Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - AMERICAN CIVIL WAR (ΜΕΡΟΣ Α')

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - AMERICAN CIVIL WAR ΜΕΡΟΣ Α'

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ (1861 - 1865)

Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1861 - 1865) ήταν ο πλέον καταστροφικός πόλεμος που έζησε ποτέ το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) και ταυτόχρονα ιστορικό γεγονός με σημαντικό αντίκτυπο στην αμερικανική κοινωνία και οικονομία. Οι απώλειες στις μάχες ξεπέρασαν τις 600.000, οι θάνατοι στον πληθυσμό τις 500.000, ενώ καταστράφηκε περίπου το 40% της εθνικής οικονομίας.

Ο πόλεμος αυτός ήταν αποτέλεσμα κυρίως των πολύ σοβαρών οικονομικών διαφορών μεταξύ των πολιτειών αλλά και του πολιτειακού συστήματος των τότε ΗΠΑ, κατά το οποίο η θέση του προέδρου είχε μικρή επίδραση στην καθοδήγηση του συνόλου της οικονομίας των πολιτειών. Το ξέσπασμα προκλήθηκε λίγο πριν την εκλογή του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν ο οποίος αντιμετώπισε την απόσχιση των πολιτειών του νότου την ώρα που αναλάμβανε καθήκοντα...

Ο πόλεμος για τον Λίνκολν και τις υπόλοιπες πολιτείες του Βορρά είχε σαν νόημα την επαναφορά των αποσχισθέντων στις ΗΠΑ και τη διατήρηση του κράτους. Για τον Νότο το αντικείμενο ήταν να διατηρηθεί σαν χωριστό κράτος του οποίου οι τύχες δεν θα κρίνονταν από τις πολιτικές ανακατατάξεις στην Ουάσιγκτον. Η τελική επικράτηση του Βορρά, διατήρησε το κράτος των ΗΠΑ με την μορφή (αν κι όχι ακριβώς με την ίδια έκταση) που γνωρίζουμε σήμερα.

Επιπλέον, με τη Διακήρυξη Χειραφέτησης που υπογράφτηκε το 1862/63 και κυρίως τη 13η τροπολογία του Συντάγματος το 1865, περίπου 3,5 εκατομμύρια Αφροαμερικανοί — 40% του πληθυσμού των βόρειων πολιτειών προπολεμικά — απέκτησαν την ελευθερία τους, ενώ η θέση τους στην αμερικανική κοινωνία απασχόλησε έντονα τη χώρα κατά την περίοδο της ανασυγκρότησης των ΗΠΑ (π. 1863-77).

Η δουλεία αποτέλεσε κύρια αιτία του εμφυλίου πολέμου, στενά συνδεδεμένη με τις ευρύτερες αντιθέσεις που παρατηρούνταν μεταξύ του Βορά και του Νότου της Αμερικής σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, ο Λίνκολν επιχείρησε να κατανικήσει το Νότο και χρησιμοποίησε τη δουλεία σαν ένα ηθικό αντίβαρο ενός μακρόχρονου και πολύ αιματηρού αγώνα.

Εκ του αποτελέσματος, θεωρείται ο πρόεδρος που διατήρησε τις ΗΠΑ και επέβαλε μια ισχυρότερη προεδρική θέση στην ομοσπονδιακή αυτή χώρα που σήμερα δρα πολύ περισσότερο σαν ενιαίο κράτος απ όσο το θέλησαν οι ιδρυτές του, το 1776.

Οι Η.Π.Α. στα 1860 είναι μια χώρα σε πλήρη άνθιση. Έχοντας ξεκινήσει την εκβιομηχάνιση της στις αρχές του 19ου αιώνα βίωνε την «επανάσταση της αγοράς» εξαπλώνοντας προς τα δυτικά το σιδηροδρομικό της δίκτυο μεταφέροντας αγαθά και ανθρώπους στα παράλια του Ειρηνικού. Στην πορεία τους αυτή οι Η.Π.Α. βέβαια συμπαρέσυραν κάμποσες ιθαγενείς φυλές Ινδιάνων και εξαφάνισαν μερικά εκατομμύρια Βίσονες…

Η βιομηχανική παραγωγή των Η.Π.Α., ειδικά σε άνθρακα και χυτοσίδηρο, άρχισε να συγκρίνεται με τα ευρωπαϊκά στάνταρτ ενώ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προωθούσε ενεργά πολιτικές προστατευτισμού για την τόνωση της εθνικής αγοράς. Το Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια, γνωστό και ως «κόλαση με ανοιχτό καπάκι» έγινε το κέντρο της παραγωγής σιδήρου και χάλυβα των Η.Π.Α. Από μια τοπική οικονομία στις αρχές του 19ουαιώνα στα μέσα του ίδιου αιώνα οι Η.Π.Α. είχαν καταστεί αναπόσπαστο κομμάτι της διεθνούς οικονομίας.

Ο καπιταλιστικός μετασχηματισμός της οικονομίας και της κοινωνίας όμως αφορούσε ένα μόνο μέρος των Η.Π.Α. Συγκεκριμένα τις βορειοανατολικές πολιτείες όπως της Νέας Υόρκης, της Πενσυλβάνια και του Νιου Τζέρσυ. Στο νοτιοανατολικό κομμάτι των Η.Π.Α. και συγκεκριμένα στις πολιτείες της Βόρειας και Νότιας Καρολίνα, της Τζόρτζια, της Φλόριντα, της Αλαμπάμα, του Μισισίπι, της Λουϊζιάνα, του Τενεσί, του Αρκάνσας, του Τέξας και της Βιρτζίνια εκτείνονταν απέραντες καλλιέργειες, κυρίως βαμβακιού, καπνού και ζαχαρότευτλων, που φρόντιζαν αποκλειστικά μαύροι δούλοι υπό τη βάναυση επιτήρηση λευκών μεγαλοκτηματιών και των ακόμη πιο αιμοβόρων επιστατών τους. Σε ένα πληθυσμό 7εκ. λευκών στις προαναφερθείσες νοτιοανατολικές πολιτείες υπήρχαν και 3εκ. μαύροι δούλοι…

Τοποθεσία - Γεωγραφία της Περιοχής

Παλαιός Νότος

Γεωγραφικά, ο Παλαιός Νότος είναι μια υποπεριοχή του Αμερικανικού Νότου, διαφοροποιημένος από τον «Βαθύ Νότο». Περιέχει τις Νότιες Πολιτείες που περιλαμβάνονται στις αρχικές δεκατρείς Αμερικανικές αποικίες-πολιτείες. Επίσης, ο όρος υποδηλώνει τον πρώην τρόπο ζωής στις Νότιες ΗΠΑ. Πολιτισμικά, ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την προπολεμική περίοδο.

Γεωγραφική Χρήση

Οι Νότιες Αποικίες ήταν η Βιρτζίνια, το Μέριλαντ, η Βόρεια Καρολίνα, το Ντέλαγουερ, η Νότια Καρολίνα, και η Τζόρτζια. Παρά την πρώιμη συσχέτιση του Μέριλαντ ως μια Νότια αποικία και αργότερα ως πολιτεία, βασισμένη στα έθιμα, την οικονομία, και την ιδιοκτησία δούλων, η αποτυχία του να αποσχισθεί κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο κατέληξε σε μια σύγχρονη απόκλιση από την περιοχή γνωστή ως ο «Παλαιός Νότος», μια απόκλιση που δηλώνεται ακόμη περισσότερο στην παρόμοια περίπτωση του Ντέλαγουερ.

 

Ο «Παλαιός Νότος» συχνά ορίζεται σε αντίθεση με τον Βαθύ Νότο που περιλαμβάνει την Αλαμπάμα, την Λουιζιάνα, την Τζόρτζια και το Μισισίπι, και είναι επίσης περισσότερο διαφοροποιημένος από τις εσωτερικές συνοριακές πολιτείες όπως το Κεντάκι και τη Δυτική Βιρτζίνια, καθώς και τις περιφερειακές νότιες πολιτείες της Φλόριντα και του Τέξας.

Ο «Παλαιός Νότος» επίσης αναφέρεται στην παράδοση των Νότιων να ψηφίζουν το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Ανοικοδόμησης μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί Δημοκρατικοί έχασαν το δικαίωμα ψήφου. Αυτό οδήγησε σε ένα Ρεπουμπλικανικό Νότο μέχρι το 1877, οπότε οι νότιοι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην εξουσία. Πρόσφατα αυτή η Δημοκρατική κυριαρχία έχει διαβρωθεί, και όμως ακόμη ο νότος διατηρεί τη συντηρητική του στάση. Η πλειοψηφία του νότιου πληθυσμού ταυτίζεται με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Πολιτισμική Χρήση

Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί νότιοι λευκοί χρησιμοποίησαν τον όρο με νοσταλγία για να ονομάσουν τις αναμνήσεις μιας εποχής ευημερίας, κοινωνικής θέσης, και ευχάριστης διαβίωσης. Μια πλειονότητα μαύρων το είδε ως αναφορά σε παρελθοντικές εποχές της δουλείας και της φυτείας. Είναι το αντίθετο του «Νέου Νότου».

 

Όταν κάποτε αυτά με τις προσωπικές αναμνήσεις του προπολεμικού Νότου πέθαναν, ο όρος συνέχισε να χρησιμοποιείται. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και ως ένας διαφημιστικός όρος, όπου προϊόντα διαφημίζονταν να έχουν την «αυθεντική μαγεία του Παλαιού Νότου» και τη γεύση. Συγκεκριμένες ομάδες τώρα προσπαθούν να διασώσουν τον όρο από ρατσιστικές προεκτάσεις δηλώνοντας ότι αρέσκονται να γιορτάζουν μόνο τα πράγματα σχετικά με τον Παλαιό Νότο τα οποία μπορούν να θεωρηθούν καλά, όπως ο ιπποτισμός των Νοτίων.

Βαθύς Νότος

Ο Βαθύς Νότος είναι μια περιγραφική κατηγορία των πολιτισμικών και γεωγραφικών υποπεριοχών του Αμερικανικού Νότου. Ιστορικά, διαφοροποιείται από τον "Άνω Νότο" καθώς ήταν οι πολιτείες που εξαρτώντο περισσότερο από την γεωργία με βάση τις φυτείες κατά την προπολεμική περίοδο. Ο Βαθύς Νότος ήταν επίσης κοινώς αναφερόμενος ως ο Κάτω Νότος και οι "Πολιτείες του Βαμβακιού".

 

Σήμερα, ο Βαθύς Νότος είναι συνήθως σκιαγραφημένος ως οι πολιτείες εκείνες που τα πράγματα λαμβάνονταν υπόψη ως "Νότια" στην πιο συντηρητική τους μορφή.

Χρήση του Όρου

Ο όρος "Βαθύς Νότος" ορίζεται από ποικιλία τρόπων:

• Οι περισσότεροι ορισμοί περιλαμβάνουν τις πολιτείες Αλαμπάμα, Τζώρτζια (Γεωργία), Λουιζιάνα, Μισισίπι, και Νότια Καρολίνα.

• Οι επτά πολιτείες που αποσχίστηκαν από τις ΗΠΑ πριν την πυρπόληση του Φρουρίου Σάμτερ και την έναρξη του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, και αρχικά αποτέλεσαν τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής. Η σειρά με την οποία αποσχίστηκαν είναι:Νότια Καρολίνα, Μισισίπι, Φλόριντα, Αλαμπάμα, Τζώρτζια (Γεωργία), Λουιζιάνα, και Τέξας.Εξαιτίας της μετανάστευσης (κυρίως της από έξω) της τελευταίας πεντηκονταετίας, μεγάλες περιοχές της Φλόριντα και του Τέξας συχνά δεν περιλαμβάνονται στον όρο πια. Όμως, υπάρχουν συγκεκριμένα τμήματα αυτών των πολιτειών, όπως το Ανατολικό Τέξας, και η Χερσόνησος της Φλόριντα, που διατηρούν πολιτισμικά χαρακτηριστικά από τον Βαθύ Νότο.

• Κάποιοι μελετητές τοποθετούν τον όρο 'Βαθύς Νότος' για τις πολιτείες που διασχίζουν τα Απαλάχια, δηλαδή την Αλαμπάμα, το Μισισίπι, τη Λουιζιάνα, το ανατολικό Τέξας, σε σύγκριση με τον Παλιό Νότο.

• Κάποιοι ορισμοί επίσης περιλαμβάνουν μέρος ή όλη την πολιτεία της Βιρτζίνια, το Τενεσί, την Βόρεια Καρολίνα, και το Αρκάνσας.

Πολιτική του Βαθέος Νότου

Για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου και του 20ου αιώνα, ο Βαθύς Νότος συντριπτικά υποστήριξε το Δημοκρατικό Κόμμα, βλέποντας το αντίπαλο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σαν μια Βόρεια οργάνωση υπεύθυνη για τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο οποίος κατέστρεψε την οικονομία του Παλαιού Νότου.

Πολιτισμική Ποικιλομορφία

Αν και αυθεντικά θεωρούμενες Βαθύς ή Κάτω Νότος, οι πολιτείες της Φλόριντα και του Τέξας -- ολόκληρες -- δεν κατατάσσονται συχνά σε αυτή την υποπεριοχή σήμερα. Ενώ περιοχές και των δύο (κυρίως το Ανατολικό Τέξας και η Στενή Λωρίδα της Φλόριντα) ακόμη διατηρούν πολλά χαρακτηριστικά του Βαθέως Νότου, η βαριά μετανάστευση προς τον Νότο καθώς και οι ιστορικές περιστάσεις επέδρασαν στην αραίωση της ολικής πολιτισμικής επιρροής αλλού μέσα σε αυτές τις πολιτείες.

 

Στην περίπτωση της Φλόριντα, ένα 15% του πληθυσμού της είναι συνταξιούχοι από όλη την χώρα. Αυτό είναι ειδικά φανερό στην παραλιακή Νότια Φλόριντα. Πολλές οικογένειες (ειδικά από τα Βορειοανατολικά μετακομίζουν στην Φλόριντα, και έχουν ενδυναμωθεί μέσα στην περιοχή. Αυτό δημιουργεί μια πολιτισμική ατμόσφαιρα πολύ διαφορετική από τον υπόλοιπο Βαθύ Νότο. Ο πολιτισμός είναι ακόμη περισσότερο επηρεασμένος από την τεράστια Ισπανική παρουσία (20.1% του πληθυσμού είναι Ισπανοί με 15.94% ως Λευκοί Ισπανοί). 

Ενώ οι περισσότερες πολιτείες του Βαθέως Νότου έχουν κάποιους Ισπανικούς πληθυσμούς, αυτοί δεν φτάνουν αυτούς του Τέξας και της Φλόριντα σε μέγεθος. Αυτή η ποικιλία υπάρχει κυρίως στην Νότια Φλόριντα και στην Κεντρική Φλόριντα. Όμως οι ιθαγενείς στην Φλόριντα, σε πολλά σημεία της πολιτείας, όπως την Στενή Λωρίδα της Φλόριντα, την Βόρεια Κεντρική Φλόριντα, την Γη της Καρδιάς της Φλόριντα, και μέρη της εξοχής της Φλόριντα, διατηρούν τον πολιτισμό του Βαθέως Νότου.

Επιπρόσθετα με την μετανάστευση από μη-Νότιες πολιτείες και έναν μονίμως αυξανόμενο Ισπανικό πληθυσμό τις πρόσφατες δεκαετίες, η οικιστική ιστορία του Τέξας μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο ήταν επίσης ένας κύριος παράγοντας στην διαφοροποίηση του από τον γενικά αναφερόμενο ως Βαθύ Νότο. Το δυτικό ήμισυ της πολιτείας ήταν μια μεθόριος μετά την κρίση, και μολονότι η μεγάλη πλειοψηφία των νέων εποίκων ήταν εκτοπισμένοι Νότιοι που έψαχναν μια καινούρια αρχή και η Νότιος πολιτισμός ήταν κυρίαρχος, η επερχόμενη άνθηση των βοοειδών και η εποχή των γελαδάρηδων γέννησε ένα τρόπο ζωής για πολλούς που ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτόν του προπολεμικού Βαθέως Νότου.

 

Επίσης, το φυσικό περιβάλλον (πεδιάδες και λιβάδια) μεγάλων τμημάτων του Τέξας διέφερε αισθητά από τον δασώδη "με το φως του φεγγαριού και τις μανόλιες" Κάτω Νότο. Παρόλο που το βαμβάκι παρέμεινε "βασιλιάς" στο Τέξας, αυτοί οι παράγοντες -- μαζί με την δημοτικότητα των "γουέστερν" του Χόλυγουντ -- άρχισαν να καθιερώνουν το Τέξας ως διαφορετικό από τις υπόλοιπες πολιτείες του Βαθέως Νότου.

Νέος Νότος

Ο Νέος Νότος ή το Δόγμα του Νέου Νότου είναι μια φράση που έχει χρησιμοποιηθεί περιοδικά από την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου για να περιγράψει τον Αμερικανικό Νότο, σε σύνολο ή μέρος του. Ο όρος "Νέος Νότος" χρησιμοποιείται σε σύγκριση με τον Παλαιό Νότο του συστήματος των φυτειών της προπολεμικής περιόδου.

 

Προέλευση

Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί με διαφορετικές σημασίες κατά νου. Η αυθεντική χρήση του όρου "Νέος Νότος" ήταν μια προσπάθεια να περιγραφεί η άνοδος ενός Νότου μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο που δεν θα ήταν πια εξαρτημένος από την -παράνομη μετά τον Εμφύλιο- εργασία δούλων ή από τις καλλιέργειες, κυρίως του βαμβακιού, αλλά μάλλον ένας Νότος που ήταν επίσης εκβιομηχανισμένος και μέρος μιας σύγχρονης εθνικής οικονομίας.

Ζώνη της Βίβλου

Ζώνη της Βίβλου (αγγλικά:Bible Belt) είναι ένας ανεπίσημος όρος για μια περιοχή στις νοτιοανατολικές και νότιες κεντρικές Ηνωμένες Πολιτείες στην οποία ο κοινωνικά συντηρητικός Ευαγγελικός Προτεσταντισμός είναι σημαντικό μέρος του πολιτισμού και ο Χριστιανικός εκκλησιασμός στα διάφορα δόγματα είναι γενικά υψηλότερος από τον εθνικό μέσο όρο.

Η Ζώνη της Βίβλου αποτελείται από μεγάλο μέρος των Νότιων Ηνωμένων Πολιτειών εκτεινόμενη δυτικά μέσα στο Τέξας και την Οκλαχόμα. Κατά την αποικιακή περίοδο(1607–1776), ο Νότος ήταν προπύργιο της Αγγλικανικής εκκλησίας. Η μετατροπή του σε προπύργιο του μη Αγγλικανικού Προτεσταντισμού που συνέβη βαθμιαία κατά τον επόμενο αιώνα ως σειρά θρησκευτικών αναζωογονητικών κινημάτων, πολλά από αυτά συνδεδεμένα με το δόγμα των Βαπτιστών, έτυχε μεγάλης υποστήριξης στην περιοχή.

Η περιοχή γενικά αντιδιαστέλλεται με τον Προτεσταντισμό κύριας γραμμής και τον Καθολικισμό των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, τα θρησκευτικά πολυποίκιλα Μεσοδυτικά και τις Μεγάλες Λίμνες, τον Διάδρομο των Μορμόνων στη Γιούτα και το νότιο Αϊντάχο, και τις σχετικά κοσμική δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Το ποσοστό των μη θρησκευόμενων ανθρώπων είναι μέγιστο στην βορειοανατολική πολιτεία του Βέρμοντ με 34%, σε σύγκριση με την πολιτεία Αλαμπάμα της Ζώνης της Βίβλου, όπου είναι 6%. Ο Μισσισσιππής έχει τον υψηλότερο αριθμό Βαπτιστών, με ποσοστό 55% επί του συνόλου.

 

Η αρχαιότερη γνωστή χρήση του όρου "Ζώνη της Βίβλου" ήταν από τον Αμερικανό δημοσιογράφο και κοινωνικό σχολιαστή Χ. Λ. Μένκεν, ο οποίος το 1924 έγραψε στηνChicago Daily Tribune: "The old game, I suspect, is beginning to play out in the Bible Belt." Mencken claimed the term as his invention in 1927.

Γεωγραφία

Το όνομα "Ζώνη της Βίβλου" έχει εφαρμοσθεί ιστορικά στο Νότο και μέρη των Μεσοδυτικών, αλλά ταυτίζεται συνηθέστερα με τον Νότο. Σε μια έρευνα του 1961, ο Wilbur Zielinski οριοθέτησε την περιοχή ως την έκταση εκείνη στην οποία τα Βαπτιστικά δόγματα είναι η κυρίαρχη θρησκευτική εκδήλωση. Η περιοχή ούτως οριζόμενη περιελάμβανε μεγάλο μέρος των Νότιων Ηνωμένων Πολιτειών, περιλαμβανομένου του Τέξας και της Οκλαχόμα στα νοτιοδυτικά, και στις πολιτείες νότα του ποταμού Οχάιο, και εκτείνεται ανατολικά όπου περιλαμβάνει την Δυτική Βιρτζίνια, την Βιρτζίνια νότια της Βόρειας Βιρτζίνια, και μέρη του Μέριλαντ.

Επιπροσθέτως, η Ζώνη της Βίβλου καλύπτει μέρη του Μιζούρι, του Ιλινόις, της Ιντιάνα, και του Οχάιο. Μια έρευνα του 1978 από τον Charles Heatwole προσδιόρισε την Ζώνη της Βίβλου ως την περιοχή που κυριαρχείται από 24 φονταμενταλιστικά Προτεσταντικά δόγματα, corresponding to essentially the same area mapped by Zielinski.

Tweedie (1978) defines the Bible Belt in terms of the audience for religious television. Βρίσκει δύο ζώνες: μια πιο ανατολική που εκτείνεται από την κεντρική Φλόριντα έως την Αλαμπάμα, το Τενεσσί, το Κεντάκι, την Τζόρτζια, την Βόρεια και τη Νότια Καρολίνα, μέχρι μέσα στη Βιρτζίνια και μια άλλη που είναι πιο δυτική, που κινείται από το κεντρικό Τέξας μέχρι την Ντακότα, και συγκεντρώνεται στο Τέξας, το Αρκάνσας, την Λουιζιάνα, την Οκλαχόμα, το Μιζούρι, το Κάνσας, και το Μισισίπι.

Συνοριακές Πολιτείες (Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος)

Στο γενικό πλαίσιο του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, ο όροςσυνοριακές πολιτείες αναφέρεται στις πέντε δουλοκτητικές πολιτείες του Ντέλαγουερ, του Κεντάκυ, του Μέριλαντ, του Μιζούρι, και της Δυτικής Βιρτζίνια, που συνόρευαν με μια ελεύθερη πολιτεία και παρατάχθηκαν με την Ένωση. Όλες εκτός από το Ντέλαγουερ είχαν κοινά σύνορα με πολιτείες που ήταν μέλη της Συνομοσπονδίας. Στο Κεντάκυ και στο Μιζούρι, υπήρχαν και φιλο-Συνομοσπονδιακές και φιλο-Ενωτικές κυβερνητικές έριδες.

