ο ίδιος σε συνέντευξη του αναφέρει «Η ουσία CPH4, ακόμη και αν αυτό δεν είναι το πραγματικό της όνομα -γιατί θέλω να κρύψω το πραγματικό της όνομα- αυτό το μόριο λοιπόν υπάρχει και παράγεται από την γυναίκα στην έκτη εβδομάδα της εγκυμοσύνης και πράγματι είναι ατομική βόμβα για το έμβρυο.»
 

Τα επιστημονικά δεδομένα πίσω από την ταινία αλλά και η συμβολική σημασία τους είναι ξεκάθαρα. Ενώ η Lucy βρίσκεται στην διαδικασία μεταμόρφωσης σε έναν υπερήρωα Μετάνθρωπο, ο καθηγητής Norman (Μόργκαν Φρίμαν) δίνει μια παρουσίαση σχετικά με την αναξιοποίητη δύναμη του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η ομιλία του μετατρέπεται αυτόματα σε μια διαφημιστική προπαγάνδα για τον Μετανθρωπισμό.
 

Ο Δρ Norman εξηγεί ότι «ο μόνος στόχος των απλών κυττάρων είναι να διατηρηθεί η Γνώση που έχουν αποκτήσει μέσα στον Χρόνο. Οι μόνοι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό είναι είτε να γίνουν αθάνατα ή να αναπαραχθούν …η Lucy δεν αναπαράχθηκε» Ο καθηγητής Νόρμαν λέει στην συνέχεια, κάτι που έρχεται κατ ‘ευθείαν από ένα φυλλάδιο για τον Μετανθρωπισμό: «Είναι στο χέρι μας να ωθήσουμε τους κανόνες και τους νόμους και να πορευθούμε από την εξέλιξη στην επανάσταση».
 

Με άλλα λόγια, οι ανθρωπόμαζες πρέπει να φθάσουν ένα άλλο στάδιο μέσω της τεχνητής νοημοσύνης και της επιστήμης, όχι μέσω της φυσικής εξέλιξης, όχι μέσω της Γνώσης, όχι μέσω της δράσης και της άσκησης. Αυτό είναι ακριβώς ό,τι συμβαίνει στην Lucy. Μαζί με την απόκτηση ενός μεγάλου μέρους Γνώσης, η Lucy αναπτύσσει επιπλέον αισθητηριακή αντίληψη (ESP) και είναι  σε θέση να ελέγξει την ύλη και τις άλλες ζωές. Και ξαφνικά γεννιέται ένας Θεός. Μόλις η Lucy γίνεται εξυπνότερη, αρχίζει να πυροβολεί και να σκοτώνει τους εγκληματίες γύρω της που την είχαν φυλακισμένη. Από την στιγμή που η Lucy δραπετεύει από το κελί της, σκοτώνει τους πάντες στην περιοχή.
 

Η εκτέλεση ανθρωπομαζών και μάλιστα εγκληματιών είναι αυτό που δείχνει ολοφάνερα την αξία της ανθρωπόμαζας. Ενώ το να σκοτώσει όλους όσους την αιχμαλώτισαν είναι κατανοητό κι επιθυμητό, όταν πηγαίνει έξω, πυροβολεί έναν οδηγό ταξί στο πόδι γιατί δεν συμμορφώθηκε αμέσως με το αίτημά της. Αργότερα στην ταινία, η Lucy οδηγεί και προκαλεί μια καραμπόλα αυτοκινήτων. Αυτό δείχνει ολοκάθαρα πως ως ανθρωπόμαζα δεν νοούνται μονάχα οι εγκληματίες αλλά και οι άνθρωποι που δουλεύουν, οι δούλοι κάθε είδους κι άξιοι για κάθε πόνο, φόβο και φρίκη. Ο πόνος που η Λούσι προκαλεί είναι επίσης ψυχολογικός. Όταν ένας γιατρός ζητά από την Lucy να αποδείξει τις δυνάμεις της, μπαίνει στο μυαλό του και του θυμίζει τον θάνατο της κόρης του με συγκεκριμένες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.
 

Η μεταμόρφωση της Lucy παίρνει μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση και το να είναι «καλός άνθρωπος» δεν είναι μέρος της, όπως ακριβώς δεν είναι «καλός» κανένας που μπλέκει με παρά φύση τερτίπια. Η μεταμόρφωση, της στέρησε εντελώς την συμπόνια και την μέριμνα για το περιβάλλον της, την ανέβασε πάνω από το ανθρώπινο επίπεδο των ανθρωπομαζών, την έκανε έναν Γιαχβέ.
 

Ο προφήτης Ησαΐας είπε κάτι που σκανδαλίζει τα πιστά πρόβατα: «Εγώ είμαι ο Κύριος και δεν υπάρχει άλλος· Θεός εκτός από μένα· εγώ σε περίζωσα, αν και δεν με γνώρισες, για να γνωρίσουν από ανατολών του ηλίου μέχρι δυσμών ότι εκτός από μένα δεν υπάρχει κανένας· εγώ είμαι ο Κύριος, και δεν υπάρχει άλλος· αυτός που κατασκεύασε το φως και έφτιαξε το σκοτάδι· αυτός που κάνει ειρήνη και κτίζει το κακό· εγώ ο Κύριος τα κάνω όλα αυτά.» (Ησαΐας 45, 5-7)
 

Το ότι ο Γιαχβέ έφτιαξε το σκοτάδι, άντε, το δέχονται τα πρόβατα και κανένα δεν διανοείται ότι ο Γιαχβέ έφτιαξε την ημέρα και ο Διάβολος την νύχτα. Όμως το να δεχτεί ότι ο Γιαχβέ έχτισε και το το κακό «εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιήσας σκότος, ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά» είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο για τους προβατοποιημένους πιστούς.
 

Η Lucy λέει  στην ταινία: «Δεν αισθάνομαι πόνο, φόβο ή επιθυμία. Είναι σαν όλα τα πράγματα που μας κάνουν ανθρώπους να έχουν ξεθωριάσει. Είναι σαν όσο το λιγότερο αισθάνομαι άνθρωπος, όλη αυτή η Γνώση για τα πάντα, την κβαντική φυσική, τα εφαρμοσμένα μαθηματικά και η άπειρη χωρητικότητα του πυρήνα ενός κυττάρου. Όλα εκρήγνυνται μέσα στον εγκέφαλό μου, όλη αυτή η Γνώση.»
 

