Ποσειδώνιος ο Ρόδιος

Ποσειδώνιος ο Ρόδιος

  Γεννήθηκε περίπου το έτος 135 π.Χ., δεν ήταν «Σύριος», αλλά ελληνικής καταγωγής ,η οικογένειά του λένε ότι μπορεί να ανήκε στην πολιτική ηγεσία και πιθανότατα πήρε το θρόνο σε διαφορές περιόδους της φθίνουσας περιόδου στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών . Ο πατέρας του ήταν, φυσικά, αρκετά πλούσιος για να χρηματοδοτήσει το γιο που σπουδάζει στην Αθήνα. Οι βιβλιοθήκες τότε ήταν εξαιρετικές εκεί , και οι σχολές της φιλοσοφίας εκεί είχαν ακόμα το κέντρο τους.

Ο Πανεπιστήμων

Ο Ποσειδώνιος ο Ρόδιος ή ο Απαμεύς (περ. 135 π.Χ. – 51 π.Χ.) ήταν Έλληνας πολυμαθής Στωικός φιλόσοφος, αστρονόμος, γεωγράφος, πολιτικός, ιστορικός και δάσκαλος που γεννήθηκε στην Απάμεια της Συρίας. Τον θεωρούσαν τον πολυμαθέστερο άνθρωπο του κόσμου για την εποχή του. Τίποτα από το τεράστιο έργο του δεν έχει σωθεί ως ολότητα σήμερα, αλλά μόνο αποσπάσματα.

Ο Ποσειδώνιος, γνωστός και με το προσωνύμιο «ο Αθλητής» ήταν γόνος μιας ελληνικής οικογένειας της Απαμείας, μιας ελληνιστικής πόλεως πλάϊ στον ποταμό Ορόντη, στη βόρεια Συρία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του όμως το έζησε στη Ρόδο και πέθανε είτε στη Ρόδο είτε στη Ρώμη.

Ο Ποσειδώνιος ολοκλήρωσε τις ανώτερες σπουδές του στην Αθήνα, όπου μαθήτευσε κοντά στον γηραιό πλέον
Παναίτιο, (195-109 π.χ.) τον επικεφαλής της Στωικής Σχολής. Περί το 95 π.Χ. εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, κράτος με φήμη ως προς τις επιστημονικές έρευνες, και έγινε Ρόδιος πολίτης.

Πολιτικά αξιώματα

Και όχι μόνο έγινε πολίτης, αλλά συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή της Ρόδου, φθάνοντας στα ανώτερα αξιώματα ως ένας από τους πρυτάνεις (κάτι σαν προέδρους με εξάμηνη θητεία) της. Υπηρέτησε εξάλλου ως πρεσβευτής στη Ρώμη το 87 - 86 π.Χ., κατά την εποχή του Μάριου και του Σύλλα.

Μαζί με άλλους Έλληνες διανοουμένους, ο Ποσειδώνιος ευνοούσε τη Ρώμη ως μία σταθεροποιητική δύναμη σε έναν ασταθή κόσμο. Οι διασυνδέσεις του με τη ρωμαϊκή ανώτερη τάξη ήταν σημαντικές όχι μόνο για την πολιτική του, αλλά και για τις επιστημονικές του έρευνες. Η είσοδός του στους ρωμαϊκούς κυβερνητικούς κύκλους τον διευκόλυνε να πραγματοποιήσει τα ταξίδια του στη Δύση, πέρα από τα ρωμαϊκά σύνορα.

Ταξίδια

Αφού καθιερώθηκε στη Ρόδο, ο Ποσειδώνιος έκανε ένα ή περισσότερα ταξίδια στον τότε γνωστό κόσμο με επιστημονικούς-ερευνητικούς σκοπούς. Ταξίδεψε στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Αφρική (ιδίως τη βόρεια), την Ιταλία, τη Σικελία, τη Δαλματία (και γενικά τις ανατολικές ακτές της Αδριατικής), τη Γαλατία και τη Λιγουρία.

Στην Ισπανία, στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού (στο σύγχρονο Κάδιξ), ο Ποσειδώνιος μελέτησε τις παλίρροιες. Παρατήρησε ότι οι ημερήσιες παλίρροιες συνδέονταν με την τροχιά και οι μηνιαίες με τη φάση της Σελήνης, ενώ έκανε υποθέσεις για τη σχέση των ετήσιων περιοδικοτήτων των παλιρροιών με τις ισημερίες και τα ηλιοστάσια.

Στη Γαλατία ο Ποσειδώνιος μελέτησε τους Κέλτες. Μας άφησε ζωηρές περιγραφές για συνήθειες που τις είδε με τα μάτια του όταν ζούσε ανάμεσά τους: άνθρωποι που πληρώνονταν για να αφήνουν να τους σκίζουν τους λαιμούς τους για δημόσια ψυχαγωγία και το κάρφωμα κρανίων ως τροπαίων πάνω από τις πόρτες. Αλλά σημείωσε ότι οι Κέλτες τιμούσαν τους Δρυίδες, τους οποίους ο Ποσειδώνιος θεώρησε ως φιλοσόφους και συμπέρανε ότι ακόμα και στους «βάρβαρους» λαούς «η υπερηφάνεια και το πάθος δίνουν τη θέση τους στη σοφία, και ο Άρης στέκεται με δέος ενώπιον των Μουσών». Ο Ποσειδώνιος συνέγραψε μια γεωγραφική πραγματεία για τη χώρα των Κελτών, έργο που σήμερα έχει χαθεί, αλλά που έχει υποστηριχθεί ότι υπήρξε μία από τις πηγές του βιβλίου «Γερμανία» του Τάκιτου.

Σύμφωνα με τον Seabrook,(δημοσιογράφο ερευνητή) αν ο εφευρέτης του μηχανισμού των Αντικυθήρων ήταν Ίππαρχος, ο μεγαλύτερος όλων των αρχαίων Ελλήνων αστρονόμων, που έζησε στο νησί της Ρόδου περίπου το 140-120 π.Χ. και είναι αυτός που θεωρείται ότι ίδρυσε μία σχολή που διατηρήθηκε από τον Ποσειδώνιο, ίσως 'έχει κάποια σχέση με αυτό που αναφέρει ο Ρωμαίος λόγιος συγγραφέας Κικέρων,(106-43 π.Χ.) ο οποίος σπούδασε εκεί, αναφέρει λοιπόν για μια συσκευή που ... "κατασκευάστηκε πρόσφατα από τον φίλο μας τον Ποσειδώνιο."

Η σχολή του Ποσειδωνίου

Τα πολλά έργα και οι διαλέξεις του Ποσειδωνίου του χάρισαν μια αυθεντία και φήμη παντού στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ενώ στη Ρόδο αναπτύχθηκε γύρω του μία σχολή. Ο εγγονός του Ιάσων, που ήταν γιος της κόρης του και του Μενεκράτους από τη Νύσα, συνέχισε τη σχολή του Ποσειδωνίου στη Ρόδο. Παρότι λίγα πράγματα είναι γνωστά για την οργάνωση της σχολής του, είναι βέβαιο ότι ο Ποσειδώνιος είχε ένα σταθερό αριθμό Ελλήνων και Ρωμαίων φοιτητών.

Τα έργα και η σκέψη του

Ο Ποσειδώνιος πλησίαζε στο να είναι κάτοχος όλης της ανθρώπινης γνώσεως της εποχής του, και σε αυτό έμοιαζε με τον Αριστοτέλη και με τον Ερατοσθένη. Προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύστημα για την κατανόηση του ανθρώπινου νου και του Σύμπαντος, που θα παρείχε μια εξήγηση και ταυτόχρονα έναν οδηγό για την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Ο Ποσειδώνιος έγραψε έργα για τη Φυσική, τη Μετεωρολογία, τη Φυσική Γεωγραφία, την Αστρονομία, την Αστρολογία και τη μαντεία, τη Σεισμολογία, τη Γεωλογία και την Ορυκτολογία, την Υδρολογία, τη Βοτανική, την Ηθική, τη Λογική, τα Μαθηματικά, την Ιστορία, τη Φυσική Ιστορία, την Ανθρωπολογία, και τη Στρατηγική. Οι μελέτες του ήταν μεγάλες και σε βάθος διερευνήσεις των αντικειμένων τους, έστω και με κάποια λάθη.
Κανένα από τα έργα του δεν έχει σωθεί ακέραιο μέχρι σήμερα, αλλά μόνο αποσπάσματα «σπαράγματα», ενώ οι τίτλοι και τα θέματα πολλών από τα βιβλία του είναι γνωστά.

Φιλοσοφία

Για τον Ποσειδώνιο η Φιλοσοφία ήταν η βασική τέχνη και όλες οι ξεχωριστές επιστήμες ήταν υποκείμενές της. Μόνο η Φιλοσοφία μπορούσε κατ' αυτόν να ερμηνεύσει το Σύμπαν. Το σύνολο των έργων του, από τα επιστημονικά ως τα ιστορικά, είναι και φιλοσοφικά.

Ο Ποσειδώνιος δεχόταν τη Στωική υποδιαίρεση της Φιλοσοφίας σε «Φυσική» (μαζί με τη Μεταφυσική και τη Θεολογία), «Λογική» (περιελάμβανε και τη Διαλεκτική) και «Ηθική» (Διογ. Λαέρτιος. Βίοι φιλοσόφων, βιβλίο 7). Αυτές οι τρεις κατηγορίες ήταν για τον Ποσειδώνιο αδιαχώριστα και αλληλοεξαρτώμενα μέρη μιας οργανικής ολότητας. Τις παρομοίαζε με ένα ζωντανό πλάσμα, του οποίου η Φυσική ήταν το κρέας και το αίμα, η Λογική τα οστά και οι τένοντες που συγκρατούν ενωμένο τον οργανισμό, και η Ηθική – το σημαντικότερο μέρος – την ψυχή. Το μεγάλο φιλοσοφικό όραμα του Ποσειδωνίου ήταν πως το ίδιο το Σύμπαν είχε μία παρόμοια εσωτερική διασύνδεση, μέσα από την κοσμική «συμπάθεια», σε όλες του τις εκφάνσεις, από την ανάπτυξη του φυσικού κόσμου ως την ιστορία της ανθρωπότητας.

Παρότι συνεπής Στωικός, ο Ποσειδώνιος ήταν εκλεκτικός. Ακολουθούσε όχι μόνο τους παλαιότερους Στωικούς, αλλά και τους Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Είναι πιθανό ότι είχε γράψει ένα σχόλιο πάνω στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα. Ο Ποσειδώνιος υπήρξε ο πρώτος Στωικός που απέκλινε από το δόγμα ότι τα πάθη της ψυχής είναι λανθασμένες κρίσεις και υιοθέτησε την άποψη του Πλάτωνα για την ψυχή, δηλαδή ότι τα πάθη είναι σύμφυτα με την ανθρώπινη φύση. Ο Ποσειδώνιος δίδασκε ότι εκτός από τις λογικές λειτουργίες η ανθρώπινη ψυχή είχε και πάθη όπως ο θυμός, το πάθος για εξουσία, πλούτο, κλπ., αλλά και πόθους για έρωτα, τροφή, κλπ.. Η Ηθική ήταν το πρόβλημα του πώς να χειριστούμε αυτά τα πάθη και να αποκαταστήσουμε τη λογική ως την κυρίαρχη λειτουργία.

Ο Ποσειδώνιος αντίθετα συμφωνούσε με το Στωικό δόγμα του Λόγου, που στη συνέχεια ενσωματώθηκε στο χριστιανικό δόγμα.

Φυσική

Ο Ποσειδώνιος υπεστήριζε τη θεωρία της κοσμικής (συμπαντικής) «συμπαθείας», της οργανικής διασυνδέσεως όλων των φαινομένων στο Σύμπαν, από τον ουρανό ως τη Γη, ως ένα μέρος ενός λογικού σχεδιασμού που ένωνε την ανθρωπότητα με όλα τα πράγματα στο Σύμπαν, ακόμα και όσα ήταν χρονικά και χωρικά απομακρυσμένα μεταξύ τους. Παρά το ότι ο δάσκαλός του Παναίτιος αμφισβητούσε τη μαντεία, ο Ποσειδώνιος χρησιμοποίησε τη θεωρία της κοσμικής συμπαθείας για να υποστηρίξει την πίστη του στη μαντεία (είτε την αστρολογική, είτε τα «προορατικά» όνειρα) ως ένα είδος επιστημονικής προβλέψεως (Κικέρων, De Divinatione, ΙΙ 42).

Αστρονομία

Αποσπάσματα από το αστρονομικό έργο του Ποσειδωνίου σώζονται μέσα από την πραγματεία του Κλεομήδη «Κυκλική θεωρία μετεώρων», όπου το πρώτο κεφάλαιο του δεύτερου βιβλίου φαίνεται ότι έχει στο μεγαλύτερο μέρος του αντιγραφεί από τον Ποσειδώνιο. Ο Ποσειδώνιος πίστευε ότι ο Ήλιος εξέπεμπε μια «ζωτική δύναμη» που διαπερνούσε το Σύμπαν, ενώ προσπάθησε να μετρήσει την απόσταση και τις διαστάσεις του. Περί το 90 π.Χ. ο Ποσειδώνιος εκτίμησε την αστρονομική μονάδα ως 9893 φορές την ακτίνα της Γης, που είναι περί το ήμισυ της πραγματικής της τιμής. Ωστόσο, για τη διάμετρο του Ηλίου βρήκε μία τιμή μεγαλύτερη και ακριβέστερη από αυτές που πρότειναν άλλοι αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι, μεταξύ των οποίων και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος.

Ο Ποσειδώνιος έκανε επίσης ένα υπολογισμό της διαμέτρου και της αποστάσεως της Σελήνης. Γνωρίζουμε επίσης ότι είχε κατασκευάσει ένα φορητό υπολογιστή των κινήσεων των ουράνιων σωμάτων, παρόμοιο με τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων όπως αυτός αποκαλύφθηκε μετά την πρόσφατη ανάλυση (2006-2008), και ίσως τον ίδιο τον μηχανισμό αυτό, που χρονολογείται στην ίδια περίπου περίοδο. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα (De Natura Deorum, ΙΙ 34), το φορητό «πλανητάριο» του Ποσειδωνίου έδειχνε τις ημερήσιες κινήσεις του Ηλίου, της Σελήνης και των 5 γνωστών τότε πλανητών.

Γεωγραφία, Εθνολογία και Γεωλογία.