Η Δυτική Βιρτζίνια δημιουργήθηκε το 1863 από εκείνες τις βορειοδυτικές κομητείες της Βιρτζίνια που είχαν αποσχισθεί από την Βιρτζίνια, μετά την απόσχιση της Βιρτζίνια από την Ένωση.Αν και κάθε δουλοκτητική πολιτεία (εκτός από την Νότια Καρολίνα) συνεισέφερε μερικούς στρατιώτες στην πλευρά της Συνομοσπονδίας καθώς και στην πλευρά της Ένωσης, η διχόνοια ήταν πιο βαθιά σε αυτές τις συνοριακές πολιτείες, με άνδρες από την ίδια οικογένεια συχνά να πολεμούν σε αντίπαλες πλευρές.

Επιπροσθέτως, δύο εδάφη που δεν ήταν ακόμη πολιτείες-το Ινδιάνικο Έδαφος ( τώρα η πολιτεία της Οκλαχόμα) και το Έδαφος Νέου Μεξικού (τώρα οι πολιτείες της Αριζόνα και του Νέου Μεξικού)-επίσης επέτρεπαν τη δουλεία. Μέχρι τότε πολύ λίγοι δούλοι μπορούσαν πραγματικά να βρεθούν σε αυτά τα εδάφη, παρά παρά τη νομική κατάσταση του θεσμού εκεί.

Κατά την διάρκεια του πολέμου, οι μεγάλες Ινδιάνικες Φυλές στην Οκλαχόμα υπέγραψαν μια συμμαχία με την Συνομοσπονδία, και συμμετείχαν στις στρατιωτικές της προσπάθειες. Οι άποικοι του Εδάφους του Νέου Μεξικού ήταν ανάμεσα σε δύο πίστες• η περιοχή ήταν διαιρεμένη ανάμεσα στην Ένωση και την Συνομοσπονδία στον 34ο Παράλληλο. Η Οκλαχόμα συχνά μνημονεύεται ως "συνοριακή πολιτεία" σήμερα, αλλά η Αριζόνα και το Νέο Μεξικό σπάνια, και αν ποτέ, χαρακτηρίζονται έτσι.

 

Με γεωγραφική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική σύνδεση και με το Βορρά και με το Νότο, οι συνοριακές πολιτείες ήταν κρίσιμες για την έκβαση του πολέμου, και ακόμα αποτελούν το πολιτισμικό όριο που χωρίζει τον Βορρά από τον Νότο. Μετά την Ανοικοδόμηση, οι περισσότερες από τις συνοριακές πολιτείες υιοθέτησαν τους νόμους του Τζιμ Κρόου που έμοιαζαν με αυτούς που είχαν θεσπιστεί στο Νότο, αλλά στις πρόσφατες δεκαετίες μερικές από αυτές (πιο αξιοπρόσεκτα το Ντέλαγουερ και το Μέριλαντ) έχουν γίνει πιο Βόρειες στον πολιτικό, οικονομικό, και κοινωνικό τους προσανατολισμό, ενώ άλλες (ειδικά το Κεντάκυ και η Δυτική Βιρτζίνια)έχουν υιοθετήσει ένα Νότιο τρόπο ζωής.

Η Διακήρυξη Χειραφέτησης του Λίνκολν, σχεδιασμένη σαν μια πράξη πολεμικών μέτρων, απευθυνόταν μόνο σε εδάφη όχι κάτω από τον έλεγχο της Ένωσης ακόμη, έτσι δεν απευθυνόταν στις συνοριακές πολιτείες. Το Μέριλαντ και η Δυτική Βιρτζίνια άλλαξαν το πολιτειακό τους σύνταγμα για να απαγορεύσουν την δουλεία. Η δουλεία στο Κεντάκυ, το Μιζούρι, και το Ντέλαγουερ (καθώς επίσης και τα υπολείμματα της δουλείας στη Δυτική Βιρτζίνια και το Νιου Τζέρσεϊ) δεν τερματίστηκε μέχρι την επικύρωση της Δέκατης Τρίτης Τροποποίησης.

Οι Πέντε Συνοριακές Πολιτείες

Κάθε μία από αυτές τις πέντε πολιτείες μοιράζονταν ένα σύνορο με τις ελεύθερες πολιτείες και συνδέθηκαν με την Ένωση. Όλες πλην του Ντέλαγουερ επίσης σνορεύουν με πολιτείες που εισήλθαν στην Συνομοσπονδία.

Ντέλαγουερ

Και οι δύο Βουλές της Γενικής Συνέλευσης του Ντέλαγουερ απέρριψαν την απόσχιση συντριπτικά, η Βουλή των Αντιπροσώπων ομόφωνα.

 

Μέριλαντ

Η Νομοθετική εξουσία του Μέριλαντ απέρριψε την απόσχιση το 1861, και ο Κυβερνήτης Τόμας Χικς ψήφισε κατά της. Σαν ένα αποτέλεσμα της βαριάς παρουσίας του Στρατού της Ένωσης στην πολιτεία και της αναστολής του χάμπεας κόρπους από τον Αβραάμ Λίνκολν, πολλοί πολιτειακοί νομοθέτες του Μέριλαντ, καθώς και ο δήμαρχος και ο αρχηγός της αστυνομίας της Βαλτιμόρης, οι οποίοι υποστήριξαν την απόσχιση, συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν από τις αρχές της Ένωσης. 

Να σημειωθεί ότι με τη Βιρτζίνια να έχει αποσχισθεί, οι στρατιώτες της Ένωσης έπρεπε να διασχίσουν το Μέριλαντ για να φθάσουν στην εθνική πρωτεύουσα της Ουάσινγκτον. Αν το Μέριλαντ είχε επίσης εισέλθει στην Συνομοσπονδία, η Ουάσινγκτον θα είχε πλήρως περικυκλωθεί. Το Μέριλαντ συνεισέφερε στρατιώτες και στο στρατό της Ένωσης (60.000) και στο στρατό της Συνομοσπονδίας (25.000).

 

Το Μέριλαντ δεν καλύφθηκε από την Διακήρυξη Χειραφέτησης του 1863. Το Μέριλαντ υιοθέτησε ένα νέο πολιτειακό σύνταγμα το 1864, το οποίο απαγόρευε την δουλεία και έτσι χειραφέτησε όλους τους δούλους στην πολιτεία.

Κεντάκυ

Το Κεντάκυ ήταν στρατηγικό για την νίκη της Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Λίνκολν κάποτε είπε, "Νομίζω ότι το να χάσω το Κεντάκυ ισοδυναμεί με το να χάσω όλο το παιχνίδι. Με το Κεντάκυ χαμένο, δεν μπορούμε να κρατήσουμε το Μιζούρι, ούτε το Μέριλαντ. Όλα αυτά εναντίον μας, και η δουλειά στα χέρια μας είναι τόσο μεγάλη για εμάς. Θα συναινούσαμε σε διαχωρισμό αμέσως, περιλαμβάνοντας την παράδοση αυτής της πρωτεύουσας" (την Ουάσινγκτον, η οποία ήταν περικυκλωμένη από δουλοκτητικές πολιτείες: την Συνομόσπονδη Βιρτζίνια και το ελεγχόμενο από την Ένωση Μέριλαντ). Αναφέρεται περισσότερο να έχει πει ότι έλπιζε να έχει το Θεό στο πλευρό του, αλλά έπρεπε να έχει το Κεντάκυ.

 

Το Κεντάκυ δεν αποσχίσθηκε , αλλά μια μερίδα κατοίκων, γνωστή ως η συνέλευση του Ρούσελλβιλ, δημιούργησε μια Συνομόσπονδη κυβέρνηση του Κεντάκυ, που αναγνωρίσθηκε από τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής ως ένα κράτος μέλος. Το Κεντάκυ εκπροσωπήθηκε από το κεντρικό άστρο σην Συνομόσπονδη σημαία μάχης.

Ο Κυβερνήτης του Κεντάκυ Μπέρια Μαγκόφφιν πρότεινε οι δουλοκτητικές πολιτείες όπως το Κεντάκυ να προσαρμοσθούν στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, και να παραμείνουν στην Ένωση. Όταν ο Λίνκολν ζήτησε 75.000 άνδρες για να υπηρετήσουν στο στρατό της Ένωσης, όμως, ο Μαγκόφφιν, συμπαθώντας το Νότο, είπε ότι το Κεντάκυ "δεν θα συνεισφέρει με στρατιώτες στον απεχθή σκοπό της καθυπόταξης των αδελφών του Νότιων πολιτειών."

Το Κεντάκυ προσπάθησε να παραμείνει ουδέτερο, ακόμη και εκδίδοντας μια διακήρυξη στις 20 Μαΐου 1861, ζητώντας και από τις δύο πλευρές να κρατηθούν μακριά. Η ουδετερότητα έσπασε όταν ο Ομοσπονδιακός Στρατηγός Leonidas Polk κατέλαβε το Κολούμπους, το καλοκαίρι του 1861, αν και η Ένωση είχε ανοιχτά στρατολογήσει στρατιώτες στην πολιτεία πριν από αυτό. Σε ανταπόκριση, η Νομοθετική Εξουσία του Κεντάκυ πέρασε ένα ψήφισμα οδηγώντας τον κυβερνήτη να απαιτήσει την αποχώρηση των Ομοσπονδιακών δυνάμεων από το έδαφος του Κεντάκυ.

Ο Μαγκόφφιν πρόβαλε βέτο στην διακήρυξη, αλλά η νομοθετική εξουσία αγνόησε το βέτο. Το νομοθετικό σώμα ακόμη αποφάσισε να υποστηρίξει τον Στρατηγό Οδυσσέα Γκραντ, και οι στρατιώτες του της Ένωσης στάθμευσαν στην Παντούκα, στα εδάφη όπου η Ομοσπονδία ακύρωσε την αρχική συμφωνία μπαίνοντας στο Κεντάκυ πρώτη. Όταν ο Ομοσπονδιακός Στρατηγός Άλμπερτ Σίντνεϊ Τζόνστον κατέλαβε το Μπόουλινγκ Γκριν, Κεντάκυ, Μπόουλινγκ Γκριν το καλοκαίρι του 1861, οι φιλομοσπονδιακοί στο δυτικό και κεντρικό Κεντάκυ κινήθηκαν για να εγκαθιδρύσουν μια Ομοσπονδιακή πολιτειακή κυβέρνηση. 

Η Συνέλευση της Ρούσελλβιλ συνήλθε στην Κομητεία Λόγκαν στις 18 Νοεμβρίου 1861. Εκατόν έξι αντιπρόσωποι από 68 κομητείες ψήφισαν να ρίξουν την τωρινή κυβέρνηση, και να δημιουργήσουν μια προσωρινή κυβέρνηση πιστή στον νέο ανεπίσημο Ομοσπονδιακό Κυβερνήτη του Κεντάκυ, τον Τζωρτζ Γ. Τζόνσον. Στις 10 Δεκεμβρίου 1861, το Κεντάκυ έγινε η 13η πολιτεία που εισήλθε στην Ομοσπονδία. Το Κεντάκυ, μαζί με το Μιζούρι, ήταν μια πολιτεία με αντιπροσώπους και στα δύο Κογκρέσσα, και με συντάγματα και στους στρατούς της Ένωσης και της Ομοσπονδίας.

 

Ο Μαγκόφφιν, ακόμη λειτουργώντας ως επίσημος κυβερνήτης στο Φράνκφορτ, δεν θα αναγνώριζε τους Ομοσπονδιακούς του Κεντάκυ, ούτε τις προσπάθειες τους να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση στην πολιτεία τους. Συνέχισε να κηρύσσει την επίσημη θέση του Κεντάκυ στον πόλεμο σαν ουδέτερη πολιτεία—αν και το νομοθετικό σώμα υποστήριζε την Ένωση, Ο Μαγκόφφιν, απηυδισμένος με τις κομματικές διαιρέσεις μέσα στον πληθυσμό και το νομοθετικό σώμα, ανακοίνωσε μια ειδική συνεδρίαση του νομοθετικού σώματος, και μετά παραιτήθηκε από το αξίωμα του το 1862.

Το Μπόουλινγκ Γκριν παρέμεινε κατειλημμένο από τους Ομοσπονδιακούς μέχρι τον Φεβρουάριο του 1862, όταν ο Στρατηγός Γκραντ κινήθηκε από το Μιζούρι, μέσω του Κεντάκυ, κατά μήκος της γραμμής του Τεννεσί. Ο Ομοσπονδιακός Κυβερνήτης Τζόνσον έφυγε από το Μπόουλινγκ Γκριν με τα Ομοσπονδιακά πολιτειακά αρχεία, κατευθύνθηκε νότια, και εισήλθε στις Ομοσπονδιακές δυνάμεις στο Τενεσσί.

Αφού ο Τζόνσον σκοτώθηκε πολεμώντας στη Μάχη του Σάϊλο, ο Ρίτσαρντ Χάουις ονομάστηκε Ομοσπονδιακός κυβερνήτης. Λίγο μετά, το Προσωρινό Ομοσπονδιακό Κογκρέσο διακόπηκε στις Φεβρουαρίου 1862, στην παραμονή της εγκατάστασης ενός μόνιμου Κογκρέσου. Όμως, καθώς η κατάληψη της Ένωσης από τότε και στο εξής κυριάρχησε στην πολιτεία, η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Κεντάκυ, το 1863, υπήρχε μόνο στο χαρτί, και η εκπροσώπηση στο μόνιμο κογκρέσο ήταν μηδαμινή. Διαλύθηκε όταν ο Εμφύλιος Πόλεμος τελείωσε την άνοιξη του 1865.

Μιζούρι

Μετά την αρχή της απόσχισης των Νότιων πολιτειών, ο μόλις εκλεγμένος κυβερνήτης του Μιζούρι κάλεσε την νομοθετική εξουσία να επικυρώσει μια συνταγματική συνέλευση για την απόσχιση. Μια ειδική ψηφοφορία ενέκρινε την συνέλευση, και την εξουσιοδοτεί. Αυτή ηΣυνταγματική Συνέλευση του Μιζούρι ψήφισε να παραμείνει στην Ένωση, αλλά απέρριψε τον εξαναγκασμό των Νότιων Πολιτειών από τις ΗΠΑ. Ο φιλονότιος Κυβερνήτης Κλέιμπορν Φ. Τζάκσον απογοητεύτηκε από το αποτέλεσμα.

Κάλεσε τα μέλη της πολιτοφυλακής της πολιτείας στις περιφέρειες του για ετήσια εκπαίδευση. Ο Τζάκσον είχε σχέδια στο Οπλοστάσιο του Σαιντ Λόυις, και είχε έρθει σε μυστική ανταπόκριση με τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Τζέφερσον Ντέηβις, για να λάβει πυροβολικό για την πολιτοφυλακή στο Σαιντ Λούις. Ανήσυχος από αυτές τις εξελίξεις, ο Λοχαγός της Ένωσης Ναθάνιελ Λάϊον χτύπησε πρώτος, κυκλώνοντας το στρατόπεδο, και αναγκάζοντας την πολιτοφυλακή της πολιτείας να παραδοθεί. Ενώ οδηγούσαν τους φυλακισμένους στο οπλοστάσιο, μια θανάσιμη οχλαγωγική συγκέντρωση ξέσπασε ( το Επεισόδιο του Στρατοπέδου Τζάκσον.)

Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν μεγαλύτερη Ομοσπονδιακή υποστήριξη μέσα στην πολιτεία. Το ήδη φιλονότιο νομοθετικό σώμα ψήφισε το στρατιωτικό νομοσχέδιο του κυβερνήτη δημιουργώντας της Πολιτειακή Φρουρά του Μιζούρι. Ο Κυβερνήτης Τζάκσον διόρισε τον Στέρλινγκ Πράις, που ήταν πρόεδρος της συνέλευσης, υποστράτηγο της αναμορφωμένης και επεκταμένης πολιτοφυλακής. Ο Πράις, και ο διοικητής της περιφέρειας της Ένωσης Χάρνεϋ, ήλθαν σε συμφωνία γνωστή ως η Ανακωχή Πράις-Χάρνεϋ, που εκτόνωσε τις εντάσεις στην πολιτεία για μερικές εβδομάδες.

Αφού ο Χάρνεϋ ανακλήθηκε, και ο Λάϊον τοποθετήθηκε στην θέση του,, μια συνάντηση έγινε στο Σαιντ Λούις στη Βουλή των Καλλιεργητών μεταξύ του Λάϊον, του πολιτικού του συμμάχου Φράνσις Π. Μπλαιρ Τζούνιορ, του Πρις, και του Τζάκσον. Οι διαπραγματεύσεις δεν προχώρησαν, και μετά από μερικές άκαρπες ώρες ο Λάϊον έκανε την διάσημη δήλωση του, "αυτό σημαίνει πόλεμο!" Ο Πράις και ο Τζάκσον αμέσως αναχώρησαν για την πρωτεύουσα.

Ο Τζάκσον, ο Πράις, και το νομοθετικό σώμα, αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα της πολιτείας, την Τζέφφερσον Σίτυ στις 14 Ιουνίου 1861, για τον κίνδυνο της ραγδαίας προώθησης του Λάϊον εναντίον της πολιτειακής κυβέρνησης. Κατά την απουσία της εξορισμένης τώρα πολιτειακής κυβέρνησης, η Συνταγματική Συνέλευση του Μιζούρι επανασυνήλθε στα τέλη Ιουλίου. Στις 30 Ιουλίου, η συνέλευση κήρυξε τα πολιτειακά αξιώματα κενά, και διόρισε μια νέα προσωρινή κυβέρνηση με τον Χάμιλτον Γκαμπλ ως κυβερνήτη. Η Διοίκηση του Προέδρου Λίνκολν αμέσως αναγνώρισε την νομιμότητα της κυβέρνησης του Γκαμπλ, που διέθεσε τις φιλο-Ενωτικές δυνάμεις πολιτοφυλακής για υπηρεσία μέσα στην πολιτεία, και εθελοντικά συντάγματα για τον Στρατό της Ένωσης.

 

Η μάχη επακολούθησε μεταξύ των δυνάμεων της Ένωσης, και ένας συνδυασμένος στρατός από την Πολιτειακή Φρουρά του Μιζούρι του Στρατηγού Πράϊς και Συνομόσπονδοι στρατιώτες από το Αρκάνσας και το Τέξας, υπό τον Στρατηγό Μπεν Μακ Κούλοτς. Μετά την επίτευξη νικών στην μάχη του Ουίλσον Κρηκ, και την πολιορκία του Λέξινγτον, το Μιζούρι, οι αποσχιστικές δυνάμεις δεν είχαν επιλογές παρά να υποχωρήσουν στο Νοτιοδυτικό Μιζούρι, καθώς οι δυνάμεις της Ένωσης έφθασαν.

Εκεί, στις 30 Οκτωβρίου 1861 στην πόλη του Νιόσο, ο Τζάκσον κάλεσε την εξόριστη πολιτειακή νομοθετική εξουσίασε συνεδρίαση, όπου θέσπισαν μια διάταξη απόσχισης. Αναγνωρίσθηκε από το Συνομόσπονδο κογκρέσο, και το Μιζούρι έγινε δεκτό στην Συνομοσπονδία στις 28 Νοεμβρίου.

 

Η εξόριστη κυβέρνηση της πολιτείας αναγκάσθηκε να αποσυρθεί στο Αρκάνσας. Για το υπόλοιπο του πολέμου, αποτελείτο από φορτία βαγονιών με πολιτικούς προσκολλημένους σε διάφορους Συνομόσπονδους στρατούς. Το 1865, εξαφανίσθηκε.

Ο Ανταρτοπόλεμος

Τακτικές Συνομόσπονδες δυνάμεις έκαναν αρκετές μεγάλης κλίμακας επιδρομές μέσα στο Μιζούρι, αλλά οι περισσότερες εχθροπραξίες αποτελούνταν από ανταρτοπόλεμο. Οι αντάρτες ήταν κυρίως Νότιοι παρτιζάνοι, περιλαμβανομένων των Ουίλλιαμ Κουάντριλ, Φρανκ και Τζέσσε Τζέημς, των αδελφών Γιάνγκερ, και Ουίλλιαμ Τ. Άντερσον. Τέτοιες τακτικές μικρών μονάδων με πρώτους τους Missouri Partisan Rangers υπήρξαν και σε άλλα κατεχόμενα τμήματα της Συνομοσπονδίας κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Η φυγοδικία των αδελφών Τζέημς μετά τον πόλεμο θεωρείται ως συνέχιση του ανταρτοπολέμου.

 

Η ανταπόκριση της Ένωσης ήταν να καταπιέσει τους αντάρτες. Το έκανε στο δυτικό Μιζούρι συγκεντρώνοντας τους φιλονότιους πολίτες σε ευρέως φυλασσόμενα στρατόπεδα, και κήρυξε την ανοιχτή περιοχή ως ελεύθερη ζώνη πυρός. Μονάδες του ιππικού της Ένωσης θα αναγνώριζαν και θα εντόπιζαν τα διασκορπισμένα Συνομόσπονδα υπολείμματα, που δεν είχαν μέρη να κρυφτούν ούτε μυστικές βάσεις εφοδιασμού. Έκτοτε, το Μιζούρι ήλθε στον έλεγχο της κυβέρνησης της Ένωσης.

Δυτική Βιρτζίνια

Παρασκήνιο

Οι σοβαρές διαιρέσεις μεταξύ των δυτικών και ανατολικών τμημάτων της Βιρτζίνια δεν ξεκίνησαν τον χειμώνα του 1860-1861. Ο ιστορικός της Δυτικής Βιρτζίνια C. H. Ambler έγραψε ότι “υπάρχουν κατά την περίοδο από το 1830 έως το 1850 ΄πολύ λίγες στιγμές που δεν δημιουργήθηκαν σχέδια για τον διαμελισμό της κοινοπολιτείας.” Το δυτικό τμήμα της πολιτείας αυτήν την περίοδο ήταν “το αναπτυσσόμενο και επιθετικό τμήμα,” ενώ το ανατολικό ήταν “το παρακμάζον και συντηρητικό.”

 

Η δύση εστίαζε τα παράπονά της στην δυσανάλογη νομοθετική εκπροσώπηση της ανατολής (βάσει πληθυσμού), και το μοίρασμα των εσόδων της πολιτείας. Τα ανατολικά δικαιολογούσαν αυτήν την κυριαρχία λόγω της εξάρτησης τους από τους δούλους, “η κατοχή των οποίων θα ήταν εγγυημένη και ασφαλής μόνο δίνοντας στους ιδιοκτήτες τους φωνή στην κυβέρνηση επαρκή για την προστασία των συμφερόντων τους.”

Το 1851, η Μεταρρυθμιστική Συνέλευση της Βιρτζίνια (Virginia Reform Convention), εξαναγκασμένη να αναγνωρίσει ότι ο Λευκός πληθυσμός του δυτικού τμήματος της πολιτείας υπερτερούσε αριθμητικά του ανατολικού, έκανε σημαντικές αλλαγές. Καθολικό δικαίωμα ψήφου δόθηκε, και ο κυβερνήτης θα καθοριζόταν από την απ' ευθεία ψήφο του λαού.

 

Η κάτω βουλή του νομοθετικού σώματος κατανεμόταν αυστηρά βάσει πληθυσμού, αν και η άνω βουλή ακόμα χρησιμοποιούσε έναν συνδυασμό πληθυσμού και περιουσίας στον καθορισμό τον εκλεκτορικών περιφερειών.

