Abū Naṣr al-Fārābī (περ. 870–950), γνωστός στην αραβική φιλοσοφική παράδοση ως το "Δεύτερο Δάσκαλος" (al-mu'allim al-thānī) μετά Ο Αριστοτέλης, και ο Αλφαράμπιος/Αλφαράμπι στη λατινική δυτική παράδοση, είναι ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές στην ιστορία της ισλαμικής φιλοσοφίας. Αυτός έγραψε εκτενώς για τη λογική, τη φιλοσοφία της γλώσσας, τη μεταφυσική, φυσική φιλοσοφία, ηθική, πολιτική φιλοσοφία, φιλοσοφική ψυχολογία και επιστημολογία. Οι διδασκαλίες του είχαν μια ισχυρή αριστοτελική υπόβαθρο και ταυτόχρονα μια σημαντική νεοπλατωνική κλίση. Ένα από τα Ο μεγαλύτερος ισλαμιστής στοχαστής, ο Αβικέννας (πέθανε το 1037), παραδέχεται ρητά στην αυτοβιογραφία του το πνευματικό του χρέος προς τον al-Fārābī μέσω του οποίου μπόρεσε να κατανοήσει τη Μεταφυσική του Αριστοτέλης. Συνολικά, το al-Fārābī έγινε σημαντικό αναφορά εντός του ισλαμικού πνευματικού περιβάλλοντος ως πηγή και των δύο επιρροή και διαμάχη.
Η ακριβής χρονολόγηση των έργων του al-Fārābī είναι δύσκολο να καθοριστεί. Έγραψε πραγματείες αφιερωμένες στην εξήγηση του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, σχόλια και παραφράσεις του Τα έργα του Αριστοτέλη και άλλες πραγματείες όπου αναπτύσσει τα δικά του φιλοσοφική σκέψη που ενοποιεί τις μεταφυσικές και κοσμολογικές του απόψεις με την ψυχολογία του, ακόμα και με την πολιτική του φιλοσοφία. Οι απόψεις του σχετικά με ψυχολογικά και επιστημολογικά θέματα εμφανίζονται σε αρκετές θέσεις μέσα στις πραγματείες του. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να εξεταστεί αρκετά έργα όπου διευκρινίζει και ολοκληρώνει τις σκέψεις του για το υπόθεση. Οι αρχές των υπαρχόντων πραγμάτων, γνωστές και ως το πολιτικό καθεστώς (Kitāb al-siyāsa) al-madaniyya), και Οι αρχές και οι απόψεις του λαού της Ενάρετης Πόλης (Mabādi' ārā' ahl al-madīnah al-fāḍilah), είναι μερικά από τα Τα σημαντικότερα έργα του al-Fārābī με τα οποία ασχολείται ψυχολογικά θέματα όπως η φύση της ψυχής, η γνωστική της ικανότητες και το δόγμα της διάνοιας. Επιπλέον, υπάρχει μια άλλη σημαντική πραγματεία όπου ο al-Fārābī άμεσα ασχολείται με τη διανοητική ικανότητα, δηλαδή, Η πραγματεία για το Διάνοια (Risālah fi'l-'aql). Αυτό Το έργο δείχνει σημάδια της επιρροής της διδασκαλίας του Αριστοτέλη για το ψυχή και η ερμηνεία της από τον Αλέξανδρο τον Αφροδισία. Στην πραγματικότητα, ο Μ. Ο Geoffroy (2002: 191–231) υποστηρίζει ότι ο al-Fārābī μάλλον ποτέ δεν διάβασε μια πλήρη μετάφραση του Αριστοτέλη Περί την Ψυχή αλλά την γνώριζε μέσα από τις πραγματείες του Αλεξάνδρου, κυρίως το Περί Διάνοιας. Διευθύνσεις Al-Fārābī επιστημολογικά θέματα όπως η κατανόηση των επιστημονικών γνώση και η φύση της επίδειξης και της βεβαιότητας κυρίως στο Βιβλίο της Επίδειξης (Kitāb al-burhān) και το βιβλίο για τις συνθήκες βεβαιότητας (Kitāb Šara'iṭ al-yaqīn). Προκειμένου να καλυφθεί η ποικιλομορφία ψυχολογικών και επιστημολογικών θεμάτων σε al-Fārābī's works, αυτό το άρθρο χωρίζεται ως Εξής:
1. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
2. Η ψυχή και οι ικανότητές της
3. Η συνάφεια της ευφάνταστης ικανότητας
4. Δόγμα για τη διάνοια
5. Θεωρία της επιστημονικής γνώσης
1. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Σε ένα από τα πιο γνωστά εισαγωγικά έργα του, Απαρίθμηση του Επιστήμες (Iḥṣā' al-Ulūm), al-Fārābī (ES: 87) εξηγεί ότι το όγδοο μέρος του Η επιστήμη της φυσικής είναι αφιερωμένη σε ό, τι είναι κοινό στα διάφορα είδη των ζώων, δηλαδή της ψυχής, και μελετάται στο βιβλίο των ζώων του Αριστοτέλη και στο Περί ψυχής. Ο Al-Fārābī περιγράφει την ψυχή όπως έκανε ο Αριστοτέλης στο On η Ψυχή 2.1, 412a19, δηλαδή, ως μορφή ή πραγμάτωση (ἐντελέχεια / antalāshiyā ή at-tamām) ενός φυσικού οργανικό σώμα που δυνητικά έχει ζωή.[1] Τα ζωντανά όντα έχουν διαφορετικές ικανότητες: το θρεπτικό, ευαίσθητο, ορεκτικές και ορθολογικές ικανότητες. Η παρουσία αυτών των ικανοτήτων Στα έμβια όντα οφείλεται στα διαφορετικά είδη ψυχής. Η προέλευση του Αυτές οι ψυχές και οι ικανότητές τους εξηγούνται από al-Fārābī από μια μεταφυσική, κοσμολογική και βιολογική προοπτική.
Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η φιλοσοφία του al-Fārābī, συμπεριλαμβανομένων Οι ψυχολογικές και επιστημολογικές απόψεις του, πρέπει να γίνουν κατανοητές στο φως της οντολογικής και κοσμολογικής κοσμοθεωρίας του, ένα θέμα που έχει αποτέλεσε πηγή σημαντικών συζητήσεων. Στο The Political Regime and The Virtuous City, ο al-Fārābī παρέχει μια Μεταφυσική και οντολογική εξήγηση της δομής του σύμπαν, συνδυάζοντας τον νεοπλατωνικό εκπορευτισμό και τις αριστοτελικές απόψεις για τις ουράνιες σφαίρες (M. Mahdi 2001: 6–11; 121–124). Άλλοι υποστήριξαν ότι η αφήγηση του al-Fārābī σχετικά με αυτά τα θέματα και στις δύο πραγματείες δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη κυριολεκτικά, αλλά ως πολιτική μεταφορά του είδους των καθεστώτων που μπορούν να συλληφθεί στην πολιτική φιλοσοφία. Αντιθέτως, οι P. Vallat και D. Ο Janos απέρριψε αυτή την άποψη και το απέδειξε αυτό κάθε άλλο παρά απλό ρητορική στρατηγική, η κοσμολογία του al-Fārābī αποτελεί το θεμέλιο της πολιτικής του σκέψης. Αν και αυτά Διαφορετικές προσεγγίσεις έχουν παρακινήσει αμφιλεγόμενες ερμηνείες του Η φιλοσοφία του al-Fārābī, αυτό το άρθρο συμφωνεί με η ερμηνεία του Vallat (2004: 85-128) και του Janos (2012: 38–43). Για να πάρουμε την κοσμολογία του al-Fārābī ως Η αληθινή συνιστώσα της φιλοσοφίας του έχει σοβαρές επιπτώσεις για την Κατανόηση της φιλοσοφικής ψυχολογίας του: Η αντίληψη του al-Fārābī για την ψυχή και τη διάνοια δεν μπορεί να γίνει κατανοητός χωρίς να ληφθεί υπόψη η κοσμολογική του υπόδειγμα. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται σαφές ότι η ψυχολογία και η κοσμολογία του μαζί παρακινούν την πολιτική του φιλοσοφία.
Όπως έχει δείξει σε βάθος ο Δ. Ιανός (2010: 19–44), Η κοσμολογία του al-Fārābī βασίζεται στον Πρόκλο Arabus (κυρίως το Maḥd al-khayr [Στοιχεία του Θεολογία]), όψιμοι αρχαίοι σχολιαστές όπως ο Αλέξανδρος, Simplicius, Themistius, και γενικά από τη Νεοπλατωνική Arabica, συμπεριλαμβανομένου του Plotinus Arabus (Janos 2012: 4–6; 11–37; D'Ancona 2014). Τόσο η πολιτική Το Καθεστώς και η Ενάρετη Πόλη είναι βασικές πηγές για το ανακατασκευή της κοσμολογίας του al-Fārābī, η οποία αποτελείται από ένα ιεραρχικό εκπορευόμενο μοντέλο που αποτελείται από έξι αρχές: (1) η Πρώτη Υπαρκτή ή Πρώτη Αιτία, (2) η δεύτερη διάνοιες, (3) η ενεργός (ή παράγοντας) διάνοια, (4) η ψυχή, (5) μορφή, και (6) ύλη (al-Fārābī KS: 31; ΠΡ: 29). Ο Η Πρώτη Αιτία είναι μία και μοναδική, αποκλείοντας κάθε πολλαπλότητα, ενώ Όλες οι άλλες αρχές είναι πολλαπλές. Οι τρεις πρώτες αρχές δεν είναι σώματα, ούτε βρίσκονται σε σώμα· είναι άυλες και διακριτές, ενώ Οι τρεις τελευταίες αρχές δεν είναι σώματα, αλλά συνδέονται με το Όργανα. Παρατηρήστε ότι η ψυχή είναι μία από τις αρχές που θα είναι προέρχεται από την εκπορευόμενη διαδικασία και περιγράφεται ως Αρχή που δεν είναι σώμα από μόνο του, αλλά είναι μέσα σε σώμα. Ο Al-Fārābī εξηγεί ότι το σύμπαν περιέχει έξι είδη του σώματος. Κατά φθίνουσα σειρά τελειότητας, υπάρχουν: (1) ουράνια σώματα, (2) λογικά ζώα, (3) μη ορθολογικά ζώα, (4) φυτά, (5) ορυκτά, και (6) τα τέσσερα στοιχεία (al-Fārābī KS: 31; ΠΡ: 29).