Η φήμη του Ποσειδωνίου πέρα από τους στενά φιλοσοφικούς κύκλους είχε αρχίσει να απλώνεται τουλάχιστον από τη «δεκαετία του 80» (89-80 π.Χ.) με τη δημοσίευση του έργου του για τον ωκεανό και τις γύρω περιοχές, μια συνολική παρουσίαση των γεωγραφικών ζητημάτων σύμφωνα με την τρέχουσα επιστημονική γνώση, αλλά και ένα όχημα για την εκλαΐκευση των θεωριών του για τις εσωτερικές διασυνδέσεις του κόσμου, για το πώς όλες οι δυνάμεις αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους και αυτή η διασύνδεση ίσχυε και για την ανθρώπινη ζωή, τόσο στην προσωπική όσο και στην πολιτική σφαίρα. Σε αυτό το έργο ο Ποσειδώνιος ανέπτυσσε τη θεωρία του για την επίδραση του κλίματος στον χαρακτήρα ενός λαού και τη «γεωγραφία των φυλών». Αυτή η θεωρία δεν ήταν απλώς «βασική επιστήμη», αλλά είχε και πολιτικές προεκτάσεις: οι Ρωμαίοι αναγνώστες του πληροφορούνταν ότι η κλιματικώς κεντρική θέση της Ιταλίας ήταν ένα ουσιώδες συστατικό του πεπρωμένου της Ρώμης να κυριαρχήσει στην Οικουμένη. Ωστόσο, ως Στωικός, ο Ποσειδώνιος δεν προέβαινε σε κάποια θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στους πολιτισμένους Ρωμαίους ως κυρίαρχους του κόσμου και στους λιγότερο πολιτισμένους λαούς.

Ο Ποσειδώνιος μέτρησε την περιφέρεια της Γης με βάση τη θέση του αστέρα Κανώπου. Καθώς εξηγεί ο Κλεομήδης, ο Ποσειδώνιος παρατήρησε ότι ο Κάνωπος (Ο Κάνωπος (αρχικός τύπος Κάνωβος, απαντώμενος στους Ερατοσθένη και Πτολεμαίο), γνωστός και διεθνώς ως
Canopus, είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Τρόπιδα.) δεν ανέβαινε ποτέ πάνω από τον ορίζοντα στη Ρόδο, ενώ στην Αλεξάνδρεια τον είδε να ανεβαίνει μέχρι 7,5 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα ... (το τόξο που αντιπροσωπεύει τη διαφορά του γεωγραφικού πλάτους των δύο τόπων είναι στην πραγματικότητα ίσο με 5 μοίρες και 14΄).

Ο Κάνωπος (αρχικός τύπος Κάνωβος, απαντάται στους Ερατοσθένη και Πτολεμαίο), γνωστός και διεθνώς ως Canopus, είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Τρόπιδα. ήταν το μέσον που ο Ποσειδώνιος μέτρησε τον περιφέρεια της Γης

Ο Ποσειδώνιος εκτιμούσε ότι η Ρόδος απείχε 5000 στάδια και βρισκόταν ακριβώς βόρεια της Αλεξανδρείας, οπότε η διαφορά στο ύψος του αστέρα σήμαινε ότι αυτή η απόσταση ισούται με το 1/48 της περιφέρειας της Γης. Ο υπολογισμός του επομένως για την περιφέρεια της Γης έδωσε ως αποτέλεσμα 240.000 στάδια. Οι περισσότεροι ιστορικοί της Επιστήμης θεωρούν ότι το στάδιο που χρησιμοποιούσε ο Ποσειδώνιος ήταν ίσο με 161 m, οπότε η τιμή αυτή αντιστοιχεί σε 38.600 χιλιόμετρα, πολύ κοντά στην πραγματική τιμή της περιφέρειας που περνά από τους πόλους (40.074 χιλιόμετρα).

Ο Ποσειδώνιος ήταν ενήμερος για την παρόμοια μέθοδο που είχε εφαρμόσει ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος έναν αιώνα νωρίτερα, με τη μέτρηση του ύψους του Ηλίου σε διαφορετικά πλάτη, η οποία είχε δώσει αποτέλεσμα 250.000 στάδια. Και των δύο σοφών τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά ακριβή. Ωστόσο, ο Ποσειδώνιος αναθεώρησε αργότερα τον αρχικό του υπολογισμό παίρνοντας την απόσταση Ρόδου-Αλεξανδρείας ίση με 3750 στάδια, πράγμα που μείωσε την τιμή του για την περιφέρεια της Γης σε 180.000 στάδια.

Ο Πτολεμαίος συζήτησε και προέκρινε αυτή την αναθεωρημένη τιμή του Ποσειδωνίου έναντι εκείνης του Ερατοσθένους στη «Γεωγραφία» του. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι μελετητές διαιρέθηκαν σε δύο «στρατόπεδα» ως προς την περιφέρεια της Γης: η μία πλευρά τους υπεστήριζε τον υπολογισμό του Ερατοσθένους, ενώ η άλλη την αναθεωρημένη τιμή του Ποσειδωνίου. Οι περισσότεροι πάντως τάσσονταν με τη δεύτερη πλευρά.

Ο Ποσειδώνιος, όπως και ο Πυθέας πριν από αυτόν, πίστευε ότι η παλίρροια προκαλείται από τη Σελήνη. Ωστόσο, έκανε λάθος ως προς τη φυσική αιτία: Νομίζοντας ότι η Σελήνη ήταν ένα μείγμα αέρα και φωτιάς, απέδωσε την αιτία των παλιρροιών στη θερμότητα της Σελήνης, που ήταν αρκετή για να «φουσκώσει» τα νερά της Γης, αλλά όχι αρκετή ώστε να τα εξατμίσει.

Ο Ποσειδώνιος κατέγραψε παρατηρήσεις σεισμών και ηφαιστείων, συμπεριλαμβανομένων μαρτυριών για ηφαιστειακές εκρήξεις στις Αιολίδες Νήσοι ή Νησιά του Αιόλου, στα βόρεια της Σικελίας.

Μετεωρολογία

Στα θέματα της Μετεωρολογίας ο Ποσειδώνιος ακολούθησε τον Αριστοτέλη. Υπεστήριξε θεωρίες για τις αιτίες της δημιουργίας των νεφών, της ομίχλης, του ανέμου, της βροχής, της πάχνης, του χαλαζιού, της αστραπής και του ουράνιου τόξου.

Μαθηματικά

Εκτός από τα όσα έγραψε για τη Γεωμετρία, ο Ποσειδώνιος πιστώνεται με τη διατύπωση-δημιουργία μαθηματικών ορισμών, ή τουλάχιστον για την ξεκάθαρη διατύπωση απόψεων για όρους όπως π.χ. «θεώρημα» και «πρόβλημα».

Ιστορία και στρατηγική

Με τις «Ιστορίες» του ο Ποσειδώνιος συνέχισε την «Παγκόσμια Ιστορία» του Πολυβίου. Η ιστορία του για την περίοδο 146 - 88 π.Χ. λέγεται ότι γέμισε 52 τόμους (Αθήναιου «Δειπνοσοφιστές», βιβλίο Δ΄). Οι «Ιστορίες» συνεχίζουν την καταγραφή της ανόδου και της επεκτάσεως της κυριαρχίας της Ρώμης, την οποία εμφανίζεται να υποστηρίζει.
Ο Ποσειδώνιος δεν ακολούθησε το πιο αντικειμενικό ύφος του Πολυβίου, γιατί ο Ποσειδώνιος θεωρούσε τα γεγονότα ως απόρροιες της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ενώ κατανοούσε τα ανθρώπινα πάθη και παραλογισμούς, δεν τα συγχωρούσε και χρησιμοποιούσε την αφηγηματική του επιδεξιότητα για να εκμαιεύσει την επιδοκιμασία ή την καταδίκη των περιγραφόμενων πράξεων από μέρους του αναγνώστη.

Για τον Ποσειδώνιο η «Ιστορία» εκτεινόταν πέρα από τη Γη: η ανθρωπότητα δεν ήταν απομονωμένη στη δική της, πολιτική, Ιστορία, αλλά ήταν ένα τμήμα του κόσμου. Οι «Ιστορίες» του δεν αφορούν επομένως απομονωμένες ιστορίες λαών και ανθρώπων, αλλά εμπεριέχουν στοιχεία για όλους τους παράγοντες και δυνάμεις (γεωγραφικοί παράγοντες, ορυκτοί πόροι, κλίμα, διατροφή), που κάνουν τους ανθρώπους να δρουν ως τμήμα του περιβάλλοντός τους.

Ως προς το έργο του Ποσειδωνίου για τη στρατηγική, την «Τέχνη του Πολέμου», ο ιστορικός Αρριανός παραπονέθηκε ότι ήταν γραμμένο «για ειδικούς», πράγμα που υποδεικνύει ότι ο Ποσειδώνιος ίσως να είχε και εμπειρία από «πρώτο χέρι» από στρατιωτική ηγεσία.


Παγκόσμιος χάρτης σύμφωνα με τις ιδέες του Ποσειδώνιου (150-130 π.Χ.), κατασκευής του 1628 από τους χαρτογράφους Petrus Bertius και Melchior Tavernier.

Φήμη και επιδράσεις

Στην εποχή του Ποσειδωνίου τα γραπτά του, που κάλυπταν όλους σχεδόν τους κύριους γνωστικούς κλάδους, τον κατέστησαν μια διάσημη προσωπικότητα σε όλο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ενώ τον χρησιμοποιούσαν συχνότατα ως πηγή οι σύγχρονοί του συγγραφείς, όπως ο Κικέρων, ο Λίβιος, ο Πλούταρχος, ο Στράβων (που αποκαλούσε τον Ποσειδώνιο «τον πολυμαθέστερο από όλους τους φιλοσόφους της εποχής μου»), ο Κλεομήδης,(αστρονόμος) ο Σενέκας ο Νεότερος, ο Διόδωρος Σικελιώτης (που χρησιμοποίησε τον Ποσειδώνιο ως πηγή για την «Ιστορική βιβλιοθήκη» του), κ.ά..

Παρά το ότι το ρητορικό και περίτεχνο ύφος γραφής του έγινε «ντεμοντέ» λίγο μετά τον θάνατό του, ο Ποσειδώνιος επιδοκιμαζόταν όσο ζούσε για τη λογοτεχνική και υφολογική του ικανότητα.

Ο Ποσειδώνιος ήταν η κυριότερη πηγή γνώσεων για τους Κέλτες της Γαλατίας και τον επικαλούνται ευρύτατα οι Τιμαγένης, Ιούλιος Καίσαρας, Διόδωρος ο Σικελιώτης και Στράβων επί του θέματος.

Φαίνεται ότι ο Ποσειδώνιος εκινείτο με ευκολία και άνεση ανάμεσα στα ανώτατα στρώματα της ρωμαϊκής κοινωνίας και ως πρεσβευτής της Ρόδου όπου ήταν για ένα διάστημα . Σχετίσθηκε με κάποιες από τις κορυφαίες μορφές της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, όπως ο Κικέρων και ο Πομπήιος (αμφότεροι τον επισκέφθηκαν αργότερα στη Ρόδο).

Ο Κικέρων παρακολουθούσε σε ηλικία 20-30 ετών ώς μαθητής τις παραδόσεις του (77 π.Χ.) και στη συνέχεια αλληλογραφούσε μαζί του, ενώ στο έργο του De Finibus ακολουθεί πιστά την παρουσίαση από τον Ποσειδώνιο της ηθικής διδασκαλίας του Παναιτίου.

Ο Πομπήιος ο Μέγας (106-48 π.Χ.) επισκέφθηκε τον Ποσειδώνιο στη Ρόδο δύο φορές, το 66 π.Χ. κατά την πετυχημένη εκστρατεία του κατά των πειρατών και το έτος 62 π.Χ. κατά τις εκστρατείες του στην Ανατολή, οπότε και ζήτησε από τον Ποσειδώνιο να γράψει τη βιογραφία του.

Ο Πτολεμαίος ήταν εντυπωσιασμένος από τη σοφία των μεθόδων του Ποσειδωνίου, που λάβαινε υπόψη του διορθώσεις για τη διάθλαση του φωτός κοντά στον ορίζοντα.

Ο Ποσειδώνιος ενίσχυσε τον Στωικισμό με τη σύγχρονη γνώση. Μετά τον δάσκαλό του Παναίτιο, διαδραμάτισε τον σημαντικότερο ρόλο, με τα γραπτά έργα του και τις προσωπικές του επαφές, στην εξάπλωση της Στωικής Φιλοσοφίας στον ρωμαϊκό κόσμο. Εκατό χρόνια αργότερα ο Σενέκας αναφερόταν στον Ποσειδώνιο ως έναν από εκείνους με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στη Φιλοσοφία.

Η επίδραση του Ποσειδωνίου πάνω στη φιλοσοφική σκέψη κράτησε μέχρι τον Μεσαίωνα, όπως φαίνεται από το λήμμα του στο «Λεξικό Σούδα».
Ποσειδώνιος, Ἀπαμεὺς ἐκ Συρίας ἢ Ῥόδιος, φιλόσοφος Στωϊκός: ἐπεκλήθη Ἀθλητής: σχολὴν δ' ἔσχεν ἐν Ῥόδῳ, διάδοχος γεγονὼς καὶ μαθητὴς Παναιτίου. ἦλθε δὲ καὶ εἰς Ῥώμην ἐπὶ Μάρκου Μαρκέλλου. ἔγραψε πολλά.

  ΠΗΓΕΣ

Το άρθρο για τον Ποσειδώνιο στην Encyclopedia Britannica του 1911
E. Vernon Arnold: «Ρωμαϊκός Στωικισμός» (1911)
Edwyn Bevan: «Στωικοί και σκεπτικιστές» (1913)
I. G. Kidd: Posidonius: Volume 3, The Translation of the Fragments (1999)
F. H. Sandbach: The Stoics, 2nd ed. (1994)
Α. Α.LONG, Η ελληνιστική φιλοσοφία: Στωικοί, Επικούρειοι, Σκεπτικοί. Μετάφραση Σ. Δημόπουλου και Μυρτώς Δραγώνα Μοναχού,εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1990,σελ.339-347
Ἀλέξανδρος Κεσίσογλου, «Σημειώσεις γιὰ τὴν “Ποιητικὴ” τοῦ Ποσειδωνίου ἀπὸ τὴν Ἀπάμεια » , Δευκαλίων, 17, 2 (1999), σσ. 309-319.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ -1

Ο Κλεομήδης ο επονομαζόμενος «Κοσμογράφος» ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος που έζησε είτε κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., είτε στο τελος του 2ου και στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ.. Ωστόσο, ο ιστορικός της Επιστήμης Ότο Νοϊγκεμπάουερ τον χρονολογεί με βάση αστρονομικές παρατηρήσεις του στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα μ.Χ., πράγμα όμως που οφείλεται μάλλον στα σφάλματα των παρατηρήσεων του Κλεομήδη. Ο Κλεομήδης γεννήθηκε πιθανώς στη Λυσιμάχεια του Ελλησπόντου.