Κατά το 1859 υπήρχαν πάλι ισχυρές διασπαστικές τάσεις εν εξελίξει μέσα στην πολιτεία, αν και η δύση ήταν η ίδια διαιρεμένη μεταξύ βορρά και νότου, με το νότο πιο ικανοποιημένο με τις αλλαγές που έγιναν το 1851. Ο ιστορικός Daniel W. Crofts έγραψε, “Οι βορειοδυτικοί παραπονέθηκαν ότι είχαν γίνει ‘οι πλήρεις υπόδουλοι της Ανατολικής Βιρτζίνια,’ φορολογούμενοι ‘ανηλεώς και αυξανόμενα, στις θελήσεις της και προς όφελος της.’” Εσωτερικές βελτιώσεις σημαντικές για τα δυτικά, όπως το Κανάλι του Ποταμού Τζέημς και Κανάουα, ή σιδηροδρόμους συνδέοντας τα δυτικά με τα ανατολικά, τις είχαν υποσχεθεί αλλά δεν κατασκευάσθηκαν.

Άλλα Θέματα

Τενεσσί

Αν και το Τενεσσί είχε επίσημα αποσχισθεί, το Ανατολικό Τενεσσί ήταν υπέρ της Ένωσης και είχε κυρίως ψηφίσει εναντίον της απόσχισης. Προσπάθειες να αποσχισθεί από το Τενεσσί καταπνίγηκαν από την Συνομοσπονδία. Ο Τζέφερσον Ντέηβις συνέλαβε πάνω από 3.000 άνδρες ύποπτους για πίστη προς την Ένωση κάνοντας το χωρίς δίκη.

Το Τενεσσί ήλθε στον έλεγχο των δυνάμεων της Ένωσης το 1862 και παραλείφθηκε από την Διακήρυξη Χειραφέτησης. Μετά τον πόλεμο, το Τενεσσί ήταν η πρώτη πολιτεία που τα εκλεγμένα μέλη της επανεισήλθαν στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αλαμπάμα

Η Κομητεία Ουίνστον, εξέδωσε ένα ψήφισμα για την απόσχιση από την πολιτεία της Αλαμπάμα.

Οκλαχόμα

Στο Ινδιάνικο Έδαφος (τώρα η πολιτεία της Οκλαχόμα), οι περισσότερες Ινδιάνικες Φυλές κατείχαν μαύρους σκλάβους, και συντάχθηκαν με την Συνομοσπονδία.

Παρ' όλα αυτά, μερικές φυλές συντάχθηκαν με την Ένωση, και ένας αιματηρός εμφύλιος επήλθε στο έδαφος, με μεγάλες κακουχίες για τα παιδιά και τις γυναίκες.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Τζέφερσον Ντέηβις

Ο Τζέφερσον Ντέηβις (Jefferson Davis, 3 Ιουνίου 1808-6 Δεκεμβρίου 1889) γεννήθηκε στο Κεντάκι και ήταν Αμερικανός πολιτικός ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος των Συνομοσπόνδων Πολιτειών της Αμερικής, δηλαδή των Πολιτειών που αποσχίστηκαν από τις ΗΠΑ και σχημάτισαν ανεξάρτητο κράτος κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Ντέηβις ήταν Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας καθ' όλη την διάρκεια του αιματηρού πολέμου, από το 1861 έως το 1865.

 

Απόφοιτος του Γουέστ Πόιντ, ο Ντέηβις πολέμησε στον πόλεμο εναντίον του Μεξικού (1846-1848) ως συνταγματάρχης ενός εθελοντικού συντάγματος. Ως γερουσιαστής, αν και διαφωνούσε με την απόσχιση των πολιτειών, πίστευε πως κάθε πολιτεία είχε το δικαίωμα να αποσχισθεί από την Ένωση αν το επιθυμούσε.

Με το που η Νότια Καρολίνα αποσχίσθηκε, ο Ντέιβις παραιτήθηκε και επέστρεψε στον Νότο. Τέσσερις μέρες μετά την παραίτησή του ορίστηκε υποστράτηγος της στρατιάς του Μισισίπι. Στις 9 Φεβρουαρίου 1861 ορίστηκε προσωρινός πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους με πρωτεύουσα το Ρίτσμοντ στην Βιρτζίνια, όπου και μετακόμισε με την οικογένειά του. Στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου έτους εκλέχθηκε επίσημα πρόεδρος των Συνομοσπόνδων Πολιτειών της Αμερικής με εξαετή θητεία.

 

Ο πόλεμος υπήρξε καταστροφικός και για τις δύο πλευρές αλλά κυρίως για τον Νότο που αναγκάστηκε να παραδοθεί. Στις 19 Μαΐου 1865 ο Ντέηβις συνελήφθη και φυλακίσθηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Αποφυλακίσθηκε όμως 2 χρόνια αργότερα. Μετά την αποφυλάκισή του ταξίδεψε στον Καναδά, στην Ευρώπη και στην Κούβα. Στις 6 Δεκεμβρίου 1889 άφησε την τελευταία του πνοή στην Νέα Ορλεάνη, στην ηλικία των 81 ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο Χόλιγουντ στο Ρίτσμοντ.

Αβραάμ Λίνκολν

Ο Αβραάμ Λίνκολν (Abraham Lincoln, 12 Φεβρουαρίου 1809 – 15 Απριλίου 1865) ήταν ο 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Γεννήθηκε στο Χότζβιλ του Κεντάκυ και ήταν γιος του αγρότη Τόμας Λίνκολν και της βαθύτατα θρησκευόμενης Νάνσυ Χανκς. Η μητέρα του πέθανε όταν αυτός ήταν 9 χρονών και γι' αυτό ο πατέρας του παντρεύτηκε την Σάρα Μπους Τζόνστον, η οποία ουσιαστικά τον υιοθέτησε. Από μικρή ηλικία άρχισε να εργάζεται ως αγρότης, ενώ ταυτόχρονα διάβαζε εντατικά για να τελειοποιήσει την μόρφωση του. Το 1830 εγκαταστάθηκε στην Νέα Ορλεάνη και κατατάχθηκε στο στρατό όπου έφτασε μέχρι τον βαθμό του λοχαγού. Το 1834 εξελέγη μέλος της Βουλής του Ιλλινόις, θέση στην οποία εκλεγόταν μέχρι το 1840.

Από το 1837 ασχολήθηκε με την δικηγορία και σε επαγγελματικό επίπεδο, ενώ το 1844 έγινε αρχηγός του κόμματος των Ουίγων. Δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να εκλεγεί στο Κογκρέσσο χωρίς όμως να διακριθεί. Επανήλθε στην πολιτική σκηνή το 1854, όταν ιδρύθηκε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τέθηκε επί τάπητος το θέμα της δουλείας. Με πύρινους λόγους κατά της δουλείας κατάφερε να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου και να αναδειχτεί σε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της εποχής. Το 1858 ο Λίνκολν έβαλε υποψηφιότητα για γερουσιαστής, αλλά τη θέση κέρδισε ο Στίβεν Ντάγκλας του Δημοκρατικού Κόμματος.

Το 1860 έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο, τον οποίο και κέρδισε παρ' όλο που στις νότιες πολιτείες δεν κατόρθωσε να επιβληθεί. Στον μήνυμα προς τον αμερικανικό λαό, τον Μάρτιο του 1861, διακήρυξε πως προσωρινά η δουλεία θα συνεχιζόταν αλλά δεν θα επεκτεινόταν. Οι νότιες πολιτείες όμως είχαν ήδη αποφασίσει για τις επόμενες κινήσεις τους. Οι πολιτείες του Νότου είχαν ήδη σχηματίσει δική τους κυβέρνηση με πρωτεύουσα το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια.

Τον Απρίλιο του 1861 ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Την Πρωτοχρονιά του 1863 υπέγραψε το περίφημο διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων, το οποίο μπήκε ως τροπολογία στο σύνταγμα το 1865. Το 1864, ύστερα και από τις συνεχείς νίκες του στρατού, εκλέχτηκε για δεύτερη φορά πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών με ποσοστό 55%. Στις 14 Απριλίου 1865, ενώ βρισκόταν σε θεωρείο στο Θέατρο Φορντ της Ουάσιγκτον, ο Τζον Γουίλκς Μπουθ, ηθοποιός και φανατικός υποστηρικτής των Νοτίων, τον πυροβόλησε με μια σφαίρα στο κεφάλι, ενώ αμέσως μετά φώναξε στα λατινικά «Sic semper tyrannis!», δηλαδή «Έτσι πάντα στους τυράννους!». 

Ο Λίνκολν μεταφέρθηκε σε γειτονικό σπίτι σε κωματώδη κατάσταση, όπου και εξέπνευσε νωρίς το πρωί της 15ης Απριλίου. Ο δολοφόνος του κυνηγήθηκε από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες και πολιορκήθηκε σε έναν αχυρώνα στη Βιρτζίνια μετά από 12 μέρες, όπου και τραυματίστηκε από πυροβολισμό των διωκτών του, πεθαίνοντας λίγο αργότερα. Ο Λίνκολν ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Τοντ και είχαν αποκτήσει 4 παιδιά.

Στρατηγός Ρόμπερτ Λη

Ο Ρόμπερτ Έντουαρντ Λη (αγγλικά: Robert Edward Lee) ήταν αρχηγός των δυνάμεων του Νότου στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και καταγόταν από την Βιρτζίνια. Ήταν εναντίον της δουλείας και δεν είχε δούλους. Η φοβερή στρατιωτική του ικανότητα έφερε τον αδύναμο Νότο στα πρόθυρα της Ουάσινγκτον, ενώ το όνομα του έγινε συνώνυμο του Νότου. Έχαιρε βαθιάς εκτίμησης και στους στρατιώτες του Βορρά.

Κατά την ημέρα της παράδοσης του Νότου οι βόρειοι τον ασπάστηκαν ως δικό τους αρχηγό. Έχασε από προσωπικό του λάθος την κρίσιμη μάχη στο Γκέττυσμπεργκ και από συγκυρία πιθανόν και αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο. Θεωρείται η πιο σημαντική προσωπικότητα του Αμερικανικού Εμφυλίου.

Το τέλος της 36ετούς καριέρας του τον βρήκε διοικητή στην φρουρά του Τέξας και την ώρα της απόσχισης οι Τεξανοί τον διώχνουν σαν εκπρόσωπο της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Στην συνέχεια τον διάλεξε ο αρχιστράτηγος Ουίνφηλντ Σκοτ που τον εκτιμούσε σαν τον καλύτερο ποτέ στρατιώτη του, να του αναθέσει την διαδοχή του στην στρατιωτική ηγεσία του Βορρά. Ο Λη απάντησε ότι αν η Βιρτζίνια αποσχιστεί, όπως αναμενόταν, τότε δεν θα μπορούσε να σηκώσει το σπαθί ενάντια στα παιδιά του.

Ο Σκοτ, λυπημένα, δήλωσε ότι δεν περίμενε άλλη απάντηση από έναν τέτοιο ακέραιο χαρακτήρα. Ο Λη επέστρεψε στην Βιρτζίνια και τελικά δέχτηκε μια θέση συμβούλου στο επιτελείο του Νότου όπως άρμοζε σε ένα άτομο της προχωρημένης ηλικίας του. Τα λόγια του για το πως έβλεπε την εξέλιξη του πολέμου υπήρξαν προφητικά: «Ο Νότος δεν συνειδητοποιεί τα τεράστια υλικά αποθέματα του Βορρά και ο Βορράς δεν συνειδητοποιεί το πείσμα για αντίσταση του Νότου».

Πάντως οι στρατιωτικοί ελιγμοί των νοτίων στρατηγών Λη, Τζάκσον, Λόνγκστρητ, Έρλυ και Στιούαρτ έμειναν στην στρατιωτική ιστορία, ενώ για τους βόρειους στρατηγούς ελάχιστα πράγματα μνημονεύονται, διότι άλλαζαν συχνά λόγω των στρατιωτικών τους αποτυχιών και δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την ποσοτική υπεροχή τους σε εξοπλισμό και στρατό. Κατά τον τραυματισμό του επίσης ικανού νότιου στρατηγού Τζάκσον, που τελικά έχασε το αριστερό του χέρι ο Λη είχε πει χαρακτηριστικά: «Εκείνος έχασε το αριστερό του κι εγώ το δεξί μου χέρι!».

Ο Λη αντέγραψε την τακτική του Ναπολέοντα. Έτσι χώριζε τον στρατό του σε δύο η τρία τμήματα, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να διασπάσει τις δυνάμεις του αντίστοιχα για να μην βρεθεί εκτεθειμένος. Στην συνέχεια ανακάλυπτε το αδύνατο σημείο του εχθρού και με μία γρήγορη αναδιάταξη δυνάμεων επετίθετο εκεί. Για την επιτυχία του σχεδίου όμως απαιτούνταν δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις:

α) ο αρχιστράτηγος έπρεπε να έχει καλή πληροφόρηση των αντιπάλων θέσεων και

β) μεγάλη εμπιστοσύνη στους διοικητές των μονάδων του, ότι είχαν κατανοήσει πλήρως το σχέδιο και θα δρούσαν άμεσα όταν θα ερχόταν η ώρα να κτυπήσουν. Σε αντίθετη περίπτωση η σύγχυση ήταν η μόνη κατάληξη.

Στην κρίσιμη μάχη του Γκέττυσμπεργκ ο Λη έχασε επαφή με το ιππικό του και μαζί με αυτό και την πληροφόρηση για την ανάπτυξη του εχθρού. 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
 

 

(Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση)

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ: ΜΕΡΟΣ Β' - ΜΕΡΟΣ Γ'

Φράσεις ξένων λογίων για την Ελλάδα

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δει κανείς την άποψη της Λόγιας διανόησης των ξένων για τον Ελληνισμό. Τελικά φαίνεται ότι την χειρότερη γνώμη την έχουμε εμείς οι ίδιοι για τους εαυτούς μας.

“Deorum lingua est lingua Graecorum”
(Η γλώσσα των θεών είναι η Ελληνική γλώσσα)

“Totum Graecorum est”
(Όλα είναι Ελληνικά) *['Ολα προέρχονται από τους Έλληνες]

“Nihil Graeciae humanum, nihil sanctum”
(Τίποτα δεν είναι πιο ανθρώπινο, πιο ιερό από την Ελλάδα)
Marcus Tullius Cicero (106 b.c. – 43 b.c.) [Λατίνος Κλασικός]

“‘Though Greece was conquered, she defeated the conqueror
and imported the arts in the uncivilized Latium””
(Παρ’ ότι η Ελλάς κατακτήθηκε, αυτή νίκησε τον κατακτητή
και εισήγαγε τις τέχνες στο απολίτιστο Λάτιο)
Quintus Horatius Flaccus (65 b.c. – 8 b.c.) [Ρωμαίος λυρικός ποιητής]

“What the mind and the heart is for a human being, Greece is for humanity”
(Ότι το μυαλό και η καρδιά είναι για το ανθρώπινο σώμα, είναι η Ελλάς για την ανθρωπότητα)
Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) [Γερμανός συγγραφεύς]

“Damned Greek, you found everything; philosophy, geometry,
physics, astronomy… you left nothing for us”
(Καταραμένε Έλληνα ανακάλυψες τα πάντα, φιλοσοφία, γεωμετρία,
φυσική, αστρονομία… δεν άφησες τίποτα για εμάς)
Johann Christoph Friedrich von Schiller (1759-1805)
[Γερμανός ποιητής, φιλόσοφος και Ιστορικός]

“Greece was the real cradle of liberty in which the earliest
republics were rocked. We are the pupils of the great men,
in all the principles of science, of morals, and of good government”.
(Η Ελλάς υπήρξε το αληθινό λύκνο της ελευθερίας στο οποίο σφυριλατήθηκαν
οι πρώτες πολιτείες. Εμείς είμαστε οι μαθητές [αυτών] των μεγάλων ανδρών,
σε όλες τις αρχές της επιστήμης, της ηθικής και της καλής διακυβέρνησης)
William Cullen Bryant (1794-1878) [Αμερικανός ρομαντικός ποιητής]

"If in the library of your house you do not have the works of the ancient
Greek writers, then you live in a house with no light”.
(Εαν στη βιβλιοθήκη του στπιτιού σου δεν έχεις τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων,
τότε ζεις σε ενα σπίτι χωρίς φως)
George Bernard Shaw (1794-1878) [Ιρλανδός θεατρικός συγγραφεύς]

“If it is true that the violin is the most perfect of musical instruments,
then Greek is the violin of human thought”
(Εαν αληθεύει πως το βιολί είναι το τελειότερο των μουσικών οργάνων,
τότε Ελληνικό είναι το “βιολί” της ανθρώπινης σκέψης)
Helen Adams Keller (1880-1968) [Αμερικανίδα συγγραφευς, "ακτιβίστρια" και λέκτωρ]

“The only way for us to become great, or even inimitable if possible, is to imitate the Greeks”
(Ο μόνος τρόπος για εμάς να γίνουμε σπουδαίοι ή ακόμη και απαράμιλλοι, αν αυτό είναι δυνατό, είναι να μιμηθούμε τους Έλληνες)
Johann Joachim Winckelmann (1717-1768) [Γερμανός ιστορικός και αρχαιολόγος]

“We have to admit that the whole Islam, except the religion, was Greek.
Betrayal against the Greeks by the Islamic nations, equals betrayal against their own nature”
(Πρέπει να παραδεχτούμε πως όλο το Ισλαμ, εκτός της θρησκείας, ήταν Ελληνικό. Προδοσία
ενάντια των Ελλήνων από τα Ισλαμικά έθνη, ισούται με προδοσία ενάντια στην ίδια τους τη φύση)
Ibn Khaldun (1332-1406) [Άραβας ιστορικός, λόγιος, θεολόγος και πολιτικός]

“Except the blind forces of nature, nothing moves in this world which is not Greek in its origin”
(Εκτός των τυφλών δυνάμεων της φύσεως, τίποτα δεν κινείται σε αυτόν τον κόσμο
που να μην είναι Ελληνικό στις καταβολές του)
Sir Henry James Sumner Maine (1822-1888) [Συγκριτικός νομολόγος και ιστορικός]

“In the Greeks alone we find the idea of that which we would like to be and produce… from the Greeks we take something more than earthly – almost godlike”.
(Στους Έλληνες και μόνο βρίσκουμε την ιδέα αυτού που θα θέλαμε να είμαστε και να παράγουμε… από τους Έλληνες παίρνουμε κάτι περισσότερο από γήινο – σχεδόν θεϊκό)
Wilhelm Von Humboldt (1767-1835) [Διπλωμάτης, φιλόσοφος και λόγιος]

“It is great to descent from Greece, the land that gave the light to the world”
(Είναι σπουδαίο να κατάγεσαι από την Ελλάδα, τη χώρα που έδωσε το φως στον κόσμο)
Victor Hugo (1802-1855) [Γάλλος ποιητής]

“We are children of the Greeks”
(Είμαστε παιδιά των Ελλήνων.)
Frederich II Βασιλιάς της Πρωσσίας (1712-1786)

Η Απομυθοποίηση των Θρησκειών

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ: ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ
 

Ο Μύθος
 

Πριν από 6000 χρόνια δεν υπήρχε τίποτα, παρά ένας θεός μόνο, που αποφάσισε να δημιουργήσει το Σύμπαν και… τον άνθρωπο. Το σύμπαν το έφτιαξε σε πέντε μέρες και τον άνθρωπο (ένα ζευγάρι) σε μια. Την έβδομη μέρα ξεκουράστηκε! Από τους απογόνους των δύο αυτών ανθρώπων γεννήθηκε ένας λαός με τον οποίο ο θεός σύναψε ειδικές σχέσεις. Ήταν ο εκλεκτός λαός που έκτοτε θα ορίζει σαν παιδί του και θα τον προστατεύει από τους άλλους λαούς που στην διάρκεια του χρόνου θα δημιουργηθούν από τους γεννήτορες Πατέρες.  Γεννήτορες όλων είναι οι γνωστοί βιβλικοί Πατέρες ή Πατριάρχες.
 

Αυτές οι δύο επεμβάσεις του θεού (του σύμπαντος και του λαού του Ισραήλ) περιγράφονται στην Ιερή Βίβλο (Μεγάλο Βιβλίο) των Ιουδαίων και για τους τελευταίους αποτελούν, έτσι λένε, την ιστορία τους που με δυο λόγια έχει κάπως έτσι:
 

Πολλά πράγματα πήγαιναν στραβά στην αρχή. Από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τα παιδιά τους, τον Άβελ και τον Κάιν, ή και μέχρι τον Νώε, που ο θεός αποφάσισε να τους πνίξει όλους με έναν κατακλυσμό, σώζοντας μόνον την οικογένειά του μαζί με ένα ζευγάρι από κάθε ζώο του πλανήτη! Αλλά κι αργότερα δεν πήγαιναν καλύτερα τα πράγματα (Σόδομα και Γόμορρα) και πολλές αιχμαλωσίες υπέστησαν σαν λαός από τότε που ο Αβραάμ κατέβηκε από την Ουρ των Χαλδαίων (Μεσοποταμία) και κατοίκησε στη χώρα της Χαναάν (Παλαιστίνη).
 

Στην αρχή μια πώληση του Ιωσήφ, από τα αδέρφια του, ήταν αρκετή ώστε ο εκλεκτός λαός του θεού να βρεθεί σκλαβωμένος στην Αίγυπτο, μέχρι να βρεθεί ο Μωυσής με τον οποίο θα επιχειρήσουν την Έξοδο και με τον Ιησού του Ναυή κατακτήσουν την Χαναάν για δεύτερη φορά! Με την άνοδο των Ασσυρίων, πολύ αργότερα, οι Ισραηλίτες του Βόρειου Βασιλείου οδηγούνται στην εξορία, όπως ακριβώς κατακτήθηκαν και οι Ιουδαίοι του Νότιου Βασιλείου από τους Βαβυλώνιους, εξορισμένοι κι αυτοί στην Βαβυλώνα!
 

Από την Βαβυλώνα επιστρέφουν μετά την απελευθέρωση του Κύρου, βασιλιά των Μήδων και των Περσών που επιβλήθηκαν των Βαβυλωνίων. Όπως πριν απ αυτήν την εξορία, με τον Δαβίδ και τον Σολομώντα, έτσι και τώρα μετά την απελευθέρωση από την Βαβυλώνα, με την πνευματική καθοδήγηση του Έσδρα και του Νεεμία, οικοδομούν το ναό του Σολομώντα, σύμβολο του Ιουδαϊσμού, δυναμώνοντας τους δεσμούς τους με τον μοναδικό θεό τους.
 

Η επόμενη αιχμαλωσία ήταν Ελληνική. Κάτω από την ηγεσία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου άλλοι εξελληνίζονται και άλλοι παραμένουν πιστοί στις μονοθεϊστικές τους παραδόσεις. Οι τελευταίοι όμως θίγονται από τις καινοτομίες των Ελλήνων που κυριαρχούν σε βάρος της ιερής τους παράδοσης. Οι προκλήσεις του Αντίοχου ήταν το ποτήρι που ξεχείλισε το μίσος, ωθώντας τους εθνικιστές Ιουδαίους με την αυστηρή καθοδήγηση των Ασμοναίων να αντιδράσουν με βία (Μακκαβαίοι)! Δεν θα κυριαρχήσουν για πολύ, γιατί θα βρεθούν κάτω από την κυριαρχία των Ρωμαίων.
 