Σύμφωνα με τη διαδικασία εκπόρευσης (fayḍ) που περιγράφεται από al-Fārābī, η ύπαρξη κάθε όντος προέρχεται από το Πρώτο Υπαρκτό (mawjūd al-awwal), το οποίο είναι τέλειο, αιώνια, αιώνια, αναίτια, χωρίς ύλη και χωρίς μορφή, με κανένας σκοπός ή στόχος εξωτερικός προς τον εαυτό του, χωρίς σύντροφο ή αντίθετο, και αδιαίρετο (al-Fārābī VC: 56–89). Το πρώτο Το υπάρχον διακρίνεται από όλα τα άλλα όντα λόγω της ενότητάς του, που είναι η ουσία του. Αυτή η περιγραφή φαίνεται πολύ κοντά στο Νεοπλατωνική αντίληψη του Ενός, αλλά δεν είναι ακριβώς η ίδια. Αντιθέτως, ο Al-Fārābī υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι η Το υπάρχον δεν είναι στην ύλη και δεν έχει ύλη, θα έπρεπε να είναι πραγματικό διάνοια («aql bi'l fi'l»). Το πρώτο Το υπάρχον είναι επίσης κατανοητό (ma'qūl) μέσω του ουσία, και η ταυτότητά της συνίσταται στο να είναι ταυτόχρονα η πράξη, το υποκείμενο και το αντικείμενο της δικής του διάνοιας (al-Fārābī VC: 70–71). Αυτή η περιγραφή βασίζεται σχετικά με τον χαρακτηρισμό του Αριστοτέλη για τον ασυγκίνητο κινητήριο μοχλό στη Μεταφυσική Λάμδα ως σκέψη σκέψης.
Κάθε ύπαρξη γεννιέται, σύμφωνα με τον al-Fārābī, από το πρώτο υπαρκτό. Αυτό συμβαίνει μέσω ενός είδους επέκτασης ή εκπόρευση μέσω της οποίας το Πρώτο Υπαρκτό δίνει αναγκαστικά ύπαρξη σε κάθε ον στο σύμπαν. Ωστόσο, αυτό δεν συνεπάγεται καμία προσθήκη στη δική του τελειότητα. Στην αρχική εκπόρευση, από την Πρώτη Υπαρκτά προχωρούν οι δεύτερες διάνοιες. Αυτές οι διάνοιες οι ίδιες, μέσα από την αντίληψη του εαυτού τους και του Πρώτου Υπάρξοντος, είναι μέσα Γυρίστε την αιτία των ουράνιων σωμάτων. Στο Πολιτικό Το καθεστώς al-Fārābī αναφέρει ότι ο αριθμός των Οι δεύτερες διάνοιες ή οι δεύτερες αιτίες είναι ταυτόσημες με τον αριθμό των ουράνιες σφαίρες από τον υψηλότερο, τον πρώτο ουρανό, μέχρι τον τελευταίο, δηλαδή, η σφαίρα του φεγγαριού (al-Fārābī KS: 32; ΔΤ: 29). Στην Ενάρετη Πόλη απαριθμεί ρητά εννέα σφαίρες που αρχίζουν με τον πρώτο ουρανό και στη συνέχεια τα σταθερά αστέρια, Κρόνος, Δίας, Άρης, ήλιος, Αφροδίτη, Ερμής και φεγγάρι (al-Fārābī VC: 100–105). Υπάρχει ένα δέκατο διάνοια, δηλαδή η ενεργός διάνοια («aql al-fa» ''āl), του οποίου η δραστηριότητα είναι πολύ σημαντική κυρίως Για δύο λόγους: (1) αυτή η διάνοια κυβερνά μαζί με το ουράνιες σφαίρες τον υποσελήνιο κόσμο, και εμπλέκεται ακόμη και στο διαδικασίες παραγωγής και διαφθοράς (al-Fārābī LI: 29–30; ΟΙ: 75);[2] 2) Επιπλέον, όπως θα εκτεθεί στο τέταρτο τμήμα, η παρούσα Η διάνοια παρέχει επίσης τις πρώτες αρχές κατανόησης μέσω ποια ανθρώπινα όντα μπορούν να επιτύχουν την ευτυχία (al-Fārābī VC: 204–205).
Μέχρι στιγμής έχουμε εξηγήσει τις τρεις πρώτες αρχές στο Το εκπορευόμενο μοντέλο του al-Fārābī (η Πρώτη Αιτία, η δεύτερη διάνοια και η ενεργός διάνοια). Τα άλλα τρία Οι αρχές (η ψυχή, η ύλη και η μορφή) έχουν κοινό τους σύνδεση με τα διάφορα σώματα που αποτελούν το σύμπαν. Στο βιβλίο του The Political Regime, ο al-Fārābī εξηγεί τα εξής: Αρχές που ακολουθούν μια συγκεκριμένη σειρά: πρώτα η ψυχή, μετά η ύλη, και τέλος η μορφή. στην Ενάρετη Πόλη, ωστόσο, Πρώτα εξηγεί τι είναι η ύλη και η μορφή και στη συνέχεια δίνει ένα Ακριβής περιγραφή της ψυχής και των ικανοτήτων της (al-Fārābī VC: 134–163). Αυτή η τελευταία προσέγγιση είναι σαφέστερη για δύο βασικούς λόγους: (1) τη μακρά εξήγηση ότι Το al-Fārābī προβλέπει σχετικά με την προέλευση της ύλης από η πιο ατελής, δηλαδή η πρωταρχική ύλη, στην πιο εξαιρετική, δηλαδή, ορθολογικά ζώα, θέτει ένα ακριβές πλαίσιο για την κατανόηση της λογικής ανθρώπινης ψυχής. 2) Η επεξήγηση Όσον αφορά τη σχέση μεταξύ ύλης και μορφής μας δίνει μια καλύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ σώματος και ψυχής. Η ύλη είναι η υπόστρωμα της μορφής και, ως εκ τούτου, η μορφή δεν έχει επιβίωση από μόνη της, δεδομένου ότι χρειάζεται ύλη. Ωστόσο, η ύλη υπάρχει μόνο λόγω τη μορφή (al-Fārābī VC: 108–109).
Όσον αφορά την προέλευση και τη σύνθεση της ύλης, Ο al-Fārābī εξηγεί ότι η κυκλική κίνηση του Οι ουράνιες σφαίρες παράγουν πρωταρχική ύλη (al-Madda al-ūlā), η οποία είναι κοινή σε όλα τα σώματα στο υποσελήνιο κόσμος. Τα τέσσερα στοιχεία προέρχονται από την πρώτη ύλη και, όταν αυτά Τα στοιχεία συνδυάζονται και αναμειγνύονται με διαφορετικούς τρόπους και υφίστανται την επιρροή Από τα ουράνια σώματα, δημιουργούν πολλά είδη σωμάτων: ορυκτά, φυτά, μη ορθολογικά ζώα και ορθολογικά ζώα (al-Fārābī VC: 112–115).[3] Δεδομένου ότι η ύλη είναι το υπόστρωμα της μορφής, οι διάφορες μορφές εμφανίζονται όταν λαμβάνει χώρα ο συνδυασμός των στοιχείων, δημιουργώντας σε διαφορετικά είδη σωμάτων. Καθώς υπάρχουν διαφορετικά είδη σωμάτων, Υπάρχουν επίσης διάφορα είδη μορφών, μερικά από αυτά χαμηλότερα τελειότητα, όπως η μορφή ορυκτών ή φυτών, και άλλα περισσότερα τέλεια, ως μορφή λογικών ζώων. Αυτή η τελειότητα δίνεται από Οι ικανότητες που έχει κάθε σώμα σύμφωνα με τη φυσική του διάθεση: ενώ τα φυτά έχουν βασικές ικανότητες όπως η διατροφή ή η αναπαραγωγή, Τα ορθολογικά ζώα έχουν μια ανώτερη ικανότητα, τη διάνοια, η οποία επιτρέπει ανθρώπινα όντα για να αποκτήσουν κατανοητά στην πράξη.
