Εδώ είναι το ταξίδι

Ο καθένας έχει το δικό του ταξίδι. Λόγος σύγκρισης δεν υπάρχει κι είναι τελείως άτοπος. Το ταξίδι του άλλου δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο από το δικό σου, ευκολότερο ή δυσκολότερο. Είναι απλά το δικό του. Εξ άλλου τα φαινόμενα απατούν. Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις την πραγματικότητα μιας άλλης ψυχής εάν δεν έχεις περπατήσει με τα δικά της παπούτσια. Μόνο εικασίες μπορείς να κάνεις.

Κι έρχεται μια μέρα που καλείσαι να πεις το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι.
Κι αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με αποφάσεις που πρέπει να πάρεις, όσο με ποιότητες που καλείσαι να υποστηρίξεις.
Για παράδειγμα το μεγάλο Όχι, μπορεί να είναι ένα συνειδητό Όχι στο φόβο και το μεγάλο Ναι, ένα Ναι στην ζωντανή εμπειρία του ζην.

Κι έρχεται μια στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’αφήσεις…
Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και τις παλιές ιδέες, καταστάσεις, βιώματα και πεποιθήσεις που σε κρατάνε κολλημένο στο παρελθόν. Μαζί και τη νοσταλγία για τον … θάνατο. Δηλαδή το παρελθόν, το νεκρό βάρος του παρελθόντος που δε ζει πια και δεν έχει πλέον τίποτα να σου προσφέρει αλλά αντίθετα σου στέκει εμπόδιο.

Όσο για το με ποιους θα πας;
Μα με τη ροή!
Τη ζωντανή ροή της ζωής συλλέγοντας το νέκταρ του κάθε Σήμερα…

Καθένας έχει το δικό του ταξίδι. Κι αντί οι εκάστοτε συνθήκες να τον σέρνουν, είναι προσωπική απόφαση να γίνει ένας σύγχρονος αναζητητής μιας ζωής με νόημα λέγοντας το μεγάλο Ναι στην συναρπαστική περπέτεια της Ύπαρξης.

Σκέψη, Τι είναι και Πώς δημιουργείται

Οι άγνωστες πλευρές της σκέψης

Ο όρος σκέψη μπορεί να αναφέρεται στις ιδέες ή τη διάταξη των ιδεών (αλληλουχία) που προκαλείται από τη νόηση, στην τέχνη της παραγωγής σκέψεων, ή στη διαδικασία της παραγωγής σκέψεων.

Παρά το γεγονός ότι η σκέψη αποτελεί μία θεμελιώδης δραστηριότητα του ανθρώπου κοινή σε όλους, δεν υπάρχει μία γενικά αποδεκτή συμφωνία για το τι είναι ή το πώς δημιουργείται.

Οι ερευνητές αναζητούν τη φύση της ανθρώπινης σκέψης. 

   . Τι είναι οι σκέψεις;

   . Μετρήσιμα ηλεκτρικά ρεύματα στον εγκέφαλο;

   . Πυροτεχνήματα ανάμεσα στα νευρικά κύτταρα του κρανίου μας; . Τι βρίσκεται πίσω από το παιχνίδι της ζωής; . Τι εμψυχώνει και καθοδηγεί τις σκέψεις μας;

   . Ποιές είναι οι συνέπειες των σκέψεων;

Το πιο σπουδαίο πρόβλημα του πολιτισμού είναι να μάθει στον άνθρωπο να σκέφτεται __ Έντισον Τ.

Η ανεξαρτησία της σκέψης είναι η πιο αριστοκρατική υπερηφάνεια __ Πλάτων

Είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε. Όλη μας η ύπαρξη καθορίζεται από τις σκέψεις μας. Με τις σκέψεις μας φτιάχνουμε τον κόσμο. __ Ντχαμαπάντα

Αργά να σχηματίζεις γνώμη, μα υπερασπίσου την σαν κάστρο. __ Γκάντι Μαχάτμα

Πρέπει να φροντίζεις να σκέφτεσαι πολύ και όχι να μαθαίνεις πολλά. __ Δημόκριτος

Ποτέ σου να μην πιστέψεις πως η ισχυρογνωμοσύνη είναι ανώτερη από τη λογική σκέψη. __ Αισχύλος

Είναι ίδιον του καλλιεργημένου η ικανότητα να επεξεργάζεται μια ιδέα χωρίς να την αποδέχεται. __ Αριστοτέλης

Αντιρρήσεις, επικρίσεις, εμπαιγμοί, ανώδυνες καχυποψίες, είναι δείγματα υγείας. Ο,τιδήποτε ξεπερνά τα όρια, ανήκει στη δικαιοδοσία της παθολογίας __ Νίτσε

Όταν κάνεις τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέφτονται, θα σε λατρεύουν. Όταν τους κάνεις να σκέφτονται πραγματικά, θα σε μισήσουν. __ Μάρκαμ

Εντυπωσιακά αποτελέσματα για τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου φέρνει μία νέα έρευνα καθηγητών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, κατόρθωσαν να αποκωδικοποιήσουν την ανθρώπινη σκέψη!

Συγκεκριμένα, για πρώτη φορά νευροεπιστήμονες μετέτρεψαν εγκεφαλικά κύματα σε ήχους κατανοητούς από τον άνθρωπο. Το πείραμα διεξήχθη κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης 15 ασθενών με σοβαρή επιληψία. Την ώρα της επέμβασης οι ασθενείς έπρεπε να είναι ξύπνιοι και να ακούσουν για λίγα λεπτά διάφορες λέξεις.

Οι ερευνητές τοποθέτησαν ηλεκτρόδια σε διάφορες περιοχές στον εγκέφαλό τους και κατέγραψαν ποια εγκεφαλικά κύματα προκαλούσαν οι συγκεκριμένες λέξεις.

Στη συνέχεια με συγκεκριμένο πρόγραμμα υπολογιστή που σχεδίασαν γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό κατάφεραν να μετατρέψουν αυτά τα εγκεφαλικά κύματα σε ήχους που δεν διέφεραν και πολύ από τις λέξεις που άκουγαν οι ασθενείς.

Το σήμα που κατέγραφε ο υπολογιστής ήταν πιο καθαρό από το ηλεκτρόδιο της άνω κροταφικής έλικας, περιοχής που γνωρίζουμε ότι ενεργό ρόλο στη μηχανισμό ακοής.

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η συγκεκριμένη μέθοδος μπορεί να αποδώσει στο μέλλον σε ασθενείς που βρίσκονται σε κώμα η πάσχουν από το Σύνδρομο Εγκλεισμού, ενώ άλλοι συνάδελφοί τους επισημαίνουν ότι ίσως αυτό είναι το ξεκίνημα μια εποχής στην οποία θα μπορούμε να διαβάσουμε την ανθρώπινη σκέψη.

Οι Αμερικανοί νευροεπιστήμονες χαρακτήρισαν «ανοησίες» αυτές τις σκέψεις αφού για να πετύχουν ό,τι πέτυχαν, έπρεπε να έχουν τον ασθενή με το κεφάλι του ανοιχτό !

 

 

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ Η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τα κοινωνικά φαινόμενα δεν διαφέρουν σε τίποτα απο τα βιολογικά και οι νόμοι που ισχύουν είναι οι ίδιοι.
Επομένως όποιος σχεδιάζει και προτείνει νέα κοινωνικοοικονομικά συστήματα πρέπει να τους έχει υπ' όψιν για να ξέρει αν αυτό που προτείνει είναι βιώσιμο ή όχι .

Ιδού οι νόμοι που ισχύουν στα βιολογικά συστήματα: 

1) ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ . Εάν ένα οικοσύστημα δεν κάνει πλήρη ανακύκλωση υλικών σύντομα θα πεθάνει απο έλλειψη πρώτων υλών . Το "οικοσύστημα" που ίδρυσε η νέ τάξη έχει άθλιες επιδόσεις στον τομέα της ανακύκλωσης πρώτων υλών γι' αυτό και η κατάρρευσή του είναι πολύ πιθανή .

2) ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ . Εάν δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου με αυτά που βρίσκονται κοντά σου (μέχρι εκεί που φτάνουν τα χέρια σου) έχεις δύο επιλογές: Ή θα αλλάξεις τις ανάγκες σου ή θα μεγαλώσεις τα χέρια σου! Εάν δεν κάνεις ούτε το ένα ούτε το άλλο θα πεθάνεις .
Το οικοσύστημα της  νέας τάξης παίρνει "μηδέν" στην αυτάρκεια . Αναγκάζεται συνεχώς να μεγαλώνει τα χέρια του ( να υποτάσσει άλλες κοινωνίες ) για να αποκτά πρώτες ύλες . Αυτοί οι πόλεμοι όμως το εκθέτουν σε κινδύνους . Δημιουργούν εχθρούς .

3) ΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ. Σε ένα οικοσύστημα υπάρχουν πολλά είδη φυτών , φυτοφάγων , σαρκοφάγων κλπ . Υπάρχει λόγος γι' αυτο : Εάν το κλίμα αλλάξει κάποιο απο όλα ( που σήμερα είναι περιθωριακό ) θα αντέξει στις νέες συνθήκες και η ζωή θα συνεχιστεί .
Εφαρμογή στην κοινωνία : Μην εξοντώνεις τους Νεστοριανούς , τους μονοφυσίτες, τους παγανιστές , τους ουτοπιστές και γενικά όσους ξεφεύγουν απο την κυρίαρχη ιδεολογική γραμμή (δηλαδή ΜΗΝ μιμείσαι το Βυζάντιο και τον Στάλιν ). Δώσε σε όλους μια γωνίτσα να υπάρχουν. Αν αλλάξουν οι συνθήκες μπορεί αυτή η μειονότητα να σου δώσει πολύτιμες ιδέες για την επιβίωση . Μην φοβάσαι τις "αιρετικές" μειονότητες . Δώσε τους έναν χώρο να δημιουργήσουν την δική τους κοινωνία (χωρίς χρηματοδότηση απο προξενεία !) . Το πιό πιθανό είναι να διαλυθούν απο τις εσωτερικές αντιφάσεις τους . Αν καταφέρουν να επιβιώσουν θα έχεις πετυχημένες ιδέες να αντιγράψεις !
Η  νέα τάξη ( πιστός συνεχιστής του Βυζαντίου και του Στάλιν ) παραβαίνει βάναυσα αυτό τον νόμο: Όλοι θα αναμιχθείτε για να γίνετε μια ομοιόμορφη φυλετική σούπα , όλοι θα ζείτε σε πολυκατοικίες , όλοι θα τρώτε fast food , όλοι θα φοράτε τζήν και όλοι θα ακούτε την ίδια μουσική !

4) ΣΥΜΒΙΩΣΗ . Ό,τι δεν μπορείς να το κάνεις μόνος , κάνε το με έναν συνεταίρο . Φρόντισε καί οι δύο να βγείτε κερδισμένοι .
Τα μηρυκαστικά δεν έχουν ένζυμα που να διασπούν την κυτταρίνη . Φιλοξενούν όμως στο πεπτικό τους σύστημα βακτήρια και μήκυτες που έχουν τέτοια ένζυμα .
Όλο το σύνολο των πολυκύτταρων οργανισμών ζεί χάρις στην συμβίωση με μονοκύτταρους οργανισμούς που έχουν ικανότητα σύλληψης του ατμοσφαιρικού αζώτου .
Εφαρμογή στην κοινωνία : Ακούγονται προτάσεις για νέες κοινωνίες όπου τα άτομα θα συνεργάζονται (χωρίς ίχνος εγωϊσμού) όπως τα κύτταρα σε έναν πολυκύτταρο οργανισμό . Αυτό δεν σημαίνει οτι αναγκαστικά πρέπει να εξοντωθούν όλοι οι σημερινοί άνθρωποι που συμπεριφέρονται εγωϊστικά σαν μονοκύτταροι οργανισμοί . Μπορούν να αναλάβουν τις "βρώμικες" δουλειές ( πχ ορυχεία ) με αντάλλαγμα την ικανοποίηση των εγωϊστικών επιθυμιών . 'Ετσι όλοι θα είναι κερδισμένοι .
Παράδειγμα εγωϊστικής επιθυμίας: Θέλω να αναθρέψω παιδιά για τα οποία θα είμαι σίγουρος οτι θα είναι απο το ΔΙΚΟ ΜΟΥ DNA .
Παράδειγμα ατόμου που συμπεριφέρεται σαν κύτταρο πολυκύτταρου οργανισμού: Θα αναθρέψω όποιο παιδί μου δώσει η κοινωνία χωρίς να ρωτώ αν είναι απο το δικό μου DNA . Δίνω στην κοινωνία το δικαίωμα να αναπαράγει μόνο τα καλύτερα μέλη της .
Η  νέα τάξη  καταργεί την ποικιλότητα . Επομένως καταργεί το θεμέλιο της συμβίωσης .

Πόση ποικιλότητα μπορεί να ανεχθεί μια κοινωνία; Μπορεί να ανεχθεί τεράστια ποικιλομορφία υπο έναν όρο: Να μπορεί να ΣΥΜΒΙΩΝΕΙ με την υπόλοιπη κοινωνία . Δηλαδή η κάθε μειονότητα να προσφέρει κάτι που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ να το προσφέρει .
Μειονότητα που βλάπτει το σύνολο εξοντώνεται .
Αυτό ας το προσέξουν οι αριστερολάγνοι-μεταναστολάγνοι : Οι μουσουλμάνοι μετανάστες που υποδέχεστε με χαρά είναι ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ή ΠΑΡΑΣΙΤΑ ; ( υπ' όψιν οτι το παράσιτο σκοτώνει τον οργανισμό και μετά πεθαίνει και αυτό διότι δεν είναι ικανό να ζήσει μόνο του ! )

5) ΔΑΡΒΙΝΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ . Όλοι μπαίνουν στην αρένα. Μόνο ο καλύτερος επιζεί .
Για εμάς που σχεδιάζουμε και προτείνουμε νέες μορφές κοινωνιών αυτό έχει μεγάλη σημασία. Οι ΙΔΕΕΣ , στην κοινωνία που προτείνουμε , πρέπει να κυκλοφορούν ανεμπόδιστα (να μπαίνουν στην αρένα) . Μόνο η καλύτερη θα επιβιώσει . Όσο πιο πολλές ιδέες κυκλοφορούν , τόσο καλύτερη θα είναι η ιδέα-πρωταθλητής που θα επιβιώσει .
Η  νέα τάξη δεν αφήνει όλες τις ιδέες να ακουστούν απο τα ΜΜΕ ( να μπούν στην αρένα ) . Υπάρχουν ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ .
Πχ απαγορεύεται να αρνηθείς το "ολοκαύτωμα" των περιουσίων ! Απαγορεύεται να δηλώσεις οτι υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες (πνευματικά ) φυλές ! Απαγορεύεται να πιστεύεις σε "συνωμοσίες" !