Σε ολόκληρη αυτήν την βασανιστική πορεία, ο λαός του Ισραήλ σαν εκλεκτός λαός του θεού τους θα βρίσκεται υπό την καθοδήγηση και την αποκαλυπτική παρουσία του. Ο Νόμος του θα γίνει Νόμος για τους ίδιους και όπως ευελπιστούν και οι ίδιοι, η εμφάνιση του Μεσσία, σαν απεσταλμένο του θεού τους, θα εδραιώσει τον Ισραήλ σε ηγετική εξουσία του πλανήτη και η Βασιλεία του θεού θα απλωθεί σε όλο τον κόσμο δοξάζοντας το όνομά του στους αιώνες των αιώνων, Αμήν!
 

Η απομυθοποίηση
 

Ωραία ιστορία για να πείσεις ένα αγράμματο λαό ότι είναι ο περιούσιος λαός κάποιου θεού, σε μια εποχή που ούτε βιβλία υπάρχουν, ούτε η παραμικρή πληροφόρηση και κυρίως ούτε η κριτική σκέψη για πνευματική επεξεργασία των μυθευμάτων. Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ίσως να έπειθαν κάποιους απομονωμένους σε ερημικές τοποθεσίες, όπως εκείνες της Μέσης Ανατολής.
 

Σήμερα όμως όλα αυτά χρειάζονται αποδείξεις για να τεκμηριωθούν. Η ιστορία δεν γράφεται με μύθους, ούτε με κηρύγματα που γίνονται με την συναισθηματική φόρτιση της δογματικής θρησκευτικής πίστης που δεν επιδέχεται αντίρρηση. Ακόμα και οι έρευνες που έγιναν για να τεκμηριωθεί κάτι από όσα κηρύττει αυτό το «ιερό βιβλίο» δεν απέδωσαν καρπούς. Όλα είναι μύθοι και ψέματα που επινοήθηκαν από το εβραϊκό ιερατείο.
 

Η ιστορία, μόνον από την ελληνιστική εποχή και δώθε μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξη αυτού του ταλαίπωρου λαού που στην κυριολεξία ξύπνησε και ορισμένους που αποφάσισαν να εξελληνιστούν προκειμένου να μορφωθούν. Οι υπόλοιποι προσπάθησαν από την εποχή των Μακκαβαίων να επινοήσουν μύθους και θρύλους που να μοιάζουν με τους μύθους των γειτονικών λαών. Το πέρασμα τότε από την μια θρησκεία στην άλλη γίνεται πιο ανώδυνα. Η συγκριτική θρησκειολογία απέδειξε ότι ολόκληρη η Παλιά Διαθήκη, όπως ονομάστηκε αργότερα, είναι επινοημένα μυθεύματα από τους λαούς της Μεσοποταμίας και των πέριξ κατοικημένων χωρών της Παλαιστίνης.
 

Ιστορικά είναι επιβεβαιωμένο ότι δεν ισχύει τίποτα. Ούτε ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν 6000 χρόνια, ούτε Χαλδαίοι υπήρχαν το 2100 που υποτίθεται κατέβηκε από την Ουρ ο Αβραάμ, ούτε σκλαβωμένους Εβραίους είχε ποτέ η Αίγυπτος. Επίσης, την εποχή που υποτίθεται ο Ιησούς του Ναυή κατακτά την Χαναάν η Παλαιστίνη βρίσκεται υπό την κατοχή των Αιγυπτίων! Τι έξοδο επιχείρησαν και πώς μπορεί κανείς να πιστέψει ότι ένας λαός ήταν χαμένος σαράντα χρόνια στην έρημο;
 

Ούτε μια επιγραφή δεν βρέθηκε να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του ισχυρού κράτους του Δαβίδ, ούτε ένα σκεύος δεν ανασκάφτηκε προκειμένου να επιβεβαιωθεί ο αμύθητος θησαυρός του Σολομώντα! Το μόνο που μπορούμε να δεχθούμε είναι ο λαός αυτός να ξεπρόβαλε από τις αυτόχθονες φυλές της περιοχής και κάποιοι επιτήδειοι (ιερατείο) τους έπεισαν ότι αποτελούν τον περιούσιο λαό κάποιου αόρατου θεού, για να αντέξουν την δουλοκτητική μεταχείριση εκείνων που κάθε τόσο τους κυρίευαν!
 

Ούτε ένας δεν έβαλε το μυαλό του να σκεφτεί, πώς είναι δυνατόν ένας λαός καθοδηγημένος από τον ίδιο το θεό του, να γίνεται μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα στους ισχυρούς της περιοχής;
 

Ακόμα και σήμερα, κανένας δεν απορεί, που σε τόσα αρχαία ελληνικά συγγράμματα, κανένα δεν αναφέρει την ύπαρξη αυτού του περιούσιου λαού!
 

Πολλές φορές είτε από λάθος είτε εσκεμμένα έρχονται στο φως της δημοσιότητας «ανακαλύψεις» πως τάχα το ένα ή το άλλο επιβεβαιώνει τις γραφές και τότε η είδηση παίρνει την τιμητική της στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων. Όταν όμως αργότερα διαψευστεί, είναι τόσο ανούσια η είδηση που γράφεται με μικρά γράμματα στις εσωτερικές σελίδες.
 

Έτσι το ψέμα επιβιώνει και η αλήθεια θάβεται!
 

Η ύπαρξή τους έγινε γνωστή όταν σήκωσαν κεφάλι μετά τις ελληνικές κατακτήσεις. Έπρεπε, εκεί να πάει κανείς για να τους γνωρίσει, αφού τίποτα δεν έβγαινε από τα πενιχρά όρια της ύπαρξής τους! Μόνο με τον εξελληνισμό ξύπνησαν κάποιοι και οι υπόλοιποι αντέδρασαν προκειμένου να αντισταθούν στις ελληνικές καινοτομίες. Πιστοί στην οπισθοδρόμηση επινόησαν την Βίβλο. Ποτέ ιερό, θρησκευτικό βιβλίο δεν γράφτηκε με τόσο ηθικά ρυπαρό τρόπο ώστε οι σελίδες του, αντί να στάζουν αγάπη, στάζουν μίσος και έχθρα για όλους τους λαούς της γης! Όποιος δεν ήταν περιτμημένος Ιουδαίος ήταν εχθρός, όχι μόνο του Ισραήλ αλλά και του θεού τους! Ήταν ένας «Εθνικός» που τον περίμενε η ρομφαία κάποιου θεού.
 

Στο όνομα των εθνικών κυρίως ενσάρκωναν το μίσος για τους Έλληνες αρχικά και των Ρωμαίων αργότερα! Όταν αναφέρονταν στην ειδωλολατρία κατά νου είχαν αυτούς, όπως ακριβώς ένας σφαγέας σκέφτεται το γουρούνι που θα σφάξει! Απολίτιστοι νομάδες της ερήμου αποπειράθηκαν να διδάξουν τους Έλληνες για ηθική, για θεό και για νόμους! Αν είναι δυνατόν!! Άξεστοι και απολίτιστοι, αφομοιώνοντας την ελληνική γνώση επιδόθηκαν σε μια λυσσώδη πνευματική κλοπή αντιστρέφοντας κατάφωρα την αλήθεια.
 

Χωρίς οι ίδιοι να αποκτήσουν γλώσσα (μέχρι τότε μιλούσαν αραμαϊκά) χωρίς να γνωρίζουν γραφή στην διάρκεια της ολιγόχρονης ιστορίας τους, ξαφνικά τον 1ο και 2ο αιώνα φιλοδόξησαν να φωτίσουν την ανθρωπότητα! Το ελληνικό αλφάβητο, διακήρυτταν, οι Έλληνες από τον Μωυσή το διδάχτηκαν (Ευπόλεμος) και ο Ορφέας, ο ιδρυτής της ελληνικής θρησκείας, τον Μωυσή είχε δάσκαλο και όχι τον Μουσαίο! Πυθαγόρας, Πλάτων και άλλοι αντέγραψαν την Βίβλο, δίδαξαν αστρολογία στους Αιγυπτίους και φώτισαν τον κόσμο με τη σοφία τους! Όταν κάποιος είναι  απατεωνίσκος, έτσι πράττει και σκέφτεται.
 

Παράξενο πράγμα αυτοί οι Εβραίοι!
 

Στην μυθολογία τα πάνε πολύ καλά στην ιστορία χάλια!
 

Το 68 μετά την νέα χρονολόγηση οι Ρωμαίοι έδιωξαν τους Ιουδαίους από την Ιερουσαλήμ καταστρέφοντας την πόλη.
 

Το 132 όμως οι εξεγερμένοι Ιουδαίοι αναγνωρίζουν στον αρχηγό τους Μπαρ Κεχομπά την έλευση του Μεσσία. Τον θεωρούν, σύμφωνα με την υπόδειξη του μεγάλου Ραβίνου τους, Ακίμπα, σαν τον «Υιό του Αστέρος». Όπως ο Ιούδας από τα Γάμαλα παλαιότερα έτσι και αυτός ανακηρύσσεται ηγεμόνας του Ισραήλ, κόβοντας μάλιστα και νομίσματα με την επιγραφή «Για την λευτεριά της Ιερουσαλήμ».
 

Τρεισήμισι χρόνια ταλαιπωρούσαν τους Ρωμαίους, που με δυο λεγεώνες στρατό πολεμούσαν το Μπαρ Κεχομπά και τους οπαδούς του. Οι Ρωμαίοι τελικά νίκησαν, μόνο αφού έφτασε από την Μεγάλη Βρετανία ο Ιούλιος Σεβήρος. Ο Μπαρ Κεχομπά σκοτώθηκε και ο θεοσέβαστος Ακίμπα γδάρθηκε ζωντανός. Όσοι επέζησαν πουλήθηκαν σαν σκλάβοι και στους υπόλοιπους υπαγορεύθηκε να μην ξαναβάλουν το πόδι τους στην Ιουδαία. Ακόμα και το όνομά της άλλαξε. Τώρα λεγόταν Συρία Παλαιστίνη και η Ιερουσαλήμ Αίλια Καπιτωλίνα, ενώ μπροστά στο ναό τους ορθώνεται το μεγαλοπρεπές άγαλμα του Μεγάλου Έλληνα Θεού Δία και ο έφιππος ανδριάντας του Αδριανού!
 

Οι Εβραίοι διώχθηκαν ξανά από την Παλαιστίνη και διασκορπίστηκαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
 

Μετά από 1800 χρόνια, με τις παρεμβάσεις των θανάσιμων εχθρών τους, των εθνικών, θα αποκτήσουν ξανά πατρίδα! Το 1947.
 

Η συνέχεια του περιούσιου λαού τώρα είναι γνωστή στον καθένα μας! Εν μέρει αυτός ο ατίθασος λαός κατάφερε να ελέγξει τον κόσμο συνειδησιακά, επινοώντας ακόμα δυο θρησκείες. Τον χριστιανισμό για τους Δυτικούς και τον ισλαμισμό για τους Ανατολίτες!
 

Όπως έλεγε και ο Νίτσε για τους χριστιανούς «μεταβάλλουν κάθε αξία σε απαξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, κάθε έντιμο σε αχρειότητα».
 

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ: ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ
 

Ο Ισμαήλ είναι ο γιος του Αβραάμ που απέκτησε με την Άγαρ και γι' αυτό, ο τελευταίος, θεωρείται γενάρχης των Αράβων. Ο Ισμαήλ έφυγε στην έρημο Φαράν που έζησε νομαδική ζωή. Παντρεύτηκε μια Αιγύπτια και έκανε 12 παιδιά από τα οποία προήλθε το μεγάλο έθνος των Αράβων.
 

Η γέννηση του Μωάμεθ ήταν καθορισμένη απ’ τον θεό τους γιατί, απ’ τον 6ο μήνα ακόμα της εγκυμοσύνης της Ανιμέ, της μητέρας του, ο αρχάγγελος Γαβριήλ της ανήγγειλε το χαρμόσυνο γεγονός, λέγοντάς της ότι το παιδί που θα φέρει στον κόσμο θα ονομαστεί Μωάμεθ (ένδοξος), αλλά για την ώρα πρέπει αυτό να κρατηθεί μυστικό. Τρεις μήνες μετά, η Ανιμέ με θαυματουργικό τρόπο και άμωμα, γέννησε τον Μωάμεθ περιτμημένο (sic)! Ο ουρανός φωτίστηκε και η γη σείστηκε. Τα άστρα υποκλίθηκαν μπροστά του και όλα τα είδωλα στον κόσμο γκρεμίστηκαν. Ένας άγγελος του άνοιξε το στήθος, πλένοντας την καρδιά του νεογέννητου από τα μαύρα στίγματα του προπατορικού αμαρτήματος. Μετά την γέμισε με ουράνια σοφία και την επανατοποθέτησε στην θέση της! Από κείνη την στιγμή ο Προφήτης έλαμπε από Φως! Στην παιδική του ηλικία τα ζώα που συναντούσε τον προσκυνούσαν και κάποια από αυτά μιλούσαν με ανθρώπινη φωνή.
 

Όταν πια έγινε άνδρας, τον επισκέφτηκε ο αρχάγγελος Γαβριήλ και του είπε να διαβάσει ένα μήνυμα του θεού τους. Αυτός του είπε πως δεν ξέρει γράμματα και τρεις φορές επανειλημμένα τον πρόσταξε να διαβάσει. Όταν κατάλαβε ότι μπορεί να διαβάσει ο θεός του έστελνε όλο και περισσότερα μηνύματα που τον κατεύθυναν σ’ ολόκληρη την ζωή του. Κατάφερε να ειρηνεύσει τις φυλετικές διαφορές των Αράβων και εδραίωσε την ισλαμική αυτοκρατορία για να υπερασπιστεί το θεό του από τους εχθρούς του. Ο Μωάμεθ ήταν προφήτης, όπως ήταν ο Μωυσής και ο Χριστός.
 

Αυτούς όμως οι άνθρωποι τους παρανόησαν και γι’ αυτό ο θεός τους (Αλλάχ) έστειλε τον τελευταίο του προφήτη, για να αποκαταστήσει την αρχική καθαρότητα της πίστης στο μοναδικό θεό που όχι μόνο ξεχάστηκε αλλά και διαστρεβλώθηκε απ’ τους Ιουδαίους και χριστιανούς. Αυτός ήταν ο εκλεκτός του θεού που ήρθε να συμπληρώσει ότι οι προηγούμενοι προφήτες (Μωυσής και Ιησούς) άφησαν κενό, συμπληρώνοντας την αποκάλυψη.
 

Ο Μωάμεθ θεράπευσε πολλούς ανθρώπους και γι' αυτό οι «βιογράφοι» του αναφέρουν μύρια θαυμαστά πράγματα που συνέπαιρναν τα μυαλά των πιστών. Για παράδειγμα, ο Μωάμεθ έκανε την σελήνη να μπει στο δεξί του μανίκι και να βγει απ’ το αριστερό ή να γυροφέρνει πάνω απ’ το ναό Κάαμπα της Μέκκα! Όπως και στην περίπτωση του Μωυσή και των 10 εντολών που πήρε απ’ το θεό του, έτσι και εδώ, ένας άγγελος έδωσε στο Μωάμεθ ένα μεταξωτό ρολό. Σ’ αυτό ήταν γραμμένος ο λόγος του θεού του (Καλάμ Αλλάχ) που αργότερα αποτέλεσε τον ιερό λόγο του Κορανίου. Στο ιερό αυτό κείμενο, τα πάντα είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο και αποτελούν το Α και το Ω της αστικής και ποινικής τους νομοθεσίας.
 

Την τελευταία νύχτα της ζωής του στην γη εμφανίστηκε μπροστά του ένα άσπρο ιπτάμενο άλογο πάνω στο οποίο ο Μωάμεθ αναλήφθηκε στους ουρανούς. Μια στάση μόνο έκανε στην Ιερουσαλήμ, όπου και σήμερα ακόμα φαίνονται οι οπλές του αλόγου και το αποτύπωμα του χεριού του στον ιερό Θόλο του Βράχου! Εκεί συναντήθηκε με τον Μωυσή και τον Ιησού που του αναγνώρισαν τον ρόλο του Μεγαλύτερου εκ των Προφητών και ιδρυτή της καλύτερης θρησκείας. Μετά αναλήφθηκε στους ουρανούς και έκτοτε βρίσκεται δεξιά του θεού του,  για να κρίνει τους νεκρούς!
 

Η απομυθοποίηση
 

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι όλα αυτά τα παραμύθια είναι παρμένα απ’ την ιουδαϊκή και χριστιανική παράδοση την οποία την έζησαν για χρόνια. Οι Άραβες είχαν στενούς θρησκευτικούς δεσμούς και με τους ιουδαίους και με τους χριστιανούς. Οι ισλαμιστές θεωρούν την Παλαιά και Καινή Διαθήκη ιερά βιβλία. Θεωρώντας ότι στα εδάφια Δευτ. 18.15 και Κατά Ιωάννη 14.16 ο αναφερόμενος προφήτης ήταν ο Μωάμεθ. Ας σημειώσουμε ακόμα ότι ο βασιλιάς Dhu Nuwas (Δαμιανός) του αραβικού βασιλείου των Ομηριτών (λέγονταν και Μακρίβιοι) υιοθέτησε τον Ιουδαϊσμό σαν επίσημη θρησκεία στο νότιο εκείνο κρατίδιο της Αραβίας, απ’ όπου εξαπέλυσε μάλιστα και επίθεση ενάντια σε χριστιανούς Άραβες, τους Νεγράνους. Ο ιουδαϊσμός είχε πάντα φυλετικό χαρακτήρα που κάτω απ’ την απειλή γειτονικών λαών πήρε έντονα εθνικιστικό χαρακτήρα.
 

Ο εθνοχριστιανισμός, σαν εξέλιξη του ιουδαιοχριστιανισμού, κάτω απ’ την επιρροή μιας πολυφυλετικής αυτοκρατορίας πήρε κοσμικό χαρακτήρα, επιδιώκοντας, μέσω του συγκρητισμού, να εξελιχθεί σε παγκόσμια θρησκεία. Η μελέτη των αρχαίων δοξασιών-παραμυθιών πλούτισε με συγκριτικό υλικό αποδεικνύοντας πανηγυρικά την ομοιότητα των μύθων, των δοξασιών, των λατρειών και των θρησκευτικών συνηθειών ακόμα και μεταξύ πολύ διαφορετικών λαών. Όμοια και ο ισλαμισμός, η νέα θρησκεία των Αράβων, διαμορφώθηκε κάτω απ’ την ανάγκη που επέβαλλε η ένωση των Αραβικών φυλών. Η συνειδητοποίηση της κοινής τους καταγωγής επέβαλλε την φυλετική ένωση, κάτω από μια κοινή ιδέα, προκειμένου να αντιμετωπίσει, όπως και στους Ιουδαίους, την απειλή των γειτονικών λαών, που έθιγαν τα συμφέροντά τους.
 

Ο εμπορικός δρόμος που συνέδεε την Μέκκα με την Συρία εκτός των άλλων ήταν και ένας πνευματικός δρόμος που συνέδεε τις τρεις εξ’ αποκαλύψεως θρησκείες. Η έντονη ιουδαϊκή παρουσία άλλωστε στην περιοχή της Αιθρίβου και ο αξιόλογος αραβικός πληθυσμός της Συρίας και Περσίας, καταλυτικά επέδρασαν επάνω τους αφομοιώνοντας τον Ιουδαϊσμό και τον Ζωροαστρισμό.
 

Οι ρίζες του ισλαμισμού άλλωστε βρίσκονται στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Αβραάμ (Ibrahim στα αραβικά) είναι ο πρώτος άνθρωπος που άκουσε και υποτάχτηκε στο θεό του. Islam σημαίνει υποταγή και αυτοί που υποτάσσονται στο θεό τους λέγονται Muslims (Μουσουλμάνοι). Γι’ αυτό ο προφήτης Μωάμεθ σφράγισε το λόγο του θεού τους και ονομάστηκε «Σφραγίδα των Προφητών». Οι εβραϊκές και χριστιανικές ιστορίες που άκουγε στον εμπορικό δρόμο Μέκκας – Συρίας τον έκαναν να ευαισθητοποιηθεί στις κοινωνικές αδικίες των ανειρήνευτων αραβικών πατριών. Σαν προνοητικός, μελλοντικός ηγέτης, αναζητώντας τρόπο να τους ενώσει, τάχθηκε με τους φτωχούς, τους δούλους, τις χήρες και με κάθε καταπιεσμένο, μιμούμενος το marketing plan του «Ιησού».
 

Μεταναστεύοντας στην νέα Πόλη, η πράξη είχε και συμβολικό χαρακτήρα, γιατί εγκατέλειπε τον πλούτο των εμπόρων της Μέκκας, υποστηρίζοντας τους αδύνατους και καταφρονεμένους αγρότες της Αιθρίβου. Η Αίθριβος ονομάστηκε Medinat um nabi (Πόλη του Προφήτη). Οι Άραβες, μιμούμενοι αργότερα την συνήθεια των Βυζαντινών για την πρωτεύουσά τους, την ονόμασαν κι’ αυτοί απλά Medinat (Μεδίνα) δηλαδή Πόλη! Οι παραδοσιακές αραβικές επιδρομές υιοθετήθηκαν και από το στρατό του Μωάμεθ. Λαφυραγωγούσε τα εμπορικά καραβάνια των μη Μουσουλμάνων με την αιτιολογία ότι πολεμά τους ειδωλολάτρες της Μέκκας, μοιράζοντας τα λάφυρα στους φτωχούς, σαν ένας «Ρομπέν των Ερήμων»!
 

Ο ιερός πόλεμος ονομάστηκε Jihad και εκτός απ’ τον πλούτο της λαφυραγωγίας έφερνε καινούριους προσήλυτους. Στην Αίθριβο, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στράφηκε στον προσηλυτισμό των ιουδαίων. Έχοντας μέρα ανάπαυσης οι χριστιανοί την Κυριακή και οι ιουδαίοι το Σάββατο, ο Μωάμεθ επέλεξε την «Παρασκευή» μέρα λατρείας για τους Μουσουλμάνους. Αρχικά θεώρησε τα Ιεροσόλυμα, άγια πόλη για τον προσανατολισμό των προσκυνητών, υιοθέτησε την ιουδαϊκή νηστεία απέχοντας με βδελυγμία το χοιρινό κρέας και διατήρησε την περιτομή και για τους Μουσουλμάνους. Το μιμούμενο αυτό ιουδαϊκό πρότυπο θεωρήθηκε απ’ τους εβραίους παρωδία και προσβολή της θρησκείας τους. Έτσι ήρθαν σε ρήξη και διώχτηκαν απ’ την Μεδίνα, αντικαθιστώντας αργότερα την ιερή πόλη των Ιεροσολύμων με την Μέκκα.
 

