Αποδέξου τον εαυτό σου

Αποδέξου και αγάπησε τον εαυτό σου αυτή τη στιγμή
Βρίσκεσαι στην διαδικασία να γίνεις ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου, για να γίνεις το άτομο που θα χαίρεσαι περισσότερο να είσαι μαζί του.
Αποδέξου και αγάπησε τον εαυτό σου αυτή τη στιγμή.
Συνήθως αρνείσαι να αγαπήσεις τον εαυτό σου επειδή ακόμα δεν έχεις χάσει βάρος ή δεν έχεις βρει καινούργια δουλειά, έναν εραστή, αυτό ή εκείνο που επιθυμείς. Έτσι πάντα αναβάλλεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Αλλά και όταν βρεις μια καινούργια δουλειά ή έναν εραστή ή όταν χάσεις το βάρος που θέλεις, αγαπάς τον εαυτό σου ή απλώς κάνεις έναν καινούργιο κατάλογο και έχεις μια ακόμα περίοδο καθυστέρησης;
Η μόνη ώρα που μπορείς να αρχίσεις να αγαπάς τον εαυτό σου είναι ακριβώς εδώ, ακριβώς τώρα. Η αγάπη χωρίς ορούς είναι αγάπη χωρίς προσδοκίες. Αποδέξου αυτό που είσαι.

Αποδέξου όλα τα μέρη του εαυτού σου
Κοιτάξου στο καθρέπτη και πες “Αγαπώ τον εαυτό μου έτσι ακριβώς όπως είναι.” Τι σου έρχεται στο νου; Παρατήρησε πως αισθάνεσαι. Ίσως αυτός να είναι ο πυρήνας του προβλήματος σου.
Το πιο σημαντικό μέρος της μεταμόρφωσης ή της ολοκλήρωσης σου συντελείται απλά και μόνον όταν αρχίζεις να αποδέχεσαι τον εαυτό σου σε όλα του τα σημεία, ακόμα και τα πιο μικρά. Όταν μπορέσεις να δεις με αγάπη τις στιγμές που τα καταφέρνεις καλά, αλλά και τις στιγμές που δεν τα καταφέρνεις και τόσο καλά.
Τις στιγμές που είσαι γεμάτος τρόμο και τις στιγμές που είσαι γεμάτος αγάπη. Τις στιγμές που είσαι ανόητος και χαζός και τις στιγμές που είσαι λαμπερός και έξυπνος. Τις στιγμές που είσαι αποτυχημένος και τις στιγμές που είσαι νικητής. Όλα αυτά είναι μέρη του εαυτού σου.
Τα περισσότερα προβλήματα σου παρουσιάζονται όταν αρχίζεις να απορρίπτεις τον εαυτό σου και να μην τον αγαπάς ολοκληρωτικά και χωρίς όρους. Μην κοιτάς λοιπόν πίσω στη ζωή με ντροπή. Βλέπε το παρελθόν σου ως μια πολύτιμη παρουσία στη ζωή σου. Χωρίς αυτή τη παρουσία και την πληρότητα δεν θα ήσουν εδώ σήμερα. Όταν αποδεχτείς τον εαυτού σου στο σύνολο του, τότε ολοκληρώνεσαι και μεταμορφώνεσαι.

Αποδέξου όλα όσα έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου
Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου στο σύνολο του, ολοκληρωτικά και βαθιά, αυτό σημαίνει ότι στο δρόμο της ζωής σου δεν έμαθες να το κάνεις. Μπορείς να το μάθεις. Ξεκίνα να είσαι καλός με τον εαυτό σου τώρα, αυτή τη στιγμή.
Αγάπησε και αποδέξου τον εαυτό σου ακριβώς όπως είναι. Υποστήριξε τον, εμπιστέψου τον και δέξου τον όπως είναι. Μπορείς να υπάρχεις μέσα στην αγάπη της ίδιας σου της καρδιάς. Βάλε το χέρι πάνω στην καρδιά σου και νιώσε την αγάπη που ρέει από μέσα της. Γνώριζε ότι υπερέχει πολύς χώρος στην καρδιάς σου για να αποδεχτείς τον εαυτό σου εδώ και τώρα.
Αποδέξου το σώμα σου, το βάρος σου, το ύψος σου, την εμφάνιση σου, την σεξουαλικότητα σου και τις εμπειρίες σου. Αποδέξου όλα όσα έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου. Αποδέξου το παρελθόν και το παρόν σου και δείξει εμπιστοσύνη στο μέλλον σου. Είσαι θεία και μεγαλοπρεπής έκφραση της ζωής. Αξίζεις το καλύτερο και τώρα το αποδέχεσαι για τον εαυτό σου. Αποδέξου τα θαύματα. Αποδέξου την μεταμόρφωση. Αποδέξου την ολοκλήρωση. Και πάνω από όλα αποδέξου τον εαυτό σου. Νιώσε ότι είσαι πολύτιμος και αγαπά αυτό που είσαι. Και έτσι είναι.

Είσαι άξιος να αγαπηθείς
Τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα στάσου με τα χέρια διάπλατα ανοικτά και πες: “Είμαι πρόθυμος να αφήσω την αγάπη να μπει μέσα μου. Νιώθω ασφάλεια όταν ανοίγω την καρδιά μου.”
Δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο για να κερδίσεις την αγάπη από ότι για να κερδίσεις για το δικαίωμα να αναπνέεις. Έχεις το δικαίωμα να αναπνέεις επειδή υπάρχεις. Έχεις το δικαίωμα να αγαπηθείς επειδή υπάρχεις. Αυτό είναι όλο και όλο αυτό ου χρειάζεται να ξέρεις.
Αξίζεις να έχεις την αγάπη. Μην αφήσεις τους γονείς σου, τις αρνητικές πλευρές της κοινωνίας ή τις συνηθισμένες προκαταλήψεις να σε κάνουν να πιστέψεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Η πραγματικότητα για την ύπαρξη σου είναι μια: Είσαι αξιαγάπητος. Αποδέξου το λοιπόν και πίστεψε το. Και τότε θα ανακαλύψεις ότι οι άνθρωποι σου συμπεριφέρνονται ως ένα αξιαγάπητο άτομο.

Να συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου με αγάπη χωρίς όρους
Νιώσε την καρδιά σου να ανοίγει και γνώριζε ότι υπάρχει χώρος εκεί μέσα για σένα.
Αν τα παιδικά σου χρόνια ήταν γεμάτα φόβους και συγκρούσεις, κι άν εξακολουθείς υποσυνείδητα να “χτυπάς” τον εαυτό σου, τότε συνεχίζεις ακόμα και τώρα να συμπεριφέρεσαι στο εσωτερικό παιδί σου με τον ίδιο τρόπο. Το παιδί τότε δε βρίσκει ένα χώρο στοργής μέσα σου για να τον κατοικήσει.
Αγάπησε τώρα τον εαυτό σου αρκετά ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις περα από τους περιορισμούς των γονιών σου. Δεν ήξεραν και εκείνοι άλλο τρόπο να σε εκπαιδεύσουν.

Ήσουν ένα μικρό καλό παιδί για πάρα πολύ καιρό, κάνοντας αυτό που η μαμά και ο μπαμπάς σου σε δίδαξαν. Είναι καιρός να μεγαλώσεις και να παρεις τις δικές σου αποφάσεις, που θα σε υποστηρίξουν και θα σε αναπτύξουν.

Η επίδραση της τελειομανίας στη ζωή μας

Αν δεν θέλετε να είστε ποτέ ευτυχισμένοι ή ικανοποιημένοι με τη ζωή σας, ένας πολύ καλός τρόπος για να το πετύχετε, είναι να αυξήσετε τις προσδοκίες σας σε ένα τόσο εξωπραγματικά υψηλό επίπεδο έτσι ώστε να μην μπορούν ποτέ να εκπληρωθούν.

Αυτή είναι η ουσία της τελειομανίας. Είναι η αδυναμία συναίσθησης της ευχαρίστησης, εκτός αν πρόκειται για κάτι τέλειο, χωρίς απολύτως καμία ατέλεια. Φυσικά, το πρόβλημα με αυτή τη λογική είναι ότι, η τελειομανία αποτελεί συχνά ψευδαίσθηση.

Σπάνια η ζωή, μας δίνει αυτά που ακριβώς θέλουμε σε κάθε τομέα - είτε πρόκειται για τις σχέσεις, την εργασία ή τους στόχους μας.

Πολλές φορές το να είμαστε πιο ευτυχισμένοι με τη ζωή μας, απαιτεί να εγκαταλείψουμε αυτές τις υψηλές προσδοκίες και να μάθουμε να είμαστε πιο ικανοποιημένοι με το πώς έχουν τα πράγματα, παρά με το πώς φανταζόμαστε ότι θα έπρεπε να είναι σε έναν «ιδανικό κόσμο».

Πολλές είναι οι μελέτες που έχουν αρχίσει να δείχνουν τους τρόπους με τους οποίους η τελειομανία, από πολλές απόψεις, μπορεί να καταστρέψει την ευτυχία μας.

Η τελειομανία οδηγεί σε αισθήματα λύπης και δυσαρέσκειας
Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο” Journal of Consumer Psychology”, διαπιστώθηκε ότι η νοοτροπία «πρέπει να έχουμε τα καλύτερα», μπορεί να μεγεθύνει τα συναισθήματα της λύπης και της δυσαρέσκειας.

Οι ψυχολόγοι το αποκαλούν «μεγιστοποίηση του τρόπου σκέψης» και αυτό αποτελεί σύμπτωμα της τελειομανίας. Προσπαθούμε να επιλέξουμε την καλύτερη δυνατή επιλογή σε κάθε δεδομένο σενάριο, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν και με μια άλλη πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο “Journal of Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy”, που ανακάλυψε ότι η τελειομανία μπορεί μετά από ένα γεγονός που δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα, να οδηγήσει σε έντονο προβληματισμό.

Αυτό σημαίνει απλά, ότι μετά από ένα τέτοιο γεγονός, είναι πολύ πιο πιθανό να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε έντονα κάνοντας καινούριες υποθέσεις για τις επιλογές μας. Αυτό καθιστά πολύ πιο δύσκολο το να συγχωρήσουμε παλιότερες αποφάσεις μας και ακόμα περισσότερο τα λάθη του παρελθόντος μας.

Η τελειομανία βλάπτει τις σχέσεις μας
Διάφορες έρευνες συνεχίζουν να βασίζονται στις αρνητικές συνέπειες που προκαλεί η τελειομανία.

Σε μια άλλη πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο “Journal of Experimental Social Psychology”, διαπιστώθηκε ότι η τελειομανία μπορεί επίσης να βλάψει τις σχέσεις μας.

Τα ρομαντικά ζευγάρια που βλέπουν τις σχέσεις τους ως την «τέλεια ένωση» («Είμαστε αδελφές ψυχές» ή «Εμείς είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο»), είναι πιο επιρρεπή σε προβλήματα σχέσεων από εκείνους που βλέπουν τη σχέση τους ως «ένα ταξίδι» («Μεγαλώνουμε μαζί» ή «Κοίτα πόσα πράγματα έχουμε καταφέρει μαζί»).

Κάθε σχέση έχει προβλήματα πάνω στα οποία θα πρέπει να δουλέψουμε. Αλλά αν νομίζουμε ότι και οι δύο είμαστε απολύτως τέλειοι ο ένας για τον άλλο, τότε δεν πρόκειται να αποδεχθούμε το εύκολα το σύντροφο και να αντιμετωπίσουμε τα σκαμπανεβάσματα στη σχέση.

Συχνά, ένας πιο πρακτικός και ρεαλιστικός τρόπος σκέψης μας προετοιμάζει για τις αναπόφευκτες συγκρούσεις που θα αντιμετωπίσουμε. Και είναι καλύτερα να προετοιμαστούμε για την πραγματικότητα παρά να ζούμε στην αυταπάτη.

Η τελειομανία επηρεάζει αρνητικά την εργασία μας
Μία από τις πιο συχνές επιδράσεις της τελειομανίας είναι το πώς επηρεάζει την εργασία μας και τους προσωπικούς μας στόχους.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο “Journal of Counseling Psychology”, διαπιστώθηκε ότι τα άτομα που έχουν μεγαλύτερη τάση για τελειομανία, είναι επίσης πιο πιθανό να αναβάλλουν πράγματα και να χρονοτριβούν.

Όταν έχουμε μια τελειομανή νοοτροπία, είναι πραγματικά δύσκολο να ρίξουμε τον εγωισμό μας και να πούμε «τελείωσα τη δουλειά μου». Αντ 'αυτού, βρισκόμαστε συνεχώς σε μια κατάσταση του να αλλάξουμε τα πράγματα, να κάνουμε μικροαλλαγές σε κάθε μικρή λεπτομέρεια και εργαζόμαστε ασταμάτητα μέχρι που τελικά να αισθανθούμε ικανοποιημένοι. Αν και ποτέ δεν νιώθουμε ότι προσφέραμε αρκετά.