6) ΜΙΜΙΔΙΑ : Μιμίδια είναι οι πετυχημένες ιδέες . Αυτές οι ιδέες που ο αντίπαλος ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να τις αντιγράψει αλλιώς δεν τα βγάζει πέρα μαζί σου . Η αιμοσφαιρίνη είναι μιμίδιο για τους οργανισμούς υψηλής ισχύος . Όποιος δεν έχει κάποια μορφή αιμοσφαιρίνης είναι καταδικασμένος .
Μια κοινωνία που επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών , παράγει μιμίδια .

7) ΕΝΤΡΟΠΙΑ : Οργανισμοί χαμηλής εντροπίας (πχ άνθρωπος ) μπορούν να εφευρίσκουν άμυνες ενάντια σε μεγαλύτερη ποικιλία κινδύνων απο ότι οι οργανισμοί υψηλής εντροπίας ( πχ ψάρι ) .
Μια κοινωνία χαμηλής εντροπίας νικά τις κοινωνίες υψηλής εντροπίας.

8) ΘΕΩΡΙΑ ΠΑΙΓΝΙΩΝ : Η στρατηγική "Μία σου και μία μου" ή αλλιώς "Μοιράζομαι μαζί σου το ψωμί μου αρκεί να μου αποδείξεις οτι είσαι φίλος" είναι ελαφρώς καλύτερη από την στρατηγική "Τρώω ολόκληρο το ψωμί μόνος και οι υπόλοιποι να πάτε να κόψετε τον λαιμό σας". Η στρατηγική "Μοιράζομαι το ψωμί μου μαζί σου χωρίς να ζητώ αποδείξεις φιλίας" οδηγεί κατ' ευθείαν στον θάνατο !
Οι μεταναστολάγνοι (που ακολουθούν την τρίτη στρατηγική) ας το διαβάσουν με προσοχή αυτό !

Όλοι αυτοί οι νόμοι ισχύουν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στα οικοσυστήματα. Παρόμοια και μια κοινωνία που θέλει να επιβιώσει πρέπει να τους τηρεί όλους ταυτόχρονα .

Επομένως , εάν με ρωτάτε τί είδους κοινωνία θα ήθελα η απάντηση είναι προφανής:
Θέλω μια κοινωνία ΧΑΜΗΛΗΣ ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ .
Και για να είναι χαμηλής εντροπίας πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν της την θεωρία Παιγνίων , να επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΙΑ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ , να παράγει μιμίδια , να εφαρμόζει την Δαρβινική Επιλογή και την ανακύκλωση , να ευνοεί την συμβίωση και την ποικιλότητα . Να έχει ΑΡΙΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ με την Αυτάρκεια .

Θα προσέξατε οτι μέσα στο κείμενο δεν εμφανίζονται οι λέξεις "ουμανιστική" , "ανθρωπιστική" , "δημοκρατική" .
Αυτές οι λέξεις δεν έχουν σχέση με την ψυχρή επιστημονική λογική . Μια κοινωνία χαμηλής εντροπίας σε άλλα μέλη της μπορεί να φαίνεται δημοκρατική και σε άλλα όχι . Κάποια μέλη της μπορεί να τα φροντίζει ιδιαίτερα και άλλα όχι τόσο πολύ .

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ( ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ !

Η κοινωνία χαμηλής εντροπίας όμως είναι αθάνατη κοινωνία και δεν βιώνει καταστροφές και ήττες . Επομένως είναι η πιο ευχάριστη που μπορεί να υπάρξει με βάση τους νόμους του Σύμπαντος όπου ζούμε .
Μια κοινωνία υψηλής εντροπίας χαρίζει άφθονες ηδονές στην μία γενιά και τον όλεθρο στην επόμενη.

---------------------------------
ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Γιατί ναυάγησε η αρχαία Αθηναίων Πολιτεία ; Διότι δεν υπάκουσε σε δύο από αυτούς τους νόμους :

ΔΑΡΒΙΝΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ : Το λιοντάρι που βλέπουμε να κόβει βόλτες στην σαβάννα δεν βρέθηκε εκεί τυχαία . Το DNA του επι χιλιετίες έδινε εξετάσεις και έπαιρνε πάντα άριστα . Και το ίδιο το λιοντάρι ήταν το υγιέστερο της γενιάς του , και οι γονείς του και οι παππούδες του και οι προπαππούδες του κλπ . Απέδειξε οτι είναι άξιο για μια θέση στην σαβάννα .
Στην Αθηναίων Πολιτεία ο ανόητος είχε ισότιμη ψήφο με τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη !
Για στάσου ρε φίλε ! Τί έκανες για να ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ οτι δικαιούσαι ισότιμη με αυτούς ψήφο ; ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ! Απλώς γεννήθηκες απο Αθηναίους γονείς .

ΣΥΜΒΙΩΣΗ : Το εγκεφαλικό κύτταρο καταναλώνει 8,65 φορές περισσότερη τροφή απο το μέσο σωματικό κύτταρο . Παρ' όλα αυτά δεν μπορούμε να το κατηγορήσουμε οτι "εκμεταλλεύεται" τα άλλα κύτταρα ή οτι τα "καταδυναστεύει" . Απλώς κάνει μια εργασία εξ' ίσου σπουδαία με τις εργασίες των άλλων κυττάρων που όμως απαιτεί 8,65 φορές περισσότερη ενέργεια . Όταν χρειαστεί δέχεται να πληρωθεί λιγότερο για να ωφεληθούν άλλα κύτταρα .
Δοκιμάστε να κάνετε μια δύσκολη πνευματική εργασία μετά απο 8 ώρες σκάψιμο στο χωράφι . Δεν θα τα καταφέρετε . Ο εγκέφαλος δεν λαμβάνει αρκετή τροφή διότι αυτή διοχετεύεται στα μυϊκά κύτταρα που πρέπει να επισκευάσουν τις βλάβες τους .
Τα εγκεφαλικά κύτταρα ΣΥΜΒΙΩΝΟΥΝ με τα υπόλοιπα κύτταρα . Στην συμβίωση ισχύει ο κανόνας "ΟΛΟΙ πρέπει να βγαίνουμε κερδισμένοι" .
Οι πλούσιοι όμως στην αρχαία Αθήνα δεν συμβίωναν με τους φτωχούς . Συμβίωση θα σήμαινε οτι τον επιπλέον πλούτο τους θα τον αφιέρωναν σε κατασκευή τριήρων , σε εκτροφή αλόγων για τον στρατό , σε κατασκευή πανοπλιών κλπ .
Όμως μόνο ένα κλάσμα του ιδιωτικού πλούτου διοχετευόταν σε τέτοιες χορηγίες . Ένα σημαντικό μέρος του πλούτου διοχετευόταν σε υφάσματα απο την Φοινίκη , χρυσό απο την Ινδία , σμύρνα απο την Αραβία κλπ .
Οι πλούσιοι δεν συμβίωναν αλλά ΠΑΡΑΣΙΤΟΥΣΑΝ πάνω στους φτωχούς .

Ένα λαμπρό μυαλό έχει την ζεστασιά που του αρκεί

Ένα λαμπρό μυαλό έχει την ζεστασιά που του αρκεί, διαβάζει μέσα από τις νοητές γραμμές που του δίνουν την επάρκεια να σταθμίσει και να ισορροπήσει το χάος που διακρίνει την ανθρώπινη φύση. Με μια επικουρική και αισθητική ενάργεια διαλέγει τις οδούς διαφυγής και πράττει το δέον.

Η αντιστοίχιση του μερικού στο σύνολο που εμπεριέχεται είναι μια ενότητα που διαρκεί και μεταλλάσσει τις οντότητες μέσω της ανάγκης.

Ένα λαμπρό μυαλό προσπαθεί να φωτίσει το σύνολο μέσω της προσφοράς και να παραμείνει σιωπηλό εκεί που εννοεί ότι δεν υφίσταται δράση και επεξεργασία.

 Η απόδειξη με φιλοσοφικούς, ολικούς όρους της συνέχειας της φυλής έγκειται στην αναζήτηση του γένους που δρα μερικά προς όφελος του συνόλου, δηλαδή δρα με ανιδιοτέλεια δίνοντας στην σκέψη της ανθρωπότητας την μαγιά που θα πλάσσει το μετέπειτα ζυμάρι του ανθρώπινου πολιτισμού.

Η μελέτη και ο καθημερινός πνευματικός άθλος είναι η διάκριση των οντοτήτων που απαρτίζουν το σύνολο ως εικόνων ένθεων και απαραίτητων ακόμα και εντός της περιορισμένης αντιλήψεως τους.

Η διάκριση προΰποθέτει περιόδους ησυχασμού και εκτονώσεως οι οποίες επιλέγονται σύμφωνα με την κατά μέρους ειδική ψυχοσύνθεση και δεν μαζοποιούνται σε προκατασκευασμένα θεάματα που άγουν τα χαμηλά δονητικά κέντρα σε μόνιμη ενασχόληση.

 Η διάκριση ως πνευματικό απόκτημα είναι μια αυτόματη διαδικασία και άγει τα επιμέρους με ασφαλή τρόπο-μέθοδο στην βαθύτερη κατανόηση του συνόλου, δηλαδή στην πορεία προς τα ανώτερα δονητικά κέντρα που συντελούν προς την πορεία της ενότητας και της πνευματικής ουδετερότητας. Πάντα το μέτρο μας οδηγεί στο επαρκές και μας δίνει μια κατεύθυνση που δεν λανθάνει.

Ως μια μικρή απάντηση – σκέψη στους αρνητές της συνέχειας του Ελληνισμού φυλετικά. Η μικρή σε εύρος αυτή απάντηση στοχεύει τους ημιμαθείς και επιτήδειους που μιλούν, ενώ θα έπρεπε να σιωπούν, και να παραδεχτούν την άγνοια τους ως ένα πρώτο βήμα που θα τους οδηγήσει στο σύνολο, όχι στην προσωπική τους στάνη-βασίλειο.

Το “Εμείς”

Το “Εμείς” του Γεβγένι Ζαμιάτιν (1921) είναι το μυθιστόρημα προπομπός των δυστοπικών μυθιστορημάτων του 20ού αιώνα.

Ο Όργουελ άρχισε να γράφει το 1984 λίγο μετά την ανάγνωσή του και ακολούθησαν ο Χάξλεϊ με τον “Θαυμαστό Κόσμο” (1932) και ο Μπράντμπερι με το “Fahrenheit 451″ (1954). Επηρέασε το “Anthem” της Ayn Rand, το “The Dispossessed” της Ursula Le Guin και, έμμεσα, τον Κουρτ Βόνεγκατ στο “Ο πιανίστας”.

«Στο “Εμείς” μολονότι οι ήρωες είναι ανώνυμοι Αριθμοί, ο καθένας απ’ αυτούς δεν παύει να είναι μια ξεχωριστή πραγματικότητα, πειστικά και συγκινητικά ζωντανή. Είναι επίσης μια μελέτη της κοινωνίας που ισχυρίζεται ότι βασίζεται αποκλειστικά στον αμιγή ορθολογισμό-και ως εκ τούτου μετατρέπεται σε θανάσιμη, απάνθρωπη, παράλογη. Το “Εμείς” είναι επίσης μια βαθιά συγκινητική ανθρώπινη τραγωδία, μια μελέτη των διαφορετικών μορφών που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη αγάπη».
Στις πιο κλασσικές από τις δυστοπίες αυτές, περιγράφεται ένα ιεραρχικό κράτος-κοινωνία που ελέγχεται από έναν ηγέτη, ένα κόμμα ή κάποια εταιρεία. Οι άνθρωποι υφίστανται ολοκληρωτική προπαγάνδα, εκπαίδευση κι επιτήρηση, ώστε να λατρεύουν το κράτος και την κυβέρνηση και να είναι ευχαριστημένοι από την ποιότητα ζωής τους. Επικρατεί αυστηρή ομοιομορφία μεταξύ των πολιτών και οι αμφισβητίες ή οι διαφορετικοί εξοστρακίζονται.
Ο περιθωριακές κοινότητες και η ανεκμετάλλευτη φύση συνεχίζει να υπάρχει, αλλά αντιμετωπίζεται με αποστροφή, ενώ τα παραδοσιακά στοιχεία θεωρούνται πρωτόγονα. Παντού εφαρμόζεται ένα άτεγκτο σύστημα τιμωρίας της παρέκκλισης. Τέλος, παντού κυριαρχεί η φιγούρα του ρομαντικού ήρωα που αμφισβητεί αυτή την κοινωνική πραγματικότητα.
Κοινό συμπέρασμα στα δυστοπικά έργα, είναι ότι ο μεγαλύτερος και τελικά ανίκητος εχθρός όλων των ολοκληρωτισμών είναι ο έρωτας, αυτή η πυρηνική επαναστατική πράξη που εναντιώνεται σε κάθε σύστημα εχθρικό προς τη ζωή. Σε τέτοιες καταστάσεις, ο έλεγχος των απρόβλεπτων ανθρώπων επιτυγχάνεται μέσα από την επιβολή της επιφανειακής λογικής και το ξερίζωμα του συναισθηματικού κόσμου. Ο Θεός Λόγος, όμως, τα βρίσκει σκούρα με τον έρωτα.
Το πιο απείθαρχο των συναισθημάτων αποδεικνύεται αθάνατο και ξεφυτρώνει εκεί που δεν μπορούν να προβλέψουν οι ολοκληρωτικοί λογισμοί του καθεστώτος. Πώς μπορεί να μετατραπεί σε δουλικό αυτόματο ένας άνθρωπος, όταν δίνεται ολόψυχα και «ελέγχεται» από κάποια άλλη απρόβλεπτη ψυχή;

Το τελευταίο προπύργιο των συναισθημάτων κρατάει γερά.
Οι άνθρωποι, μέσω του έρωτα, δημιουργούν ένα αλληλέγγυο δίκτυο των ψυχών
τους, οι οποίες διατηρούν τη συνοχή τους και, εντέλει, την υπόστασή τους, όσο ερωτεύονται.

Ο εξουσιαστής έχει μόνο μία λύση
Στη θέση του έρωτα να φυτέψει στο μυαλό των υπηκόων την αγάπη για το καθεστώς. Τα όπλα του, όμως, πλήττουν μόνο το μυαλό, αυτό που προσφέρει είναι μια φτηνή απομίμηση και ορισμένα διεισδυτικά βλέμματα θα διακρίνουν πάντα τα κακέκτυπα και θα τ’ απορρίπτουν.

«Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατό οι αρχαίοι να μην έβλεπαν ότι η λογοτεχνία και η ποίησή τους ήταν εντελώς ανόητες. Η τεράστια, μεγαλειώδης δύναμη του λογοτεχνικού πάγου ξοδεύτηκε για το τίποτα. Είναι απλώς γελοίο – οποιοσδήποτε έγραψε οτιδήποτε του κατέβαινε στο κεφάλι. Είναι τόσο ανόητο και γελοίο όσο και το ότι άφηναν τον ωκεανό να χτυπάει αποβλακωμένα την ακτή, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ενώ τα εκατομμύρια χιλιογραμμόμετρα ενέργειας που ήταν κλειδωμένα στα κύματα δεν έκαναν τίποτ’ άλλο από το να ενισχύουν τα αισθήματα των ερωτευμένων.
Εμείς πήραμε το γλυκό τίποτα των κυμάτων και το μετατρέψαμε σε ηλεκτρισμό… πήραμε το τρελό, αφρισμένο τέρας και το μετατρέψαμε σε κατοικίδιο ζώο. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δαμάσαμε και θέσαμε υπό έλεγχο την πάλαι ποτέ άγρια φύση της ποίησης. Σήμερα, η ποίηση δεν είναι πια το αναιδέστατο τραγούδι ενός αηδονιού αλλά μια κρατική υπηρεσία. 