Στο Πολιτικό Καθεστώς ο al-Fārābī ασχολείται με: τη σχέση μεταξύ ύλης και μορφής, και εξηγεί ότι η μορφή είναι η Πραγμάτωση της ύλης με την έννοια ότι η μορφή είναι πιο εξαιρετική από υπόθεση; Ωστόσο, η ύλη είναι το υπόστρωμα της μορφής και χωρίς ύλη δεν υπάρχει μορφή (al-Fārābī KS: 39; ΠΡ: 36). Όπως μπορεί να είναι Ο al-Fārābī είναι οπαδός του Αριστοτελικού υλομορφισμός. Αυτό σχετίζεται με την κατανόησή του για την ψυχή ως μορφή ή πραγμάτωση του σώματος και έτσι φθαρτό με το σώμα. Για τον al-Fārābī, όπως και για τον Αριστοτέλη, η ψυχή είναι υπεύθυνος για τις ικανότητες ή τις λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος. Όταν αναφερόμενος στην ανθρώπινη ψυχή, ο al-Fārābī υποστηρίζει ότι η Το ορθολογικό μέρος μπορεί να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό τελειότητα που δεν έχει πλέον ανάγκη από το σώμα, και μπορεί να έρθει πολύ κοντά στην επίτευξη της κατάστασης ενός ξεχωριστού όντος (al-Fārābī KS: 42; ΠΡ: 38). Με άλλα λόγια, η Το λογικό μέρος είναι σε θέση να διαχωριστεί από το άλλο του Ικανότητες – ευαίσθητες, ορεκτικές και ευφάνταστες – προκειμένου να επιτύχει την τελειότητα μεταμορφώνοντας τον εαυτό του σε αιώνιο άφθαρτη διάνοια. Όπως φαίνεται, al-Fārābī αποδίδει μια περιγραφή της προέλευσης της ψυχής και των ικανοτήτων της με μέσα μιας μάλλον πολύπλοκης οντολογικής και κοσμολογικής διαδικασίας, μέσω της οποίας η ανθρώπινη ψυχή επιτυγχάνει προοδευτικά μεγαλύτερη τελειότητα. Ωστόσο, πριν εξηγήσω σε τι συνίσταται αυτή η τελειότητα, εγώ θα συζητήσει την κατανόηση του al-Fārābī για το ικανότητες της ψυχής και τη λειτουργία τους.
2. Η ψυχή και οι ικανότητές της
Στην Ενάρετη Πόλη ο al-Fārābī αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στις ικανότητες της ανθρώπινης ψυχής, από τις πιο βασικές και το χαμηλότερο, δηλαδή τη διατροφή, στο τελειότερο και υψηλότερο, ότι είναι, η ορθολογική ή διανοητική ικανότητα (al-Fārābī VC: 164–175). Η διατροφή μοιράζεται μεταξύ φυτών, ζώων και ανθρώπων Όντα; Στη συνέχεια υπάρχει μια ομάδα ικανοτήτων, οι εξωτερικές αισθήσεις (αφή, γεύση, όσφρηση, ακοή και όραση). Ζώα και άνθρωπος Μοιραστείτε αυτές τις αισθήσεις. Μαζί με αυτές τις ευαίσθητες ικανότητες υπάρχει επίσης Η ορεκτική ικανότητα μέσω της οποίας οι άνθρωποι και τα ζώα βιώνουν επιθυμία ή αποστροφή προς τα αντικείμενα που αντιλαμβάνονται μέσω του Αισθήσεις. Στη συνέχεια, προχωρώντας με τις εσωτερικές αισθήσεις, υπάρχει το ευφάνταστη ικανότητα της οποίας η λειτουργία είναι να διατηρεί το λογικό εντυπώσεις όταν αυτές δεν είναι πλέον παρούσες στις εξωτερικές αισθήσεις. Αυτή η σχολή έχει επίσης την ικανότητα να συνδυάζει λογικές με το καθένα άλλα, για να τα συνδέσετε και να τα αποσυνδέσετε σε διαφορετικές συνθέσεις και διαιρέσεις, μερικές από αυτές είναι ψευδείς και μερικές αληθινές (al-Fārābī VC: 168–169). Η ευφάνταστη σχολή συνδέεται επίσης με την ορεκτική ικανότητα, δεδομένου ότι είναι δυνατόν να επιθυμούν ευφάνταστες αναπαραστάσεις. Ο ρόλος αυτής της ικανότητας στον άνθρωπο Η γνωστική λειτουργία είναι ιδιαίτερα σημαντική και δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο την επόμενη ενότητα. Τελευταίο και υψηλότερο στο al-Fārābī Ο λογαριασμός είναι η ορθολογική ή διανοητική ικανότητα («AQL»).
Ο Al-Fārābī δίνει μια πλήρη εξήγηση για τον τρόπο εισόδου που όλες οι ικανότητες της ψυχής συνεργάζονται. Κάθε σχολή έχει ένα κυβερνών όργανο και άλλοι που είναι βοηθητικοί και υφιστάμενοι (al-Fārābī VC: 174–187). Θεωρεί ότι η απόφαση όργανο στο ανθρώπινο σώμα είναι η καρδιά. Ο εγκέφαλος είναι μια δευτερεύουσα απόφαση όργανο υποταγμένο στην καρδιά. Ωστόσο, όλα τα άλλα όργανα και Τα άκρα υποτάσσονται στον εγκέφαλο. Η καρδιά κυβερνά κάθε σχολή μέσω υποδεέστερων οργάνων και άκρων. Έτσι, το κυρίαρχο όργανο του Η διατροφή είναι η καρδιά και οι υφιστάμενοι είναι τα άλλα όργανα που παρεμβαίνουν στη διαδικασία της διατροφής, δηλαδή στο στομάχι, το ήπαρ, σπλήνα, κλπ. Η ικανότητα της αίσθησης εξηγείται ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο: η καρδιά κυβερνά την αίσθηση και την Οι υφιστάμενοι ή βοηθητικοί είναι οι πέντε αισθήσεις των οποίων η λειτουργία είναι να συλλάβετε λογικούς. Η ευφάνταστη ικανότητα βρίσκεται στην καρδιά και δεν έχει βοηθητικά μέσα κατανεμημένα σε άλλα όργανα, αλλά ελέγχει αυτό που παρέχεται από τις πέντε αισθήσεις. Σύμφωνα με al-Fārābī, η ευφάνταστη ικανότητα είναι σε θέση να διαχωρίσει και συνδέστε αυτό που παρέχεται από τις πέντε αισθήσεις με διαφορετικούς τρόπους, μερικές φορές επιτυγχάνοντας μια εικόνα σε συμφωνία με αυτό που έχει υπάρξει αντιλήφθηκε, μερικές φορές κάτι διαφορετικό (al-Fārābī VC: 168–169). Όσον αφορά την ορθολογική ικανότητα, Ο al-Fārābī εξηγεί ότι βρίσκεται επίσης στην καρδιά και δεν έχει ούτε βοηθητικούς ούτε υφισταμένους, αλλά κυβερνά τον άλλο ικανότητες, δηλαδή η ευφάνταστη, η ευαίσθητη και η θρεπτική (al-Fārābī VC: 169–171).
Η ορεκτική ικανότητα κάνει τη βούληση (irāda) να προκύψει μία φορά Οι ευαίσθητες, οι ευφάνταστες ή οι ορθολογικές ικανότητες έχουν Κατάλαβε κάτι. Όρεξη, σύμφωνα με al-Fārābī, μπορεί να είναι προς την κατεύθυνση της γνώσης ή να κάνει κάτι, είτε με ολόκληρο το σώμα είτε με κάποιο άκρο ή όργανο. Οι επικουρικοί Και οι υφιστάμενοι αυτής της ικανότητας είναι, επομένως, όλα τα όργανα εμπλέκονται στην κίνηση του σώματος. Με άλλα λόγια, τα άκρα, τα νεύρα, και οι μύες που απλώνονται σε όλο το σώμα χρησιμεύουν ως όργανα και υφιστάμενοι της ορεκτικής σχολής (al-Fārābī VC: 170–171).
Παρατηρήστε ότι ο al-Fārābī ακολουθεί τον Αριστοτέλη σύμφωνα με στον οποίο η καρδιά είναι το κέντρο του βιολογικού και ακόμη και αντιληπτικού ικανότητες ζώων και ανθρώπων. Η καρδιά είναι σχετική επειδή Είναι η πηγή της έμφυτης θερμότητας ή το ζωτικό έμφυτο πνεύμα, το οποίο εξαπλώνεται μέσω των αιμοφόρων αγγείων διατηρώντας και διατηρώντας όλα τα μέρη του σώματος. Το δεύτερο κύριο όργανο, ο εγκέφαλος, ρυθμίζει την θερμότητα που διαχέεται από την καρδιά (al-Fārābī VC: 176–177). Αυτή η έμφυτη θερμότητα είναι η αρχή της ζωής. Αυτό Η βιολογική αφήγηση βοηθά να εξηγηθεί η προέλευση και η φύση της ψυχής. Μέσα το προηγούμενο τμήμα εξήγησα του al-Fārābī κατανόηση της προέλευσης και της σύνθεσης της ύλης και της σχέσης της στη φόρμα. Όταν γίνεται ειδική αναφορά στη συμμόρφωση του το ανθρώπινο σώμα και η προέλευση της λογικής ψυχής, Ο al-Fārābī θεωρεί ότι η συμμόρφωση αυτού του είδους το σώμα με το αντίστοιχο σύνολο ικανοτήτων του είναι δυνατό μόνο όταν το Η θερμότητα της καρδιάς φτάνει σε μια ορισμένη θερμοκρασία.
Ακολουθώντας τον Αριστοτέλη, ο al-Fārābī εξηγεί το ρόλο του αναπαραγωγική ικανότητα (al-Fārābī VC: 186–197) στο Η προέλευση του σώματος και της ψυχής. Θεωρεί ότι το θηλυκό προετοιμάζει το θέμα ενώ το αρσενικό προετοιμάζει τη φόρμα. Για άλλη μια φορά, επιμένει την κεντρικότητα της καρδιάς, η οποία παρέχει την ύλη των ζωντανών Όντας μέσα από τη μήτρα και τη μορφή μέσω του οργάνου που παράγει το σπέρμα. Το σπέρμα, μόλις εισέλθει στη μήτρα, βρίσκει μέσα της το αίμα που είχε προηγουμένως παρασκευαστεί από τη μήτρα για να λαμβάνουν την ανθρώπινη μορφή που περιέχεται στο σπέρμα. Το σπέρμα με τη σειρά του προικίζει αυτό το αίμα με μια ικανότητα που επιτρέπει στο αίμα να κινείται και Ξεκινήστε να σχηματίζετε τα διάφορα όργανα που αποτελούν το ανθρώπινο σώμα. Έτσι Το αίμα από τη μήτρα χρησιμεύει ως η ύλη που δέχεται τον άνθρωπο μορφή που περιέχεται στο σπέρμα, δηλαδή ότι το σπέρμα χρησιμεύει ως την πυτιά με την οποία πήζει το γάλα. Ακριβώς όπως η πυτιά είναι αυτή από αρετή της οποίας το φρέσκο γάλα πήζει, ενώ δεν αποτελεί μέρος του πηγμένο γάλα ούτε της ύλης του, έτσι συμβαίνει με το σπέρμα, το οποίο είναι δεν αποτελεί μέρος του φραγμένου αίματος ή της ύλης του. Ως εκ τούτου, το έμβρυο είναι έχει συσταθεί κατά τον ίδιο τρόπο που το νωπό γάλα πήζει από τη δράση της αρχής πήξης, δηλαδή της πυτιάς.