Ἦταν ὁ Κλεομήδης στωικὸς;

Τὸ ὕφος καὶ περιεχόμενον τοῦ ἔργου τοῦ Κλεομήδους κλίνει πρὸς τὴν ἀριστοτέλειαν φυσικήν, μεθόδους παρατηρήσεων καὶ ἑρμηνειῶν, κάτι ποὺ ὁμοίως χαρακτηρίζει τὸν Ποσειδώνιον. Τὸ ἐπιχείρημα τινῶν ὅτι ὁ Κλεομήδης εἰς τὸ Β' βιβλίον του ἐπιτίθεται κατὰ τῶν θεωριῶν τῶν ἐπικουρείων ἀναφορικῶς μὲ τὸ φαινόμενον μέγεθος τοῦ Ἡλίου, ἄρα εἶναι στωικός, δὲν εὐσταθεῖ. Καὶ ἄλλοι συνέγραψαν ἔργα κατὰ τῶν ἐπικουρείων ὡς ὁ γνωστὸς πλατωνιστὴς Πλούταρχος. Ἡ σύγχισις πιθανῶς νὰ προέκυψε ἐπειδὴ ὁ Κλεομήδης ἀντλεῖ ἀπὸ τὸ ἔργον τοῦ Ποσειδωνίου, ποὺ ἐπίσης πολλοὶ νομίζουν διὰ στωικὸν.

Ἂν καὶ ὁ Ποσειδώνιος φέρεται κατὰ τὴν νεότητά του νὰ παρακολούθησε διαλέξεις τοῦ στωικοῦ Παναιτίου, ἐν τούτοις ἤρθε εἰς ῥήξιν μὲ τὸν στωικισμόν ὡς μαρτυρεῖ ὁ Γαληνός εἰς τὸ Περὶ τῶν Ἱπποκράτους καὶ Πλάτωνος δογμάτων. Ὁ Ποσειδώνιος ἐστράφη πρὸς τὴν πλατωνικὴν καὶ κατόπιν πρὸς τὴν ἀριστοτελείαν φιλοσοφίαν, τῆς ὁποίας καὶ παρέμεινε ἐκφραστὴς ἕως τὸν θάνατόν του. Ὁ -χαρακτηριζόμενος ὡς στωικὸς- Στράβων, ἀσκεῖ κριτικὴν κατὰ τοῦ Ποσειδωνίου χαρακτηρίζοντάς τον ὡς ἀριστοτελικὸν καὶ αἰτιοκράτην: πολὺ γάρ ἐστι τὸ αἰτιολογικὸν παρὰ αὐτῷ καὶ τὸ Ἀριστοτελίζον, ὅπερ ἐκκλίνουσιν οἱ ἡμέτεροι διὰ τὴν ἐπίκρυψιν τῶν αἰτιῶν - "στὸ ἔργο του πλεονάζει ἡ αἰτοκρατία καὶ τὰ ἀριστοτελίζοντα στοιχεῖα, πράγματα ποὺ ἐμεῖς ἀπορρίπτουμε ἐπειδή θεωροῦμε τὶς αἰτίες κρυμμένες". Ὁ Ποσειδώνιος διαφοροποιεῖται ἐντελῶς ἀπὸ τοὺς στωικούς καὶ ἀπὸ τὸν Παναίτιον, ἐνῶ ἤσκησε ἔντονην κριτικὴν κατὰ τῶν δοξασιῶν τοῦ Χρυσίππου καὶ τοῦ Κλεάνθους ὡς παραδίδει ὁ Γαληνός:

-Διὰ τὴν περὶ Ψυχῆς θεωρίαν του περὶ Ψυχῆς, ὁ Ποσειδώνιος προτιμᾷ τὴν τριμερήν ψυχολογίαν τοῦ Πλάτωνος, μὲ σαφὴν διάκρισιν μεταξὺ τῶν ἀλόγων καὶ ἐλλόγων λειτουργιῶν, καὶ ὄχι τὴν ἐνιαίαν ἀντίληψιν τοῦ Χρυσίππου.
-Ἁποστασιοποιούμενος ἀπὸ τὸν Παναίτιον, ὁ Ποσειδώνιος ὑπερασπίζεται τὴν μαντικὴν, τὴν ἀστρολογίαν, τὴν ἰκανότητα τῆς ψυχῆς νὰ συλλαμβάνῃ, τῇ διαρκείᾳ ὕπνου ἢ ἐκστάσεως ἢ πρὸ τοῦ θανάτου, ἀνώτερα νοήματα καὶ νὰ προφητεύῃ - ἀπόψεις σαφῶς πλατωνικὰς.
-Προσανατολίζεται εἰς τὴν γνώσιν τῶν θείων πραγμάτων στρεφόμενος εἰς τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Πυθαγόρα, καὶ ὄχι εἰς τὸν ἠθικὸν ἀνθρωποκεντρισμόν τῶν στωικῶν.
-Διὰ νὰ ἀναιρέσῃ τὸν ἀθεϊσμόν τῶν ἐπικουρείων, ποὺ στηρίζεται εἰς περὶ φύσεως φιλοσοφίας, στρέφεται πρὸς τὴν ἐπιστήμην τῶν ἀκαδημαϊκῶν καὶ τῶν ἀλεξανδρινῶν, μὲ ἔμφασιν εἰς τὴν τοῦ Ἀριστοτέλους ἐπιστήμην, συνδέοντας τὰ μαθηματικὰ, τὴν ἀστρονομίαν, τὴν φιλοσοφίαν καὶ τὴν φυσικὴν ἐπιστήμην - κάτι ποὺ δὲν εἶχε ἐπαναληφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐποχήν τοῦ Θεοφράστου.

Γιατί πρέπει να προσφέρετε; Τα δώρα… και τα οφέλη…

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ζωή στον εικοστό πρώτο αιώνα είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Φαίνεται να μην έχουμε ποτέ χρόνο να κάνουμε όλα όσα πρέπει να κάνουμε, να ασχοληθούμε με την εργασία και τις σπουδές μας, να βρεθούμε με την οικογένειά μας, να κερδίσουμε αρκετά χρήματα ώστε να πληρώσουμε το ενοίκιο και να αγοράσουμε τα απαραίτητα για τη διαβίωσή μας.

Αντιμετωπίζοντας τόσες προκλήσεις, μπορεί να αναρωτηθείτε: «Γιατί θα πρέπει να καταβάλλω περαιτέρω προσπάθειες για να προσφέρω;» ή «Ήδη παλεύω να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις και τις πιέσεις της καθημερινότητας. Πώς θα βρω χρόνο και πόρους για να προσφέρω περισσότερα;» ή «Κανένας δεν προσφέρει σε μένα, γιατί λοιπόν να προσφέρω εγώ στους άλλους;»

  

Όποιες και αν είναι οι συνθήκες της ζωής σας, έχετε την ικανότητα να προσφέρετε. Επιπλέον, η προσφορά, σας κάνει καλό. Σας παρέχει τα ακόλουθα πλεονεκτήματα:

• Μπορεί να αλλάξει θετικά τη ζωή άλλων ανθρώπων.
• Μπορεί να ωφεληθείτε συναισθηματικά, σωματικά, ακόμα και οικονομικά.
• Μπορεί να σας βοηθήσει να φτάσετε στο μέγιστο των δυνατοτήτων σας.
• Μπορεί να σας φέρει περισσότερο νόημα, πληρότητα και ευτυχία.

Τα δώρα που σας προσφέρθηκαν
Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που θα λάβετε ποτέ είναι η τεράστια επένδυση που έκαναν οι γονείς σας όταν σας απέκτησαν. Δεν είναι, ωστόσο, οι μόνοι που σας έχουν προσφέρει. Στη διάρκεια της ζωή σας έχετε γίνει αποδέκτης πολλών πραγμάτων από διαφορετικούς ανθρώπους – καθηγητές, συγγενείς, ξένους. Τα σχολεία και τα νοσοκομεία χτίστηκαν με τη σκληρή δουλειά και τους φόρους που κατέβαλλαν όσοι προηγήθηκαν. Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλα όσα χρησιμοποιείτε στη ζωή σας έγιναν από κάποιον άλλο. Η ειρήνη που απολαμβάνετε ήταν αποτέλεσμα της θυσίας κάποιων άλλων. Αν το καλοσκεφτείτε, γνωρίζετε αμέτρητους ανθρώπους που έχουν αλλάξει κατά έναν τρόπο τη ζωή σας, είτε αρνητικά είτε θετικά. Γιατί να μην αποφασίσετε να επηρεάσετε κι εσείς θετικά τις ζωές άλλων, ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι πρόσωπα άγνωστα σε εσάς;
Λάβετε υπόψη τις ακόλουθες στατιστικές:

• Ένας στους τέσσερις ανθρώπους στον κόσμο λιμοκτονεί.
• Περίπου ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι στον κόσμο δε διαθέτουν αρκετό καθαρό νερό.
• Τουλάχιστον είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν τον τρόμο του πολέμου, της φυλάκισης και των βασανιστηρίων.
• Κάθε λίγα δευτερόλεπτα ένα παιδί πεθαίνει από αποφεύξιμη ασθένεια.
• Το ένα έβδομο του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αναλφάβητοι.
• Στις ΗΠΑ, την πλουσιότερη χώρα του κόσμου, τρία εκατομμύρια άνθρωποι μένουν άστεγοι κάθε χρόνο.

Υπάρχουν, ωστόσο, μεγάλες ανάγκες και εντός της κοινότητάς σας. Αντιμέτωποι με τόσα προβλήματα και τέτοια απόγνωση, έχετε δύο επιλογές: μπορείτε να αποφασίσετε είτε να βοηθήσετε άλλους ανθρώπους και να αλλάξετε ζωές, ή να μην κάνετε τίποτα και να χάσετε τα οφέλη που πηγάζουν από την προσφορά. Να θυμάστε, όμως, πως όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται για να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη κατάσταση, λαμβάνουν πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Τα οφέλη της προσφοράς
Ιδού ένα μέρος όσων θα μπορούσατε να κερδίσετε κάνοντας την προσφορά κομμάτι της ζωής σας:

• Νέες σχέσεις
• Αίσθηση ασφάλειας
• Δουλειές
• Υγεία
• Αίσθηση αυτοδυναμίας, υπερηφάνειας και πληρότητας
• Ευτυχία
• Ειρήνη και αγάπη

Το παράδοξο είναι πως, όταν περιμένετε ανταμοιβή, δεν πρόκειται να τη λάβετε. Όταν προσφέρετε χαρά και αγάπη, ωφελείστε ανυπολόγιστα. Οι γονείς μοιράζονται τη στέγη, την τροφή και την αγάπη τους με τα παιδιά τους μόνο και μόνο επειδή τα αγαπούν και όχι επειδή επιδιώκουν την αγάπη τους. Εντέλει, η ανταμοιβή είναι τεράστια. Εντούτοις, αν προσφέρετε χρήματα, χρόνο, ή οτιδήποτε άλλο προσδοκώντας ανταπόδοση της επένδυσής σας, ακυρώνετε το σκοπό της προσφοράς. Το δίδαγμα εδώ μπορεί να έχει αρνητική χροιά. Προσφέρατε μα δε νιώσατε καλύτερα. Αυτή η έλλειψη «συναισθηματικής ανταμοιβής» μπορεί να προκαλέσει απέχθεια για την προσφορά. Τότε θα χάσετε, όπως και όλοι όσοι θα μπορούσατε να βοηθήσετε.

Τα ταξίδια του μέλλοντος: Θα αλλάζουμε πτήση στον αέρα

Στον σχεδιασμό της νέας γενιάς αεροπορικών ταξιδιών έχουν επιδοθεί οι ειδικοί, με τα μελλοντικά πλάνα να θέλουν τους επιβάτες να αλλάζουν πτήση στον αέρα και τα αεροσκάφη να ανεφοδιάζονται στον ουρανό.

 

Εξετάζουν την κατασκευή τεράστιων αεροσκαφών που θα κάνουν συνεχώς τον γύρο του κόσμου και θα "υποδέχονται" μικρότερα αεροσκάφη για να τα αφήνουν στους ανά περίπτωση προορισμούς. 

 

Οι μηχανικοί εργάζονται παράλληλα και στα "ιπτάμενα πρατήρια καυσίμων" που θα μπορούσαν να επιτρέψουν απευθείας πτήσεις από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. 

 

Θα τοποθετούνταν σε στρατηγικά σημεία και έτσι δεν θα χρειαζόταν η αλλαγή πτήσεων για μεγάλες αποστάσεις με αποτέλεσμα να μειωθεί ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος για να ταξιδέψει στον κόσμο.

 

Στρατιωτική αεροσκάφη παίρνουν ήδη επιπλέον καύσιμα στον αέρα, με ένα χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ έργο 2,7 εκατομμυρίων λιρών να θέλει να το εφαρμόζει και στις εμπορικές πτήσεις.

 

Ο ανεφοδιασμός στον αέρα θα μείωνε την ποσότητα καυσίμων που χρειάζονται τα αεροπλάνα για την απογείωση όταν είναι βαρύτερα, κάτι που θα ήταν φυσικά καλύτερο για το περιβάλλον.

Το RECREATE (Research for a CRuiser Enabled Air Transport Environment) αποτελεί ερευνητικό πρόγραμμα 9 ευρωπαϊκών πανεπιστημίων.

 

Το σχέδιο έχει δοκιμαστεί με τη βοήθεια επαγγελματιών πιλότων με τη χρήση προσομοιωτών, αλλά δεν έχει εφαρμοστεί πρακτικά χρόνια μετά.

Παραδέχονται μάλιστα πως το επιβατικό κοινό δεν είναι ακόμα έτοιμο να ξεφύγει από τα παραδοσιακά αεροδρόμια ακόμα. 

"Τι θα γινόταν αν οι αερομεταφορές οργανώνονταν όπως το Μετρό; Θα μπορούσατε να επιβιβαστείτε όταν αυτό σας εξυπηρετούσε και να αλλάξετε πτήσεις... στον αέρα", σημειώνουν στην ιστοσελίδα του RECREATE project. 

Ανδρόπαυση: Όσα πρέπει να ξέρετε για την «εμμηνόπαυση των ανδρών»

Ο όρος ανδρόπαυση χρησιμοποιείται από τους επιστήμονες για να περιγραφεί η αντιστοιχία του φαινομένου που στη γυναίκα είναι γνωστό ως εμμηνόπαυση.

Ο όρος σχετίζεται με την αναστολή των ανδρογόνων, των κυρίαρχων ανδρικών ορμονών.

