ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ: Ο Χριστιανισμός υπήρξε η μεγαλύτερη συμφορά της ανθρωπότητας

Ο μεγάλος σύγχρονος στοχαστής των ανθρώπινων αξιών και της δύναμης της θέλησης για ζωή και το δριμύ <κατηγορώ> του στον Χριστιανισμό που αναλύεται εκτενώς στο έργο του <Der Antichrist>

[Ο Χριστιανισμός υπήρξε η μεγαλύτερη συμφορά της ανθρωπότητας...

Ονομάζω τον Χριστιανισμό μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας, μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά, μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δεν βρίσκει μέσο αρκετά δηλητηριώδες, αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό...]

Ο παρασιτισμός, η μοναδική πρακτική της Εκκλησίας, που ρουφάει, με το ιδανικό της αναιμικότητας, της «αγιότητας», όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα για ζωή, το επέκεινα, ως θέληση για άρνηση κάθε πραγματικότητας, ο σταυρός, ως αναγνωριστικό σημάδι για την πιο υποχθόνια συνωμοσία που υπήρξε ποτέ εναντίον της υγείας, της ομορφιάς, ο,τιδήποτε καλοφτιαγμένου, εναντίον του θάρρους, του πνεύματος, της καλοσύνης της ψυχής, εναντίον της ίδιας της ζωής…

Ο Νίτσε δεν ασκεί κριτική μόνο από θρησκευτική ή ιστορική σκοπιά, αλλά κυρίως από ψυχολογική και ηθική-βιολογική άποψη, θεωρώντας τον Χριστιανισμό ως μια δύναμη που αρνείται τη ζωή και εκφυλίζει το ανθρώπινο ένστικτο.

Οι 4 βασικοί άξονες αυτής της κριτικής του:

1) Ηθική των ΣΚΛΑΒΩΝ (Slave Morality):

Ο Νίτσε θεωρεί ότι ο Χριστιανισμός ανέστρεψε τις αξίες της αρχαιότητας, όπου ισχυρός, όμορφος, ευγενής ήταν το καλό. Αντίθετα, εξύψωσε την αδυναμία, την ταπεινότητα, την πραότητα και τον οίκτο σε αρετές, δημιουργώντας μια ηθική των σκλάβων που εκδικείται τους ισχυρούς της ζωής.

2) Άρνηση της ΖΩΗΣ (Life-denying):

Ο Χριστιανισμός, κατά τον Νίτσε, υποτιμά τον επίγειο κόσμο και την υλική πραγματικότητα, σώμα, πάθη, ένστικτα, χάριν μιας φανταστικής άλλης μετά θάνατον ζωής, θεωρώντας τον μηδενιστική θρησκεία, καθώς στρέφεται ενάντια στα φυσικά ένστικτα της ζωτικότητας.

3) Οίκτος ως ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ (pity/sympathy) :

Ο Νίτσε επιτίθεται στην χριστιανική έννοια του οίκτου, θεωρώντας ότι πολλαπλασιάζει την εξαθλίωση και διατηρεί στη ζωή ό,τι είναι καταδικασμένο ή αδύναμο, εμποδίζοντας την εξέλιξη του ανθρώπινου τύπου.

4) Διάκριση ΙΗΣΟΥ-Εκκλησίας:

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι κάνει διάκριση, αποκαλεί τον Ιησού ως τον μοναδικό πραγματικό χριστιανό που πέθανε στο σταυρό και καταφέρεται ενάντια στην οργανωμένη Εκκλησία, κυρίως τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος κατά τον Νίτσε, διαστρέβλωσε το μήνυμα για να αποκτήσει εξουσία.

Συνοπτικά:

Ο Νίτσε μέσα από το πόνημά του θεωρεί ότι ο Χριστιανισμός ήταν μεγάλη συμφορά επειδή αποδυνάμωσε τον άνθρωπο διδάσκοντάς τον να ντρέπεται για τα φυσικά του ένστικτα και να αναζητά τη σωτηρία στην αδυναμία, στοχεύοντας στην επαναξιολόγηση όλων των αξιών!

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ δημιούργησε τον ΘΕΟ κατ' ΕΙΚΟΝΑ του...Το ΔΟΓΜΑ δεν είναι τίποτε άλλο από την ΡΗΤΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ της ΣΚΕΨΗΣ.