Όταν το αίμα στη μήτρα λαμβάνει τη μορφή από το σπέρμα, το πρώτο πράγμα που προκύπτει είναι ακριβώς η καρδιά (al-Fārābī VC: 186–187). Τα άλλα όργανα του σώματος αναδύονται μόνο όταν τα υπόλοιπα των σχολών, αρχίζοντας από τη θρεπτική σχολή, είναι παρούσες σε την καρδιά. Τα αναπτυσσόμενα όργανα περιλαμβάνουν εκείνα που είναι προικισμένα με συγκεκριμένα γυναικείες ή αρσενικές αναπαραγωγικές ικανότητες. Ως εκ τούτου, αρσενικό και Τα θηλυκά άτομα μοιράζονται όλα τα όργανα εκτός από εκείνα με αναπαραγωγική λειτουργίες και, ομοίως, και οι δύο μοιράζονται όλες τις ικανότητες της ψυχής, Δηλαδή, οι ευαίσθητες, οι ευφάνταστες και οι ορθολογικές ικανότητες (al-Fārābī VC: 196–197).
Όλη αυτή η λεπτομερής βιολογική συζήτηση βοηθά στην εξήγηση της εμφάνισης των αντιληπτικών ικανοτήτων στα ζώα και τους ανθρώπους. Και οι δύο έχουν αίσθηση, ώστε να μπορούν να λαμβάνουν τις εντυπώσεις που παράγονται από εξωτερικά αντικείμενα και, μέσω της ευφάνταστης ικανότητας, μπορούν να διατηρήσουν αισθησίες, ενώ δεν είναι πλέον σε επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Τα ζώα είναι σε θέση να αντιδράσουν στον εξωτερικό κόσμο επειδή διαθέτουν αίσθηση και φαντασία, ώστε να μπορούν να βιώσουν ευχαρίστηση και πόνο, ή να εντοπίζουν εκείνες τις καταστάσεις που είναι επιβλαβείς ή επικίνδυνες για αυτούς. Μέσα Η περίπτωση των ανθρώπων, εκτός από την ευφάνταστη ικανότητα, το Η ορθολογική ικανότητα είναι απαραίτητη για τη γνώση: η ανθρώπινη νόηση είναι χαρακτηρίζεται όχι από την απλή επίτευξη αισθητών μορφών, αλλά, μάλλον, με την επίτευξη κατανοητών. Επιπλέον, είναι το ικανότητα μέσω της οποίας τα ανθρώπινα όντα επιτυγχάνουν τις επιστήμες και τις τέχνες, και μέσω των οποίων είναι σε θέση να διακρίνουν μεταξύ καλών συνηθειών και καλές πράξεις από εκείνες που είναι κακές. Με αυτή την ικανότητα οι άνθρωποι είναι σε θέση να: Σκεφτείτε αν κάτι πρέπει να γίνει και μπορούν να αναγνωρίσουν τι είναι χρήσιμο, ευχάριστο και επιβλαβές (al-Fārābī VC: 165).
Η ορθολογική ικανότητα είναι τόσο θεωρητική όσο και πρακτική (al-Fārābī KS: 32–33; ΔΤ: 29–31). Στο θεωρητική πτυχή, η ορθολογική ικανότητα επιτρέπει στους ανθρώπους να επιτύχουν το γνώση των πραγμάτων που είναι με κάποιο τρόπο και δεν μπορούν να είναι διαφορετικά. Δηλαδή, οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να ενεργήσουν πάνω τους ή να τους αλλάξουν. Για Παράδειγμα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε το γεγονός ότι το τρία είναι περίεργο αριθμός και τέσσερις άρτιος αριθμός (al-Fārābī SA: §7, 15–16). Αντίθετα, στην πρακτική του πλευρά, η ορθολογική Η σχολή ασχολείται με εκείνα τα πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να ενεργήσουν και να αλλάξουν. Σε αυτό το πρακτική διάσταση, η ορθολογική ικανότητα περιλαμβάνει δεξιότητες και υπολογισμός. Οι δεξιότητες αναφέρονται στις αποκτηθείσες ικανότητες για εξάσκηση δραστηριότητες όπως ξυλουργική, γεωργία, ιατρική ή ιστιοπλοΐα, ενώ Ο υπολογισμός σχετίζεται με εκείνες τις καταστάσεις όπου πρέπει να συζητήσουμε για κάτι που θέλουμε να κάνουμε, όταν θέλουμε να το κάνουμε, είτε είναι είναι δυνατόν να γίνει και, ει δυνατόν, πώς πρέπει να γίνει (al-Fārābī VC: 208–209; SA: §7, 15–16).
Όπως μπορεί να φανεί, η ορθολογική ικανότητα είναι υπεύθυνη για τον άνθρωπο γνωστική λειτουργία σε όλες τις πτυχές της. Ωστόσο, αν και al-Fārābī δίνει μεγάλη σημασία σε αυτή τη σχολή, αφιερώνει επίσης μεγάλη προσοχή στην ίδια την ευφάνταστη σχολή και τις αλληλεπιδράσεις της με το ορθολογική ικανότητα. Οι δύο επόμενες ενότητες εξετάζουν λεπτομερέστερα το Ο ρόλος των ευφάνταστων και των ορθολογικών ή διανοητικών ικανοτήτων ανθρώπινη νόηση, αντίστοιχα.
3. Η συνάφεια της ευφάνταστης ικανότητας
Σύμφωνα με τον al-Fārābī η ευφάνταστη ικανότητα είναι πολύ ενεργός στις ανθρώπινες γνωστικές πράξεις. Όπως περιγράφεται παραπάνω, η λειτουργία του είναι να Διατηρήστε τις εντυπώσεις των αισθήσεων όταν δεν γίνονται πλέον αντιληπτές ως εξωτερικές ερεθίσματα, αλλά και να συνδυάσει, να συνθέσει, ακόμη και να αναπαράγει, αυτά Εντυπώσεις. Ακολουθώντας την αριστοτελική αφήγηση, Ο al-Fārābī πιστεύει ότι η ευφάνταστη ικανότητα είναι ενδιάμεσο μεταξύ των ευαίσθητων και ορθολογικών ικανοτήτων. Στην πραγματικότητα, στο Στην περίπτωση των ανθρώπων, η λειτουργία του είναι να παρέχει λόγο με το εντυπώσεις που επιτυγχάνονται μέσω των αισθήσεων, αλλά εξυπηρετεί επίσης το ορθολογική ικανότητα με άλλους τρόπους, όπως θα αποδειχθεί.
Στην κατάσταση εγρήγορσης, η ευφάνταστη ικανότητα ασχολείται μόνιμα με τις ορθολογικές, ορεκτικές και λογικές ικανότητες. Σε μια τέτοια κατάσταση Η λογική σχολή εργάζεται ενεργά σε αλληλεπίδραση με τους λογικούς και εντυπώσεις αίσθησης. Ομοίως, όπως αναφέρθηκε, η ευφάνταστη ικανότητα παρέχει τόσο τις ορθολογικές όσο και τις ορεκτικές ικανότητες με αυτές τις αισθήσεις Εντυπώσεις. Παρ 'όλα αυτά, όταν βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου, το ευαίσθητο, Οι ορεκτικές και ορθολογικές ικανότητες παύουν τις δραστηριότητές τους, και αυτό είναι όταν η ευφάνταστη ικανότητα εκτελεί μια δική της ξεχωριστή ενέργεια. Δεδομένου ότι η ευαίσθητη σχολή είναι άνετη και δεν λαμβάνει πλέον Φρέσκες εντυπώσεις αίσθησης, η ευφάνταστη ικανότητα στρέφεται τώρα στο εντυπώσεις που διατηρούνται από μόνες τους, και ενεργεί πάνω τους μέσω σύνθεση και διαίρεση. Ως εκ τούτου, η ευφάνταστη ικανότητα έχει τη δύναμη να διατηρήσει και να χειριστεί τις εντυπώσεις των αισθήσεων μέσω της σύνθεσης ή διαίρεση, τόσο στην περίπτωση εκείνων που προσφέρονται πρόσφατα από τις αισθήσεις ενώ βρίσκεστε σε κατάσταση εγρήγορσης και εκείνων που έχουν αποθηκευτεί σε αυτήν (al-Fārābī VC: 210–227).