Η ανδρόπαυση περιγράφει μια διαφορά στη συμπεριφορά και στην εμφάνιση του άνδρα μετά τα 50, που κωδικοποιείται κυρίως σε ό,τι έχει σχέση με τη γήρανση, την κόπωση και τη σεξουαλική λειτουργία.

Σε γενικές γραμμές τα συμπτώματα που συνοδεύουν το εν λόγω σύνδρομο είναι τα εξής:
-Mείωση της σεξουαλικής ικανότητας
-Mείωση του αισθήματος ευεξίας
-Mείωση των πνευματικών ικανοτήτων
-Mείωση της μυϊκής μάζας και ισχύος
-Mείωση της οστικής πυκνότητας
-Mείωση της ερυθροποίησης
-Mείωση της ανοσολογικής ετοιμότητας
-Aύξηση του λιπώδους ιστού
-Διαταραχές του ψυχισμού
-Διαταραχές του ύπνου

Η διάγνωση της ανδρόπαυσης στον άνδρα είναι πολύ πιο δύσκολη από αυτή της εμμηνόπαυσης στη γυναίκα.

Αυτό συμβαίνει γιατί σε αντίθεση με τις γυναίκες που η αναπαραγωγική τους ικανότητα διακόπτεται οριστικά, στον άνδρα η ικανότητα αυτή διατηρείται, αν και φαίνεται ότι μειώνεται σχετικά. Έτσι στους άνδρες μετά τα 50 υπάρχει σταδιακή μείωση των κύτταρων που παράγουν την τεστοστερόνη.
H μείωσή της οδηγεί καθοριστικά στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της γήρανσης (κόπωση, μείωση μυϊκής μάζας, σεξουαλικότητας κλπ).

H προσπάθεια αναπλήρωσης της έλλειψης αυτής συνεκτιμάται σήμερα με τις παθήσεις του προστάτη που συνοδεύουν την ηλικία αυτή.

Πάντως η τάση σήμερα της επιστημονικής κοινότητας είναι να δημιουργήσει θεραπείες υποκατάστασης της ανδρογονικής αυτής μείωσης, για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του γηράσκοντα άνδρα.

Θρησκεία ή επιστήμη;

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι «πιστοὶ» καὶ ἄνθρωποι «ἄπιστοι».
Οἱ μὲν πιστεύουν σὲ κάποιον θεό, οἱ δὲ λένε ὅτι εἶναι ἄπιστοι.
Ἂν καὶ φαίνονται διαφορετικές, στὴν οὐσία καὶ οἱ δύο κατηγορίες εἶναι ἀπόλυτα ὅμοιες. Καὶ οἱ δύο ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ ὅτι ἔχουν δίκιο. Καὶ οἱ δύο εἶναι «θρησκευόμενοι».
Πῶς τὸ ξέρω αὐτό;
Κάποτε οἱ μαραγκοὶ ἔκοψαν ἕνα δέντρο. Μὲ τὸ ξύλο ἔφτιαξαν ὄμορφες κοῦπες γιὰ τὶς τελετουργίες τῆς ντόπιας θρησκείας. Δίπλα στὸν δρόμο ἄφησαν τὰ πελεκούδια.
Τὰ πελεκούδια εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ τὶς κοῦπες.
Ὅμως καὶ τὰ πελεκούδια καὶ οἱ κοῦπες εἶναι ἀπόλυτα ὅμοιες ὡς πρὸς τὸ ὅτι ἔχασαν τὴν πρωταρχικὴ κατάσταση τοῦ δέντρου.
Ἔτσι οἱ πιστοὶ καὶ οἱ ἄπιστοι εἶναι ὅμοιοι μεταξύ τους, ἐπειδὴ καὶ οἱ δύο πιστεύουν κάτι ποὺ δὲν ἀποδεικνύεται.
Ὅταν ὅμως πιστεύεις κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ἀποδεικνύεται, τότε ἔχεις πεποιθήσεις καὶ ὄχι πίστη.
Πῶς τὸ ξέρω αὐτό;
Δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς «ἔχω τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ φωτιὰ καίει». Ἡ φωτιὰ εἶναι ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ ὅτι καίει.
Δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει ζωὴ σὲ ἄλλους πλανῆτες». Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ἀποδειχθεῖ ἀκόμα.
Έτσι μπορείτε να έχετε θρησκευτικές ή αθεϊστικές πεποιθήσεις αλλά όχι πίστη.
Τὸ θάρρος χωρὶς εὐγένεια γίνεται θράσος.
Ἡ εἰλικρίνεια χωρὶς εὐγένεια γίνεται βαρβαρότητα.
Οἱ ἀρετὲς πρέπει νὰ ἐξισορροποῦνται καὶ νὰ μὴν φτάνουν στὰ ἄκρα.
Εἶναι τόσο ἀνόητοι οἱ τυφλοὶ πιστοὶ μιᾶς θρησκείας.
Η τυφλή πίστη δημιουργεί μίσος, πόνο και πόλεμο.
Αὐτὸ ποὺ βλέπετε γύρω σας σὰν «ἀνθρώπινο πολιτισμὸ» δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς τυφλῆς, βίαιας, ἀκραίας, παράλογης «Πίστης» (δηλαδή πεποίθησης) στὸν θεὸ .
Ἡ τυφλὴ πίστη εἶναι ἕνα ἄκρο ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἀποφεύγεται ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ.
Οἱ σοφοί το ἔχουν κάνει!

«Όλες οι θρησκείες φαίνονται στους αμαθείς θεϊκές, στους πολιτικούς χρήσιμες και στους φιλοσόφους γελοίες»

Λουκρητιος

Η μέρα που η γη σταμάτησε να αυνανίζεται

Όταν ο αυνανισμός κηρύσσεται παράνομος, οι επιλογές είναι: Παίζεις ή Πεθαίνεις...

Από τη γαλλική ομάδα sketch comedy 

Αυτοάνοσα Νοσήματα: Τι είναι, πως τα εντοπίζουμε και πως τα αντιμετωπίζουμε;

Τα Αυτοάνοσα Νοσήματα είναι η μεγαλύτερη μάστιγα του 20ού και από ότι όλα δείχνουν και του 21ου αιώνα. Βλέπετε, μπορεί να εξαλείφθηκαν φοβερές ασθένειες του παρελθόντος όπως η πανώλη, η φυματίωση, η λέπρα και η χολέρα, αλλά ποτέ δεν εξαλείφθηκε η πραγματική αιτία που τα δημιούργησε. Η πραγματική αιτία όλων αυτών των ασθενειών πιστεύουμε οτι βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο, στον ίδιο του τον ψυχισμό. Έχουν γραφτεί επανειλημένως οτι η αιτία κάθε πιθανής ασθένειας βρίσκεται στην ψυχολογία του ατόμου και κατ' επέκταση στην εσωτερική του κατάσταση. Τι λοιπόν κι αν εξαλείφθηκαν όλες οι παραπάνω ασθένειες; Στη θέση τους δημιουρργήθηκαν ακόμη πιο τρομερές και όσο εμείς συνείζουμε να καταπολεμούμε το σύμπτωμα και αποφεύγουμε να βλέπουμε και να θεραπεύουμε την αιτία, τόσο κι αυτές θα εξελίσσονται μαζί με την ιατρική.

Συγκεκριμένα, τα αυτοάνοσα νοσήματα προέρχονται από την ισχυρή τάση της αυτοκαταστροφής του ατόμου. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος υποσυνείδητα σκέφτεται αυτοκαταστροφικά, τότε ο οργανισμός του θέτει σε κίνηση τους μηχανισμούς εκείνους που θα υλοποιήσουν την επιθυμία του.
Πριν παραθέσουμε λοιπόν το εξαιρετικό άρθρο του Dr Τσουκαλά παρακάτω, ήδη, το κλειδί της θεραπείας είναι στο χέρι σας και για την ακρίβεια στην στο μυαλό σας και στην καρδιά σας.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι ασθένειες που προκύπτουν γιατί το σώμα μας επιτίθεται και καταστρέφει τα δικά του κύτταρα και όργανα. Ένας στους δέκα πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.

Είναι σήμερα η κύρια αιτία χρόνιων ασθενειών και επηρεάζει την υγεία περισσότερων ανθρώπων απ’ ότι τα καρδιακά νοσήματα ή ο καρκίνος.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Αυτοάνοσων Νοσημάτων πενήντα εκατομμύρια Αμερικανοί, ένας στους πέντε, πάσχουν από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.

Ασθένειες όπως:

- Σκλήρυνση κατά πλάκας
- Διαβήτης
- Ρευματοειδής αρθρίτιδα
- Θυρεοειδίτιδα Hashimoto
- Ψωρίαση
- Ελκώδης κολίτιδα
- Νόσος του Crohn
- Ερυθηματώδης λύκος
- Δερματίτιδες
- Μυασθένεια
- ALS

ανήκουν στη κατηγορία των αυτοάνοσων νοσημάτων και αυξάνονται δραματικά τα τελευταία 15 χρόνια. Είναι χρόνια νοσήματα, για τα οποία το άτομο που πάσχει, πρέπει να λαμβάνει πολύπλοκα φαρμακευτικά σχήματα για την υπόλοιπη ζωή του.

Γιατί συμβαίνει αυτό

Σύμφωνα με νέες μελέτες όσο υψηλότερο το βιωτικό επίπεδο τόσο μεγαλύτερη είναι η επίπτωση των αυτοάνοσων, είναι το τίμημα που πληρώνουμε για έναν τρόπο ζωής που συνεχώς απομακρύνεται από το φυσιολογικό.

Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει θα πρέπει να εξετάσουμε το θέμα εκεί που προκύπτει. Σε επίπεδο κυττάρων.

Τα κύτταρα μας είναι οι βιολογικές μονάδες από τις οποίες αποτελείται ο οργανισμός μας. Αποικίες κυττάρων με κοινά χαρακτηριστικά συναθροίζονται και σχηματίζουν όργανα και τελικά ένα ανθρώπινο σώμα.

Η κατάσταση λειτουργίας των κυττάρων μας αντικατοπτρίζει την γενική κατάσταση της υγείας μας.

Ένα κύτταρο αποτελείται από δομικά στοιχεία ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί και κάποια άλλα για να λειτουργήσει. Πρόκειται για συστατικά που προσλαμβάνουμε μέσα από τη διατροφή και είναι απαραίτητα για να υπάρχουν και να λειτουργούν σωστά τα κύτταρα μας. Τέτοια είναι τα μεταλλικά στοιχεία, τα αμινοξέα, οι πρωτεΐνες, οι βιταμίνες, τα ένζυμα, τα λίπη και οι υδατάνθρακες.

Μπορούν όμως οι σημερινές τροφές να μας παρέχουν τις ενώσεις που χρειάζεται ένα υγιές σώμα, σε ποσότητα και ποιότητα, ώστε να φτιάξει τους ιστούς του και να επιτελέσει τις απαραίτητες κυτταρικές λειτουργίες που χαρακτηρίζουν τη ζωή;

Οι τροφές μας έχουν αλλάξει

Μέσα σε πενήντα μόλις χρόνια η αλλαγή που έχει υποστεί η διατροφή μας είναι εντυπωσιακή.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια τροφή όπως τα μαρούλια. Παλαιότερα είχαμε ένα χωράφι και καλλιεργούσαμε σε αυτό εκατό μαρούλια. Σήμερα στο ίδιο χωράφι καλλιεργούνται χίλια μαρούλια. Τα θρεπτικά συστατικά που έχει το χωράφι πρέπει να μοιραστούν τώρα σε χίλια μαρούλια αντί για εκατό όπως κάποτε.

Για να υπάρξει παραγωγή είναι αναπόφευκτη η χρήση λιπασμάτων που θα αποκαταστήσουν τα απαραίτητα στοιχεία στο έδαφος. Σε καμία όμως περίπτωση τα λιπάσματα δεν μπορούν να αποδώσουν τα 92 στοιχεία που υπάρχουν στη φύση. Οι συμβατικές καλλιέργειες εμπλουτίζουν το χώμα με τα τρία βασικά για την ανάπτυξη των φυτών συστατικά (άζωτο, κάλιο και φώσφορο) ενώ οι καλύτερες βιολογικές καλλιέργειες φτάνουν μόλις στα δεκαέξι.

Για να προσλάβουμε τα θρεπτικά συστατικά που μας έδινε ένα μαρούλι πενήντα μόλις χρόνια πριν, σήμερα πρέπει να καταναλώσουμε δέκα.

Αυτό όμως δεν είναι εύκολα εφικτό. Το ίδιο συμβαίνει και για τις υπόλοιπες τροφές που καταναλώνουμε είτε είναι φυτικές είτε ζωικές.

Τα κύτταρα μας λοιπόν, δεν προσλαμβάνουν και δεν έχουν τα στοιχεία που χρειάζονται για να λειτουργήσουν. Σιγά-σιγά δημιουργούνται ελλείψεις σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο.

Συστατικά που θα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στο κύτταρο πλέον απουσιάζουν.
Η ζωή βέβαια δεν στηρίζεται ποτέ σε μια μεταβολική οδό. Έχει εναλλακτικές λύσεις. Ποτέ όμως η δεύτερη εναλλακτική δεν είναι το ίδιο αποδοτική με την πρώτη.

Καθώς μειώνεται η απόδοση μειώνεται και η υγεία μας. Δεν νοιώθουμε το ίδιο καλά όπως κάποτε. Κάθε μέρα που περνάει απομακρυνόμαστε από την βέλτιστη κατάσταση λειτουργίας. Πιστεύουμε πολλές φορές ότι αυτό οφείλεται στα χρόνια που περνάνε. Δυστυχώς όμως είναι πια εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι παρόμοια προβλήματα, επηρεάζουν ολοένα και νεότερα άτομα.

Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ. Πέρα από τις ελλείψεις που παρουσιάζουν τα κύτταρα μας, επιβαρύνονται με τοξικές ουσίες που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Βαρέα μέταλλα, βιομηχανικά χημικά, φάρμακα και άλλες ενώσεις ξένες προς τη ζωή εισέρχονται σε κάθε κύτταρο μας. (Ξενοβιοτικές Ενώσεις)

Τα κύτταρα μας έχουν αλλάξει

Οι εικόνα των κυττάρων μας απομακρύνεται σταθερά από την αρχική υγιή κατάσταση.

Συστατικά που θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί απουσιάζουν και άλλα ξένα προς τη ζωή, που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί, είναι παρόντα.

Πρόσφατες έρευνες αναδεικνύουν ότι η αλλαγή της βιοχημικής σύστασης του εσωτερικού των κυττάρων συνοδεύεται με αλλαγή της μεμβράνης και της εξωτερικής εικόνας του κυττάρου.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, το σώμα δεν αναγνωρίζει πλέον αυτά τα κύτταρα ως δικά του και τους επιτίθεται!