Η πίστη στη μοναδικότητα του Αλλάχ κάνει το μονοθεϊσμό των ισλαμιστών αυστηρότερο και απ’ τον γιαχβισμό των ιουδαίων και από τον τριαδικό θεό των ιουδαίων-χριστιανών. Μόνο η αυστηρή υποταγή του μουσουλμάνου στο αυστηρό μονοθεϊστικό σχήμα του ισλάμ μπορούσε να συνενώσει τόσο ανόμοιους πολιτισμούς. Φυλές της πόλης και νομαδικές φυλές της ερήμου δεν ήταν εύκολη υπόθεση να υποταχθούν σ’ ένα ενιαίο πολιτιστικό σύνολο και κοινό κώδικα συμπεριφοράς. Μόνο ένα ιδιαίτερα αυστηρό θεοκρατικό πολιτικό σύστημα μπορούσε να επιβάλλει οργάνωση και πειθαρχία, ασκώντας νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, σ’ ένα ιδιόρρυθμο νομαδικό λαό.
 

Μέσα σε οκτώ χρόνια ο Μωάμεθ επιβλήθηκε σ’ ολόκληρο τον αραβικό κόσμο και σ’ ένα αιώνα το ισλάμ άπλωσε την αυτοκρατορία του από τις Ινδίες μέχρι την Ισπανία. Το ισλάμ έγινε κυρίαρχο, υποτάσσοντας χριστιανούς και ιουδαίους επιβάλλοντάς τους να πληρώνουν φόρο υποταγής. Οι μουσουλμάνοι δέχτηκαν τέσσερα βασικά αντικείμενα πίστης α) Την μοναδικότητα του θεού τους, β) τους απεσταλμένους του Νώε, Αβραάμ, Μωυσή, Ιησού και τον Μωάμεθ σαν επισφράγιση των προφητών γ) τους αγγέλους Γαβριήλ, Μιχαήλ, Αζραήλ, Ισραφήλ και άλλους μικρούς και δ) στην μετά θάνατο Ανάσταση και την Μέρα της Κρίσης. Κανονικό copy paste δηλαδή, καμία πρωτοτυπία!!
 

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι στους αγγέλους υπήρχε κάποτε και ο Αζαζίλ ή Λούσιφερ, ο πιο ένδοξος όλων, όμως επαναστάτησε ενάντια στο θεό του και όπως στους ιουδαίους και χριστιανούς έτσι κι εδώ έγινε Σατανάς δηλαδή Ιμπλίς ή Αντούβ Αλλάχ (εχθρός του θεού του). Η πράξη υποταγής στους μουσουλμάνους, επίσης, εκτιμάται περισσότερο απ’ την απλή πίστη των ιουδαίων και χριστιανών. Οι «πέντε κολώνες του Ισλάμ» μπορεί να είναι απλές υποχρεώσεις, όμως απαιτούν αυστηρή εφαρμογή απ’ τους πιστούς μουσουλμάνους, γιατί μέσα απ’ αυτές εκφράζεται το «σύμβολο υποταγής».
 

Όπως σε κάθε θρησκεία, έτσι και στον ισλαμισμό, τα δόγματά του δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά ούτε ασπάστηκαν συνολικά χωρίς διαφωνία. Κάθε νοητικό δημιούργημα προϋποθέτει και την άρνηση, την διαφωνία που εμφανίζεται στους κόλπους της θρησκείας σαν έριδα και αίρεση.
 

Μετά την μάχη στην Σίφινα, το 657, ανάμεσα στο γαμπρό και ξάδερφο του Μωάμεθ Αλή (γιο του Αμπού Ταλέμ) που παντρεύτηκε την Φατιμέ και το Μωαβία, το ισλάμ διαιρέθηκε σε τρεις ομάδες. Οι περισσότεροι είναι οι Σουνίτες που δέχονται σαν νόμιμους διαδόχους τους τρεις πρώτους χαλίφηδες (Αβουβεκίρ, Ομάρ και Οθμάν). Αυτούς οι Σιΐτες τους θεωρούν σφετεριστές και δέχονται ότι το χαλιφάτο αρχίζει με τον Αλή, το γιο του Αμπού Ταλέμ. Ανάμεσα στους Σουνίτες και Σιΐτες υπάρχει τέτοια έχθρα και μίσος που συχνά τους έφερε σε αιματηρές συγκρούσεις.
 

Αδιαφορώντας στην μελέτη αυτή για τις αιρετικές και διασπαστικές ισλαμικές τάσεις, κάνοντας αναφορά στους «ανθρώπους της παράδοσης» (αχλ ασσούνα) τους σουνίτες, σιγά-σιγά πλάι στον ιστορικό Μωάμεθ εμφανίστηκε και ο θρύλος, που με τις γνωστές θρησκευτικές υπερβολές του, πλούτισε το ισλάμ με τα στοιχεία που έκαναν τη νέα θρησκεία ανταγωνιστική με τις άλλες δύο «εξ’ αποκαλύψεως» θρησκείες, τον ιουδαϊσμό και το χριστιανισμό.
 

Οι σημαντικότερες πηγές της ζωής του Μωάμεθ (γέννηση, ζωή και θάνατος) βρίσκονται στα έργα του Ιμπν Ισάκ (704-767). Η βιογραφία του Μωάμεθ γραμμένη πάνω από εκατό χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρείται επισφαλής, στην οποία προστέθηκε κάθε θρύλος που τον καιρό εκείνο κυκλοφορούσε ανάμεσα στους πιστούς του Ισλάμ. Οι πληροφορίες που καταγράφουν την ζωή του προφήτη, ο Ιμπν Ισάκ συνέλεξε απ’ τον πατέρα του και δυο θείους του, καθώς και από πληροφοριοδότες που συναντούσε στα ταξίδια που έκανε ανάμεσα στη Βαγδάτη και την Αίγυπτο, όπου σπούδασε. Η έκδοση αυτή, μισό αιώνα αργότερα, αναθεωρήθηκε απ’ τον Ιμπν Χισχάμ που πέθανε το 827 και φυσικά διαστρεβλώθηκε ακόμα πιο πολύ. Κοντολογίς, σπασμένο τηλέφωνο!!
 

Η γέννηση της δογματικής αλήθειας σαν κόρη οφθαλμού θα διαφυλαχτεί και θα βιωθεί απ’ τους μελλοντικούς πιστούς κόντρα σε κάθε διαφορετική γνώμη και αιρετικό λόγο. Ίσως ο πρώτος αιρετικός λόγος ήταν αυτός των Μουταζιλιτών που απέδιδαν την ιερότητα του Κορανίου όχι στο γράμμα αλλά στο πνεύμα, θεωρώντας όχι μόνο δυνατή αλλά και απαραίτητη την αλληγορική ερμηνεία του Κορανίου. Οι ιδέες τους αφομοιώθηκαν καλύτερα όταν γνώρισαν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, που την μετέδωσαν από τα δυτικά (Ισπανία) ασκώντας σημαντική επίδραση και στην ευρωπαϊκή σχολαστική φιλοσοφία.
 

Τα λόγια του Προφήτη τους, ότι η μέρα της κρίσης δεν θα έρθει μέχρι να αφανιστεί και ο τελευταίος εβραίος, κάνουν τους μουσουλμάνους να τους συμπεριφέρονται με ιδιαίτερη έχθρα, κάνοντας την ειρήνη στην περιοχή όνειρο θερινής νυκτός και την τιμή του πετρελαίου να ανεβοκατεβαίνει αναστατώνοντας όλο τον κόσμο! Ο φτωχός φονταμενταλιστής πιστός αυτό δεν θα το συνειδητοποιήσει ποτέ, γιατί η πίστη του αλλού αποσκοπεί: στην μετά το θάνατο ημέρα! Έτσι τον έμαθαν να πιστεύει!
 

Η ισλαμική εσχατολογία, ουσιαστικά, δεν έχει μεγάλες διαφορές απ’ την εσχατολογία των άλλων δυο θρησκειών. Όπως και οι άλλοι, έτσι και οι μουσουλμάνοι, πιστεύουν στην μέλλουσα κρίση, ίσως όχι με τόση ζοφερότητα όσο οι χριστιανοί περιγράφουν την κόλασή τους. Όμως με πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα περιγράφουν τον παράδεισό τους οι ισλαμιστές, κάνοντας τους μουσουλμάνους να πιστεύουν ότι αφού θα αποκτήσουν ξανά το σώμα που είχαν, θα ζήσουν πλουσιοπάροχα στους κήπους του με φαγητά που δεν γεύτηκαν ποτέ και γυναίκες παρθένες (lol) πίνοντας χωρίς να μεθούν και απολαμβάνοντας μια ζωή ανεμελιάς χωρίς άγχος και ατέρμονο τέλος. Αυτές οι δοξασίες φυσικά δεν εμφανίστηκαν απ’ την μια μέρα στην άλλη. Είναι η συνισταμένη των δοξασιών που υπήρχαν και αυτών που με το χρόνο προστέθηκαν αργότερα.

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
 

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ σταλμένος από το θεό του, παρουσιάζεται στην παρθένα Μαρία, μια εβραία, που έκτοτε θεωρείται η πιο ευλογημένη γυναίκα των χριστιανών. Της δίνει να μυρίσει έναν κρίνο και της αναγγέλλει ότι θα μείνει έγκυος, χωρίς την παρέμβαση άνδρα και άμωμα θα γεννήσει τον γιο του θεού τους! (LOL & SIC)
 

Η “παρθένος” Μαρία προερχόταν από την βασιλική οικογένεια του Δαβίδ. Ο πατέρας της καταγόταν από την Ναζαρέτ και η μητέρα της από την Βηθλεέμ, εκεί που εννέα μήνες μετά, γέννησε άμωμα το γιο του θεού τους, σε ένα σπήλαιο με θαυματουργό τρόπο. Άγγελοι υμνούσαν στον ουρανό κι ένα φωτεινό αστέρι φώτισε τη φάτνη μέσα στην οποία ο Ιησούς σαν σωτήρας της ανθρωπότητας ζεσταινόταν από τα ζώα που φιλοξενούσε. Την όγδοη μέρα, σαν εβραίος, περιτομήθηκε και την τεσσαρακοστή, σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, τον αφιέρωσαν στο Ναό.
 

Ο βασιλιάς Ηρώδης θορυβήθηκε από την γέννηση αυτή και φοβισμένος πως θα χάσει τον θρόνο, στην προσπάθειά του να τον σκοτώσει, σκότωσε 2.000 παιδιά. Ο Ιησούς δραπέτευσε στην Αίγυπτο. Όταν όμως ήρθε ήταν πάνσοφος και μεγάλος θεραπευτής. Δολοφόνος νεογνών ο θεός τους.
 

Αφού βρήκε 12 μαθητές, όσες και οι φυλές του Ισραήλ, άρχισε να διδάσκει στα πλήθη που τον ακολουθούσαν θεραπεύοντας τους πάσχοντες με θαυματουργό τρόπο. Ο λαός τον αγαπούσε, όμως η ηγεσία τον φθόνησε πολύ. Μετά από προδοσία ενός εκ των μαθητών του, συνελήφθη και με συνοπτικές διαδικασίες τον εκτέλεσαν με σταύρωση!
 

Κατά την στιγμή του θανάτου του ο ήλιος χάθηκε σ’ ολόκληρο τον κόσμο για τρεις ολόκληρες ώρες, ο ναός σχίστηκε στα δύο, η γη σείστηκε με δύναμη και θόρυβο μεγάλο και οι τάφοι άνοιξαν. Πολλοί δε αναστήθηκαν τότε και μπήκαν στην πόλη και από την αναστάτωση αυτή φόβος πλημμύρισε σε όλους κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι αυτός που πέθανε ήταν πράγματι ο γιος του θεού τους! Μετά τρεις ημέρες όμως αναστήθηκε και παρουσιάστηκε στους μαθητές του, δίνοντάς τους τις τελευταίες οδηγίες. Έπειτα αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε δεξιά του πατέρα του.
 

Οι μαθητές του διέδωσαν την διδασκαλία του και έξω από το Ισραήλ, στα πέρατα του κόσμου! Η έλευση του υιού του θεού τους  είχε σκοπό να λυτρώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα. Αυτό, σύμφωνα με την Παλιά Διαθήκη, είναι ένα θανάσιμο αμάρτημα που κουβαλά κάθε άνθρωπος από την στιγμή που θα έρθει στον κόσμο μέχρι να πεθάνει. Ο Ιησούς δίδαξε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο άνθρωπος στην επίγεια ζωή προκειμένου να βιώσει, μετά θάνατον και την επουράνια κοντά στο θεό τους.
 

Η απομυθοποίηση
 

Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν ακόμα εβραϊκό μύθο που, επινοήθηκε μετά την καθιέρωση του Βιβλικού Κανόνα. Το ιερατείο, φυσικά ήταν αντίθετο στις απόψεις τους και γι’ αυτό τους έθεσε εκτός, σαν αιρετικούς. Διωγμένοι από το σώμα της Ορθόδοξης εβραϊκής θρησκείας περιπλανώμενοι σε χώρες έντονης ελληνιστικής επιρροής ήταν φυσικό να μπολιαστεί ο αρχικός μύθος με τις πέριξ του Ισραήλ θρησκείες. Το αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ονομάστηκε γνωστικισμός. Πιθανότατα οι Γνωστικοί αυτοί να ήταν οι διωγμένοι Εσσαίοι που οι χριστιανοί αργότερα θα αποσιωπήσουν χαρακτηριστικά και με επιμέλεια! Οι ρίζες τους φαίνονται να βρίσκονται στο Ισραήλ, όπως και σε μια κοινότητα στην Αλεξάνδρεια, όμως οι παγανιστικές επιρροές μεταστρέφουν τον μύθο και τη φιλοσοφία του.
 

Στην κορυφή των δοξασιών εκείνης της περιόδου βρίσκονται οι μυστηριακές θρησκείες του Διονύσου στη Ελλάδα, του Όσιρη και της Ίσιδος στην Αίγυπτο, του Άδωνη στην Συρία, του Μίθρα στην Περσία. Επίσης, σχετικά νέες θρησκείες, του Ορφέα στην Ελλάδα και του Σέραπη στην Αίγυπτο, όλες περιστρέφονται γύρω από τον θεάνθρωπο που γεννιέται, πεθαίνει και ανασταίνεται για να δώσει ζωή και ελπίδα στους ανθρώπους. Η αλληγορία προσφέρεται κατά κόρον στη φιλοσοφική θεώρηση του μύθου. Σοφοί και διδάσκαλοι γράφουν συνεχώς κείμενα μέσα από τα οποία κωδικοποιούν βαθιές πνευματικές αλήθειες, συσσωρευμένες από το χρόνο και την εμπειρία που σήμερα η θρησκειολογία μας φέρνει στο φως σαν συγκριτικά στοιχεία, κάνοντας ορατή την εποχή εκείνη της ενοθείας στην οποία όλες οι θρησκείες συγκλίνουν. Η παγκοσμιοποίηση είναι μια τάση που τείνει να ενώσει την διαφορετικότητα σε ένα πράγμα, να το κάνει κοινό για όλους.
 

Η ενοθεία έχει ακριβώς αυτήν την ροπή, ενοποιώντας διαφορετικές θρησκευτικές δοξασίες. Εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι η τάση αυτή είναι ο προάγγελος του μονοθεϊσμού, όπως τον ξέρουμε σήμερα. Βέβαια ο μονοθεϊσμός δεν είναι καινούρια ιδέα αλλά αντίληψη που δοκιμάστηκε στην Ελλάδα, την Περσία και την Αίγυπτο, όμως εγκαταλείφθηκε. Ανάμεσα σε τόσες απόψεις και τάσεις που δημιουργούν οι φιλοσοφικές κινήσεις κάποιες φαίνεται πραγματικά να επηρεάζουν κάποτε πολλούς δημιουργώντας αυτό που λέμε ρεύμα.
 

Ο χριστιανικός γνωστικισμός ήταν αυτός που φάνηκε να κερδίζει τη μάχη, στον οποίο, κάτω από το όνομα Χριστός (καθόλου εβραϊκός όρος και κυρίως ιδιότητα και όχι όνομα) κατόρθωσε να ενοποιήσει όλες αυτές τις δοξασίες. Οι διωγμένοι από το ιερατείο, Εσσαίοι, φαίνεται να βρίσκουν κατεύθυνση προς τον γνωστικισμό. Αναφερόμαστε στα τέλη του 1ου αιώνα και της αρχής του 2ου στον οποίο αρχίζει η εξάπλωση των συμπιληματικών γνωστικών «ιερών κειμένων». Σοφοί και διδάσκαλοι αναζητούν νέα κατεύθυνση, προσπαθώντας μέσα από την πληθώρα των αμφίβολων συγγραμμάτων που κυκλοφορούν, την ένωση ή την απόρριψη των κειμένων αυτών, προκειμένου να δικαιολογήσουν την πίστη τους σε κάτι ανώτερο των απαρχαιωμένων θρησκειών.
 

Οι παλιές θρησκείες, χαρακτηρισμένες σαν ειδωλολατρικές, πολεμούνται ανηλεώς προκειμένου σαν νικητές να δοξάσουν τη νέα θρησκεία στην οποία ο θεός αποκαλύπτεται κάνοντας λυτρωτικό κάλεσμα. Μετά την εδραίωση των ρωμαϊκών κατακτήσεων, είναι γνωστό ότι τα ήθη παρήκμασαν και οι αντιθέσεις μεγάλωσαν, ωθώντας τους νέους ηθικολόγους να αναζητήσουν λύσεις στη φιλοσοφία και την ουτοπία. Η ελπίδα για τη σωτηρία της ψυχής ήταν η ευκολότερη λύση, που άφηνε ανέγγιχτα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Η ζωή δεν έχει καμιά αξία πια. Ήταν πρόσκαιρη και κυρίως μεταβατική. Ο νεοπλατωνισμός έδινε ώθηση, όμως παρέμενε ακόμα μυστηριακός και αρχέγονος, ενώ ο γνωστικισμός, με τις αλληγορίες, ζωντάνευε τους μύθους των παγανιστών. Φαινόταν πιο αληθινός και άμεσος για το λαό.
 

Κάποιοι χριστιανοί γνωστικοί προσπάθησαν να δώσουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια στους μύθους τους. Πίστεψαν πως όσα αναφέρονται σαν αλληγορία δεν είναι μύθοι, αλλά αλήθειες, κάνοντάς τους να ξεχωρίζουν από τους πρώτους γνωστικούς. Αυτοί με «ψέματα» θα πείσουν τους αφελείς ότι όλα αυτά είναι αληθινά. Βάζω εισαγωγικά στη λέξη «ψέματα» γιατί οι επίδοξοι εκσκαφείς των γνωστικών κειμένων πείστηκαν και ίδιοι από τις αλληγορίες, εκλαμβάνοντάς τες σαν αληθινή εκδοχή! Βρισκόμαστε ήδη στα μισά του 2ου αιώνα. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυς διασώζει εκείνη την εποχή. Οι γνωστικοί θα αγωνιστούν, όμως νικητές θα αναδειχτούν οι δογματικοί χριστιανοί που θα ξεχωρίσουν πλήρως από τους αδερφούς τους, αν και δεν θα μοιάζουν ακόμα σε τίποτα με τους χριστιανούς όπως τους ξέρουμε σήμερα.
 

Τα συμπιληματικά κείμενα θα αρχίσουν να δένουν το ένα με το άλλο, όμως οι αντιφάσεις θα χάσκουν μέχρι να δοθούν απαντήσεις ώστε να αποτελέσουν τον Κανόνα. Όχι πως μετά θα εξαφανιστούν. Απλά μετά η πίστη θα θολώσει τη λογική, έτσι ώστε να μη φαίνονται στον πιστό. Οι διωγμοί στα τέλη του 3ου αιώνα θα δέσουν τους δογματικούς χριστιανούς αναστατώνοντας ακόμα πιο πολύ την χέρσα αυτοκρατορία των Ρωμαίων. Οι «αιρετικοί» γίνονται η πέτρα του σκανδάλου ανάμεσα στις κοινότητες των χριστιανών που συχνά φτάνουν σε μάχες μεταξύ τους, λύνοντας τις διαφορές με τα χέρια. Εχθροί μπάζουν από παντού, τα σύνορα παραμένουν αφύλακτα και οι επιδρομές και τα πλιάτσικα αυξάνουν. Η αυτοκρατορία κλονίζεται και οι χριστιανοί αρνούνται να υποστηρίξουν τα εγκόσμια αφεντικά. Στις αρχές του επόμενου αιώνα, κάποιος φιλόδοξος αυτοκράτορας θα εκμεταλλευτεί το επαναστατικό πνεύμα των χριστιανών κάνοντάς τους συμμάχους ενάντια στους προσωπικούς του εχθρούς.
 

Ο επίδοξος Κωνσταντίνος, λάτρης ακόμα του Ήλιου, θα καταφέρει να ιδρύσει την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. Τον χριστιανισμό θα αναγνωρίσει σαν κρατική θρησκεία. Ήταν το αντάλλαγμα, αλλά και ο τρόπος που θα συντηρούσε έκτοτε το θρόνο του. Επαναπαυμένοι και οι χριστιανοί που βρήκαν κρατική υποστήριξη αν και συχνά εναντιώνονται και στον ίδιο τον αυτοκράτορα κι ας τον θεωρούν αντιπρόσωπο του θεού στη γη! Οι διαμάχες ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Αθανάσιο είναι χαρακτηριστικές.
 

Ο ένας είχε συμφέρον από τον άλλον! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου! Ένας κόλακας φίλος του Κωνσταντίνου, ο Ευσέβιος της Καισαρείας, κατάφερε μεταξύ άλλων με ψέματα να γράψει την πρώτη Εκκλησιαστική Ιστορία, καθιερώνοντας και τον πρώτο Κανόνα των χριστιανών. Αν και αιρετικός ο Καισάρειας, οι δογματικοί μέχρι και σήμερα τον τιμούν για το έργο του. Τα μαγειρέματα από κει και πέρα θα είναι ευκολότερα. Πλαστογραφήσεις και χαλκεύματα θα λαμπρύνουν την νέα θρησκεία, ενώ οι γνωστικοί και οι αρχαίες θρησκείες, που αποτελούσαν την μητρική τους γνώση, θα υποστούν ανηλεή διωγμό από τους απολογητές και τους αιρεσιάρχες!
 

Η Ελλάδα καταντά επαρχία της Αγίας Πόλης και ο αρχαίος της θησαυρός καταληστεύεται. Η ανθρωπότητα είχε αλλάξει σελίδα. Είχε αρχίσει ήδη ο Μεσαίωνας να αγκαλιάζει κάθε εκδήλωση της ζωής. Η λάμψη του αρχαίου κόσμου σβήνει. Συγγράμματα καίγονται, μνημεία καταστρέφονται, φιλοσοφικές σχολές κλείνουν και οι λάτρεις των αρχαίων θρησκειών βρίσκονται υπό συνεχή διωγμό. Εξορίες, δημεύσεις περιουσιών, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Σε λίγους αιώνες όλα θα έχουν αλλάξει και μια νέα αποκαλυπτική θρησκεία θα κάνει την εμφάνιση της: ο Ισλαμισμός.

Ο Μεσαίωνας είχε μπει για τα καλά και το σκοτάδι απλώθηκε παντού!
 

ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ – ΑΘΕΙΑ
 

Από τα αρχαία χρόνια βλέπουμε μια μεγάλη ανάγκη των ανθρώπων να δημιουργούν θεούς, να τους τιμούν και να τους σέβονται. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι λόγοι και ποια τα κριτήρια στην δημιουργία μιας νέας θρησκείας; Αυτά είναι δύο από τα πολλά ερωτήματα που θα προσπαθήσω να απαντήσω στο άρθρο.
 