Δείχνοντας την εξέλιξη της Lucy, αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι μετατρέπεται σε αυτό ακριβώς που αντιπροσωπεύει ο Γιαχβέ. Χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της για να ελέγχει τα ανθρωπόζωα και να προωθήσει τους στόχους της παρά τον πόνο, φόβο, τρόμο που προκαλεί. Μεταμορφώθηκε σε κάτι μη ανθρώπινο και ξαφνικά, φέρεται στις ανθρωπόμαζες σαν αυτό ακριβώς που είναι, κατώτερα, ηλίθια, πλήρως χειραγωγήσιμα και αναλώσιμα όντα, άνευ αξίας.
 

Καθ’ όλη την μεταμόρφωση της Lucy, βλέπουμε κοντινά πλάνα τα μάτια της που αλλάζουν συνεχώς μορφή, μερικές φορές εμφανίζονται και ερπετοειδή, το οποίο φυσικά τονίζει το γεγονός ότι δεν είναι άνθρωπος. Δεν έχει επίσης κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσει το σεξ, μια από τις ζωώδης αδυναμίες των ανθρωπόζωων, για να πάρει αυτό που θέλει.
 

Επίσης, όπως και οι λακέδες, ξοδεύει χρόνο με τον έλεγχο και την παρακολούθηση των ηλεκτρονικών συσκευών των ανθρώπων. Όπως και η NSA (Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ), ένα δημιούργημα της ελίτ για τον έλεγχο της ροής των πληροφοριών σε όλο τον κόσμο, η Lucy μπορεί να πάρει εύκολα τον έλεγχο των ηλεκτρονικών συσκευών. Μπορεί κυριολεκτικά να αντιλαμβάνεται, να οπτικοποιεί και να συμβουλεύεται τα δεδομένα που εκπέμπονται από τα κινητά τηλέφωνα, όπως ακριβώς και η NSA.
 

Φυσικά, όπως και οι λακέδες, η Lucy μπορεί να ελέγξει και να εμφανιστεί στις τηλεοράσεις. Το ενδιαφέρον είναι ότι η τηλεόραση στο δωμάτιο ξενοδοχείου του Δρ Νόρμαν είναι Samsung. Μια πρόσφατη είδηση αποκάλυψε ότι οι έξυπνες τηλεοράσεις Samsung μπορούν να επιτρέψουν την υποκλοπή και παρακολούθηση των συνομιλιών σας (ακόμα και όταν είναι σβηστές) και να συλλέγουν τις πληροφορίες προς κάποιον εξυπηρετητή (όπως η NSA). Όπως και η απόκρυφη Ελίτ, η Lucy δεν αποτελεί μια καθαρή, ευγενική αποστολή προς την Γνώση. Υπάρχει μια ολοφάνερα σκοτεινή πλευρά στις δράσεις της, ακριβώς όπως του Γιαχβέ και δεδομένου ότι είναι η ηρωίδα της ταινίας, είναι όλα καλά και δεν ενοχλεί τον θεατή που έτσι κι αλλιώς κοιμάται όρθιος και δεν ξέρει που παν’ τα τέσσερα.

 

Η Lucy εξελίσσεται και γίνεται ένας Ιεχωβάς.
 

Προς το τέλος της ταινίας, η Lucy δεν είναι πλέον άνθρωπος, παρά ένα Θεϊκό ον που θυσιάζει την επίγεια ζωή της για να γίνει ανώτερη από τον Θεό. Η συνάντηση της με τον Δρ Νόρμαν στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης μετατρέπεται σε μια παράξενη, φουτουριστική, απόκρυφη τελετουργία στην οποία ξεπερνά τον χωροχρόνο και επιτυγχάνει την Θεοποίηση. Καθ’ όλη την διάρκεια της τελετουργίας, οι ηλίθιοι μαζάνθρωποι σκοτώνουν ο ένας τον άλλον παραδίπλα.
 

Ο απώτερος στόχος της υπερβατικότητας της Lucy είναι να περάσει την Γνώση (το Φως) που απέκτησε, με τον ίδιο τρόπο που δύο απλά κύτταρα μεταδίδουν τις Γνώσεις τους μέσα στο Χρόνο. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Δρ Norman, αυτή η γνώση μπορεί να είναι υπερβολικά ισχυρή για την ανθρωπότητα. «Αλλά όλη αυτή η Γνώση, Lucy. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι η ανθρωπότητα είναι έτοιμη γι’ αυτήν. Καθοδηγούμαστε από την εξουσία και το κέρδος. Δεδομένης της φύσης του ανθρώπου, θα μπορούσε να μας φέρει μόνο αστάθεια και χάος. Ελπίζω μόνο ότι θα είμαστε άξιοι της θυσίας σου».  Αυτό είναι το σκεπτικό πίσω από τις Μυστικές Εταιρίες που «κρύβουν» την απόκρυφη Γνώση τους από τους αμύητους πίσω από πολλά στρώματα συμβολισμού. Η ανθρωπόμαζα θεωρείται ανάξια και πρωτόγονη για να ασχοληθεί, πόσο μάλλον να διαχειριστεί ισχυρή κρυφή Γνώση. Γι’ αυτό μετέτρεψαν την Ιερή πεντάλφα, την σβάστικα, τους δαίμονες, τον Εωσφόρο σε κάτι κακό, ενώ είναι το απολύτως αντίθετο. Η απόκτηση από το ανθρωπόζωο της Γνώσης, (Φως) σημαίνει αυτόματη κατάργηση των θρησκειών και των ιερατείων κάθε είδους. Πως να σηκώσεις στα δύο του πόδια, το πιστό γίδι που σέρνεται στις εκκλησίες του Γιαχβέ;
 

Καθώς η Lucy μεταμορφώνεται, εκπέμπει μια μεγάλη έκρηξη Φωτός. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, Εωσφόρος σημαίνει «ο φέρων το φως».
 

Η Lucy μετατρέπεται σταδιακά σε μια μεγάλη, μαύρη ΧΛΑΠΑΤΣΑ και δημιουργεί έναν υπέρ-μέγα-υπολογιστή για να αποθηκεύσει τις Γνώσεις της. Η Lucy βρίσκεται στην μέση μιας τελετουργικής πενταγράμμου με σκοπό να δώσει οπτικά στην διαδικασία ένα αποκρυφιστικό τελετουργικό τόνο.
 