Εκτός από τις εξουσίες που περιγράφονται παραπάνω, η ευφάνταστη σχολή έχει μια ξεχωριστή ικανότητα, δηλαδή "αναπαραγωγική απομίμηση" ή μίμηση (muhākāt). Η αναπαραγωγική απομίμηση αναφέρεται στην ικανότητα που επιδεικνύει η ευφάνταστη ικανότητα να μιμείται ένα σειρά στοιχείων μέσω των αισθητηρίων που αποθηκεύονται σε αυτό. Δια μέσου Αυτές οι λογικές, η ευφάνταστη ικανότητα μπορεί να μιμηθεί εντυπώσεις που αφορούν την ευαίσθητη ικανότητα, κατανοητά που σχετίζονται με το ορθολογική ικανότητα, επιθυμίες που σχετίζονται με την ορεκτική ικανότητα, και Επίσης, πτυχές κατάλληλες για τη θρεπτική ικανότητα και ακόμη και την ιδιοσυγκρασία του σώματος (al-Fārābī VC: 210–213). Αυτός είναι ο λόγος η φαντασία έχει την ικανότητα να διεγείρει συγκεκριμένα συναισθήματα, Χιούμορ, επιθυμίες και ιδιοσυγκρασίες που κινούν το σώμα και το βάζουν δράση (al-Fārābī VC: 216–219).
Όσον αφορά τη σχέση μεταξύ των φανταστικών και ορθολογικών ικανοτήτων, δεδομένου ότι η ευφάνταστη ικανότητα ασχολείται μόνο με αισθητά, προκειμένου να σχετίζονται με τα κατανοητά που πρέπει να τα μιμηθεί μέσω λογικά. Για το λόγο αυτό, όταν παρέχει τη θεωρία της προφητείας και μαντεία, ο al-Fārābī υποστηρίζει ότι ενώ η ενεργή Η διάνοια συνήθως επιτρέπει την πραγμάτωση του δυναμικού κατανοητά στην υλική διάνοια, σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις το Η ενεργή διάνοια παρέχει άμεσα κατανοητά στοιχεία που είναι προσβάσιμα στην ευφάνταστη ικανότητα με τη μορφή ιδιαίτερων αισθητών. Αυτοί Τα γεγονότα μπορούν να λάβουν χώρα τόσο στην κατάσταση εγρήγορσης όσο και στην κατάσταση ύπνου, αλλά είναι μάλλον σπάνιο ενώ ξυπνάτε και περιορίζεται σε λίγους ανθρώπους (al-Fārābī VC: 220–223).
Όταν ένα άτομο έχει μια πολύ ισχυρή ευφάνταστη ικανότητα, σε μια τέτοια βαθμός στον οποίο δεν περιορίζεται πλέον στην παροχή εικόνων στο άλλες ικανότητες, είναι έτσι ελεύθερη να βιώσει αισθήσεις ακραίων ομορφιά και τελειότητα μέσω της μίμησης. Η υψηλότερη κατάταξη του Η τελειότητα που μπορεί να επιτύχει η ευφάνταστη ικανότητα είναι ακριβώς όταν Ένα άτομο αποκτά προφητεία ή επίγνωση του παρόντος ή του μέλλοντος γεγονότα, καθώς και την ικανότητα να βλέπουμε ένδοξα ή θεϊκά όντα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω των σημερινών και μελλοντικών στοιχείων και της υπερβατικά νοήσιμα των θείων όντων, και τα δύο χορηγούνται από το ενεργή διάνοια. Ωστόσο, ο al-Fārābī εξηγεί επίσης ένα σειρά κατώτερων τάξεων κάτω από αυτό το τελειότερο επίτευγμα της όρασης, το καθένα προοδευτικά πιο ατελές από το προηγούμενο όσον αφορά εάν η όραση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης ή του ύπνου, και εάν το άτομο έχει πρόσβαση σε στοιχεία ή κατανοητά. Σύμφωνα με τον al-Fārābī, το πιο κοινό είδος οράματος είναι αυτή των ατόμων που λαμβάνουν στοιχεία ενώ κοιμούνται κράτος.
Αν και η αντίληψη του al-Fārābī για το ευφάνταστη ικανότητα απομακρύνεται από την άποψη του Αριστοτέλη, συνδυάζει ορισμένα στοιχεία που προέρχονται από τον ελληνιστικό και τον μέσο πλατωνισμό παραδόσεις που, όπως επισημαίνει ο Walzer (1957: 142-148), μπορεί να έχουν έχουν ληφθεί από τον Πορφύριο και τον Πρόκλο. Το αποτέλεσμα είναι ένα ψυχολογικό Εξήγηση της προφητείας και της μαντείας. Τα τελευταία χρόνια, οι μελετητές δουλεύοντας πάνω στην αραβική εκδοχή της πραγματείας του Αριστοτέλη Περί Μαντεία στον ύπνο (Hansberger 2008: 73–74, 2010: 158) πρότειναν ότι το έργο αυτό αποτελεί σχετική πηγή για την κατανόηση της ισλαμικής φιλοσοφικής αντίληψης της προφητείας, συμπεριλαμβανομένου του al-Fārābī. Η αραβική On Η μαντεία στον ύπνο είναι μια νοθευμένη εκδοχή του Αριστοτέλης κείμενο και παρέχει μια διαφορετική εξήγηση του αληθοφανή όνειρα μέσα σε ένα νεοπλατωνικό μεταφυσικό πλαίσιο, όπου ένα Η παγκόσμια διάνοια διανέμει αληθινά όνειρα και μερικούς ανθρώπους με εξαιρετικές ψυχολογικές ικανότητες είναι σε θέση να τις λάβουν και διερμηνεύω αυτούς.[4] Παρόλο που δεν γίνονται ρητές αναφορές στο Περί Μαντείας στο Κοιμηθείτε στο The Virtuous του al-Fārābī Πόλη, υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες μεταξύ των δύο Πραγματείες.
4. Δόγμα για τη διάνοια
Έχει αναφερθεί ότι μέσω της διάνοιας ο άνθρωπος τα όντα γνωρίζουν κατανοητά, επιτυγχάνουν τις επιστήμες και τις τέχνες, και Να διακρίνουν και να στοχάζονται πάνω σε πρακτικά ζητήματα. Στην πραγματεία για την Διάνοια, γνωστή στα λατινικά ως De intellectu (Ramón Guerrero 2018), ο al-Fārābī παρέχει έναν πλήρη απολογισμό των διαφόρων εννοιών του όρου «aql (νοῦς, διάνοια ή λόγος) που αρχίζει με (1) τη χρήση που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δώσει στον όρο, τότε (2) ο τρόπος εισόδου ποιοι ισλαμικοί θεολόγοι το έχουν χρησιμοποιήσει και, (3) τέλος, το διαφορετικό αισθήσεις που έχει στα έργα του Αριστοτέλη, συγκεκριμένα, στα μεταγενέστερα Analytics, Nicomachean Ethics, On the Soul, and Metaphysics (al-Fārābī LI: 3–4; ΟΙ: 68).
Οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τον όρο «aql» για να περιγράψουν την ικανότητα που δίνει τη δυνατότητα σε ένα άτομο να διακρίνει ποιες πράξεις είναι ενάρετες και ποιες δεν είναι μέσω διαβούλευσης. Αυτή η πρώτη αίσθηση είναι πολύ κοντά στο Η αντίληψη του Αριστοτέλη για τη σύνεση. Ομοίως, η ισλαμική Οι θεολόγοι χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο για να αναφερθούν σε εκείνες τις ενέργειες που γίνονται αποδεκτές ή αποκηρύσσεται γενικά ή από την πλειοψηφία. Πιο σημαντικό για μας Οι σκοποί σε αυτό το άρθρο είναι οι διαφορετικές έννοιες του όρου στο Αριστοτελικό corpus. Σύμφωνα με τον al-Fārābī, στο Posterior Analytics 2.19, «το aql γίνεται κατανοητό ως ικανότητα της ψυχής μέσω της οποίας βεβαιότητα σχετικά με την αναγκαιότητα, Είναι αλήθεια και επιτυγχάνονται συμπαντικές προϋποθέσεις. Οι εγκαταστάσεις αυτού του είδους είναι: δεν επιτυγχάνονται μέσω συλλογισμών, αλλά είναι παρόντες στο θέμα με προηγούμενο τρόπο, είτε από τη φύση είτε χωρίς να γνωρίζει κανείς πώς Αυτές οι εγκαταστάσεις αποκτήθηκαν. Ως εκ τούτου, αυτή η σχολή είναι μέρος του ψυχή με την οποία οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στις πρώτες αρχές του θεωρητικές επιστήμες. Θα αναφερθώ λεπτομερώς σε αυτή τη χρήση του όρου στο τελευταίο τμήμα αυτού του άρθρου (al-Fārābī LI: 5–9; ΟΙ: 69–70).
Στα Ηθικά Νικομάχεια 6.6, ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί τον όρο νοῦ να αναφέρεται σε ένα μέρος της ψυχής, δηλαδή Σύνεση (Φροντίδα / Ta'aqqul), η ικανότητα αντίληψης μέσω της εμπειρίας τις αρχές των πρακτικών θεμάτων. Βεβαίως, όπως και ο Αριστοτέλης αναφέρεται στις πρώτες αρχές των θεωρητικών επιστημών, κρατά -και ο al-Fārābī μετά από αυτόν- ότι εκεί είναι επίσης πρώτες αρχές της πρακτικής επιστήμες.[5] Μια άλλη αίσθηση βρίσκεται στο On the Soul 3.4 όπου, σύμφωνα με στον al-Fārābī, ο Αριστοτέλης διαιρεί τη διάνοια σε (1) δυναμικό (γνωστό και ως υλικό ή παθητικό) («aql» bi-l-quwah), (2) πραγματική ή διάνοια στην πραγματικότητα («aql» bi'l-fi'l) (3) επίκτητη διάνοια («aql») al-mustafāḍ), και (4) ενεργός ή πράκτορας διάνοια («aql al-fa» «āl») (al-Fārābī LI: 9–11; LC: 215; ΟΙ: 70–71). Παρατηρήστε ότι αυτά τα στάδια δεν υπάρχουν στο Αριστοτέλης Περί την Ψυχή, αλλά στο Περί Διάνοιας του Αλεξάνδρου. Αυτή είναι μία από τις πτυχές που αποδεικνύουν ότι Ο al-Fārābī αντλεί εκτενώς από τον Αλέξανδρο, καθώς αρκετοί Οι μελετητές έχουν παρατηρήσει (Davidson 1992: 48–63 &; 65–70; Geoffroy 2002: 191–231; Βαγιάτ 2004: 33–42. López-Farjeat 2022). Τέλος, στη Μεταφυσική Λάμδα, σύμφωνα με την αφήγηση του al-Fārābī, ο Αριστοτέλης αναφέρεται στην Πρώτη Αρχή των υπαρχόντων πραγμάτων ως την Πρώτη Διάνοια (al-Fārābī LI: 35–36; ΟΙ: 78).