Πολλοί έχουν την στερεότυπη άποψη πως στα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι είχαν μια τυφλή υπακοή προς τις λατρείες τις εποχής τους. Ωστόσο δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτή την άποψη. Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί πως, για παράδειγμα οι αρχαίοι Έλληνες, δεν είχαν έστω και μια αμφιβολία για την ύπαρξη θεών; Κανείς. Λέγοντας κάτι τέτοιο αφήνεται να εννοηθεί πως η αρχαιότητα ήταν μια ”σκοτεινή” περίοδος, κάτι που όμως είναι λάθος. Κι αυτό γιατί στην αρχαία Ελλάδα συναντάμε όχι μόνο την αμφιβολία για την ύπαρξη θεών, αλλά (έστω και σε πολύ μικρό ποσοστό) την αθεΐα. Θα υποστηρίξω αυτά που ανέφερα με την επόμενη ιστορία.
 

Όταν ο Διαγόρας της Μήλου, που του δόθηκε το παρατσούκλι Άθεος, ήταν στην Σαμοθράκη, επισκέφθηκε το ιερό των Μέγα Θεών, το οποίο τιμούσαν κυρίως σαν τον προστάτη των ναυτικών σε κίνδυνο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας φίλος τον ρώτησε: “Εσύ που πιστεύεις ότι οι θεοί δεν νοιάζονται για τους ανθρώπους, δεν βλέπεις από την τεράστια ποσότητα των ζωγραφισμένων ιερών πλακών πόσοι άνθρωποι σώθηκαν από την βία της καταιγίδας μέσω των προσευχών και των όρκων τους και έφτασαν σώοι μέχρι το λιμάνι;” Ο Διαγόρας, απαντησε “είναι επειδή οι άνθρωποι που ναυάγησαν και πέθαναν στη θάλασσα δεν ζωγραφίζουν πουθενά”  Το ανέκδοτο καταγράφηκε από τον Κικέρωνα και αποτελεί μια μεγάλη βοήθεια στο ότι, δηλαδή, αν και σε πάρα πολύ μικρό ποσοστό, συναντάμε την αθεΐα στην αρχαιότητα.
 

Σε ένα τεράστιο ποσοστό συναντάμε την αμφιβολία.  Ο αρχαίος Έλληνας λειτουργούσε με την άποψη “φύλα τα ρούχα σου, για να ‘χεις τα μισά”.  Ο αγρότης, ο οποίος έκανε τακτικά θυσίες στην Δήμητρα, δεν σημαίνει απαραίτητα πως είχε μια τυφλή πίστη σ’ αυτήν, αλλά ότι πολύ απλά δεν ήθελε να ρισκάρει να έχει μια κακή σοδιά.
 

Οι θυσίες ήταν κάτι ανάλογο με τα σημερινά γιορτινά τραπέζια. Όπως, λοιπόν, στην σημερινή εποχή χρησιμοποιούμε τα Χριστούγεννα σαν μια ευκαιρία να μαζευτούν σε ένα τραπέζι όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς, έτσι και στην αρχαιότητα οι θυσίες ήταν μια καλή ευκαιρία να μαζευτούν πολλοί γνωστοί άνθρωποι σ’ ένα μέρος, να συνομιλήσουν, και φυσικά να φάνε, αφού το θυσιαζόμενο ζώο ασφαλώς δεν πετιόταν παρά σε ορισμένες περιπτώσεις, οπού καιγόταν ένα μόνο κομμάτι του. Κάτι καθόλου τυχαίο, καθώς ήταν η μερίδα, που αναλογούσε στην θεότητα.
 

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας θα πρέπει να ειπωθεί πως, όπως και σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό όντως πίστευε στην ύπαρξη των θεών. Ήθελε να ξέρει πώς υπάρχει κάτι ανώτερο απ’ αυτόν. Ένας άγρυπνος φρουρός, ο οποίος δεν θα αφήσει να συμβεί τίποτα κακό στους υποστηριχτές του. Ένας τελευταίος λόγος που θα μπορούσε να ωθήσει έναν άνθρωπο στο να γίνει μέρος μιας λατρείας ήταν η ανάγκη του να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Ότι είναι μέρος μιας ομάδας ανθρώπων, η οποία ομάδα στέκεται πλάι του. Γι' αυτό και βλέπουμε ότι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι άνηκαν σε κάποιου είδους ομάδας, στις οποίες μπορούσε ο καθένας (αν βέβαια τηρούσε τις προϋποθέσεις) να γραφτεί, πληρώνοντας φυσικά ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, γιατί όπως και να ’χει θρησκεία και λεφτά πάνε πάντα πακέτο.
 

Πως δημιουργείται μια θρησκεία
 

Ασφαλώς μια θρησκεία ή λατρεία δεν δημιουργείται από την μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία. Το απαραίτητο όμως στοιχείο είναι ο σωστός χρόνος, στον οποίο θα κάνει την εμφάνιση της. Αυτός άλλωστε είναι και το κύριος τρόπος διαμόρφωσης μιας θρησκείας.
 

Κάθε θρησκεία ή λατρεία διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά της ανάλογα με το θρησκευτικό κενό που υπάρχει εκείνη την εποχή. Έτσι βρίσκει τι λείπει από την θρησκευτική ζωή και το υιοθετεί, αποκτώντας οπαδούς σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο χριστιανισμός, ο οποίος εδραιώθηκε σε μια εποχή όπου, άλλες θρησκείες βρίσκονταν σε παρακμή, με μια ανάγκη από μεγάλες μερίδες προβάτων για θρησκευτική ανανέωση.
 

Επίσης ένα ακόμα δυνατό σημείο του χριστιανισμού ήταν ότι δεν δεχόταν την εξουσία των τότε αυτοκρατόρων, κάτι που έλκυε πολλούς ανθρώπους. Σε πολύ γενικές γραμμές το θρησκευτικό κενό και πολλά τρικ προπαγάνδας χρησιμοποίησε ο χριστιανισμός για να εδραιωθεί στην θρησκευτική ζωή των ανθρώπων. Αυτονόητο είναι βέβαια πως και οι διάφορες συγκυρίες,, και φυσικά η τύχη έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην ενδυνάμωση του Χριστιανισμού.
 

Αλήθεια, ποιες είναι οι επόμενες κινήσεις μια θρησκείας όταν έχει πια αποκτήσει μεγάλη δύναμη και πολλούς οπαδούς; Με μια λέξη: ισοπεδώνει. Έτσι λοιπόν και ο χριστιανισμός ισοπέδωσε τους αντιπάλους του, καταστρέφοντας ναούς, αγάλματα και πολλά άλλα μνημεία στερώντας από την ανθρωπότητα μια μεγάλη κληρονομιά. Η καταστροφή όμως δεν ήταν μια μόνο από τις πολλές πράξεις προσπάθειας εδραίωσης του χριστιανισμού.
 

Αλήθεια γιατί τα Χριστούγεννα είναι 25 Δεκεμβρίου; Από όλες τις ημερομηνίες του χρόνου γιατί επιλέχθηκε αυτή για την γέννηση του Χριστού; Ένα είναι το σίγουρο. Ότι αυτή η ημερομηνία μόνο τυχαία δεν είναι. Η 25 Δεκεμβρίου είναι πολύ κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Δεκεμβρίου), έτσι λοιπόν 25 Δεκεμβρίου ήταν στη αρχαία Ελλάδα τα γενέθλια του Θεού Ηλιου, ο οποίος κατά τους Ρωμαίους ταυτιζόταν με τον Απόλλωνα, κατά τους Αιγυπτίους τα γενέθλια του θεού-ήλιου Όσιρι, και τέλος 25 Δεκεμβρίου ήταν η ημερομηνία της γέννησης του θεού Μίθρα (περσικός θεός), ο οποίος χαρακτηριζόταν ως ο Ανίκητος Ήλιος.
 

Κι αυτά είναι τρία μόνο παραδείγματα. Παρ’ όλ’ αυτά σε αντίθεση με τους θεούς, ο Χριστός δεν φαίνεται να έχει κάποια ξεχωριστεί σχέση με τον Θεό 'Ηλιο, που θα δικαιολογούσε την επιλογή αυτής της ημερομηνίας ως την γέννηση του. Έτσι λοιπόν αυτή η επιλογή αποτελεί καθαρά μια προπαγανδιστική προσπάθεια επισκίασης των άλλων θρησκειών. Ένα ακόμα τέχνασμα μιας αρκετά έξυπνης και προσεκτικά μελετημένης θρησκείας.
 

Είναι εμφανές πως το κοινό χαρακτηριστικό όλων των θρησκειών είναι η σωτηριολογία, κάτι απολύτως λογικό. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος θα ακολουθήσει ένα κίνημα, το οποίο αν τηρήσεις τους κανόνες, και φυσικά με την απαραίτητη συνδρομή (συγχωροχάρτια) εξασφαλίζει μια αιώνια ζωή γεμάτη ευτυχία και γαλήνη. Όμως η ιστορία δεν σταματάει εδώ. Γιατί όποιος τολμήσει να μην υπακούσει τις εντολές του θεού τότε τον περιμένουν αιώνια βασανιστήρια στα πύρινα βάθη της κολάσεως.
 

Παρατηρείται λοιπόν ένας ψυχολογικός πόλεμος, ο οποίος εξαναγκάζει τον άνθρωπο να υποχωρήσει και να θέσει τον εαυτό του δέσμιο της θρησκείας. Αυτή είναι με δύο προτάσεις η σωτηριολογία του χριστιανισμού. Όλες η θρησκείες έχουν σωτηριολογία, που στην ουσία εκβιάζει και φοβίζει τον άνθρωπο.
 

Σαφές παράδειγμα αποτελούν οι ηλικίες που δείχνουν ενδιαφέρον στην παρακολούθηση των λειτουργιών. Είναι δηλαδή τυχαίο που συναντάμε ανθρώπους τρίτης ηλικίας σε λατρευτικούς ναούς. Φυσικά και όχι. Πλησιάζοντας στο τέλος της ζωής τους οι άνθρωποι θέλουν να είναι σίγουροι πως θα εξασφαλίσουν την εύνοια του θεού, έτσι ώστε να έχουν μια ευνοϊκή μεταθανάτια ζωή. Προσπαθούν, λοιπόν, να χρησιμοποιήσουν μερικά θρησκευτικά παραθυράκια για να πετύχουν τον σκοπό τους.
 

Τον τελευταίο αιώνα όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται προς τον αθεϊσμό. Πολλοί λένε πως είναι τυχαίο, ενώ παράλληλα άλλοι δεν δέχονται αυτή την άποψη. Όντως το ποσοστό των άθεων έχει ανέβει. Κι αυτό γιατί ο κυριότερος αντίπαλος της θρησκείας εξελίσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Ταξίδια στο διάστημα, επιστημονικές επεξηγήσεις πολλών “θαυμάτων”, μέχρι και προσπάθεια αναπαράστασης της γνωστής σε όλους θεωρίας του Big Bang. Η επιστήμη κερδίζει όλο και περισσότερους ανθρώπους, οι οποίοι αρνούνται να πιστέψουν πως δεν ελέγχουν την μοίρα τους, και απαιτούν έναν, κατά τα λεγόμενα τους, ελεύθερο τρόπο ζωής.
 

Μήπως όμως τα παραπάνω δεν είναι απλές στατιστικές. Μήπως ο χριστιανισμός μπήκε στην περίοδο της παρακμής του; Ένα είναι το σίγουρο, ότι ο χριστιανισμός έχει περάσει την περίοδο της ακμής του τον Μεσαίωνα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν βρίσκεται σε μια φάση παρακμής ή απλής στασιμότητας. Όπως και να ‘χει πρέπει να δούμε τα πράγματα με λογική. Ο χριστιανισμός δεν έχει κάποια βασική διαφορά με κάποια άλλη θρησκεία η λατρεία, η οποία να τον μονιμοποιεί στις ζωές των ανθρώπων.
 

Δεν θα γίνει αύριο, σιγά-σιγά όμως, σε εκατοντάδες χρόνια ο χριστιανισμός θα καταρρεύσει. Και όχι μόνο ο χριστιανισμός, αλλά και όλες οι άλλες σύγχρονες θρησκείες. ακριβώς όπως κατέρρευσαν οι λατρείες τις αρχαιότητας, Και έτσι θα καταρρεύσει και η αμέσως επόμενη θρησκεία μετά τον χριστιανισμό, και η επόμενη, και η επόμενη. Όσο και να το αρνούνται μερικοί, αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Είναι στην φύση του ανθρώπου. Κάποια στιγμή ο χριστιανισμός θα σταματήσει να ολοκληρώνει τους πιστούς του. Και τότε όπως έγινε λίγο πριν την εδραίωση του θα δημιουργηθεί ένα θρησκευτικό κενό, το οποίο θα αρχίσει το κάλεσμα του για μια νέα θρησκεία. Και αυτός ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος.
 

Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται την δύναμη που έχουν οι ιδέες.
 

Οι ιδέες γίνονται δύναμη που κατευθύνουν συνειδήσεις και τιθασεύουν τρόπους συμπεριφοράς, λαούς και κοινωνίες. Η θρησκεία αλλοτριώνει την συνείδηση, σαν ιός που προσβάλει το λειτουργικό σύστημα της λογικής μας. Είναι η μεγαλύτερη αρρώστια του ανθρώπινου πνεύματος! Μόνο έτσι εξηγείται η ανοησία ακόμα και έξυπνων ανθρώπων που πιστεύουν σε παραλογισμούς. Ανόητος δεν γεννιέται κανείς, ανόητος γίνεται με την εκπαίδευση! Είναι αλήθεια ότι ακόμα και στο σχολείο μας λένε την μισή αλήθεια. Δεν είναι δυνατόν την μια ώρα να κάνουμε ιστορία και φυσική και την άλλη θρησκευτικά. Το ένα αναιρεί το άλλο.
 

Πραγματικά, η αλλοτρίωση είναι αυτή που κρατά τον άνθρωπο αποξενωμένο από τον κόσμο του. Από τότε που η πολιτική εξουσία ανακάλυψε ότι η θρησκεία αποξενώνει τον άνθρωπο και τον αποπροσανατολίζει, αντελήφθη ότι πρέπει να επενδύσει σ’ αυτό το κεφάλαιο, αν πρέπει να έχει τους υπηκόους της μόνιμα υποταγμένους στον ιδεαλισμό και τις ιδεοληψίες που οδηγούν, σαν κολαούζο, στους κανόνες που εξυπηρετούν το Σύστημα.
 

Η αλλοτρίωση επιτρέπει στην εξουσία να επιβάλλεται καλύτερα στους υπηκόους της, όχι μόνο υπομένοντας αλλά και χωρίς αυτοί να αντιδρούν, αφού σε έναν αλλοτριωμένο εγκέφαλο «ο εχθρός πηγάζει αυθόρμητα μέσα από τη συνείδηση του ατόμου και την υφιστάμενη οργάνωση της κοινωνίας»! Οι πολύπλοκοι μηχανισμοί του δημιουργούν μία κοινωνική σχέση που σαν λερναία Ύδρα μας δένει όλο και πιο σφιχτά, λες και ο πόνος του σφιξίματος είναι βιολογικά αναγκαίος και εμείς, αθεράπευτα μαζοχιστές, ερωτοτροπούμε με το τέρας!
 

Τότε ο σαδισμός γίνεται όργανο της ταξικής κυριαρχίας. Η σχέση μας με αυτό το απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα θα μπορούσε να πει κανείς είναι σχέση αλτρουιστική, γιατί το σύστημα, όπως φαίνεται, φέρεται με αλτρουισμό στις υπνωτισμένες και αλλοτριωμένες μάζες των ανθρώπων, όπως ένας σαδιστής στο μαζοχιστικό του ταίρι! Η θρησκεία, όσο αθώα και να φαίνεται, περιτυλιγμένη με ψεγάδια αγάπης και ανόητους διδακτικούς μύθους, υποκρίνεται και αποξενώνει το ποίμνιο. Με αυτόν τον τρόπο τα παγκόσμια διευθυντήρια ελέγχουν τις εξαθλιωμένες μάζες των λαών που αποδέχονται την πνευματική τους ένδεια και εξαθλίωση.
 

Απ’ ότι φαίνεται όλα οδεύουν σε ένα μόνο συμπέρασμα.
 

Την γνωστή έκφραση, ότι “δεν δημιούργησε ο θεός τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος τον θεό”
 

Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν πρόκειται να μάθει.
 

Δεν είμαι τόσο περίεργος για τον αν υπάρχει κάποιος θεός.
 

Η περιέργεια μου επικεντρώνεται σε ένα άλλο σημείο. Πως, άραγε, θα χαρακτηρίζεται ο ιουδαϊσμός, με όλα τα παρακλάδια του χριστιανισμός και μουσουλμανισμός, από τους μελετητές του μέλλοντος, όταν πια θα είναι μια αρχαία, νεκρή θρησκεία, όπως τόσες και τόσες παρόμοιες από τις οποίες κι ο ίδιος έκλεψε τις δοξασίες του;
 

Όπως έλεγε και ο Βολτέρος «Εκείνοι που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις σε ανοησίες, μπορούν να σε κάνουν να διαπράξεις και εγκλήματα»!

Richard Dawkins: Η Θεωρία της Εστιγμένης Ισορροπίας

Υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν απεγνωσμένα να μην είναι υποχρεωμένοι να πιστεύουν στο δαρβινισμό. Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να χωριστούν σε τρεις βασικές κατηγορίες.

Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που για θρησκευτικούς λόγους θα ήθελαν η ίδια η εξέλιξη να μην είναι αληθής.

 

Στη δεύτερη ανήκουν εκείνοι που δεν έχουν κανένα λόγο να αρνηθούν ότι η εξέλιξη συνέβη πραγματικά, αλλά συχνά για πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους βρίσκουν ενοχλητικό το μηχανισμό της εξέλιξης όπως περιγράφεται από τη θεωρία του Δαρβίνου. Από αυτούς, μερικοί βρίσκουν την ιδέα της φυσικής επιλογής απαράδεκτα σκληρή και ανελέητη· άλλοι τη συγχέουν με το τυχαίο, στο οποίο δίνουν την έννοια του «χωρίς νόημα», με αποτέλεσμα να πιστεύουν ότι η θεωρία προσβάλλει την αξιοπρέπειά τους· και άλλοι πάλι συγχέουν το δαρβινισμό με τον κοινωνικό δαρβινισμό, ο οποίος έχει ρατσιστικά και άλλα απαράδεκτα χαρακτηριστικά.

 

Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι στους οποίους απλούστατα αρέσει να βλέπουν εδραιωμένες καταστάσεις να ανατρέπονται -σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται πολλοί από τους εργαζόμενους στα μαζικά μέσα ενημέρωσης-, ίσως επειδή βρίσκουν κάποιο θέμα για να γράψουν στις εφημερίδες τους. Και ο δαρβινισμός είναι αρκετά εδραιωμένος και σεβαστός ώστε να τους βάζει σε πειρασμό.

 

Όποιο κι αν είναι το κίνητρο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: αν κάποιος αξιοσέβαστος επιστήμονας ψιθυρίσει έστω και το παραμικρό αρνητικό υπονοούμενο για κάποια λεπτομέρεια της δαρβινικής θεωρίας, οι αντίπαλοί της σπεύδουν να μεγαλοποιήσουν το γεγονός σε βαθμό εντελώς δυσανάλογο προς την ουσιαστική του σημασία. Ο ζήλος που χαρακτηρίζει αυτή την προσπάθεια είναι τόσο μεγάλος, ώστε θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει κάποιος ισχυρός ενισχυτής που είναι συνδεδεμένος με ένα καλορυθμισμένο μικρόφωνο το οποίο «αφουγκράζεται» επιλεκτικά οποιαδήποτε δήλωση μοιάζει έστω και στο ελάχιστο να εναντιώνεται στο δαρβινισμό.

 

Αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά ενοχλητική, γιατί τα σοβαρά επιχειρήματα και η σοβαρή κριτική αποτελούν ένα ζωτικό και σημαντικό μέρος κάθε επιστήμης, και θα ήταν τραγικό αν οι επιστήμονες ένιωθαν την ανάγκη να φιμώνουν τον εαυτό τους εξαιτίας των μικροφώνων. Δεν χρειάζεται να πούμε βέβαια ότι ο ενισχυτής, αν και πανίσχυρος, δεν είναι υψηλής πιστότητας: υπάρχει μεγάλη παραμόρφωση!

 

Ένας επιστήμονας που ψιθυρίζει επιφυλακτικά μερικούς ελάχιστους ενδοιασμούς για κάποιο λεπτό σημείο του δαρβινισμού, κινδυνεύει να ακούσει τα ίδια του τα λόγια, παραμορφωμένα σε τέτοιο βαθμό ώστε πλέον να μην αναγνωρίζονται, να μεταδίδονται με εκκωφαντική ένταση από τα μεγάφωνα που περίμεναν αυτήν ακριβώς την ευκαιρία.

Ο Eldredge και ο Gould δεν ψιθυρίζουν φωνάζουν, και μάλιστα με ευφράδεια και δύναμη! Αυτά που φωνάζουν περιέχουν συχνά πολύ λεπτά νοήματα, αλλά το μήνυμα που μεταδίδεται τελικά είναι ότι υπάρχει κάποιο λάθος στη θεωρία του Δαρβίνου. Αλληλούια, «οι επιστήμονες» το είπαν μόνοι τους! Ο επιμελητής του Biblical Creation (Βιβλική δημιουργία) έχει γράψει:

Είναι αναμφίβολο ότι η αξιοπιστία της θρησκευτικής και επιστημονικής μας θέσης έχει ενισχυθεί σε μεγάλο βαθμό από την πρόσφατη πτώση του ηθικού των νεοδαρβινιστών. Είναι κάτι που θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο.

Ο Eldredge και ο Gould έχουν πολεμήσει και οι δύο γενναία στη μάχη ενάντια στον άξεστο δημιουργισμό. Έχουν διαμαρτυρηθεί για τον εσφαλμένο τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν τα λόγια τους, αλλά διαπίστωσαν ξαφνικά ότι γι’ αυτό το μέρος τού μηνύματος τους, τα μικρόφωνα έπαψαν ξαφνικά να λειτουργούν. Τους κατανοώ απόλυτα, γιατί είχα κι εγώ μια παρόμοια εμπειρία, με ένα διαφορετικό είδος μικροφώνων. Στη δική μου περίπτωση είχαν πολιτικό και όχι θρησκευτικό προσανατολισμό.

 

Εκείνο που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να πούμε δυνατά και καθαρά την αλήθεια: η θεωρία της εστιγμένης ισορροπίας βρίσκεται σαφώς μέσα στα πλαίσια της νεοδαρβινικής σύνθεσης, και πάντοτε βρισκόταν. Θα χρειαστεί καιρός για να διορθωθούν οι ζημιές που έγιναν από τις υπερβολικές ρητορείες, αλλά θα διορθωθούν.
 