Πριν ολοκληρώσει την μεταμόρφωσή της, χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της για να ταξιδέψει μέσα στον Χρόνο προκειμένου να επισκεφθεί διάφορα αξιοθέατα σ’ όλο τον κόσμο. Καταλήγει πρόσωπο με πρόσωπο με την άλλη Lucy, δήθεν το «πρώτο ον της Γης» που οι δημιουργιστές λανθασμένα το αποκαλούν ως άνθρωπο, ενώ είναι απλώς μια μαϊμού. Φυσικά και ο Άνθρωπος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα συμπαθή θηλαστικά, αλλά, έτσι πρέπει να κοιμάται η οχλόμαζα μέσα στα σκατά που τις παρουσιάζουν ως γνώση.
 

Λένε ότι ανακαλύφθηκε η μαϊμού το 1974 στην Αιθιοπία και Lucy είναι το όνομα που δίνεται στα εναπομείναντα του «πρώτου ανθρώπου στην Γη» – ένα είδος Αυστραλοπιθήκου που δεν είχαμε ξαναδεί. Θεωρείται από τους επιστήμονες ως ένας «χαμένος κρίκος» μεταξύ ζώων και ανθρώπων. Σε μια συμβολική κίνηση, η πρωταγωνίστρια Lucy προτάσσει το δάχτυλό της προς την άλλη Lucy. Η σκηνή αποτελεί, αναφορά στην τοιχογραφία του Μιχαήλ Αγγέλου, όπου ο Γιαχβέ δημιουργεί τον Αδάμ. Η τοιχογραφία εμφανίζεται επίσης στιγμιαία νωρίτερα στην ταινία, όταν ο Δρ Νόρμαν μιλά για τα καταπληκτικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας που έγιναν εφικτά μόνο με το 10% της δύναμης του εγκεφάλου των ανθρώπων. Αλλά τα σημερινά ανθρωπόζωα εξακολουθούν να λειτουργούν σαν ηλίθια.
 

Ενώ η Lucy υπερβαίνει Χώρο και Χρόνο, ένα σωρό ανθρωπόζωα σκοτώνονται παραδίπλα.
 

Αυτή δεν είναι απλά μια «φοβερή σκηνή δράσης». Φανερώνει τις πεποιθήσεις των Μυστικών Εταιριών, όπου οι μαζάνθρωποι είναι ηλίθιοι και τους αξίζει να πεθάνουν και οι εγκληματίες και οι δούλοι -αστυνομικοί εν προκειμένω. Κατά την διάρκεια των ατελείωτων πυροβολισμών μεταξύ αστυνομικών και μαφιόζων, ένα άγαλμα του Robert de Sorbon -ιδρυτή του Πανεπιστημίου – καταστρέφεται, συμβολικά αντιπροσωπεύοντας εγκληματίες ανθρωπόζωα που καταστρέφουν την Γνώση.
 

Μετά το τελετουργικό μετατροπής της Lucy σε Γιαχβέ, εκείνη δίνει στον Δρ Norman ένα usb stick που περιέχει όλες τις Γνώσεις της, το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά μικρό και βολικό. Όταν ένας αστυνομικός μπουκάρει στο δωμάτιο και ρωτά που βρίσκεται η Lucy, λαμβάνει ένα μήνυμα κειμένου που συνοψίζει όλη την ταινία. Η Lucy έχει γίνει ο Γιαχβέ, παντογνώστης που βρίσκεται παντού ανά πάσα στιγμή. Απέκτησε τις ιδιότητες του Γιαχβέ με την μορφή μιας μαύρης χλαπάτσας (BLACK GOO). Πέτυχε το καθεστώς του Γιαχβέ μέσω των ναρκωτικών. Ο αστυνομικός κοιτάζει προς τον ουρανό με απόγνωση και φόβο, με τον ίδιο τρόπο που τα ανθρωπόζωα συνήθως κοιτούν προς τον ουρανό, όταν σκέφτονται τον Γιαχβέ.
 

Η ταινία τελειώνει με άλλη μια συμβολική σκηνή: Το άψυχο σώμα ενός μαφιόζου όπως φαίνεται από πάνω, σαν να είναι η Lucy που επιβλέπει την θυσία αίματος που απαιτείται για να ολοκληρωθεί το αποκρυφιστικό τελετουργικό. Η ταινία τελειώνει με τον βίαιο θάνατο, την τύχη των ανθρωπομαζών. Από πάνω του αιωρείται η αθάνατη πλέον Lucy ως Θεός.

ΔΕΣ: Τρανσουμανισμός: Η Τελευταία Θρησκεία;
 

Συμπερασματικά
 

Η ταινία Lucy χτυπήθηκε από τους κριτικούς για το παράλογο σενάριο της, αλλά η λογική δεν ήταν ποτέ το θέμα αυτής της ταινίας. Πρόκειται για μια πραγματεία της πολιτικής των Μυστικών Εταιριών, και των αποκρυφιστικών σεκτών κάθε είδους και μπορεί να εκτιμηθεί πλήρως από εκείνους που κατανοούν αυτή την πολιτική. Για όσους δεν μπορούν, υπάρχει μια πληθώρα ταινιών δράσης για να τους διασκεδάσει. Εν τω μεταξύ, οι αδαείς απορροφούν την απόκρυφη έννοια της ταινίας χωρίς καν να συνειδητοποιούν τι συμβαίνει. Η αντίθεση των σκηνών δράσης από την μια και της προσωπικής αναζήτησης της Lucy για όλο και περισσότερο Γνώση από την άλλη, τονίστηκε ιδιαιτέρως, για να σκιαγραφηθεί το χάσμα όπως το αντιλαμβάνονται οι Επικυρίαρχοι ανάμεσα σε αυτούς και στον αμύητο και ηλίθιο όχλο, τον βροτό δούλο.
 

Ενώ η Lucy είναι απασχολημένη με την επίτευξη της αθανασίας και την μεταμόρφωση της σε Θεό, ένας όχλος ανίδεων, ηλίθιων, εγκληματιών κι αστυνομικών σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για κανέναν λόγο. Και κανείς δεν νοιάζεται. Επειδή οι ζωές τους θεωρούνται άνευ αξίας, δεν είναι όντα, είναι πόροι.
 

Ως εκ τούτου, πέρα από την παράλογη υπόθεση της ταινίας, υπάρχει ένα πολύ λογικό μήνυμα, που είναι τόσο ισχυρό όσο και ανησυχητικό, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων  και ο Μετανθρωπισμός θα διευρύνει το χάσμα μεταξύ τους, ακριβώς όπως και στις ταινίες που αναφέρονται στην αρχή του άρθρου. Είναι όψιμος ο λόγος του αχυράνθρωπου κι επενδυτή Μπιλ Γκέιτς.
 