Δεδομένου του σκοπού αυτού του άρθρου, η αφήγηση της διάνοιας ως που χρησιμοποιείται στο ψυχολογικό πλαίσιο του On the Soul αξίζει βαθύτερη εξέταση (al-Fārābī LI: 12–35; LC: 215–221; ΟΙ: 71–78). Η προσέγγιση αυτή είναι εξαντλητική εξετάστηκε τόσο στην Πραγματεία περί Διάνοιας όσο και στην Πραγματεία περί Διάνοιας Ενάρετη πόλη. Στο τελευταίο υπάρχει πλήρης περιγραφή του Τρόπος με τον οποίο ενεργεί η ορθολογική ή διανοητική ικανότητα (al-Fārābī VC: 196–211). Μια φορά Ο al-Fārābī εξήγησε τον ρόλο του ευφάνταστου ικανότητα ως εκείνη που παρέχει στη διάνοια τις εντυπώσεις που επιτυγχάνονται Μέσα από τις αισθήσεις, εξηγεί στη συνέχεια τη διαδικασία με την οποία γίνονται κατανοητά στην πράξη. Ακολουθώντας τον Αριστοτέλη και τον Αριστοτελικό παράδοση, ο al-Fārābī περιγράφει τη διάνοια ως η ίδια δυνητική ή, χρησιμοποιώντας την ορολογία του Αλεξάνδρου, έμφυτη "φυσική διάθεση" (ἐπιτηδειότης / isti'dād) (al-Fārābī VC: 198–199; Geoffroy 2002: 204). Αυτό το είδος διάνοιας είναι συχνά αποκαλούμενο "δυναμικό", "υλικό", ή "παθητική", και είναι απλά η ορθολογική ικανότητα με την οποία Όλα τα ανθρώπινα όντα είναι προικισμένα.
Στην πραγματεία για τη διάνοια al-Fārābī αναφέρεται στην υλική διάνοια (νοῦς ὑλικὸς, ένας ελληνικός όρος που επινοήθηκε από Αλέξανδρος) ως ψυχή ή μέρος της ψυχής, ή μία από τις ικανότητες του την ψυχή, ή κάτι που είναι σε ισχύ για να αφαιρέσει τις μορφές από την ύλη τους και μετατρέποντάς τα σε μορφές για τον εαυτό της (al-Fārābī LI: 12–16; LC: 215; ΟΙ: 71–72).[6] Όταν αυτές οι μορφές αφαιρεθούν, γίνονται κατανοητές ή μορφές για την υλική διάνοια. Μπορούμε δικαίως να πούμε ότι για al-Fārābī η υλική διάνοια είναι σαν το θέμα όπου δημιουργούνται οι αφηρημένες μορφές, όπου η υλική διάνοια Το ίδιο γίνεται οι αφηρημένες μορφές, ακριβώς όπως το αποτυπωμένο αντικείμενο αφήνει το σημάδι του σε ένα κομμάτι κερί.
Πριν αφαιρεθεί μια μορφή των αντικειμένων έξω από την ψυχή, το Η υλική διάνοια είναι απλώς σε ισχύ για να λάβει αυτές τις μορφές ή δυνητικά κατανοητά· Αλλά όταν αυτά τα τελευταία έρχονται να είναι στο υλική διάνοια, η υλική διάνοια γίνεται πραγματική διάνοια και τα πιθανά κατανοητά πραγματώνονται. Τώρα, το Η ύπαρξη πραγματικών κατανοητών είναι διαφορετική από την ύπαρξή τους ως δυνητικά κατανοητά ή μορφές στην ύλη. Όταν είναι έξω από την ψυχή και συνδέονται με την ύλη, οι μορφές επηρεάζονται από τον τόπο, το χρόνο, τη θέση, ποσότητα, και τα παρόμοια. Αλλά όταν οι μορφές πραγματώνονται στην ψυχή, Πολλές από αυτές τις ιδιότητες αφαιρούνται και έτσι γίνεται η ύπαρξή τους διαφορετικό από την προηγούμενη ύπαρξή τους ως μορφές σωμάτων έξω από το ψυχή (al-Fārābī LI: 16–17; LC: 216; ΟΙ: 72).
Δεδομένου ότι η πραγματική διάνοια γίνεται η ίδια τα πραγματικά κατανοητά, Τότε είναι ένα και το αυτό πράγμα: αυτό που γίνεται κατανοητό δεν είναι διαφορετικό από την ίδια τη διάνοια, αφού το πραγματικό κατανοητό έχει Γίνετε η μορφή της πραγματικής διάνοιας. Αν έρθουν άλλα κατανοητά Για να είναι στην πραγματική διάνοια, θα πραγματοποιηθούν επίσης. Ως Κατά συνέπεια, η πραγματική διάνοια θα είναι σε θέση να κατανοήσει την δική της και όχι μέσω μορφών στην ύλη έξω από τον εαυτό της. Όταν αυτό Το στάδιο της διάνοιας επιτυγχάνεται, η πραγματική διάνοια γίνεται η η λεγόμενη «επίκτητη» διάνοια (al-Fārābī ΛΙ: 19–21. LC: 216–217; ΟΙ: 72–73).
ότι οι μορφές που συνδέονται με την ύλη πρέπει να αφαιρεθούν προκειμένου γίνονται πραγματικά κατανοητά στην πραγματική διάνοια, η διαδικασία της δεν απαιτείται αφαίρεση στην περίπτωση μορφών χωριστών από την ύλη, Δηλαδή, οι ξεχωριστές οντότητες που ανήκουν στο υπερσελήνιο βασίλειο. Αυτές οι ξεχωριστές μορφές γίνονται αντιληπτές από τη διάνοια όχι ως πραγματικές διάνοια αλλά ως επίκτητη διάνοια, και έτσι γίνονται μορφές γι 'αυτήν. Επιπλέον, η επίκτητη διάνοια είναι μια τελειότητα του ανθρώπου διάνοια επειδή δεν έχει ανάγκη να εκτελέσει τη δραστηριότητα του αφαίρεση προκειμένου να συλληφθούν μορφές που υπάρχουν χωριστά από την ύλη. Με άλλα λόγια, είναι η επίκτητη διάνοια που επιτρέπει την σύλληψη ξεχωριστών μορφών με τη βοήθεια της ενεργού διάνοιας. Προφανώς, αυτή η άποψη διαφέρει από την αρχική θέση του Αριστοτέλη, δεδομένου ότι al-Fārābī, για άλλη μια φορά μετά τον Αλέξανδρο, συνδέσεις ψυχολογία και κοσμολογία, δηλαδή η επίκτητη διάνοια και η ενεργή διάνοια.
Όσον αφορά την ενεργό διάνοια, όπως αναφέρθηκε στην πρώτη ενότητα, Αυτή η διάνοια είναι μια ξεχωριστή μορφή, η οποία δεν συνδέεται με την ύλη, και ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι. Σύμφωνα με al-Fārābī, στο είδος του η ενεργός διάνοια είναι μια Πραγματική διάνοια αρκετά παρόμοια με την επίκτητη διάνοια. Το ενεργό Η διάνοια είναι αυτή που μετατρέπει την υλική διάνοια σε πραγματική διάνοια και τι μετατρέπει τα πιθανά κατανοητά σε πραγματικά κατανοητά. Για να περιγράψει τη βοήθεια της ενεργού διάνοιας στο αυτή τη διαδικασία, ο al-Fārābī καταφεύγει στο γνωστό αναλογία του φωτός, που χρησιμοποιήθηκε από τον Αριστοτέλη στο Περί Ψυχής 3, το οποίο προκάλεσε πολλές συζητήσεις μεταξύ της ύστερης αρχαιότητας και του μεσαίωνα σχολιαστές του Αριστοτέλη.
Ο τρόπος με τον οποίο ο al-Fārābī χτίζει την αναφερόμενη αναλογία αντηχεί Αλέξανδρος και Θεμίστιος (Davidson 1992: 50). Al-Fārābī περιγράφει τη σχέση της ενεργού διάνοιας και του υλικού διάνοια όπως αυτή που κρατιέται μεταξύ του ήλιου και της όρασης (al-Fārābī LI: 24–27; LC: 218–219; ΟΙ: 74–75). Όπως δηλώνει ο H. A. Davidson (1992: 50–51), το Η αναλογία βασίζεται στη θεωρία της όρασης του Αριστοτέλη, αλλά Ο al-Fārābī τονίζει τον ήλιο ως πηγή του φως.[7] Ως εκ τούτου, ο al-Fārābī εξισώνει τον ήλιο ως πηγή φως με την ενεργό διάνοια και όχι με το ίδιο το φως. Μέσα Αυτή η αίσθηση, ακολουθώντας την περιγραφή του Davidson, το φως από το Ο ήλιος κάνει τέσσερα πράγματα: (1) μπαίνει στο μάτι και στρέφει τις δυνατότητές του όραμα σε πραγματικό όραμα. (2) επιτρέπει δυνητικά ορατά χρώματα να γίνει ορατό στην πραγματικότητα. (3) η ίδια γίνεται ορατή στο μάτι; και (4) καθιστά τον ήλιο, την πηγή του, ορατό στο μάτι. Ο Η αναλογία λειτουργεί ως εξής: (1) η ενεργός διάνοια στρέφει το υλικό ή παθητική διάνοια σε διάνοια στην πραγματικότητα. (2) μεταμορφώνεται δυνητικά κατανοητά (εντυπώσεις αίσθησης αποθηκευμένες στο ευφάνταστο) σχολή) σε πραγματικά κατανοητά. (3) η ίδια καθίσταται κατανοητό αντικείμενο για την ανθρώπινη διάνοια. και (4) καθιστά το Η ενεργός διάνοια ως κατανοητό αντικείμενο για την ανθρώπινη διάνοια. Με αυτή την αναλογία, ο al-Fārābī προτείνει ότι το ενεργό Η διάνοια παρέχει κάποιο είδος φωτισμού ή ροής φωτός με το οποίο Η ανθρώπινη διάνοια πραγματώνεται επιτρέποντάς της να συλλάβει τις μορφές με αφαίρεση.
