Ήταν μια μέρα έμπνευσης και ενόρασης για τον Ερμή τον Τρισμέγιστο. Η φαντασία του κυλούσε σαν γάργαρο ποτάμι στις παρυφές του Διαστήματος, εκεί που αναπαυόταν στην έδρα της η Αρχή του Κόσμου.
Η γένεση της Ύλης της Γης και των άστρων, η αυτόματη κίνηση των Δημιουργημάτων του Διαστήματος, τα μοναδικά χρώματα του πλανήτη μας, η φύση, τα ζώα, οι ωκεανοί και οι θάλασσες και πάνω από όλα ο ίδιος ο άνθρωπος, ταξίδευαν μέσα στο απέραντο μυαλό του, που αγωνιζόταν να ανακαλύψει το Αίτιο και το Αιτιατό της Αρχής του Παντός.
Σε μια στιγμή το σώμα του άρχισε να μουδιάζει, η νάρκη εισέβαλε στον εγκεφαλό του, τα μάτια του αργά άρχισαν να κλείνουν, το πνεύμα του βγήκε από τον εγκέφαλό του και αγκάλιασε τις παρυφές του κόσμου αναζητώντας τις Αιώνιες Αρχές του.
Ξάφνου μια ουράνια φωνή αντιλάλησε το όνομά του.
- Ερμή!...
- Ποιος είσαι; ρώτησε με τρόμο ο Ερμής.
- Είμαι ο Όσιρις (=Διόνυσος), η κορυφαία Συμπαντική Διάνοια. Είμαι η δύναμις που μπορεί να σου αποκαλύψει την Αρχή, την Τάξη και τον Σκοπό των Δημιουργημάτων του Κόσμου. Τι επιθυμείς Ερμή;
- Θέλω να αντικρύσω την Αρχή της Δημιουργίας, την Αρχή της Κίνησης, της Στάσης και της Ζωής.
Θείε Όσιρι, θέλω να γνωρίσω τον ίδιο τον Θεό!
- Θα ικανοποιήσω την αναζήτησή σου Ερμή... είσαι ο Εκλεκτός ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες και η Γνώση ειλικρινά σου ανήκει.
Ξαφνικά κύματα από ταραγμένα σκοτάδια τύλιξαν το κορμί του Ερμή. Ένα υγρό χάος γεμάτο κάπνα και αλλόκοτο μουγκρητό που ερχόταν από τα βάθη της αβύσσου σαν κραυγή του ίδιου του Άδη τύλιξε τις αισθήσεις του ονείρου. Ήταν η “κραυγή του φωτός”.
Μία λάμψη άστραψε στο βάθος των άστρων, μεγάλωνε, απλωνόταν σαν ουράνιος ωκεανός και ήρθε και τύλιξε το κορμί του Τρισμέγιστου, το αγκάλιασε με λεπτότητα και το ανέβασε στις κορυφές του Αιθέρα.
Το Σύμπαν ολόκληρο άστραψε από το Φως του Θεού.
- Μπορείς να εξηγήσεις αυτό που είδες; ακούστηκε η φωνή του Όσιρι.
- Όχι! Απάντησε ταραγμένος ο Ερμής.
- Ήρθε η ώρα να μάθεις! Ήρθε η στιγμή να γνωρίσεις το νόημα και τον σκοπό της Ουράνιας Υπόστασης! Συμφωνείς;
- Ω! Ναι! Η σκέψη μου είναι ολότελα δική σου.
- Ο Θεός Νους είναι το φως που είδες στην Αρχή! Αυτός ο Νους περιλαμβάνει “δυνάμει” και κατέχει όλα τα “πρότυπα” όλων των όντων της Γης του Κόσμου. Τα σκοτάδια, σε συνέχεια που ήρθαν σαν χείμαρροι και σε τύλιξαν, είναι το “αποτύπωμα” των υλικών κόσμων που ζουν οι άνθρωποι της Γης. Η θέα που ακολούθησε σαν πύρινη λαίλαπα, είναι ο Θείος Λόγος!
Ο Όσιρις σταμάτησε να ακούγεται για λίγες στιγμές. Απόλυτη σιωπή. Ξαφνικά, μία θεία μελωδία αναδύεται από το βάθος του χώρου, συνοδεύοντας τη φωνή του Όσιρι.
- Ο Θεός, είναι ο Πατέρας, είναι ο Υιός και ο Λόγος, είναι η ίδια η Ζωή του Παντός!
- Άραγε Όσιρι, αυτή η φωνή μέσα μου, είναι πραγματική; ρώτησε μαγεμένος από τη μουσική πανδαισία ο Ερμής.