«Αξιολογώ την πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου κατά την διάρκεια της ζωής μου να είναι αρκετά χαμηλή, αξιολογώ την πιθανότητα μιας εκτεταμένης επιδημίας, πολύ χειρότερη από την Ebola, κατά την διάρκεια της ζωής μου, ακόμη και πάνω από 50%. Η ερώτηση στο ποιες επιχειρήσεις πρέπει να μείνουν ανοικτές και ποιες όχι είναι δύσκολη. Σίγουρα αυτές που πρέπει να μείνουν ανοικτές είναι των τροφίμων, και της υγείας. Σίγουρα χρειαζόμαστε νερό πόσιμο, παροχή ενέργειας και δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο. Η αλυσίδα παραγωγής για κρίσιμα υλικά πρέπει να διατηρηθεί. Πολλές είναι οι χώρες που ακόμη εξετάζουν τι πρέπει να μείνει ανοικτό και τι όχι. Στο τέλος θα χρειαστούμε αναγκαστικά ψηφιακά πιστοποιητικά για να τα έχουν όσοι έχουν αναρρώσει από τον κορωνοϊό, ή έχουν υποβληθεί σε έλεγχο ή έχουν κάνει το εμβόλιο». Τα «ψηφιακά πιστοποιητικά» είναι ανθρώπινο-εμφυτεύσιμο «QUANTUM-DOT TATTOOS», που οι ερευνητές του MIT και του Πανεπιστημίου του Rice εργάζονται για να κρατήσουν τα αρχεία εμβολιασμού.
 

Ήταν τον Δεκέμβριο του 2019 όταν επιστήμονες από τα δύο πανεπιστήμια αποκάλυψαν ότι δούλευαν σε αυτά τα τατουάζ κβαντικών τεμαχίων αφού ο Γκέιτς τους απευθύνθηκε για την επίλυση του προβλήματος της ταυτοποίησης εκείνων που δεν έχουν εμβολιαστεί. Τα τατουάζ κβαντικών τεμαχίων περιλαμβάνουν την εφαρμογή διαλυτών μικροβελών με βάση την ζάχαρη που περιέχουν εμβόλιο και φθορίζουσες κβαντικές κουκίδες με βάση τον χαλκό, που είναι ενσωματωμένες σε βιοσυμβατές κάψουλες μικρής κλίμακας.
 

Αφού τα μικροσφαιρίδια διαλύονται κάτω από το δέρμα, αφήνουν τις εγκλωβισμένες κβαντικές στιγμές των οποίων τα πρότυπα μπορούν να διαβαστούν για να αναγνωρίσουν το εμβόλιο που χορηγήθηκε. Τα τατουάζ θα συμπληρωθούν με την άλλη επιχείρηση του Μπιλ Γκέιτς που ονομάζεται ID2020, ένα έργο της Microsoft για την επίλυση του προβλήματος που έχει άνω του ενός δισ. ανθρώπων, που ζουν χωρίς επίσημα αναγνωρισμένη ταυτότητα και δεν τους γνωρίζει η αρχή. Το ID2020 το επιλύει αυτό μέσω της ψηφιακής ταυτότητας.
 

Επί του παρόντος, ο πιο εφικτός τρόπος υλοποίησης της ψηφιακής ταυτότητας είναι είτε μέσω εμφυτευμάτων smartphones είτε RFID μικροτσίπ. Το τελευταίο είναι η προσέγγιση του Γκέιτς, όχι μόνο λόγω σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, αλλά και επειδή για πάνω από 6 χρόνια το Ίδρυμα Gates χρηματοδοτεί ένα άλλο έργο που ενσωματώνει ανθρώπινα εμφυτεύσιμα εμφυτεύματα μικροτσίπ. Αυτό το έργο, στο οποίο πρωτοστάτησε το MIT, είναι ένα εμφύτευμα μικροτσίπ ελέγχου των γεννήσεων που θα επιτρέψει στις γυναίκες να ελέγχουν τις αντισυλληπτικές ορμόνες στο σώμα τους. Αυτό είναι ο Μετανθρωπισμός. Ενα ον ταυτοποιημένο ψηφιακά κι απόλυτα ελεγχόμενο από τους Επικυρίαρχους και τους λακέδες τους.
 

Ταυτοποιημένο το άβουλο μαϊμουδάκι, για ένα τσιπαρισμένο είναι ήδη. Όποιοι χρησιμοποιούν tablet, smartphone κι έξυπνες τηλεοράσεις είναι ήδη τσιπαρισμένοι. Μην κοιτάς που προμοτάρουν τα εμβόλια, δεκάρα δεν δίνουν για το πόπολο, για να βλέπεις τον καπνό το κάνουν, αλλά όχι την φωτιά. Αφού όπως σου λένε οι λακέδες «ο πόλεμος γίνεται με έναν αόρατο εχθρό».
 

Ετοιμάσου να βρεις από την καραντίνα στην Νέα Κανονικότητα που σου ετοίμασαν και τα χειρότερα έρχονται … μέτρα σε λίγες μέρες, όσες χρειάστηκαν να υποχωρήσουν τα νερά από τον κατακλυσμό του Δία και να προσαράξει η Κιβωτός στην κορυφή των Γεράνειων την εποχή που ήταν Βασιλέας στην Βοιωτία ο Ωγύγος. Ο πρώτος από τους τρεις κατακλυσμούς της Ελληνικής ιστορίας ονομάστηκε Ωγύγιος κατακλυσμός. Συνέβη όταν βασίλευε ο Ωγύγης στην Βοιωτία. το 9.500 π.κ.ε. Ο Ωγύγης επέζησε του κατακλυσμού, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι όχι. Μετά τον θάνατο του ίδιου και λόγω των καταστροφών που προκλήθηκαν, η Αττική έμεινε χωρίς Βασιλείς για 189 έτη μέχρι την εποχή του Κέκροπα (ή Κέκροψ ο διφυής). Από το όνομα του Ωγύγη προέρχεται και το τοπωνύμιο Ωγυγία, ένα υπέροχο νησί που αναφέρει ο Όμηρος στην Οδύσσεια.
 