Ανάλογα με την κληρονομικότητα, το περιβάλλον και τις διατροφικές επιλογές τα κύτταρα που απομακρύνονται περισσότερο από το φυσιολογικό δέχονται πρώτα την επίθεση. Σε πολλές περιπτώσεις το σώμα επιτίθεται σε πάνω από ένα όργανα ή συστήματα.

Η ουσιαστική λύση είναι να αποκαταστήσουμε την φυσιολογική λειτουργία και να διαχειριστούμε την πραγματική αιτία του προβλήματος.


Τι μπορούμε να κάνουμε

1. Ειδικές εξετάσεις μεταβολομικής μας καθοδηγούν στην επαναφορά της φυσιολογικής κατάστασης των κυττάρων μας. Σύμφωνα με την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ η μεταβολομική είναι ο πιο απλός και ακριβής τρόπος για να αξιολόγησης την κατάσταση υγείας του ατόμου, σήμερα. Η παράλληλη αποκατάσταση των υγιών λειτουργιών με τη χρήση της ενδεδειγμένης φαρμακευτικής αγωγής, όπου αυτή είναι απαραίτητη, μας δίνει ένα πολύ ισχυρό όπλο στη μάχη έναντι των αυτοάνοσων νοσημάτων.

2. Να βοηθήσουμε το άτομο να εντοπίσει και να διαχειριστεί τους στρεσογόνους παράγοντες που υποκρύπτονται πίσω από το νόσημα. Πρόκειται για ένα κομμάτι που συχνά περνά απαρατήρητο και μένει αδιαχείριστο. Σχεδόν πάντα τα αυτοάνοσα νοσήματα συνοδεύονται από έντονες αλλαγές στη διάθεση που ανατροφοδοτούν τη νόσο και επιδεινώνουν την εικόνα.

Η βιοχημική αλλοίωση και το στρες που συνοδεύει το σύγχρονο περιβάλλον είναι οι βασικοί υπαίτιοι πίσω από την έκρηξη των αυτοάνοσων νοσημάτων. Η σταδιακή αποκατάσταση τους μπορεί να οδηγήσει σε μια σταθερή βελτίωση της εικόνας αντί μιας σταθερής επιδείνωσης.

Το σώμα μας είναι γενετικά προγραμματισμένο να είναι υγιές, καθήκον της ιατρικής αλλά και δικό μας είναι να το βοηθάμε σε αυτή του την προσπάθεια. Η πρόσφατη επιστημονική γνώση μας επιτρέπει και μας προτρέπει να ακολουθήσουμε και να ενισχύσουμε το έργο της φύσης.

Ο εγωισμός του σύγχρονου ατόμου

Είναι από τα μεγαλύτερα πάθη αλλά και η άμυνα της ύπαρξης μας στους κινδύνους που την περιβάλλουν.

Είναι δύο φίλοι συζητούν προκύπτει μια διαφωνία ο ένας έχει δίκαιο ο άλλος άδικο και όμως κανένας δεν δέχεται το λάθος στη άποψή του.

Τα νέα ζευγάρια κινδυνεύουν να διαλύσουν τον γάμο τους από την αδυναμία να καταλάβουν το λάθος τους και να υποχωρήσουν .

Οι γονείς και τα παιδιά χάνουν την επαφή τους επειδή οι γονείς δεν μπορούν να «βάλουν νερό στο κρασί τους» και να δεχτούν και το δίκαιο των παιδιών .

Η αποδοχή του λάθους μας ή και η υποχώρηση μας για να αποφύγουμε μεγαλύτερη ζημιά είναι πράξεις γενναίες που θέλουν ψυχική δύναμη .

Η υποχώρηση είναι ταπείνωση του εαυτού μας και αυτό είναι δύσκολο γιατί έρχεται σε σύγκρουση από την μια με το πάθος του εγωισμού και από την άλλη με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης .

Ο εγωισμός μας θέλει πρώτους , αλάνθαστους , διαχειριστές των καταστάσεων ,αδιαφορεί για το λάθος , δεν ενδιαφέρεται για τον συνάνθρωπο . Είναι πάθος που σκοτίζει τον νου, διώχνει την λογική , και προτρέπει τον άνθρωπο σε πράξεις άσχημες, σκληρές, βίαιες. Εμφανίστηκε την στιγμή που ο άνθρωπος απέκτησε γνώση της υπόστασης του. Στις περισσότερες φορές μετά το συμβάν έρχονται μετάνοια και οι τύψεις αλλά αυτό δεν είναι δεδομένο και εξαρτάται από την αυτογνωσία του ατόμου.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε και την αναγκαιότητα του εγωισμού σε καταστάσεις κρίσιμες . Τότε ο εγωισμός δίνει δύναμη για να προχωρήσεις να μην σταματήσεις . Ο αναρριχητής πολλές φορές θα σκεφτεί να εγκαταλείψει ο εγωισμό τον κρατά και συνεχίζει.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι ο «καλός» όλα τα κάνει για να μας προστατεύσει. Φανταστείτε ο άνθρωπος σαν ένα άτομο με προσωπικότητα και ανάγκες να υποχωρεί σε όλα . Να τα δίνει όλα για τους άλλους και την κοινωνία . Να αδειάζει την ύπαρξή του από όλα εκείνα που την χαρακτηρίζουν , να ζει και να υπάρχει για τους άλλους . Αυτός θα ήταν ένας άγιος . Επειδή όμως στην πραγματική κοινωνία που ζούμε πρέπει να διατηρούμε τον εαυτό μας ψυχολογικά και σωματικά υγιή γι αυτό κρατάμε ορισμένα για τις ανάγκες μας . Αυτά μπορεί να είναι απόψεις ,αντικείμενα , ενέργειες, αξιοπρέπεια , ατομικότητα , συμφέρον. Αν ζούσαμε σε κοινωνία μελισσών ή μυρμηγκιών πιθανόν να μην χρειάζονταν αυτά εφόσον εκεί υπερισχύει το συλλογικό από το ατομικό .

Βλέπουμε ότι και στο εγωισμό και στο ένστικτο θέλει διάκριση στη ποσότητα και στο πότε. Τα ίδια που στη μια περίπτωση μας ωφελούν στη άλλη μας βλάπτουν .

Αν αφεθεί το άτομο να πορεύεται στη ζωή όπως του έρχονται τότε θα γίνει θύμα των ανωτέρων με αποτελέσματα οδυνηρά .

Θέλει επαγρύπνηση και έλεγχο του εαυτού μας κάθε στιγμή. Η κάθε πράξη μας και σκέψη να ελέγχεται , να περνά από τα κριτήρια ( αξίες ) που έχουμε θέσει στη ζωή μας . Μόνο τότε θα μπορούμε να έχουμε υπό έλεγχο τα πάθη και τα ένστικτα .

Στις παλιές κοινωνίες που η παράδοση έπαιζε τον ρυθμιστικό ρόλο της στις σχέσεις οι λύσεις για πολλά προβλήματα ήταν δεδομένες . Σήμερα όμως που οι παλιές λύσεις έχουν αμφισβητηθεί πρέπει να δίνουμε λύση στο κάθε πρόβλημα από την αρχή ( με όλες τις δυσκολίες , συγκρούσεις , αναστολές , συμφέροντα που προκύπτουν ).

Οι λύσεις που έδιναν οι παραδόσεις ήταν φιλτραρισμένες μέσα στους αιώνες , τα περισσότερα προβλήματα τα έλυναν και δημιουργούσαν ελάχιστα. Σήμερα οι λύσεις είναι μεμονωμένες και εξατομικευμένες , υπόκεινται στη πιθανότητα του λάθους μιας και δεν έχουν δοκιμαστεί .

Να κρατάμε τα σωστά και να προσθέτουμε καινούργια που και αυτά θα δοκιμαστούν . Μην απορρίπτουμε κάθε παλιό μόνο γιατί είναι παλιό .

Τελικά τι είναι η ζωή;

Χανόμαστε καθημερινά σε ένα κυνήγι των υποχρεώσεων, των πρέπει, των φιλοδοξιών μας και ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι!

Δεν εργαζόμαστε πλέον για να ζούμε, αλλά ζούμε για να εργαζόμαστε και κυνηγάμε ένα άπιαστο όνειρο, πουλιά ταξιδιάρικα που όσο τα κυνηγάμε τόσο εκείνα πετάνε μακριά μας…

Τα χρόνια φεύγουν και περνάμε από μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία οι μέρες , οι ώρες , οι στιγμές, άλλοτε μας χαμογελάνε και άλλοτε μουντές ίσως και θλιβερές μας κοιτάνε, μα εμείς αναμένουμε τη στιγμή που θα ζήσουμε… δε ζούμε παρά υπάρχουμε αναμένοντας να ζήσουμε.

Σκέψεις τριγυρνάνε το νου μας ποιοι είμαστε, γιατί υπάρχουμε, πού πάμε; Τι είναι η ζωή; Ζωή είναι το καινούριο, το ωραίο, το όμορφο. Ένα λουλούδι ανθίζει, ένα πουλί πετάει, ένα παιδί κλαίει ή γελάει. Ζωή είναι η κίνηση, η χαρά αλλά και ο πόνος, τα εναλλασσόμενα συναισθήματα.

Ζωή είναι ένας κύκλος με αρχή και τέλος. Μετά τη ζωή ο θάνατος. Η ζωή είναι τα πάντα ο θάνατος τίποτα. Η ζωή είναι φωνές. Ο θάνατος σιωπή. Η ζωή είναι χρώματα, φώς, αέρας, αρώματα.

Ο θάνατος σκοτάδι, άπνοια. Είμαστε τυχεροί που ζούμε, αναπνέουμε, αισθανόμαστε τώρα μπορούμε. Όλοι έχουν την ευκαιρία να ζουν την κοινωνική πραγματικότητα. Η κοινωνική πραγματικότητα είναι μια και μοναδική , η ερμηνεία της είναι διαφορετική. Βλέπουμε τα πράγματα όπως θέλουμε να τα δούμε και όχι όπως πραγματικά είναι. Να αγαπάς τη ζωή σου! Αυτούς που στη χάρισαν. Και εκείνους που την κάνουν καλύτερη.

Να αδιαφορείς για τους κακούς. Η τιμωρία τους είναι η αδιαφορία σου. Μακριά από την κακία. Οι κακοί δε γίνονται ποτέ καλοί. Όταν στέκεσαι δίπλα τους, σου κλέβουν την ηρεμία και την καλοσύνη. Απομάκρυνέ τους από τη ζωή σου και άφησε τους να βράσουν στο καζάνι της κακίας τους. Η ευτυχία μας είναι η πληρότητα της ψυχής μας , μη σε αγχώνουν πράγματα που δεν αλλάζουν.

Ζήσε τις μικρές στιγμές, τα απλά πράγματα, το τώρα, το χτες έφυγε πια, ενώ το αύριο μπορεί να μην έρθει. Ζήσε τη ζωή σου χωρίς να την εξευτελίζεις με μικροπρέπειες ούτε να αναλώνεσαι σε πράγματα ανούσια. Ζήσε τη ζωή σου όπως εσύ θες και κρίνεις, γιατί η ζωή είναι δώρο!

Και αν κάποτε τη χάσεις, θα ξέρεις ότι την έζησες όπως ήθελες εσύ, και όχι όπως ήθελαν οι άλλοι! Η ζωή είναι δική σου και είναι πολύ μικρή για ένα θλιβερή! Μπες μέσα στο αυτοκίνητο σου, κάνε μια βόλτα χωρίς προορισμό, ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική στη διαπασών.

Ζήσε τις στιγμές, εξάλλου ζωή είναι το άθροισμα τους. Ο προορισμός άγνωστος, το ταξίδι της ζωής επικίνδυνο και αβέβαιο. Το αν η ζωή θα κυλήσει ομαλά και χωρίς αντιξοότητες εξαρτάται από το πόσο καλός οδηγός είναι άνθρωπος, γιατί η ίδια η ζωή είναι ένα αυτοκίνητο με οδηγό τον άνθρωπο, εξαρτάται από το πόσο καλά ξέρει να πατάει φρένο ή γκάζι τη στιγμή που χρειάζεται.

Γίνε μέλισσα και πάρε γύρη μόνο από τα καλά λουλούδια για να φτιάξεις μέλι. Ρούφηξε το μεδούλι της ζωής.

Τελικά τι είναι η ζωή; Η ζωή είναι μια λέξη με τρία γράμματα, που ο καθένας τη γράφει όπως θέλει και με το δικό του γραφικό χαρακτήρα. Άλλος της δίνει αξία, τη γράφει με κεφαλαία, άλλος με μικρά, άλλος σταθερά και ευανάγνωστα, άλλος τρεμάμενα, φοβισμένα.

Εσύ αποφασίζεις πώς θα γράψεις τη ζωή σου και αν δε μπορείς να τη γράψεις ζωγράφισε την, δώσε της χρώμα και βάλε την ξεχωριστή πινελιά στον πίνακα της κοινωνίας.

Ζωή είναι το τώρα, το σήμερα, οι στιγμές… μην αναζητάμε λοιπόν τι είναι ζωή, γιατί έτσι χάνουμε την ουσία της. Στις αναζητήσεις μας για μια καλύτερη ζωή, πολλές φορές ξεχνάμε να ζούμε! Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει: δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος, υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα και τη χαίρομαι όλη.

Ζωή είναι ο ήλιος που ανατέλλει το πρωί… ο γλάρος που πετάει αμέριμνος… το αθώο χαμόγελο ενός μικρού παιδιού. Είναι όλα εκείνα που δίνουν αξία στις στιγμές και χαρά στις αισθήσεις σου.

Γι αυτό ζήσε, βρες λόγους για να ζεις και ζήσε όσο πιο απλά μπορείς, γιατί η ευτυχία της ζωής βρίσκεται στα απλά , στα μικρά, στα ασήμαντα, βρίσκεται στις λεπτομέρειες… Γέλα, αγάπα και τραγούδα. Αυτό είναι ζωή!

Τι συμβαίνει όταν ένας μετεωρίτης χτυπά τη Γη; Tι συμβαίνει κάτω από το έδαφος κατά την πρόσκρουση

Τι συμβαίνει όταν ένας μετεωρίτης ή ένας πύραυλος χτυπούν τη Γη;

 

Όταν ένας πύραυλος ή μετεωρίτης χτυπά τη Γη, το χάος πάνω από το έδαφος είναι προφανής, αλλά οι λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει κάτω από το έδαφος ήταν δύσκολο να τις δούμε – μέχρι τώρα.