- Είσαι τέκνο του κονιορτού, απάντησε ο Όσιρις και συνέχισε: Αυτό που αισθάνεσαι είναι η αλήθεια που ο λόγος την κινητοποιεί μέσα στην ψυχή σου. Αυτό που εσύ ακούς, αυτό που εσύ βλέπεις, αυτό που λειτουργεί στον εσωτερικό σου κόσμο, είναι μόνον ο Θείος Λόγος, το Ιερόν Πυρ, η Δημιουργική Λέξη! Με αντιλαμβάνεσαι;
- Ναι! Απόλυτα! Και αφού είναι έτσι όπως μου τα παρουσιάζεις, οδήγησέ με με την θεία σου βούληση να δω τη ζωή των κόσμων της Αρχής, να περπατήσω στο δρόμο που διαβαίνουν οι ψυχές, να αντιληφθώ από ποιο σημείο ξεκίνησε η Δημιουργία της ανθρωπότητας και που επιστρέφει στο τέλος της ζωής ο άνθρωπος.
- Θα κάνω αυτό που επιθυμείς, απάντησε ο Όσιρις.
Ξαφνικά, ο Ερμής ένοιωσε τον εαυτό του να πετά στα πέλαγα του Αιθέρα και να ακουμπά στην κορυφή ενός βουνού. Ήταν νύχτα, η Γη ήταν υγρή, σκοτεινή και γυμνή, ενώ ο ίδιος ο Ερμής, ένοιωθε πως είχε σώμα φτιαγμένο από κρύσταλλο.
- Σήκωσε τα μάτια σου ψηλά, κοίτα και θαύμασε ό,τι βλέπεις, ακούστηκε η φωνή του Όσιρι.
Ο Ερμής, σήκωσε τα μάτια του ψηλά και μια παράξενη μαγεία τον κυρίευσε. Βρέθηκε να κολυμπά στο Διάστημα, ανάμεσα στα άστρα, ενώ ένοιωσε ότι βυθίζεται μέσα στη θερμή αγκαλιά από Επτά Φωτεινές Ουράνιες Σφαίρες.
Στον εγκέφαλο του Ερμή έλαμψαν Επτά Ουρανοί χωμένοι μέσα στον ορίζοντα των Επτά Σφαιρών που ήταν όλες ομόκεντρες, διαφανείς με παρατηρητή τον ίδιο τον εαυτό του, θρονιασμένο στο κέντρο των Επτά Ομόκεντρων Σφαιρών, από τις οποίες η Έβδομη είχε για μεσημβρινή ζώνη της τα πλάτη του Γαλαξία.
Σε κάθε Σφαίρα κυλούσε αργά ένας πλανήτης που τον συνόδευε ένα φωτεινό πνεύμα διαφορετικού σχήματος, σημείου και φωτός. Και ενώ ο Ερμής παρατηρούσε μαγεμένος το θαύμα της Δημιουργίας, ξαφνικά ακούστηκε σαν λες από το υπερπέραν η φωνή του Όσιρι:
- Κοίταξε με ορθάνοιχτα μάτια! Άκουσε με τεντωμένα αυτιά! Βλέπεις τις Επτά Σφαίρες της Ζωής; Η κάθοδος και η άνοδος των ψυχών πραγματοποιείται μέσα από αυτές. Τα επτά πνεύματα είναι οι Επτά Ακτίνες του Λόγου - Φωτός. Το κάθε πνεύμα κυβερνά μια Σφαίρα, μια φάση της ζωής των ψυχών. Αυτό που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα είναι το πνεύμα της Σελήνης, που έχει ανήσυχο χαμόγελο και είναι στεφανωμένη με ασημένιο δρεπάνι. Αυτή εφορεύει στις γεννήσεις και τους θανάτους. Αυτή ελευθερώνει τις ψυχές από τα ανθρώπινα σώματα και τις έλκει να βυθισθούν στη λάμψη των ακτίνων από τα άστρα.
Πάνω από το βλέμμα της Σελήνης, ο ωχρός ο Ερμής, δείχνει με το Κηρύκειό του που περιλαμβάνει μια Τέχνη και μια Επιστήμη, τον δρόμο στις ανερχόμενες και κατερχόμενες ψυχές. Πιο ψηλά η απαστράπτουσα Αφροδίτη κρατάει τον καθρέφτη του Έρωτα, όπου οι ψυχές αναγνωρίζονται διαδοχικά μεταξύ τους. Πάνω από αυτές, το αστραποβόλο πύρινο πνεύμα του Ήλιου, δείγμα αιώνιας ομορφιάς. Λίγο πιο ψηλά ο Άρης, κραδαίνει τη ρομφαία της Δικαιοσύνης.