Η θεωρία της εστιγμένης ισορροπίας θα πάρει τις σωστές αναλογίες της και θα θεωρηθεί ως μια ενδιαφέρουσα αλλά μικρή πτυχή πάνω στην επιφάνεια της νεοδαρβινικής θεωρίας. Σίγουρα δεν δικαιολογεί καμιά «πτώση του ηθικού» των νεοδαρβινιστών, ούτε και δικαιολογεί με κανέναν τρόπο τον ισχυρισμό του Gould ότι η συνθετική θεωρία (ένα άλλο όνομα του νεοδαρβινισμού) «είναι ουσιαστικά νεκρή». Μια αντίστοιχη αντίδραση θα ήταν αν η ανακάλυψη ότι η Γη δεν είναι τέλεια σφαίρα αλλά ένα ελαφρά πεπλατυσμένο σφαιροειδές διατυμπανιζόταν με τον τίτλο:

Ο ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ ΕΣΦΑΛΕ. ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΠΕΔΗΣ ΓΗΣ.

Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να πούμε ότι η παρατήρηση του Gould δεν στρεφόταν τόσο ενάντια στον υποτιθέμενο «βαθμιαίο χαρακτήρα της εξέλιξης» στη δαρβινική σύνθεση, όσο σε ένα άλλο σημείο της θεωρίας. Οι Eldredge και Gould αμφισβητούν τη θέση σύμφωνα με την οποία όλη η εξέλιξη, ακόμη και στη μεγαλύτερη γεωλογική κλίμακα, είναι το τελικό αποτέλεσμα γεγονότων που συμβαίνουν μέσα στους πληθυσμούς ή στα είδη. Αυτοί πιστεύουν ότι υπάρχει μια ανώτερη μορφή επιλογής, την οποία ονομάζουν «επιλογή ειδών».

Ρίτσαρντ Ντόκινς, Ο τυφλός ωρολογοποιός

Σκοτεινή Ενέργεια: Έξοδος από το Σκοτάδι

Ίσως η επιτάχυνση της διαστολής του Σύμπαντος να μην οφείλεται σε τελευταία ανάλυση στη σκοτεινή ενέργεια, αλλά να είναι μια συνεχής διαρροή της βαρύτητας έξω από τον κόσμο μας;

 

Ποτέ στο παρελθόν οι κοσμολόγοι δεν έχουν βρεθεί σε τόσο μεγάλη σύγχυση όσο μετά την ανακάλυψη ότι το Σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Όταν οι αστρονόμοι ήρθαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με το πρόβλημα της κοσμικής επιτάχυνσης, η πρώτη αντίδραση ήταν να την αποδώσουν στην κοσμολογική σταθερά. Η σταθερά αυτή αντιπροσωπεύει την ενέργεια που υπάρχει στον κενό χώρο. Υπολογίζεται δε ότι είναι ισοδύναμη με πυκνότητα μάζας 10-26 kg/m3. Το πρόβλημα με αυτήν είναι όμως ότι είναι πολύ μικρή για να εξηγήσει την κοσμική ιστορία του σύμπαντος.

 

Για να ξεπεράσουν το πρόβλημα, πολλοί φυσικοί πρότειναν ότι η επιτάχυνση δεν οφείλεται στην ενέργεια του κενού χώρου αλλά σε ένα πεδίο που υπάρχει παντού μέσα στο χώρο. Η δυναμική ενέργεια μερικών πεδίων που γεμίζουν ομογενώς το χώρο, μπορεί να δρα σαν την κοσμολογική σταθερά. Ένα τέτοιο πεδίο που προτάθηκε είναι το ίνφλατον (inflaton), με το οποίο μάλιστα εξηγούν την φοβερή επιτάχυνση που επικράτησε στις αρχικές στιγμές του σύμπαντος σύμφωνα με την πληθωριστική θεωρία. Ίσως ένα παρόμοιο πεδίο να προκαλεί την επιτάχυνση και σήμερα.

 

Μια άλλη πρόταση για την εξήγηση της επιτάχυνσης φέρει το εξωτικό όνομα της πεμπτουσίας. Όπως και η κοσμολογική σταθερά φαίνεται να έχει μικρή τιμή, αλλά οι οπαδοί της λένε ότι είναι ευκολότερο μια δυναμική ποσότητα όπως η πεμπτουσία να αποκτήσει τη σωστή τιμή, παρά μια στατική ποσότητα όπως η ενέργεια κενού.

 

Και οι δύο προτάσεις ανήκουν στην κατηγορία αυτών που ονομάζονται σκοτεινή ενέργεια.

 

Μια άλλη εναλλακτική εξήγηση έρχεται από τους φυσικούς εκείνους που πιστεύουν στις θεωρίες περισσοτέρων διαστάσεων. Οι θεωρίες αυτές επεμβαίνουν κατευθείαν στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται η βαρύτητα. Οι θεωρίες αυτές έχουν την καταγωγή τους στη θεωρία χορδών.

 

Στη συνήθη θεωρία χορδών όμως οι επιπλέον διαστάσεις είναι περιτυλιγμένες σε πεπερασμένους μικροσκοπικούς κύκλους. Οι κύκλοι αυτοί είναι της κλίμακας Planck, δηλαδή 10-35m. Σε τέτοιες μικροσκοπικές κλίμακες αναμένεται να έχουν αποτελέσματα επί της βαρύτητας, σε μακροσκοπικές κλίμακες όμως συμπαντικών διαστάσεων η αλληλεπίδρασή τους στη βαρύτητα θα είναι αμελητέα.

Από την άλλη μεριά αν υπάρχουν έξτρα διαστάσεις σε συμπαντική κλίμακα τότε η επίδρασή τους στους ίδιους τους νόμους της βαρύτητας θα είναι προφανής.

 

Πράγματι, τόσο στην κλασσική Νευτώνεια θεωρία, όσο και στην Γενική Σχετικότητα, ισχύει για την βαρύτητα ο νόμος του αντιστρόφου τετραγώνου. Ο νόμος αυτός είναι απόρροια του νόμου του Gauss για τις βαρυτικές δυναμικές γραμμές. Η ένταση δηλαδή της βαρύτητας καθορίζεται από την πυκνότητα των δυναμικών γραμμών, και καθώς η απόσταση αυξάνει, οι δυναμικές γραμμές απλώνονται σε όλο και μεγαλύτερες συνοριακές επιφάνειες. Στον τρισδιάστατο χώρο η συνοριακή επιφάνεια είναι δισδιάστατη και το εμβαδόν της αυξάνει με το τετράγωνο της απόστασης.

 

Αν όμως ο χώρος είναι τετραδιάστατος, η συνοριακή επιφάνεια θα ήταν ένας τρισδιάστατος όγκος, του οποίου το μέγεθος αυξάνει με τον κύβο της απόστασης. Στην περίπτωση αυτή η πυκνότητα των δυναμικών γραμμών θα μειωνόταν με τον κύβο της απόστασης. Η βαρύτητα συνεπώς τότε θα ήταν ασθενέστερη απ’ ότι στον τρισδιάστατο κόσμο. Σε κοσμολογική κλίμακα τότε αποδεικνύεται ότι η εξασθένιση της βαρύτητας θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιτάχυνση της διαστολής όπως θα δείξουμε παρακάτω.

ΑΠΟ ΤΟΝ 2-ΔΙΑΣΤΑΤΟ ΧΩΡΟ ΣΤΙΣ 4 ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

 

Το κλειδί για το νόμο της βαρύτητας είναι ότι η έντασή της εξασθενίζει με την απόσταση διότι απλώνεται σε όλο και μεγαλύτερη επιφάνεια καθώς απομακρυνόμαστε από την πηγή της. Αυτό ισχύει όσες και αν είναι οι διαστάσεις του κόσμου μας.

 

α. 2 διαστάσεις. Το σύνορο είναι μια γραμμή και μεγαλώνει ανάλογα με την απόσταση διάδοσης στον άξονα χ. Έτσι η ένταση της βαρύτητας ελαττώνεται αντίστροφα ανάλογα με την απόσταση διάδοσης. Το βάρος ενός ανθρώπου 100kg θα ήταν τότε στην επιφάνεια της Γης: 1045 Nt.

β. 3 διαστάσεις. Το σύνορο είναι 2-διάστατο και η βαρύτητα μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με το τετράγωνο της απόστασης. Τα σώματα σε μια συγκεκριμένη απόσταση είναι πιο ελαφρά απ’ ότι σε 2 διαστάσεις. Το βάρος ενός ανθρώπου 100kg θα ήταν τότε στην επιφάνεια της Γης: 103 Nt.

γ. 4 διαστάσεις. Εδώ η κατάσταση είναι δύσκολο να απεικονιστεί αλλά εφαρμόζονται οι ίδιοι νόμοι. Το σύνορο είναι 3-διάστατη επιφάνεια, και η βαρύτητα μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με τον κύβο της απόστασης. Τα αντικείμενα είναι πιο ελαφρά και από τις 3 διαστάσεις. Το βάρος ενός ανθρώπου 100kg θα ήταν τότε στην επιφάνεια της Γης: 10-35 Nt.

 

Αν όμως η βαρύτητα είναι ελεύθερη να κινείται στις επιπλέον διαστάσεις, γιατί δεν παρατηρούμε αλλοίωση των νόμων της βαρύτητας και στα φαινόμενα όπως η κίνηση μιας μπάλας ή η έλξη του ήλιου με τη γη;

 

Ζωή φυλακισμένη: Μια ενδιαφέρουσα απάντηση στο ερώτημα αυτό προτάθηκε το 1999, και λέει ότι όλες οι διαστάσεις, ακόμη και οι επιπλέον είναι απείρου μεγέθους.

 

Το παρατηρήσιμο σύμπαν είναι μια τρισδιάστατη επιφάνεια ή μια βράνη όπως αποκαλείται όταν ανήκει σε ένα χώρο περισσοτέρων διαστάσεων. Η συνήθης ύλη είναι προσκολλημένη επάνω στη βράνη αυτή, αλλά μερικές δυνάμεις όπως η βαρύτητα μπορούν να δραπετεύσουν από την βράνη.

 

Η βαρύτητα έχει την ιδιότητα αυτή διότι διαφέρει θεμελιωδώς από τις άλλες δυνάμεις. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία πεδίου η βαρύτητα έχει ως σωματίδια φορείς τα βαρυτόνια. Η βαρυτική έλξη εξηγείται με την ανταλλαγή βαρυτονίων μεταξύ δύο σωμάτων, όπως η ηλεκτρική και η μαγνητική δύναμη εξηγείται με ανταλλαγή φωτονίων μεταξύ φορτισμένων σωματίων.

 

Όταν η βαρύτητα είναι στατική αυτά τα βαρυτόνια είναι “εικονικά” – αν και τα αποτελέσματά τους είναι μετρήσιμα, τα ίδια δεν μπορούν να παρατηρηθούν ως ανεξάρτητα σωματίδια – όπως ακριβώς και τα εικονικά φωτόνια που ανταλλάσσονται μεταξύ δύο ακίνητων φορτισμένων σωματίων δεν μπορούν να παρατηρηθούν. Ο Ήλιος κρατάει σε τροχιά τη Γη μας επειδή εκπέμπει εικονικά βαρυτόνια τα οποία απορροφά η Γη.

 

Τα πραγματικά ή παρατηρήσιμα βαρυτόνια αντιστοιχούν στα βαρυτικά κύματα τα οποία εκπέμπονται όταν μεταβάλλεται η καμπύλωση περιοχών του χωροχρόνου.

 

Τα βαρυτόνια όπως και τα άλλα σωματίδια, η θεωρία χορδών τα αντιμετωπίζει ως τρόπους ταλάντωσης χορδών. Αλλά ενώ το ηλεκτρόνιο, το πρωτόνιο, και το φωτόνιο είναι ταλαντώσεις χορδών με ανοικτά άκρα, όπως οι χορδές του βιολιού, το βαρυτόνιο είναι ταλάντωση μιας χορδής- βρόχου, όπως τα λάστιχα που τυλίγουμε πακέτα.

 

Οι θεωρητικοί έχουν δείξει ότι τα άκρα των ανοικτών χορδών δεν είναι ελεύθερα, είναι προσκολλημένα σε μια βράνη. Αν προσπαθήσουμε να τραβήξουμε μια ανοικτή χορδή έξω από τη βράνη, αυτή θα τεντώσει σαν ελαστική χορδή, αλλά θα παραμείνει κολλημένη στη βράνη. Αντίθετα, οι κλειστές χορδές όπως τα βαρυτόνια δεν μπορούν να μείνουν προσκολλημένες στη βράνη. Είναι ελεύθερες να εξερευνήσουν τον πλήρη 10-διάστατο χώρο.

 

Για να είμαστε ακριβείς τα βαρυτόνια δεν έχουν πλήρη ελευθερία. αν είχαν, ο καθιερωμένος νόμος της βαρύτητας θα αποτύγχανε παταγωδώς. Οι Lisa Randall του πανεπιστημίου Harvard και Raman Sundrum του πανεπιστημίου Johns Hopkins, που πρότειναν το μοντέλο των επιπλέον διαστάσεων απείρου μεγέθους, πρότειναν ότι τα βαρυτόνια υπόκεινται σε περιορισμούς διότι οι επιπλέον διαστάσεις, αντίθετα με τις συνηθισμένες, είναι πολύ ισχυρά καμπυλωμένες – δημιουργώντας μια κοιλάδα με πολύ απότομα τοιχώματα – και εμποδίζουν τα βαρυτόνια να διαφύγουν μακριά.

 

Επειδή οι έξτρα διαστάσεις είναι ισχυρά καμπυλωμένες, ο όγκος τους είναι πρακτικά πεπερασμένος, έστω και αν το μέγεθος των διαστάσεων αυτών είναι άπειρο.

 

Μπορούμε να παρομοιάσουμε την κατάσταση αυτή με ένα ποτήρι του τζιν, το οποίο έχει άπειρο βάθος αλλά η διατομή του μικραίνει αντιστρόφως ανάλογα με το βάθος του. Για να γεμίσουμε αυτό το ποτήρι χρειαζόμαστε μια πεπερασμένη ποσότητα τζιν. Εξαιτίας της ισχυρής καμπυλότητας του ποτηριού, ο όγκος του είναι κυρίως συγκεντρωμένος κοντά στο στόμιό του. Η εικόνα αυτή μοιάζει με αυτό που συμβαίνει στο σενάριο Randall-Sundrum.

 

Ο όγκος του χώρου των έξτρα διαστάσεων είναι συγκεντρωμένος γύρω από τη βράνη μας. Συνεπώς ένα βαρυτόνιο αναγκάζεται να περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου κοντά στη βράνη. Η πιθανότητα να βρούμε το βαρυτόνιο αυτό σε κάποια απόσταση από τη βράνη, ελαττώνεται γρήγορα με την αύξηση της απόστασης από τη βράνη. Στη γλώσσα της κβαντικής φυσικής λέμε ότι η κυματοσυνάρτηση του βαρυτονίου έχει το μέγιστό της επάνω στη βράνη.

 

Αν και η ιδέα του μοντέλου αυτού είναι διαφορετική από τις κλειστές κυκλικές διαστάσεις πολύ μικρής κλίμακας της θεωρίας χορδών, τα συμπεράσματά της είναι στην ουσία παρόμοια. Και τα δύο μοντέλα αλλάζουν το νόμο της βαρύτητας σε μικρές μόνο αποστάσεις, κι έτσι δεν μπορούν να εξηγήσουν την επιτάχυνση που εκδηλώνεται σε πολύ μεγάλες κλίμακες αποστάσεων.

 

Η φυσική επάνω στη βράνη: Μια τρίτη προσέγγιση προβλέπει την μεταβολή του νόμου της βαρύτητας σε κοσμολογικές κλίμακες και εξηγεί την επιτάχυνση, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε στη σκοτεινή ενέργεια. Προτάθηκε το 2000 από τους Gregory Gabadadze, Massimo Porrati και Georgi Dvali, και θεωρεί ότι οι επιπλέον διαστάσεις, σαν τις συνηθισμένες διαστάσεις που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι ούτε κλειστές συμπαγείς και μικροσκοπικές, αλλά ούτε και ισχυρά καμπυλωμένες.

 

ΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

 

Ο Theodor Kaluza και ο Oskar Klein γοητεύτηκαν από την ιδέα ότι ο κόσμος μας έχει κρυμμένες διαστάσεις. Για απλούστευση ας θεωρήσουμε τον 3-διάστατο κόσμο σαν ένα πλέγμα, και σε κάθε σημείο του ας θεωρήσουμε μια γραμμή που παριστάνει την επιπλέον διάσταση.

 

α. Παραδοσιακή θεωρία χορδών. Εδώ οι επιπλέον διαστάσεις είναι κλειστές γραμμές υποατομικής κλίμακας (μικροί κύκλοι στην εικόνα.) Ένα μικροσκοπικό πλάσμα θα ξαναγυρνούσε στο ίδιο σημείο αν εκινείτο κατά μήκος τους.

β. Μοντέλο Randal-Sundrum. Πρόσφατα οι θεωρητικοί των χορδών πρότειναν ότι οι επιπλέον διαστάσεις είναι άπείρου μεγέθους αλλά ισχυρά καμπυλωμένες. Έτσι ο όγκος τους είναι κυρίως συγκεντρωμένος γύρω από το Σύμπαν μας.

γ. Μοντέλο απείρου όγκου. Ο συγγραφέας και οι συνεργάτες του προτείνουν ότι οι επιπλέον διαστάσεις είναι απεριόριστες σε μέγεθος και χωρίς καμπύλωση, ακριβώς όπως ο συνηθισμένος 3-διάστατος χώρος μας.

 

Ακόμα κι έτσι όμως, τα βαρυτόνια δεν είναι τελείως ελεύθερα να πηγαίνουν όπου θέλουν. Καθώς εκπέμπονται από τα άστρα και τα άλλα αντικείμενα επί της μεμβράνης, μπορούν να διαφύγουν στις επιπλέον διαστάσεις, αλλά μόνον όταν ταξιδέψουν σε μια κρίσιμη απόσταση και πέρα.

 

Τα βαρυτόνια συμπεριφέρονται όπως ο ήχος σε ένα μεταλλικό φύλο. Αν χτυπήσουμε το φύλο με ένα σφυρί παράγεται ένα ηχητικό κύμα, το οποίο διαδίδεται πάνω στην επιφάνεια του φύλου. Αλλά η διάδοση του ήχου δεν είναι ακριβώς δισδιάστατη. Μέρος της ενέργειας χάνεται στον περιβάλλοντα αέρα. Κοντά στη θέση που χτυπήσαμε με το σφυρί, η απώλεια αυτή της ενέργειας είναι αμελητέα. Πιο μακριά όμως γίνεται σημαντική.

 

Αυτή η διαρροή έχει ένα σημαντικό αποτέλεσμα στη βαρυτική δύναμη μεταξύ αντικειμένων που απέχουν περισσότερο από την κρίσιμη απόσταση. Τα εικονικά βαρυτόνια εξερευνούν κάθε δυνατή πορεία μεταξύ των αντικειμένων, και η διαρροή ανοίγει ένα τεράστιο αριθμό διαδρομών στις επιπλέον διαστάσεις, πράγμα που φέρνει αλλαγή στο νόμο της βαρύτητας όπως εξηγήθηκε παραπάνω.Τα πραγματικά βαρυτόνια που δραπετεύουν μακριά από την βράνη, απλά χάνονται για πάντα, και για μας που παραμένουμε κολλημένοι πάνω στη βράνη, μοιάζει σαν να εξαφανίστηκαν τα βαρυτόνια αυτά.

 

Οι επιπλέον διαστάσεις αποκαλύπτονται επίσης στις πολύ μικρές κλίμακες αποστάσεων, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις συμπαγείς διαστάσεις της θεωρίας χορδών και με το σενάριο Randall-Sundrum. Στις ενδιάμεσες αποστάσεις – μεγαλύτερες από τα μεγέθη των χορδών αλλά μικρότερες από την απόσταση διαρροής – τα βαρυτόνια είναι 3-διάστατα και υπακούουν πιστά στο νόμο της βαρύτητας όπως τον γνωρίζουμε.

 

Το κλειδί στο σενάριο αυτό είναι η ίδια η βράνη. Είναι από μόνη της ένα υλικό αντικείμενο, και η βαρύτητα διαδίδεται επάνω σ’ αυτήν με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στον χώρο των άλλων διαστάσεων που την περιβάλλει. Ο λόγος είναι ότι τα συνηθισμένα σωματίδια όπως το ηλεκτρόνιο και το πρωτόνιο μπορούν να υπάρχουν μόνο πάνω στη βράνη. Ακόμη και μια φαινομενικά άδεια βράνη περιέχει μια υποκείμενη μάζα από εικονικά ηλεκτρόνια, πρωτόνια, και άλλα σωματίδια τα οποία συνεχώς δημιουργούνται και καταστρέφονται με τις κβαντικές διακυμάνσεις.

 

Αυτά τα σωματίδια και γεννούν και αντιδρούν στη βαρύτητα. Ο χώρος γύρω από τη βράνη, αντίθετα είναι πραγματικά άδειος. Τα βαρυτόνια μπορούν να ταξιδέψουν σ’ αυτόν αλλά δεν βρίσκουν εκεί κάτι για να αλληλεπιδράσουν μαζί του.

 

ΟΙ ΒΡΑΝΕΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΟΥΝ

 

Δυστυχώς ακόμα και αν υπάρχουν οι νέες διαστάσεις, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να εισέλθουν σ’ αυτές. Τα σωμάτια από τα οποία αποτελούνται τα σώματά μας, – ηλεκτρόνια, πρωτόνια, νετρόνια – είναι ταλαντώσεις χορδών με ανοικτά άκρα, οι οποίες παραμένουν προσκολλημένες στην βράνη που αποτελεί τον κόσμο μας. Τα βαρυτόνια είναι ταλαντώσεις χορδών με κλειστά άκρα, τα οποία μπορούν να ξεφύγουν από την βράνη του κόσμου μας.

 

Κάτι ανάλογο είναι ένα διηλεκτρικό υλικό, όπως το πλαστικό, το κεραμικό ή και το καθαρό νερό. Το υλικό αυτό αντίθετα με το κενό, περιέχει ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια τα οποία αποκρίνονται στην επίδραση ηλεκτρικού πεδίου. Αν και τα ηλεκτρικά φορτισμένα αυτά σωματίδια δεν μπορούν να διασχίσουν το διηλεκτρικό υλικό, μπορούν να ανακατανεμηθούν εντός αυτού. Αν εφαρμόσουμε ένα ηλεκτρικό πεδίο, το υλικό πολώνεται ηλεκτρικά.

 

Αυτό π.χ. στο νερό σημαίνει ότι τα μόριά του περιστρέφονται κατά τέτοιο τρόπο ώστετα θετικά τους άκρα (τα δύο άτομα υδρογόνου) να δείχνουν προς μια κατεύθυνση, και τα αρνητικά άκρα (τα άτομα οξυγόνου) να δείχνουν προς την αντίθετη. Στο χλωριούχο νάτριο, τα θετικά ιόντα νατρίου και τα αρνητικά του χλωρίου ξεχωρίζουν απομακρυνόμενα λίγο μεταξύ τους.