Μια άλλη μελέτη επικεντρώθηκε στο πώς η τελειομανία μπορεί να οδηγήσει σε «εργασιομανία», ένα μη υγιές κίνητρο για μη σταματάμε ποτέ να δουλεύουμε, το οποίο συχνά οδηγεί σε περισσότερο άγχος, κούραση και σε επαγγελματική εξουθένωση.

Η τελειομανία θίγει την αυτοεκτίμηση αλλά και την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας
Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Journal of Eating Disorders”, η τελειομανία μπορεί επίσης να βλάψει την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας και να παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών.

Συχνά συγκρίνουμε την εικόνα του σώματος μας με «πρότυπα» που βλέπουμε στην τηλεόραση, σε περιοδικά καθώς και σε άλλες μορφές ψυχαγωγίας. Αυτό μπορεί να μας οδηγήσει να ορίσουμε τα δικά μας πρότυπα εξαιρετικά υψηλά, τα οποία και συχνά θα μας οδηγήσουν σε απογοήτευση για το σώμα μας.

Όπως βλέπετε, η τελειομανία μπορεί να καταστρέψει την ευτυχία μας σε πολλούς διαφορετικούς τομείς της ζωής μας και για αυτό το λόγο θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Για μία καλύτερη ζωή…

Όλοι μας προσπαθούμε καθημερινά να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη χωρίς όμως στο τέλος της ημέρας να έχουμε το αίσθημα της ικανοποίησης γιατί νιώθουμε πως κάτι λείπει…. Η αλήθεια είναι πως αυτό που λείπει είναι ο εαυτός μας ο οποίος έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας και τις υποχρεώσεις της δουλειάς ή στην απραγία και στην τεμπελιά. Υπάρχουν όμως πράγματα, απλά και καθημερινά, τα οποία αν κάνει ο καθένας μας σίγουρα θα νιώσει, σωματικά και ψυχικά, πιο υγιής από πριν.

- Η λύση για να αισθανθούμε καλύτερα δεν θα βρεθεί ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ, στα πλήκτρα του υπολογιστή ή στα κανάλια της τηλεόρασης! Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει, δεν μπορούμε να περιμένουμε την αλλαγή να έρθει μόνη της, πρέπει να την επιδιώκουμε. Μην αναμένουμε όλα να γίνουν διαφορετικά, ας δράσουμε τώρα εναντίον όσων μας ενοχλούν και μας βαραίνουν.

- Να βάζουμε τον εαυτό μας σε προτεραιότητα!!! Για καλύτερη πρόληψη αλλά και αντιμετώπιση των προβλημάτων πρέπει να δείχνουμε ενδιαφέρον και αγάπη πρώτα από όλα στον εαυτό μας. Οπότε, πλέον είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουμε. Μην υποτιμάμε τη ζωή μας γιατί είναι μοναδική!

- Τετριμμένο, καθώς όλοι ψυχολόγοι το λένε, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό: Να σκεφτόμαστε θετικά! Μόνο με τη θετική σκέψη υπάρχει ελπίδα για το μέλλον και πιθανότητα αλλαγής της ενδεχόμενης δυσάρεστης κατάστασης. Η αισιοδοξία δημιουργεί δύναμη και με τη δύναμη γινόμαστε ικανοί για να πετύχουμε όσα θέλουμε.

- Η διατροφή και ο ύπνος παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην διατήρηση της υγείας. Να μη ξεχνάμε ποτέ να τρώμε σωστά και να κοιμόμαστε επαρκώς γιατί μόνο όταν ξεκινήσουμε από τα βασικά, μαθαίνουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας όπως του αξίζει!

- Είναι πολύ σημαντικό να αφιερώνουμε καθημερινά χρόνο για τον εαυτό μας, κάνοντας πράγματα που μας ευχαριστούν και ικανοποιούν εμάς προσωπικά και όχι τους άλλους. Κολύμβηση, γυμναστική, μουσική, βόλτα, σπορ, σινεμά, βιβλία κ.α είναι λίγα από όσα ο καθένας μας μπορεί να κάνει στον ιδιωτικό του ελεύθερο χρόνο.

- Πολύ βασικό κομμάτι στη ζωή μας είναι οι σχέσεις μας! Καλό θα ήταν να επιλέγουμε ανθρώπους στη ζωή μας, που μας κάνουν να αισθανόμαστε θετικά και όμορφα. Γνωρίζω πως, ενίοτε η επιλογή ανθρώπων είναι μία δύσκολη κ επίπονη διαδικασία, όμως, όταν γίνει, η αίσθηση του να έχεις δίπλα σου ανθρώπους να αγαπάς και να σε αγαπούν αληθινά, είναι μοναδική και λυτρωτική!

- Η ύπαρξη ολικής ή μερικής απασχόλησης είναι σημαντική καθώς δίνει στη ζωή του ανθρώπου έναν σκοπό ο οποίος μπορεί να αποτελέσει ταυτόχρονα και κίνητρο για την σωματική και ψυχική υγεία.

- Η ενασχόληση με τη φύση και τα ζώα έχει αποδειχθεί να λειτουργεί ευεργετικά στον άνθρωπο καθώς έρχεται σε επαφή με πρωτόγονα κομμάτια της φυσικής του ύπαρξης. Η φύση μπορεί να φέρει ηρεμία και γαλήνη στη ψυχή του ανθρώπου ενώ η συνύπαρξη με τα ζώα προκαλεί θετικά συναισθήματα.

ΤΟ SEX ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

“Όλα σ’ αυτόν τον κόσμο έχουν να κάνουν με το σεξ εκτός από το σεξ. Το σεξ έχει να κάνει με την εξουσία.” (Oscar Wilde)

“Η διαφορά σεξ και έρωτα είναι ότι το σεξ χαλαρώνει την ένταση, ενώ ο έρωτας τη δημιουργεί.”(Woody Allen).

Οι άνθρωποι (διάσημοι και μη) μιλούν για το σεξ, προσπαθώντας να το κατανοήσουν, να το διακωμωδήσουν αλλά και να το εκθειάσουν, ίσως ξεχνώντας ότι πρόκειται για μία φυσιολογική ανάγκη του οργανισμού. Η σεξουαλική δραστηριότητα είναι μία εγωιστική αλλά άκρως φυσιολογική πράξη όπου 2 άτομα ανεξαρτήτου φύλου ικανοποιούν τις ορμές, ένστικτα, επιθυμίες και συναισθήματα τους στην αναζήτηση της ηδονής και της ευχαρίστησης. Στην ερωτική πράξη δεν υπάρχει σωστό και λάθος ή αποδεκτό και καταδικαστέο, αυτό που κυριαρχεί είναι η επιθυμία και η εκτόνωση της ερωτικής έντασης. Η αποδοχή του εαυτού και της ερωτικής μας ταυτότητας βοηθά στη μείωση του άγχους και των φοβιών και οδηγεί στην σεξουαλική χαλάρωση και συναισθηματική απελευθέρωση.

Η ερωτική πράξη είναι η μοναδική δραστηριότητα η οποία κουράζει, μεν, σωματικά τον οργανισμό αλλά παράλληλα δε, τον χαλαρώνει. Πολλές μελέτες έχουν δείξει πως η ενεργή σεξουαλική ζωή βοηθά στην καλή ψυχική υγεία καθώς η απελευθέρωση ενδορφινών στον εγκέφαλο μειώνει το άγχος και προκαλεί αίσθημα ευφορίας. Αντιθέτως, η αποχή από το σεξ μπορεί να προκαλέσει αισθήματα θλίψης, άγχους, στρες, φόβου ακόμα και κρίση πανικού. Αποδεδειγμένα, το σεξ ενισχύει την αυτοπεποίθηση του ατόμου και βελτιώνει τη διάθεση ενώ βοηθά στη διαχείριση, έκφραση και εξωτερίκευση των συναισθημάτων.

Σε αντίθεση με άλλες χώρες, στην Ελλάδα το σεξ, εξακολουθεί να αποτελεί ταμπού! Ενώ, υπάρχει μία γενικότερη τάση απελευθέρωσης, τα βιώματα και οι εμπειρίες των Ελλήνων δεν μας αφήνουν να αποτιναχτούμε από αυτό το ζυγό της κοινωνικής ευθύνης-καταπίεσης. Λόγω της συμπλεγματικής ελληνικής κοινωνίας, πολλοί άνθρωποι παλεύουν καθημερινά είτε με το αίσθημα της ντροπής και της μειονεξίας είτε με την κοινωνική κατακραυγή, καταπιέζοντας τον εαυτό τους και στερώντας του την ερωτική απόλαυση. Η καταπίεση των συναισθημάτων, ο φόβος και το άγχος μπορούν να οδηγήσουν το άτομο σε παθητικότητα και μοναξιά με αποτέλεσμα να χαθεί η επαφή (σωματική, ερωτική) με άλλους ανθρώπους και να οδηγηθεί σε κοινωνική και συναισθηματική απομόνωση. Το άγχος της επίδοσης, ο φόβος της απόρριψης, η έλλειψη ευχαρίστησης, η ντροπή της ερωτικής επιθυμίας κ.α μπορούν να στερήσουν από το άτομο την σεξουαλική ευχαρίστηση και να δημιουργήσουν μία δυσάρεστη ανάμνηση μίας ερωτικής εμπειρίας.

Επειδή το σεξ είναι ένδειξη υγείας, για αυτό το λόγο δεν θα έπρεπε κανείς να αισθάνεται ντροπή ή/και ανησυχία έχοντας μία καλή σεξουαλική ζωή. Το σεξ είναι χαλάρωση και απελευθέρωση οπότε εκείνα τα λίγα λεπτά ας αφήσουμε έξω άγχη, φοβίες και προβλήματα και ας επικεντρωθούμε στον-ην ερωτικό μας σύντροφο, σκεπτόμενοι μόνο τις επιθυμίες αμφότερων και απολαμβάνοντας την στιγμή δίχως τύψεις και ενοχές.

ΜΑΤΑΙΩΣΗ

Πόσοι άνθρωποι αναφωνούν σε μία σχέση «Έχεις αλλάξει» ή «Δεν είσαι πλέον αυτός-η που ήσουν» λόγια τα οποία φανερώνουν απογοήτευση και ματαίωση των στόχων-ονείρων που είχε το άτομο για την σχέση. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι έχει πράγματι ο άνθρωπος / σύντροφος / φίλος μας αλλάξει ή εξαρχής εθελοτυφλούσαμε?

Στην αρχή μιας σχέσης νιώθουμε ενθουσιασμό, πάθος, παρορμητικότητα και ικανοποίηση συναισθήματα τα οποία μας ωθούν να δημιουργήσουμε όνειρα για την εξέλιξη της που άλλοτε βγαίνουν αληθινά και άλλοτε όχι. Τις περισσότερες φορές, όμως, αυτό που δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε είναι πως, όπως και τα συναισθήματα, έτσι και οι άνθρωποι έχουν όρια τα οποία τους αναγκάζουν μερικές φορές να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις δικές μας προσδοκίες – φιλοδοξίες – όνειρα για τη νέα σχέση. Σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι ότι δε θέλουν αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν ίσως γιατί η προσωπικότητα τους είναι με τέτοιο τρόπο δομημένη ώστε να μην έχουν τη δυνατότητα ή γιατί υπάρχει διαφορετική ιεραρχία προτεραιοτήτων ή απλά γιατί δεν μοιραζόμαστε το ίδιο όνειρο… Αυτές όμως οι συμπεριφορές είναι ορατές από την αρχή της σχέσης απλά το πάθος και ο έρωτας μπορεί να θολώσουν τη λογική και το μυαλό. Όταν έρχεται η συνειδητοποίηση των λειψών για τους δικούς μας στόχους ικανοτήτων του/της συντρόφου τότε έρχεται και το αίσθημα της ματαίωσης όπου το άτομο νιώθει απογοητευμένο με τον εαυτό του κυρίως, καθότι πιστεύει πως δεν τα κατάφερε και παγιδεύεται σε έναν φαύλο κύκλο μάταιης επανειλημμένης προσπάθειας για επίτευξη των χαμένων προσδοκιών. Αυτή η διαδικασία είναι ψυχοφθόρα και συναισθηματικά εξουθενωτική για τον άνθρωπο που τη βιώνει με αποτέλεσμα τη δημιουργία στρες, θλίψης, απογοήτευσης και ενίοτε απόγνωσης καθώς δεν γνωρίζουν πώς να βγουν έξω από τον φαύλο κύκλο που οι ίδιοι έχουν φτιάξει.