Φρόντισε να μάθεις την Ελληνική Ιστορία σου και πέτα τα μιάσματα του ιουδαϊκού παπαδαριού στον απόπατο όπου ανήκουν.
 

Μέτρα λοιπόν λίγες ημέρες και τα ξαναλέμε. Τόσες έχεις για να προετοιμαστείς.
 

Πως να ξεφύγεις από την φυλακή του Δημιουργού Γιαχβέ.
 

Κοντολογίς: Είναι κοινός νους κι απλή λογική, αν βάλεις αυτό το ταλαίπωρο κι ατροφικό μυαλό σου να δουλέψει, ίσως κάποτε καταφέρεις να κάνεις και τα μάτια σου να δουν. Αν και όποτε πιθανόν το κατορθώσεις, τότε θ’ αρχίσεις να ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ, ότι δηλ. όλοι αυτοί που ασχολούνται με τις γελοιότητες περί του «φωτός» είτε με τον Εωσφόρο, τον «υιό της αυγής» και το φωτεινό παγωνοκοκορόφτερο του είτε με τον «Γιαχβέ–Χρηστό του Φωτός» και τους λαμπερούς αρχαγγέλους του, είτε με τον αρχι-επικυρίαρχο Drunvalo Melchizedek με το εκτρωματικό «Λουλούδι της Ζωής» αλλά και όλα τα παρακλάδια τους που είναι εκατοντάδες, για κάθε λογής πικραμένο ανεγκέφαλο, είναι στο ίδιο ακριβώς σημείο ανοησίας και παραμένουν μέσα στην ίδια ΦΥΛΑΚΗ ν’ ανακυκλώνονται μέχρι να πεθάνουν.
 

Όπως αντιλαμβάνεσαι δεν είναι άποψη αυτό, ούτε θεωρία, αλλά προκύπτει από τα αξιώματα της Κβαντικής Μηχανικής και του Χάους. Προκύπτει από τα αξιώματα που διέπουν τα ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ σαν ΦΥΛΑΚΗ ΣΥΜΠΑΝΤΑ. Κάθε αξίωμα, κάθε νόμος, κάθε τι μηχανικό, είναι κι ένα κάγκελο, όλα τα κάγκελα μαζί φτιάχνουν ένα υπέροχο κελί για να σε φυλακίσουν, όπως ακριβώς τα φτιάχνεις κι εσύ για να φυλακίσεις τα κοτοπουλάκια.
 

Αυτό που λένε «ότι κάνεις, σου κάνουν» είναι μια μεγάλη αλήθεια που φυσικά την έχεις παρερμηνεύσει για να ταιριάζει στα γούστα σου και αν θέλεις να δεις τι σου κάνουν, δες τι κάνεις ΕΣΥ στον εαυτό σου, στους γύρω σου, στα ζώα, στα φυτά, στα μικρόβια, στην γη. Αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ, γιατί φοβάσαι το σκοτάδι και τρέχεις όλο χαρούλες, χοροπηδώντας -σαν το αρνάκι πριν το μεγάλο δείπνο- προς το φως; Γιατί ή μάλλον ΠΟΙΟΙ σε έκαναν να φοβάσαι το «κακό» σκοτάδι και να αγαπάς το «καλό» φως, Το ποιο φως είναι καλό και ποιο είναι κακό, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.
 

Όταν κάποτε – ΑΝ – καταφέρεις, έστω και κατ’ ελάχιστο, ν’ αντιληφθείς τις παραπάνω λέξεις, θ’ αρχίσεις επιτέλους να ΒΛΕΠΕΙΣ, σταματώντας απλώς να κοιτάς σαν αποχαυνωμένος, σαν υπνωτισμένος ό,τι σου έχουν πει να κοιτάς, όπως οι φυλακισμένοι στην σπηλιά του Matrix, κοιτούν μόνο τις σκιές τους στον τοίχο. Αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ ΠΟΙΟΙ κουνούν τα ανδρείκελα και δημιουργούν τις σκιές; ΠΟΙΟΙ είναι οι δεσμώτες που σε κρατούν φυλακισμένο; Και αυτούς ΠΟΙΟΙ τους κρατούν εκεί φυλακισμένους να κουνούν ανδρείκελα; Γνωρίζεις πως για να δημιουργηθούν οι σκιές χρειάζεται Φως; Στο Σκοτεινό Σύμπαν δεν υπάρχουν σκιές, γιατί δεν υπάρχει Φως.
 

Πέρα από την δική σου ΣΥΜΦΩΝΙΑ, του να παραμείνεις φυλακισμένος, ΠΟΙΟΙ σε κρατούν εσένα φυλακισμένο και ΠΟΙΟΙ κρατούν τους δεσμώτες φυλακισμένους και προπάντων ΓΙΑΤΙ;
 

Αυτές είναι σημαντικές ερωτήσεις να κάνεις στον εαυτό σου και άσχετα από το τι θ’ απαντήσεις, γνώριζε πως η απάντηση, σου δείχνει και την Ενέργεια σου, όπως και η ικανότητα του να Βλέπεις και να Διακρίνεις. Από την φυλακή θα βγεις, όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με αυτά που σε βγάζουν απ αυτήν και όχι με αυτά που σε κρατούν φυλακισμένο, εκτός κι αν κάνεις ΜΗ Πράξεις. Χοντρικά αναφέρω, πως για έναν Πνευματικό Αριστοκράτη-Πολεμιστή, έχουν τόση δύναμη οι Δημιουργοί-Θεοί και το «φως» που σου προπαγανδίζουν, όση η κατσαρίδα όταν την λιώνεις κάτω από την παντόφλα σου.
 

Ο κάθε δυνατός, είναι δυνατός, γιατί δεν φρόντισες να γίνεις ΕΣΥ Δυνατός. Το λιοντάρι είναι ο «βασιλιάς του δάσους» όχι γιατί είναι το δυνατότερο ζώο όλων, αλλά γιατί όλα τα υπόλοιπα ζώα (ενώ κάποια είναι πιο δυνατά, πιο ικανά και πιο έξυπνα) ταυτόχρονα είναι υποτακτικά, ταπεινά, δούλοι, πιστοί, οπαδοί κλπ. κλπ και ταυτόχρονα, το λιοντάρι, ο «βασιλιάς των ζώων» φροντίζει να μένει μακριά από την τίγρη ! Άρα ξέρεις τι να κάνεις και τι να μην κάνεις ! μην επαναλαμβανόμαστε!
 