 

Τα ανακατανεμημένα φορτία δημιουργούν ένα δικό τους ηλεκτρικό πεδίο, το οποίο εν μέρει εξουδετερώνει το εξωτερικό πεδίο. Ένα διηλεκτρικό μπορεί συνεπώς να επηρεάσει τη διάδοση των φωτονίων τα οποία δεν είναι τίποτα άλλο από ταλαντούμενα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία Τα φωτόνια εισχωρούν σ’ ένα διηλεκτρικό, το πολώνουν και στη συνέχεια εξουδετερώνονται εν μέρει. Για να συμβούν τα φαινόμενα αυτά, πρέπει τα φωτόνια να έχουν μήκη κύματος σε μια συγκεκριμένη περιοχή τιμών.

 

Τα μεγάλου μήκους κύματος (μικρής ορμής) φωτόνια είναι πολύ αδύναμα για να πολώσουν ένα διηλεκτρικό, και τα μικρού μήκους κύματος (υψηλής ορμής) ταλαντώνονται πολύ γρήγορα για να προλάβουν να αποκριθούν τα φορτισμένα σωμάτια. Για το λόγο αυτό το νερό είναι διαφανές στα ραδιοφωνικά μήκη κύματος τα οποία έχουν μεγάλο μήκος κύματος, και στο ορατό φως το οποίο έχει μικρό μήκος κύματος, αλλά είναι αδιαφανές στα μικροκύματα (με μεσαία μήκη κύματος). Οι φούρνοι των μικροκυμάτων στηρίζονται ακριβώς στο φαινόμενο αυτό.

 

Παρόμοια οι κβαντικές διακυμάνσεις μετατρέπουν τη βράνη σε ένα ανάλογο ενός διηλεκτρικού. Είναι σα να γεμίζει η βράνη με ζεύγη εικονικών σωματιδίων με θετική και αρνητική ενέργεια. Αν εφαρμόσουμε υποθετικά ένα εξωτερικό βαρυτικό πεδίο, η βράνη πολώνεται βαρυτικά. Τα σωματίδια αρνητικής ενέργειας απομακρύνονται λίγο από τα σωματίδια θετικής ενέργειας.

 

Ένα βαρυτόνιο, που αντιστοιχεί σε ένα ταλαντωνόμενο βαρυτικό πεδίο, μπορεί επίσης να πολώσει τη βράνη και στη συνέχεια η πόλωση αυτή να εξουδετερώσει τη δράση του, αν το μήκος κύματός του βρίσκεται μέσα σε κάποια όρια. Υπολογίσαμε ότι τα όρια αυτά είναι μεταξύ 0,1 mm (ή λιγότερο, ανάλογα με τον αριθμό των επιπλέον διαστάσεων) και 10 δισ. έτη φωτός!

 

Η εξουδετέρωση αυτή επηρεάζει μόνο τα βαρυτόνια που ταξιδεύουν προς και από τη βράνη. Τα βαρυτόνια όπως και τα φωτόνια, είναι εγκάρσια κύματα: ταλαντώνονται κάθετα στη διεύθυνση διάδοσής τους. Ένα βαρυτόνιο που εισέρχεται ή εξέρχεται από τη βράνη, τείνει να μετατοπίσει τα σωμάτια παράλληλα στην επιφάνεια της βράνης, μια διεύθυνση στην οποία τα σωματίδια της βράνης μπορούν πράγματι να κινηθούν.

 

Έτσι τα βαρυτόνια αυτά μπορούν πράγματι να πολώσουν τη βράνη και να εξουδετερωθούν από την πόλωση αυτή. τα βαρυτόνια όμως που κινούνται παράλληλα προς την βράνη, προσπαθούν να ωθήσουν τα σωμάτια έξω από τη βράνη, μια διεύθυνση στην οποία αυτά δεν μπορούν να κινηθούν.

 

Τα βαρυτόνια αυτά λοιπόν δεν μπορούν να πολώσουν την βράνη. Κινούνται χωρίς να αισθανθούν την παραμικρή αντίσταση. Στη πράξη τα πιο πολλά βαρυτόνια βρίσκονται μεταξύ αυτών των δύο άκρων. Ταξιδεύουν στο χώρο σε τυχαίες γωνίες ως προς την βράνη, και μπορούν να καλύψουν δισεκατομμύρια έτη φωτός πριν να εξουδετερωθούν.

Η ΠΟΛΩΜΕΝΗ ΒΡΑΝΗ

 

Τα βαρυτόνια δεν έχουν ανεμπόδιστη ελευθερία να περιφέρονται στις επιπλέον διαστάσεις. Το 3-διάστατο Σύμπαν μας (μια βράνη) είναι γεμάτο με εικονικά σωματίδια, τα οποία γεννιούνται και εξαφανίζονται ακατάπαυστα. Ένας τρόπος για να καταλάβουμε την επίδρασή τους στα βαρυτόνια είναι να τα σκεφτούμε σαν ζεύγη. Το ένα σωμάτιο σε κάθε ζεύγος, φέρει θετική ενέργεια (μπλε), και το άλλο αρνητική ενέργεια (κόκκινο). Τέτοια ζεύγη μπορούν να εμποδίσουν τα βαρυτόνια να εισέρχονται ή να εξέρχονται από την βράνη.

 

α. Χωρίς βαρυτόνια. Αν δεν υπάρχουν βαρυτόνια, τα εικονικά σωματίδια είναι τυχαία προσανατολισμένα και δεν οδηγούν σε βαρυτική δύναμη.

β. Κάθετο βαρυτόνιο. Όταν ένα βαρυτόνιο κινείται προς ή από μια βράνη, ευθυγραμμίζει ή πολώνει τα εικονικά σωματίδια. Τα πολωμένα εικονικά σωματίδια γεννούν μια βαρυτική δύναμη, η οποία αντιτίθεται στην κίνηση του βαρυτονίου.

γ. Παράλληλο βαρυτόνιο. Όταν ένα βαρυτόνιο κινείται κατά μήκος της βράνης, δεν έχει καμιά επίδραση στα εικονικά σωματίδια, διότι η δύναμη που ασκεί δρα σε ορθή γωνία προς την βράνη. Τα εικονικά σωματίδια με τη σειρά τους δεν εμποδίζουν το βαρυτόνιο.

 

Με τον τρόπο αυτό η βράνη θωρακίζεται από τις επιπλέον διαστάσεις. Αν ένα βαρυτόνιο με ενδιάμεσο μήκος κύματος προσπαθήσει να δραπετεύσει ή να εισέλθει στη βράνη, τα σωματίδια της βράνης αναδιατάσσονται και το μπλοκάρουν. Μόνο αν τα βαρυτόνια κινούνται παράλληλα προς τη βράνη κινούνται ανεμπόδιστα και ακολουθούν το νόμο του αντιστρόφου τετραγώνου. Τα μεγάλου μήκους κύματος βαρυτόνια από την άλλη πλευρά είναι ελεύθερα να περάσουν στις έξτρα διαστάσεις.

 

Αυτά τα βαρυτόνια είναι αμελητέα για τις αλληλεπιδράσεις σε κοντινές αποστάσεις, αλλά κυριαρχούν σε αποστάσεις συγκρίσιμες με το μήκος κύματός τους, και υποσκάπτουν την ικανότητα της βράνης να απομονώνεται από τις επιπλέον διαστάσεις. Ο νόμος της βαρύτητας τείνει σε νόμο αντιστρόφου κύβου (αν μόνο μια από τις επιπλέον διαστάσεις είναι απείρου μεγέθους), σε νόμο αντίστροφης τέταρτης δύναμης (αν 2 διαστάσεις είναι απείρου μεγέθους), ή και σε νόμο με ακόμα πιο απότομη μεταβολή. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η βαρύτητα εξασθενίζει.

 

Η ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΥΑ

 

Τα σωματίδια του Σύμπαντός μας τείνουν να εμποδίσουν τα βαρυτόνια να διαφύγουν, αλλά μόνο αν τα βαρυτόνια έχουν αρκετή ορμή ώστε να προκαλέσουν μια αλληλεπίδραση. Τα βαρυτόνια μικρής ορμής (μεγάλου μήκους κύματος) εισέρχονται και εξέρχονται από την βράνη ανεμπόδιστα. Ο ήλιος ασκεί μια δύναμη στη Γη εκπέμποντας εικονικά βαρυτόνια. Τα βαρυτόνια αυτά έχουν σχετικά μικρό μήκος κύματος (μεγάλη ορμή), κι έτσι εμποδίζονται να εγκαταλείψουν τη βράνη. Συμπεριφέρονται σα να μην υπάρχει η επιπλέον διάσταση.

 

Δύο μακρινοί γαλαξίες αντίθετα, εκπέμπουν βαρυτόνια με μεγάλο μήκος κύματος (μικρή ορμή). Τα βαρυτόνια αυτά δεν εμποδίζονται να διαφύγουν στις επιπλέον διαστάσεις. Ο νόμος της βαρύτητας αλλάζει μειώνοντας τη δύναμη μεταξύ των γαλαξιών.

 

Οι Cedric Deffayet, Gabadasze και Georgi Dvali, μπόρεσαν να δείξουν ότι οι επιπλέον διαστάσεις όχι μόνο περιορίζουν την ένταση της βαρύτητας, αλλά επίσης αναγκάζουν την κοσμική διαστολή να επιταχύνεται, χωρίς να χρειάζεται να παραδεχτούμε την ύπαρξη σκοτεινής ενέργειας. Μπαίνουμε στον πειρασμό να πούμε ότι “η εξασθένιση της βαρυτικής κόλας” η οποία καθυστερεί τη διαστολή, η διαρροή των βαρυτονίων ελαττώνει την επιβράδυνση τόσο πολύ ώστε να γίνει αρνητική, δηλαδή να μεταραπεί σε επιτάχυνση. Αλλά το φαινόμενο αυτό έχει πολλές λεπτομέρειες. Έχει να κάνει με τον τρόπο που η διαροή των βαρυτονίων αλλάζει την Γενική Σχετικότητα.

 

Η κεντρική ιδέα στη θεωρία του Einstein είναι ότι η βαρύτητα είναι το αποτέλεσμα της καμπυλότητας του χωροχρόνου, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την πυκνότητα της ύλης και της ενέργειας εντός του χωροχρόνου. Ο ήλιος έλκει τη γη προκαλώντας παραμόρφωση στο χωροχρόνο γύρω του. Αν δεν υπάρχει ύλη και ενέργεια δεν υπάρχει παραμόρφωση και βαρύτητα. Στις ανώτερες όμως διαστάσεις, η σχέση μεταξύ καμπυλότητας και πυκνότητας αλλάζει.

 

Οι επιπλέον διαστάσεις εισάγουν ένα διορθωτικό όρο στις εξισώσεις, ο οποίος μας βεβαιώνει ότι η καμπυλότητα μιας άδειας βράνης δεν είναι μηδέν. Ως αποτέλεσμα της διαρροής βαρυτονίων, προκαλείται μια τάση στη βράνη, η οποία δημιουργεί μια μη αναστρέψιμη καμπυλότητα στη βράνη μη εξαρτώμενη από την ενέργεια και την ύλη επί της βράνης.

 

Με την πάροδο του χρόνου, καθώς η ύλη και η ενέργεια συνεχώς αραιώνονται, η καμπυλότητα που αυτές προκαλούν ελαττώνεται κι έτσι η απομένουσα καμπυλότητα από τη διαρροή βαρυτονίων γίνεται προοδευτικά όλο και πιο σημαντική. Η καμπυλότητα του Σύμπαντος τείνει σε μια σταθερή τιμή. Στο ίδιο αποτέλεσμα θα καταλήγαμε αν το σύμπαν ήταν γεμάτο με μια ουσία που δεν αραιωνόταν με τον χρόνο. Αυτή η ουσία είναι η κοσμολογική σταθερά που χρησιμοποιείται για να εξηγηθεί η επιτάχυνση της διαστολής. Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι η απομένουσα καμπυλότητα της βράνης δρα σαν μια κοσμολογική σταθερά η οποία επιταχύνει την κοσμική διαστολή.

 

Άλλες προσπάθειες και ο πειραματικός έλεγχος

 

Η θεωρία που εκτέθηκε παραπάνω δεν είναι η μοναδική που προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα της κοσμικής επιτάχυνσης με αλλαγή του νόμου της βαρύτητας στις μεγάλες αποστάσεις. Το 2002 οι Thibault Damour και Αντώνιο Παπάζογλου του Ινστιτούτου Επιστημονικών Μελετών στη Γαλλία, και ο Ian Kogan του πανεπιστημίου της Οξφόρδης πρότειναν ότι υπάρχει και ένα άλλο είδος βαρυτονίων, τα οποία αντίθετα από τα συνήθη βαρυτόνια έχουν μια μικρή μάζα.

 

Όπως γνωρίζουν οι φυσικοί, αν τα βαρυτόνια έχουν μάζα δεν ισχύει πια ο νόμος του αντιστρόφου τετραγώνου. Είναι ασταθή και καθώς διασχίζουν το χώρο διασπώνται βαθμιαία, με λίγο-πολύ τα ίδια αποτελέσματα όπως και στη διαρροή βαρυτονίων: Τα βαρυτόνια που ταξιδεύουν σε τεράστιες αποστάσεις εξαφανίζονται, η βαρύτητα γίνεται ασθενέστερη και η κοσμική διαστολή επιταχύνεται.

 

Οι Sean Carroll, Vikram Duvvuri και Michael Turner του πανεπιστημίου του Chicago και ο Mark Trodden του πανεπιστημίου Syracuse έχουν τροποποιήσει τις εξισώσεις του Einstein στις 3 διαστάσεις εισάγοντας μικρούς όρους οι οποίοι είναι αντίστροφα ανάλογοι με την καμπυλότητα του χωροχρόνου. Τέτοιοι όροι θα ήταν αμελητέοι στο αρχικό σύμπαν, αλλά θα προκαλούσαν επιτάχυνση στα μετέπειτα στάδια. Άλλες ερευνητικές ομάδες έχουν επίσης προτείνει την τροποποίηση του νόμου της βαρύτητας, αλλά οι προτάσεις τους δεν εξαλείφουν την ανάγκη για την εισαγωγή της σκοτεινής ενέργειας.

 

Οι παρατηρήσεις θα δείξουν ποια εκ των υποθέσεων θα δικαιωθεί.

 

Η παρατήρηση των σούπερ νόβα αποτελεί ένα κριτήριο. Η μετάβαση από την εποχή της επιβράδυνσης στην εποχή της επιτάχυνσης είναι διαφορετική στο σενάριο της διαρροής βαρυτονίων από τα άλλα σενάρια που περιλαμβάνουν την σκοτεινή ενέργεια.

 

Οι πλανητικές κινήσεις μπορούν να αποτελέσουν ένα ακόμα εμπειρικό τεστ.

 

Οι Andrei Gruzinov, Matias Zaldarriaga του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και ο Georgi Dvali υπολόγισαν ότι οι πρόσθετες διευθύνσεις ταλάντωσης των βαρυτονίων στις επιπλέον διαστάσεις θα προκαλούσαν μια μικρή αργή μετάπτωση στην τροχιά της Σελήνης. Κάθε φορά που η Σελήνη συμπληρώνει μια περιφορά, η κοντινότερη απόστασή της από τη Γη θα μετατοπίζεται περίπου κατά ένα τρισεκατομμυριοστό της μοίρας ή περίπου 0,5mm.

 

Η κίνηση αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτή από πειράματα με λέιζερ που ανακλώνται επί της Σελήνης σε κάτοπτρα που άφησαν εκεί οι αστροναύτες του Απόλλωνα. Τα τωρινά πειράματα μπορούν να καταγράψουν μεταπτώσεις μέχρι 1cm. Ο Eric Adelberger και οι συνεργάτες του στο πανεπιστήμιο της Washington πρότειναν τη χρήση πιο ισχυρών λέιζερ για να δεκαπλασιάσουν την ευαισθησία της μέτρησης. Διαστημικά παρατηρητήρια θα μπορούσαν επίσης να κοιτάξουν για παρόμοια μετάπτωση στην τροχιά του Άρη.

Αρχαία Ελληνική Γραμματεία: ΗΣΙΟΔΟΣ - Ἔργα καὶ Ἡμέραι (458-492)

Εὖτ᾽ ἂν δὴ πρώτιστ᾽ ἄροτος θνητοῖσι φανήῃ,
δὴ τότ᾽ ἐφορμηθῆναι, ὁμῶς δμῶές τε καὶ αὐτός,
460 αὔην καὶ διερὴν ἀρόων ἀρότοιο καθ᾽ ὥρην,
πρωὶ μάλα σπεύδων, ἵνα τοι πλήθωσιν ἄρουραι.
ἔαρι πολεῖν· θέρεος δὲ νεωμένη οὔ σ᾽ ἀπατήσει·
νειὸν δὲ σπείρειν ἔτι κουφίζουσαν ἄρουραν.
νειὸς ἀλεξιάρης, παίδων εὐκηλήτειρα.
465 Εὔχεσθαι δὲ Διὶ χθονίῳ Δημήτερί θ᾽ ἁγνῇ
ἐκτελέα βρίθειν Δημήτερος ἱερὸν ἀκτήν,
ἀρχόμενος τὰ πρῶτ᾽ ἀρότου, ὅτ᾽ ἂν ἄκρον ἐχέτλης
χειρὶ λαβὼν ὅρπηκι βοῶν ἐπὶ νῶτον ἵκηαι
ἔνδρυον ἑλκόντων μεσάβῳ. ὁ δὲ τυτθὸν ὄπισθε
470 δμωὸς ἔχων μακέλην πόνον ὀρνίθεσσι τιθείη
σπέρμα κατακρύπτων· εὐθημοσύνη γὰρ ἀρίστη
θνητοῖς ἀνθρώποις, κακοθημοσύνη δὲ κακίστη.
ὧδέ κεν ἁδροσύνῃ στάχυες νεύοιεν ἔραζε,
εἰ τέλος αὐτὸς ὄπισθεν Ὀλύμπιος ἐσθλὸν ὀπάζοι,
475 ἐκ δ᾽ ἀγγέων ἐλάσειας ἀράχνια, καί σε ἔολπα
γηθήσειν βιότου αἰρεόμενον ἔνδον ἐόντος.
εὐοχθέων δ᾽ ἵξεαι πολιὸν ἔαρ, οὐδὲ πρὸς ἄλλους
αὐγάσεαι· σέο δ᾽ ἄλλος ἀνὴρ κεχρημένος ἔσται.
Εἰ δέ κεν ἠελίοιο τροπῇς ἀρόῳς χθόνα δῖαν,
480 ἥμενος ἀμήσεις ὀλίγον περὶ χειρὸς ἐέργων,
ἀντία δεσμεύων κεκονιμένος, οὐ μάλα χαίρων,
οἴσεις δ᾽ ἐν φορμῷ· παῦροι δέ σε θηήσονται.
ἄλλοτε δ᾽ ἀλλοῖος Ζηνὸς νόος αἰγιόχοιο,
ἀργαλέος δ᾽ ἄνδρεσσι καταθνητοῖσι νοῆσαι.
485 εἰ δή κ᾽ ὄψ᾽ ἀρόσῃς, τόδε κέν τοι φάρμακον εἴη·
ἦμος κόκκυξ κοκκύζει δρυὸς ἐν πετάλοισι
τὸ πρῶτον, τέρπει δὲ βροτοὺς ἐπ᾽ ἀπείρονα γαῖαν,
τῆμος Ζεὺς ὕοι τρίτῳ ἤματι μηδ᾽ ἀπολήγοι,
μήτ᾽ ἄρ᾽ ὑπερβάλλων βοὸς ὁπλὴν μήτ᾽ ἀπολείπων·
490 οὕτω κ᾽ ὀψαρότης πρωιηρότῃ ἰσοφαρίζοι.
ἐν θυμῷ δ᾽ εὖ πάντα φυλάσσεο, μηδέ σε λήθοι
μήτ᾽ ἔαρ γινόμενον πολιὸν μήθ᾽ ὥριος ὄμβρος.

***
Κι αρχή₋αρχή που φαίνεται για τους θνητούς τού οργώματος η ώρα,
όρμησε τότε, συνάμα εσύ κι οι δούλοι σου,
460 και την ξερή και τη βρεγμένη γη να οργώσεις στου οργώματος την ώρα,
σπεύδοντας πολύ πρωί, για να ᾽ναι τα χωράφια σου καρπούς γεμάτα.
Την άνοιξη να βωλοκοπείς. Μα και η γη που οργώθηκε ξανά το θέρος δε θα σε διαψεύσει.
Σπείρε το νιάμα όσο ακόμη είναι ελαφρύ το χώμα του.
Το νιάμα προστατεύει απ᾽ το κακό και τους θεούς τούς τέρπει.
Ευχήσου στο Χθόνιο Δία και την αγνή τη Δήμητρα
ώριμο να βαραίνει της Δήμητρας το ιερό σιτάρι,
μόλις αρχίσεις τ᾽ όργωμα, όταν την άκρη της λαβής του αρότρου
πιάνεις με το χέρι και τη βουκέντρα στα νώτα κατεβάζεις των βοδιών,
καθώς τραβάν με το ζυγόλουρο τον δρύινο πάσσαλο.
470 Κι ο δούλος λίγο πίσω, κρατώντας τσάπα, στα πουλιά να δίνει κόπο
τους σπόρους καλοκρύβοντας. Γιατί ᾽ναι άριστη η τάξη στις δουλειές
για τους θνητούς, μα η αταξία κάκιστη.
Μ᾽ αυτό τον τρόπο θα έγερναν προς τη γη τα στάχυα από το μέστωμα,
αν έδινε αργότερα ο ίδιος ο Ολύμπιος Δίας ωρίμασμα καλό.
Και τότε τις αράχνες απ᾽ τα αγγεία σου θα σάρωνες. Κι ελπίζω
εσύ να χαίρεσαι σαν παίρνεις απ᾽ το βιος που μες στο σπιτικό σου θα ᾽ναι.
Κι όλος ευημερία στη λαμπερή την άνοιξη θα φτάσεις, δίχως τους άλλους
να κοιτάς. Και την ανάγκη σου άνθρωπος άλλος θα ᾽χει.
Μ᾽ αν στο ηλιοστάσιο τη θεία γη οργώσεις,
480 θα θερίσεις καθιστός και με το χέρι σου χερόβολα μικρά θ᾽ αδράχνεις,
μέσα στη σκόνη θα δεματιάζεις το ένα στάχυ ανάποδα στο άλλο, δίχως να χαίρεσαι πολύ,
και σε κοφίνι θα τα κουβαλήσεις. Λίγοι θα σε θαυμάσουν.
Άλλοτε κι άλλος είναι του Δία, που την αιγίδα του βαστά, ο νους,
και είναι δύσκολο στους θνητούς ανθρώπους να τον εννοήσουν.
Μα κι αν αργά οργώσεις, αυτή τη γιατρειά θα μπορούσες να ᾽βρεις:
τότε που ο κούκος μέσα απ᾽ τα φύλλα της βαλανιδιάς πρώτη φορά λαλεί,
και τέρπει τους θνητούς πάνω στη δίχως όρια γη,
μακάρι να βρέξει τότε ο Δίας την τρίτη μέρα, δίχως να σταματά,
και δίχως το νερό να ξεπερνά τη χηλή απ᾽ το βόδι, ούτε να υπολείπεται.
490 Μ᾽ αυτό τον τρόπο το όργωμα που έγινε αργά ισοφαρίζει το πρώιμο όργωμα.
Μες την καρδιά σου φύλαγε σωστά τα πάντα: μη σου ξεφύγει
η άνοιξη η λαμπρή που έρχεται, ούτε η βροχή στην ώρα της.