Η λύση δεν είναι να πάψουμε να ερωτευόμαστε αλλά να μην ερωτευόμαστε τον φαντασιακό/ψεύτικο/ονειρικό σύντροφο παρά μόνο τον αληθινό! Οι άνθρωποι έχουμε πολλά ερωτεύσιμα χαρίσματα, ακόμα και αν δεν φαίνονται, απλά αρκεί να υπάρχει η διάθεση να τα ανακαλύψουμε. Μη φτιάχνουμε ιδεατούς συντρόφους στο μυαλό μας με τη ψεύτικη πεποίθηση πως με αυτό τον τρόπο θα ευτυχήσουμε αλλά «να βλέπουμε τον άλλον στο φως» γιατί για κάποιο λόγο τον/την επιλέξαμε να είναι δίπλα μας. Ο τρόπος για να βγούμε από το φαύλο κύκλο είναι η αποδοχή του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας χωρίς αυτό να σημαίνει πως η αποδοχή ισούται με θετική επιλογή. Όταν αποδεχτείς τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει τότε μπορείς να δεις και τις ικανότητες του και αν μπορεί να σου προσφέρει αυτά που ονειρεύεσαι εσύ για τον εαυτό σου και τότε έχεις τη δυνατότητα της επιλογής. Για να μην υπάρξουμε ποτέ μέρος αυτού του φαύλου κύκλου θα πρέπει να αποδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν μόνο όταν θέλουν οι ίδιοι να αλλάξουν οπότε δεν υπάρχει νόημα να ελπίζουμε σε κάτι το οποίο ίσως να μην έρθει και ποτέ! Επομένως, όταν διακρίνουμε μέσα σε μία σχέση πως οι ανάγκες μας, οι προσδοκίες μας δεν εκπληρώνονται τότε πρέπει να έχουμε τη δύναμη να αποχωρήσουμε από την σχέση και να δεχτούμε πως κάποιες φορές θα χρειαστεί να αποτύχουμε μέχρι στο τέλος να πετύχουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε.

Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Αγαπάω πολύ τα δέντρα. Και ιδιαιτέρως αγαπάω τους ανθρώπους που μοιάζουν με δέντρα.

Τα δέντρα που είναι ψηλά. Σταθερά και ζεστά σαν το ξύλο που φτιάχνει τον κορμό τους και την γη που φιλοξενεί και τρέφει τις βαθιές ρίζες τους. Με μεγάλα φουντωτά κλαδιά. Με τις γραμμές του χρόνου να χαράζουν την επιφάνειά τους.

 Με την φυλλωσιά που κρύβει έναν κόσμο από φως, λουλούδια ή καρπούς και πλάσματα της φύσης. Ανεβαίνουν ψηλά για να πάρουν φως και σκάβουν τη γη με τις ρίζες για να πάρουν την πρώτη ύλη. Και στο ενδιάμεσο ανοίγουν και απλώνονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Προσφέρουν σε όλα τα ζωντανά που τα πλησιάζουν. Τα αφήνουν να έρθουν και να χαρούν. Αυτά τα δέντρα που σου δίνουν την σκιά τους για να ξεκουραστείς. Χωρίς να ρωτάνε τί, πώς, χωρίς να τσιγκουνευτούν τίποτα από αυτά που προσφέρουν. Σε δέχονται και σου επιτρέπουν. Απλά στέκονται εκεί. Και είναι φάρμακο για αυτόν που θα φιλοξενήσουν.

Αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Που έχουν την σοφία των δέντρων. Αυτούς που όσο πιο πολύ ανοιχτός και αφύλαχτος τους πλησιάζεις τόσο πιο πολύ σου δείχνουν πόσο υπέροχος είσαι. Που σου θυμίζουν πόσα δώρα έχεις πάρει και πόσα ακόμα έχεις να λάβεις. Πως η ζωή είναι εκεί και σε χρειάζεται και σε περιμένει. Η ζωή, που της είσαι τόσο πολύτιμος όσο και το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα ή το πιο ακριβό διαμάντι. Που σε ακούν χωρίς να βιάζονται να δώσουν συμβουλές, ρητά, σλόγκαν, γνώμες και γνώσεις που έχουν αποστηθίσει. Που δεν έχουν καμία σχέση με την υπομονή αλλά με την τρυφερότητα. Απλά είναι εκεί. Και σε αφήνουν να είσαι. Ησυχάζουν. Και επιτρέπουν. Στον άνθρωπο να υπάρξει και στο θαύμα να συμβεί.

Αγαπάω πολύ τα δέντρα. Και ιδιαιτέρως αγαπάω τους ανθρώπους που μοιάζουν με δέντρα.

Η ''αμοιβή''

Είναι πολλές φορές που η ανθρωπιά μας ξεχειλίζει και το κάνει αβίαστα. Είναι οι φορές εκείνες που δακρύζουμε από μεγαλοσύνη κρυφά, με μόνο γνώστη της πράξης τον εαυτό μας.

Την ώρα όπου κάποιο αδύναμο ζώο σώζεται, τη στιγμή όπου με κίνδυνο της ζωής του σώζει κάποιος κάτι το αδιάφορο για πολλούς, τότε επικροτούμε συντετριμμένοι την πράξη εγκρίνοντας, επιβραβεύοντας με απόδειξη τη συγκίνηση ή και τα δάκρυά μας.

Είναι οι στιγμές που νοιώθουμε άξιοι, δεν χρησιμοποιώ την λέξη άνθρωποι γιατί έχουμε άπειρα παραδείγματα ζώων-ψυχών που κάνουν το ίδιο μη έχοντα τη δική μας νόηση, την δική μας καλλιέργεια… αλλά λάθος. Η πράξη της ανιδιοτέλειας δεν προέρχεται από κανενός είδους καλλιέργεια –σε άλλη περίπτωση όλοι οι καλλιεργημένοι σε επίπεδο μόρφωσης θα ήταν αλτρουιστές και μεγαλόψυχοι…- αλλά από μία ευγένεια εντελώς διαφορετική, από μία ομοία της ψυχής.

Μετά από αυτόν το πρόλογο θα ήθελα να τονίσω με έμφαση την στάση όλων ημών στα άτομα του περιβάλλοντός μας τα οποία αδυνατούν πλέον να συντηρήσουν τον εαυτό τους.

Δεν στέκομαι στο σημείο της συγκατοίκησης αλλά στη γενικότερη συμπεριφορά μας και στον τρόπο με τον οποίο αφιερώνουμε τον χρόνο μας σε αυτούς.

Η απλή παράσταση –επιμένω- στον χώρο τους, δεν σημαίνει τίποτα πλέον εκείνο που η λέξη ονομάζει. Παράσταση. Η παρουσία κανενός εάν είναι απλή, ψυχρή, αμέτοχη, δεν έχει κάτι να πει. Μάλλον το αντίθετο…

Το αίσθημα εκείνο το ευγενές καλείται να καταθέσει την παρουσία του. Αυτό όμως βεβαίως δεν προκαλείται ούτε με ευχές ούτε με επιθυμίες, απλά υπάρχει. Είναι σαν την πίστη στη θρησκεία. Πρέπει να μπορεί κανείς να πιστέψει, με την επιθυμία καταντά μάλλον ιησουίτης παρά πιστός. Οπαδός της ιδέας και όχι ενστερνιστής της. Στην καλύτερη περίπτωση ένας επιθυμητής.

Η αγνότητα και η θέληση, η πονετική συμπάσχουσα συμπαράσταση στους ανθρώπους μας που έχουν χάσει το πλεονέκτημα της σκέψης τους για παράδειγμα, αποτελεί ύψιστο δικαίωμα. Προσέξτε, δικαίωμα, όχι υποχρέωση…

Τεράστια διαφορά στον τρόπο προσέγγισης. Η ‘’αμοιβή’’ θα έρθει αργότερα σε κατά μόνας στιγμές, τότε που ζούμε τα μεγαλύτερα συναισθήματα, τις ωραιότερες καταστάσεις…

Ας μην ξεχνάμε ότι τα δύο σημαντικότερα πράγματα στη ζωής μας μόνοι τα βιώνουμε. Και την γέννηση και τον θάνατο...

Οργασμός, μου αξίζει;

Ο οργασμός είναι η σεξουαλική κορύφωση μετά την διέγερση και για τους άντρες είναι δεδομένος, αν όχι τότε μιλάμε για σεξουαλικό πρόβλημα που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στη σχέση και στην αυτοπεποίθηση του άντρα.

Ο οργασμός για τις γυναίκες δεν είναι δεδομένος, μάλιστα κοινωνικά παλιότερα τουλάχιστον δεν ενδιέφερε κανέναν αν η γυναίκα έρχεται σε οργασμό.
Πολλές γυναίκες θεωρούν ότι δεν θα έχουν ποτέ οργασμό είτε λόγω ανατομίας είτε λόγω κάποιου προβλήματος και τείνουν να βάζουν οι ίδιες την ταμπέλα στον εαυτό τους.
Άλλες έχουν οργασμό με αυτό-ικανοποίηση χωρίς την παρουσία ή συμμετοχή του συντρόφου τους.
Γιατί τελικά είναι τόσο δύσκολος ο οργασμός;

Στο μεγαλύτερο ποσοστό ο οργασμός εξαρτάται από την ψυχική μας υγεία. Σε οργασμό μπορεί να έρθει μια γυναίκα είτε με την επαφή είτε και με την φαντασίωση. Για να μπορέσει μια γυναίκα να έρθει σε οργασμό δεν αρκεί μόνο ο ερεθισμός στην περιοχή των γεννητικών οργάνων αλλά και η ψυχική συμμετοχή. Είναι πολύ σημαντικό κάθε γυναίκα να νιώθει ότι της αξίζει η ηδονή και η ευχαρίστηση, να αγαπάει το σώμα της και να είναι άνετη με αυτό, να μην περιορίζει το μυαλό της με ξεπερασμένες αντιλήψεις και να αποδέχεται τον εαυτό της.
Ο οργασμός δεν έχει να κάνει με την εμφάνιση, η προκλητική γυναίκα που πολλοί θα την πειράξουν στον δρόμο δεν σημαίνει ότι ευχαριστιέται το σεξ επειδή το προκαλεί.
Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί παράμετροι που επηρεάζουν αρνητικά την γυναίκα να έχει οργασμό.

Καταρχήν οι περισσότερες θεωρούν ότι οι άλλες γυναίκες έχουν οργασμό και οι ίδιες όχι , επομένως ντρέπονται να μιλήσει γι αυτό και το φέρουν σανπροσωπική μειονεξία.
Πολλές γυναίκες δεν το θεωρούν πρόβλημα ώστε να αναζητήσουν την αιτία της μη σεξουαλικής ικανοποίησης, ενώ ένας άντρας που έχει πρόβλημα στην εκσπερμάτωση ή στην στύση θα πάει σε θεραπευτή πολύ πιο εύκολα.
Πολλές γυναίκες δεν γνωρίζουν το σώμα τους, η δεν ασχολούνται με αυτό.
Κάποιες έχουν μάθει να είναι ικανοποιημένες με λίγα, ή με την ικανοποίηση του συντρόφου τους μόνο και δεν θεωρούν ότι αξίζουν κάτι περισσότερο.
Πολλές γυναίκες προκειμένου να μην χάσουν τον σύντροφό τους έχουν υποτακτική στάση και δεν εκφράζουν τις ανάγκες τους.
Όσες γυναίκες δεν αποδέχονται τον εαυτό τους, τους αρκεί η επιβεβαίωση η οποία έρχεται με την αντρική στύση και δεν προχωρούν παρακάτω.

Ένα άλλο πολύ συνηθισμένο πρόβλημα είναι ότι πολλές γυναίκες έχουν άγχος και την ώρα του σεξ το μυαλό τους δεν είναι εκεί. Επομένως δεν μπορούν να απολαύσουν την στιγμή και η απόλαυση δεν τους είναι ιδιαίτερα οικεία αλλά έχουν μάθει να κοπιάζουν και να κυνηγούν ένα στόχο και μετά έναν δεύτερο..

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι η εμπιστοσύνη και ο έλεγχος καθώς το να έρθει η γυναίκα σε οργασμό μέσω της σεξουαλικής πράξης μπορεί να φαίνεται απειλητικό σε μια γυναίκα ενώ με αυνανισμό μόνη της έχει η ίδια τον έλεγχο και της είναι πιο εύκολο και ασφαλές.
Είναι σημαντικό λοιπόν όταν μια γυναίκα δεν έρχεται σε οργασμό να μπορεί το ζευγάρι να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και να υπάρχει επικοινωνία.

Κάθε γυναίκα πρέπει να γνωρίζει και να αγαπάει το σώμα της και να διεκδικεί την απόλαυση γιατί της αξίζει. Τα ταμπού πολλές φορές μας βοηθάνε να κρυβόμαστε, μπορεί να απολαμβάνουν κάποιες της σεξουαλική πράξη και χωρίς οργασμό όμως η κορύφωση ή αλλιώς «ολοκλήρωση» οδηγεί και στην ψυχική πληρότητα.

Ο Ύπνος Του Νερού Γεννάει Καθρέφτες

“Μια ώρα κάθε νύχτα κοιμάται το νερό στα ποτάμια και στις βρύσες και τρέχει ήσυχο και σιγαλό. Όποιος θέλει να πιεί αυτήν την ώρα πρέπει να το ταράξει με το χέρι για να το ξυπνήσει, γιατ” αλλιώς το νερό αγαναχτεί και του παίρνει το νου του”.
(Κρήτη) – Οι παραδόσεις του ελληνικού λαού, Νικόλαος Γ. Πολίτης

“Οι καθρέφτες και η συνουσία είναι απεχθείς, γιατί πολλαπλασιάζουν τον αριθμό των ανθρώπων”.
Ο Ιεροεξεταστής στο διήγημα “Tlon, Uqbar, Orbis Tertius” του Μπόρχες

Στην αρχή δεν ήταν ο λόγος. Πρώτα οι άνθρωποι έμαθαν να μπουσουλάνε, να περπατάνε και να χορεύουν. Ίσως και να ζωγραφίζουν.
Μετά είπαν για πρώτη φορά “μαμά”.

Και αφού έδωσαν όνομα σε όλα τα πρόσωπα που τους περιτριγυρίζαν, αφού έδωσαν όνομα σε όλα εκείνα που έτρωγαν, καθώς και σε εκείνα που τους έτρωγαν, ξεκίνησαν να φτιάχνουν προτάσεις.
Και αφού μίλησαν για όλα εκείνα που καταλάβαιναν, άρχισαν να μιλάνε και για πράγματα που δεν καταλάβαιναν.
Ό,τι δεν καταλάβαιναν προσπάθησαν να το τιθασεύσουν με το λόγο, με το μύθο. Να το κάνουν οικείο, να το προσεταιριστούν.
Γιατί έπρεπε να καταλάβουν, το είχαν ανάγκη να καταλάβουν.

Και αφού επιστήμη δεν είχαν, διάλεξαν να ντύσουν το άγνωστο με καθημερινά ρούχα, να του δώσουν ιδιότητες που μόνο οι ίδιοι είχαν, μόνο οι “ανθρώποι”.
Μόλις η φύση έγινε άνθρωπος, μόλις τα ζώα έγιναν ανθρώποι, μόλις ο θεός έγινε άνθρωπος, μόλις ο θάνατος έγινε άνθρωπος, μόλις ο φόβος έγινε άνθρωπος, μόλις όλα έγιναν άνθρωποι, το νήπιο στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και είπε για πρώτη φορά: “Εγώ δεν είμαι”.

Αφού όλα τα είχε κάμει ανθρώπινα (με το λόγο), αποφάσισε να ξεκάμει τον εαυτό του από άνθρωπο (με το Λόγο).
Έτσι ξεκίνησε να αποδομεί την πραγματικότητα, να διαλύει τον εαυτό του, για να φτιάξει έναν κόσμο που δεν ήταν πλέον οικείος.
Η παιδική ηλικία της ανθρωπότητας ήταν ο μύθος της αθωότητας.
Μετά, σαν έφηβος Εωσφόρος, επαναστάτησε ενάντια σε όλους τους θεούς και τους μύθους.
Και η επανάσταση του δεν ήταν τίποτα άλλο από το σπάσιμο του καθρέφτη.
“Εγώ δεν είμαι.”

Αυτό είναι το επιμύθιο της Ιστορίας. Η άρνηση της.
Το τέλος της αθωότητας.
Ο Λόγος είναι υπεράνω των ορατών (τε πάντων και αοράτων).
Είναι ένας κόσμος παράλληλος, ένα σύμπαν αυθύπαρχτο.
Από τη στιγμή που κάτι λέγεται, από εκείνη τη στιγμή υπάρχει.
Από τη στιγμή που ένας sapiens πλάθει έναν fictus, από εκείνη τη στιγμή ο fictus υπάρχει.

Οι λέξεις είναι πράξεις.
Ό,τι λέγεται δεν ξελέγεται.

Ο ιδαλγός της Μάντσα θα υπάρχει ό,τι κι αν συμβεί στην ανθρωπότητα, ό,τι κι αν συμβεί στο σύμπαν. Ακόμα κι αν αυτό κρυώσει, σβήσει και κοιμηθεί παντοτινά.
Ή μόνο για μια ώρα. Σαν το νερό.
Η ποίηση της τέχνης, η πράξη της φαντασιακής δημιουργίας, δεν είναι μια λειτουργική απόφανση της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι η αποκορύφωση της ύλης, γιατί μόνο τότε η ύλη υπερβαίνει τον εαυτό της, το σκοπό της.
Η τέχνη δεν είναι αυτοσκοπός, δεν είναι καν σκοπός, είναι η άρνηση της σκοπιμότητας.
“Εγώ δεν είμαι”.

Ο πρώτος καθρέφτης του ανθρώπου ήταν το νερό.
Το νερό που διαρκώς αλλάζει, αφού κανείς δεν μπορεί να ξαναμπεί στο ίδιο ποτάμι.
Ο πρώτος καθρέφτης είναι ο χρόνος.
Ο άνθρωπος είδε τον εαυτό του μέσα σε μια ρευστή πραγματικότητα, μέσα στο χρόνο, και αντιλήφθηκε ότι θα πεθάνει.
Ο Νάρκισσος έμεινε να θαυμάζει το θνητό του είδωλο μέχρι που έγινε μύθος.

Το νερό είναι το πιο ισχυρό στοιχείο (“πάντα υποχωρεί και πάντα επικρατεί”, είπες εσύ, Λάο Τσε, λίγο πριν χαθείς προς τη Δύση για να γίνεις Ιησούς).
Το νερό είναι το πιο ισχυρό στοιχείο και ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ.
Αυτά τα δύο είναι αδέλφια.

Για πρώτη φορά είδε ο άνθρωπος τη θνητότητα του στο νερό, το είδωλο του που δεν έμοιαζε με τον εαυτό του, τον εαυτό του όπως πίστευε μέχρι τότε ότι ήταν.
Και ανατάραξε το νερό με το χέρι του (σαν να προσπαθούσε να σβήσει την εικόνα του), για να μην του πάρει το νου.
Όμως το νερό κοιμήθηκε ξανά και το είδωλο της θνητότητας ήταν πάλι εκεί, γιατί το νερό πάντα υποχωρεί και πάντα επικρατεί.

Τότε προσπάθησε ο άνθρωπος να γίνει πιο μεγάλος από τη ζωή του.
Και έφτιαξε γυάλινους καθρέφτες, κάτοπτρα απαράλλαχτα στο χρόνο, για να καταφέρει να μείνει απαράλλαχτος κι αυτός.

Ο καθρέφτης είναι μια απεγνωσμένη πράξη αθανασίας.

Και όταν κοιτιόταν πια σε εκείνον τον τόσο στέρεο καθρέφτη καταλάβαινε ότι δεν είναι ο καθρέφτης που αλλάζει, δεν είναι αυτός που ρέει.
Εμείς ρέουμε, εμείς αλλάζουμε, εμείς πεθαίνουμε, το είδωλο μας είναι η πραγματικότητα, όχι εμείς.

Ο Αδάμ είπε στη μητέρα του:
“Είσαι πολύ όμορφη με τα μαύρα.”
“Μη λες ανοησίες, σε κηδεία πάμε”, απάντησε εκείνη και τον έδιωξε.
Αλλά γύρισε να κοιταχτεί στον καθρέφτη, για να διαπιστώσει του Λόγου το αληθές, του παιδιού το αληθές.
Μετά σκέπασε τον καθρέφτη με μαύρο ύφασμα, λες και η φιλαρέσκεια ήταν ιδιότητα του ειδώλου, όχι του παρατηρητή.

Δεν είναι μόνο η ομορφιά στα μάτια του παρατηρητή.
Ο παρατηρητής βλέπει τον εαυτό του και τον υλοποιεί.
Ο παρατηρητής υλοποιεί την πραγματικότητα.
Και το είδωλο καθορίζει εκείνον που κατοπτρίζεται.

Δεν είναι οι άνθρωποι που φτιάχνουν καθρέφτες, οι καθρέφτες φτιάχνουν ανθρώπους.

(Και ένα παιχνίδι γνώσεων)

Βρείτε στο κείμενο τα εξής σχήματα λόγου:
Μεταφορά, παρομοίωση, αντίθεση, υπερβολή, αντιμεταβολή, ταυτολογία, πλεονασμός, σχήμα εκ παραλλήλου, αναστροφή, παλιλογία, αναδίπλωση, επαναφορά, αποστροφή, διαπόρηση, αντίλαλος, ασύνδετο σχήμα, παραλλαγή.

Σεξ-ουαλικότητα

Ο μοναδικός λυρισμός που έχει ο κοινός άνθρωπος είναι η σεξουαλικότητα όπως λέει και ο Γάλλος ποιητής Charles Baudelaire. Πολλοί μπορεί να μην συμφωνείτε εξάλλου είναι μόνο μια άποψη αλλά λίγοι ελπίζω θα διαφωνήσετε με το ότι το σεξ αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.

Η σεξουαλική λειτουργία καλύπτει 3 επίπεδα ανάπτυξης του ανθρώπου, το βιολογικό, το κοινωνικό και το ψυχολογικό. Η σεξουαλική συμπεριφορά του ανθρώπου επηρεάζεται από : το κοινωνικό γίγνεσθαι, τα οικογενειακά πρότυπα, τις σεξουαλικές προσδοκίες του, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τον σύντροφό του. Το μεγαλύτερο κομμάτι που επηρεάζει την σεξουαλικότητά μας προέρχεται από τα κοινωνικά και οικογενειακά πρότυπα και τα ταμπού. Άραγε πως θα φερόταν ο άνθρωπος σεξουαλικά χωρίς το super ego του; σίγουρα αυτό εγείρει πολλές συζητήσεις. Με απλά λόγια η libido μας προέρχεται από το αρχέγονο id το οποίο περιορίζεται και ελέγχεται από το υπερεγώ μας που ουσιαστικά είναι τα πρέπει που μαθαίνουμε από μικρά παιδιά.

Σημαντικό κομμάτι της σεξουαλικότητά μας είναι η σωματική γνωσία δηλαδή η γνώση του σώματός μας, η επικοινωνία με το σώμα μας και η πίστη σε αυτό αλλά και η έκφραση μέσω αυτού.

Ουσιαστικά αν αναλύσουμε το σεξ θα λέγαμε ότι αποτελείται από την σεξουαλική μας ταυτότητα και τον ρόλο και από την σεξουαλική μας συμπεριφορά. Η ταυτότητα είναι η υποκειμενική αίσθηση του να είσαι άντρας ή γυναίκα ενώ ο ρόλος είναι η έκφραση της ταυτότητάς μας προς τους άλλους.

Η σεξουαλικότητα έχει πολλές μορφές και δεν είναι μόνο το σεξ. H σεξουαλικότητα είναι ένας ευρύς όρος, ο οποίος περιλαμβάνει όχι μόνο τα γεννητικά και ερωτογενή όργανα του ανθρώπου, ή τα δευτερογενή σεξουαλικά του χαρακτηριστικά. Περιλαμβάνει κυρίως την εικόνα του σώματος, την εικόνα του εαυτού, την ταυτότητα του φύλου, πεποιθήσεις και απόψεις γύρω από το σεξ, καθώς επίσης και φυσική έκφραση αγάπης και σεξουαλικής επιθυμίας. Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα επηρεάζεται από κοινωνικοπολιτισμικές και ηθικολογικές προεκτάσεις. Παράλληλα, διαστάσεις που επηρεάζουν τη σεξουαλική έκφραση είναι η ψυχική υγεία, συναισθηματική πληρότητα. Η σεξουαλικότητα είναι πολυδιάστατη και αποτελείται από την ορμή τα κίνητρα και της προσδοκίες δηλαδή τις ψυχολογικές ανάγκες που καλύπτει το άτομο μέσα από την σεξουαλική δραστηριότητα.

Μέσα από το σεξ ο άνθρωπος βιώνει την ηδονή και το συναίσθημα ενώ προσδοκεί την ικανοποίηση και την ευχαρίστηση, ο στόχος είναι η ψυχική πληρότητα που όμως για να φτάσει κανείς προϋποθέτει την ελευθερία του μυαλού και του σώματος. Στο σεξ συμμετέχουν τόσο το μυαλό όσο και το σώμα, σημαντικά βήματα είναι η αυτοσυγκέντρωση στην πράξη και το συναίσθημα, το βίωμα, η αίσθηση, η διέγερση, η ηδονή και ο οργασμός.

Τα θεμέλια για την υγιή έκφραση της σεξουαλικότητας στην ενήλικη ζωή θέτονται όταν ακόμα είμαστε πολύ νέοι. Πριν ακόμα μάθουμε να μιλάμε και να περπατάμε μαθαίνουμε τη γλώσσα της αφής, του αγγίγματος.

Ως βρέφη και νήπια αναζητούμε απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα όντας πολύ μικροί για να λεκτικοποιήσουμε, τα οποία όμως ερωτήματα διαμορφώνουν την αυτό-εικόνα μας. Το βλέμμα, το χάδι και η τρυφερότητα των γονιών μας είναι οι πρώτες μικρές βάσεις για την σεξουαλικότητά μας.