'Ολοι μας στην ίδια φυλακή βρισκόμαστε, στην ίδια θάλασσα κολυμπάμε, το μόνο που χρειάζεται για να φύγουμε από την φυλακή των Δημιουργών, αυτών που άφρονα αποκαλείς Θεούς, είναι ΕΝΕΡΓΕΙΑ για να πετύχουμε ένα ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΑΛΜΑ και να βγούμε έξω από την φυλακή των Θεών. Τι είναι αυτό που κατασπαταλιέται καθημερινά σε εκατοντάδες χιλιάδες ανοησίες και ειδικά στον ύπνο, όταν υποτίθεται πως αναπαύεσαι; ΕΝΕΡΓΕΙΑ.
 

Κάνε τις συσχετίσεις και βγάλε μερικά δικά σου συμπεράσματα. Θα επανέλθω σχετικά με το ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΑΛΜΑ και επισημαίνω πως στον Ερεβοκτόνο υπάρχουν μερικές καλές απαντήσεις, για να γίνει πιο κατανοητό το άρθρο και να ξεφύγεις από την φυλακή του Γιαχβέ-Χριστού ακόμα και να τον δολοφονήσεις, αφού, ειδικά οι Έλληνες είμαστε Θεοκτόνοι.
 

Τα περισσότερα από τα έργα που αφορούν τον Μετανθρωπισμό έχουν περιγραφεί από τους παρατηρητές ως «το παίζει Θεός». Αυτό όμως δεν είναι απλά μια έκφραση, αλλά, είναι ακριβώς αυτό που προσπαθούν οι Επικυρίαρχοι του γαλαξία μας για τον εαυτό τους, αλλά -Κθούλου φυλάξει- όχι για ‘σένα χαζούλη.
 

Είπα Κθούλου και θυμήθηκα τον Μεγάλο Ιερέα των Παλαιών Θεών.
 

Πιστεύεις πως το να γίνει Θεός κάποιος είναι απαραίτητα κάτι καλό γιατί σου έμαθαν ότι ο Θεός ισούται με το καλό και ο Διάβολος με το κακό… και πράσινα άλογα με ροζ βούλες. Υπάρχουν οι Θεοί των ανθρωπόμαζων και οι Θεοί των Ανθρώπων, οι Θεοί των Ελίτ και οι Θεοί των Επικυρίαρχων, υπάρχουν οι Θεοί των αλλότριων φυλών του Γαλαξία μας και υπάρχουν και οι Θεοί άλλων γαλαξιών και Θεοί έξω από σύμπαντα και γαλαξίες.
 

Το μοναδικό κοινό γνώρισμα όλων αυτών των Θεών είναι η ΙΣΧΥΣ.
 

Ισχύς, όμως, σε σχέση με τι και με ποιόν;
 

Θυμήσου το Ελληνικό DNA βγάζει Θεοκτόνους.

Hegel: Διαλεκτική του αληθούς Απείρου

Γκέοργκ Χέγκελ: 1770-1831

Κίβδηλη και αληθής απειρότητα
(schlechte und wahrhafte Unendlichkeit)

§1: Η έννοια της απειρότητας ή απειρίας (Unendlichkeit) και του απείρου (unendlich) αποτελεί κεντρικό συστατικό στοιχείο της εγελιανής σκέψης και βρίσκει το πλούσιο νόημά της στο πλαίσιο της διαλεκτικής της/τους συνάφειας με την περατότητα (Endlichkeit) και το περατό ή πεπερασμένο (endlich). Από άποψη γενικής αρχής έχουμε διαλεκτική απείρου – πεπερασμένου και πιο εξειδικευμένα, σε επίπεδο ποιοτικά διαμορφωμένης κατάστασης του Είναι, διαλεκτική περατότητας – απειρότητας. Άπειρο και περατό, απειρότητα και περατότητα, δεν είναι τυπικά, απλώς μορφικά, δηλ. κατά τη μορφή μόνο, άρα κατά τους τύπους, ήτοι εξωτερικά αντίθετα, αλλά εσωτερικά διαφοροποιημένα και ως τέτοια συνάπτονται μεταξύ τους σε διαλεκτική ενότητα. Στην περίπτωση που συλλαμβάνονται στην εξωτερική τους αντίθεση – π.χ. εδώ υπάρχει το πεπερασμένο ον, ας πούμε ο άνθρωπος, και κάπου αλλού ένα άλλο άπειρο ον, ας πούμε ο θεός – αυτό το άπειρο είναι ένα κίβδηλο, ψευδές, κακό άπειρο και οντο-λογικά συνιστά μια κίβδηλη, φαύλη, ψευδή απειρότητα. Όταν συλλαμβάνονται στην εσωτερική τους κίνηση, όπου το άπειρο δεν νοείται ως ένα απλώς εξωτερικό άλλο, παρά ως το άλλο του ίδιου του Εαυτού του πεπερασμένου, τότε έχουμε το αληθινό άπειρο, το όντως ον [=υπάρχον] άπειρο και αντίστοιχα την αληθινή, τη γνήσια, την αψευδή και γι’ αυτό αυθεντική απειρότητα.

§2: Στην Επιστήμη της Λογικής ‒ διδασκαλία περί του Είναι[1], πιο ειδικά, ο Χέγκελ μας λέει πως, όταν σκεπτόμαστε ένα πεπερασμένο Κάτι, αυτόματα η σκέψη μας πάει να σκεφτεί ένα άλλο, δηλαδή το Άλλο του, που δείχνει τον περιορισμό αυτού του πεπερασμένου. Εάν όμως αυτό το Άλλο το σκεφτόμαστε ως ένα άλλο πεπερασμένο δίπλα στο πρώτο πεπερασμένο και το άλλο αυτού του άλλου πεπερασμένου ως ένα επόμενο πεπερασμένο κ.ο.κ μέχρι το άπειρο, τότε αυτό το Άλλο χωρίς τέλος, δηλαδή η γένεση και φθορά των πεπερασμένων όντων, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κοινόν και το ίδιον της ποιότητάς τους και της ποιοτικής τους αλλαγής, είναι το κίβδηλο άπειρο και η συλλαμβανόμενη με τούτη την αντιδιαλεκτική σκέψη αντίστοιχη κατάσταση του Είναι κίβδηλη απειρότητα. Αυτή η μέθοδος σκέψης ιδιάζει στη διάνοια, ας πούμε με σημερινούς όρους, περίπου στον κοινό νου. Σύμφωνα όμως με τη μέθοδο σκέψης του φιλοσοφικού-διαλεκτικού Λόγου, τα πράγματα εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά, καθώς το άπειρο δεν βρίσκεται σε κάποιο επέκεινα: ποιος ξέρει πού;, αλλά εντός του ίδιου του πεπερασμένου, ως η πιο ακατάλυτη δύναμη της Λογικής εξέλιξης του τελευταίου.

§3: Το άπειρο γενικώς αναδύεται από τη φθορά του πεπερασμένου. Ετούτη η φθορά όμως, με τη σειρά της, δεν συνεπάγεται ή δεν σημαίνει οριστική κατάργηση, ολικό αφανισμό ή εκμηδενισμό του πεπερασμένου, αλλά άρνηση του περιορισμένου εαυτού του, δηλ. των καθ-ορισμένων/προσ-δι-ορισμένων, σε κάθε στιγμή ή κατάσταση, ορίων του εαυτού, μιας ορισμένης του ποιότητας, ως προσδιορισμένου-Είναι [ως ύπαρξης (Dasein)] και μετάβαση σε ένα Άλλο, σε μια άλλη ποιότητα του Είναι. Πρόκειται, ως προκύπτει, για μια διαλεκτική διαδικασία εξέλιξης των πεπερασμένων όντων, η οποία όμως δεν τα καταργεί ως τέτοια στο όνομα ενός απείρου έξω απ’ αυτά, αλλά τα επαναπροσδιορίζει, μέσα από την προσδιορισμένη τους άρνηση, δηλ. μέσα από την άρνηση ορισμένων ποιοτήτων τους, μέσα από την άρνηση του ορισμένου και γι’ αυτό προσδιορισμένου αλλά και καθορισμένου φραγμού τους. Ετούτη η διαδικασία, ως διαλεκτική συνέχειας και ασυνέχειας, παρ-ουσίας και απ-ουσίας, συνέχει ολόκληρο τον κόσμο του πεπερασμένου και έρχεται στο Είναι ως η αληθινή του απειρότητα. Είναι αληθινή, επειδή το άπειρο είναι μέσα μας και εντός μας και επειδή συγχρόνως και το περατό είναι μέσα του και εντός του.

§4: Ας πάρουμε το παράδειγμα: άνθρωπος. Ως πεπερασμένο ον, εξελίσσεται μέσα στην ιστορία, επαναπροσδιοριζόμενος συνεχώς μέσα από τις εκάστοτε ορισμένες, καθορισμένες και εξίσου προσδιορισμένες του αρνήσεις: άλλος, ας πούμε, είναι ο άνθρωπος της εποχής του Πλάτωνα, άλλος εκείνος της Αναγέννησης, άλλος ο σημερινός και άλλος ο αυριανός. Σε όλες αυτές τις διαφοροποιητικές και διαφοροποιημένες αναπτύξεις του, δηλαδή στις αναπτύξεις που τον διαφοροποιούν από τον προηγούμενο εαυτό του, και στις αυτοπροσδιοριζόμενες αλλαγές του ποιού του ή ποιοτικού του Είναι δεν παύει να είναι άνθρωπος ως Είναι (Sein), αλλά παύει να είναι άνθρωπος ως προσδιορισμένο-Είναι (Da-Sein). Το τελευταίο απορροφάται μέσα στο πρώτο, ως στιγμή, πτυχή ή στάδιό του, με το νόημα ότι αυτο-προσδιορίζεται ως πεπερασμένο και τείνει να υπερβεί αυτό τον φραγμό του, να υπερβεί δηλαδή τον εαυτό του ως πεπερασμένο και με αυτή την έννοια του απείρου

«είναι η άρνηση της άρνησης, το καταφατικό, το Είναι, το οποίο έχει αποκαταστήσει τον εαυτό του έξω από την περιοριστικότητα».

Στο πιο πάνω παράδειγμα του ανθρώπου, ο Πλάτων, ας πούμε, αποκαθιστά τον εαυτό του, έξω από την περιοριστικότητα του προσδιορισμένου-Είναι του, ως αληθινή απειρότητα με τη μορφή του πνευματικού κεφαλαίου, της σκέψης. Υπ’ αυτή την έννοια συνεχίζει ο Χέγκελ να επιχειρηματολογεί υπέρ του αληθινού απείρου ότι

«το άπειρο …είναι το αληθινό Είναι: η ανύψωση πάνω από τον φραγμό… Μέσα στο άπειρο, το πνεύμα δεν είναι απλώς αφηρημένα κοντά στον εαυτό του, αλλά ανυψώνεται στον ίδιο τον εαυτό του, στο φως της σκέψης του, της καθολικότητάς του, της ελευθερίας του».

Ο Πλάτων, για να μείνουμε στο ίδιο παράδειγμα, είναι το αληθινό Είναι, ήτοι το αληθινό άπειρο, επειδή ως προσδιορισμένο-Είναι, ως Dasein, ανέπτυξε τόσο πολύ το πνευματικό του Είναι, ώστε να υπερβεί τον φραγμό του Dasein του, ως περιορισμένης εν χρόνω και τόπω ύπαρξης και να φτάσει ως εμάς ως ελεύθερη, καθαρή, ακατάλυτη κ.λπ. σκέψη.
-----------------------------
[1] Γκ. Χέγκελ: Η διδασκαλία περί του Είναι

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ: Χαρακτῆρες (6.1-6.10) - ΑΠΟΝΟΙΑΣ

