Δεν υπάρχει πιο επικερδής επιχείρηση στην ιστορία του ανθρώπου από την εμπορία του αόρατου

Ο πολιτικός χρειάζεται αποδείξεις.
Ο επιστήμονας χρειάζεται δεδομένα.
Ο δικαστής χρειάζεται στοιχεία.
Ο παπάς χρειάζεται μόνο πίστη.

Μια εικόνα “δάκρυσε”. Ένα λείψανο “μύρισε”. Ένα καντήλι “άναψε μόνο του”. Ένα όνειρο βαφτίστηκε μήνυμα του ουρανού. Μια σύμπτωση έγινε θαύμα.

Και γύρω από κάθε τέτοια ιστορία, στήνεται αμέσως ο γνωστός μηχανισμός...προσκυνήματα, δωρεές, τάματα, κεριά, κουτιά εισφορών, “ευλογημένα” αντικείμενα, εκδρομές πίστης, εκμετάλλευση ανθρώπινου φόβου και ανάγκης.

Πάντα το ίδιο μοτίβο. Πρώτα κατασκευάζεται το δέος. Μετά πωλείται η παρηγοριά.

Ο άνθρωπος που φοβάται τον θάνατο είναι το ιδανικό κοινό. Ο άνθρωπος που πονάει είναι ο πιο εύκολος πελάτης. Ο άνθρωπος που απελπίζεται θα πιστέψει ακόμα και σε υγρασία πάνω σε μπογιά, αρκεί να του υποσχεθούν ότι “κάτι υπάρχει”.

Και εκεί ακριβώς εμφανίζεται ο επαγγελματίας του ιερού.

Με ύφος ταπεινότητας αλλά δομή εξουσίας. Με λόγια αγάπης αλλά μηχανισμό ελέγχου. Με σύμβολα πνευματικότητας αλλά οικονομική αυτοκρατορία.

Γιατί αν οι εικόνες που δακρύζουν ήταν πραγματικά υπερφυσικό φαινόμενο, θα καλούσαν πρώτα ανεξάρτητα εργαστήρια και επιστημονικό έλεγχο. Δεν θα τις περιέφεραν σαν θρησκευτικό μάρκετινγκ μπροστά σε κάμερες και πλήθη.

Αλλά ο μύθος χρειάζεται ασάφεια. Το θαύμα πεθαίνει κάτω από το μικροσκόπιο.

Γι’ αυτό και η πίστη απαιτεί πάντα κάτι πολύ συγκεκριμένο, να μην ερευνάς υπερβολικά.

Ο πραγματικά πνευματικός άνθρωπος δεν φοβάται τις ερωτήσεις. Ο απατεώνας τις φοβάται. Γι’ αυτό και κάθε εποχή γέννησε ανθρώπους που ντύθηκαν το ιερό για να αποκτήσουν δύναμη πάνω στους φοβισμένους.

Και η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι πως όσο πιο φτωχός, απελπισμένος και καταρρακωμένος είναι ένας λαός, τόσο περισσότερο ανθίζουν οι έμποροι του μεταφυσικού.

Γιατί εκεί όπου πεθαίνει η γνώση, αρχίζει η αγορά των θαυμάτων.