‘Είμαι επιθυμητός/ή; Μπορώ να δώσω στους άλλους να καταλάβουν τις ανάγκες μου; Μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες μου; Μπορώ να φέρομαι με τη θέλησή μου και παρόλα αυτά να με αγαπούν και να με αποδέχονται;’ είναι από τα πρώτα ερωτήματα που θέτει το μωρό μέσα από το κλάμα και τις ανάγκες του.

Ο φόβος δημιουργίας σχέσεων και το δίλημμα του Σκαντζόχοιρου

Το Δίλημμα του Σκαντζόχοιρου επιχειρεί να εξηγήσει το παραπάνω τον παραπάνω φόβο. Την αναλογία αυτή χρησιμοποιούσε ο Φρόιντ και ο Σοπενχάουερ για να περιγράψουν το πως αντιλαμβάνεται το άτομο την κατάσταση στην οποία περιέρχεται, όταν καλείται να αναπτύξει μία σχέση.

‘Δύο σκαντζόχοιροι στέκονταν σε απόσταση ο ένας από τον άλλο, τρέμοντας από το κρύο. Σκέφτηκαν και οι δυο πως αν πλησιάσουν πιο κοντά, θα επωφεληθεί ο ένας από τη ζεστασιά του άλλου.

Έτσι γεφύρωσαν την απόσταση και κουλουριάστηκαν μαζί. Αρχικά, η ζεστασιά ήταν εκστατική και ένιωθαν ενθουσιασμένοι που αποφάσισαν να ενωθούν. Τότε ήταν που ο καθένας άρχισε να αισθάνεται την διεκδικητική παρουσία του άλλου που έσπρωχνε με τα αγκάθια του για να βρει το χώρο του. Αλλά θεώρησαν πως μερικά τσιμπήματα ήταν άξια θυσία αν μπορούσαν να έχουν την πολυπόθητη θερμότητα του σώματος.

Αγνοώντας τις συνέπειες, έρχονταν ακόμη πιο κοντά και αυτή τη φορά, ο πόνος αποδείχθηκε τόσο μεγάλος, που χωρίστηκαν βίαια. Μετά από αυτό, η μεταξύ τους απόσταση μεγάλωσε. Για άλλη μια φορά, ήταν έξω στο κρύο, αλλά όπως και οι περισσότεροι από εμάς, χρειάζονταν να μάθουν το μάθημα με το δύσκολο τρόπο, να υποστούν τις συνέπειες των βεβιασμένων αποφάσεων για τον εαυτό τους, πριν συνειδητοποιήσουν τη πραγματικότητα. Θα μπορούσαν πάλι να έρθουν αρκετά κοντά αλλά όχι τόσο πολύ.

Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη ζεστασιά που φέρουν χωρίς πληγώνει ο ένας τον άλλον.

Μέσω αυτής της συμβολικής ιστορίας, μπορούμε να διακρίνουμε δύο σημαντικά στοιχεία: την ανάγκη για κοινωνικότητα και το ένστικτο επιβίωσης σε μία απειλή, σε έναν κίνδυνο – και την παράλληλη απομάκρυνση, απομόνωση του ατόμου, καθώς η εγγύτητα θέλει όρια προκειμένου να μην τραυματίσει.

Αν το καλοσκεφτούμε, κάπως έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Η υπερβολική οικειότητα κάποια στιγμή θα τραυματίσει, θα πληγώσει, θα απογοητεύσει. Έτσι, άλλωστε εξηγείται το γιατί πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να μένουν μόνοι, να αποστασιοποιούνται. Φοβούνται τις πληγές που αφήνουν οι σχέσεις. Προτιμούν την ακεραιότητα της μοναξιάς τους.

Πόσο υγιές είναι αυτό?
Η μοναξιά δημιουργεί μακροπρόθεσμα και ύπουλα κρυφές πληγές. Οφείλουμε κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό να μάθουμε να ζούμε με τις μικρές πληγές που προκαλεί η ανθρώπινη στενή επαφή, γιατί το πιο σημαντικό σ’ αυτήν την ζωή είναι η ζεστασιά που δίνει ο ένας στον άλλον. Μέσω αυτής καταφέρνουμε να επιβιώσουμε, καταφέρνουμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Αξίζει να το διακινδυνεύουμε! Πρέπει να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και έχουμε την δυνατότητα να ανταπεξέλθουμε στην αμηχανία που υπάρχει στο ξεκίνημα μίας σχέσης, έστω και αν στην αρχή το κάνουμε όπως οι σκαντζόχοιροι. Έστω και αν στην αρχή γεμίζουμε τραύματα!

Το πείραμα της προσευχής

Μια διασκεδαστική, αν και αξιοθρήνητη επίσης, μελέτη περιπτώσεων σχετικά με τα θαύματα είναι το μεγάλο πείραμα της προσευχής: Άραγε, η προσευχή υπέρ των ασθενών βοηθά στην ανάρρωσή τους; Είναι πολύ συνηθισμένο να αναπέμπονται προσευχές, είτε κατ' ιδίαν είτε σε επίσημους τόπους λατρείας, για την ίαση αρρώστων. Ο εξάδελφος του Δαρβίνου, ο Francis Galton, υπήρξε ο πρώτος που ανέλυσε επιστημονικά την περίπτωση να φέρνει αποτέλεσμα η προσευχή υπέρ κάποιου προσώπου. Πρόσεξε ότι κάθε Κυριακή, σε πολλές εκκλησίες στη Βρετανία, ολόκληρο το εκκλησίασμα προσευχόταν δημοσίως για την καλή υγεία της βασιλικής οικογένειας. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να έχουν εξαιρετική ευεξία, συγκρινόμενοι με εμάς τους υπόλοιπους, αφού για λογαριασμό μας προσεύχονται μόνο οι πιο αγαπημένοι μας άνθρωποι; Ο Galton το εξέτασε και δεν βρήκε στατιστικές διαφορές. Η πρόθεσή του μπορεί να ήταν βέβαια σατιρική, όπως και όταν προσευχόταν πάνω σε τυχαία επιλεγμένες εκτάσεις εδάφους για να δει αν τα φυτά εκεί θα μεγάλωναν γρηγορότερα (αλλά δεν μεγάλωναν).

Πιο πρόσφατα, ο φυσικός Russell Stannard (ένας από τους τρεις γνωστότερους θρήσκους επιστήμονες της Βρετανίας) συμμετείχε σε μια πρωτοβουλία που χρηματοδοτήθηκε —φυσικά— από το «Ίδρυμα Τέμπλετον», για να εξεταστεί πειραματικά η υπόθεση ότι η προσευχή υπέρ νοσούντων βελτιώνει την υγεία τους.

Για να διεξαχθούν σωστά τέτοιου είδους πειράματα, πρέπει να είναι διπλά-τυφλά —και αυτή η προϋπόθεση τηρήθηκε αυστηρά. Οι ασθενείς τοποθετήθηκαν, με αυστηρώς τυχαία δειγματοληψία, είτε στην πειραματική ομάδα (για την οποία απευθύνονταν προσευχές) είτε στην ομάδα ελέγχου (για την οποία δεν απευθύνονταν προσευχές). Ούτε οι ασθενείς, αλλά ούτε και οι γιατροί τους ή εκείνοι που τους φρόντιζαν, ούτε οι πειραματιστές επιτρεπόταν να γνωρίζουν για ποιους από τους ασθενείς απευθύνονταν προσευχές και ποιοι ανήκαν στην ομάδα ελέγχου. Όσοι απηύθυναν τις «πειραματικές» προσευχές έπρεπε βέβαια να γνωρίζουν το όνομα του ανθρώπου για τον οποίο προσεύχονταν —αλλιώς, πώς θα ήξεραν για ποιον ακριβώς προσεύχονται; Αλλά δόθηκε μεγάλη προσοχή στο να γνωρίζουν μόνο το όνομα και το πρώτο γράμμα του επωνύμου του αντίστοιχου ατόμου. Καθώς φαίνεται, τούτο αρκούσε για να βοηθήσει τον Θεό να εντοπίζει το σωστό κρεβάτι στο νοσοκομείο.
Και μόνο η ιδέα της διεξαγωγής τέτοιων πειραμάτων αξίζει μια γενναία δόση χλευασμού —και πράγματι η μελέτη γελοιοποιήθηκε δεόντως...

Αγνοώντας θαρραλέα τους χλευασμούς, η ερευνητική ομάδα επέμεινε στο έργο της, ξοδεύοντας 2,4 εκατομμύρια δολάρια του «Ιδρύματος Τέμπλετον», με επί κεφαλής τον δρ Herbert Benson, έναν καρδιολόγο από το Ιατρικό Ινστιτούτο Νου/Σώματος (Mind/Body Medical Institute) που βρίσκεται κοντά στη Βοστόνη. Νωρίτερα, ένα δελτίο Τύπου από το «Ιδρυμα Τέμπλετον» είχε αναφέρει ότι ο δρ Benson πίστευε «πως αρχίζουν να συγκεντρώνονται αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα της διαμεσολαβητικής προσευχής σε κλινικό περιβάλλον». Ασφαλώς, λοιπόν, η έρευνα βρισκόταν σε καλά χέρια, και δεν φαινόταν πιθανό να πληγεί από σκεπτικιστικές δονήσεις. Ο δρ Benson και η ομάδα του παρακολούθησαν συνολικά 1.802 ασθενείς σε έξι νοσοκομεία. Ολοι τους υποβλήθηκαν σε παρακαμπτήριο επέμβαση (μπαϊπάς). Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες.
Για τους ασθενείς της ομάδας 1, κάποιοι πιστοί απηύθυναν προσευχές, αλλά οι ασθενείς δεν το γνώριζαν.
Για την ομάδα 2 δεν προσευχόταν κανένας, και οι ασθενείς επίσης δεν το γνώριζαν.
Οι ασθενείς της ομάδας 3 γνώριζαν ότι κάποιοι προσεύχονταν υπέρ της υγείας τους.
Με τη σύγκριση των ομάδων 1 και 2 εξετάζεται η αποτελεσματικότητα της διαμεσολαβητικής προσευχής. Με τη συμπερίληψη της ομάδας 3 εξετάζονται πιθανές ψυχοσωματικές επιδράσεις που μπορεί να έχει στον ασθενή η γνώση ότι κάποιοι προσεύχονται για λογαριασμό του.
Τις προσευχές απηύθυναν οι πιστοί τριών εκκλησιών, από τη Μινεσότα, τη Μασαχουσέτη και το Μιζούρι. Όλες οι εκκλησίες βρίσκονταν μακριά από τα τρία νοσοκομεία. Οι πιστοί αυτοί, όπως προαναφέρθηκε, γνώριζαν μόνο το όνομα και το αρχικό του επωνύμου του ασθενούς για τον οποίο προσεύχονταν. Και επειδή η σωστή πειραματική πρακτική επιβάλλει να εξισώνονται οι συνθήκες όσο γίνεται περισσότερο, δόθηκε στους πιστούς η οδηγία να περιλαμβάνουν στις δεήσεις τους τη φράση «για μια επιτυχή επέμβαση με γρήγορη, υγιή ανάρρωση και χωρίς επιπλοκές».

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στο «American Heart Journal» του Απριλίου 2006, ήταν ξεκάθαρα: Δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στους ασθενείς για τους οποίους κάποιοι προσεύχονταν και τους ασθενείς για τους οποίους δεν γίνονταν προσευχές. Τι μεγάλη έκπληξη! Υπήρχε, πάντως, μια διαφορά ανάμεσα στους ασθενείς που ήξεραν ότι κάποιοι προσεύχονταν υπέρ της υγείας τους και στους ασθενείς που δεν γνώριζαν τίποτε, είτε γίνονταν προσευχές και για αυτούς είτε όχι· αλλά η διαφορά ήταν η αντίθετη της αναμενόμενης. Όσοι γνώριζαν ότι κάποιοι προσεύχονταν για χάρη τους παρουσίασαν πολύ περισσότερες επιπλοκές απ' ότι οι ασθενείς που δεν γνώριζαν τίποτε. Άραγε ο Θεός προκάλεσε μερικές ανωμαλίες για να δείξει την αποδοκιμασία του για όλο αυτό το θεοπάλαβο εγχείρημα; Πιθανότερο φαίνεται ότι οι ασθενείς που ήταν ενήμεροι για τις προσευχές υπέρ της υγείας τους απέκτησαν, συνεπεία αυτής της επίγνωσης, περισσότερο άγχος: «Άγχος για την επίδοσή τους», όπως το έθεσαν οι ερευνητές. Ο δρ Charles Bethea, ένας από τους ερευνητές, είπε: «Μπορεί επίσης να τους προκάλεσε ανησυχία, να τους έκανε να αναρωτηθούν, “είμαι άραγε τόσο άρρωστος που χρειάστηκε να καλέσουν κόσμο να προσευχηθεί για εμένα;”». Στη σημερινή δικομανή εποχή μας, είναι άραγε υπερβολικό να ελπίζει κανείς ότι αυτοί οι ασθενείς, οι οποίοι υπέστησαν επιπλοκές επειδή γνώριζαν ότι κάποιοι απηύθυναν πειραματικές προσευχές υπέρ της υγείας τους, θα καταθέσουν ομαδική αγωγή εναντίον του «Ιδρύματος Τέμπλετον»;

Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι οι θεολόγοι εξέφρασαν τη διαφωνία τους στη διεξαγωγή αυτής της μελέτης, πιθανότατα επειδή ανησυχούσαν μήπως γελοιοποιήσει τη θρησκεία. Ο Richard Swinburne, θεολόγος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, γράφοντας μετά την αποτυχία της μελέτης, εξέφρασε τις ενστάσεις του λέγοντας ότι, ο Θεός απαντά σε προσευχές μόνο όταν αναπέμπονται για βάσιμους λόγους. Οι προσευχές για κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο και όχι για έναν άλλο, απλώς και μόνο επειδή έτσι έπεσε ο κλήρος κατά το σχεδιασμό ενός διπλού-τυφλού πειράματος, δεν γίνονται για βάσιμο λόγο. Ο Θεός θα κατάλαβε το τέχνασμα... Όχι για πρώτη φορά, προσπαθεί να αιτιολογήσει την ύπαρξη του πόνου σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τον Θεό:

Ο πόνος μου, μού δίνει την ευκαιρία να δείξω κουράγιο και υπομονή. Σε εσένα δίνει την ευκαιρία να δείξεις συμπόνια και να με βοηθήσεις να τον απαλύνω. Και στην κοινωνία δίνει την ευκαιρία να επιλέξει ανάμεσα στο αν θα επενδύσει ή όχι χρήματα στην προσπάθεια να βρεθεί θεραπεία [...]. Μολονότι ένας καλός Θεός νιώθει πόνο για τις δοκιμασίες μας, σίγουρα η σοβαρότερη μέριμνά Του συνίσταται στο αν ο καθένας μας θα δείξει υπομονή, συμπόνια και γενναιοδωρία, και αν θα διαμορφώσει έτσι ευλαβή χαρακτήρα. Μερικοί άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη να αρρωστήσουν για το καλό τους, ενώ άλλοι έχουν μεγάλη ανάγκη να αρρωστήσουν για να προσφέρουν στους συνανθρώπους τους σημαντικές επιλογές. Μόνο με αυτό τον τρόπο είναι δυνατόν να ενθαρρυνθούν ορισμένοι να κάνουν σημαντικές επιλογές για το τι είδους άνθρωποι πρόκειται να γίνουν. Κάποιοι άλλοι όμως δεν εκτιμούν τόσο την αρρώστια.

Ένα ακόμα τυπικό παράδειγμα θεολογικού συλλογισμού υπάρχει και στη συνέχεια του άρθρου τού Swinburne. Πολύ σωστά υποστηρίζει ότι, αν ο Θεός ήθελε να αποδείξει την ύπαρξή Του, θα έβρισκε καλύτερους τρόπους να το επιτύχει από το να επηρεάσει ελαφρώς τα στατιστικά στοιχεία ανάρρωσης μιας πειραματικής ομάδας καρδιοπαθών σε σχέση με εκείνα της ομάδας ελέγχου. Αν ο Θεός υπήρχε και ήθελε να μας πείσει για αυτό, θα μπορούσε να «γεμίσει τον κόσμο με υπερθαύματα». Και τώρα ο Swinburne ξεφουρνίζει το μαργαριτάρι του: «Υπάρχουν ούτως ή άλλως πολλά αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του Θεού, και τα υπερβολικά πολλά ίσως δεν θα μας έκαναν καλό». Τα υπερβολικά πολλά ίσως δεν θα μας έκαναν καλό! Ξαναδιαβάστε το! Τα υπερβολικά πολλά αποδεικτικά στοιχεία ίσως δεν θα μας έκαναν καλό. Ο Richard Swinburne μέχρι πρόσφατα κατείχε έδρα Θεολογίας μεγάλου κύρους στη Βρετανία και είναι εταίρος της Βρετανικής Ακαδημίας. Όποιος ψάχνει για θεολόγο, δεν υπάρχει περίπτωση να βρει πιο διακεκριμένο. Ίσως όμως δεν έχει ανάγκη από θεολόγο.

Ο Swinburne δεν ήταν ο μόνος θεολόγος που αποκήρυξε την προαναφερθείσα μελέτη μετά την ολοκλήρωσή της. Οι New York Times επίσης παραχώρησαν το χώρο μιας επιφυλλίδας στον αιδεσιμότατο Raymond J. Lawrence, για να εξηγήσει για ποιον λόγο οι ευσυνείδητοι θρησκευτικοί ηγέτες «θα βγάλουν έναν αναστεναγμό ανακούφισης» επειδή δεν υπήρξαν ενδείξεις για την αποτελεσματικότητα της διαμεσολαβητικής προσευχής. Άραγε, θα τα έλεγε αλλιώς αν η μελέτη τού Benson είχε κατορθώσει να αποδείξει τη δύναμη της προσευχής; Ίσως όχι, αλλά μπορείτε να είστε σίγουροι ότι πάρα πολλοί άλλοι πάστορες και θεολόγοι θα το έκαναν. Το κείμενο του αιδεσιμότατου Lawrence αξίζει να μνημονευτεί πρωτίστως για την ακόλουθη αποκάλυψη: «Προσφάτως, ένας συνάδελφος μου ανέφερε την περίπτωση μιας ευσεβούς, μορφωμένης γυναίκας, η οποία κατήγγειλε τον θεράποντα ιατρό του άντρα της για παράβαση επαγγελματικής δεοντολογίας. Του καταλόγισε ότι, κατά τις τελευταίες ημέρες της ζωής του συζύγου της, ο γιατρός δεν προσευχόταν για εκείνον».

Άλλοι θεολόγοι ένωσαν τις δυνάμεις τους με σκεπτικιστές του τύπου των NOMA και υποστήριξαν ότι η διερεύνηση της προσευχής κατ' αυτό τον τρόπο συνιστά σπατάλη χρημάτων, δεδομένου ότι η μελέτη της επίδρασης υπερφυσικών δυνάμεων βρίσκεται εξ ορισμού εκτός των δυνατοτήτων της επιστημονικής μεθόδου. Αλλά, όπως σωστά αναγνώρισε και το «Ίδρυμα Τέμπλετον» όταν χρηματοδότησε την εν λόγω έρευνα, η εξέταση της υποτιθέμενης δύναμης της διαμεσολαβητικής προσευχής βρίσκεται, τουλάχιστον θεωρητικώς, εντός των δυνατοτήτων της επιστήμης. Είναι δηλαδή δυνατόν να διεξαχθεί ένα διπλό-τυφλό πείραμα, και τούτο ακριβώς έγινε. Θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε θετικά ευρήματα. Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο, πιστεύετε ότι θα βρισκόταν έστω και ένας απολογητής της θρησκείας που θα απέρριπτε τη μελέτη, με το αιτιολογικό ότι η επιστημονική έρευνα δεν έχει καμία σχέση με τα ζητήματα πίστης; Φυσικά όχι.

Περιττεύει να πούμε ότι τα αρνητικά αποτελέσματα του πειράματος δεν πρόκειται να κλονίσουν τους πιστούς. Ο Bob Barth, ο πνευματικός ηγέτης των πιστών τού Μιζούρι, οι οποίοι απηύθυναν μέρος των πειραματικών προσευχών, δήλωσε: «Ένας πιστός θα έλεγε ότι αυτή η μελέτη είναι ενδιαφέρουσα, αλλά εμείς προσευχόμαστε εδώ και πολύ καιρό, και γνωρίζουμε ότι η προσευχή φέρνει αποτέλεσμα, ενώ η έρευνα σχετικά με την προσευχή και την πνευματικότητα μόλις τώρα αρχίζει». Ναι, καλά: Γνωρίζουμε εξαιτίας της πίστης μας ότι η προσευχή είναι αποτελεσματική, και επομένως, αν τα στοιχεία δεν καταφέρνουν να το δείξουν, εμείς απλώς θα επιμένουμε ώσπου να πάρουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε.

Το επιχείρημα της «προσωπικής εμπειρίας» για την ύπαρξη Θεού

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό επειδή νομίζουν ότι έχουν δει κάποιο όραμά του -ή έναν άγγελο ή μια Παρθένο ντυμένη στα γαλάζια- με τα ίδια τους τα μάτια. Ή επειδή άκουσαν τη φωνή του. Αυτό το επιχείρημα της προσωπικής εμπειρίας, είναι το πειστικότερο για όσους ισχυρίζονται ότι είχαν παρόμοια εμπειρία, αλλά το λιγότερο πειστικό για οποιονδήποτε άλλον -πόσο μάλλον για όποιον έχει αρκετές γνώσεις ψυχολογίας.

Λέτε ότι είχατε άμεση εμπειρία του Θεού; Ε, λοιπόν, μερικοί άνθρωποι λένε ότι βίωσαν την εμπειρία ενός ροζ ελέφαντα, αλλά αυτό πιθανότατα δεν σας εντυπωσιάζει... Ο Τζορτζ Μπους έλεγε ότι ο Θεός τού είπε να εισβάλει στο Ιράκ (τι κρίμα που δεν προσφέρθηκε να του αποκαλύψει και ότι δεν υπήρχαν εκεί όπλα μαζικής καταστροφής). Πολλοί τρόφιμοι ασύλων νομίζουν ότι είναι ο Ναπολέοντας ή ο Τσάρλι Τσάπλιν, ή ότι όλος ο κόσμος συνωμοτεί εναντίον τους, ή ότι μπορούν να μεταδίδουν τη σκέψη τους σε άλλους ανθρώπους. Δεν τους κακοκαρδίζουμε, αλλά ούτε βέβαια παίρνουμε στα σοβαρά τις ένδοθεν εξ αποκαλύψεως πεποιθήσεις τους, κυρίως επειδή ελάχιστοι άλλοι τις συμμερίζονται. Οι θρησκευτικές εμπειρίες διαφέρουν μόνο κατά το ότι όσοι ισχυρίζονται πως τις έχουν βιώσει είναι πολυάριθμοι. Δεν θα χαρακτηρίζατε λοιπόν υπερβολικά κυνικό τον Σαμ Χάρις όταν έγραφε, στο «The end of faith» (To τέλος της πίστης):

Έχουμε διάφορες ονομασίες για τους ανθρώπους, οι οποίοι τρέφουν πολλές πεποιθήσεις, για τις οποίες δεν υπάρχει λογική αιτιολόγηση. Όταν οι πεποιθήσεις τους είναι ιδιαίτερα συνήθεις, τους αποκαλούμε «θρήσκους»· αλλιώς, είναι πολύ πιθανό να ονομαστούν «τρελοί», «ψυχωτικοί» ή «παραληρηματικοί». [...] Προφανώς, η ψυχική υγεία καθορίζεται από τους αριθμούς. Κι όμως, αποτελεί απλώς ιστορική συγκυρία το ότι στις κοινωνίες μας θεωρείται φυσιολογικό να πιστεύεις πως ο δημιουργός του σύμπαντος μπορεί να ακούσει τις σκέψεις σου, ενώ αντιθέτως θεωρείται ψυχική ασθένεια το να πιστεύεις ότι επικοινωνεί μαζί σου με κώδικα Μορς, ρίχνοντας ρυθμικά τις σταγόνες της βροχής στο παράθυρο του υπνοδωματίου σου. Και έτσι, ενώ οι θρησκευόμενοι άνθρωποι δεν είναι εν γένει τρελοί, οπωσδήποτε είναι τρελές οι βασικές πεποιθήσεις τους.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος «τρέχει» ένα πρώτης τάξεως «λογισμικό προσομοίωσης». Επειδή τα μάτια μας δεν του προσφέρουν πιστές φωτογραφίες του εξωτερικού κόσμου ούτε μια ακριβή κινηματογράφηση των όσων συμβαίνουν στην πορεία του χρόνου, κατασκευάζει μόνος του ένα συνεχώς ανανεούμενο μοντέλο -ανανεούμενο μεν, με κωδικοποιημένους παλμούς που διατρέχουν συνεχώς το οπτικό νεύρο, αλλά όμως κατασκευασμένο. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο στις οπτικές πλάνες. Μια μεγάλη κατηγορία από τέτοιες πλάνες, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων αποτελεί ο κύβος του Νέκερ, προκύπτουν επειδή τα αισθητηριακά δεδομένα που προσλαμβάνει ο εγκέφαλος είναι συμβατά με δυο διαφορετικά μοντέλα της πραγματικότητας. Ο εγκέφαλος, μη διαθέτοντας κάποια βάση για να επιλέξει, παλινδρομεί μεταξύ των δύο, και έτσι κινούμαστε συνεχώς από το ένα εσωτερικό μοντέλο στο άλλο. Η εικόνα που βλέπουμε φαίνεται κυριολεκτικά να αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη.

Το λογισμικό προσομοίωσης του εγκεφάλου προσφέρεται κυρίως για την κατασκευή προσώπων και φωνών... Είναι ικανό να κατασκευάσει «οράματα» και «παρουσίες» με τη μεγαλύτερη δυνατή αληθοφάνεια. Για ένα λογισμικό τέτοιων δυνατοτήτων, η προσομοίωση ενός φαντάσματος ή ενός αγγέλου ή της Παρθένου Μαρίας αποδεικνύεται πανεύκολη υπόθεση. Τα ίδια ισχύουν και όσον αφορά την ακοή. Όταν ακούμε έναν ήχο, αυτός δεν μεταβιβάζεται πιστά μέσω του ακουστικού νεύρου, ούτε αναμεταδίδεται στον εγκέφαλο σαν από κάποιο ηχοσύστημα υψηλής πιστότητας. Όπως και στην περίπτωση της όρασης, ο εγκέφαλος κατασκευάζει ένα ηχητικό μοντέλο, βασιζόμενος σε συνεχώς ανανεούμενα ακουστικά δεδομένα. Για αυτόν τον λόγο ακούμε το σάλπισμα της τρομπέτας ως μία και μοναδική νότα, και όχι ως τη συνισταμένη απλών αρμονικών η οποία προσδίδει στον ήχο τη μεταλλική χροιά του. Στο κλαρινέτο η ίδια νότα ηχεί «ξύλινη», ενώ στο όμποε ακούγεται «στριγγή», λόγω διαφορετικών μείξεων αρμονικών. Αν χειριστείτε προσεκτικά ένα συνθεσάιζερ ώστε να απομονώσετε τις ξεχωριστές αρμονικές τη μία μετά την άλλη, ο εγκέφαλος θα τις ακούσει για ένα σύντομο διάστημα ως συνδυασμό απλών τόνων, έως ότου το λογισμικό προσομοίωσής του «μπει στο νόημα», και στο εξής θα έχετε την εμπειρία μίας και μοναδικής νότας από τρομπέτα, όμποε ή όποιο άλλο όργανο. Τα φωνήεντα και τα σύμφωνα της ομιλίας κατασκευάζονται στον εγκέφαλο με τον ίδιο περίπου τρόπο, ενώ παρομοίως, σε ένα άλλο επίπεδο, κατασκευάζονται τα υψηλότερης τάξεως φωνήματα και λέξεις...

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, πολλοί ευσεβείς άνθρωποι νόμισαν πως είδαν το πρόσωπο του Σατανά μέσα στους καπνούς που έβγαιναν από τους Δίδυμους Πύργους -δεισιδαιμονία η οποία ενισχύθηκε από μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στο Διαδίκτυο και κυκλοφόρησε ευρύτατα.
Στην κατασκευή μοντέλων είναι άριστος ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Όταν κοιμόμαστε, το μοντέλο ονομάζεται «όνειρο»· όταν είμαστε ξύπνιοι, λέγεται φαντασία ή, αν πρόκειται για ιδιαίτερα ζωηρή παράσταση, ψευδαίσθηση. Κάποια παιδιά βλέπουν καθαρά τους «φανταστικούς φίλους» τους, ακριβώς σαν να ήταν πραγματικοί. Αν είμαστε εύπιστοι, τότε δεν αναγνωρίζουμε την ψευδαίσθηση ή τα έντονα όνειρα ως τέτοια, και ισχυριζόμαστε ότι είδαμε ή ακούσαμε κάποιο φάντασμα· ή έναν άγγελο· ή τον Θεό· ή -ειδικά αν συμβαίνει να είμαστε νεαρής ηλικίας, γυναίκες και καθολικές- την Παρθένο Μαρία. Αυτά τα οράματα και τα «φανερώματα» σίγουρα δεν συνιστούν βάσιμους λόγους για να πιστεύει κανείς ότι τα φαντάσματα ή οι άγγελοι, οι θεοί ή οι παρθένοι υπάρχουν και στην πραγματικότητα.

Εκ πρώτης όψεως, μαζικά οράματα -όπως εκείνο στη Φάτιμα της Πορτογαλίας το 1917, όπου 70.000 προσκυνητές είδαν τον Ήλιο να «αποκολλάται από τον ουρανό και να κατρακυλά πάνω στο πλήθος»- είναι πιο δύσκολο να αγνοηθούν. Δεν μπορεί να εξηγήσει κανείς εύκολα πώς τόσοι άνθρωποι είχαν την ίδια ψευδαίσθηση. Αλλά είναι ακόμη δυσκολότερο να δεχτούμε ότι το εν λόγω γεγονός όντως συνέβη, χωρίς να το δει ολόκληρη η υπόλοιπη υφήλιος -και όχι μόνο να το δει, αλλά και να βιώσει τον καταστροφικό αφανισμό ολόκληρου του ηλιακού συστήματος, καθώς και επιταχύνσεις ικανές να εξακοντίσουν τους πάντες στο Διάστημα. Αναπόφευκτα έρχεται στον νου η λογική δοκιμασία που πρότεινε ο Ντέιβιντ Χιουμ σχετικά με τα θαύματα: «Καμία μαρτυρία δεν επαρκεί για να εξακριβωθεί η ύπαρξη θαύματος, εκτός εάν η μαρτυρία είναι τέτοια, ώστε η διάψευσή της να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο θαύμα από το γεγονός που η ίδια αποπειράται να καθιερώσει».
Ίσως να φαίνεται απίθανο ότι 70.000 άνθρωποι έπαθαν ταυτόχρονα παραλήρημα, ή ότι συνωμότησαν και ψεύδονταν μαζικώς· ή ότι πρόκειται για ιστορική ανακρίβεια το ότι τόσοι άνθρωποι ισχυρίστηκαν πως είδαν τον Ήλιο να χορεύει· ή ότι όλοι είδαν ταυτόχρονα έναν αντικατοπτρισμό επειδή είχαν πειστεί να κοιτάζουν επί ώρα τον Ήλιο κατάματα, πράγμα που μάλλον έβλαψε την όρασή τους. Εντούτοις, κάθε μία από τούτες τις, φαινομενικά ελάχιστα πιθανές, εξηγήσεις, είναι πολύ περισσότερο πιθανή από την εναλλακτική: Ότι η Γη ξαφνικά αποσπάστηκε βίαια από την τροχιά της, και το ηλιακό σύστημα καταστράφηκε, χωρίς να το αντιληφθεί κανένας άλλος στον κόσμο ολόκληρο έξω από τη Φάτιμα. Ε, η Πορτογαλία δεν είναι δα και τόσο απομονωμένη χώρα!

Πως γίνεται οι «άγιοι» κάθε θρησκείας, να «επισκέπτονται» στα όνειρά τους, μόνο τούς πιστούς τού δικού τους δόγματος;

Αν είχατε ποτέ μια προσωπική εμπειρία τέτοιου είδους, ίσως να πιστεύετε βαθιά ότι ήταν πραγματική. Μην περιμένετε όμως ότι οι υπόλοιποι θα δώσουμε βάση σε ό,τι λέτε, ειδικά μάλιστα αν γνωρίζουμε έστω και λίγα πράγματα για τον εγκέφαλο και τις αξιοθαύμαστες λειτουργίες του.

Η άποψη του πλήθους

Μολονότι το πλήθος συχνά είναι σοφό, μπορεί κάποιες φορές να κάνει και μεγάλα λάθη στη λήψη αποφάσεων. Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο άκρων (για παράδειγμα, μεταξύ μιας ομαλής εκλογή και μιας οργισμένης εξέγερσης) έχει μεγάλη σχέση με τη διαδρομή της ροής πληροφορίας μέσα στα δίκτυα.

Το κατά πόσον ομάδες ανθρώπων μπορούν να φθάσουν σε μια σωστή απόφαση για κάτι (την αξία ενός προϊόντος, τον αριθμό των φασολιών που περιέχονται σε ένα βάζο, το βάρος ενός μοσχαριού) εξαρτάται από το αν οι προβλέψεις γίνονται ταυτόχρονα ή ακολουθιακά. Αν μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει για την τιμή ενός αγαθού με τα μέλη της να κάνουν ανεξάρτητες εκτιμήσεις, τότε η μέση εκτίμησή τους είναι πιθανότατα ένας καλός δείκτης της αγοραίας αξίας του προϊόντος.

Ωστόσο, αν αυτοί κάνουν τις εκτιμήσεις τους ο ένας μετά τον άλλο γνωρίζοντας τις εκτιμήσεις όσων προηγήθηκαν (όπως στο παιχνίδι του «χαλασμένου τηλεφώνου») -αν η πληροφορία μεταφέρεται από τον καθένα στον επόμενο-, τότε μπορεί να φθάσουν οι τυφλοί να οδηγούν τους τυφλούς.

Μόλις ένας κρίσιμος αριθμός ατόμων οδηγηθεί σε μια απόφαση, οι υπόλοιποι απλώς ακολουθούν, σκεπτόμενοι ότι δε είναι δυνατόν όλοι οι άλλοι να κάνουν λάθος . Επομένως, το αν η σοφία του πλήθους είναι αξιόπιστη εξαρτάται από το αν τα άτομα αλληλεπιδρούν ταυτόχρονα και ανεξάρτητα ή ακολουθιακά και σε αλληλοσύνδεση.

Οι κοινωνιολόγοι και φυσικοί Matthew Salganik, Peter Dodds και Duncan Watts μελέτησαν αυτό το πρόβλημα χρησιμοποιώντας μια διαδικτυακή αγορά μουσικής. Σχεδίασαν ένα πείραμα δημιουργώντας μια ιστοσελίδα που περιείχε σαράντα οκτώ τραγούδια, τα οποία μπορούσε κανείς να κατεβάσει δωρεάν. Την ιστοσελίδα επισκέφτηκαν 14.341 άτομα. Ωστόσο, οι επισκέπτες βίωναν διαφορετικούς «κόσμους», οι οποίοι είχαν διαμορφωθεί από τις ενέργειες των προηγούμενων χρηστών.

Οι επισκέπτες μπορούσαν να κατεβάσουν τραγούδια συγκροτημάτων τα οποία δεν γνώριζαν, να τα ακούσουν και να αξιολογήσουν την ποιότητά τους. Στον έναν «κόσμο», οι επισκέπτες μπορούσαν να δουν πώς είχαν βαθμολογήσει τα τραγούδια οι προηγούμενοι επισκέπτες, ενώ στον άλλο όχι. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι, όταν οι βαθμολογίες ήταν ορατές, η αξιολόγηση του πρώτου ατόμου επηρέαζε ολόκληρη την πορεία βαθμολόγησης του συγκεκριμένου τραγουδιού.

Με άλλα λόγια, οι μουσικές προτιμήσεις είναι μεταδοτικές. Μια μικρή αλλαγή στη σειρά των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, όταν ο κόσμος κάνει πολιτισμικές επιλογές, μπορεί να μετατρέψει ένα μέτριο τραγούδι σε επιτυχία ή έναν ασήμαντο τραγουδιστή- σε είδωλο.

Αυτό το πείραμα καταδεικνύει τη σημασία της εξάρτησης «από τη διαδρομή», η οποία προκύπτει όταν οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις με ακολουθιακό τρόπο. Δεν υπάρχει καμία σωστή ή αληθινή αξία για τα συγκεκριμένα τραγούδια. Η αξία και η ποιότητα κάθε τραγουδιού εξαρτώνται από μια ιδιότυπη και ουσιαστικά τυχαία διαδικασία, η οποία σχετίζεται με μια συγκεκριμένη ακολουθία ατόμων που λαμβάνουν αποφάσεις.

Λόγω της τάσης μας να θέλουμε ό,η θέλουν οι άλλοι και να βλέπουμε τις επιλογές των άλλων ως έναν αποτελεσματικό τρόπο κατανόησης του κόσμου, τα κοινωνικά μας δίκτυα μπορούν να μεγεθύνουν κάτι το οποίο ξεκινά ως μια τυχαία παραλλαγή. Και αυτές οι μικρές παραλλαγές μπορούν ορισμένες φορές να προκαλέσουν μεγάλες διαφορές στη δυνατότητά μας να συνεργαστούμε για την επίλυση προβλημάτων.