Ακόμα ψηλότερα, στην κορυφή του κόσμου ο μεγιστάνας Δίας ίσταται μεγαλόπρεπος κρατώντας σκήπτρο και κεραυνό, δείγματα της υπέρτατης δύναμης και θείας Διάνοιας, αγναντεύοντας το στερέωμα. Στα όρια του σύμπαντος κόσμου, κάτω από τους πυλώνες του Ζωδιακού, ο Κρόνος πρυτανεύει στην παγκόσμια σοφία.
- Βλέπεις με τα μάτια της ψυχής; Ακούστηκε με αντίλαλο η φωνή του Όσιρι.
- Βλέπω και θαυμάζω τις Επτά περιοχές που κλείνουν στη ζώνη τους τον Ορατό και τον Αόρατο κόσμο, απαντά ο Ερμής. Βλέπω τις Επτά Ακτίνες του Λόγου του Φωτός, του Μοναδικού και Αιώνιου Θεού που τις διασχίζει και τις κυβερνά με την λάμψη αυτών των ακτίνων. Ω! μεγάλε μου δάσκαλε, εξήγησέ μου πως συντελείται το ταξίδι των ανθρώπων που διασχίζουν αυτούς τους ουράνιους κόσμους;
- Ο φωτεινός σπόρος που πέφτει από τον Γαλαξία και κυλά στην Έβδομη Σφαίρα, αποτελείται από σπέρματα ψυχών. Ζουν σαν ανάλαφροι ατμοί στις παρυφές του Κρόνου, ευτυχισμένες, αμέριμνες και ενώ πέφτουν ταυτόχρονα σκεπάζονται με καλύμματα βαριά. Σε κάθε ενσάρκωση αποκτούν και μία καινούργια σωματική αίσθηση, χάνοντας την ανάμνηση της ουράνιας καταγωγής του.
Έτσι συντελείται η πτώση των ψυχών που έρχονται από τον θείο Αιθέρα.
- Αυτές οι ψυχές πεθαίνουν; ρώτησε ο Ερμής τον Όσιρι.
- Ναι! Πολλές ψυχές χάνονται στην πορεία της καθόδου τους. Όμως, είναι καιρός να μιλήσουμε για τα κλειδιά της Επιστήμης που είναι και υπάρχουν τώρα και πάντα. Το πρώτο αφορά στην εξωτερική πλευρά των πραγμάτων που είναι ακριβώς ίδια με την εσωτερική. Το μικρό είναι το ίδιο με το μεγάλο, και λειτουργούν κάτω από τον ίδιο νόμο. Για τον ίδιο λόγο το τίποτα στην πραγματικότητα δεν είναι μικρό, τίποτα δεν είναι μεγάλο σε σύγκριση με την θεία οικονομία.
Ιδού το δεύτερο: οι άνθρωποι είναι θεοί θνητοί και οι θεοί είναι άνθρωποι αθάνατοι. Ευτυχισμένος είναι αυτός που κατανοεί αυτά τα λόγια και κατέχει το κλειδί του Άλλου Κόσμου. Το μυστήριο του Νόμου κρύβει την ουσία της αλήθειας. Ανάλογα με την αλήθεια μετράμε την νοημοσύνη η οποία ανήκει μόνο σε αυτούς που μπορούν να ονειρευτούν, που μπορούν να βλέπουν οράματα.
Με ακούς Ερμή;
- Ναι με απόλυτο σεβασμό θείε Όσιρι.
- Μην ξεχνάς. Η επιστήμη είναι η δύναμη του ανθρώπου και του κόσμου. Η επιστήμη είναι το σπαθί και η ασπίδα σου, ο φύλακας του νου και της ψυχής σου. Πάντα να αναζητάς τον Θεό, τον δημιουργό του Σύμπαντος κόσμου μέσα από το βάθος της διανοίας σου... Μέσα από την επιστήμη σου...
Σημ.: Η παρούσα ανάρτηση εκφράζει ένα μικρό διασκευασμένο μέρος από τον “Ερμητισμό” οι διάλογοι του οποίου στο βιβλίο του Ερμή αποτελούν ύλη πολλών σελίδων. Τα κείμενα δεν καλύπτονται από επιστημονική τεκμηρίωση και τα παρέδωσα στους αναγνώστες μου κατόπιν ειδικών αιτημάτων τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου