Σε προηγούμενα άρθρα της σειράς, μας ξενάγησαν στα απίστευτα κατορθώματα των βιβλικών ηρώων και μας παρουσίασαν έναν ολόκληρο κόσμο άγνωστης μαγείας και πανουργίας, αυξάνοντας τους ορίζοντές της κατανόησής μας, γύρω απ’ τους παράξενους, συχνά πανέξυπνους αλλά και αδίστακτους τρόπους παρέμβασης της μαγείας στην ιστορία!
Αρχίσαμε από τον Αβραάμ και την εξουσιαστική του μαγεία στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Παρακολουθήσαμε την εκπληκτική αναρρίχηση του Ιωσήφ στην Αιγυπτιακή εξουσία. Είδαμε τον Μωυσή να γεμίζει την ίδια αυτή χώρα με παράξενες "πληγές", εξασφαλίζοντας την έξοδο των Εβραίων από τη χώρα! Στη συνέχεια ξεναγηθήκαμε στις παράξενες νικηφόρες μάχες του Ιησού τού Ναβή στην Χαναάν και καταλάβαμε τους μαγικούς τρόπους, της νικηφόρου διείσδυσής του, ανάμεσα στα δεκατέσσερα πάνοπλα έθνη της Παλαιστίνης. Μετά την εγκατάσταση του λαού Ισραήλ στην γη Χαναάν, "πλησιάσαμε" και παρατηρήσαμε εκπληκτικές λεπτομέρειες γύρω απ’ την αινιγματική και ανεξήγητη δύναμη κάποιων Κριτών, όπως του Σαμψών, του Γεδεών και του Σαμουήλ.
Σ’ αυτό τον ιστιοχόρο, πήραμε ήδη μια μικρή γεύση από τα ποικίλα "θαύματα" του Ηλία και του Ελισαίου και στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την ταχύτατη άλωση της Βαβυλώνας, από τους ίδιους τους σκλάβους της! Ξεναγηθήκαμε στα "θαύματα" εκδίκησης και παρεμβατισμού στην ιστορία των λαών της ανατολής και θαυμάσαμε το ενδεχόμενο της ανάμειξης των ονειροποιών μάγων, στις αποφάσεις της εκστρατείας των Περσών κατά της Ελλάδος και του πολιτισμού της... και εκστατικοί καταλήξαμε, μπροστά στο σοβαρό ενδεχόμενο της ανάμειξης του "χαλδαϊκού" ιερατείου, στην δολοφονία του Μ. Αλεξάνδρου!
Μελετώντας λοιπόν απ’ αυτή την σκοπιά την Βίβλο, καταλαβαίνουμε πως δεν έχουμε μπροστά μας, την ιστορία κάποιου δραστήριου βιβλικού θεού, που (κατά τον αφελή θεολογικό ισχυρισμό), άλλο δεν έκανε απ’ το να αναμειγνύεται καθημερινά στην ιστορία των ανθρώπων, αλλά ένα διαχρονικό, ισχυρό κέντρο παραγωγής εφαρμοσμένης μαγείας, με πλήρη συναίσθηση της παρεμβατικής του δύναμης στην διαμόρφωση της ιστορίας!
Πού οδηγούν όμως όλα αυτά; Έχουν οποιανδήποτε σχέση με την Καινή Διαθήκη, προς την οποία αναπόφευκτα κατευθύνεται αυτή η μελέτη; Γνωρίζοντας μάλιστα ότι υπάρχουν καθοριστικότατες ιστορικές εξελίξεις, που δρομολογήθηκαν από τα λόγια και τα έργα του κεντρικού ήρωα της Καινής Διαθήκης, μπορούμε δικαιολογημένα να υποθέσει, ότι και η δική του περίπτωση, δεν ήταν τίποτε περισσότερο απ’ το αποκορύφωμα όλης αυτής της βιβλικής τέχνης; Περιέχει τελικά η Καινή Διαθήκη, μια άδολη θεολογία, με αξεπέραστο φιλάνθρωπο και ηθικό μεγαλείο, ή μήπως έχει κι αυτή συγκαλυμμένους τους ίδιους ή και χειρότερους ακόμα δόλους να μας αφηγηθεί;
Για να υποθέσουμε τις απαντήσεις στις σημαντικές αυτές ερωτήσεις, πρέπει πρώτα να μας απασχολήσει μια άλλη κομβική ερώτηση: Γιατί ο Χριστός Ιησούς, εκβάλλει δαιμόνια;
Πράγματι όλοι γνωρίζουν, ότι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Καινής Διαθήκης, ο Χριστός Ιησούς, εκβάλλει συνεχώς και αδιαλείπτως δαιμόνια! Δεν είδαμε όμως κάτι ανάλογο, να συμβαίνει στην Παλαιά Διαθήκη ούτε με τον ίδιο τρόπο, αλλά ούτε και μ’ αυτή την συχνότητα.
Για να βρεθούμε λοιπόν σε πλεονεκτική θέση αναγνώρισης των κινήσεων και των λόγων του Ιησού, όταν σε λίγο η μελέτη μας αυτή θα ασχοληθεί με τα έργα και τις ημέρες του βασικού ήρωα της Καινής Διαθήκης, πρέπει πρώτα να ανακαλύψουμε την προϊστορία των δαιμόνων, ώστε να μπορέσουμε να υποθέσουμε τον λόγο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο Ιησούς εκβάλλει δαιμόνια!
Πριν μπούμε λοιπόν στην Καινή Διαθήκη και την ανάλυση της δράσης του κεντρικού ήρωά της, πρέπει να καταλάβουμε κάποια πράγματα, για την προέλευση της δαιμονο-θεραπείας στην Καινή Διαθήκη. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να κάνουμε μια σχετικά εκτεταμένη, αλλά ενδιαφέ¬ρουσα όπως θα δείτε αναδρομή, στο θέμα της βιβλικής δαιμονολογίας. Στην περί δαιμόνων λοιπόν αναζήτηση μας, ας επιστρέψουμε για λίγο στην εποχή του βασιλιά Σαούλ και του προφήτη Σαμουήλ.
Η περίοδος των «Κριτών», με τους περιστασιακούς υπερασπιστές του έθνους ήταν πιά στο τέλος της. Ο δήθεν θεόσταλτος αυτός θεοκρατικός θεσμός, απεδείχθη ανεπαρκής για τις καθημερινές αμυντικές και πολεμικές ανάγκες του έθνους. Αν και οι Κριτές είχαν κερδίσει αρκετές μάχες ανάμεσα στα έθνη της Χαναάν, συχνά με όπλα μαζικής εξόντωσης (υδατομαγγανείες), στην πορεία έγινε φανερή η έλλειψη μιας διαρκούς οργανωτικής εξουσίας, κατά τα πρότυπα των γύρω εθνών, που θα μπορούσε να συντηρεί μια οργανωμένη ετοιμοπόλεμη αντίσταση κατά των οργανωμένων στρατιωτικά αντιπάλων.
Ο Σαούλ, υπήρξε ο πρώτος βασιλεύς του έως τότε απολύτως θεοκρατικά διοικούμενου έθνους των Εβραίων. Επελέχθη μεταξύ των ανδρών του Ισραήλ, γιατί ήταν ψηλός και ρωμαλέος για να οργανώσει το έθνος στρατιωτικά και να αναλάβει με ισχυρές εξουσίες την διοίκησή του.
Το εβραϊκό ιερατείο, με καθυστέρηση αιώνων, φαίνεται πως τελικά κατάλαβε την αξία ενός συγκεντρωτικού εκτελεστικού της θέλησης του μηχανισμού. Έτσι ο Σαούλ, εχρίσθη από τον προφήτη Σαμουήλ, πρώτος βασιλιάς των Εβραίων, αλλά μόνο για να είναι ο μάχιμος βραχίονας της κρυφής ιερατικής τους εξουσίας. Όφειλε λοιπόν να υπακούει τυφλά στις εντολές των ιερέων.
Ο Σαούλ όμως, δεν απεδείχθη καλό θεοκρατικό υποχείριο. Αγνοούσε πολλά για τον τρόπο που ο θεός Σαβαώθ κέρδιζε τις μάχες, και πολλές απ’ τις λεπτομέρειες της κρυφής "θεϊκής" (ιερατικής) δύναμης, του ήταν ακατανόητες. Συχνά ανέπτυσσε πρωτοβουλίες, που μπορεί να ταίριαζαν σ’ έναν πραγματικό βασιλιά, αλλά όχι και στα σχέδια των σκοτεινών ιερατικών δυνάμεων που τον έχρισαν και τον ήθελαν απόλυτο υποχείριό τους. Έτσι, η καθαίρεση και η απομάκρυνσή του από το βασιλικό αξίωμα, ήταν θέμα χρόνου!
Αφορμή της καθαίρεσής του, υπήρξε μια εξαιρετικά σκληρή εντολή, που απαιτούσε: «εξολόθρευσε κάθε τι απ’ τους Αμαληκίτες, μη λυπηθείς, αλλά εξόντωσε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, από νήπια έως και θηλάζοντα, βόδια, πρόβατα, καμήλες και όνους». (Μασ.) Α΄Σαμ.15.3. ή (Ο΄)Α΄Βασιλειών 15.3.
Ο Σαούλ, αν και δεν είχε κανένα πρόβλημα στην εκτέλεση αυτής της ξεκάθαρης γενοκτονίας και με την υποτιθέμενη αυτή εντολή του θεού του, σκότωσε εν ψυχρώ: «νήπια και θηλάζοντα», παρ’ όλα αυτά θεώρησε άσκοπη απώλεια, την σφαγή των καλοθρεμμένων κοπαδιών των κατεσφαγμένων εχθρών του και κράτησε για λάφυρα, πολλά απ’ τα κοπάδια των Αμαληκιτών. Για αδιευκρίνιστους επίσης λόγους, (ίσως συναδελφική αλληλεγγύη) δεν σκότωσε, αλλά απλώς αιχμαλώτισε τον αντίπαλο βασιλιά των Αμαληκιτών που ονομαζόταν Άγαγ.
Όμως, όταν ο προφήτη Σαμουήλ, ο άνθρωπος που με τους μυστικούς, μαγικούς του "αναθεματισμούς", (υδατομαγγανείες ) χάρισε την συγκεκριμένη κραταιά νίκη στον Σαούλ, άκουσε τα βελάσματα των ξένων κοπαδιών, αντέδρασε με ανεξήγητη οργή και είπε ανακοινώνοντας ορθά κοφτά την καθαίρεση του Σαούλ: «ο Κύριος σε απέρριψε απ’ το να είσαι βασιλιάς... τον δε Άγαγ, (βασιλιά των Αμαληκιτών) έσφαξε ο Σαμουήλ, ενώπιον του Κυρίου». Α΄Σαμ.15.24,33.
Στην συνέχεια, ο εξοργισμένος Σαμουήλ ξεκαθαρίζει στον Σαούλ, πως αν και βασιλιάς, διέπραξε το ασυγχώρητο αμάρτημα της ανυπακοής και πως το μέγα ζητούμενο, δεν είναι η νίκη ούτε οι θυσίες, αλλά η λεπτομερής, απόλυτη και τυφλή υποταγή του στις θεϊκές εντολές των ιερέων. Ο Σαμουήλ το ξεκαθαρίζει αυτό λέγοντας στον Σαούλ το παροιμιώδες βιβλικό απόφθεγμα: «η υποταγή, είναι καλυτέρα παρά την θυσία και η υπακοή, παρά το πάχος των κριών». Α΄ Σαμ.15.22.
Στην συνέχεια, ο Σαμουήλ αποχωρεί έξαλλος, αγνοώντας επιδεικτικά τις κραυγές συγγνώμης του βασιλιά Σαούλ και ακολούθως, ψάχνει, βρίσκει και χρίζει (αλείφει δηλαδή με λάδι) τον Δαυίδ, τον γιό κάποιου Ιεσσαί, ως κρυφό διεκδικητή και διάδοχο του Σαούλ στον θρόνο του Ισραήλ.
Και εδώ ακριβώς κορυφώνεται το δικό μας ενδιαφέρον. Παρατηρού¬με λοιπόν ότι ο Σαμουήλ προφητεύει, αλλά και δρομολογεί κρυφά απ’ τον Σαούλ, εξελίξεις που θα πραγματοποιήσουν όσα προφήτεψε! Η ίδια η Βίβλος μας παρουσιάζει με άφθονες λεπτομέρειες, το ενδιαφέρον παρασκήνιο των προφητικών τεχνασμάτων, που θα ανατρέψουν τελικά τον ανυπάκουο βασιλιά Σαούλ.
Αμέσως μετά την κρυφή αυτή πράξη κατά του Σαούλ, η αφήγη¬σή μας παρουσιάζει έναν αόρατο κόσμο συνεργαζόμενων ενοχλητικών "πνευμάτων" για την επιδιωκόμενη ανατροπή του Σαούλ: «Και όταν το πνεύμα Κυρίου απέστη (έφυγε) από τον Σαούλ, πνεύμα πονηρόν παρά Κυρίου (!) έπνιγεν αυτόν, και είπαν (ερμηνεύοντας την κατάσταση) οι παίδες (οι αυλικοί) του Σαούλ: ιδού πνεύμα Κυρίου πονηρόν σε πνίγει (μασ. ταράτει)». (Ο΄) Α΄Βασ.16.14. ή (Μασ.) Α΄Σαμ.16.14.
Αυτή είναι η πρώτη φορά, που στην Βίβλο διαβάζουμε για «πνεύμα Κυρίου πονηρόν» προερχόμενο από τον ιδιο τον Γιαχβέ, που μπορεί να προκαλεί ασθένεια! Στον κατάλληλο λοιπόν χρόνο, τον Σαούλ άρχισαν να παρενοχλούν συγκεκριμένα επαναλαμβανόμενα σωματικά συμπτώματα! Μια ανεξήγητη πνιγηρότητα (ταραχή) βασάνιζε πλέον περιστασιακά τον βασιλιά.
Οι υπηρέτες του βασιλιά, (κρυφοί συνεργάτες του ιερατείου), που σύμφωνα με την πάγια συνταγή της ασθενοποιού μαγείας, ήταν και οι αφανείς υπεύθυνοι για την "πληγή" του βασιλιά, όχι μόνο ερμήνευσαν με σιγουριά τον τύπο και την προέλευση της δυσφορίας, αλλά συμβούλεψαν τον βασιλιά και τι ακριβώς πρέπει να κάνει: «ας αναζητήσουμε λοιπόν κύριέ μας, κάποιον άνδρα που να ξέρει να παίζει κινύρα, και όταν το κακό (Ο΄ πονηρόν) πνεύμα έρχεται πάνω σου, σταλμένο απ’ τον θεό, τότε ο μουσικός αυτός θα παίζει την άρπα (κινύρα) του και θα γίνεσαι καλά». (Β.Β.) Α΄Σαμ.16.15-16. (Ο΄) Α΄Βασ.16.23.
Με λίγα λόγια, κάποιοι αυλικοί, υποτακτικοί του ιερατείου, κρυφοί κομπάρσοι στο θέατρο της σωτηρίας, όχι μόνο καταμαγγάνευαν (νόθευαν-δηλητηρίαζαν) τα γεύματα ή τα ποτά του βασιλιά, προκαλώντας του παροδική δυσάρεστη δυσφορία, (δύσπνοια, πνιγηρότητα), αλλά γνώριζαν και... τις μουσικές προτιμήσεις του δαίμονα! Του έδωσαν λοιπόν την κατάλληλη συνταγή θεραπείας: το κακό πνεύμα, θα ησυχάζει μόνο με την σωστή μουσική και φυσικά το κατάλληλο τραγούδι!
Τώρα, γιατί ο δαίμονας θα ησύχαζε με κινύρα και τραγούδι και όχι με τύμπανα, αυλούς ή λιβάνια, πρέπει πιά να το έχετε ήδη καταλάβει... γιατί ακριβώς σ’ όλα αυτά ήταν καλός, ο εκλεκτός του ιερατείου και επόμενος ήρωας της Βίβλου... ο Δαυίδ! Ο βασιλιάς Σαούλ λοιπόν, συμφώνησε και διέταξε: «βρήτε μου άνδρα ορθώς ψάλλοντα και εισαγάγετε αυτόν προς εμέ». (Ο΄)Α Σαμ.16.17.
Η συνέχεια είναι γνωστή, αλλά και προβλέψιμη: «τότε απεκρίθη εις εκ των αυλικών αυτού (του Σαούλ) και είπε, εγώ είδον (εντελώς τυχαία εννοείται) τον υιόν του Ιεσσαί, ειδήμονα εις το παίζειν άνδρα συνετό, άνδρα πολεμιστή και σοφό στον λόγο, άνθρωπο ωραίο, που ο Κύριος είναι μετ’ αυτού». Μασ. Α΄Σαμ.16.18.
Εντελώς τυχαία και απολύτως συμπτωματικά, ο κατάλληλος ψάλτης-θεραπευτής για τον Σαούλ... ο μοναδικός ικανός διώκτης της βασιλικής ταραχής και πνιγηρότητας, δεν ήταν άλλος, απ’ τον κρυφά χρισμένο διεκδικητή του θρόνου, τον Δαυίδ! Έτσι ο νέος ευνοούμενος του κρυφού ιερατείου, ο χρισμένος (Μεσσίας) Δαυίδ, έπαιρνε πανηγυρικά το εισιτήριο εισόδου στην αυλή του ανυποψίαστου βασιλιά!
Το καθιερωμένο σωτηριακό σενάριο, με την μορφή της οργανωμένης συνωμοσίας, επαναλαμβάνεται πλέον και μέσα στους κόλπους του Ισραήλ! Το θέατρο της σωτηρίας, έστησε το ψευδο-ιαματικό του δίχτυ, γύρω απ’ τον πάσχοντα Σαούλ και ήταν έτοιμο να πραγματοποιήσει νέες, αξιοθαύμαστες πληγές και ιάσεις, που βεβαίως θα πληρωθούν με ευγνωμοσύνη, εύνοια και προνόμια απ’ τον ίδιο τον δικό τους παθόντα βασιλιά, που αγνοεί ότι εφεξής θα είναι αυτός το θύμα της ιερατικής πλεκτάνης!
Το κρυφό διευθυντικό ιερατείο, με την ίδια ακριβώς αδιαφορία που μπορούσε να γενοκτονεί τους φυλετικά αδελφούς Μαδιανίτες, με την ίδια ευκολία αποφασίζει να πληγώσει μυστικά και τον ίδιο τον βασιλιά του Ισραήλ Σαούλ! Απ’ την μια, με τους κρυφούς μηχανισμούς της μαγγανείας, ετοιμάζει δυσβάσταχτες ενοχλήσεις (πληγές) στον απερχόμενο ανεπιθύμητο βασιλιά, ενώ απ’ την άλλη, ο εκπαιδευμένος στις ιερατικές τέχνες νεαρός Δαυίδ, αναλαμβάνει τον ρόλο του λυτρωτή, (Μεσσία, Maschiah) για να δρέψει δάφνες και προνόμια!
Πληγές λοιπόν και ιάσεις σε αέναη επανάληψη, σταλμένες απ’ το ίδιο εξουσιαστικό κέντρο, στήνουν σταθερά ένα ενδιαφέρον εξουσιαστικό παρασκήνιο, για να δέσουν τις εξελίξεις στο άρμα των συμφερόντων και της θέλησης του κρυφού ιερατείου. «Ο Κύριος των πνευμάτων και εξουσιαστής των σωμάτων» το αδίστακτο κρυφό ιερατείο, σαν πραγματικός θεός, παρακολουθώντας αόρατος τις εξελίξεις, διασκεδάζει σπουδάζοντας την τέχνη της επέμβασης στην ιστορία, πάνω στο ίδιο του το έθνος και στην πλάτη του δικού του λαού και των ηγετών του!
Ακόμα και αν δούμε το περιστατικό απ’ την συνηθισμένη σκοπιά ενός πιστού θεολόγου, το πράγμα παραμένει εξαιρετικά μπερδεμένο. Δηλαδή, σύμφωνα με την παραδεκτή από τους πιστούς εκδοχή, αυτός που στέλνει το πονηρό πνεύμα για τιμωρία στον ανυπάκουο Σαούλ, είναι ο "θεός". Ο Δαυίδ όμως, κόντρα σ’ αυτήν την θεϊκή θέληση, ανακόπτει με το θεραπευτικό του τραγούδι την ίδια την θεϊκή τιμωρία! Παρ’ όλα αυτά, ο "θεός", όχι μόνο δεν ενοχλείται, αλλά απεναντίας, γίνεται φανερό ότι ο ίδιος αυτός "θεός", στέλνει το κακό πνεύμα στον Σαούλ, ακριβώς για να δώσει, υπόσταση στις ικανότητες του εξορκιστή πνευμάτων Δαυίδ! Πληγές και ιάσεις λοιπόν απ’ το ίδιο εξουσιαστικό κέντρο!
Και διερωτάται κανείς: αν όπως θέλει εδώ η αφήγηση, ο θεός δημιουργεί τις σωματικές πληγές, για να δώσει την ευκαιρία στον ευνοούμενό του, να αποκτήσει τον πολύτιμο τίτλο του θεραπευτή, τότε... τί στο καλό θα εμπόδιζε, οποιονδήποτε έξυπνο προφήτη και λάτρη του θεού των πληγών και των ιάσεων... να επαναλάβει το πανέξυπνο αυτό "θεϊκό" κόλπο; Ασφαλώς τίποτε!
Τελικά το πανέξυπνο κόλπο απέδωσε! Η απροσδόκητη αυτή πληγή της πνιγηρότητας, σταλμένη στον κατάλληλο άνθρωπο και στον κατάλληλο χρόνο, έδωσε στον Δαυίδ τον ευνοημένο του ιερατείου, την ασφαλέστερη αφορμή εισόδου στην βασιλική αυλή: «και απέστειλε ο Σαούλ μήνυμα προς (τον πατέρα του Δαυίδ) Ιεσσαί, λέγων, πέμψον μοι τον υιόν σου. Και έλαβε ο Ιεσσαί όνον φορτωμένον με άρτους και ασκόν οίνου και έπεμψε αυτά δια του Δαυίδ του υιού αυτού (δώρα) προς τον Σαούλ. Και αγάπησε ο Σαούλ αυτόν (τον Δαυίδ) σφόδρα και έγινε οπλοφόρος αυτού. Και απέστειλε ο Σαούλ προς τον Ιεσσαί λέγων, ας παραστέκεται παρακαλώ ο Δαυίδ έμπροσθέν μου, διότι εύρηκε χάριν εις τους οφθαλμούς μου. Και όποτε το παρά θεού πονηρόν πνεύμα ήτο επί τον Σαούλ, ελάμβανε την κιθάραν (Ο΄ κινύρα) ο Δαυίδ και έπαιζε και ανεκουφίζετο ο Σαούλ και ανεπαύετο και απεσύρετο απ’ αυτού το πονηρόν πνεύμα». Α΄Σαμ.16.19-23.
Αυτή είναι η πρώτη εμφάνισή του Δαυίδ στο βιβλικό κείμενο και προφανώς η πραγματική αφορμή της γνωριμίας του (επ)αοιδού-διώκτη κακών πνευμάτων Δαυίδ, με τον πάσχοντα από κακό πνεύμα Σαούλ.
Επινοημένο ψεύδος, η αναμέτρηση Δαυίδ και Γολιάθ!
Περιέργως όμως, όσα περιγράψαμε παραπάνω, δεν αποτελούν την μοναδική εκδοχή της γνωριμίας του Δαυίδ με τον Σαούλ! Στην άμεση βιβλική συνέχεια, υπάρχει μια δεύτερη αφήγηση γνωριμίας των δυο ανδρών, που δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με την προηγούμενη και που μας αναγκάζει να σκεφτούμε σοβαρά, με πόση αφέλεια, αιώνες τώρα, εκατομμύρια αναγνώστες της Βίβλου, προσπερνούν αβασάνιστα τα πλέον αντιφατικά βιβλικά δεδομένα.
Μετά την πρώτη αυτή περιγραφή της γνωριμίας, του όμορφου κιθαρωδού και τραγουδο-θεραπευτή (επαοιδού) Δαυίδ και του βασιλιά Σαούλ, το βιβλίο του Σαμουήλ, στην άμεση συνέχειά του, αναπάντεχα και ανεξήγητα... επανεισάγει το πρόσωπο του Δαυίδ στην αφήγησή του, αυτή τη φορά με έναν εντελώς διαφορετικό, σαφώς ηρωικότερο και άκρως κολακευτικότερο τρόπο!
Ο Δαυίδ, στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο, (Α΄Σαμ.17.1-58), παρουσιάζεται όχι πλέον, ως: «άνδρας πολεμικότατος και σοφός», αλλά ως ένα απλό παιδαρέλι! Ένα ποιμαινόπαιδο, που με εντολή του πατέρα του, φέρνει τρόφιμα στα μεγαλύτερα στρατευμένα αδέλφια του. Έτσι, εντελώς συμπτωματικά, φτάνει στο μέτωπο του πολέμου και παρευρίσκεται σε μια ταπεινωτική για την παράταξη των Εβραίων κατάσταση! Ένας γιγαντόσωμος Φιλισταίος, ο Γολιάθ, επί σαράντα και πλέον ημέρες, προκαλεί, σε μονομαχία τιμής, οποιονδήποτε ψυχωμένο Εβραίο για να κριθεί το μέλλον των δυο εμπόλεμων παρατάξεων σε μια μονομαχία ηρώων! Κανείς όμως δεν τολμούσε να βγει να τον αντιμετωπίσει!
Στην δεύτερη αυτή εισαγωγή του Δαυίδ στο βιβλικό κείμενο, ο Δαυίδ πλησιάζει τον βασιλιά Σαούλ, ζητώντας του την άδεια να απαντήσει αυτός, στην ατιμωτική αυτή πρόκληση! Ο Σαούλ, γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα της μονομαχίας αυτής, θα κρίνει και την έκβαση της μάχης, έχει φυσιολογικές αντιρρήσεις και αρνείται λέγοντας: «δεν δύνασαι να υπάγεις εναντίον του Φιλισταίου τούτου, διότι είσαι παιδίον, (Ο΄ παιδάριο ), αυτός δε (ο Γολιάθ) ανήρ πολεμιστής εκ νεότητος αυτού» Α.Σαμ.17.33.
Για να καμφθούν οι λογικές αντιρρήσεις του βασιλιά, η αφήγηση, βάζει στο στόμα του μικρού βοσκού Δαυίδ, ολοφάνερες υπερβολές: «Και είπε ο Δαυίδ προς τον Σαούλ, όταν ο δούλος σου έβοσκα τα πρόβατα του πατέρα μου, ήλθε λέων και άρκτος (ταυτόχρονα!) και ήρπασε πρόβατο εκ του ποιμνίου μου και εξήλθον κατόπιν και επάταξα αυτόν και ελευθέρωσα αυτό εκ του στόματός του και καθώς εσηκώθη εναντίον μου (ο λέων) ήρπασα αυτόν από της σιαγόνος (Ο΄ «φάρυγγος», δηλαδή απ’ τον λαιμό) και επάταξα και εθανάτωσα αυτόν. Επάταξε δε ο δούλος σου και τον λέοντα και την άρκτον» Α΄Σαμ.17.34-36.
Ο Σαούλ λοιπόν, για κάποιον ακατανόητο λόγο, αποδέχεται ως αληθινούς τους υπερβολικούς αυτούς ισχυρισμούς και πείθεται ότι μπροστά του δεν έχει ένα παιδάριο, που λέει ότι του κατέβει, αλλά έναν μικρόσωμο Ηρακλή! Ακολουθούν λοιπόν διάφορα "χαριτωμένα", που συμβαίνουν όταν προσπαθούν να του φορέσουν την υπερμεγέθη γι’ αυτόν στρατιωτική στολή του βασιλιά, στην οποία όμως μέσα, ο μικρόσωμος Δαυίδ ένιωσε άβολα: «και εζώσθη ο Δαυίδ την ρομφαίαν επάνωθεν της πανοπλίας και ηθέλησε να περπατήσει. Και είπεν ο Δαυίδ προς Σαούλ, δεν δύναμαι να περπατήσω με όλα τούτα, διότι δεν έχω δοκιμάσει. Και εξεδύθη αυτά ο Δαυίδ και έλαβε την ράβδον αυτού εν τη χειρί αυτού» Α΄Σαμ.17.39-40.
Τελικά, φορώντας ξανά τα ρούχα του βοσκού και κρατώντας μόνο την ποιμενική του ράβδο, (η αφήγηση δεν έχει αναφέρει ακόμα τίποτε για την περίφημη σφενδόνα του!) το παιδάριον Δαυίδ, κατεβαίνει με την άδεια του βασιλιά, να μονομαχήσει με τον γίγαντα Γολιάθ! Αντί όμως ο Δαυίδ, να χρησιμοποιήσει την υπερβολική του δύναμη, με την οποία υποτίθεται ότι σκότωσε ταυτόχρονα δυο ισχυρότατα θηρία... αυτός βγάζει απ’ τον ποιμενικό του σάκο την σφενδόνη του και καθ’ οδόν: «διάλεξε πέντε λίθους εκ του χειμάρρου και έθεσε αυτούς εις τον ποιμενικό του σάκο». Τελικά, κατά την αφήγηση πάντα, ο Δαυίδ με μια μοναδική βολή σφενδόνης, σκοτώνει από απόσταση τον σιδερόφρακτο γίγαντα και τον αποκεφαλίζει με το ίδιο του το σπαθί!
Η συνέχεια όμως είναι πραγματικά... εκρηκτικά αναπάντεχη!
Ο Σαούλ καταγοητευμένος απ’ την νίκη του Δαυίδ, ρωτά: «τίνος υιός είναι ο νέος τούτος; Και απεκρίθη ο αρχηγός του στρατεύματος. Μα τη ζωή σου βασιλιά μου, δεν εξεύρω. Και είπεν ο βασιλεύς ερώτησον συ, τίνος υιός είναι ο νεανίσκος ούτος... και έφεραν αυτόν ενώπιον του Σαούλ και ερώτησε αυτόν ο Σαούλ, τίνος υιός είσαι; Και απεκρίθη ο Δαυίδ, υιός είμαι του δούλου σου Ιεσσαί του Βιθλεεμίτου». Α΄Σαμ.17.55-57. (Ο΄)Α΄Βασ. 16.55-57.