Νεκρονομικόν, η μεγάλη αλήθεια πίσω από τον Μύθο

Ποίος είναι αυτός που ασχολείται με τον κόσμο του Occult και δεν έχει ακούσει ποτέ για το Νεκρονομικόν; Κανείς! Το κρυφό βιβλίο του παράφρονα Άραβα Abdul Alhazred. Το βιβλίο της κυριαρχίας του Μεγάλου Κθούλου. Το βιβλίο που κανείς δεν έχει δει ποτέ! Το βιβλίο αυτό που το συναντάμε στις σελίδες των διηγημάτων του συγγραφέα H.P. Lovecraft… ο μεγάλος μύθος που στην συνέχεια δημιούργησε μία σχολή συγγραφέων με τον όνομα Chulhu Mythos. Άραγε ποια είναι η αλήθεια; Όλα είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας του H.P.L ή μήπως το βιβλίο αυτό όντως υπάρχει και είναι πέρα για περά πραγματικό; Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία απάντηση σε αυτό το ερώτημα αφού πρώτα πούμε λίγα λόγια για την ιστορία του βιβλίου αυτού και του συγγραφέα του σύμφωνα πάντα με τον Lovecraft…

Η ιστορία του Νεκρονομικόν ξεκινάει από του Σουμέριους και τις τελετουργίες που χρησιμοποιούσαν για να ανοίξουν τις πύλες και να ξυπνήσουν τον Μεγάλο Κθούλου, ο οποίος κοιμάται κάτω από τον βυθό της θάλασσας στην πόλη R’ Lyeh, εκεί που τον φυλάκισαν οι Πρεσβύτεροι. Όλη η μυστική αυτή γνώση είναι γραμμένη σε ένα βιβλίο που αρχικά ονομαστικέ Al Azif και πείρε το όνομα του από την λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Άραβες για να χαρακτηρίσουν τον εκνευριστικό ήχο που έκαναν τα έντομα για τους οποίου συμβόλιζε τις κραυγές τον Δαιμόνων.

Η μυστική αυτή γνώση γράφτηκε στο βιβλίο αυτό από τον Abdul Alhazred, έναν παράφρονα ποιητή από την Sanaa της Υεμένης που έζησε την περίοδο του Χαλίφη Ommiade, το 700 μΧ περίπου. Ο Alhazred επισκέφτηκε την κρυφή Βαβυλώνα και το υπόγειο καταφύγιο του Memphis, πέρασε 10 χρόνια μόνος του στην Μεγάλη Νότια έρημο, την Roba al Khaliyeh, ή “Κενό Διάστημα” για τους αρχαίους και “Dahma” ή “Βαθιά Κόκκινη” έρημο για τους σύγχρονους Άραβες, όπου λέγετε ότι κατοικείται και προστατεύεται από τα κακόβουλα πνεύματα και τα τέρατα του Θανάτου. Γι αυτήν την έρημο πολλά περίεργα, απίστευτα και θαυμαστά πράγματα ειπώθηκαν από αυτούς που ισχυρίζονται ότι την διέσχισαν. Στα τελευταία του χρόνια ο Alhazred πηγαίνει στη Δαμασκό όπου γράφει το Al Azif και το 738 μ.Χ. αιφνιδίως πεθαίνει ή εξαφανίζεται όπως πολλοί εικάζουν, σχετικά με τον θάνατό του πολλά τρομερά και αντιφατικά πράγματα λέγονται. Λέγεται από τον Ebn Khallikan (στην βιογραφία του, 12ος αιώνας) ότι ο Alhazred αρπάχτηκε από ένα αόρατο τέρας και καταβροχθίσθηκε στο φως της ημέρας μπροστά από πολλούς άπραγους αυτόπτες μάρτυρες. Ακόμα περισσότερα λέγονται για την παράνοια του. Ισχυρίζεται πως είδε το μυθικό Irem, την Πόλη την Στηλών και ότι ανακάλυψε ανάμεσα στα ερείπια μίας ερημωμένης άγνωστης πόλης τα τρομακτικά χρονικά και μυστικά μιας φυλής αρχαιότερης από τον άνθρωπο. Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας ιδιόμορφος Μουσουλμάνος που λάτρευε Θεότητες που τις ονόμαζε Κθούλου και Γιογκ-Σοθόθ.

Το 950 μ.Χ. το Azif, το οποίο έχει κερδίσει μία αξιοσημείωτη εκτίμηση από τους φιλόσοφους της εποχής εκείνης μεταφράζεται κρυφά στα Ελληνικά από τον Θεόδωρο Φιλέτα στην Κωνσταντινούπολη με τον τίτλο «Νεκρονομικόν».

Περίπου για έναν αιώνα το βιβλίο αυτό χρησιμοποιήθηκε πειραματικά με πολύ τρομακτικά αποτελέσματα ώσπου απαγορεύτηκε και κάηκε με διαταγή του Πατριάρχη Μιχαήλ μαζί με πολλά άλλα μαγικά βιβλία. Μετά από αυτό η διάδοση του «Νεκρονομικόν» σταματάει και γίνεται μυστική ώσπου ο Olaus Wormius ( 1228 ) αργότερα στον Μεσαίωνα το μεταφράζει στα Λατινικά, κυκλοφόρησαν δύο αντίγραφα, ένα τον 15ο αιώνα (κατά πάσα πιθανότητα στα Γερμανικά) με μεγάλη μυστικότητα και ένα τον 17ο αιώνα (πιθανών στα Ισπανικά). Και οι δύο εκδόσεις δεν είχαν κανένα επίσημο τυπογραφικό χαρακτηριστικό και τις συσχετίζουμε χρονικά μόνο από την τυπογραφική εξέταση και τον δύο η οποία ταυτίζεται.

Το έργο αυτό, τόσο η Ελληνική όσο και η Λατινική μετάφραση αφορίσθηκαν από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΧ το 1232, λίγο μετά την κυκλοφορία της Λατινικής έκδοσης η οποία είχε προκαλέσει το αρνητικό του ενδιαφέρον.
Το Αραβικό πρωτότυπο χάθηκε από την εποχή του Wormius όπως μαθαίνουμε από τις προκαταρτικές σημειώσεις του (παρόλα αυτά υπήρξε μία ακαθόριστη ποσότητα μυστικών αντιτύπων που βρέθηκε στο San Francisco κατά την διάρκεια του περασμένου αιώνα η οποία κάηκε στην πυρά). Κανένα ίχνος από το Ελληνικό αντίτυπο -το οποίο τυπώθηκε στην Ιταλία ανάμεσα στο 1500 και 1550- δεν αναφέρθηκε από την στιγμή που κάηκε η βιβλιοθήκη του Salem το 1692.

Μία Αγγλική μετάφραση έγινε από τον Dr. John Dee, η οποία δεν κυκλοφόρησε ποτέ και υπάρχει μόνο σε σκορπισμένα χειρόγραφα του Dee.

Από τα Λατινικά κείμενα σώζεται ένα (του 15ου αιώνα) το οποίο λέγεται ότι βρίσκεται κλειδωμένο στα αρχεία του Βρετανικού Μουσείου, ένα άλλο (του 17ου αιώνα) στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Άλλες εκδόσεις του 17ου αιώνα βρίσκονται στην Widener Library στο Χάρβαρντ και στην βιβλιοθήκη του Μiskatonic University στο Arkham καθώς και στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστήμιου του Μπουένος Άιρες.

Πολλές άλλες εκδόσεις προφανώς θα υπάρχουν χωρίς να το γνωρίζουμε, φημολογείται πως μία σπάνια έκδοση του 15ου αιώνα υπάρχει στην ιδιωτική συλλογή γνωστού Αμερικανού εκατομμυριούχου. Μία ακόμα φήμη λέει πως υπάρχει ένα Ελληνικό χειρόγραφο το οποίο έχει η οικογένεια Pickman, οι οποίοι θα έπρεπε να το προστάτευαν περισσότερο έτσι ώστε να μην εξαφανισθεί μαζί με τον καλλιτέχνη R.U. Pickman ο οποίος εξαφανίστηκε με έναν μυστήριο τρόπο στις αρχές του 1962. Το βιβλίο αυτό έχει απαγορευτεί αυστηρά σε αρκετές χώρες, όπως και στην Ελλάδα που είχε κυκλοφορήσει στις αρχές του 1990 από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ και απαγορεύτηκε λίγα χρόνια αργότερα μετά από μία σωρεία μηνύσεων. Ακόμα και το να διαβάζεις αυτό το βιβλίο θεωρείται επικίνδυνο. Πολλοί συγγραφείς και καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από το «Νεκρονομικόν», όπως ο Giger και ο R.W.Chambers…

Αυτά λέει περίπου ο H.P.Lovecraft για το «Νεκρονομικόν» που κατά την δική του άποψη είναι 100% πραγματικό και είναι δημιούργημα του κοσμογυρισμένου παράφρονα Άραβα… Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο απλά…
Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως το «Νεκρονομικόν» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα δημιούργημα της φαντασίας του H.P.Lovecraft μέσα από ένα παιχνίδι αλληλογραφιών με τους φίλους του δημιούργησε έναν φανταστικό κόσμο με μυθικούς ήρωες και βιβλία. Λέγεται πως ο H.P.Lovecraft επηρεάσθηκε από το αγαπημένο -κατά τα παιδικά του χρόνια- μυθιστόρημα, το 1001 νύχτες και ότι ο παράφρονας Άραβας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία παραλλαγή του ήρωα των 1001 νυχτών, Abdul.

Υπήρξε μία περίοδος (μέσα της δεκαετίας 1970) όπου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γεννηθεί ένα χειροπιαστό «Νεκρονομικόν». Είναι γεγονός πως στην Αμερική συρρέανε κατά δεκάδες οι αναγνώστες του H.P.Lovecraft στα βιβλιοπωλεία να αγοράσουν ένα βιβλίο που δεν υπήρξε ποτέ επηρεασμένοι από τις διηγήσεις του H.P.L.
Το γεγονός αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι εκδότες και ανέθεσαν σε κάποιον με το όνομα Simon να δημιουργήσει ένα βιβλίο ίδιο με το «Νεκρονομικόν», αν υπήρχε. Τότε αυτός ανέτρεξε σε μια ξεχασμένη βιβλιοθήκη ενός χριστιανικού μοναστηριού και βρήκε κάποια αρχαία Αραβικά χειρόγραφα βασισμένα σε Σουμερικές τελετές και επικλήσεις. Με βάση όλα και βέβαια πάνω στα πρότυπα του H.P.L. κυκλοφορεί ένα βιβλίο με τον τίτλο «Νεκρονομικόν». Δεν πέρασε πολύς καιρός και βιβλία με αυτόν τον τίτλο ξεπηδούσαν σαν μανιτάρια. Είχε γίνει μια μεγάλη εκδοτική επιτυχία μπερδεύοντας τους αναγνώστες πιο είναι το πραγματικό και πιο το ψεύτικο «Νεκρονομικόν»…

Aυτό δεν σημαίνει πως το «Νεκρονομικόν» δεν είναι ένα από τα ισχυρότερα και βασικότερα βιβλία μαγείας. Το περιεχόμενο του «Νεκρονομικόν» είναι εφικτό και ενδιαφέρον και σίγουρα αρκετά επικίνδυνο λόγο τις έλλειψης προστασίας που έχει. Παρόλα αυτά όμως είναι φτιαχτό, θα μπορούσε να έχει οποιονδήποτε άλλο τίτλο εκτός από αυτό που έχει τώρα. Αλλά μην ξεχνάτε ποτέ, πως πίσω από κάθε μύθο κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια…

Έφτιαξαν ρομπότ για μάχες με ανθρώπους

Ορισμένα από τα πιο λαμπρά στον κόσμο εμφανίζονται φοβισμένα για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης.

Ο Stephen Hawking, ο Bill Gates και ο Elon Musk έχουν πρόσφατα προειδοποιήσει για τους κινδύνους, με τον Stephen Hawking να επισημαίνει ότι θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ανθρώπινης φυλής.

Στο μεταξύ, στην Ιαπωνία δημιούργησαν ένα ρομπότ που μπορεί να νικήσει έναν άνθρωπο σε μάχη με σπαθί, προβλέποντας τις κινήσεις του αντιπάλου του.
Οι υπεύθυνοι στο Namiki Laboratory ισχυρίζονται πως το ρομπότ χρησιμοποιεί έναν αλγόριθμο για να ανιχνεύσει τη στιγμή που θα χτυπήσει ο άνθρωπος, υπολογίζοντας έτσι την επίθεσή του.
Ενώ ο καθηγητής Rob Sparrow, ηθικιστής από το Πανεπιστήμιο Monash στη Μελβούρνη, αναφέρει ότι είμαστε μακριά από τη «robo-apocalypse», η κυβέρνηση των ΗΠΑ βρίσκεται στη μέση της ανάπτυξης ημιαυτόνομων όπλων.
«Δεν είναι το είδος των ρομπότ που θα ξυπνήσουν ένα πρωί και θα αποφασίσουν να μας σκοτώσουν όλους. Υπάρχει ένα τεράστιο ποσό ενέργειας που αφιερώνεται στη στρατιωτική ρομποτική αυτή τη στιγμή.
Νομίζω πως δεν είναι καλή ιδέα να επιτραπεί σε αυτόνομα όπλα και υπολογιστές να επιλέξουν ποιος ζει ή πεθαίνει.
Νομίζω ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Αυτό είναι για υποβρύχια που δεν έχουν πλήρωμα και ειδικά προγράμματα υπολογιστών του σκάφους δίνουν εντολή για να ρίξει τις τορπίλες.
Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για τεχνολογίες που αναπτύσσουν μόνο οι ΗΠΑ και οι ισραηλινές κυβερνήσεις, αλλά θα ακολουθήσουν η Κίνα και η Ινδία. Βρισκόμαστε σε μια πολύ επικίνδυνη κούρσα εξοπλισμών», υπογράμμισε ο Rob Sparrow.