Μέσω της διάνοιας που περιγράφεται, η ενεργός διάνοια κάνει Οι μορφές που είναι στην ύλη σταδιακά πιο άυλες και φέρνουν σχετικά με την αποκτηθείσα διάνοια. Δεδομένου ότι η επίκτητη διάνοια είναι του Όπως και η ενεργός διάνοια, έτσι γίνεται και η ανθρώπινη διάνοια προοδευτικά πιο κοντά στην ενεργό διάνοια. Κατά την άποψη της al-Fārābī, αυτός είναι ακριβώς ο απώτερος στόχος και ευτυχία (sa'ādah) των ανθρώπων, και αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνουν την οριστική τελειότητα: Μέσω της διανοητικής διαδικασίας η επίκτητη διάνοια σταδιακά γίνεται μια ουσία που εκτελεί τη δράση δυνάμει της οποίας συνειδητοποιεί πλήρως τον εαυτό του ως ουσία και, με αυτόν τον τρόπο, παραμένει μέσα Ύπαρξη στη μετά θάνατον ζωή (Hayāh al-ākhīrah) (al-Fārābī LI: 27, 31–32, LC: 219–220; ΟΙ: 75–76). Μέσα από αυτή τη σταδιακή διαδικασία τελειοποίησης, το αποκτηθέν Η διάνοια καταλήγει να ενεργεί μόνο μέσα της, εξισώνοντας τη δική της δράση με τη δική του ύπαρξη. Όταν επιτευχθεί αυτό το στάδιο, το σώμα δεν είναι χρειαζόταν πλέον ως ύλη για να επιβιώσει, ενώ ήταν Αρχικά απαιτείται για ενέργειες όπως η αίσθηση και η φαντασία τόπος. Ως εκ τούτου, η πιο τέλεια κατάσταση που μπορεί να επιτύχει η διάνοια είναι όταν Μπορεί να επιβιώσει ανεξάρτητα από το σώμα. Παρ 'όλα αυτά, ο τρόπος που ο al-Fārābī κατανόησε τη σχέση μεταξύ του επίκτητες και πράκτορες διάνοιες, επικρίθηκε σκληρά από τον Αβερρόη, ο οποίος έκρινε αδύνατο να συλλάβει τη μετατροπή του υλικού διάνοια μέσα στον φθαρτό άνθρωπο σε άυλο και αιώνια ουσία στο επίπεδο της διάνοιας του παράγοντα (LCD Averroes: 387–388).
5. Θεωρία της επιστημονικής γνώσης
Όπως αναφέρθηκε στην προηγούμενη ενότητα, ο όρος «aql (διάνοια) χρησιμοποιείται με διάφορους τρόπους. Ασχοληθήκαμε με τον τρόπο εισόδου το οποίο ο al-Fārābī το χρησιμοποιεί στο ψυχολογικό πλαίσιο του Η πραγματεία του Αριστοτέλη Περί ψυχής. Ωστόσο, στο δικό του περιγραφή των διαφορετικών εννοιών του όρου, al-Fārābī αναφέρεται επίσης στη χρήση του στο Posterior Analytics 2.19, όπου Ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί τον όρο νοῦς σε ένα επιστημολογικό πλαίσιο όταν μιλά για μια ικανότητα της ψυχής από μέσα για τα οποία βεβαιότητα σχετικά με τις αναγκαίες, αληθινές και καθολικές προϋποθέσεις επιτυγχάνεται. Στους Αφορισμούς του al-Fārābī περιγράφει τη θεωρητική διάνοια με τους ίδιους όρους όταν λέει: ότι αυτή η διάνοια,
είναι η ικανότητα με την οποία επιτυγχάνουμε από τη φύση μας, και όχι με εξέταση ή συλλογιστική συλλογιστική, ορισμένες γνώσεις σχετικά με τα απαραίτητα, καθολικές εγκαταστάσεις που είναι αρχές των επιστημών. (al-Fārābī SA: §34, 28–29)
Με τις «αρχές των επιστημών», al-Fārābī αναφέρεται σε αρχές όπως «το σύνολο είναι μεγαλύτερο από το μέρος», «ποσά ίσα με ένα ενιαίο ποσό είναι αμοιβαία ίσο», και υποθέσεις αυτού του είδους, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ρητά για άλλη μια φορά. Αυτές οι εγκαταστάσεις είναι το πρώτο σημείο από το οποίο ένα πράγμα είναι γνωστό ή γίνεται γνωστό (Αριστοτέλης Μεταφυσικά 5, 1013a18). Όπως εξηγήθηκε προηγουμένως, η ανθρώπινη διάνοια περνά από ικανότητα δράσης μέσω της βοήθειας της ενεργού διάνοιας, και Όταν η διάνοια στην πράξη γίνεται επίκτητη διάνοια και φτάνει στο ικανότητα κατανόησης από μόνη της, αυτό σημαίνει ότι έχει ήδη την πραγματική διάθεση να συμπεράνει και να αιτιολογήσει από μόνη της. Με άλλα λόγια, η Η διάνοια έχει αποκτήσει τη συνήθεια της γνώσης, και ως εκ τούτου είναι σε θέση για την απόκτηση επιστημονικών γνώσεων («ilm»). Η κατανόηση του Al-Fārābī για την «επιστημονική γνώση», δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη έννοια του "επιστήμη"; μάλλον χρησιμοποιεί την έννοια του Αριστοτέλη για την αποδείξις, δηλαδή ένα είδος γνώσης που εγγυάται βεβαιότητα, και περιορίζεται στα μαθηματικά και τη μεταφυσική. Σε αυτό το Ο σεβασμός, ο Αριστοτέλης και η αριστοτελική παράδοση μετά από αυτόν είναι μακριά από τη σύγχρονη πειραματική επιστήμη, δεδομένου ότι το κύριο μέλημα του πρώτου είναι η επίτευξη της απόλυτης βεβαιότητας. Σύμφωνα με al-Fārābī, η επιστημονική γνώση είναι μια αρετή του θεωρητική διάνοια που επιτρέπει στην ορθολογική ψυχή να επιτύχει βεβαιότητα για εκείνα τα όντα των οποίων η ύπαρξη και η σύσταση δεν το κάνουν εξαρτώνται από το ανθρώπινο τέχνασμα, καθώς και από το ποια είναι αυτά τα όντα και πώς είναι,
από επιδείξεις που αποτελούνται από ακριβείς, απαραίτητες και πρωτογενείς Προϋποθέσεις για τις οποίες η διάνοια γίνεται βέβαιη και αποκτά γνώση από τη φύση. (al-Fārābī SA: §35, 29)
Αυτή η γλώσσα μοιάζει με εκείνη που βρίσκεται στο Posterior Analytics 2.19, καθώς και στο Nicomachean Ethics 6.3.
Ακολουθώντας την εξήγηση του al-Fārābī για το 'ilm στους Αφορισμούς του, υπάρχουν δύο τύποι επιστημονικές γνώσεις: (1) να βεβαιωθεί για την ύπαρξη και την λόγος ύπαρξης ενός πράγματος και γιατί δεν μπορεί να είναι αλλιώς; και (2) να βεβαιωθεί για την ύπαρξη ενός πράγματος και Γιατί δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, αλλά χωρίς να εξετάσουμε τον λόγο για την ύπαρξή του.
Ο Al-Fārābī συνεχίζει ορίζοντας την επιστημονική γνώση ως να είναι ακριβείς, σίγουρες και σταθερές σε κάθε δεδομένη στιγμή, η οποία σημαίνει ότι δεν αλλάζει με την πάροδο του χρόνου και δεν μπαινοβγαίνει ύπαρξη. Η βεβαιότητα δεν μπορεί να περιέχει αμφιβολία και ψεύδος, αφού αυτό που μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να είναι ψευδής, δεν μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο ή να ειπωθεί ότι είναι γνώση. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, επισημαίνει ο al-Fārābī ότι οι αρχαίοι δεν θεωρούσαν την αίσθηση του τι μπορεί να αλλάξει ως γνώση; Αντίθετα, η επιστημονική γνώση περιορίζεται στην «βεβαιότητα» για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν μπορούν ενδεχομένως να αλλάξει. Για να το εξηγήσουμε αυτό, al-Fārābī προσφέρει το παράδειγμα ότι ο αριθμός τρία είναι πάντα μονός αριθμός, και πώς δεν μπορεί να είναι διαφορετικά.