Μα, για σταθείτε, μόλις στο προηγούμενο κεφάλαιο, ελάχιστα εδάφια πριν, δεν διαβάσαμε ότι ο Σαούλ γνώρισε τον Δαυίδ εξ αφορμής του πονηρού πνεύματος που τον βασάνιζε; Πώς γίνεται στην περίπτωση του Γολιάθ, που βρίσκεται στην άμεση συνέχεια της βιβλικής αφήγησης (κυριολεκτικά στο επόμενο κεφάλαιο), να μη γνωρίζει πλέον κανείς τον Δαυίδ; Είναι δυνατόν να γνωρίσεις έναν άνθρωπο με δυο τόσο χαρακτηριστικά διαφορετικούς τρόπους, χωρίς στον έναν να ψεύδεσαι; Ασφαλώς όχι!
Όπως καταλαβαίνετε, δεν κατασκευάζουμε αντιρρήσεις για την υποτιθέμενη άγια εγκυρότητα της Βίβλου, αυτές προκύπτουν μόνες τους, αποκαλύπτοντας την κραυγαλέα πλαστότητα των βιβλικών αφηγήσεών! Τα δεδομένα των ερωτήσεων μας, είναι όλα εκεί, γραμμένα με την πλέον ξεκάθαρη αντιφατικότητα, που θα περίμενε κανείς να τα βρει μόνο σε ένα φαύλο και εντελώς ανθρώπινο προχειρογράφημα!
Σαφέστερο λοιπόν δεν θα μπορούσε να γίνει! Μπροστά μας έχουμε δυο αντικρουόμενες αφηγήσεις γνωριμίας των δυο ανδρών, που με καμμία θεολογική αλχημεία δεν μπορεί να αληθεύουν αμφότερες ταυτόχρονα.
Επειδή λοιπόν δεν προκύπτει από πουθενά, ότι ολόκληρη η αυλή του Σαούλ, ξαφνικά τρελάθηκε ή έπαθε μαζική αμνησία, αλλά ούτε κι εμείς σκοπεύουμε να τρελαθούμε, για το χατίρι οποιασδήποτε "άγιας" ιουδαϊκής Βίβλου, επιμένουμε πως αναγκαστικά και οπωσδήποτε, πρέπει να διαλέξουμε ως αληθινή μια απ’ τις δυο περιγραφές.
Λοιπόν, μια και δεν έγινε τόσους αιώνες, διαλέξτε σήμερα εσείς, ποιά απ’ τις δυο θέλετε να είναι η πραγματική αφορμή της γνωριμίας του Δαυίδ με τον Σαούλ: το «πονηρό πνεύμα», ή ο Φιλισταίος «Γολιάθ»; Κάθε απόπειρα διατήρησης και των δυο αφηγήσεων ταυτόχρονα, είναι έργο αφελών απατεώνων, ή μωρόπιστων οπαδών θρησκείας!
Με μια μόνο ματιά λοιπόν καταλαβαίνουμε, ότι η ηρωική εκδοχή του γιγαντοκτόνου Δαυίδ, είναι πλαστή. Στον δόλιο κόσμο της Βίβλου, όπου τα όπλα της μαγείας αφθονούν και ο πραγματικός ηρωισμός σπανίζει, είναι φανερό πως η κατασκευασμένη εκδοχή, είναι αυτή του χειροδύναμου βοσκού, που σκοτώνει ταυτόχρονα λέοντα και αρκούδα και συμπληρώνει την μυθολογική προσωπογραφία του, με τον δόλιο φόνο ενός πάνοπλου γίγαντα!
Αλήθεια όμως, γιατί βρίσκουμε δυο διαφορετικές ιστορίες γνωριμίας του Δαυίδ με τον Σαούλ; Η απάντηση είναι απλή και εκπληκτική! Με βάση τους σαφείς, προγενέστερους της εποχής του Δαυίδ νόμους του Μωυσή, ο Δαυίδ ήταν μάγος, που έπρεπε να θανατωθεί! Η ιδιότητά του επαοιδού, ήταν θανάσιμη παράβαση: «και αν ανήρ γίνει επαοιδός, εξάπαντος θέλει με λίθους θανατωθεί» Λευιτικόν 20.27
Είναι λοιπόν ολοφάνερο, πως ολόκληρη η δεύτερη περιγραφή του σφενδονιστή Δαυίδ, κατασκευάστηκε πολύ αργότερα, όχι μόνο για να ταιριάζει στον κατοπινό θρυλικό βασιλιά του Ισραήλ, αλλά κυρίως για να αντικαταστήσει την πρώτη αφήγηση, που από κάποια ανεξήγητη αβλεψία των βιβλικών αντιγραφέων, απεκάλυπτε μια μυστική απαγορευμένη ιδιότητα του Δαυίδ, αυτή του μάγου-επαοιδού!
Η διαδικασία αντικατάστασης της μιας αφήγησης από την άλλη, για κάποιον λόγο δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί! Κάποια απροσδόκητη συγκυρία (προφανώς η ξαφνική μετάφραση των Ο΄ στα Ελληνικά) παγίδεψε δίπλα-δίπλα τις δυο αντικρουόμενες αφηγήσεις, πριν ο παραμυθένιος γιγαντοκτόνος Δαυίδ αντικαταστήσει οριστικά τον επαοιδό Δαυίδ και εξαφανίσει οριστικά την κατακριτέα, αλλά και άκρως ενδιαφέρουσα συμπεριφορά του μάγου-επαοιδού βασιλιά Δαυίδ! Και είναι ίσως αυτή η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πανέξυπνη συνταγή, κλοπής προνομιών δια της μαγγανείας, που έκανε τους αντιγραφείς να διστάσουν πριν πετάξουν οριστικά στην αφάνεια, την πρώτη απ’ τις δυο αυτές εκδοχές!
Φυσικά, κι εμείς με την σειρά μας, δεν θα χάσουμε την ευκαιρία να σχολιάσουμε την χιλιοπαινεμένη αυτή εικόνα του σφενδονιστή Δαυίδ. Στο συμπέρασμα της εξ ολοκλήρου παραμυθολογικής σύλληψης, βοηθάει επίσης και η ίδια η αφήγηση της γιγαντομαχίας του Δαυίδ, αφού ακόμα και στην πλέον επιπόλαιη κριτική, φαίνεται εξαιρετικά αυτοαναιρούμενη. Η πρόκληση σε μονομαχία, για την επίλυση των διεκδικήσεων και η συνολική περιγραφή παραπέμπει έντονα σε ομηρικό ύφος. Στις δεκάδες μάχες που περιγράφονται στην Βίβλο με τους Φιλισταίους, η πρόκληση αυτή, σε μονομαχία μεταξύ ηρώων, ουδέποτε επανεμφανίζεται!
Λίγο πριν από την υπόθεση του Γολιάθ, η Βίβλος περιγράφει μια συντριπτική νίκη του Σαούλ, με εξακόσιους μονάχα άοπλους Εβραίους στρατιώτες, (Α΄Σαμ.14.2) απέναντι σε μια φιλισταιική πανστρατιά: «τριάντα χιλιάδων αρμάτων, έξη χιλιάδων ιππέων και λαός (πεζοπόρων στρατιωτών) ως η άμμος της θαλάσσης». Α΄Σαμ.13.1-5. Τουλάχιστον οι 600 αυτοί στρατιώτες του Σαούλ, μόλις είχαν δει "τέρατα και σημεία", υπέρ του λαού τους... γιατί λοιπόν επί σαράντα ολόκληρες μέρες, κανείς δεν τολμούσε να αποδεχθεί την πρόκληση;
Στην μάχη (που προηγείται του επεισοδίου με τον Γολιάθ) με τις χείμαρο-μαγγανείες του Σαμουήλ... οι Φιλισταίοι "τρελάθηκαν" και "αλληλοσκοτώθηκαν". Στην ίδια αυτή μάχη, ο Ιωνάθαν, ο γιός του βασιλιά Σαούλ, ολομόναχος σκότωσε είκοσι πάνοπλους άνδρες! (Α΄Σαμ.14.14) Παρ’ όλα αυτά, ούτε κι αυτός ο υποτιθέμενος ήρωας των μαχών, επί σαράντα μέρες δεν τόλμησε να αποδεχθεί την μονομαχία με τον Γολιάθ!
Όλοι αυτοί οι σκληροτράχηλοι στρατιώτες... επί σαράντα μέρες ακούνε τον Γολιάθ να τους ταπεινώνει και να χλευάζει τον παντοδύναμο θεό τους! Κρίνουν όμως, ότι δεν θα ήταν φρόνιμο να διακινδυνεύσουν το μέλλον της χώρας τους σε μια άνιση μονομαχία με τον γίγαντα Γολιάθ!
Ξαφνικά όμως, όλα αυτά τα πολύ συνετά, ανατρέπονται και την κρίσιμη αυτή μονομαχία, που πρόκειται να σημάνει ζωή ή θάνατο για την παράταξή τους και υποτέλεια για ολόκληρο τον λαό τους... την αναθέτουν σε ένα ανεκπαίδευτο παιδαρέλι, που κανένας δεν γνωρίζει, που δεν μπορεί να κρατήσει όπλα, και ο κάθε έμπειρος στρατιωτικός θα μπορούσε δικαιολογημένα να υποθέσει, ότι είναι ένας τυχαίος νεαρός που καταφεύγει σε ολοφάνερες υπερβολές, με "ιστορίες για αρκούδες" και λιοντάρια που δήθεν σκότωσε ταυτόχρονα, προκειμένου να ικανοποιήσει την αρρωστημένη φιλοδοξία του, με κίνδυνο να παρασύρει σε υποδούλωση ολόκληρη την χώρα!
Θα πρέπει να υποθέσουμε λοιπόν, ότι το πραγματικό θαύμα της περίπτωσης, είναι η ανεξήγητη αφέλεια των στρατιωτικών συμβούλων του Σαούλ, που ξαφνικά, επέτρεψαν σε έναν άγνωστο μυθομανή νεαρό βοσκό, να πάρει το μέλλον της χώρας στα χέρια του, κατεβαίνοντας να μονομαχήσει με το φοβερό Γολιάθ, παίρνοντας μαζί του... μόνο το ποιμενικό ραβδί του! Πραγματικά, κατά την αφήγηση, κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει την ύπαρξη της σφενδόνης, ως το τελικό όπλο του Δαυίδ, πριν αυτός ξεκινήσει για την φανταστική αυτή μονομαχία!
Απ’ την άλλη, ο κατά τον ισχυρισμό του, χειροδύναμος Δαυίδ, συμπεριφέρεται δόλια χωρίς λόγο. Αντί να μονομαχήσει τίμια, στηριζόμενος στην απαράμιλλη θεόδοτη δύναμή του, την οποία μόλις περιέγραψε, αυτός λιθοβολεί τον αντίπαλό του από απόσταση, ακυρώνοντας όσα ο ίδιος είπε. Αν πάλι, η επιλογή του σφενδονισμού, στηρίχθηκε σε θεϊκή (προφητική) διαβεβαίωση, τότε... γιατί πήρε μαζί του πέντε και όχι έναν και μοναδικό λίθο;!
Ο ίδιος ο γίγαντας Γολιάθ είναι εντελώς παραμυθένιος!
Με ύψος «έξη πηχών και σπιθαμής», είναι ένα τρίμετρο, δυσκίνητο, μυθικό τέρας! Ένας σχεδόν ανάπηρος γίγαντας, με πρωτοφανή μάλιστα ακρομεγαλία. Μια διαπιστωμένη πάθηση γιγαντισμού, με τόσα πολλά και οδυνηρά συμπτώματα, που όχι μόνο δεν θα μπορούσε ποτέ να αναλάβει την τιμή μιας τόσο σημαντικής μονομαχίας, αλλά θα του ήταν απολύτως αδύνατον, να αποκτήσει και αυτήν ακόμα την ιδιότητα του στρατιώτη, αφού θα ήταν αδύνατον να ανταποκριθεί στις κοπιαστικές πορείες και την σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση!
Τα ίδια τα βιβλικά στοιχεία που έχουμε γι’ αυτόν, είναι σαφώς υπερβολικά, ακόμα και για το μέγεθος ενός γίγαντα. Μόνο ο θώρακάς του, κατά τον βιβλικό μυθιστοριογράφο ζύγιζε: «πέντε χιλιάδες σίκλους» (ένας σίκλος =14,25gr) δηλαδή 71 κιλά! Αν προσθέσει κανείς, το 600 σίκλων δόρυ του (8,5 κιλά) και ολόκληρο τον υπόλοιπο οπλισμό του, όπως περικεφαλαία, ξίφος, δεύτερο δόρυ, περικνημίδες κ.λ.π, η συνολική στρατιωτική εξάρτυση του γίγαντα, πρέπει να ξεπερνούσε τα εκατόν πενήντα κιλά! Ένα τέτοιο φορτίο, μόνο ένας γίγαντας με τετραπλάσιο βάρος θα μπορούσε να το κουβαλήσει! Ε, λοιπόν μόνο η Χαλδαιο-παραμυθική Βίβλος, θα απαιτούσε να δεχθούμε ως αληθινές τέτοιες εξωφρενικές τερατολογίες! Βέβαια στην κατεύθυνση της απατηλής αφήγησης, συνηγορούν και άλλοι ακόμα λόγοι.
Η ίδια η βιβλική αφήγηση, παραμένει μέχρι σήμερα, εμφανώς αμφισβητούμενη. Η τόσο ποιητική, έως επική αυτή νίκη του Δαυίδ επί του Γολιάθ, εικόνα που έγινε παγκοσμίως γνωστή και παροιμιώδης, αγνοείται επιδεικτικά απ’ το υπόλοιπο της Παλαιάς Διαθήκης! Το πλέον ενδεικτικό είναι, ότι ακόμα και ο ίδιος ο πολυγραφότατος Δαυίδ, στον οποίον αποδίδονται 150 θρησκευτικά ποιήματα, «ύμνοι, θρήνοι και ευχαριστιακά άσματα» (ψαλμοί), που είναι φορτωμένα με υπαινιγμούς επέμβασης του θεού στην ζωή και στην ιστορία του Δαυίδ, ποτέ και πουθενά δεν αναφέρουν ούτε μια φορά το όνομα Γολιάθ!
Απουσιάζει δε εντελώς από τους ύμνους του και η υποτιθέμενη παράτολμη μάχη του, ταυτόχρονα με δυο άγρια θηρία, λέοντα και αρκούδα, για να σώσει την ζωή ενός μοναδικού προβάτου!
Εξαίρεση στην πολυσήμαντη παρασιώπηση του ονόματος του Γολιάθ από την Βίβλο, αποτελεί μόνο το βιβλίο «Σοφία Σειράχ», που όμως κατά γενική ομολογία: «γράφτηκε επί αρχιερέως Σίμωνος υιού Ονίου, δηλαδή περί το 190 π.Χ.» και το μόνο που αυτό ολοφάνερα υπογραμμίζει είναι, ότι ο αυτός μύθος του Γολιάθ, δημιουργήθηκε εκείνη περίπου την εποχή, για να απαλλάξει τον Δαυίδ, τον βασιλικό προγονό του Ιησού, από την καυτή κατηγορία του μάγου-επαοιδού, ηρωοποιόντας και αναδεικνύοντάς τον, ως τον ενδοξότερο βασιλιά της Εβραϊκής ιστορίας.
Όμως, έστω και με καθυστέρηση αιώνων, ας διαγράψουμε επιτέλους την ολοφάνερα πλαστή αυτή βιβλική εικόνα του γιγαντοκτόνου Δαυίδ, διότι όπως όλα δείχνουν, η δήθεν πολυύμνητη αυτή νίκη του Δαυίδ επί του Γολιάθ... απλά ουδέποτε υπήρξε!
Ο Γολιάθ είναι ένα πρόχειρο αρχαίο θεολογικό καρτούν, που γεννήθηκε στην άκρη της πέννας των εξωραϊστών της Βίβλου! Ένα εβραϊκό κόμιξ (εκ του ελληνικού κωμικ-όν) για να καλύψει ένα βαρύ ελάττωμα (ή κρυφό προτέρημα) στο προφίλ του αγαπημένου βασιλιά Δαυίδ! Μόνο η χρόνια θρησκευτική αποχαύνωσή μας και η καθημερινά καλλιεργούμενη θεολογική παραμυθολαγνεία των πιστών, μπορούσε να καταπιεί για τόσους αιώνες, τόσα πολλά κακότεχνα και αυτοαναιρούμενα ψέματα.
Βέβαια μετά από τόσους αιώνες αδιατάρακτης παραμυθοφαγίας, πρέπει να παραδεχθούμε, ότι πολύ μεγαλύτεροι "γίγαντες" απ’ τον επινοηθέντα Γολιάθ, έπεσαν κυριολεκτικά "ξεροί" απ’ τα ψεύτικα λιθαράκια, που κατά καιρούς μας εκσφενδόνισε κατακούτελα, η φαντασία της εβραϊκής θεολογίας. Δυστυχώς ολόκληρη η γιγαντιαίων διαστάσεων πανανθρώπινη νοημοσύνη, απεδείχθη ένας τέτοιος διανοητικά ανήμπορος μωρογίγαντας, που με τον παραμικρό εντυπωσιασμό, γονατίζει μπροστά στις ασήμαντες θεολογικές πετριές, της δόλιας βιβλικής ευρηματικότητας!
Αν και η θλιβερή αυτή διαπίστωση, δεν φαίνεται πιά να διορθώνει σχεδόν τίποτε! Εντούτοις, έστω και με καθυστέρηση αιώνων, όσοι από μας αισθάνονται τον καπνό της θρησκευτικής απάτης να μας πνίγει, ας φωνάξουμε αγανακτισμένοι: «πάψτε πιά να επαναλαμβάνετε πειθήνια τα βιβλικά ψεύδη»... με την ελπίδα μέσα στον χυδαίο αυτόν παγκόσμιο πνευματικό θόρυβο, να ακουστεί η ασήμαντη αυτή απομυθοποιητική κραυγή μας... έστω από κάποιους πραγματικούς σοφούς του μέλλοντος.