Ερευνητές έχουν καταφέρει να προσομοιώσουν τις επιπτώσεις στο εργαστήριο, και φαίνεται ακριβώς τι συμβαίνει στην επιφάνεια της Γης.

Η έρευνα μπορεί τελικά να οδηγήσει σε καλύτερο έλεγχο της διεισδυτικής των πυραύλων στην Γη για την καταστροφή βαθιά θαμμένων στόχων, όπως αποθήκες ή αποθέματα όπλα που βρίσκονται υπόγεια.

Για να δείτε αυτές τις δυνάμεις που κινούνται μακριά από το σημείο της πρόσκρουσης, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν χάντρες από ένα διαφανές πλαστικό που εκπέμπει φως με διαφορετικό τρόπο όταν συμπιέζεται.

Quipu: Οι χορδές με τους κόμπους ένα εξελιγμένο εργαλείο υπολογισμού των Ίνκας

Quipu: Το σύστημα μετάδοσης δεδομένων των Ίνκας μέσω υφαντών σπάγκων!

Οι Ίνκας ήταν ένας πολιτισμός με ιδιαίτερη κουλτούρα και ανεπτυγμένη αρχιτεκτονική και αστρονομία.

Υπολογίζεται ότι κάποια στιγμή η αυτοκρατορία των Ίνκας έφτασε και στον αριθμό των 12 εκατομμυρίων κατοίκων ενώ η έκταση της ξεπέρασε τα 600.000 τ.μ. από την Κολομβία μέχρι την Χιλή!
Για να υπάρξει σωστή διακυβέρνηση ενός τόσο μεγάλου πληθυσμού είναι σαφές ότι έπρεπε να υπάρχει ένα σύστημα «γραφειοκρατικού» ελέγχου όχι με την σημερινή έννοια του όρου αλλά με την μορφή της καταγραφής των εξουσιών.
Καθημερινά οι Ίνκας μετέφεραν και παραλάμβαναν μηνύματα σε μια περιοχή που κάλυπτε σχεδόν όλες τις Άνδεις. Αυτό γινότανε μέσω ενός εκτεταμένου οδικού δικτύου και με την βοήθεια δρομέων.
Το εργαλείο που χρησιμοποιούσαν για την μεταφορά των πληροφοριών πέρα από τον προφορικό λόγο ήταν τα Quipu.
Τα Quipu ήταν ένα είδος διακοσμητικού υφαντού φτιαγμένο από χρωματιστά νήματα και επινοήθηκε αρχικά από τους Ινδιάνους. Το μεγαλύτερο μέρος των quipu καταστράφηκε από Ισπανούς κατακτητές ενώ όσα σώθηκαν βρέθηκαν κλεισμένα σε αεροστεγείς σπηλιές μαζί με μούμιες των Ίνκας.
Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 600 quipu τα οποία βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και συλλογές ανά τον κόσμο. Χάρη σε αυτά οι επιστήμονες κατάφεραν να ανακαλύψουν και να μελετήσουν ένα από τα πλέον εντυπωσιακά στοιχεία του πολιτισμού των Ίνκας: το σύστημα μεταφοράς δεδομένων.
Τα Quipu αποτελούνταν από έναν οριζόντιο σπάγκο μήκους περίπου ενός μέτρου, πάνω στον οποίο ήταν δεμένοι κατακόρυφα πολλοί άλλοι σπάγκοι διαφόρων χρωμάτων. Αρχικά τα quipu χρησιμοποιούνταν ως αριθμητική μέθοδος με την οποία κατέγραφαν τα διάφορα προϊόντα που μετακινούσαν από περιοχή σε περιοχή.
Ανάλογα με το χρώμα ο κάθε σπάγκος μετρούσε ένα άλλο είδος. Οι λευκοί σπάγκοι αντιστοιχούσαν στο μαλλί, οι κίτρινοι στο χρυσό, οι καφετί στους καρπούς. Στην συνέχεια οι Ίνκας άρχισαν να χρησιμοποιούν την μέθοδο αυτή για να καταγράφουν τους φόρους, τις μετακινήσεις πληθυσμών, ακόμη και τον αριθμό των στρατιωτών που υπήρχε σε κάθε περιοχή στον οποίο αντιστοιχούσαν τα κόκκινα νήματα.

Είχαν ανακαλύψει τον δυαδικό κώδικα, 500 χρόνια πριν εφευρεθεί ο ηλεκτρονικός υπολογιστής!

Μια πιο σύγχρονη έρευνα έγινε από τον ανθρωπολόγο του Harvard, καθηγητή Gary Urton, ο οποίος κατάφερε να μελετήσει 450 από τα διασωθέντα quipu. Τα ευρήματα του, προκαλούν δέος για τον πολιτισμό των Ίνκας:
«Τα κορδόνια και οι κόμποι των quipu περιέχουν ένα δυαδικό κώδικα παρόμοιο με αυτόν που χρησιμοποιούν σήμερα οι υπολογιστές, ικανό να μεταβιβάσει περισσότερους από 1.500 χαρακτήρες. Ο δημιουργός του quipu κάθε φορά έπρεπε να πάρει μια απόφαση μεταξύ δύο πιθανοτήτων: παραδείγματος χάρη να κρεμάσει το κορδόνι στο μπροστινό ή στο πίσω μέρος του βασικού οριζόντιου σπάγκου ή να δέσει ένα μάλλινο ή ένα βαμβακερό κορδόνι κλπ. Με δεδομένο ότι οι Ίνκας χρησιμοποιούσαν 24 διαφορετικά χρώματα σπάγκων για την δημιουργία ενός quipu, οι πιθανότητες που τελικά είχαν σε έναν κώδικα 7 bit ήταν 1536.»

Με απλά λόγια, εάν δεχτούμε πως όλα αυτά είναι γεγονότα, τότε οι Ίνκας είχαν ανακαλύψει έναν δυαδικό κώδικα που τους επέτρεπε να μεταφέρουν περίπου 1536 μονάδες πληροφοριών και ο όποιος μοιάζει πολύ με αυτόν των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο Urton υποστηρίζει ότι με το σύστημα αυτό οι Ίνκας όχι μόνο κατέγραφαν αριθμητικές πληροφορίες αλλά είναι πολύ πιθανό να περνούσαν στα quipu και την ιστορία του πολιτισμού τους.

Τα εθνομαθηματικά μελετούν τους υφαντούς υπολογιστές των Ίνκας

Μια από τις πιο σημαντικές έρευνες για το πρωτότυπο αυτό σύστημα μετάδοσης και αποθήκευσης πληροφοριών των Ίνκας, έκαναν το 1981 οι Marcia & Robert Ascher μαθηματικοί και ανθρωπολόγοι με ειδίκευση στον τομέα των «εθνομαθηματικών»- δηλαδή των μαθηματικών σε σχέση με τον πολιτισμό κάθε έθνους.

Στην μελέτη τους με τίτλο «Code of the Quipu: a Study in Media , Mathematics and Culture» οι δύο επιστήμονες ανέλυσαν περίπου 200 quipu. Τα συμπεράσματα τους, εντυπωσιάζουν:
«Σε κάθε κατακόρυφο σπάγκο υπήρχαν δέσμες από κόμπους. Αυτή ήταν η συμβολική αναπαράσταση ενός αριθμού. Στις δέσμες αυτές μετρήσαμε από 0 έως 9 κόμπους. Το κάθε κατακόρυφο σκοινί είχε μια μικρή απόσταση από το διπλανό του έτσι ώστε να ξεχωρίζουν τα ψηφία μεταξύ τους. Το πρώτο σκοινί αντιστοιχούσε στις μονάδες. Το επόμενο στις δεκάδες, το διπλανό στις εκατοντάδες κλπ. Όταν ήθελαν να γράψουν τον αριθμό μηδέν, τότε στο αντίστοιχο σκοινί δεν έκαναν καθόλου δέσμες κόμπων.»


QUIPU: ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗΣ
Το Quipu είναι ενός τύπου κομποσκοίνι στο οποίο κατέγραφαν μια σειρά από δεδομένα στην αυτοκρατορία των Ίνκας και το οποίο το χρησιμοποιούσαν και ως μνημονικό εργαλείο.,
Εκτιμάται ότι η αυτοκρατορία των Ίνκας έφτασε τον αριθμό των δώδεκα εκατομμυρίων κατοίκων και η εδαφική της έκταση ήταν εξακόσιες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η διοικητική αποτελεσματικότητα αυτού του πληθυσμού απέρρεε από μια ιεραρχία με απόλυτες εξουσίες.
Η γραφειοκρατία συνεχώς κατέγραφε τις υπό έλεγχο περιοχές. Ημερησίως έστελναν πολλές οδηγίες και ελάμβαναν πολλά μηνύματα. Τα μηνύματα μεταφέρονταν γρήγορα μέσα από ένα εκτεταμένο οδικό δίκτυο, με τη χρήση ενός απλού αλλά αποτελεσματικού συστήματος δρομέων. Το εργαλείο στη διαδικασία μεταφοράς πληροφοριών ήταν το Quipu(s). Το Quipu ήταν μια εναλλακτική μέθοδος καταγραφής αριθμών.

Οι Ίνκας σε αντίθεση με άλλους προκολομβιανούς πολιτισμούς χρησιμοποιούσαν δεκαδικό σύστημα αρίθμησης και δεν χρησιμοποιούσαν μολύβι και χαρτί. Όλη η πνευματική δραστηριότητα συνδεόταν με την προφορική παράδοση της γνώσης. Καθώς έλειπαν οι γραπτές αναφορές χρησιμοποιούσαν το Quipu και ως μνημονικό εργαλείο.
Η χρήση του Quipu, στο συγκεκριμένο πολιτισμό θα λέγαμε ότι ακυρώνει τη συνήθη διχοτομία σε λαούς ‘με’ και ‘χωρίς’ γραπτή γλώσσα.
Στην περίπτωση των Ίνκας έχουμε μια κοινωνία που εκδήλωνε ένα ενδιαφέρον σε αφηρημένη κριτική σκέψη, με εμπειρική επικύρωση, με λίστες και πίνακες, χωρίς γραφή.
Το Quipu στην πιο απλή του εκδοχή συνίστατο σε ένα κύριο σπάγκο, ο οποίος τοποθετείτο οριζόντια και το μήκος του δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο, και από άλλους σπάγκους που κρέμονταν κατακόρυφα σε ποικιλία χρωμάτων και αριθμού κόμπων.
Συχνά από τους σπάγκους που κρέμονταν κατακόρυφα ξεκινούσαν άλλοι σπάγκοι οι οποίοι ονομάζονταν βοηθητικοί. Το χρώμα των σπάγκων ήταν σημαντικό καθώς αντιπροσώπευε το προς καταμέτρηση είδος. Επειδή τα χρώματα δεν επαρκούσαν πολλές φορές χρησιμοποιείται ένα χρώμα για την περιγραφή περισσοτέρων ειδών.

Μια ενδιαφέρουσα περιγραφή του Quipu έχουμε από τους Marcia & Robert Ascher – μαθηματικός και ανθρωπολόγος αντίστοιχα – στη μελέτη τους: “Code of the Quipu: a Study in Media, Mathematics, and Culture” (1981) όπου και αναλύουν περίπου διακόσια Quipu.
Σύμφωνα λοιπόν με τους Ascher, σε κάθε σπάγκο, από αυτούς που κρέμονταν κατακόρυφα, υπήρχαν δέσμες από κόμπους. Η συλλογή των δεσμών σε κάθε σκοινί σχημάτιζε μια συμβολική αναπαράσταση ενός αριθμού.
Σε κάθε δέσμη μπορεί να υπήρχαν από μηδέν μέχρι εννέα κόμποι. Η κάθε δέσμη ήταν σε απόσταση από τις διπλανές της καθώς η θέση τους προσδιόριζε την τάξη των ψηφίων. Η δέσμη που ήταν στο ελεύθερο άκρο του σπάγκου αντιστοιχούσε στις μονάδες και σε κάθε επόμενη θέση ανέβαινε και η τάξη των ψηφίων, προχωρώντας δηλαδή προς το σημείο επαφής με τον κυρίως σπάγκο συνέχιζε με δεκάδες, εκατοντάδες κοκ.
Εκτός αυτού η αξία της θέσης μιας συγκεκριμένης u948 δέσμης ξεκαθάριζε επιπλέον από τον τύπο των κόμπων που χρησιμοποιούντο. Επιμήκεις κόμποι χρησιμοποιούντο στη θέση των μονάδων και απλοί κόμποι σε όλες τις άλλες θέσεις.
Αποφασιστικής σημασίας ζήτημα σε ένα σύστημα αρίθμησης που βασίζεται στην αξία θέσης των ψηφίων είναι η αναπαράσταση του ‘μηδέν’. Ο αριθμός 68 είναι διαφορετικός από τον 608, για παράδειγμα. Θέτοντας το μηδέν ανάμεσα στο 6 και το 8 αλλάζει η τάξη του ψηφίου 6 καθώς μετακινείται από τη δεύτερη στην τρίτη θέση.
Η έννοια του μηδενός έχει τρεις διαστάσεις σε ένα σύστημα αρίθμησης: κατανόηση ότι οι θέσεις που δεν περιέχουν τίποτα συμβάλλουν στη συνολική αξία ενός αριθμού, πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος αναπαράστασης για το ‘τίποτα’, η αναπαράσταση του τίποτα’ είναι επίσης ένα αριθμός.


Στο Quipu το μηδέν αναπαρίστατο με το να μην υπάρχουν κόμποι σε μια συγκεκριμένη θέση δεσμών.
Όσο πιο προσεκτικά ήταν ευθυγραμμισμένες οι δέσμες των κόμπων από σκοινί σε σκοινί τόσο πιο εύκολα ήταν να διακρίνει κανείς την άδεια θέση όταν συγκρίνονταν με τις άλλες. Ένα παράδειγμα αναπαράστασης των αριθμών 370, 0, 2164, και 601 εμφανίζεται στο παρακάτω σχεδιάγραμμα.
Για τη χρήση των Quipu αναφέρονται στη βιβλιογραφία τρεις εκδοχές: για κάποιους ερευνητές είχε αφηγηματικό χαρακτήρα, για άλλους μόνο αριθμητικό και για τρίτους ήταν ένας συνδυασμός των δυο προηγουμένων.
Σύμφωνα με το Bushnell στο Giordani (1970: 233) ήταν απλώς για να καταγράφει αριθμούς για αγαθά όπως σπόρους δημητριακών και υφάσματα.