Σήμερα, η ποίηση είναι χρήσιμη».

Το τέρας του άγχους

Το τέρας που ονομαζόταν άγχος
Ο Μίλαν Κούντερα είπε κάποτε πως η πηγή του άγχους βρίσκεται στο μέλλον κι αν μπορείς να κρατήσεις το μέλλον έξω από το μυαλό σου, τότε μπορείς να ξεχάσεις και τις στεναχώριες σου. Αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να το κάνεις πράξη; Πόσες φορές δεν αισθανόμαστε έναν κόμπο στο στομάχι ή μια πνιγμονή περιμένοντας να συμβεί ένα γεγονός που στη χειρότερη περίπτωση έχουμε φανταστεί απλώς μια εκδοχή μιας άσχημης κατάληξης του γεγονότος αυτού; Τελικά τι είναι το άγχος; Με ποιον τρόπο μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό; Μήπως πρόκειται για συνέπεια αυθυποβολής;

Συμπτώματα άγχους
Πρώτα απ’ όλα, η λέξη άγχος ετυμολογικά προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «άγχω» που σημαίνει πνίγω εξού και το «πνίξιμο» που νιώθουμε στις περισσότερες των περιπτώσεων ή σε κρίσεις κάποιας αγχώδους διαταραχής. Αυτό το «πνίξιμο» αποτελεί και το κύριο γνώρισμα. Άλλες ενδείξεις είναι το κοιλιακό άλγος, οι ταχυκαρδίες, η έντονη εφίδρωση, η ανάγκη για ούρηση, το τρέμουλο και σε περιπτώσεις όπου βιώνουμε μια έντονη κρίση παρατηρούμε νευρικές, σεξουαλικές διαταραχές, διαταραχές στον ύπνο, κόπωση, ακόμα και κατάθλιψη.

Το άγχος κατά το παρελθόν
Αν γυρίσουμε τον χρόνο αρκετά πίσω στο μακρύ παρελθόν, θα δούμε πως το άγχος ή αλλιώς stress, δημιουργήθηκε ως ένας μηχανισμός άμυνας που έθετε σε εγρήγορση οποιονδήποτε άνθρωπο ερχόταν αντιμέτωπος με κάποιο πιθανό κίνδυνο. Στην εποχή μας σίγουρα δεν ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με τον κίνδυνο μη μας επιτεθεί κάποια τίγρης ή ένα μαμούθ σε ανύποπτο χρόνο. Ωστόσο, αρκετοί άλλοι παράγοντες στη σύγχρονη εποχή μας συνεισφέρουν στην εκδήλωσή του και διαφέρει κατά πολύ από το λεγόμενο «δημιουργικό άγχος».
Σε λογικά πλαίσια το stress μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε πιο παραγωγικοί, ενεργητικοί, αποτελεσματικοί (δημιουργικό άγχος). Το πρόβλημα έρχεται όταν η κατάσταση αυτή ξεφεύγει από τον έλεγχό μας και μας προκαλεί τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα.

Αίτια εκδήλωσής του
Ο φόβος, ο θυμός και η απογοήτευση για την ύπαρξη ή την κατάληξη ενός προβλήματος που αντιμετωπίζουμε, είναι αιτίες που οφείλονται στην εκδήλωση του. Άλλες αιτίες είναι συχνά κάποια φάρμακα, ψυχολογικοί παράγοντες (φοβίες και εμμονές), διαταραχές ορμονών και ελλείψεις βιταμινών.

Δυνατότητα επίτευξης δημιουργικού άγχους
Το να απαλλαγεί κανείς από το άγχος είναι μάλλον ανέφικτο, καθώς ένας τέτοιος μηχανισμός μπορεί τόσο να μας προφυλάξει από πιθανές δυσάρεστες καταστάσεις, όσο και να βοηθήσει να πετύχουμε όμορφους στόχους στη ζωή μας. Ωστόσο, έχουμε τη δυνατότητα να μείνουμε απλά στο επίπεδο όπου θα αποτελεί μια υγιή καθ’ όλα κατάσταση.
Ο αθλητισμός, ο διαλογισμός, το μασάζ, η αγάπη και η υποστήριξη της οικογένειας, των φίλων και των κατοικίδιών μας, η στήριξη ενός ψυχολόγου, ψυχοθεραπευτής, αλλά κυρίως η επιμονή και η εξάσκηση στη θετική σκέψη, μπορούν να λειτουργήσουν ως μηχανισμοί διαχείρισης και τελικά αντιμετώπισης όλων των δυσάρεστων καταστάσεων που προαναφέραμε.
Το άγχος μπορεί να έχει θετική επίδραση στη ζωή μας, αν εμείς μάθουμε τον τρόπο. Να θυμάστε ότι «το άγχος δεν αδειάζει το αύριο από τις λύπες του, αλλά αδειάζει το σήμερα από τη δύναμή του» (Charles Haddon Spurgeon, Βρετανός ιεροκήρυκας). Ας διεκδικήσουμε ό, τι επιθυμούμε, χωρίς αυτό να μας κοστίζει!

Γιατί δεν αντιδρούμε

Μπανάνα, χιμπατζήδες και παγωμένο νερό
Γιατί δεν αντιδρούμε στις συνεχείς πιέσεις που δεχόμαστε καθημερινά; Μία ευρέως αποδεκτή απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι: η αδυναμία μας συλλογικά ν’ αλλάξουμε τα πράγματα, με ένα βιώσιμο τρόπο, μας οδηγεί να χάνουμε το ενδιαφέρον μας, εφ’ όσον, ό,τι και αν απαιτούμε, η απαίτησης μας δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν.
Δυστυχώς, τείνουμε να υποτιμούμε τούτο το πρόβλημα, όλες και όλοι οι μη δουλοπρεπώς υποταγμένες και υποταγμένοι στο δεσποτικό καθεστώς κεντρικής εξουσίας και ισχύος της τυραννικής κομματοκρατίας. ΄Ενα μεγάλο μέρος του προβληματικού τούτου ‘γορδίου δεσμού’, που καθημερινά μας ταλανίζει, έγκειται στην ψυχολογική του προσέγγιση.
Σήμερα, περίπου 354.000 άνθρωποι γεννιούνται κάθε μέρα, επάνω στην επιφάνεια του πλανήτη Γη. Ταυτόχρονα, συνεχώς βελτιώνονται οι μηχανισμοί ελέγχου αυτών των ανθρώπων από το δεσποτικό καθεστώς.
Οι μηχανισμοί ελέγχου όλων μας βελτιώνονται συνεχώς, μέρα με την ημέρα. Παράλληλα, τα παντός είδους αριστερο-κεντρο-δεξιά δόγματα, ιερατεία και κόμματα, τούτες οι τυφλά αφιερωμένες εργαλειομηχανές του, μετά μανίας ενισχύουν το δήθεν αναγκαίο και αυστηρά προσωποπαγές, δεσποτικό καθεστώς, που κάπως έτσι, απολύτως εξουσιαστικά μας ελέγχει:
Είκοσι χιμπατζήδες απομονώνονται σ’ ένα δωμάτιο, όπου στο υψηλότερό του σημείο είναι κρεμασμένη μια μπανάνα. Μόνο μια σκάλα επιτρέπει την πρόσβασι στην κρεμασμένη μπανάνα.
Το δωμάτιο επίσης είναι εξοπλισμένο με ένα μηχανισμό ελέγχου, που αυτομάτως ψεκάζει παγωμένο νερό μόλις ένας χιμπατζής προσπαθεί ν’ ανέβει στη σκάλα. Γρήγορα, οι χιμπατζήδες μαθαίνουν ότι δεν πρέπει ν’ ανεβαίνουν στη σκάλα.
Στη συνέχεια, ο μηχανισμός ψεκασμού παγωμένου νερού καθίσταται ανενεργός. Διατηρώντας όμως την ανάμνησι της εμπειρίας της πρότερης ψυχρολουσίας τους, οι χιμπατζήδες δεν επιχειρούν καν να προσεγγίσουν την σκάλα.
Αργότερα, ένας χιμπατζής τυχαία αντικαθίσταται από ένα νέο. Μόλις ο νέος αυτός χιμπατζής προσπαθεί να πιάσει την μπανάνα, με αναρρίχηση της σκάλας, οι άλλοι χιμπατζήδες του επιτίθενται βίαια και τον απωθούν.
΄Οταν ένας δεύτερος νέος χιμπατζής το επιχειρεί, επίσης αμέσως δέχεται επίθεση, ενώ προσπαθεί να αναρριχηθεί στη σκάλα. Το πείραμα συνεχίζεται μέχρις ότου ολόκληρη η πρώτη φουρνιά χιμπατζήδων, που όντως είχαν υποφέρει με τα παγωμένα ντους, έχει τελείως αντικατασταθεί από νέους χιμπατζήδες.
Ωστόσο, οι νέοι χιμπατζήδες δεν προσπαθούν καν πλέον ν’ ανέβουν στη σκάλα, για να φτάσουν την μπανάνα. Και μόλις κάποιος από αυτούς το επιχειρεί, αμέσως τιμωρείται από τους άλλους.
Τον τιμωρούν χωρίς καν να γνωρίζουν τον λόγο που αυτό που πάει να πράξει είναι απαγορευμένο. Πράττουν μεν ομαδικά, αλλά χωρίς να ξέρουν γιατί αυτό είναι ‘taboo’ ή ταμπού (Théorie de l’esprit, Wikipédia).
Ακραιφνώς εμφανής είναι η συνάφεια του εργαστηριακού αυτού πειράματος με χιμπατζήδες, στην συμπεριφορά των άνευ ‘ν’ ατόμων-κομματαθρώπων, που μας περιτριγυρίζουν. Η τυφλή υποταγή τους στο δεσποτικό καθεστώς κεντρικής εξουσίας και ισχύος της τυραννικής κομματοκρατίας, απλά ξεκινά με την άμεση απόρριψη κάθε αντίθετης προς τα κόμματα σκέψης, ως ταμπού.
Ο παγωμένος εγκέφαλός τους λειτουργεί κατ’ αναλογία ή ομοιότητα μεταξύ ιδεών ή πραγμάτων, επιβεβαιωτικής μόνον φύσεως, ήτοι ταξινομούν την κάθε νέα πληροφορία αυστηρά σε σχέσι με τις προηγούμενες, παγιωμένες πεποιθήσεις τους. Αυτός είναι ο λόγος που, όταν για πρώτη φορά προσλαμβάνουν μια νέα πληροφορία, τα άτομα-κομματαθρώποι ποτέ δεν είναι δεκτικά στο μήνυμά της, ακόμη και εάν αυτό το μήνυμα εμπεριστατωμένα περιγράφει την Αλήθεια.
Τι πρέπει να πράξουμε συλλογικά, ώστε τούτα τα τυφλά υποταγμένα άτομα-κομματαθρώποι να επανακτήσουν την κριτική σκέψη ενός μέσου ανθρώπου; Πώς ακριβώς;

Μεγάλη Αρετή η Ευθύνη

Η ευθύνη είναι που διαχωρίζει το «ανθρώπινο» από το ζωώδες. Δυστυχώς την απωλέσαμε. Πιθηκίζουμε και στρουθοκαμηλίζουμε συνεχώς περιμένοντας σαν Ανθρωπάκια τους «σωτήρες» να διαπραγματεύονται και να καθορίζουν τη ζωή μας. Εμείς συμφωνήσαμε για την κατάσταση μας και κανένας άλλος.

Πώς μπορούμε να απαιτούμε σαν κακομαθημένοι όταν δεν μπορούμε επιτέλους σαν εθνική οντότητα να μεγαλώσουμε; Ως πότε θα περιμένουμε να μας ταΐζουν οι απέξω; Να καθορίζουν την ζωή μας και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε ως Ανθρώπινες οντότητες;

Ως πότε θα ανεχτούμε την υποκουλτούρα αντίληψης και διαβίωσης που μας περνούν ως νοητικούς προγραμματισμούς τα μέσα μαζικής προπαγάνδας;

Πότε θα σταθούμε στα πόδια μας και επιτέλους να δημιουργήσουμε;

Όχι μόνο ύλη (χρήμα) αλλά και πνεύμα.

Έχουμε και κατέχουμε όχι επάξια προφανώς την πνευματική παρακαταθήκη των μεγαλύτερων πνευμάτων που πέρασαν από την ανθρωπότητα και εμείς τυρβάζουμε αδιάφορα, εμμένοντας, μένοντας και υπηρετώντας την υποκουλτούρα και την ακατάσχετη ηλιθιότητα που διαποτίζει την σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Ναι εμείς συμφωνήσαμε για όλο αυτό. Μεγαλοποιήσαμε αυτό που είμαστε γιατί είχαμε την τύχη απλά να υπάρξουμε σε ένα τόπο με τεράστια πνευματική παρακαταθήκη. Μείναμε σε αυτό που ποτέ δεν θα υπάρξουμε γιατί δεν το αξίζουμε. Δεν το αξίζουμε γιατί για να γίνεις μεγάλος πρέπει να μοχθήσεις, να έχεις επίγνωση και να εργαστείς προς αυτή την κατεύθυνση. Το να κοκορευόμαστε για το πόσο μεγάλοι είμαστε από τις πλάτες άλλων είναι δείγμα της ατελείωτης ηλιθιότητας μας.

Το να βγούμε από το πηγάδι στο οποίο μόνοι μας επιλέξαμε να μπούμε προϋποθέτει δύναμη ψυχής, τόλμη, οργάνωση, αυτογνωσία, ριζικές τομές και φυσικά απόρριψη όλων των παρασίτων που ζουν και τρέφονται από την αδυναμία μας να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής και του εαυτού μας.

Κατάθεση ψυχής από έναν Έλληνα

Απόγνωση απορία πίστη ελπίδα και με έμφυτη μεγάλη υπομονή, σχεδόν γαϊδουρινή που λένε, τέτοια που να κλατάρει τον γάιδαρο. Τι να το κάνω όμως που ξεπερνάω κάθε λογικό όριο του εαυτού μου, απλά για να θέλω και να ελπίζω ότι θα επιβιώσω από όλα όσα γίνονται γύρω μου· από ένα σάπιο σύστημα που το βλέπω το ζω το ακολουθώ και κάθε μέρα μέσα του χάνω την ίδια μου την ύπαρξη.

Στα τόσα χρόνια δεν πήρα πολιτική θέση ποτέ και για κανέναν λόγο (αυτό ήταν καθαρά επιλογή μου και άποψη μου· ίσως το μοναδικό δικαίωμα που δεν μου έχει αφαιρεθεί, για τον εμφανέστατο λόγο ότι δεν ενοχλεί το σύστημα, ακόμα).

Πάντα έβαζα και βάζω τον εαυτό μου στη θέση ενός θεατή, ενός τρίτου, που κοιτάζει τα πράγματα γύρω του σφαιρικά και αντικειμενικά για όλους. Και όχι μόνο στις καθημερινές μου λειτουργίες με τους άλλους ανθρώπους αλλά και στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας μας που όσο πάει σβήνει.

Ούτε τώρα φυσικά θα πάρω θέση -όπως θα ήταν αναμενόμενο- με τους μεν ή με τους δε… Θα πάρω όμως τη θέση που έχω εγώ για μένα και πιστεύω εγώ για όλα. Θα μείνω στη θέση μου την ακέραια και την εξωτερική που αντικειμενικά θέλει να πιστεύει πως έχω δίκιο σε όλα· γιατί δεν είμαι ούτε ηλίθιος ούτε πρόβατο όπως πολύ καλά τους βολεύει να είμαι!

Είμαι νοήμων άνθρωπος, έχω πάει σχολείο μέχρι οποία τάξη κατάφερα να βγάλω, έχω πάει φαντάρος υπηρετώντας το χρέος μου στην Ελλάδα μας, εργάζομαι σχεδόν από τα 18 μου χρόνια βγάζοντας τα προς το ζην αρνούμενος να επιβαρύνω τους γονείς μου που ήδη δύσκολα τα έφερναν εις πέρας εκείνα τα χρόνια.

Δούλεψα και δουλεύω έντιμα πληρώνοντας τους φόρους μου, τον ασφαλιστικό μου φορέα, τις παραβάσεις μου, τα λάθη μου και ότι πρέπει να κάνω για να λειτουργήσει σωστά η πατρίδα μου που υπερ-αγαπώ!

Και σήμερα με μεγάλο πόνο και εκνευρισμό αντιλαμβάνομαι ότι αφού κανένα σχέδιο τους δεν μπορεί να περάσει, έβαλαν σε λειτουργία το παλιό σύστημα, του διαίρει και βασίλευε, που εφάρμοσε αψογά στους αρχαίους Έλληνες η ρωμαϊκή αυτοκρατορία μετά την κατάκτηση των τότε Ελληνικών συμμαχιών, πόλη-κράτος που είχαν ιδρύσει οι πολιτισμένοι Αρχαίοι Έλληνες. Βλέπετε ότι η ιστορία επαναλαμβάνετε;

Τι έκαναν λοιπόν οι πανέξυπνοι Ρωμαίοι κατακτητές; Διέλυσαν την δημοκρατία και δίχασαν τον Ελληνικό λαό ώστε να μην μπορεί να συμμαχήσει, αποδυναμώνοντας τους, και έτσι κυριάρχησαν και πέρασαν το δικό τους. Το ίδιο ζούμε και τώρα, εγώ το βλέπω κάθε μέρα από όλους, να μείνουμε Ευρώπη, όχι να φύγουμε… να μείνουμε στο ευρώ, όχι να γυρίσουμε στη δραχμή. Και έχουν άποψη και γνώμη όλα τα πρόβατα, λες και ξέρουν τι είναι το ένα ή τι είναι το άλλο.

Αδέλφια μου Έλληνες λυπάμαι που μιλάω τόσο άσχημα για όλους μας αλλά η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας. Σαν αγράμματος και ανίκανος να κατανοήσεις τα του οίκου σου, κάθεσαι σε μια γωνιά ή πας οπού σε πάνε. Σαν ημιμαθής όμως έχεις και άποψη, βόδι, παρασέρνοντας τον κάθε αγράμματο κοντά σου.

Σκέφτηκαν λοιπόν πολύ σοφά οι εταίροι μας και είπαν, βάλε τα βόδια να σφαχτούν μεταξύ τους, να μην ξέρουν τι θα τους γίνει, τι θα τους έρθει και εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας και τα τόσο έξυπνα -βολικά για εμάς σχέδια. Και τα βόδια, εμείς, αμέσως τσιμπήσαμε… γίναμε οι μεν και οι δε, με σκοπό απλά τη φαγωμάρα μας και όχι την ενότητα μας να μην περάσει τίποτα. Ο διχασμός καλά κρατεί και αυξάνετε.

Εφαρμόστηκε και στη σύγχρονη Ελλάδα μετά το έπος του '40. Ακόμα και σήμερα αν ανοίξεις κουβέντα οι μεν θα λένε για τους καπετάνιους του ΚΚΕ και οι άλλοι μισοί για τους ταγματασφαλίτες τους σωτήρες! Και οι μεν και οι δε έσφαζαν Έλληνες, οποίος και αν είχε δίκιο ήταν μια παγίδα που τότε λειτούργησε αψογά για να μας κρατάει διχασμένους. Ξυπνατεεεεεεεεεεεεεεε το ίδιο κάνουν και τώρα!

Κατά βάθος πιστεύω ότι μας αξίζει να διαλυθούμε και σαν λαός και σαν κράτος και σαν έθνος και σαν τα πάντα γιατί ήμαστε άχρηστοι και ανίκανοι. Επιβιώσαμε 400 ολόκληρα χρόνια σαν υπόδουλος λαός και αναγεννηθήκαμε με την ας το πούμε Ελληνική επανάσταση και δεν ήμαστε ικανοί να επιβιώσουμε 100 χρόνια ελεύθεροι… γιατί από το πρώτο Ελληνικό ελεύθερο κράτος, με πρώτη μας πρωτεύουσα το Ναύπλιο, μέχρι σήμερα είχαμε τόση ελευθέρια που φαίνεται μας έπεσε πολύ.

Τον θέλει τον ραγιά του ο Έλληνας για να ζήσει τελικά… και αφού λοιπόν ήμαστε τόσο ανίκανοι και άχρηστοι να καταλάβουμε το παιχνίδι που παίζουν όλοι πάνω μας, ας γκρεμιστούμε να σβήσουμε από το να λιώνουμε λίγο λίγο μέρα με τη μέρα όπως τόσα χρόνια τώρα. Σαν να λέμε: βγάλε την μπρίζα ρε γιατρέ και άσε τον ασθενή να αναπαυθεί, έχει κουραστεί να ζει με ενέσεις ζωής αναμένοντας το ξεψύχισμα του.

Μερικοί από εμάς γράφουν και λένε για τους αρχαίους, ωραία! Και τι σχέση έχουν εδώ σήμερα και πως μπορούν να βοηθήσουν; Ότι ο χρυσός αιώνας του περικλή έχτιζε Παρθενώνες, όταν όλοι αυτοί που μας κουνάνε σήμερα το δάχτυλο ζούσαν σε σπηλιές, κ.α. το ξέρουν αμφότεροι όλοι, και λοιπόν; Βοηθάει σε κάτι σήμερα; Όχι! Ότι ο Μέγας Αλέξανδρος της Ελληνικότατης Μακεδονίας μας, κατέκτησε όλον τον τότε γνωστό κόσμο βοηθάει σε κάτι σήμερα; Όχι! Και όμως όλα αυτά αν τα δεις από την πλευρά που πρέπει ίσως ανοίξουν μερικά ματιά αυτιά και μυαλά.

Αγαπητοί μου συμπορευόμενοι στην ανήφορα που μας ξαναέβαλαν να ανεβούμε (γιατί η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται) ήμαστε ένα μέρος της και εμείς και θα γράψουμε την δική μας στα όσα συμβαίνουν.

Και εγώ θα ήθελα πάρα πολύ από τον ιστορικό του μέλλοντος να με αναφέρει και να μιλάνε για εμένα όπως μιλάμε σήμερα για τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Λεωνίδα ,τον Μέγα Κωνσταντίνο του Βυζαντίου και άλλους σπουδαίους Έλληνες. Ποιος μπορεί να καταλάβει το γιατί; Κάνεις!

Θα σας το εξηγήσω εγώ όσο μπορώ με το αμόρφωτο και φτωχό μου μυαλό που λέει τόσο πολλά, μόνο και μόνο επειδή από παιδί δεν μπόρεσε να με βάλει σε καλούπι ούτε η μάνα που με γέννησε… οπότε ήταν και είναι φυσικό να μην με παρασέρνει τίποτα από όσα μας τυφλώνουν. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, όλοι αυτοί που ανέφερα είχαν μια τεράστια διαφορά με αυτούς που μας κυβερνάν σήμερα· ήταν όλοι ηγέτες και όχι καριερίστες.

Πολιτικά όρνεα και πουλημένα τομάρια! Αν σήμερα ο πονεμένος και ταλαίπωρος αυτός Ελληνικός λαός είχε έναν ηγέτη σαν αυτούς θα έφτανε πάλι στα άδυτα της γης και του Άδη, και θα έγραφε ιστορία! Και αυτά τα καθίκια όλα, οι δικοί μας, οι μεν και οι δε που λέμε, το ξέρουν.

Το ξέρουν πολύ καλά πως αν σηκωθεί ένας ηγέτης και δείξει με το δάχτυλο το δρόμο, όπως τον δείχνει χρόνια τώρα ο καημένος ο Κολοκοτρώνης, έξω από την παλιά βουλή, ξέρουν πολύ καλά πώς να περπατήσουμε και να πάμε πιο μπροστά από όλους τους ρεεεεεεεεεεε… ξυπνάτε!!! Όταν ρε όλοι αυτοί ανακάλυψαν πως το κρέας τρώγεται εμείς είχαμε χοληστερίνη!

Μην πέφτετε λοιπόν στα τρυπάκια που μας σκάβουν μην διχάζετε τη γνώμη σας και μην έχετε πολιτική πίστη σε κανέναν. Είναι επαγγελματίες ρήτορες και απατεώνες. Αυτό σπούδασαν, κανένας δεν πήγε σε σχολή σωτήρα! Αν ήταν σωτήρες θα μας είχαν σώσει εδώ και καιρό, δεν μπορεί εγώ και εσύ αγράμματε Έλληνα να βλέπεις το πώς και οι υποτίθεται αυτοί μορφωμένοι να μην το ξέρουν. Βρε το ξέρουν αλλά το σχέδιο εξόντωσης αλλά λέει…!

Καλά τα λες ρε φίλε θα μου πείτε αλλά τι να κάνουμε;;; Όσο δεν βγαίνει κάποιος να σηκώσει το δάχτυλο να δείξει και να χτυπήσει πάνω σε ένα τραπέζι το χέρι και να πει πάμε παιδιά όλοι μαζί δεν θα γίνει τίποτα. Αφήστε λοιπόν να βγει η μπρίζα και ας πεθάνουμε προκειμένου να φυτοζωούμε.
Έχουμε πεθάνει και αναγεννηθεί από τις στάχτες μας αιώνες τώρα ξανά και ξανά, ας γίνει ακόμα μια δεν θα χαλάσει το γλυκό. Και θα έχουμε και ενεργό ρολό στην ιστορία.

Σταματήστε τη διχόνοια, ήμαστε ένα όλοι μας, μην επιτρέπετε να υποβιβάζουν και να παίζουν με τη νοημοσύνη σας.

Ως αληθινός εκ βάθρων ψυχής Έλληνας.

Για όσους δεν γνωρίζουν τι θα πει Έλληνας και Ελλάδα...

 Για όσους δεν γνωρίζουν τι θα πει Έλληνας και Ελλάδα που “τάχα” πάει για φούντο…

1. Είμαστε μια χώρα που ελέγχει μια χερσαία και θαλάσσια έκταση όση είναι η Γερμανία και η Αυστρία μαζί (450.000 τετρ. χιλιόμετρα), αφού εκτεινόμαστε από την Αδριατική ως τις ακτές του Λιβάνου (περιλαμβανομένης της Κύπρου μας) και από το τριεθνές στον Έβρο ως ανοιχτά της Λιβύης. Θέλεις ΔΥO ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο για να πας από το πιο δυτικό (Κέρκυρα) στο πιο ανατολικό άκρο του ελλαδικού χώρου (Λάρνακα). Σαν να πετάς, δηλαδή, από τις Βρυξέλλες προς τη Μασσαλία.
2. Είμαστε 2οι στον κόσμο σε καταθέσεις στην Ελβετία.
3. Δεχόμαστε 16.000.000 τουρίστες το χρόνο και διαθέτουμε μια σημαντική τουριστική βιομηχανία.
4. Έχουμε τρία πολύ μεγάλα ναυπηγεία που κατασκευάζουν κάθε είδος πλοίου.
5. Έχουμε βιομηχανίες αμαξωμάτων που κατασκευάζουν βαρέα φορτηγά, λεωφορεία, τρόλεϊ, βαγόνια τραίνων, επικαθήμενα, μπετονιέρες, βυτία κλπ.
6. Διαθέτουμε 2.400 υπερδεξαμενόπλοια και μεγάλα φορτηγά πλοία. Είμαστε έτσι 1οι στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία, ενώ άλλα 1.500 τεράστια τάνκερ και φορτηγά έχουν οι Κύπριοι πλοιοκτήτες -5οι στον κόσμο.
7. Είμαστε 2οι παγκοσμίως στο πρόβειο γάλα, 3οι στις ελιές, 3οι παγκοσμίως στον κρόκο, στα ακτινίδια, στα ροδάκινα.
8. Είμαστε 1οι στον κόσμο σε νικέλιο, 1οι σε λευκόλιθο, 1οι στον κόσμο σε υδρομαγνησίτη, 1οι στον κόσμο σε περλίτη, (1.600.000 τόννοι), 2οι παγκοσμίως σε μπετονίτη (1.500.000 τόννοι), 1οι στην ΕΕ σε βωξίτη (2.174.000 τόννοι), 1οι και σε χρωμίτη, 1οι και σε ψευδάργυρο, 1οι και σε αλουμίνα.
9. Έχουμε την 2η καλύτερη Πολεμική Αεροπορία στο ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ, ενώ οι Τούρκοι είναι προτελευταίοι), ενώ έχουμε και το 2ο καλύτερο Πολεμικό Ναυτικό στο ΝΑΤΟ, με την Τουρκία να είναι ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!
10. Έχουμε νοτίως της Κρήτης 175 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, το 3ο μεγαλύτερο κοίτασμα παγκοσμίως. Εντωμεταξύ, ο χρυσός που υπάρχει στην Θράκη μας αξίζει 38 δις ευρώ. Έχουμε εκεί, στη Μακεδονία και την Θράκη, τα 3 μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού της Ευρώπης. Η αξία του πετρελαίου και του αερίου μας είναι – κρατηθείτε – 10.000.000.000.000 (10 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ !), όπως αναφέρει το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, το ΥΣΓΣ.

Δείτε τι είπε ο Αριστοτέλης πολλά χρόνια πριν! Σας θυμίζει κάτι;

Δείτε τι είπε ο Αριστοτέλης πολλά χρόνια πριν

Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ’ ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ’ ετέρου για να είναι απασχολημένοι… οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές.

Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά.

Αριστοτέλης

Πλάτωνος «Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α» -Η συζήτηση περί δικαιοσύνης και αδικίας

Α΄ βιβλίο

Η κατάβαση στον Πειραιά, στο σπίτι του Κέφαλου.

Η απόπειρα ορισμού: τι είναι δίκαιο;

Το πρώτο βιβλίο της Πολιτείας ανοίγει την αυλαία για το μεγάλο έργο. Μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα γιορτής, που γίνεται αφορμή για την κατάβαση του Σωκράτη στον Πειραιά, και την προσδοκία του θανάτου, που επιστεγάζει τα γηρατειά, όπως τη ζει και την εκφράζει ο Κέφαλος, ακολουθεί η συζήτηση για τη δικαιοσύνη, που κορυφώνεται σε μιαν έσχατη αναμέτρηση ανά­μεσα στον βίο του δικαίου και του αδίκου. Απέναντι στον φιλό­σοφο στέκει ο σοφιστής, απέναντι στον αληθινό πολιτικό ο τύραννος.

Ο Κέφαλος, ο γηραιός οικοδεσπότης, είναι ένας μέτοικος, πλούσιος έμπορος, όμως η ζωή του είναι κόσμια και τα πλούτη που κέρδισε, μετρημένα. 'Εχει την αίσθηση ότι έζησε μια δίκαιη ζωή, και ήρεμα, με αγαθή ελπίδα, αντικρύζει τώρα τον θάνατο. 'Οταν αποχωρεί όμως ο Κέφαλος, ο διάλογος αρχίζει έντονος.

Το θέμα ξεκινά από μια παραδοχή της αρχής, που είναι κοινά αποδεκτή και ακολουθεί τη συμβατική ηθική, για να φτάσει σε μια καίρια αμφισβήτηση γύρω από την αξία της ζωής και το μέτρο που κρίνει αυτή την αξία.

Στην πρώτη σκηνή ο Σωκράτης συζητά με τον Πολέμαρχο, τον γιο του Κέφαλου.

α. Ο παραδοσιακός ορισμός του δικαίου.

Η πρώτη προσπάθεια ορισμού, δηλ. της συνειδητοποίησης του τι είναι δίκαιο, αρχίζει.

Δίκαιο, λέει ο Πολέμαρχος, είναι να δίνει κανείς πίσω τα οφει­λόμενα. Με το πνεύμα αυτό αναμένεται να ενεργεί ένας καλός έμπορος στις δοσοληψίες του. Ο ορισμός επεξηγείται όμως: δίκαιο είναι να κάνει κανείς καλό στους φίλους και κακό στους εχθρούς. Και πάλι βρισκόμαστεστε στο επίπεδο μιας γενικά αποδεκτής παραδοσιακής ηθικής. Σε ποιο όμως θέμα; Ο Πολέμαρχος απαντά: στις συναλλαγές, όταν πρόκειται για χρήματα. Ο χώρος είναι, ωστόσο, πολύ στενός για τον καθορισμό του δικαίου.

            Ο Πλάτων σκόπιμα διάλεξε ως υποστηρικτή της συμβατικής ηθικής έναν εκπρόσωπο αυτής της αντίληψης που, ως μέτοικος, εύλογα δεν επικαλείται την "πόλη" και τα έθιμά της· ο κανόνας του Κεφάλου δεν χαρακτηρίζει ειδικά μία πόλιν αλλά ένα επάγγελμα. Η ηθική του γέροντα αυτού είναι ακριβώς η χαρακτηριστική ηθική του τιμίου εμπόρου κάθε τόπου. Δίκαιο είναι να εκπληρώνεις τις εμπορικές σου υποχρεώσεις και ο λόγος σιυ "να αποτελεί εγγύηση".

            Σ' όλες όμως τις σχέσεις που αφορούν τη χρήση χρημάτων για ωφέλεια ή βλάβη, προβαίνουν, παρατηρεί ο Σωκράτης, οι τέχνες: η τέχνη της πλοήγησης (κυβερνητική), η οικοδομική, η ιππική κτλ. Αυτές λένε τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό.

Η δικαιοσύνη όμως δεν έχει τόπο δικό της, είναι άχρηστη. Κι αν την ταυτίσει κανείς με την τέχνη της σωτηρίας χρημάτων, συμ­βαίνει το παράδοξο, αυτή να γίνεται μια τέχνη που δεν αποκλείει την κλοπή για σκοπούς συντήρησης των χρημάτων .

Στο επίπεδο λοιπόν της οποιασδήποτε τέχνης η δικαιοσύνη γίνεται άχρηστη ή συμμαχεί με την κλοπή (!), αφού όλες οι τέχνες αυτού του είδους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το καλό ή το κακό.

β. Ο ορισμός επανέρχεται: αν δίκαιο είναι να ωφελείς τους φίλους και να βλάπτεις τους εχθρούς, οι φίλοι είναι οι καλοί, οι εχθροί οι κακοί.

            Είναι όμως, παρατηρεί ο Σωκράτης, αυτοί που νομίζουμε ή αυτοί που πράγματι είναι καλοί; Αναμφισβήτητα, αυτοί που είναι πραγματικά καλοί. 'Ετσι τίθεται θέμα γνώμης, ενδεχομένως απα­τηλής, ή γνώσης της αλήθειας. Η δικαιοσύνη έχει να κάνει.όχι με το φαινομενικό, αλλά με την αλήθεια. Και ύστερα, παρατηρεί ο Σωκράτης, πώς είναι δυνατόν ο δίκαιος, που είναι καλός, να προ­ξενεί κακό βλάπτοντας τους εχθρούς;

Το δίκαιο είναι μια ηθική αξία ασυμβίβαστη με το άδικο και το κακό.

            Η άσκηση του δικαίου δεν μπορεί να οδηγεί στην ανταδικία. Αφήνεται λοιπόν εδώ να υπονοηθεί η επαναστατική για την εποχή της σωκρατική αρχή, ότι όχι μόνο δεν πρέπει να αδικούμε, αλλά και να μην ανταποδίδουμε την αδικία (μή ανταδικεϊν).

"οὐ δεῖ ἀδικεῖν, οὐδέ ἀνταδικεῖν ἀδικούμενος" (Κρίτων)

            Η αρχή λοιπόν της συμβατικής ηθικής, να ωφελείς τους φί­λους και να βλάπτεις τους εχθρούς, ναυαγεί μέσα στην ίδια την επιφανειακή της προσέγγιση, που δεν αντέχει ούτε στο κριτήριο της γνώσης ούτε στο κριτήριο του αληθινά καλού. Η ηθική στο επίπεδο της δοσοληψίας ερμηνευόμενη έτσι οδηγεί τον άνθρωπο στην ύβρη της πλεονεξίας.

            “Ο απλός αυτός κανόνας που ισχύει για τις εμπορικές συναλλαγές δε μπορεί να θεωρηθεί υπέρτατη ηθική αρχή· και τούτο για δύο λόγους :

α) Σε πολλές περιπτώσεις η ενδεχόμενη τήρησή του κατά γράμμα θα αποτελούσε προφανή παραβίαση του πνεύματος της δικαιοσύνης, και

β) Αν επιχειρήσουμε να τον διατυπώσουμε ως γενική αρχή, προκύπτει μια ηθική αρχή κακή.

Εναντίον της απόψεως του Πολεμάρχου ότι η ηθική ανάγεται στο "να δίνεις στον καθένα ότι δικαιούται", με το νόημα του να είσαι άκρως πολύτιμος φίλος για τους φίλους σου και άκρως επικίνδυνος εχθρός για τους εχθρούς σου, είναι ανάγκη να δειχτεί ότι για να δεχτεί η συνείδηση ενός τιμίου ανθρώπου τέτοιο κανόνα συμπεριφοράς, πρέπει τουλάχιστον να θεωρήσουμε ότι ως "φίλοι" και "εχθροί" μας εννοούνται, αντιστοίχως, "οι καλοί" και " οι κακοί". ακόμη και στην περίπτωση αυτή, όμως, μια τέτοια γενική αρχή καταδικάζεται από το γεγονός ότι θεσπίζει ως στοιχείο ηθικής την πρόκληση κακού σε κάποιον”.   
                                                                                                                                                                                                                                                  
Ο διάλογος με τον σοφιστή Θρασύμαχο

Στη δεύτερη σκηνή ο Σωκράτης συζητεί με τον σοφιστή Θρα­σύμαχο.

Κατά τη συζήτηση αυτή μεταφερόμαστε από την περιοχή των ιδιωτικών σχέσεων στην περιοχή των πολιτικών πραγμάτων, και από τη συμβατική παραδοσιακή ηθική στον επαναστατικό «αντιη­θικισμό».

Στο πρόσωπο του Θρασύμαχου έχουμε μιαν άλλη ενσάρκωση του σοφιστή, και στις απόψεις του εντοπίζονται οι αντίστοιχες περί δικαιοσύνης της Σοφιστικής. Αν ο Γοργίας είναι ο σοφιστής-ρήτορας, ο Καλλι­κλής ο σοφιστής-κήρυκας της βούλησης για δύναμη, ο Θρασύμα­χος είναι ο σοφιστής-εκπρόσωπος του τυράννου.

Κατά τον Θρασύμαχο δίκαιο είναι «τό τοῦ κρείττονος συμφέ­ρον», το συμφέρον δηλ. του πιο ισχυρού. Και ο πιο ισχυρός (ὁ κρείττων) είναι αυτός που κατέχει την εξουσία μέσα στην πόλη, ο ηγεμόνας. Όχι λοιπόν ο πλούσιος, ο χρηματιστής (Πολέμαρχος) στις ιδιωτικές του σχέσεις, αλλά ο τυραννικός άνδρας στα πράγ­ματα της πολιτείας, αυτός ενσαρκώνει τη δικαιοσύνη.

Δεν πρόκειται, απαντά στον Σωκράτη, για έναν οποιονδήποτε «δημιουργό» -τεχνίτη ή ειδικό μιας επιστήμης, αλλά γι ' αυτόν που έχει εξουσία πάνω σε όλους, τον ηγεμόνα της πολιτείας. (Και ο Γοργίας στον ομώνυμο διάλογο είχε πει ότι η ρητορική έχει όλες τις δυνάμεις υπό την εξουσία της). Ο αληθινός άρχοντας κάνει ό, τι τον συμφέρει, κι αυτή είναι η δικαιοσύνη.

Ωστόσο, αντιπαρατηρεί ο Σωκράτης, κάθε τέχνη αποβλέπει πάντοτε στο συμφέρον αυτού, για τον οποίο απεργάζεται το έργο της: ο γιατρός αποβλέπει στο συμφέρον του αρρώστου, ο κυβερνή­της του ταξιδεύοντος κτλ.

            Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τον άρχοντα-πολιτικό. Θα πρέπει κι αυτός με την τέχνη του να αποβλέ­πει στο συμφέρον των αρχομένων και όχι του ιδίου. Γι ' αυτό και υπάρχει σε κάθε τέχνη ο μισθός, για να ανταμείβει τον δημιουργό.

Η αντιστροφή των βίων

Ο Θρασύμαχος όμως είναι ανένδοτος. Η εμπειρία, λέει, της ζωής δείχνει ότι ο ποιμένας, όπως και ο άρχοντας, δεν αποβλέ­πουν στο συμφέρον της αγέλης ή του λαού τους, αλλά στο δικό τους. Ο τύραννος είναι αυτός που φτάνει στην τέλεια αδικία, γιατί κατορθώνει, σε αντίθεση προς τους κοινούς εγκληματίες, που συλλαμβάνονται, όχι μόνο ν' αρπάξει, χωρίς να γίνει αντιλη­πτός, όλα μαζί τα ξένα αγαθά, τα ιδιωτικά και τα δημόσια, τα ιερά και τα όσια, αλλά και να καταστήσει υποχείριούς του όλους τους άλλους. Αυτόν που υπεξαιρεί την ελευθερία των συμπολι­τών του είναι που ονομάζουμε ευδαιμονέστατο, ενώ τους άλλους, που δεν βαστάζει η καρδιά τους να αδικήσουν, αθλιώτατους. Η αδικία, συμπεραίνει, είναι «ἰσχυρότερον καί ἐλευθε­ριώτερον καί δεσποτικώτερον τῆς δικαιοσύνης».

Κατά τη συλλογιστική του στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ηθική υποχρέωση. Πρόκειται για τη θεωρία ότι η δικαιοσύνη ή η ηθική ισοδυναμεί με συμμόρφωση προς το νόμον (υπακοή δηλ. στους θεσμούς και παραδόσεις της κοινωνίας). Αλλά τους θεσμούς αυτούς τους επέβαλε αρχικά στο λαό η κυρίαρχη εξουσία, με μοναδικό στόχο το όφελός της, και ο μόνος λόγος που πρέπει να τους σεβόμαστε είναι ότι η εξουσία αυτή έχει τη δύναμη να κάνει να υποφέρει αυτόν που δεν τους τηρεί.

Πρόκειται ωστόσο, παρατηρεί ο Σωκράτης, ώ δαιμόνιε Θρα­σύμαχε, για μια πολύ μεγάλη υπόθεση, που δεν αφορά ένα μικρό πράγμα, αλλά την ίδια την «διαγωγήν του όλου βίου». Είναι η ίδια η ζωή μας που συζητείται και καταξιώνεται ή συντρίβεται μέσα στον διάλογο. Γι ' αυτήν πρόκειται, απαντά ο Θρασύμαχος. Κι ο τύραννος έχει τη δική του αξιολογική κλίμακα στηριγμένη στην πλεονεξία και την αδικία. Ο βίος του άδικου, σύμφωνα με την κλίμακα αυτή, είναι ανώτερος από εκείνον του δικαίου.

            Κατά συνέπεια:

- η δικαιοσύνη είναι ευγενής βλακεία. Η αδικία είναι ευβουλία

- οι άδικοι είναι φρόνιμοι και καλοί. Η αδικία είναι αρετή και σοφία.

            Η μεταστροφή των αξιών είναι λοιπόν πλήρης: ο βίος αναποδο­γυρίζεται όπως και τα κριτήρια που τον στηρίζουν. Το συμβατικό, παραδοσιακό νόημα των λέξεων, μεταβάλλει ριζικά τη σημασία του και περνούμε σε μια περιοχή αντισυμβατική, που εγκαθιδρύει μια νέα αντεστραμμένη ηθική, μιαν αντιηθική.

            Ο ισχυρισμός όμως του Θρασύμαχου αντιμετωπίζει τρία σημεία της κριτικής του Σωκράτη:

                α. Ότι το να άρχεις είναι γνώση. Η γνώση όμως είναι πάντα γνώση ενός μέτρου, όχι η αμετρία της πλεονεξίας. Η δικαιοσύνη γνωρίζει την περιοχή του δικαίου του άλλου, χωρίς όριο είναι η αδικία.

β. Η δύναμη δεν υπάρχει χωρίς γνώση, αλλιώς είναι αδυναμία.

γ. Κάθε ον έχει την αρετή του επιτελώντας το έργο του. Η αρετή της ψυχής είναι η δικαιοσύνη. Εφόσον είναι δίκαιη, θα ζήσει καλά (εὖ βιώσεται), θα είναι ευδαίμων.

Ο βίος του δικαίου είναι επομένως αυτός που εγγυάται την ευδαιμονία.

            Και τα τρία αυτά σημεία αποδεικνύουν την αντιφατικότητα του ισχυρισμού του Θρασύμαχου, που ορθώνεται σαν μια απειλή και οδηγεί ήδη μέσ' από την ίδια τη σύστασή της στην αυτοκατα­στροφή. Γιατί ο άδικος ζώντας μέσα σ' ένα συνεχή διχασμό δεν μπορεί να συμβιώσει ούτε με τους άλλους, ούτε με τον εαυτό του. Ο Θρασύμαχος με τον αυθάδη κυνισμό του μας φανερώνει έτσι το αντιείδωλο του πολιτικού, που επιχειρεί να ορθώσει ο Σωκράτης. Είναι κι αυτός ένα πρότυπο, που κυοφορείται σε μια εποχή, κατά την οποία η δημοκρατία έχει παραδοθεί στη δημαγω­γία και οι αξίες που συνιστούσαν την παραδεδομένη αρετή, έχουν φθαρεί.

Ο Σωκράτης όμως ξέρει ότι αυτό το πρότυπο είναι ένας έσχατος κίν­δυνος. Και γι’ αυτό επιχειρηματολογώντας προχωρεί έως τις ρίζες της ελληνικής ηθικής, που είναι ηθική του μέτρου.

Είναι αυτό το μέτρο και η αρμονία, που έχουν πηγή τους την πυθαγόρεια θεωρία της μουσικής και των αριθμών. Είναι η ηθική μιας οντολογικής τάξης, όπως την είδαμε στον Γοργία, που οικεί μέσα στη χορδή της λύρας, την όραση του ματιού, την υγεία του σώματος και την αρετή της ψυχής. Το μέτρο αυτό χαρακτηρίζει τον κόσμο στο σύνολό του ως μια τάξη και όχι ως αταξία και αμετρία.

Το προανάκρουσμα της αντιπαράθεσης των δύο παραδειγμά­των βίου θα αποτελέσει ένα κέντρο αναφοράς σ' όλη την Πολι­τεία, που σχεδιάζοντας τον αληθινό πολιτικό-φιλόσοφο θα βρί­σκεται σε συνεχή αναμέτρηση με το αντεστραμμένο είδωλό του, τον τύραννο ή τον σοφιστή, ώσπου στον μύθο που επιστεγάζει το έργο, η κρίση να γίνει από τη σκοπιά της μεταθανάτιας μοίρας της ψυχής.

                Η θεωρία του Θρασύμαχου στην πράξη θα συνέπιπτε με τη θεωρία του Καλλικλή στον “Γοργία”, αλλά υπάρχει η σημαντική διαφορά ότι οι δύο ανηθικιστές ξεκινούν από δύο αντίθετες παραδοχές. Ο Καλλικλής είναι οπαδός της “φύσεως”, δηλ. πιστεύει ειλικρινά ότι, ο εκ φύσεως ισχυρός έχει πράγματι το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται απόλυτα τη δύναμή του· αντίθετα ο Θρασύμαχος πρεσβεύει την άποψη ότι ολόκληρη η ηθική αποτελεί “σύμβαση”. Ένδειξη της ορθότητας της θεωρίας του αποτελεί το απλό γεγονός ότι όλα τα κράτη χαρακτηρίζουν ως βαρύτερο έγκλημα την “έσχατη προδοσία”, δηλ. την υπονόμευση της κυρίαρχης εξουσίας. Πρώτη μέριμνα κάθε κράτους είναι να διασφαλίσει το σύνταγμα, προστατεύοντάς το από την επανάσταση. Στη συνέχεια η διασφάλιση του συντάγματος ταυτίζεται με τη διασφάλιση των ιδιωτικών συμφερόντων των εκάστοτε συγκεκριμένων ατόμων που ασκούν την εξουσία. Κατόπιν μνημονεύεται η “ανάποδη όψη” του πολιτικού και του ιδιωτικού βίου, δηλ. η ασυνειδησία και η ιδιοτέλεια των πολιτικών και η ετοιμότητα των ιδιωτών να εξαπατούν τους συμπολίτες τους ή το δημόσιο, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία. Η συλλογιστική του Θρασυμάχου βασίζεται στη πρόσθετη παραδοχή ότι η “ανάποδη όψη” της ζωής είναι και η μοναδική...

Και ο Σωκράτης, όταν έρχεται η σειρά του να απαντήσει, Δε δυσκολεύεται καθόλου να επικαλεστεί γεγονότα εξ ίσου “πραγματικά” αλλά πολύ διαφορετικά, λ.χ. το γεγονός ότι ο πολιτικός περιμένει κάποιου είδους ανταμοιβή για το έργο του, πράγμα που δείχνει ότι αυτό καθαυτό δεν είναι απαραίτητα “συμφερτικό”. Ακόμα και όπως έχει ο κόσμος η ζωή του “ισχυρού” δε συνίσταται μόνο σε απόκτηση χωρίς αντιπαροχή.
                                                                                                                                                                                                                                                                  
Β΄ βιβλίο

            Με την έναρξη του β΄ βιβλίου κάνουμε τη γνωριμία της γνήσιας διατύπωσης της ανηθικιστικής διδασκαλίας (της οποίας υπερβολική παραλλαγή παρουσίασε ο Θρασύμαχος), δηλαδή της θεωρίας ότι ο σεβασμός των ηθικών κανόνων αποτελεί την έσχατη λύση, αναπόφευκτη δυστυχώς για τους κοινούς ανθρώπους.

Η άποψη αυτή αναφέρεται γενικά ως θεωρία του Γλαύκωνα και του Αδειμάντου·· ας σημειωθεί όμως ότι ο Αδείμαντος δεν συμμετέχει στη διατύπωση της θεωρίας, και ο Γλαύκων, που την εξηγεί διεξοδικά, φροντίζει να διαχωρίσει τη θέση του·· την παρουσιάζει ως διαδεδομένη στους μορφωμένους κύκλους της εποχής της Α΄ φάσης του Πελοποννησιακού πολέμου (Αρχιδάμειου) και στηριγμένη σε επιχειρήματα αληθοφανή αλλά, αβάσιμα. Ο ίδιος κάνοντας το συνήγορο του διαβόλου αναλαμβάνει να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τη θέση που χειρίστηκε αδέξια ο Θρασύμαχος, ώστε να καταστεί αυτή η θέση στη συζήτηση διαψεύσιμη, αφού εξεταστούν τυχόν θετικά της στοιχεία.

Η συλλογιστική του εστιάζεται στο ότι «οι άνθρωποι εφαρμόζουν τους κανόνες του δικαίου όχι από προτίμηση, αλλά επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή». Κατά βάθος καθένας επιδιώκει την ικανοποίηση των παθών του, η οποία όμως εξασφαλίζεται καλύτερα όταν υπάρχει ο φόβος των συνανθρώπων· αυτός αποτρέπει τις επιθετικές πράξεις σε βάρος τους. Όποιος έχει την ευκαιρία να ικανοποιήσει τα πάθη του χωρίς τύψεις, και είναι βέβαιος ότι δεν θα αποκαλυφθεί ούτε θα τιμωρηθεί, θα ήταν ανόητος να μην εκμεταλλευτεί την περίσταση.

Αυτό είναι το νόημα του παραστατικού μύθου «του δαχτυλιδιού του Γύγη».

                Το βασικό γεγονός που δίνει περιεχόμενο και αιχμή στο μύθο είναι απλώς ότι, πασίγνωστα, δεν υπάρχει ανθρώπινη αρετή που δε θα την διέφθειρε η βεβαιότητα της ασυλίας. Για κανένα μας δεν είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα έβγαινε από μια τέτοια δοκιμασία με το χαρακτήρα του αλώβητο.

Παρακολουθούμε λοιπόν τον Γλαύκωνα στην αρχή του δευτέρου βιβλίου της «Πολιτείας» και λίγο πριν την παρουσίαση του μύθου του Γύγη να εκθέτει, κάνοντας το συνήγορο του διαβόλου όπως προαναφέρθηκε, τις απόψεις του περί δικαιοσύνης :

            «Είναι, λέγουν από τη φύση καλό πράγμα να αδικεί κανείς, αλλά κακό να αδικείται, και μάλιστα πολύ περισσότερο κακό απ’ ότι είναι καλό να αδικεί· ώστε οι άνθρωποι, αφού με το να αδικούν και να αδικούνται μεταξύ των εδοκίμασαν και τα δύο, όσοι απ' αυτούς δεν είχαν τη δύναμη ούτε να αποφεύγουν τις αδικίες των άλλων, ούτε οι ίδιοι να αδικούν, εσχημάτισαν την ιδέα πως τους είναι συμφερώτερο να συμφωνήσουν μεταξύ τους μήτε να αδικούν μήτε να αδικούνται· και από τότε άρχισαν να βάζουν νομους και να κάνουν συμφωνίες μεταξύ τους και να ονομάζουν δίκαιο και νόμιμο εκείνο που προστάζει ο νόμος· και αυτό είναι η γέννηση και η ουσία της δικαιοσύνης, που είναι το μέσο μεταξύ του καλύτερου, δηλ. να αδικεί κανείς χωρίς να παθαίνει τίποτα, και του χειρότερου, δηλ. να μην έχει κανείς τη δύναμη να εκδικείται όταν τον αδικούν· το δίκαιο λοιπόν, που είναι το μέσον αυτών των δύο, ικανοποιεί όχι επειδή είναι αφεαυτού καλό πράγμα, αλλά επειδή η αδυναμία πολλών να αδικούν το κάνει να το τιμούν για τέτοιο· γιατί ένας που μπορεί να κάνει το άδικο και είναι πραγματικά άντρας, ποτέ δε θα μπορούσε να έρθει με κανένα σε τέτοιο συμβιβασμό, ώστε μήτε να αδικεί, μήτε να αδικείται· γιατί αυτό θα ήταν τρέλλα εκ μέρους του. Αυτή λοιπόν και τέτοια είναι, Σωκράτη, η φύση της δικαιοσύνης, και από τα τέτοια που είπαμε είναι που γεννήθηκε, καθώς λένε».

                Η δικαιοσύνη, ισχυρίζεται ο Γλαύκων, είναι προϊόν αδυναμίας, διότι εάν είχαν εξασφαλισμένη την ατιμωρησία, και οι δίκαιοι και οι άδικοι, θα έκαν όλοι τα χειρότερα εγκλήματα για να κορέσουν τη φιληδονία τους. Η δικαιοσύνη συνεπώς δεν ανταποκρίνεται σε κάποια καθαρή ψυχική διάθεση, αλλά σε βιασμό της θελήσεως, είναι συμβιβασμός που επιτρέπει τη δύσκολη συνύπαρξη του συλλογικού με το ατομικό και τίποτε άλλο. Η απόδειξη που θα φέρει ο Γλαύκων για να στηρίξει τη θέση του είναι ο μύθος του Γύγη.

Έτσι ο Γλαύκων θα θέσει στο Σωκράτη το ερώτημα περί της ουσίας της δικαιοσύνης.

Σαμποτάζ στο λιμάνι…! 387 π.Χ.

Η ιστορία έχει καταγράψει στις σελίδες της αμέτρητες τολμηρές πράξεις αιφνιδιασμού και δολιοφθοράς. Κατορθώματα που αν μη τι άλλο θαυμάζονται για το απρόοπτο και το αίσιο του αποτελέσματός τους, με την εναλλαγή των γενεών και των πολιτικών καταστάσεων, περνάνε στο περιθώριο. Τελικά περιορίζονται σε λίγες παραγράφους κάποιων παλιών βιβλίων.

 

Ένα τέτοιο γεγονός, σημάδεψε τα ναυτικά χρονικά της αρχαιότητας και χαρακτηρίστηκε σαν μοναδικό: μέσα σε λίγες ώρες, ξημερώματα, κάπου στα 387 π.Χ. οι Σπαρτιάτες μπήκαν μέσα στο λιμάνι του Πειραιά, αχρήστευσαν πολλά πολεμικά αθηναϊκά πλοία, άρπαξαν άλλα εμπορικά μαζί με το πλήρωμά τους, απήγαγαν εμπόρους, ναυκλήρους κι έφυγαν ανενόχλητοι! Φαίνεται πως οι Αθηναίοι θα έκαναν αρκετό καιρό για να ξεπεράσουν τη ντροπή τους από το πάθημα.. και δεν ξέρουμε ποιοί λογοδότησαν για την αμέλειά τους.

Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είχε τελειώσει προ πολλού (431 – 404 π.Χ.).Η συρρικνωμένη και λαβωμένη πάλαι ποτέ αθηναϊκή ηγεμονία μπόρεσε με το κίνημα του Θρασύβουλου, που κατείχε το λόφο της Μουνιχίας (Καστέλλα) να διώξει τους τριάκοντα τυράννους από το Άστυ και τους εν Πειραιεί δέκα και να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία στα 403 π.Χ.  Η πειραϊκή οικονομία είχε μαραζώσει. Η πόλη ήταν γεμάτη άνεργους αγρότες, ναυτικούς κι εμπόρους. Οι συναλλαγές με τα ξένα λιμάνια είχαν μειωθεί, τα πράγματα ήταν δύσκολα αλλά η ζωή του μικτού εκείνου πληθυσμού που ζούσε σε αυτήν κυλούσε κανονικά.

Ώσπου στα 393 π.Χ. έφτασε ο Κόνων με άφθονα χρήματα, έχοντας καταστρέψει το στόλο των Λακεδαιμονίων στην Κνίδο, αφού προηγουμένως τα «βρήκε» με τους Πέρσες. Άρχισε η ανοικοδόμηση των τειχών, χτίστηκαν καινούργιοι ναοί και δημόσια καταστήματα, επισκευάστηκαν οι λιμενικές εγκαταστάσεις.

Το Κονώνειον τείχος στην Πειραϊκή ακτή 19 αι .

Οι Σπαρτιάτες φυσικά δεν έπαψαν να παρενοχλούν – όποτε έβρισκαν ευκαιρία – τους Αθηναίους στη θάλασσα με τη μορφή πειρατικών επιθέσεων. Η μόνιμη αντιζηλία των Αθηναίων με την Αίγινα, που την αποκαλούσαν «η του Πειραιώς λήμη», δηλαδή τσίμπλα στο μάτι του Πειραιά, έκαναν το γειτονικό μας νησί σταθερό σύμμαχο της Σπάρτης. Από εκεί ορμώμενοι οι Σπαρτιάτες κι άλλοι σύμμαχοί τους εχθροί των Αθηναίων και μισθοφόροι, είχαν αποκλείσει τα νερά του Σαρωνικού, εμποδίζοντας τη ναυσιπλοΐα.

Στα 387 π.Χ. αρχηγός του σπαρτιατικού στόλου στην Αίγινα ήταν ο Γοργώπας.  Είχε φτάσει από την Έφεσο με δώδεκα πλοία, ένα απομεσήμερο κι αφού αποβιβάστηκε με τους στρατιώτες του, τους έβαλε να δειπνήσουν.

Το ίδιο διάστημα ο Αθηναίος Εύνομος, ξεκίνησε με το στόλο του, καθυστερώντας κάπως, με πορεία προς τον Πειραιά. Σα νύχτωσε, άναψε τα φανάρια του πλοίου του, όπως συνηθιζόταν κι οδηγούσε μπροστά, για να μη παραπλανηθούν και μπερδευτούν τα επόμενα που ακολουθούσαν.

Ο Γοργώπας επιβίβασε τους άνδρες του σε ακτή της Αττικής και παρακολουθούσε τους Αθηναίους σε απόσταση για να μη φαίνονται, έχοντας για σημάδι τον αναμμένο τους λαμπτήρα. Οι κελευστές του, αντί να χρησιμοποιούν τη βροντερή φωνή τους δίνοντας τα συνθήματα για το ρυθμό της κωπηλασίας, για να μην ακούγονται πολύ κτυπούσαν πέτρες κι έβγαζαν άναρθρους ήχους, ενώ τα κουπιά γλιστρούσαν αθόρυβα στα νερά.

Στο ύψος του Ζωστήρα (Βουλιαγμένη) ο Εύνομος πλησίασε στην ξηρά κι άρχισε τις διαδικασίες αποβίβασης.

Τότε, με το φως της σελήνης, επιτέθηκε ο Γοργώπας. Αιχμαλωτίστηκαν τέσσαρα αθηναϊκά πλοία, τα υπόλοιπα βρήκαν καταφύγιο στο λιμάνι του Πειραιά. Για αντίποινα ο Ευαγόρας με 800 πελταστές και δέκα τριήρεις κατευθύνθηκε στην Αίγινα κι όταν ήλθαν ενισχύσεις, οπλίτες με αρχηγό το Δημαίνετο, έστησε ενέδρα και σκότωσε πολλούς αντίπαλους – μεταξύ των οποίων και τον Γοργώπα.

Η θάλασσα ήταν πάλι ανοιχτή σα σε καιρό ειρήνης για τους Αθηναίους.Οι Λακεδαιμόνιοι έστειλαν αυτή τη φορά τον Τελευτία που μάζεψε τους στρατιώτες και τους έδωσε θάρρος με υποσχέσεις για γρήγορη εξασφάλιση των αναγκαίων τροφίμων και χρημάτων. Τους άφησε να φάνε, ό,τι κι όπως θέλουν, να προμηθευτούν όμως τρόφιμα μιας ημέρας κι αμέσως να πάνε στα πλοία για να αποπλεύσουν στην ώρα τους. Έτσι κι έγινε!

Έφυγαν μέσα στη νύχτα κι έπλεαν αργά προς τον Πειραιά, άλλοτε ξεκουράζοντάς τους και παραγγέλλοντας τους να κοιμούνται, άλλοτε προσκομίζοντάς τους στα κουπιά.

-Εάν κάποιος μας διακόψει λέγοντας, σημειώνει ο Ξενοφών στα Ελληνικά του, βιβλίο V, κεφάλαιο 1, παράγραφος 19, ότι ήταν τρέλα να προχωρά ο Τελευτίας με δώδεκα τριήρεις εναντίον των Αθηναίων που είχαν σαφώς περισσότερα πλοία, ας καταλάβει το συλλογισμό του: σκέφτηκε δηλαδή ότι μετά το θάνατο του Γοργώπα θα είχαν αμελήσει κάπως τη φύλαξη του λιμανιού τους, κι αν ήταν δυνατόν να υπάρχουν αγκυροβολημένες τριήρεις ήταν πιο εύκολο να επιτεθεί εκεί σε είκοσι αθηναϊκά πλοία, παρά εναντίον δέκα κάπου αλλού.

Ήξερε βέβαια, πως σε όποια καράβια ήταν σταματημένα έξω από το λιμάνι, οι ναύτες θα παρέμεναν οπωσδήποτε μέσα σε αυτά, σε εκείνα όμως που βρίσκονταν μέσα, οι μεν τριήραρχοι θα πήγαιναν στα σπίτια τους, οι δε ναύτες θα κατέλυαν από ’δω κι από ’κει, στα ποτοπωλεία και στους οίκους ανοχής.

Στάθηκε πέντε με έξι στάδια (κανένα χιλιόμετρο) μπροστά από το λιμάνι του Πειραιά κι έκανε απόλυτη ησυχία. Μόλις χάραξε, ξεκίνησε σταθερά κι οι άλλοι τον ακολούθησαν. Τους είχε διατάξει να μη βυθίσουν κανένα από τα στρογγύλα πλοία (φορτηγά), ούτε να καταστρέψουν οποιοδήποτε άλλο. Αν έβλεπαν κάποια αγκυροβολημένη τριήρη, αυτή να προσπαθήσουν να αχρηστέψουν για να μην πλέει.

Η δολιοφθορά έγινε σύμφωνα με το σχέδιο: όσα εμπορικά έβρισκαν, ακόμα και γεμάτα τα έδεναν με σκοινιά και τα τράβαγαν έξω από το λιμάνι.

Στα πιο μεγάλα, όπου μπορούσαν ανέβαιναν κι έπιαναν αιχμαλώτους. Υπήρξαν μερικοί, πιο ξεθαρρεμένοι που πήδηξαν στην προκυμαία, στο Δείγμα (εκθέτανε τα εισαγόμενα από το εξωτερικό προϊόντα) κι αρπάζοντας κάμποσους περαστικούς, έμπορους και ναύκληρους τους μετέφεραν στα πλοία τους.

Ενώ συνέβαιναν τα παραπάνω, όσοι από τους Πειραιώτες το πήραν είδηση έβγαιναν από τα σπίτια τους απορώντας τι ήταν αυτή η φασαρία.  Όσοι ήταν ήδη στους δρόμους, άλλοι έτρεχαν προς τα πλοία, άλλοι προς την Αθήνα για να το αναγγείλουν. Τότε οι Αθηναίοι έσπευσαν για βοήθεια με οπλίτες και ιππείς, νομίζοντας ότι είχε κυριευθεί ο Πειραιάς.

 Ήταν πλέον αργά. Κατεβαίνοντας στο λιμάνι, δεν είχαν παρά να σταθούν δίπλα στους ταραγμένους Πειραιώτες και να μετρούν απογοητευμένοι τις απώλειες.

Ο Τελευτίας έστειλε τα κουρσεμένα πλοία στην Αίγινα με τη συνοδεία τριών – τεσσάρων τριηρών.

Με τις υπόλοιπες, δρώντας έξυπνα έκανε τον περίπλου της Αττικής.

Καθώς φαινόταν να έρχεται από τον Πειραιά, δεν κίνησε τις υποψίες του κόσμου, έτσι συνέλαβε χωρίς αντίσταση πολλά αλιευτικά σκάφη και άλλα γεμάτα ανθρώπους (πορθμεία) που έρχονταν από τα νησιά.Φτάνοντας στο Σούνιο έπιασε και ολκάδες (φορτηγά ιστιοφόρα), άλλες γεμάτες με στάρι κι άλλες με εμπορεύματα.

Ύστερα επέστρεψε στην Αίγινα. Αφού πούλησε τα λάφυρα έδωσε προκαταβολικά στους στρατιώτες το μισθό ενός μηνός. Συνεχίζοντας να κάνει το ίδιο, είχε διπλό όφελος. Συντηρούσε και τα πλοία και τα πληρώματα, αλλά και τους στρατιώτες του είχε να τον υπηρετούν «ηδέως και ταχέως»!

-----------------------

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ: Το αρχαίο κείμενο. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, βιβλίο 5, κεφ. 1, παράγραφοι 19 έως και 24. 
[19] ἐπειδὴ δὲ ἦλθον, ἐμβιβασάμενος αὐτοὺς εἰς τὰς ναῦς ἔπλει τῆς νυκτὸς εἰς τὸν λιμένα τῶν Ἀθηναίων, τοτὲ μὲν ἀναπαύων καὶ παραγγέλλων ἀποκοιμᾶσθαι, τοτὲ δὲ κώπαις προσκομιζόμενος. εἰ δέ τις ὑπολαμβάνει ὡς ἀφρόνως ἔπλει δώδεκα τριήρεις ἔχων ἐπὶ πολλὰς ναῦς κεκτημένους, ἐννοησάτω τὸν ἀναλογισμὸν αὐτοῦ.
[20] ἐκεῖνος γὰρ ἐνόμισεν ἀμελέστερον μὲν ἔχειν τοὺς Ἀθηναίους περὶ τὸ ἐν τῷ λιμένι ναυτικὸν Γοργώπα ἀπολωλότος: εἰ δὲ καὶ εἶεν τριήρεις ὁρμοῦσαι, ἀσφαλέστερον ἡγήσατο ἐπ’ εἴκοσι ναῦς Ἀθήνησιν οὔσας πλεῦσαι ἢ ἄλλοθι δέκα. τῶν μὲν γὰρ ἔξω ᾔδει ὅτι κατὰ ναῦν ἔμελλον οἱ ναῦται σκηνήσειν, τῶν δὲ Ἀθήνησιν ἐγίγνωσκεν ὅτι οἱ μὲν τριήραρχοι οἴκοι καθευδήσοιεν, οἱ δὲ ναῦται ἄλλος ἄλλῃ σκηνήσοιεν.
[21] ἔπλει μὲν δὴ ταῦτα διανοηθείς: ἐπειδὴ δὲ ἀπεῖχε πέντε ἢ ἓξ στάδια τοῦ λιμένος, ἡσυχίαν εἶχε καὶ ἀνέπαυεν. ὡς δὲ ἡμέρα ὑπέφαινεν, ἡγεῖτο: οἱ δὲ ἐπηκολούθουν. καὶ καταδύειν μὲν οὐδὲν εἴα στρογγύλον πλοῖον οὐδὲ λυμαίνεσθαι ταῖς ἑαυτῶν ναυσίν:
εἰ δέ που τριήρη ἴδοιεν ὁρμοῦσαν, ταύτην πειρᾶσθαι ἄπλουν ποιεῖν, τὰ δὲ φορτηγικὰ πλοῖα καὶ γέμοντα ἀναδουμένους ἄγειν ἔξω, ἐκ δὲ τῶν μειζόνων ἐμβαίνοντας ὅπου δύναιντο τοὺς ἀνθρώπους λαμβάνειν. ἦσαν δέ τινες οἳ καὶ ἐκπηδήσαντες εἰς τὸ Δεῖγμα ἐμπόρους τέ τινας καὶ ναυκλήρους συναρπάσαντες εἰς τὰς ναῦς εἰσήνεγκαν.
[22] ὁ μὲν δὴ ταῦτα ἐπεποιήκει. τῶν δὲ Ἀθηναίων οἱ μὲν αἰσθόμενοι ἔνδοθεν ἔθεον ἔξω, σκεψόμενοι τίς ἡ κραυγή, οἱ δὲ ἔξωθεν οἴκαδε ἐπὶ τὰ ὅπλα, οἱ δὲ καὶ εἰς ἄστυ ἀγγελοῦντες. πάντες δ’ Ἀθηναῖοι τότε ἐβοήθησαν καὶ ὁπλῖται καὶ ἱππεῖς, ὡς τοῦ Πειραιῶς ἑαλωκότος.
[23] ὁ δὲ τὰ μὲν πλοῖα ἀπέστειλεν εἰς Αἴγιναν, καὶ τῶν τριήρων τρεῖς ἢ τέτταρας συναπαγαγεῖν ἐκέλευσε, ταῖς δὲ ἄλλαις παραπλέων παρὰ τὴν Ἀττικήν, ἅτε ἐκ τοῦ λιμένος πλέων, πολλὰ καὶ ἁλιευτικὰ ἔλαβε καὶ πορθμεῖα ἀνθρώπων μεστά, καταπλέοντα ἀπὸ νήσων. ἐπὶ δὲ Σούνιον ἐλθὼν καὶ ὁλκάδας γεμούσας τὰς μέν τινας σίτου, τὰς δὲ καὶ ἐμπολῆς, ἔλαβε.
[24] ταῦτα δὲ ποιήσας ἀπέπλευσεν εἰς Αἴγιναν. καὶ ἀποδόμενος τὰ λάφυρα μηνὸς μισθὸν προέδωκε τοῖς στρατιώταις. καὶ τὸ λοιπὸν δὲ περιπλέων ἐλάμβανεν ὅ τι ἐδύνατο. καὶ ταῦτα ποιῶν πλήρεις τε τὰς ναῦς ἔτρεφε καὶ τοὺς στρατιώτας εἶχεν ἡδέως καὶ ταχέως ὑπηρετοῦντας.

Ποιοί ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝ την ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΠΟΡΩΝ στην ΝΟΡΒΗΓΙΑ

Η γνωστή ως Παγκόσμια Τράπεζα Σπόρων, ή Κιβωτός των Σπόρων, δηλαδή η Svalbard Global Seed Vault, βρίσκεται στα παγωμένα βουνά της Νορβηγίας και δημιουργήθηκε σαν πείραμα για να δουν την αντοχή των σπόρων σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Όμως η τράπεζα μεταξελίχθηκε σε κάτι διαφορετικό...

Αρχικά σχεδιάστηκε στην δεκαετία του 1980 σε ένα πείραμα για τις αντοχές των σπόρων, μέσα σε διάστημα 100 χρόνων, σε πολύ κρύο περιβάλλον. Αυτή τη στιγμή φυλάσσονται εκεί πάνω από 500.000 δείγματα germplasms, στους -18 βαθμούς και κάθε μονάδα είναι απολύτως απομονωμένη από την άλλη προκειμένου να διασφαλιστούν διασταυρούμενες μολύνσεις.

Κάποια στιγμή χρειάστηκαν χρηματοδότηση. Έτσι, εμφανίστηκαν τα "επιφανή" ιδρύματα των Bill Gates, Rockefeller, η Monsanto και η Syngenta. Μόνο ο πρώτος επένδυσε 30 εκατομμύρια δολάρια.

Όμως το Svalbard vault έχει μεταβληθεί σε μία ακούσια χρησιμότητα και από "τράπεζα" μετατράπηκε σε "καταφύγιο" σπόρων.

Σύμφωνα με την Cary Fowler, που εργάστηκε κατά το διάστημα 2005-2012 ως διευθυντής της Global Crop Diversity Trust (που συνέδραμε στην δημιουργία του Svalbard vault), ο φαινομενικός στόχος του συστήματος αυτού είναι να διατηρηθεί η ποικιλομορφία των καλλιεργειών σε περιοχές που μαστίζονται από τον πόλεμο και την πολιτική αναταραχή.

Η Νορβηγία, λοιπόν, υποτίθεται ότι θα παρέχει υπηρεσίες προς όφελος ολόκληρου του πλανήτη, παρέχοντας τη δυνατότητα αναβίωσης απαραίτητων καλλιεργειών σε περίπτωση κάποιας απειλητικής καταστροφής, ύστερα από μια ιδιαίτερα επικίνδυνη επιδημία, ξηρασία, ή ακόμα και έναν πυρηνικό πόλεμο.

Ωστόσο αν και η "Κιβωτός της Αποκάλυψης", όπως εξελίχθηκε να λέγεται, ανήκει και διευθύνεται από τη Νορβηγία, η νορβηγική κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόσβαση σε ο,τι υπάρχει εκεί μέσα.

Και μετά, δεν είναι να αναρωτιέσαι; Τι γυρεύουν οι συγκεκριμένοι επενδυτές που οι μεν και οι δε έχουν γεμίσει τον κόσμο με μεταλλαγμένα;

Προστάτευσε τον εαυτό σου. Μάθε να βάζεις όρια στους άλλους.

Τα προσωπικά μας όρια που πρέπει να βάζουμε στους άλλους συνηθίζονται πολλές φορές να κατηγοριοποιούνται σε 7 κατηγορίες.

      

Αυτές τις κατηγορίες θα σας παρουσιάσω σήμερα, προσθέτοντας και τις δικές μου παρατηρήσεις.

Φυσικά όρια
Αναφέρονται στο σεβασμό που πρέπει να δείχνουν οι άλλοι για τον δικό σου προσωπικό χώρο. Παραβιάζονται όταν κάποιος μπαίνει στο δωμάτιό σου χωρίς να σου ζητήσει την άδεια, χρησιμοποιεί τα πράγματά σου χωρίς να σε ρωτήσει ή διαβάζει προσωπικές σου σημειώσεις όπως το ημερολόγιό σου, ακόμα και τα μηνύματα στο κινητό σου στα κρυφά. Στα φυσικά όρια συμπεριλαμβάνονται φυσικά και τα σωματικά, όταν κάποιος σε αγγίξει ή σε πειράξει σωματικά χωρίς να το θέλεις.

Διανοητικά όρια
Αναφέρονται στο σεβασμό για τις ιδέες και τις σκέψεις σου. Παραβιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να υποτιμήσει την αντίληψή σου λέγοντας πράγματα όπως «αυτό είναι μονάχα στη φαντασία σου» ή «αυτό δεν μπορεί να το πιστεύεις πραγματικά» κτλ.

Συναισθηματικά όρια
Συνεχίζονται με το σεβασμό για τα αισθήματά σου. Παραβιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να τα ακυρώσει ή τα αγνοεί. Επίσης όταν σε θεωρεί δεδομένο ή σου επιτίθεται μειώνοντάς σε ή ντροπιάζοντάς σε.

Κοινωνικά όρια
Αφορούν το σεβασμό για τις επιλογές των κοινωνικών σου επαφών. Παραβιάζονται όταν κάποιος σου κάνει κριτική γι αυτές τις επιλογές. Μα τι στο καλό θες μαζί της! Γιατί θες να πας να δεις την ταινία; Και όλα τα παρόμοια…

Σεξουαλικά όρια
Ορίζουν τον δικό σου ιδιωτικό χώρο : Ποιον θα αγγίξεις και ποιος θέλεις να σε αγγίξει. Έτσι, κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει σωματικά. Ορισμένες από τις παραβιάσεις αυτών των ορίων είναι προφανείς όπως ο βιασμός από έναν άγνωστο ή γνωστό. Άλλες όμως όπως το πονηρό βλέμμα το γδύσιμο με τα μάτια και το δήθεν αθώο πείραγμα είναι λιγότερο προφανείς γι αυτό και προκαλούν σύγχυση.

Οικονομικά όρια
Αναφέρονται στον δικό σου τρόπο να κερδίζεις να ξοδεύεις και να αποταμιεύεις τα χρήματά σου καθώς και στο ελάχιστο που χρειάζεσαι για να νιώσεις ασφάλεια. Οι διαφορετικές στάσεις απέναντι στο χρήμα μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στις σχέσεις ιδιαίτερα αν δεν υπάρχει σεβασμός για τον τρόπο ζωής του άλλου ανθρώπου.

Χρονικά όρια
Αφορούν το σεβασμό για τους τρόπους διεκπεραίωσης των πραγμάτων τους δικούς μας και των άλλων. Μερικοί είναι ακριβείς και τακτοποιούν τις υποθέσεις τους έγκαιρα. Άλλοι πάλι είναι της τελευταίας στιγμής και προτιμούν να ζουν με την ένταση που φέρνει η εκπνοή μιας προθεσμίας.
Δυστυχώς αυτό που δεν είναι παρά ασαφή προσωπικά όρια συχνά παρερμηνεύεται. Εκλαμβάνεται ως προσβολή. Εγώ λόγου χάρη δεν είχα καλή σχέση με την ώρα. Πήγαινα πάντα καθυστερημένη. Αυτό προσέβαλλε τους ανθρώπους που με περίμεναν. Φαινόταν σαν να μην μπορούσα να σχεδιάσω τον χρόνο μου. Προγραμμάτιζα να κάνω πολλά πράγματα πριν συναντήσω κάποιον και έτσι δεν προλάβαινα να είμαι στην ώρα μου. Αυτός όμως ήταν ο προφανής λόγος. Στην πραγματικότητα χωρίς να το συνειδητοποιώ επέλεγα να πάω στο ραντεβού αργότερα από τον άλλο. Ήταν γιατί η αναμονή μου προξενούσε μεγάλο άγχος. Σκεφτόμουν ότι με ξέχασαν ότι με έστησαν ανησυχούσα για την απόρριψη. Καλύτερα λοιπόν να με περιμένουν παρά να τους περιμένω εγώ.

Η σύγχυση των ορίων
Τα όρια είναι ένας φράχτης γύρω από το σπίτι σου. Αυτοί οι συμβολικοί φραγμοί έχουν τρεις στόχους.
-Να κρατήσουν μακριά τους άλλους από τον δικό μας χώρο.
-Να μας κρατήσουν μακριά από τον χώρο των άλλων.
-Να μας δώσουν μια αίσθηση ολότητας.
Ένας χαμηλός φράχτης επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των γειτόνων. Δεν εμποδίζει την ροή της ενέργειας (από και προς). Παρόλα αυτά ξέρουμε που τελειώνει ο ένας και που αρχίζει ο άλλος. Όμως όταν κάποιος φτιάξει έναν πολύ υψηλό τοίχο η επικοινωνία σταματά. Οι άνθρωποι που αντί να θέτουν όρια χτίζουν τείχη το κάνουν γιατί χρειάζονται επιπλέον προστασία και ασφάλεια. Αν όμως ήξεραν να χαράξουν σαφή όρια, ίσως δεν θα ήταν αναγκαίο να κλειστούν μέσα σε τείχη.

Χορεύουμε;

Μία μαγική ρυθμική και χορευτική διάθεση έχει το σώμα του ανθρώπου. Το οποίο έχει μέσα του ρυθμό και παλμό πάντα ανάλογο με την κάθε περίσταση που αντιμετωπίζει.

Τα είδη της μουσικής που υπάρχουν, τα οποία τα δημιούργησαν διάφοροι συνθέτες, μας δείχνουν τα είδη των στιγμών κάθε ανθρώπου.

Για παράδειγμα στις ήρεμες στιγμές μας, η μουσική που αναδύεται από το σώμα είναι ήρεμη. Όταν οι στιγμές μας είναι σε ένταση, η μουσική είναι μία έντονη σαν το ροκ. Όταν είμαστε σε κατάσταση οργής τότε έχουμε την δόνηση του HardRock.

Το σώμα μας λοιπόν που έχει τον δικό του ρυθμό και παλμό, ανάλογα την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε θα μας δώσει και την ανάλογη «μουσική υπόκρουση».
Αυτή είναι η εσωτερική μας αίσθηση η οποία εναρμονίζεται πάντα με όλα όσα βιώνουμε μέσα στην μέρα μας.

Ένας αγχώδης χαρακτήρας, που μέσα του έχει μόνιμα μία ένταση και οργή, γιατί πιστεύει ότι δεν προλαβαίνει, γιατί τρέχει να τα προλάβει όλα, γιατί πάντα βάζει στην καθημερινή του τροχιά παραπάνω από αυτά που μπορεί. Έχει μέσα του τον ρυθμό του Hard Rock. Γιατί ενώ έχει βάλει τόσα στη ζωή του για να τρέχει, παράλληλα τα μάχεται όλα αυτά.

Ένας άνθρωπος που έχει μέσα του οργή και τάση για να ξεσπάσει σε όλους και σε όλα έχει μέσα του την δόνηση του Heavymetal.
Οπότε καταλαβαίνουμε ότι ο ρυθμός και ο παλμός της καρδιάς μας, της ανάσας μας δονεί σύμφωνα με την εσωτερική μας αίσθηση. Η οποία συνήθως συνδυάζεται με τις σκέψεις και τότε γεννιέται το συναίσθημα.

Το συναίσθημα, οι σκέψεις είναι το «ζευγάρι» που θα ρυθμίζει με το σώμα μας τον ανάλογο «χορό». Ένας χορός που μας οδηγεί στην όποια μας εξελικτική διαδρομή για ολόκληρη την ύπαρξή μας.
Αν εμείς λοιπόν έχουμε μία τόσο μεγάλη ένταση μέσα μας, όπως αυτή της οργής και το σώμα μας έχει τον ρυθμό τουHeavy metal, που σημαίνει ότι έχουμε ένσταση για όλους και για όλα, τότε χρειάζεται να δώσουμε την ανάλογη δόνηση για να έρθει η ισορροπία σε μας.

Ποια είναι η ισορροπία μας ? Μα οι φυσικοί ρυθμοί, αυτοί που έχουν μέσα τους την ηρεμία, όπως ήχοι από τη φύση, ένα ποτάμι, πουλιά να κελαηδούν, κύματα της θάλασσας κλπ.
Όμως δεν γίνεται το σώμα μας να δονεί οργή = Heavy metalκαι εμείς να το κατευθύνουμε να ακούσει μία ήρεμη μελωδία. Γιατί τότε θα είναι σαν να ρίχνουμε πάνω στο χώμα νερό. Αυτό που θα καταφέρουμε θα είναι να δημιουργήσουμε μία λάσπη. Η λάσπη αυτή θα ανακατέψει τον έναν ήχο με τον άλλον και το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που περιμένουμε.

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι σήμερα που αναζητούν μία ήρεμη κατάσταση μέσα από διαλογιστική κατάσταση και οδηγούν τους εαυτούς τους ενώ είναι οργισμένοι να δημιουργούν ένα λασπωμένο τοπίο με μία ήρεμη μελωδία. Ύστερα από καιρό και αφού έχουν κάνει πολλές προσπάθειες, τα αποτελέσματα είναι άλλα από αυτά που θα περίμεναν. Η οργή- Heavy metalθα απλωθεί σε όλο το σώμα, αλλά και στο περιβάλλον. Θα αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα δυσάρεστα συμβάντα τόσο μέσα στο σώμα, αλλά και σε όλο το περιβάλλον.

Τότε η οργή θα μεγαλώσει και το Heavy metal θα κυριαρχεί μέσα στο σώμα. Ο ρυθμός και ο παλμός του σώματος θα είναι μία μόνιμη ένταση και ένσταση και ο άνθρωπος αυτός θα νιώθει έρμαιο. Δεν θα έχει ιδέα από πού να πιαστεί. Γιατί θα νιώθει κόπωση ύστερα από τις προσπάθειες που έχει κάνει μέσα από αυτήν την διαλογιστική υποβολή που έχει ακολουθήσει. Η οποία ήταν ακριβώς σαν να πάλευε με τα κύματα για να φτάσει στην ακτή και τελικά όσο περνούσε ο καιρός το μόνο που κατάφερε ήταν να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ακτή, αφού δεν συνεργάστηκε ποτέ με τα κύματα, αλλά τους πήγε κόντρα.

Ο κάθε ρυθμός λοιπόν μέσα στο σώμα μας, είναι μία αναγνώριση αλήθειας. Μία αλήθεια και μία δύναμη.
Κάθε μας ρυθμός- αίσθηση είναι μία αλήθεια, μία δύναμη και ένας οδηγός για να μας δείξει ότι υπάρχουμε. Κάθε αίσθηση έχει μέσα της τουλάχιστον ένα γιατί που δημιουργήθηκε και σύμφωνα με αυτό το γιατί, μας οδηγεί να δημιουργήσουμε και τον ανάλογο χορό. Έναν χορό για τον συγκεκριμένο χρόνο. Κάθε τι στην ώρα του, έχουμε μάθει να λέμε και έτσι είναι. Το μόνο που χρειάζεται εμείς να κάνουμε είναι να αναγνωρίζουμε την αίσθηση αυτή και να αναζητήσουμε τον ρυθμό. Ύστερα να δημιουργήσουμε τον ανάλογο χορό.
Δηλαδή ένας θυμός, ένα άγχος, μία οργή είναι αισθήσεις που πηγάζουν μέσα από έναν δρόμο αλήθειας. Τουλάχιστον της δικής μας αλήθειας, μέσα από την δική μας οπτική γωνία. Αυτή η αλήθεια έχει ανάγκη να εκδηλωθεί.

Αυτό που γίνεται «λάθος» συνήθως, είναι το ότι αφήνουμε αυτή την αίσθηση να γίνει συναίσθημα και έτσι χάνουμε τον βηματισμό ισορροπίας.
Δηλαδή όταν δούμε στον δρόμο έναν άνθρωπο να χτυπάει ένα ζωάκι, ο ρυθμός της αίσθησης είναι ο θυμός. Αυτός ο θυμός θα μας οδηγήσει στην ανάλογη «χορευτική» διάθεση. Εδώ είναι το μυστικό, να μπορέσουμε να κάνουμε χρήση βήματα τέτοια που να μας δώσουν ένα αποτέλεσμα αρμονίας. Εκεί, σε μία τέτοια στιγμή συνήθως δεν προλαβαίνει το μυαλό να παρέμβει και έτσι δεν δημιουργούμε συναίσθημα. Άρα λειτουργούμε μέσα από τον φυσικό μας ρυθμό και θα δράσουμε ανάλογα.

Αυτό είναι που χρειάζεται σε μας εκπαίδευση. Αυτό είναι που έχει ανάγκη να μας διδάξουν τα βήματα και την ανάλογη «χορευτική φιγούρα».
Όταν μάθω τα «βήματα» τότε μπορώ να αρχίσω όλο το ρυθμικό κομμάτι του θυμού, ως ενέργεια να το εκπαιδεύσω με τα βήματα αυτά. Τότε ο χορός αυτός θα είναι πάντοτε ο σοφός μου σύμμαχος.
Έρχονται σε επόμενα κείμενα τα βήματα για κάθε μας τέτοια αίσθηση- ενέργεια. Έτσι θα καταφέρουμε να διδαχτούμε από τις ενέργειες αυτές και να σταματήσουμε να τις μαχόμαστε, με μεθόδους που το μόνο που κάνουν τελικά είναι να μας οδηγούν σε συμπλέγματα κατωτερότητας και αναξιότητας. Αλλά και σε ψυχαναγκαστικές διαδρομές με οδηγό το σιωπή. Γιατί μπορεί η σιωπή να είναι χρυσός, αλλά μόνο όταν είναι πραγματική σιωπή και όχι όταν είναι μία μορφή «σκάσε». Δηλαδή εμείς να έχουμε θυμό και μέσα από ανάσες ή ήρεμη μουσική να μάθουμε να λέμε στον ρυθμό θυμού, «σκάσε», γιατί τελικά αυτό θα το πληρώσουμε πάλι εμείς.