Ϛ. ΑΠΟΝΟΙΑΣ

[6.1] [Ἡ δὲ ἀπόνοιά ἐστιν ὑπομονὴ αἰσχρῶν ἔργων καὶ λόγων,]
[6.2] ὁ δὲ ἀπονενοημένος τοιοῦτός τις, οἷος [ὀμόσαι ταχύ, ‹ἑκὼν› κακῶς ἀκοῦσαι, λοιδορηθῆναι δυναμένοις, τῷ ἤθει ἀγοραῖός τις καὶ ἀνασεσυρμένος καὶ παντοποιός.
[6.3] ἀμέλει δυνατὸς καὶ] ὀρχεῖσθαι νήφων τὸν κόρδακα κοὐ προσωπεῖον ἔχων ‹οἷον› ἐν κωμικῷ χορῷ.
[6.4] καὶ ἐν θαύμασι δὲ τοὺς χαλκοῦς ἐκλέγειν καθ᾽ ἕκαστον παριὼν καὶ μάχεσθαι τούτων τοῖς τὸ σύμβολον φέρουσι καὶ προῖκα θεωρεῖν ἀξιοῦσι.
[6.5] δεινὸς δὲ καὶ πανδοκεῦσαι καὶ πορνοβοσκῆσαι καὶ τελωνῆσαι καὶ μηδεμίαν αἰσχρὰν ἐργασίαν ἀποδοκιμάσαι, ἀλλὰ κηρύττειν, μαγειρεύειν, κυβεύειν.
[6.6] ‹καὶ› τὴν μητέρα μὴ τρέφειν, ἀπάγεσθαι κλοπῆς, τὸ δεσμωτήριον πλείω χρόνον οἰκεῖν ἢ τὴν αὑτοῦ οἰκίαν.
[6.7] [καὶ οὗτος δ᾽ ἂν εἶναι δόξειεν τῶν περιισταμένων τοὺς ὄχλους καὶ προσκαλούντων, μεγάλῃ τῇ φωνῇ καὶ παρερρωγυίᾳ λοιδορουμένων καὶ διαλεγομένων πρὸς αὐτούς, καὶ μεταξὺ οἱ μὲν προσίασιν, οἱ δὲ ἀπίασι πρὶν ἀκοῦσαι αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῖς μὲν τὴν ἀρχήν, τοῖς δὲ συλλαβήν, τοῖς δὲ μέρος τοῦ πράγματος λέγει, οὐκ ἄλλως θεωρεῖσθαι ἀξιῶν τὴν ἀπόνοιαν αὐτοῦ, ἢ ὅταν ᾖ πανήγυρις.]
[6.8] ἱκανὸς δὲ καὶ δίκας τὰς μὲν φεύγειν, τὰς δὲ διώκειν, τὰς δὲ ἐξόμνυσθαι, ταῖς δὲ παρεῖναι ἔχων ἐχῖνον ἐν τῷ προκολπίῳ καὶ ὁρμαθοὺς γραμματειδίων ἐν ταῖς χερσίν.
[6.9] οὐκ ἀποδοκιμάζειν δὲ οὐδ᾽ ἅμα πολλῶν ἀγοραίων στρατηγεῖν καὶ εὐθὺς τούτοις δανείζειν καὶ τῆς δραχμῆς τόκον τρία ἡμιωβέλια τῆς ἡμέρας πράττεσθαι καὶ ἐφοδεύειν τὰ μαγειρεῖα, τὰ ἰχθυοπώλια, τὰ ταριχοπώλια, καὶ τοὺς τόκους ἀπὸ τοῦ ἐμπολήματος εἰς τὴν γνάθον ἐκλέγειν.
[6.10] [Ἐργώδεις δέ εἰσιν οἱ ‹τοιοῦτοι›, τὸ στόμα εὔλυτον ἔχοντες πρὸς λοιδορίαν καὶ φθεγγόμενοι μεγάλῃ τῇ φωνῇ, ὡς συνηχεῖν αὐτοῖς τὴν ἀγορὰν καὶ τὰ ἐργαστήρια.]

***

6. Ο ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΣ

[6.1] [Αναισχυντία είναι η ανοχή αισχρών έργων και λόγων,]
[6.2] ενώ ο αναίσχυντος το είδος του ανθρώπου που [ορκίζεται εύκολα, αποκτά κακή φήμη με τη θέλησή του, λοιδορεί τους ισχυρούς. Στο χαρακτήρα του είναι αγοραίος, ακόλαστος και ικανός για τα πάντα.
[6.3] Χωρίς αμφιβολία είναι ικανός να] χορεύει τον κόρδακα ακόμη και νηφάλιος και χωρίς να φορά προσωπείο, όπως συμβαίνει στο χορό της κωμωδίας.
[6.4] Στα θεάματα που παρουσιάζονται στα πανηγύρια συγκεντρώνει χάλκινα νομίσματα πηγαίνοντας στον κάθε θεατή ξεχωριστά και μαλώνει με αυτούς που ήδη έχουν εισιτήριο και αξιώνουν να παρακολουθήσουν το θέαμα δωρεάν.
[6.5] Είναι ικανός και πανδοχείο να διατηρεί και πορνείο να διευθύνει και φόρους να μαζεύει. Δεν απορρίπτει καμιά επαίσχυντη εργασία, αλλά και κήρυκας γίνεται και μάγειρας και παίκτης στα ζάρια.
[6.6] Δεν τρέφει τη μητέρα του, συλλαμβάνεται για κλοπή και κατοικεί περισσότερο καιρό στη φυλακή παρά στο σπίτι του.
[6.7] [Και θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας από εκείνους που προσκαλούν και συγκεντρώνουν το πλήθος γύρω τους, διαλέγονται μ᾽ αυτό και το λοιδορούν με δυνατή και σπασμένη φωνή. Στο μεταξύ άλλοι πλησιάζουν, άλλοι απομακρύνονται προτού τον ακούσουν, όμως εκείνος καταφέρνει να πει σε άλλους την αρχή, σε άλλους μια–δυο λέξεις, σε άλλους μέρος της υπόθεσης, αξιώνοντας να μη δείχνει την αδιαντροπιά του σε καμιά άλλη περίσταση, παρά μόνο όταν γίνεται πανηγύρι.]
[6.8] Και είναι ικανός στο δικαστήριο άλλες φορές να είναι εναγόμενος, άλλες φορές ενάγων, και άλλοτε ορκίζεται ότι δεν μπορεί να παραστεί, άλλοτε πάλι εμφανίζεται έχοντας στη δίπλα του ενδύματός του ένα αγγείο με μαρτυρίες και αρμαθιές από έγγραφα στα χέρια του.
[6.9] Δεν θεωρεί ανάξιο ούτε και το να είναι αρχηγός ενός πλήθους μικροπωλητών της αγοράς, ενώ συνάμα τους δανείζει πρόθυμα και τους παίρνει τόκο ενάμιση οβολό για κάθε δραχμή τη μέρα. Περιδιαβαίνει στα κρεοπωλεία, τα ιχθυοπωλεία, τα καταστήματα που πουλάνε παστό ψάρι, χώνοντας στο στόμα του τα κέρδη από τις εμπορικές του δραστηριότητες.
[6.10] [Είναι λοιπόν οχληροί αυτού του είδους οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν το στόμα έτοιμο για να λοιδορήσουν και μιλούν με τόσο δυνατή φωνή, ώστε αντηχούν μαζί τους η αγορά και τα εργαστήρια.]