Η έννοια της «βεβαιότητας» (yaqīn) έχει σχετική θέση στην επιστημολογία του al-Fārābī και είναι συνδέεται επίσης με την αντίληψή του για τις λογικές τέχνες. Στην πραγματικότητα, αυτός κατανοεί τη λογική (manṭiq) ως εργαλείο (ālah) αυτό οδηγεί σε βεβαιότητα όταν χρησιμοποιείται σωστά. Αυτός συλλαμβάνει πέντε λογικές τέχνες: επίδειξη, διαλεκτική, σοφιστεία, ρητορική και ποιητική (al-Fārābī ES: 37–45; Κλέβεν 2023). Η διαλεκτική γεννά την πίστη (ẓann) μέσω επιχειρημάτων που βασίζονται σε γενικά αποδεκτές απόψεις· σοφιστεία είναι μια λογική τέχνη που κάνει τις γενικές απόψεις να φαίνονται αληθινές. ρητορική πείθει μέσω ελκυστικών ευγλωττιών. Η ποιητική πείθει με μέσα δελεαστικών ή αποκρουστικών εικόνων. Τέλος, η επίδειξη, η υψηλότερη των λογικών τεχνών, οδηγεί στη βεβαιότητα μέσω καθολικών και αναγκαίος υποστατικά.[8] Οι μη επιδεικτικές λογικές τέχνες – διαλεκτική, σοφιστεία, ρητορική και ποιητική – γεννούν απόψεις σε διαφορετικούς βαθμούς ενώ, αντίθετα, η επίδειξη δημιουργεί βεβαιότητα. Ωστόσο, σε Ορισμένα μέρη ο al-Fārābī παραδέχεται ότι θα μπορούσε να συμβαίνει ότι αυτές οι μη επιδεικτικές τέχνες θα οδηγούσαν σε συναίνεση σε πεποιθήσεις σε ένα πολύ κοντά στη βεβαιότητα (al-Fārābī KB: 20–21; ΜΝ: 64–65). Για το λόγο αυτό, όπως έχει ο D. Black (2006: 11–45) επισημάνθηκε, είναι σημαντικό να γίνει διάκριση σε al-Fārābī μεταξύ «βεβαιότητας» (yaqīn) και «απόλυτη βεβαιότητα» (al-yaqīn 'alā al-iṭlāq).
Υπάρχουν δύο έργα όπου ο al-Fārābī αντιμετωπίζει την έννοια απόλυτης βεβαιότητας στη λεπτομέρεια. Το πρώτο είναι το βιβλίο του Διαδήλωση (Kitāb al-burhān) και η δεύτερη είναι το βιβλίο για τις συνθήκες βεβαιότητας (Kitāb Šara'iṭ al-yaqīn). Και στις δύο πραγματείες Το al-Fārābī παρέχει ορισμένες προϋποθέσεις για απόλυτη βεβαιότητα. Η δεύτερη πραγματεία περιέχει μια εξαντλητική περιγραφή αυτών συνθήκες, έξι στον αριθμό: (1) να πιστεύουν ότι κάτι υπάρχει σε μερικούς τρόπο και όχι άλλο, (2) να συμφωνήσει ότι αυτή η πεποίθηση αντιστοιχεί και είναι δεν αντιτίθεται στην εξωτερική ύπαρξη του πράγματος, (3) να γνωρίζει το αντιστοιχία μεταξύ της πεποίθησης της ύπαρξης και της ύπαρξης του πράγματος στην πραγματικότητα, (4) να γνωρίζουμε ότι δεν είναι δυνατόν για αυτό αλληλογραφία να συμβεί και να υπάρξει αντίθεση, (5) να γνωρίζουμε ότι η αντίθεση μεταξύ πίστης και πραγματικότητας δεν μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, και (6) να γνωρίζουν ότι όλα αυτά δεν είναι τυχαία, αλλά ουσιώδη (al-Fārābī KY: 98). Σύμφωνα με τον D. Black (2006: 16), Αυτές οι συνθήκες μπορούν να γίνουν κατανοητές ως εξής:
- S πιστεύει ότι p (η προϋπόθεση πεποίθηση);
- p είναι αλήθεια (η συνθήκη αλήθεια)?
- Ο S γνωρίζει ότι το p είναι αλήθεια (η γνώση κατάσταση);
- Είναι αδύνατο το p να μην είναι αλήθεια (η αναγκαιότητα κατάσταση);
- Δεν υπάρχει χρόνος κατά τον οποίο το p μπορεί να είναι ψευδές (η αιωνιότητα κατάσταση); και
- Οι συνθήκες 1-5 ισχύουν ουσιαστικά, όχι τυχαία (το κατάσταση μη ατυχήματος).
Ο D. Black συνειδητοποιεί ότι τα τρία πρώτα του al-Fārābī Οι συνθήκες βεβαιότητας φαίνεται να παραπέμπουν στην παραδοσιακή τριμερή ορισμός της γνώσης ως «δικαιολογημένη αληθινή πίστη», ένα ουσιαστική και συζητούμενη έννοια στη σύγχρονη επιστημολογία. Ωστόσο, καθώς Η ίδια η D. Black παρατηρεί, στο al-Fārābī το προϋπόθεση αιτιολόγησης, δηλαδή «έχοντας βάσιμους λόγους ή επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για να πιστέψουμε κάτι», αντικαθίσταται από το κατάσταση γνώσης και, με αυτή την έννοια, η ίδια η γνώση γίνεται μια απαραίτητο συστατικό με βεβαιότητα και, ως εκ τούτου, είναι ανεπαρκές για την ανύψωση μιας πεποίθησης στο καθεστώς της απόλυτης βεβαιότητας. Για αυτό Ο λόγος, η βεβαιότητα για τον al-Fārābī απαιτεί δύο προϋποθέσεις από τον γνώστη: (1) να γνωρίζει ότι μια πρόταση Χ είναι αληθής, και (2) να γνωρίζει ότι ξέρει. Αυτό είναι πολύ κοντά, όπως παρατηρεί ο D. Black, σε αυτό που η σύγχρονη επιστημολογία αποκαλεί «δεύτερο τάξη-γνώση» (Black 2006: 19–21).
Στο βιβλίο της επίδειξης ο al-Fārābī αναφέρει: ότι ο στόχος της επιστημονικής επίδειξης είναι ακριβώς απόλυτος ή απαραίτητη βεβαιότητα (al-Fārābī KB: 26; ΜΝ: 68). Σε ένα πολύ σύντομη πραγματεία με τίτλο Εισαγωγική επιστολή για τη λογική (Risālah sudira bihā al-kitāb) al-Fārābī γράφει:
Ο φιλοσοφικός λόγος ονομάζεται επιδεικτικός. Επιδιώκει να διδάξει και Καταστήστε σαφή την αλήθεια στα πράγματα που είναι τέτοια που παρέχουν ορισμένες γνώσεις. (al-Fārābī IR: 231)
Φαίνεται, επομένως, ότι ο al-Fārābī έχει μια αυστηρή σύλληψη της επιδεικτικής επιστήμης εμπνευσμένη από τα Μεταγενέστερα Αναλυτικά στοιχεία του Αριστοτέλη. Παρ 'όλα αυτά, αν και Ο al-Fārābī δίνει επίδειξη και απόλυτη βεβαιότητα σχετική θέση στην αντίληψή του για τη φιλοσοφία, θεωρεί επίσης ότι Η γνώση μας δεν περιορίζεται στην απόλυτη βεβαιότητα. Λαμβάνει επίσης Εξετάστε άλλες μορφές γνώσης που μπορούν να μας οδηγήσουν σε αυτό που πρέπει να ονομάζεται μη αναγκαία βεβαιότητα, όπως συμβαίνει με τις διαφορετικές Είδη γνώσης που επιτυγχάνουμε μέσω της μη-επιδεικτικής λογικής τέχνες. Στο πλαίσιο αυτό, ο al-Fārābī θεωρεί ότι από την διαφορετικά είδη επιχειρημάτων μπορούμε να συλλάβουμε διαφορετικούς βαθμούς βεβαιότητα και ως εκ τούτου, διαφορετικά είδη πεποιθήσεων (από απόλυτη βεβαιότητα έως μη αναγκαία βεβαιότητα ή ισχυρή πεποίθηση).
---------------------------------
Σημειώσεις για την ψυχολογία και την επιστημολογία του al-Farabi
1. «(...) Η ψυχή είναι εκείνη με την οποία το έμψυχο Η ουσία – εννοώ αυτό που παραδέχεται τη ζωή – πραγματοποιείται ως ουσία» (al-Fārābī PA: 116).
2. Η μόνη πραγματεία όπου ο φυσικός κόσμος περιγράφεται ως προερχόμενος από τη διάνοια του παράγοντα είναι Η πραγματεία για τη διάνοια. Στο Πολιτικό Καθεστώς και την Ενάρετη Πόλη, όμως, Αυτό το έργο ανατίθεται στις ουράνιες σφαίρες.
3. Για περαιτέρω ανάλυση και συζήτηση σχετικά με την επιρροή και την αιτιώδη συνάφεια των τα ουράνια σώματα βλέπε Druart 1981: 35–45.
4. Πρβλ. Hansberger 2008: 73 και 2010: 158· Daiber 1997: 40. Για έναν Αριστοτελικό ερμηνεία αλλά σε διαφορετική κατεύθυνση δείτε Streetman 2008: 211–246.
5. Για την εξέταση της έννοιας αυτών των πρώτων αρχών ή πρακτικές επιστήμες, πρβλ. Druart 1995: 476–485 &; 1997: 403–423.
6. Για μια ολοκληρωμένη ανάλυση του al-Fārābī κατανόηση της αφαίρεσης βλέπε Taylor 2006: 151–168.
7. Για περαιτέρω συζήτηση σχετικά με τη χρήση αυτής της αναλογίας βλέπε Eastwood 1979: 423–425.
8. Για Η κατανόηση της επίδειξης από τον al-Fārābī βλ. Γκάλστον 1981: 23–34. Για τους διάφορους τύπους επίδειξης εισήχθη από τον al-Fārābī στο Βιβλίο του Επίδειξη, βλέπε Strobino 2019, 42–62.