• Οι Negra και Negra (2000) εξομοιώνουν το Quipu με ένα σύγχρονο λογιστικό δελτίο.
• O Huber(1958) θεωρεί ότι η χρήση του Quipu, πήγαινε πέρα από την καταγραφή αγαθών και εξυπηρετούσε τόσο στην καταγραφή των φόρων όσο και των μετακινήσεων του πληθυσμού.
• Κατά τον Baity (1998:181) χρησιμοποιείτο για να μετρήσει τον αριθμό των πόλεων, τους φόρους που πλήρωναν και το χρόνο που δούλευαν στην κατασκευή δημοσίων έργων, και τα προϊόντα που παρήγαγαν και έπαιρναν. Επίσης με καλλίτερη επεξεργασία υπηρετούσε ως βοηθητικό μνήμης τους ιερείς στη διατήρηση της ιστορίας της φυλής, στα θρησκευτικά τραγούδια και στην τελετουργία.

Η μοναξιά που μας σημαδεύει

Στην ημιτονοειδή πορεία της ύπαρξης υπάρχουν στιγμές, οι οποίες ξεχωρίζουν από τη μέση γραμμή, αυτές που ονομάζουμε στιγμές της ζωής και υπάρχουν άλλες που μένουν κάτω από τον ορίζοντα και τις λέμε θάνατο.
Στην πραγματικότητα, όλα είναι ύπαρξη, είτε πρόκειται για τη μία είτε για την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής.

Το θεμελιώδες είναι το πέρασμα αυτής της γραμμής, είτε για να πεθάνουμε είτε για να γεννηθούμε.

Tόσο στη γέννηση όσο και στο θάνατο, είμαστε μόνοι.
Δεν έχει σημασία πόσα όντα υπάρχουν γύρω μας αυτές τις στιγμές.
Στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι.
Και το πιο πιθανό είναι ότι είμαστε μόνοι σε όλη τη ζωή μας.
Όχι γιατί δεν μπορούμε να μοιραστούμε τις ώρες μας με κάποιον, αλλά γιατί, κατά βάθος, κανένας δεν μπορεί να μπει στην ψυχή μας, που κι αυτή είναι από τη φύση της μοναχική.

Είναι δύσκολο να αποκαλύψουμε το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Αν ο θάνατος είναι κάτι που μας συγκλονίζει λόγω της άγνοιάς μας, η ζωή και το «γιατί» ήρθαμε στη ζωή δεν παύουν να είναι προβλήματα, σχεδόν άλυτα για την ανθρώπινη νοοτροπία.

Είναι πιθανό, κάποια στιγμή, η ψυχή μας να αποχωρίστηκε από κάτι πολύ μεγαλύτερο που την περιείχε. Αποχωρίστηκε σε αναζήτηση νέων εμπειριών, οδηγημένη από την αφελή έλλειψη γνώσης που έχουν οι αθώες ψυχές. Κι έτσι έφτασε στη γη, μόνη, τρομερά μόνη και ξεριζωμένη από την ουράνια κοιτίδα της. Κι από τότε περιπλανιέται στη γη, άλλοτε καλυμμένη από ύλη, άλλοτε όχι, σε αναζήτηση του κλειδιού που θα της επιτρέψει να επιστρέψει στην πρώτη της πηγή, εκεί όπου δεν ήταν μόνη, γιατί δεν ήταν διαιρεμένη.
Αυτό το κλειδί είναι η Γνώση.
Γνώση σημαίνει Δύναμη.
Καμιά φορά, έτσι όπως φεύγουμε, μπορούμε επίσης να επιστρέψουμε.

Η μοναξιά είναι ένας μεγάλος σύμμαχος της Μάγια. Όσο περισσότερο μόνοι νιώθουμε, τόσο παραδινόμαστε στα παιχνίδια της ψευδαίσθησης, για να σβήσουμε αυτήν την αίσθηση της εσωτερικής αγωνίας.

Αρχίζει το νέο δράμα: αυτό της συνύπαρξης.
Ψυχές μόνες που θέλουν να ζήσουν μαζί με άλλες μοναχικές ψυχές, αν και δεν φτάνουν ποτέ να καταλάβουν εντελώς η μία την άλλη, καθώς η μοναξιά είναι το σημάδι που μας σημαδεύει όλους.

Η συνύπαρξη δημιουργεί διάφορες μορφές, από την απλή αγάπη που ενώνει δύο όντα μέχρι τα πιο περίπλοκα συναισθήματα που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία αλλά και την ανθρωπότητα. Εμφανίζονται στο προσκήνιο οικογένειες, ομάδες, πόλεις, αγορές, εκκλησίες, πολιτικά κόμματα... Όλα είναι δίχτυα της Μάγια, στα οποία ο άνθρωπος πέφτει παγιδευμένος, πιστεύοντας ότι επιτέλους έχει νικήσει τη μοναξιά.

Όμως όσο περισσότερο ψάχνει ο άνθρωπος στο βάθος της ψυχής του τόσο περισσότερο είναι μόνος.

Ο σοφός Πλάτων έλεγε ότι ο άνθρωπος έχει σχηματιστεί "από το ένα και το άλλο". Τίποτε πιο σίγουρο. Το ένα είναι το αδιαίρετο που κείται στο εσωτερικό: είναι η ψυχή μόνη της. Το άλλο είναι η μάσκα που βγαίνει προς τον κόσμο και σχετίζεται με πολλαπλούς τρόπους, ξεφεύγοντας από τη μοναξιά.

Βάζοντας τη μάσκα, μπορεί κανείς να παίξει με πολλούς τρόπους το ρόλο αυτού που έχει σύντροφο. Έτσι γεννιέται η φιλία, ο έρωτας, το αδελφικό και πατρικό συναίσθημα, η αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και για τα ζώα και τα φυτά.

Σε λεπτότερες διαβαθμίσεις, η αγάπη στρέφεται προς το άπειρο των άστρων, και τότε ο άνθρωπος μπορεί να συλλάβει την ιδέα του Θεού και να τον αγαπήσει για την τελειότητα με την οποία εκδηλώνεται ο Κόσμος Του.

Όμως, πόσες είναι οι απογοητεύσεις!
Υπάρχουν φιλίες που φθείρονται, έρωτες που πεθαίνουν με τον καιρό, παιδιά που προδίδουν τους γονείς τους, γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά, όντα που δεν νοιάζονται καθόλου για τους άλλους...

Υπάρχει μια επιστήμη που παγώνει τη ρομαντική λάμψη των αστεριών και πολλές θρησκείες που αντιμάχονται για τον ίδιο Θεό. Τι να γίνει;

Εδώ είναι που ο άνθρωπος πετάει αηδιασμένος την εξωτερική του μάσκα και κλείνεται στον εαυτό του απελπισμένος, σκεπτόμενος ότι δεν θα αποφύγει ποτέ τη μοναξιά. Κι εδώ είναι που παρουσιάζεται η μεγάλη έκπληξη.

Είναι το ίδιο το Εγώ στο εσωτερικό «είναι» που συναντάει τον αληθινό φίλο, αυτόν που πάντα συντροφεύει, αυτόν που είναι πάντα παρών κι ο ίδιος, τόσο όταν υποφέρουμε, όσο όταν χαιρόμαστε, αυτόν που μας κοιτάζει χωρίς να μουρμουρίζει και που μας πηγαίνει ψηλά χωρίς να ζητάει καμία ανταμοιβή για αυτό.

Το θαύμα συνεχίζεται. Όταν ανακαλύπτουμε αυτόν τον αληθινό φίλο, πατέρα και αδερφό, όλα αποκτούν ξανά νόημα. Το να διαβάζουμε, να ακούμε μουσική, να απολαμβάνουμε τη γοητεία της φύσης δεν είναι πια δραστηριότητες του μοναχικού που επικεντρώνεται στον εαυτό του, αλλά του ανθρώπου που τον συντροφεύει το αληθινό του Εγώ.
Τώρα πια είναι δυνατό να σχετιστούμε με τους άλλους ανθρώπους, γιατί σε καθέναν από αυτούς υπάρχει το άλλο Εγώ, που συμμερίζεται τις ίδιες ανησυχίες με το φίλο που μόλις ανακαλύψαμε. Τώρα ασφαλώς είναι δυνατό να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε.

Αυτός που δεν έχει περάσει από τη δική του εσωτερική ενδοσκόπηση, δύσκολα θα μπορέσει να στοχεύσει στην ελάχιστη γνώση αυτού που είναι ο εξωτερικός κόσμος.
Πρώτα προς τα μέσα, και μετά προς τα έξω.
Δεν είναι ότι έτσι θα εξαφανιστεί η μοναξιά.
Αυτή είναι κατάσταση της ψυχής.
Όμως σίγουρα μπορούν να ενωθούν οι μοναξιές και να παίξουν με τα πέπλα της Μάγια όσο διαρκεί η ζωή.
Το να μοιραζόμαστε μια δυστυχία είναι μια μορφή ένωσης.

Κι ακόμα είναι δυνατόν να αναζητούν οι ψυχές την ένωση μπροστά στην κοινή δυστυχία της απώλειας της πρώτης αρχής, και να επιθυμούν διακαώς την επιστροφή στο σημείο που δεν υπάρχει η διαίρεση.

Η μοναξιά είναι προϊόν της διαίρεσης.
Όταν όλα είναι Ένα, τότε πού χωράει η μοναξιά;
Η Μοναξιά είναι λοιπόν χωρισμός, μη ένωση, διαίρεση.
Όσο περισσότερο διαιρούμαστε, τόσο περισσότερη μοναξιά υπάρχει, καθώς έχουμε δημιουργήσει νέα σωματίδια που με τη σειρά τους είναι μόνα και χωρισμένα από τα υπόλοιπα.

Αυτό είναι ένα από τα παιχνίδια της Μάγια. Να διαιρούμαστε μέχρι το άπειρο, να πολλαπλασιάζονται οι μορφές και να εμψυχώνουμε τους εαυτούς, να επαναλαμβάνουμε το ίδιο, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι στην ποσότητα βρίσκεται το γιατρικό για τη μοναξιά.
Δεν είναι η ποσότητα αυτή που εξαλείφει τη μοναξιά, το πολύ-πολύ να έρθει ο κορεσμός, και να χάσει από ποιότητα, δεδομένου ότι οι παρουσίες έχουν πολλαπλασιαστεί από την ίδια ουσία.
Πρέπει να ψάχνουμε λίγο και καλά, βαθιά και συγχρόνως ψηλά.

Έτσι είναι δυνατόν, γνωρίζοντας το παιχνίδι της Μάγια, να κατορθώσουμε να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση και να αναγνωρίσουμε τα κομμάτια που λείπουν από την ψυχή μας, αυτά που έχασε στην κάθοδό της προς τη γη κι αυτά που πρέπει να ξαναποκτήσει για να ξαναγίνει μία και για να μη ξανανιώσει μόνη ποτέ.

- Είσαι μόνος;
- Ναι...
- Θέλεις να είσαι μαζί μου;
- Καλά...

Κι έτσι πηγαίνουν δυο-δυο, πιασμένοι από το χέρι, με ενωμένες τις σαρκικές μάσκες τους, ενώ οι ψυχές κοιτάζονται με περιέργεια στα μάτια για να δουν αν αυτό το ον είναι το δίδυμο εγώ τους που έχασαν στην πρώτη διαίρεση.

Μην περιμένετε να γίνουν θαύματα, κάντε τα!

Στην εποχή μας κυριαρχεί το άγχος, το στρες, οι κάθε είδους ανασφάλειες μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Είμαστε αναγκασμένοι να τρέχουμε για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας και να προλάβουμε τη ζωή...
Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να χαλαρώνουμε σωστά, να σκεφτόμαστε θετικά και να ελέγχουμε τις σκέψεις μας, ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας και να ζούμε ευτυχισμένοι και σε αρμονία με τους συνανθρώπους μας και τη φύση.

Όλα λοιπόν ξεκινάνε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε…

“Το σύμπαν είναι νους. Όλα είναι νοητικά.”
(Κυμβάλειο, πρώτη Αρχή "της Νοητικότητας")

Κατανοώντας αυτή την Αρχή, μπορούμε να υψωθούμε από κατώτερες βαθμίδες σε ανώτερες, καλλιεργώντας βαθμιαία μια ουσιαστική Αυτοκυριαρχία.

Η Αγάπη έχει την έδρα της στο Νοητικό Λόγο.
Αυτή του δίνει την Πρώτη Πληροφορία- την πληροφορία της Ενότητας και Αλληλεξάρτησης των Πάντων στο Νοητικό Επίπεδο.

Αν κάτι το θέλουμε πολύ και το σκεφτόμαστε συνέχεια,
είναι σίγουρο ότι μπορούμε να το κατακτήσουμε...

Πάνω σ’ αυτό βασίζεται και η δύναμη του νου πάνω στην ύλη.
Πρώτα σκεφτόμαστε αυτό που θέλουμε να κάνουμε και μετά εργαζόμαστε γι’ αυτό, όπως το παράδειγμα του αγγειοπλάστη που πρώτα σκέφτεται αυτό που θα πλάσει και μετά πιάνει τον πηλό και του δίνει μορφή.

Για την ύλη έχουμε αρκετά στοιχεία από τους επιστήμονες, οπότε τώρα θα δούμε τι είναι ο νους σύμφωνα με τη φιλοσοφία:
Ο άνθρωπος, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, χωρίζεται σε “τέσσερις σφαίρες”, τη σφαίρα της ύλης, τη σφαίρα της ψυχής, τη σφαίρα του νου και τη σφαίρα του πνεύματος.
Η Σφαίρα του Νου είναι η περιοχή από την οποία πηγάζουν οι ανώτερες ιδέες και τα αρχέτυπα. Είναι το όργανο της αφηρημένης σκέψης.

Για τον Πλάτωνα, στο νου κατοικεί το θεϊκό μέρος του ανθρώπου.
Ο φυσικός κόσμος είναι μια αντανάκλαση του νοητού κόσμου. Ο νους είναι συσχετισμένος με το στοιχείο της Φωτιάς. Όπως η φωτιά κατακαίει τα πάντα και από μια μικρή φλόγα μπορείς να ανάψεις πολλές φωτιές, έτσι και μια ιδέα (ο νους) κατακαίει τον άνθρωπο και μπορεί να μεταδοθεί χωρίς να χάσει την αρχική της δύναμη.

Ο νους αποτελείται από δυο μέρη:
Το ένα είναι το κατώτερο, που έρχεται σε επαφή με την ύλη.
Είναι ο Νους των Επιθυμιών, ο νους των ενστίκτων, που ο άνθρωπος αποφασίζει σύμφωνα με το ατομικό του συμφέρον. Είναι ο νους του “ή” που διαχωρίζει τα πράγματα.

Το άλλο μέρος είναι ο Ανώτερος Νους, που έρχεται σε επαφή με το πνεύμα, το μέρος εκείνο που αντιλαμβάνεται τις ανώτερες ιδέες και αξίες, η αλτρουιστική σκέψη, ο άνθρωπος του “και”.
Η πηγή της εσωτερικής δύναμης του ανθρώπου, αυτός που χαρακτηρίζει το φιλόσοφο τον ιδεαλιστή, τον οραματιστή.
Όπως το φυσικό μας σώμα χρειάζεται φροντίδα, καθαριότητα, τάξη, εξάσκηση και τροφή, έτσι και το νοητικό έχει ανάγκη από τα ίδια για να είναι υγιές.

Επίσης χρειάζεται έλεγχος του νου. Ελέγχω το νου σημαίνει τον δυναμώνω και τον χρησιμοποιώ σαν πολύτιμο εργαλείο, αφού τέτοιο είναι, για τον άνθρωπο.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μην μας παρασέρνουν τα πάθη, να τελειώνουμε τις εργασίες που έχουμε αναλάβει, να εμβαθύνουμε σ’ αυτά που μαθαίνουμε, να μην κριτικάρουμε τους άλλους αλλά τον εαυτό μας, να προχωράμε πάντα μπροστά, να είμαστε δεκτικοί.
Όπως το σίδερο με το μαγνήτη, έτσι και ο νους, ανάλογα το τι σκέφτεται, έλκει και τα ανάλογα συναισθήματα και σκέψεις.

Είναι πολύ σημαντικό να παρατηρούμε κάθε στιγμή τις σκέψεις μας και να προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε τις αρνητικές με θετικές.
Είναι πολύ σημαντικό να αναλάβουμε την ευθύνη και να μπούμε σε δράση, γιατί αξίζει πραγματικά τον κόπο!
Πρέπει να έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας
“ό,τι μπορείς να κάνεις αύριο, κάνε το σήμερα,
ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα κάνε το τώρα!”

Πάντοτε η επιτυχία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευτυχία.
Ο άνθρωπος αναζητούσε και αναζητάει τρόπους που θα τον κάνουν να πετύχει στη ζωή, έτσι ώστε να είναι ευτυχισμένος. Αν η επιτυχία μας είναι εφήμερη τότε πρέπει να την αναζητήσουμε αλλού.
Μόνο ό,τι έχει σχέση με το πνευματικό έχει δύναμη και διάρκεια, η ύλη έχει πάντα μια ημερομηνία λήξης.

Να πετύχουμε στη ζωή σημαίνει να γνωρίσουμε τον Εαυτό μας, τις δυνάμεις και αδυναμίες μας, να αντιληφθούμε τις δυσκολίες της ζωής σαν δοκιμασίες, να βελτιώνουμε καθημερινά όσα κάνουμε, να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νέες ευκαιρίες και να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ο καθένας λοιπόν, είναι πιλότος και οδηγός της δικής του μοίρας.

Η ευτυχία κατακτιέται, δεν χαρίζεται. Οι ευκαιρίες περνάνε κάθε μέρα από μπροστά μας πρέπει να μάθουμε να αρπάζουμε αυτές τις ευκαιρίες πριν να είναι αργά.
Χρειάζεται να είμαστε άνθρωποι της δράσης και όχι της θεωρίας.

Η ευτυχία δεν είναι κάτι ξένο και έξω από εμάς, η ευτυχία είναι μέσα μας, μέσα στον πραγματικό μας Εαυτό. Εμείς αρκεί να θέλουμε να την ανακαλύψουμε ξανά.
Όταν αγαπάμε χωρίς αντάλλαγμα, όταν χαμογελάμε μπροστά στις δυσκολίες, όταν είμαστε ευτυχισμένοι με τα απλά και όταν ριχνόμαστε στην περιπέτεια της ζωής, τότε έχουμε ανακαλύψει κάτι από αυτήν την Εσωτερική Ευτυχία.

Η θετική σκέψη δεν βοηθά μόνο στο να είμαστε αποτελεσματικοί και χαρούμενοι, αλλά βοηθά και στο να είμαστε υγιείς. Οι επιστήμονες λένε ότι όλες οι αρρώστιες έχουν νοητική ρίζα και ότι όλα ξεκινάνε από πάνω προς τα κάτω.
Η καλύτερη θεραπεία είναι να χτυπήσουμε την αρρώστια στη ρίζα, δηλαδή στις αρνητικές σκέψεις, στα ανεξέλεγκτα πάθη, στις ανασφάλειες, στις ζήλιες.

Για να αναπτύξουμε τη θετική σκέψη πρέπει να μάθουμε να προσπαθούμε στη ζωή και να μην το βάζουμε κάτω, να μαθαίνουμε από κάθε τι, να ενεργοποιούμε τη βούλησή μας και να βρίσκουμε έξυπνες λύσεις στα προβλήματά μας.

Τελικά είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε.
Αν δεν μας αρέσει αυτό που είμαστε, αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, τότε πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Μην περιμένετε να γίνουν θαύματα, κάντε τα!

Πως δημιουργούμε το Πεπρωμένο μας

Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι νόμοι στο Σύμπαν.
Αυτό το οποίο όμως έχει μεγάλη σημασία για μας, είναι να κατορθώσουμε να τους προσεγγίσουμε στα καθημερινά τους αποτελέσματα, ώστε να ωφεληθούμε στην εξέλιξή μας.
Ο νόμος του Κάρμα, του Πεπρωμένου, είναι αυτός που συνδέει τις αιτίες με τα αποτελέσματα.
Η φύση της αιτίας μεταβιβάζεται στα αποτελέσματα. Είναι σαν την κληρονομικότητα.
Είναι ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος.
Στην πιο απλή του μορφή γίνεται άμεσα αντιληπτός στην εκδήλωση των φυσικών νόμων. Χτυπάμε ένα τζάμι και αυτό σπάει, ρίχνουμε μια πέτρα στο νερό και σχηματίζονται κυματισμοί. Όμως η νομοτέλεια αυτή δρα και σε βαθύτερα ψυχολογικά και πνευματικά επίπεδα. Δίνει στην ζωή ένα ουσιαστικό νόημα και μια σοφία, που την μετατρέπουν σε ένα σχολείο εκπληκτικής ακρίβειας και βάθους.

Θα αναφέρουμε κάτι, το οποίο όμως γίνεται πολύ δύσκολα πιστευτό. Είναι κάτι το πραγματικά ανεξήγητο και μυστηριώδες, αλλά προσεκτική και αμερόληπτη παρατήρηση και αυτοπαρατήρηση μας οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα.
Το περιεχόμενο του εσωτερικού μας κόσμου, η βαθύτερη ουσία του χαρακτήρα μας, αλλά και τα επιφανειακά χαρακτηριστικά, με έναν ακατάληπτο τρόπο μετουσιώνονται σε συνθήκες του περιβάλλοντος έτσι που πολλές φορές δεν γίνεται καθόλου αντιληπτός ο μηχανισμός. Δεν αντιλαμβανόμαστε την σύνδεση και την σχέση που υπάρχει. Η ζωή μετατρέπεται σε ένα είδος «καθρέφτη» του εαυτού μας και κοιτώντας το περιβάλλον και τις συνθήκες της εξωτερικής μας ζωής, είναι σαν να βλέπουμε τον χαρακτήρα μας.
Μπορούμε να αποκτήσουμε αυτογνωσία με την εξωτερική παρατήρηση. Ένα απλό παράδειγμα: Ζούμε σε ακατάστατο χώρο, άρα είμαστε ακατάστατοι. Δεν έχουμε τάξη μέσα μας.
Συχνά τέτοιου είδους σχέσεις είναι φανερές. Π.χ. ένας επιθετικός άνθρωπος θα προκαλέσει την άμυνα του περίγυρού του, την οποία θα βιώσει ως βία εναντίον του. Έχει βία μέσα του, θα αντιμετωπίσει βία από το περιβάλλον του.
Ο εγκληματίας θα συλληφθεί από την αστυνομία.
Αν λοιπόν θελήσει να αποκτήσει αυτογνωσία θα πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό του: Γιατί οι άνθρωποι του περιβάλλοντός μου είναι εχθρικοί; Η σωστή απάντηση είναι: είναι εχθρικοί γιατί εγώ με την βιαιότητά μου τους αναγκάζω να φέρονται έτσι για να προστατευθούν από την συμπεριφορά μου. Δεν είναι έτσι επειδή φταίει η κοινωνία, ο Θεός ή οποιοσδήποτε άλλος. Φταίω εγώ και το ελάττωμά μου.
Με αυτό τον τρόπο παίρνουμε ένα μάθημα από την ζωή.
Βλέπουμε τα ελαττώματά μας και ωθούμαστε στο να τα καταπολεμήσουμε, για να αποφύγουμε τις δυσάρεστες συνέπειες.
Άλλες φορές όμως οι συσχετισμοί δεν είναι ορατοί. Ένας φοβισμένος γονιός π.χ. βλέπει μετά από χρόνια τα παιδιά του να είναι ανασφαλή. Αρρωσταίνουν εύκολα, παθαίνουν διάφορα ανεξήγητα ατυχήματα, συμβαίνουν διάφορα και στον ίδιο χωρίς να καταλαβαίνει τον λόγο. Τα αποδίδει όλα στην κακή του τύχη. Αυτά που φοβάται του συμβαίνουν. Λες και η ζωή η ίδια έχει ένα είδος «τηλεπάθειας», διαβάζει τις σκέψεις μας, τους φόβους μας και πάει και μας κάνει αυτό ακριβώς που τρέμουμε περισσότερο.
Αν όμως ο άνθρωπος αυτός προσέξει τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής του θα δει ότι μοιάζουν παραδόξως με τον εσωτερικό του κόσμο. Δεν γνωρίζει το πώς προέκυψε αυτή η ομοιότητα, αλλά η ζωή του έχει γίνει ένας καθρέπτης, μία αντανάκλαση του φοβισμένου εαυτού του.
Κάτι τέτοια φαινόμενα μας αποκαλύπτουν τον νόμο του πεπρωμένου. Όπως έστρωσες έτσι θα κοιμηθείς. Μας παρέχουν όμως και την πολύτιμη δυνατότητα να μάθουμε για τον εαυτό μας και παλεύοντας με τις αδυναμίες μας και με τις εξωτερικές συνθήκες (που είναι δημιούργημα των αδυναμιών μας) να καλυτερέψουμε ως άνθρωποι και να διορθώσουμε τα λάθη μας.
Πάντοτε να ρωτάμε τον εαυτό μας: Γιατί μου συμβαίνει αυτό, καλό ή κακό, γιατί μου φέρονται έτσι, γιατί έπαθα αυτή την ασθένεια, γιατί έχω αυτή την δουλειά, γιατί έχω αυτές τις παρέες, γιατί ζω εδώ που ζω;
Για όλα τα εξωτερικά φαινόμενα της ζωής μας υπάρχει μια εσωτερική αντιστοιχία, μια εσωτερική αιτία. Τα πάντα σε ένα βαθύτερο επίπεδο σχετίζονται μεταξύ τους.
Αν το δούμε από μια άλλη άποψη, είναι δυνατόν να υπάρχει τύχη;
Αφού υπάρχει Θεός τύχη δεν υπάρχει.
Είναι δυνατόν να συμβαίνουν περιστατικά χωρίς βαθύτερο νόημα;
Δεν υπάρχει νοημοσύνη στο Σύμπαν;
Αφού η ζωή είναι ένα σχολείο είναι δυνατόν ο παντογνώστης "καθηγητής" να μην μας προειδοποιεί για τα λάθη μας;
Να μας αφήνει έρμαια των αδυναμιών μας χωρίς να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου;
Υπάρχει ύλη χωρίς πνεύμα; Όχι.
Υπάρχει πνεύμα χωρίς νόημα; Όχι.
Υπάρχει ουσία, υπάρχει συμβολισμός και σοφία.
Ας δούμε κάτι σχετικό με τον τρόπο που επιστρέφουν σε μας τα αποτελέσματα των πράξεών μας.
Η πείρα της ζωής δείχνει ότι όταν κάνουμε ένα λάθος, υπάρχει κάτι σαν «περίοδος χάριτος». Τις πρώτες φορές η ζωή μας χαρίζεται. Κάνουμε λάθη ατιμώρητα.
Υπάρχουν όμως «θεωρητικές» προειδοποιήσεις. Συμβουλές από φίλους, σκέψεις δικές μας, η φωνή της συνείδησής μας, δήθεν τυχαία περιστατικά στα οποία βλέπουμε τι παθαίνουν άλλοι άνθρωποι που κάνουν το δικό μας σφάλμα κλπ. Εμείς όμως ακόμα δεν πάθαμε τίποτα...
Αν πάρουμε το μάθημά μας σε αυτό το πρώτο στάδιο έχει καλώς.
Αν όμως συνεχίσουμε αμετανόητοι τότε ο νόμος του Κάρμα περνάει στο δεύτερο στάδιο. Εκεί αρχίζει ο πόνος. Αρχίζουν τα χτυπήματα στην ζωή. Αφού δεν μάθαμε με το καλό, τότε για την δική μας προστασία θα μάθουμε με τον δύσκολο τρόπο. Με τον πόνο και την δυστυχία.
Αναρωτιόμαστε γιατί στην ζωή μάς κυνηγάει η ατυχία και η γρουσουζιά.
Δεν είναι όμως καθόλου ατυχία.
Προηγήθηκε μια μακρά περίοδος ανώδυνων προειδοποιήσεων, τις οποίες αγνοήσαμε.
Προειδοποιηθήκαμε για το σφάλμα μας και εμείς κωφεύσαμε. Τα «χτυπήματα» μετά καθίστανται σταδιακά όλο και ισχυρότερα, διότι το Σύμπαν δεν ανέχεται τους αμετανόητους παραβάτες.
Έτσι ο νόμος του πεπρωμένου μας αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, μέσω των γεγονότων που δήθεν τυχαία μας συμβαίνουν. Γιατί κατά βάθος τα έχουμε προκαλέσει εμείς.
Μας διδάσκει, επίσης, το σωστό και μας καθοδηγεί, πρώτα με το καλό και μετά πιο πιεστικά, στον ορθό δρόμο για την σωτηρία της ψυχής μας.
Όλος αυτός ο πόνος, όλες αυτές οι προειδοποιήσεις, είναι για να αλλάξουμε νοοτροπία και να σωθεί η ψυχή μας.
Είμαστε οι δημιουργοί του πεπρωμένου μας.
Αυτό που μας συμβαίνει τώρα είναι αντανάκλαση αυτού που κάναμε στο παρελθόν, αντανάκλαση αυτού που είμαστε μέσα μας.
Ο χαρακτήρας μας καθρεπτίζεται στο άμεσο περιβάλλον μας. Ας πάψουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού
και ας αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας.