Τετάρτη 16 Μαΐου 2018

Είμαι γενναιόδωρος σημαίνει δίνω χώρο… προσωπικό

Ο χώρος είναι πολύ διαφορετικός από τον χρόνο, αφού τον έχουμε κάθε φορά όλον στη διάθεσή μας και μπορούμε να τον εκμεταλλευτούμε όπως θέλουμε, ή να παραμείνουμε σε αυτόν χωρίς να κάνουμε τίποτα. Δεν είναι σπάνιο αγαθό και, επιπλέον, ανακαλύπτονται συνεχώς συστήματα για την επέκταση του διαθέσιμου χώρου: μπορούμε να πάρουμε το πρωινό μας στην Ευρώπη, να γευματίσουμε στην Ασία και να δειπνήσουμε στην Αμερική, και σύντομα θα είμαστε σε θέση να πηγαίνουμε διακοπές στο φεγγάρι ή και στον Άρη.

Όλα είναι δυνατά μέσα στο χώρο. Αν νιώθουμε άβολα στην πόλη, πηγαίνουμε στην εξοχή, αν βαριόμαστε την παρθένα φύση, περπατάμε ατελείωτα χιλιόμετρα πάνω στην άσφαλτο, αν δεν μας αρέσει η ακρογιαλιά, στήνουμε το σπίτι μας στο βουνό.

Επομένως, πώς μπορούμε να είμαστε γενναιόδωροι με το χώρο μας, αν υπάρχει σε τόση ποσότητα; Είναι ένα αγαθό που υπάρχει σε αφθονία, και το οποίο καταφέραμε να χωρίσουμε και να μοιράσουμε, καθώς και να φυλάξουμε μερικά κομμάτια του για τη δική μας προσωπική χρήση.
Είναι ένας χώρος φυσικός, αλλά, συγχρόνως, και ένας χώρος προσωπικός. Βάζουμε ένα κρυστάλλινο καμπανάκι για να τον προστατεύουμε και κρεμάμε και μία πινακίδα που λέει «απαγορεύεται η είσοδος χωρίς άδεια».

Στην πραγματικότητα, έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε αυτό για να διασφαλίσουμε την ιδιωτική μας ζωή. Ωστόσο, ακριβώς επειδή είναι ένα προσωπικό δικαίωμα, έχουμε τη δυνατότητα να ανοίγουμε αυτό τον ιδιαίτερο χώρο και να δεχόμαστε άλλους ανθρώπους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τις πόρτες ανοιχτές για να μας αδειάσουν το σπίτι οι καταπατητές ξένης περιουσίας. Σημαίνει ότι ανοίγουμε με τη θέλησή μας τις πόρτες του σπιτικού μας στους φίλους μας, αλλά και σε αυτούς που δεν είναι και τόσο φίλοι.

Πρέπει να φροντίσουμε να είναι καλοδεχούμενοι και να νιώθουν άνετα όταν μας κοιτάζουν στα μάτια, όλοι όσοι μας χτυπούν την πόρτα. Αν εμφανιστεί κάποιος που χρειάζεται ένα μέρος για να ξεκουράσει το κουρασμένο του πνεύμα, οφείλουμε να τον αφήσουμε να περάσει, και επίσης να κάνουμε εκείνον που θα έρθει να ζητήσει λίγο αλάτι, ένα ανοιχτήρι ή μία κουβέρτα, να νιώσει δηλαδή σαν στο σπίτι του.

Με τον ίδιο τρόπο, οι φίλοι των παιδιών μας πρέπει να θεωρούν το σπίτι μας ένα μέρος που θα μπορούν να μαζεύονται για να παίξουν, να φυλάξουν τα πράγματά τους ή και να κοιμηθούν εκεί. Σε αυτή την περίπτωση η γενναιοδωρία έχει να κάνει περισσότερο με αυτό που ονομάζουμε φιλοξενία…

Όταν κάνουμε ένα βήμα πέρα από το φόβο, μπορούμε να ενστερνιστούμε το δρόμο του φωτεινού πολεμιστή

Εξάσκηση στην αφοβία σημαίνει ότι εξαλείφουμε πρώτα τη φτώχεια, την τρομοκρατία και τον πόλεμο που μαίνεται μέσα μας. Εξαλείφουμε τον εθισμό μας να είμαστε σωστοί και καθορίζουμε την αντίληψή μας για κάθε πρόβλημα μέσα μας πριν αντιμετωπίσουμε το ίδιο το πρόβλημα.

Πριν από πολλά χρόνια, στην προσπάθειά τους να ξεπεράσουν την αντιληπτική τους έλλειψη, η Αγγλία και η Γαλλία επιτίθονταν η μία στην άλλη ξανά και ξανά. Έκοψαν τόσα πολλά από τα δέντρα τους για την κατασκευή πολεμικών πλοίων, προκειμένου να πολεμήσουν η μία την άλλη για την εξουσία και τα πλούτη, με αποτέλεσμα να αποψιλώσουν τις χώρες τους, καταλήγοντας στην πραγματικότητα με λιγότερους πόρους για την κάθε μία.

Αν είχαν αναγνωρίσει ότι ήταν αυτοί που δημιουργούσαν το αίσθημα της έλλειψης, θα μπορούσαν να έχουν βρει έναν πιο παραγωγικό τρόπο για να βεβαιωθούν ότι είχαν αυτό που πραγματικά χρειάζονταν.

Εμείς, επίσης, τείνουμε να παραβλέπουμε το τίμημα του να εξαπολύουμε μάχη και αντί γι’ αυτό επικεντρωνόμαστε στο πώς μπορούμε να πάρουμε ένα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Δεν μας αρέσει να θεωρούμε τους εαυτούς μας άπληστους – είμαστε προσεκτικοί, δημιουργώντας ένα κομπόδεμα, έτσι ώστε να μην αισθανθούμε ποτέ ξανά ανασφαλείς. Φυσικά, ποτέ δεν φτάνουμε σε αυτό το σημείο γιατί ψάχνοντας για την ασφάλεια στο γάμο, τη χρηματιστηριακή αγορά, το χώρο εργασίας, ακινήτων, ή οτιδήποτε άλλο υλικό, ποτέ δεν καταφέρνουμε να νιώθουμε ασφαλείς.

Οι φωτεινοί πολεμιστές οικοδομούν σχέσεις συνεργασίας με τους άλλους, αντί να προσπαθούν να τους κατακτήσουν. Κατά συνέπεια, ερχόμαστε πολύ πιο κοντά στην εξεύρεση κοινού εδάφους και λύσεων σε κοινά προβλήματά μας. Αντί να προσκολλούμαστε στην πεποίθησή μας ότι δεν θα έχουμε αρκετά ή ότι θα μας εκμεταλλευτούν, εμείς επεκτείνουμε γενναία την εμπιστοσύνη και βρίσκουμε λύσεις.

Αυτό φαίνεται αφελές, φυσικά, και ένα κομμάτι μας λέει ότι η πραγματική ζωή δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Αλλά οι πιο επιτυχημένοι οργανισμοί στη φύση είναι αποτέλεσμα συνεργασιών. Ακόμη και το ανθρώπινο σώμα είναι προϊόν μιας δωδεκάδας οργάνων και πολλών διαφορετικών ειδών ιστών που εργάζονται μαζί.

Δεν χρειάζεται πλέον να πιστεύουμε τα ψευδή στοιχεία που αποδεικνύουν ότι έχουμε εχθρούς που πρέπει συνεχώς να μαχόμαστε και να υποτάξουμε. Αυτή η νοοτροπία μας οδηγεί σε διαμάχη με τον οδηγό που παίρνει το χώρο στάθμευσής «μας», ή επιμένουμε ότι η σύντροφός μας σκόπιμα δεν άδειασε το πλυντήριο πιάτων προκειμένου να μας τρελάνει.

Δεν χρειάζεται να επεκτείνουμε την απόλυτη εμπιστοσύνη σε κάθε άτομο που συναντάμε ή να αρνούμαστε τον κίνδυνο του να αφήνουμε τους εγκληματίες ελεύθερους στον κόσμο, αλλά επίσης, δεν χρειάζεται να πορευόμαστε στη ζωή με το σπαθί στο χέρι, έτοιμοι να νικήσουμε τη λάθος απερισκεψία. Ως φωτεινοί πολεμιστές, ανοίγουμε τα μάτια μας, έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε στους άλλους την ικανότητα για ειρήνη, ακόμα κι αν δεν την εκφράζουν.

Μερικοί ψυχολόγοι θα έλεγαν ότι προβάλλουμε τη σκοτεινή πλευρά μας (τις σκιές μας) στους άλλους, δημιουργώντας αντιπάλους προκειμένου να αποφύγουμε να ψάξουμε το κομμάτι του εαυτού μας που δεν έχει επουλωθεί. Ωστόσο, το να βγάζουμε τους άλλους λάθος μας αποσπά από τη δύναμη που πρέπει να έχουμε, ώστε να εξαλείψουμε τη δική μας τάση να ασκούμε βία και μας εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση στη δημιουργική μας θεραπευτική ενέργεια, την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να ονειρευτούμε έναν καλύτερο κόσμο.

Όταν ασκούμαστε στην αφοβία, δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε εχθρούς ή να έχουμε εμμονές για «κακούς», έτσι ώστε να αισθανόμαστε βέβαιοι ότι είμαστε πάντα θύματα. Μπορεί να φαίνεται περίεργο το γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι θα μιλήσουμε για αίσθημα αδυναμίας, αλλά αυτό λειτουργεί πολύ καλά για εμάς ψυχολογικά. Αν δούμε τους εαυτούς μας ως θύματα, τους απαλλάσσουμε από κάθε περαιτέρω θυσία.

Όταν κάνουμε ένα βήμα πέρα από το φόβο, τη βία και το θάνατο, μπορούμε να ενστερνιστούμε το δρόμο του φωτεινού πολεμιστή. Μπορούμε να κάνουμε ειρήνη, όχι πόλεμο. Ο Μαχάτμα Γκάντι είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα ανθρώπου που διεξήγαγε ειρήνη, ακόμη και στο πρόσωπο της βίας, και άλλαξε την πορεία της ιστορίας για ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους.

Δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολο στην πράξη αυτό για τους εαυτούς μας.

Η ιστορία της λέξης αρετή

Αποτέλεσμα εικόνας για ερεβοκτονος Η ιστορία της λέξης αρετήΑρετή είναι η κορυφαία λέξη που κρύβει καθετί καλό μέσα της.
Παράγεται από τη ρίζα *αρ από την οποία παράγονται ακόμα: αραρίσκω, άριστος, αρέσκω/αρέσω, άρτιος, αρμός, άρθρο, αριθμός, αρτύω κ.ά.
Αρετή ονομάζεται η μέγιστη προσαρμοστικότητα στις περιστάσεις των καιρών, ώστε με πράξεις ευάρμοστες, να δίνονται λύσεις αρεστές στους πολλούς.
Η αρετή, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι μέσον, μεσότητα, μέτρο, ορθό μέτρο, μεταξύ δύο ακροτήτων, όπου η μια άκρη παρουσιάζει έλλειψη και η άλλη υπερβολή.
Η μεγαλοπρέπεια, λ.χ., είναι το ορθό μέτρο μεταξύ μικροπρέπειας (που εμφανίζει έλλειψη) και απειροκαλίας (που εμφανίζει υπερβολή).
Η μεγαλοψυχία μεταξύ μικροψυχίας και χαυνότητας.
Η ευτραπέλεια μεταξύ βαναυσότητας και βωμολοχίας.
Η νέμεση (η δίκαιη αγανάκτηση) μεταξύ χαιρεκακίας και φθόνου.
Η πραότης μεταξύ αοργησίας και οργιλότητας.
Η αλήθεια μεταξύ ειρωνείας και αλαζονείας.
Και προχωρώντας λίγο στον Αριστοτέλη θα δούμε τη σχέση της αρετής με την ευδαιμονία.
Η ερώτηση έχει ως εξής:
Ο ευδαίμων, «ὁ εὖ τόν δαίμονα διακείμενον ἔχων», δηλαδή ο ευτυχής και μακάριος, είναι ενάρετος;
Η ευδαιμονία: η ευτυχία, η μακαριότητα είναι αρετή;
Σ’ αυτή την ερώτηση ο Αριστοτέλης δίνει αρνητική απάντηση. Όχι, λέει, δεν είναι η αρετή ευδαιμονία. Ευδαιμονία είναι η ενεργητικότητα εκείνη προς την οποία τείνει η αρετή.
Το Ηθικόν ιδεώδες του Αριστοτέλη είναι η ενεργητικότητα, η ευάρμοστη πράξη που δίνει λύση. Αυτό δηλαδή που σημαίνει Αρετή.
Υπάρχει τέλος και άλλος ένας όρος συγγενικός με την ευδαιμονία, είναι η ευθυμία (ευ + θυμός) του Δημόκριτου.
Όχι με την ομηρική σημασία της καλής καρδιάς, της διασκέδασης, της εύθυμης παρέας – που είναι και η σημερινή – αλλά με την έννοια της ισόρροπης και ευάρεστης κατάστασης του θυμού (ευ + θυμός).
Αυτή είναι λοιπόν η ευθυμία, που στο ένα άκρο της έχει την αθυμία, (τη δυσθυμία) του μελαγχολικού και στο άλλο της άκρο έχει την υπερθυμία του μανιακού.
Αυτή η ισόρροπη και ευάρεστη κατάσταση του θυμού κατορθώνετατι, σύμφωνα με το Δημόκριτο, «Μετριότητι τέρψιος καί βίου συμμετρίῃ». Με το μετριασμό των απολαύσεων και όταν βάζουμε το σωστό μέτρο σε όλες τις διαστάσεις του βίου μας. Δηλαδή με την αρετή, που είναι το ορθό μέτρο.
Ευδαιμονία + ευθυμία βρίσκονται στον αριθμητή. Στον κοινό παρονομαστή είναι η αρετή και απλό επακολούθημά της, είναι η απόλαυση, η ηδονή του ευδαίμονος.
---------------
*Αρ (=αρμόζω, προσαρμόζω)

Η διαφορά της ελευθερίας με την αυθαιρεσία

Η διαφορά της ελευθερίας με την αυθαιρεσίαΑπό την ώρα που οι αρχές και οι κανόνες, τα παραγγέλματα και οι εντολές μας έρχονται απ’ έξω και οι κυρώσεις, θετικές ή αρνητικές, έπαινος ή ψόγος, αμοιβή ή ποινή επιβάλλονται πάλι απ’ έξω, από την ώρα που δεν κρίναμε εμείς και δεν αναδεχτήκαμε εμείς ολόκληρο το βάρος της εκλογής και της πράξης μας, δεν επήραμε μόνοι και ακέραια την απόφασή μας, η ευθύνη μας είναι περιορισμένη. Άλλο αν είναι και για το θετό Δίκαιο η ευθύνη μας στην περίπτωση αυτή πλήρης ή όχι. Εγώ μιλώ για την ηθική ευθύνη. Πλήρης είναι η ευθύνη μόνο στις πράξεις της αυτόνομης βούλησης. Πλήρως υπεύθυνος είμαι κατά το μέτρο που η πράξη είναι δ ι κ ή μου, κατά το μέτρο που η πράξη απέρρευσε από μένα τον ίδιο. Όσο δεν είναι δική μου με το νόημα αυτό, άλλο τόσο δεν υπέχω κι εγώ την πλήρη ευθύνη για τη σύλληψη και την εκτέλεσή της.

Ελευθερία όμως ηθική δεν θα πει αυθαιρεσία. Να μια παρεξήγηση που πρέπει να την αποφύγουμε. Άλλο ελευθερία και άλλο αναρχία. Επομένως και η ηθική αυτονομία αντιδιαστέλλεται ριζικά και σαφώς προς την αυθαιρεσία. Αυθαίρετη είναι η αναρχούμενη, όχι η ελεύθερη βούληση. Αυτονομούμενη είναι η βούληση που προστάζεται από το δικό της νόμο, όχι εκείνη που δεν αναγνωρίζει κανένα νόμο. Τέτοια είναι η αυθαίρετη, η αναρχούμενη βούληση. Η αυτονομούμενη βούληση ενεργεί σύμφωνα με τη δική της αξιοθεσία, με τη δική της ιεράρχηση των αξιών, πέρα από κάθε δέσμευση. Ενεργεί πέρα από κάθε δέσμευση, εκτός από μία. Όλες τις άλλες δεσμεύσεις μπορεί να τις αγνοήσει. Να τις καταλύσει. Μιαν όμως δέσμευση δεν μπορεί η αυτονομούμενη βούληση να την αρνηθεί ή να την αναιρέσει: τον  αυτοσεβασμό.  Να η διαφορά μεταξύ της αυθαίρετης και της ελεύθερης βούλησης. Η αυθαίρετη βούληση δεν πειθαρχεί πουθενά, δεν σέβεται κανένα νόμο, και κατά τούτο ακριβώς είναι αυθαίρετη ότι δεν πειθαρχεί στον εαυτό της. Δεν έχει καμιά δυσκολία να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ή να μη σας δώσει κανένα λόγο. «Έκανα άλλοτε έτσι, αυτό τώρα το κάνω αλλιώς». Γιατί; «Γιατί έτσι θέλω». Ούτε αυτοσεβασμός, ούτε αυτοπειθαρχία.

Ελευθερία όμως δεν θα πει να ενεργείς από καπρίτσιο ή ελεύθερα. Ελευθερία θα πει να ενεργείς από σεβασμό προς ένα νόμο που έχεις δώσει ο ίδιος στον εαυτό σου και να αισθάνεσαι την υποχρέωση πρώτος εσύ να τον τηρήσεις. Όχι κατά σύμπτωση. Όχι κατ’ εξαίρεση. Αλλά ως σταθερό και αμετακίνητο κανόνα βίου. Γι’ αυτό λέμε: ελεύθερη βούληση είναι εκείνη που δεν δεσμεύεται από τίποτα εκτός από τον ίδιο τον εαυτό της. Να σέβεται τον εαυτό της και να πειθαρχεί σ’ αυτόν είναι η αρχή της.

Πόλεμος καὶ Ὕβρις

erevoktonosΘεοὶ πάντες ἔγημαν ἣν ἕκαστος εἴληφεν ἐν κλήρῳ. Πόλεμος παρῆν ἐσχάτῳ κλήρῳ· Ὕβριν δὲ μόνην κατέλαβεν· ταύτης περισσῶς ἐρασθεὶς ἔγημεν. Ἐπακολουθεῖ δὲ αὐτῇ πανταχοῦ βαδιζούσῃ. Ὅτι ἔνθα ἂν προέλθῃ ὕβρις ἢ ἐν πόλει ἢ ἐν ἔθνεσι, πόλεμος καὶ μάχαι εὐθὺς μετ᾿ αὐτὴν ἀκολουθεῖ.

Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως και οι Ινδοί, πίστευαν ότι ο κάθε θεός είχε τη σύζυγό του. Ο μύθος λέει ότι με κλήρο απέκτησε ο κάθε θεός τη σύζυγό του Τελευταίος έμεινε ο θεός Πόλεμος, ο οποίος πήρε για σύζυγό του την τελευταία θεά που είχε απομείνει: την Ύβρι. Και την αγαπούσε πάρα πολύ. Όπου βρισκόταν η Ύβρις, εκεί ερχόταν από πίσω και ο Πόλεμος. Έτσι από τότε σε όποια πόλη (κράτος) εκδηλωνόταν μεγάλη ύβρις, ακολουθούσε και πόλεμος.

Θα πρέπει όμως να εξηγήσουμε τί είναι ύβρις. Για τους αρχαίους δέν είναι αυτό που ονομάζουμε σήμερα “ύβρη” ή βρισιά. Ύβρις στα αρχαία σημαίνει μεγάλος εγωισμός, που κάνει τον άνθρωπο να εκδηλώνει ασέβεια προς τον Θεό, προς τον παντοτινό ηθικό νόμο, προς τα πλάσματα του Θεού και προς τη φύση.

Όποιος άνθρωπος γνωρίζει ποιός είναι ο ηθικός νόμος ώστε ανάλογα να συμμαζεύει τον εγωισμό του, πρέπει σύμφωνα με τον παντοτινό ηθικό νόμο να βαδίζει.

Και όποιος δέν γνωρίζει τον παντοτινό ηθικό νόμο, πρέπει να μελετά και να τον μαθαίνει.

Κανείς άλλος δεν φταίει για τούτα – μόνο εγώ

Θα συμβιβάζονταν με τα παρόντα χωρίς να δυσθυμούν …

ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΜΙΑΣ
Παρά ταύτα πολλοί φρικιούν ακόμα και με τους στίχους του Μενάνδρου

κανένας ζωντανός δεν γίνεται να πει “Αυτό εγώ δεν θα το πάθω”,

επειδή δεν ξέρουν πόσο πολύ βοηθάει στην αποφυγή της λύπης το να μπορούμε με μελέτη και άσκηση να κοιτάμε την τύχη καταπρόσωπο με ορθάνοιχτα μάτια και να μην κατασκευάζουμε μέσα μας λεπτεπίλεπτες και απαλές φαντασιώσεις, σαν κάποιον που μεγάλωσε στη σκιά πολλών ελπίδων οι οποίες συνεχώς υποχωρούν και ορθώνονται απέναντι στο τίποτα. Μπορούμε, όμως, ν’ απαντήσουμε στον Μένανδρο τούτο: “Κανένας ζωντανός δεν γίνεται να πει “Αυτό εγώ δεν θα το πάθω”, αλλά, ενόσω είναι ακόμα ζωντανός, μπορεί να πει: Αυτό εγώ δεν θα το κάνω· δεν θα πω ψέματα, δεν θα ραδιουργήσω, δεν θα κλέψω, δεν θα σκεφτώ επίβουλα”.
Τούτο είναι πραγματικά στο χέρι μας και δεν είναι μικρή αλλά μεγάλη συμβολή για την ψυχική γαλήνη. Όπως αντιθέτως,

η συνείδησή μου, γιατί ξέρω πως έκανα έργα φοβερά, (ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ),

σαν πληγή στη σάρκα, έτσι αφήνει πίσω της και στην ψυχή τη μεταμέλεια που διαρκώς τη ματώνει και την κεντρίζει. Τις άλλες λύπες, βέβαια, αναιρεί η λογική, αλλά η μεταμέλεια προκαλείται από την ίδια τη λογική αφού η ψυχή, μαζί με το συναίσθημα της ντροπής, τύπτεται και τιμωρείται από μόνη της. Όπως εκείνοι που ριγούν από κρυάδες ή καίγονται από πυρετό ενοχλούνται και υποφέρουν περισσότερο από εκείνους που νιώθουν τα ίδια από εξωτερική ζέστη ή κρύο, έτσι και οι λύπες οι προερχόμενες από τυχαία γεγονότα, που είναι σαν να έρχονται απ’ έξω, είναι ελαφρότερες· όμως εκείνος ο θρήνος,

κανείς άλλος δεν φταίει για τούτα – μόνο εγώ (ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ),

που λέγεται μετά από κάθε σφάλμα μας και που προέρχεται από μέσα μας, κάνει τον πόνο ακόμα πιο βαρύ εξαιτίας της ντροπής που νιώθουμε. Συνεπώς, ούτε το πολυτελές σπίτι ούτε η αφθονία χρυσαφιού ούτε η περηφάνια για την καταγωγή ούτε η λαμπρότητα του αξιώματος ούτε η χάρη του λόγου και η ευφράδεια παρέχουν τόση ηρεμία και γαλήνη στη ζωή όσο η καθαρή από κακές πράξεις και προθέσεις ψυχή, αυτή που έχει πηγή ζωής της το ατάραχο και αμίαντο ήθος· από την πηγή αυτή ρέουν οι καλές πράξεις που έχουν ενέργεια εμπνευσμένη και χαρούμενη, την οποία ακολουθεί μεγαλοφροσύνη, και (που έχουν) μνήμη γλυκύτερη και ασφαλέστερη από τη “γηροτρόφο” ελπίδα του Πινδάρου.

Μήπως “και τα θυμιατήρια”, όπως είπε ο Καρνεάδης, “ακόμα κι όταν έχουν αδειάσει, δεν κρατούν το άρωμά τους για πολύ καιρό”, και οι καλές πράξεις δεν αφήνουν στην ψυχή του σοφού πάντα χαριτωμένη και φρέσκια την ανάμνησή τους, με την οποία ποτίζεται η χαρά και θάλλει, και περιφρονεί όσους κλαίγονται και κατηγορούν τη ζωή πως είναι τόπος δεινών ή τόπος εξορίας που έχει οριστεί εδώ για τις ψυχές;

Ευχαριστιέμαι, επιπλέον, με τον Διογένη ο οποίος, όταν είδε τον οικοδεσπότη του στη Σπάρτη να προετοιμάζεται με υπερηφάνεια για κάποια γιορτή, είπε: “Ο καλός άνθρωπος δεν θεωρεί την κάθε μέρα γιορτή;” Και λαμπρότατη βέβαια, αν έχουμε σωφροσύνη.

Αφού η ζωή είναι η πιο τέλεια μύηση και τελετουργία στα παραπάνω, πρέπει να είναι γεμάτη ψυχική γαλήνη και χαρά και όχι, όπως συμβαίνει με τους πολλούς που περιμένουν τα Κρόνια, τα Διάσια, τα Παναθήναια και άλλες τέτοιες μέρες για να ευχαριστηθούν και ν’ αναζωογονηθούν, γελώντας το γέλιο που αγοράζουν πληρώνοντας το αντίτιμο στους μίμους και τους χορευτές.

Παρ’ ότι οι άνθρωποι χαίρονται με τα γλυκόλαλα όργανα και τα πουλιά που κελαηδούν, κι ευχαριστιούνται βλέποντας τα ζώα να παίζουν και να χοροπηδούν, ενώ, αντίθετα, δυσαρεστούνται, όταν αυτά ουρλιάζουν και βρυχώνται και δείχνουν αγριεμένα, ωστόσο, αν και βλέπουν πως η δική τους ζωή είναι αγέλαστη, κατηφής και πιεσμένη από οχληρά πάθη και προβλήματα και ατέλειωτες φροντίδες, δεν δέχονται να προσφέρουν στον εαυτό τους κάποια ανάσα και ξεκούραση από κάπου, αλλά, ακόμα κι όταν άλλοι τους παρακινούν, δεν δέχονται συμβουλή, που ακολουθώντας τη θα συμβιβάζονταν με τα παρόντα χωρίς να δυσθυμούν και θα θυμούνταν το παρελθόν με ευγνωμοσύνη, ενώ θ’ αντιμετώπιζαν και το μέλλον χωρίς φόβο και καχυποψία, με ευχάριστες και λαμπρές ελπίδες.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΗΘΙΚΑ

Πυκνή Ύλη: το πρώτο άμεσο τεκμήριο για τον ταχύτατο μηχανισμό ψύξης άστρων νετρονίων με εκπομπή νετρίνων

Αστροφυσικοί έχουν βρει το πρώτο άμεσο τεκμήριο για τον ταχύτατο μηχανισμό εκπομπής νετρίνων με τον οποίο μπορούν να ψύχονται τα άστρα νετρονίων. Το άρθρο είναι του Καθηγητή Φυσικής και Αστρονομίας James Lattimer.

Τα άστρα νετρονίων διαμορφώθηκαν σε υπερκαινοφανείς εκρήξεις άστρων πολύ μεγάλης μάζας για να γίνουν λευκοί νάνοι. Σε τέτοιες υπερκαινοφανείς, το θερμό υπόλειμμα που διαμορφώθηκε από την κατάρρευση του αστρικού πυρήνα είναι τόσο πυκνό που τα περισσότερα πρωτόνια και ηλεκτρόνια συνδυάζονται για να δημιουργήσουν νετρόνια. Παρατηρώντας πώς ψύχονται τα άστρα νετρονίων, οι ερευνητές ελπίζουν να κατανοήσουν πώς συμπεριφέρεται η ύλη κάτω από ακραίες συνθήκες – σε πυκνότητες που ξεπερνούν εκείνες των ατομικών πυρήνων και θερμοκρασίες που μπορούν να φτάσουν τις εκατοντάδες δισεκατομμύρια βαθμών Κέλβιν. Τώρα, ο Edward Brown στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Michigan και οι συνεργάτες του ερεύνησαν την ιστορία ψύξης ενός άστρου νετρονίων που είναι μέρος ενός διπλού συστήματος στον Γαλαξία μας. Αναλύοντας τις εκπομπές ακτίνων Χ του άστρου σε αδρανείς περιόδους που ακολουθούσαν δυο περιόδους εκρήξεων ακτίνων Χ που έληξαν το 2001 και 2006, η ομάδα βρήκε τεκμήρια ενός ιδιαίτερα ταχέων νετρίνων μηχανισμού ψύξης, που ονομάζεται άμεση διαδικασία Urca. Η διαδικασία αυτή θεωρείται ότι συμβαίνει νωρίς στις ζωές όλων των άστρων νετρονίων και μπορεί να λειτουργούν σε μεταγενέστερα στάδια μερικών άστρων νετρονίων, που ποτέ όμως δεν είχαν παρατηρηθεί άμεσα.

Σε ένα νεογέννητο άστρο νετρονίων, τα νετρίνα είναι προσωρινά παγιδευμένα σε έναν αδιαφανή αστρικό πυρήνα, όμως διαχέονται έξω σε κλάσματα δευτερολέπτου, αφήνοντας την περισσότερη ενέργειά τους για να θερμάνει την ύλη του πυρήνα σε περισσότερο από 500 δισεκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν. Κατά τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια, το άστρο κυρίως ψύχεται εκπέμποντας περισσότερα νετρίνα. Η άμεση διαδικασία Urca, η οποία θεωρείται ότι κυριαρχεί στο αρχικό στάδιο αυτής της ψύξης, προτάθηκε για πρώτη φορά από τους φυσικούς Mário Schenberg και George Gamow. (Ο μηχανισμός ονομάζεται από το όνομα ενός φημισμένου καζίνου του Ρίο – Casino da Urca, όπου υποτίθεται ότι ο Schenberg είπε στον Gamow: «Η ενέργεια σε μια υπερκαινοφανή πρέπει να εξαφανίζεται … τόσο γρήγορα όσο το χρήμα στο τραπέζι της ρουλέτας.») Στις άμεσες διαδικασίες Urca που εμπλέκονται νουκλεόνια, τα θερμικά διεγερμένα νετρόνια υφίστανται βήτα διάσπαση για να απελευθερώσουν πρωτόνια, ηλεκτρόνια και αντινετρίνα, ενώ τα θερμικά διεγειρόμενα πρωτόνια υφίστανται την αντίστροφη διαδικασία και γεννούν νετρόνια, ποζιτρόνια και νετρίνα. (Οι αντιδράσεις που περιγράφονται παρουσιάζονται στην παρακάτω εικόνα). Τα νετρίνα μεταφέρουν ενέργεια καθώς δραπετεύουν από το άστρο και καθώς το άστρο ψύχεται, ο αριθμός των θερμικά διεγερμένων νουκλεονίων μειώνεται.

 
Μέσα σε ένα λεπτό, η άμεση διαδικασία Urca θα επιτρέψει τη θερμοκρασία του αστρικού πυρήνα να πέσει απότομα περίπου 1 δισεκατομμύριο Κέλβιν. Αλλά, όταν φθάσουν σε αυτή τη «χαμηλή» θερμοκρασία, τα περισσότερα άστρα νετρονίων δεν θα έχουν αρκετά θερμικά διεγερμένα νουκλεόνια για να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την άμεση διαδικασία Urca επειδή η διαδικασία δεν μπορεί πλέον ταυτόχρονα να διατηρεί ενέργεια και ορμή. Υπολογισμοί δείχνουν ότι για να διατηρήσει την ορμή, η άμεση διαδικασία Urca απαιτεί μια ελάχιστη κλασματική συγκέντρωση πρωτονίων [Y(p)] του 1/9. Το κλάσμα πρωτονίων σε ένα άστρο νετρονίων κάτω του 1 δισεκατομμυρίου Κέλβιν προσδιορίζεται από την αποκαλούμενη πυρηνική ενέργεια συμμετρίας, η οποία ποσοτικοποιεί την αλλαγή στην ενέργεια που συμβαίνει όταν τα πρωτόνια μετατρέπονται σε νετρόνια. Για τυπικές πυκνότητες άστρων νετρονίων, οι οποίες είναι κοντά σε αυτές των ατομικών πυρήνων [ρ(s)=2,3×10^17 kg/m^3], η ενέργεια συμμετρίας θέτει την Y(p) περίπου στο 1/25, που θα σταματούσε την άμεση διαδικασία Urca. Οι επόμενοι διαθέσιμοι μηχανισμοί ψύξης είναι οι «τροποποιημένες» διαδικασίες Urca, η οποίες, σε αυτές τις θερμοκρασίες, είναι ένα εκατομμύριο φορές αργότερες από ότι η άμεση νουκλεονική διαδικασία Urca. Ως επακόλουθο, μετά τα λίγα πρώτα λεπτά, τα περισσότερα άστρα νετρονίων ψύχονται σχετικά αργά και παραμένουν ορατά ως πηγές ακτίνων-Χ για μέχρι ένα εκατομμύριο χρόνια.

Ωστόσο, ενδέχεται να υπάρχουν εξαιρέσεις. Η πυρηνική ενέργεια συμμετρίας αυξάνεται με την πυκνότητα και είναι πιθανό ότι η Y(p) είναι μεγαλύτερη από 1/9 σε επαρκώς μεγάλης μάζας άστρα νετρονίων. Έτσι τέτοια άστρα θα μπορούσαν ακόμη να υφίστανται αυξημένη ψύξη νετρίνων μέσω των άμεσων διαδικασιών Urca. Η πιθανότητα αυτή θα εξαρτάται τόσο από το πώς η ενέργεια συμμετρίας αλλάζει με την πυκνότητα – που είναι δύσκολο να προσδιοριστεί σε υψηλή πυκνότητα – όσο και από την μέγιστη πυκνότητα στο άστρο, που εξαρτάται από τη μάζα του.

Για τον έλεγχο της σύνδεσης της ταχύτατης ψύξης με την άμεση διαδικασία Urca, οι ερευνητές τυπικά προσδιορίζουν τις θερμοκρασίες και τις ηλικίες απομονωμένων, θερμικά εκπεμπόντων άστρων νετρονίων. Συγκρίνοντας τη θερμοκρασία ενός άστρου με τις προβλέψεις από τα θεωρητικά μοντέλα, μπορούν να συμπεράνουν εάν συμβαίνει ταχεία ψύξη στην πρώιμη ζωή του άστρου. Αυτοί οι έμμεσοι έλεγχοι έδειχναν προηγουμένως ότι μερικά άστρα μπορεί να έχουν υποστεί αυξημένη ψύξη. Ωστόσο, πιο πρόσφατα, οι ερευνητές συνειδητοποίησαν ότι είναι δυνατός ένας άλλος έλεγχος, που βασίζεται στην παρατήρηση άστρων νετρονίων σε διπλά συστήματα. Ένα άστρο νετρονίων σε ένα ζεύγος μπορεί να συγκεντρώνει υλικό από το συνοδό άστρο – μια διαδικασία που τυπικά δημιουργεί εκρήξεις ακτίνων Χ. Κατά τη διάρκεια της προσαύξησης η θερμοκρασία του αστρικού πυρήνα προσδιορίζεται από την ισορροπία μεταξύ της θέρμανσης λόγω της συσσώρευσης και της ψύξης λόγω της εκπομπής νετρίνων. Στην αδρανή περίοδο που ακολουθεί την προσαύξηση, η επιφανειακή θερμοκρασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συναχθεί η θερμοκρασία του πυρήνα και έτσι να προσδιοριστεί ο ρυθμός ψύξης. Μέχρι τώρα, δυο διπλά συστήματα έχουν δείξει στοιχεία αυξανόμενης ψύξης. Στις μελέτες αυτές, ωστόσο, η ένδειξη για αυξανόμενη ψύξη ήταν έμμεση επειδή τα άστρα ήταν ήδη πολύ αμυδρά για να ανιχνευθεί η θερμική εκπομπή τους – μόνο τα ανώτερα όρια για τις θερμοκρασίες τους συνήχθησαν από τις παρατηρήσεις.

Ο Brown και οι συνάδελφοί του απόκτησαν, για πρώτη φορά, άμεσα στοιχεία ενός άστρου νετρονίων στη φάση της ψύξης με ρυθμό σύμφωνο με την άμεση διαδικασία Urca. Τα στοιχεία προέρχονται από τη μελέτη ενός άστρου νετρονίων που είναι μέρος του ζεύγους MXB 1659-29 (εικόνα). Το MXB 1659-29 υπέστη εκρήξεις που τελείωσαν το 2001 και 2016, παρέχοντας την ευκαιρία για την παρατήρηση της ψύξης άστρου νετρονίων κατά τη διάρκεια των περιόδων ηρεμίας που ακολουθούν. Οι συγγραφείς αναλύουν το χρονικό της φωτεινότητας και της θερμοκρασίας της πηγής, υποθέτοντας ότι ο κύκλος έκρηξης-ηρεμίας που παρατηρείται μέχρι στιγμής αναπαριστά τη μακροχρόνια συμπεριφορά του άστρου. Υπό αυτή την υπόθεση, συμπέραναν ότι η ψύξη που παρατηρήθηκε στην ιστορία του άστρου μπορεί να εξηγηθεί μόνο εάν η άμεση διαδικασία Urca είναι ενεργή σε περίπου 1% του αστρικού πυρήνα. Παρόλο που άλλες διαδικασίες θα μπορούσαν, καταρχήν, να εξηγήσουν την παρατηρούμενη αυξανόμενη ψύξη, ο συγγραφείς συμπέραναν ότι αποκρούονται από τα δεδομένα.

Τα αποτελέσματα αυτά είναι δυνάμει πολύ σημαντικά για την κατανόησή μας για την πυκνή ύλη. Η άμεση διαδικασία Urca απαιτεί τόσο ασύζευκτα νουκλεόνια όσο και ένα επαρκώς μεγάλο κλάσμα πρωτονίων σε μέρος τουλάχιστον του πυρήνα του άστρου. Από τις εκτιμήσεις τους του ποσού των ασύζευκτων νουκλεονίων στο άστρο νετρονίων του MXB 1659-29, οι ερευνητές μπόρεσαν να παραγάγουν περιορισμούς στην θερμική χωρητικότητα του πυρήνα του άστρου. Μπόρεσαν επίσης να περιορίσουν την κρίσιμη θερμοκρασία της υπέρρευστης κατάστασης που θεωρείται ότι σχηματίζεται στον πυρήνα. Τέτοια αποτελέσματα θα παράσχουν συνεπείς ελέγχους για τα μοντέλα πυκνής ύλης. Επιπλέον, το κλάσμα πρωτονίων μπορεί να δώσει πληροφορίες για την πυρηνική ενέργεια συμμετρίας, ιδιαιτέρως, για την εξάρτηση της πυκνότητας. Μέχρι τώρα, τέτοιες πληροφορίες περιορίζονταν για πυρηνικά πειράματα σε πυκνότητες κάτω από αυτές των ατομικών πυρήνων, ενώ στα κέντρα των άστρων νετρονίων, οι πυκνότητες μπορεί να είναι 5 φορές υψηλότερες. Οι συγγραφείς εκτιμούν ότι η μάζα του άστρου νετρονίων MXB 1689-29 είναι κατά προσέγγιση 0,03 ηλιακές μάζες μεγαλύτερη από το κατώφλι μάζας για να συμβεί η άμεση διαδικασία Urca. Αν η πραγματική μάζα του άστρου θα μπορούσε να προσδιοριστεί ακριβώς, η τιμή της πυρηνικής συμμετρίας θα πρέπει να ποσοτικοποιηθεί στις υψηλές πυκνότητες για πρώτη φορά.

Μελέτες σαν αυτές που έγιναν από τον Brown και τους συνεργάτες του θα επιτρέψουν τους ερευνητές να διερευνήσουν την αυξημένη ψύξη σε περισσότερα άστρα νετρονίων και να συνδέσουν αυτές τις πληροφορίες με θεμελιώδεις ιδιότητες της πυκνής πυρηνικής ύλης. Οι έρευνες των ζευγών που αναλύθηκαν από επιστήμονες σε δημοσιεύσεις μπορεί να είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικές. Σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, θα πρέπει να υπάρχει περισσότερο αυξημένη ψύξη σε αυτά τα άστρα νετρονίων από αυτήν στο MXB 1659-29, πράγμα που υποστηρίζει ότι τα άστρα είναι αντιστοίχως πιο μεγάλης μάζας και έτσι πυκνότερα. Εάν η αυξημένη ψύξη επιβεβαιωθεί, οι παρατηρήσεις μπορεί να παράσχουν πειραματικούς περιορισμούς στην ενέργεια συμμετρίας σε ακόμη υψηλότερες πυκνότητες από αυτή του MXB 1659-29.

Τι είναι η Μεσαιωνική Φιλοσοφία;

Σχετική εικόναΜεσαιωνική Φιλοσοφία: Θεωρία και πράξη

§1. Η φιλοσοφία εκείνης της περιόδου της ευρωπαϊκής ιστορίας, που βρίσκεται ανάμεσα στους αρχαίους και νέους χρόνους, ονομάστηκε μεσαιωνική φιλοσοφία, ή αλλιώς: φιλοσοφία των μέσων χρόνων ή μέσων αιώνων. Σχετικά με την ακριβή χρονική στιγμή έναρξής της οι απόψεις των ιστορικών ποικίλουν. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως θα πρέπει να αρχίζει ευθύς με το κλείσιμο της Ακαδημίας των Αθηνών (529 μ.Χ.) από τον Ιουστινιανό. Αρκετοί άλλοι θεωρούν ως χρονικό σημείο έναρξής της το 800 μ.Χ. Είναι τότε που ο Καρλομάγνος ίδρυσε την λεγόμενη καρολίγγεια αυτοκρατορία, την πρώτη στη λατινογενή Δυτική Ευρώπη μετά την κατάλυση της πάλαι ποτέ κραταιάς δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αποτελεί ορόσημο αυτή η χρονική στιγμή, διότι επί βασιλείας του Καρλομάγνου έλαβε σάρκα και οστά μια πρωτόφαντη πολιτισμική και πνευματική ανάπτυξη μέσα στους κόλπους της καθολικής εκκλησίας. Υπ’ αυτούς τους ορίζοντες, η μεσαιωνική φιλοσοφία ενσάρκωνε έναν αντίστοιχο μεσαιωνικό τρόπο σκέψης, ο οποίος δεν εξέφραζε ούτε κατά την πιο αρρωστημένη φαντασία

έναν «μεσαιωνικό σκοταδισμό». Η κουβέντα για έναν τέτοιο «σκοταδισμό» ανήκει στην τάξη της καθημερινότητας και τροφοδοτείται εν πολλοίς από την ολική άγνοια ορισμένων γύρω από την πνευματική/φιλοσοφική δημιουργία της υπό συζήτηση εποχής ή ακόμη και από μια τυφλή πίστη τους στις πλάνες της ιδεολογικής τους νύχτας. Μια συζήτηση περί «σκοτεινών αιώνων», θεμιτή λιγότερο ή περισσότερο επιστημονικά, θα μπορούσε να αφορά την ενδιάμεση περίοδο από την κατάλυση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (476 μ.Χ.) έως το 800 μ.Χ. Αυτή η περίοδος δεν έχει να επιδείξει κάποιο ουσιώδες φιλοσοφικό – στοχαστικό επίτευγμα ή ιδεώδες και συναφώς κάποια παιδευτική διαδικασία, συστηματικά ή θεσμικά οργανωμένη. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται ως μια νεκρή, εντελώς-παντελώς στάσιμη περίοδος.

§2. Ποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας επιτρέπουν να μιλάμε για μεσαιωνική φιλοσοφία; Το θεμελιακό χαρακτηριστικό, γύρω από το οποίο περιστρέφονται και τόσα άλλα, είναι η εμφάνιση και η καθίδρυση του χριστιανισμού ως κυρίαρχης θρησκείας. Η επικράτηση βέβαια της συγκεκριμένης θρησκείας κυρίως –χωρίς ασφαλώς να παραβλέπεται και η συμβολή άλλων θρησκειών, όπως π.χ. ο ιουδαϊσμός ή ο ισλαμισμός, στην ευρύτερη επικράτεια του τότε κόσμου– δεν προέκυψε ως εκπλήρωση μιας καλά οργανωμένης επιχείρησης, με προδιαγεγραμμένη σκοπιμότητα, να εκτοπίσει κάθε προηγούμενο, ισχυρό ως τότε, πνευματικό, πολιτισμικό ή στοχαστικό κίνημα. Απεναντίας συνιστά μια πρώτη θεσμική ολοκλήρωση νέων αντιλήψεων, θεωρήσεων, διδασκαλιών, θρησκευτικών δογμάτων για τη ζωή και τον κόσμο, ωριμασμένων σιγά- σιγά και σε μεγάλο βάθος του παρελθοντικού χρόνου, από τότε περίπου που πρωτοεμφανίστηκε ο χριστιανισμός, αποτελεσματικών στο να ανταποκρίνονται στις λυτρωτικές ανησυχίες των λαών και των ανθρώπινων ατόμων. Γιατί υπήρχαν τέτοιες ανησυχίες; Επειδή η κατάρρευση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, σε συνδυασμό με τη μεγάλη μετανάστευση ολόκληρων λαών, τη δημιουργία νέων κρατικών μορφωμάτων, τη δόμηση σκληροτράχηλων δομών εξουσίας, την ύπαρξη ανηλεών συγκρούσεων και πολέμων, προκαλούσε απρόβλεπτες αβεβαιότητες στους συγκροτούμενους, υπ’ αυτές τις συνθήκες, νέους πληθυσμούς. Στο μεταξύ, η αποσύνθεση της εν λόγω αυτοκρατορίας σήμαινε και την περαιτέρω αποδυνάμωση του αρχαίου πολιτισμού ως συστηματικής πηγής δημιουργικού πνεύματος, ικανής να μεταδώσει στα νέα φύλα εξουσίας, όπως τα γερμανικά, μια αναγεννησιακή μόρφωση που ως τότε δεν είχαν. Στη χορεία των προαναφερθέντων χαρακτηριστικών ανήκει και το γεγονός ότι η ίδια η ελληνική φιλοσοφία, από την εποχή της ακμής της έως και τις τελευταίες αναλαμπές του Νεοπλατωνισμού, ανέπτυξε περιοδικά πλούσιους προβληματισμούς, εξόχως ταιριαστούς στις αρχέγονες αναζητήσεις του χριστιανικού δόγματος. Ο φιλοσοφικός στοχασμός της ελληνικής αρχαιότητας, με όλες τις κατά περιόδους σχολές του, επηρέασε βαθύτατα τη διαμόρφωση της μεσαιωνικής φυσιογνωμίας του στοχασμού.

§3. Η νέα τούτη πραγματικότητα χαρακτηρίζεται τελικά από ένα σύνολο αντιθετικών ή αντιφατικών τάσεων, που εξομαλύνονται βαθμιαία κάτω από την απόλυτη ισχύ του θεολογικού πνεύματος. Μοιραία, ως μια τέτοια πρωτόγνωρη πραγματικότητα, σημαδεύεται από άσπλαχνες δονήσεις κάθε προηγούμενου στηρίγματος ζωής, από την κατάλυση κάθε άμεσης ζωτικής επικοινωνίας με τα πνευματικά επιτεύγματα των Ελλήνων, από καθοριστικές εν πολλοίς αλλοιώσεις του ως τότε ισχύοντος συστήματος αξιών. Ωστόσο δεν εξαφανίζει ορισμένως κάποιες δοκιμασμένες δομές οργάνωσης, λειτουργίας, μετάβασης από το παλαιό στο νέο· και τούτο όχι μόνο στη σφαίρα του Πολιτικού, αλλά και του Πνευματικού εν γένει. Ο νέος κόσμος δεν γνωρίζει τα υψιπετή επίπεδα μόρφωσης, που ανέδιδε καθ’ όλους τους προηγούμενους αιώνες το ελληνικό πνεύμα. Αντικειμενικά όμως σπεύδει να αφομοιώσει, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, βασικές του πτυχές, προκειμένου να βαδίσει πάνω σε ανθεκτικά στο χρόνο θεμέλια και να διαμορφώνει ευέλικτους τρόπους σκέψης και δράσης. Έτσι, η ουσία της μεσαιωνικής φιλοσοφίας συνδυάζει θεωρητικό ενδιαφέρον για μεγάλα οντολογικά, αξιολογικά ή γνωσιοθεωρητικά προβλήματα, όπως περίπου έρχονται από την αρχαία ελληνική παράδοση, με μια έντονα θρησκευτική στάση ζωής, όπως υπαγορεύεται από το θεσμισμένο πια σε κυρίαρχη θρησκεία χριστιανικό δόγμα. Αυτός ο συνδυασμός γίνεται αισθητός σε έναν τρόπο σκέψης και σε αντίστοιχα περιεχόμενα, που τείνουν ανυπερθέτως να εδραιώνουν την απόλυτη υπεροχή του θρησκευτικού/χριστιανικού αξιακού συστήματος. Μα και τούτη η υπεροχή δεν μπορεί να ευδοκιμήσει χωρίς έναν νέο κόσμο της ψυχής, δηλαδή μια συνείδηση, που οι φιλοσοφικές της καταβολές θα οδηγούν σε νέα ψυχικά βάθη και θα εμπεδώνουν ή θα μεταλαμπαδεύουν στους καινούριους σχηματισμούς λαών, στην πληγωμένη αλλά και απολίτιστη ψυχή τους, εκχριστιανισμένα συστήματα αξιών, παρηγορητικών ιδεών, θεραπευτικών άρθρων πίστης, φιλοσοφικών/μεταφυσικών πτήσεων.      

§4. Όσο πιο πολύπλοκο και περιπετειώδες γίνεται το πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, επιστημονικό σύμπλεγμα του μεσαιωνικού κόσμου, τόσο πιο πολύ η χριστιανική θρησκεία αποζητά να εκλογικεύει τα θέματά της και να δίνει στην πίστη ένα πιο λογικό περιεχόμενο. Έτσι αποκτά μια πιο στενή σχέση με τη φιλοσοφία και εντείνει την προσπάθειά της να περισώσει ό,τι μπορεί από τη φιλοσοφική κληρονομιά των αρχαίων Ελλήνων και να επωφεληθεί απ’ αυτήν. Είναι αλήθεια πως τα αρχαία ελληνικά κείμενα, τα πρωτότυπα, μόνο ή σχεδόν μόνο μέσω των λατινικών έφθαναν –εάν έφθαναν– στη Δύση. Εξίσου αλήθεια είναι πως μέσα στην αγριότητα και τη βαρβαρότητα των εκ Βορρά προελαυνόντων φύλων και των αντίμαχων εξουσιαστικών ορδών, –καλή ώρα σαν τις σύγχρονες ορδές αιμοδιψών βαρβάρων της εξουσίας εντός της ελληνικής επικράτειας– τα εν λόγω κείμενα είτε κινδύνευαν να χαθούν ολοσχερώς και κυριολεκτικά, όπως συνέβη με πολλά που δεν έφθασαν ως εμάς, είτε να ξεχαστούν και να χαθούν βαθμιαία από προσώπου γης. Εξάλλου, ο αισθητικός, πολιτισμικός και επιστημονικός απόηχος των εν λόγω κειμένων έμεινε έξω από τόσο αγριωπά πρόσωπα και ώτα σαν εκείνα, όπως δεν συγκινεί και ορισμένα δικά μας σημερινά σχήματα εξουσίας. Ο ρόλος της εκκλησίας και των διανοουμένων της εδώ ήταν καταλυτικός. Διέσωσε τα κείμενα, τουλάχιστον εκείνα που εξυπηρετούσαν καλύτερα τους σκοπούς της, με πολλαπλούς τρόπους: με μεταφράσεις, ερμηνείες, σχολιασμούς, διδασκαλίεςˑ με τη μετατροπή τους γενικώς σε μορφωτικό αγαθό, έστω και με θρησκευτικό εμποτισμό, για την παίδευση και αισθητική καλλιέργεια του νέου κόσμου. Ο ρόλος της εκκλησίας θα μπορούσε και σήμερα να γίνει καταλυτικά φιλοσοφικός με τη μόρφωση και διαμόρφωση ελεύθερων συνειδήσεων μέσω της συμπόρευσης με τη θύραθεν παιδεία, και όχι συμπόρευση με την εκάστοτε εξουσία, στο βαθμό που ετούτο συμβαίνει. Γενικώς ειπείν, η σχέση φιλοσοφίας και χριστιανικής θρησκείας στο Μεσαίωνα δεν είναι απλώς σχέση ιδεών, αλλά και θεσμικά λειτουργική με το νόημα ότι ο φιλοσοφικός στοχασμός εξ ολοκλήρου υπηρετεί τους σκοπούς της θρησκείας, ήτοι της εκκλησίας, έτσι ώστε η φιλοσοφία να θεωρείται υπηρέτρια της θεολογίας (ancilla theologiae=θεραπαινίδα της θεολογίας).

§5. Σε κάθε περίπτωση, από την πολλαπλή σχέση της θρησκείας με τη φιλοσοφία προέκυψαν εξελικτικά δυο κατευθύνσεις της μεσαιωνικής φιλοσοφίας: πρωταρχικά η φιλοσοφία της Πατρολογίας (Philosophie der Patristik), η Πατερική φιλοσοφία, και στη συνέχεια η Σχολαστική (Philosophie der Scholastik). Αυτοί που υλοποιούν την Πατερική φιλοσοφία είναι προπάντων οι Πατέρες της εκκλησίας, εξού και το όνομα. Το φιλοσοφικό τους έργο έγκειται κυρίως στην ερμηνεία, επεξεργασία ή μετουσίωση παλαιών φιλοσοφικών θεωριών με πνεύμα και μορφή θρησκευτικο-χριστιανική. Επίσης παραλαμβάνονται έννοιες και εμποτίζονται με χριστιανικά περιεχόμενα, έτσι ώστε να αποτελέσουν την ορολογία της εξ αποκαλύψεως θρησκείας. Μέσα από την υπέρβαση του δυισμού, τον οποίο κληρονόμησε η χριστιανική φιλοσοφία από την αρχαία, αναδύθηκε ο Ενισμός, δηλαδή μια και ενιαία αρχή του σύμπαντος κόσμου. Στη χριστιανικο-θρησκευτική-θεολογική του εννόηση ο Ενισμός είναι ο θεάνθρωπος: η ενότητα θείου και ανθρώπινου όντος. Όλη αυτή η διανοητική/φιλοσοφική εργασία αναπτύχθηκε κάτω από δύσκολους εσωτερικούς αγώνες/διαμάχες ανθρώπων και πραγμάτων της εκκλησίας, με αφορισμούς και αναθεματισμούς, όπως π.χ. συνέβη με τον χαλκέντερο θεωρητικό της φιλοσοφίας Ωριγένη, ένα πραγματικά ελεύθερο πνεύμα για τα τότε δεδομένα της εκκλησίας. Η Σχολαστική φιλοσοφία πήρε το όνομά της από την αρχική ονομασία του δασκάλου ως σχολάριου, σχολαστικού, συσχετιζομένου με τη σχολή, το σχολείο. Θεμελιώδες γνώρισμα αυτής της φιλοσοφίας, μεταξύ πολλών άλλων, είναι να υπερβαθεί το στερεότυπο, ατεκμηρίωτο των βασικών αρχών της πίστης μέσα από τη γνώση: οικοδόμηση φιλοσοφικο-θεολογικού συστήματος, κατά το οποίο η προβαλλόμενη ως τώρα σοφία της πίστης υπόκειται σε μεταστοχασμό δια του Λόγου –εν αρχή είναι ο Λόγος– και υψώνεται σε μια τεκμηριωμένη αλήθεια της πίστης. Επίσης αναπτύχθηκε μια ενιαία οργάνωση και μέθοδος διδασκαλίας, ζητήματα, για τα οποία θα γίνει λόγος σε επόμενες ενασχολήσεις. Συγκεφαλαιωτικά θα μπορούσε να πει κανείς πως η εν λόγω φιλοσοφία εργάστηκε ομοθυμαδόν για μια Λογική συνόψιση, σύνθεση όλης της γνώσης με παράλληλη αποσαφήνιση, δια της Λογικής οδού, της σκέψης: εκλογικευμένη πίστη.       

Τρίτη 15 Μαΐου 2018

ΑΙΣΧΥΛΟΣ - Ἀγαμέμνων (717-736)

ἔθρεψεν δὲ λέοντος ἶ- [στρ. β]
νιν δόμοις ἀγάλακτον οὕ-
τως ἀνὴρ φιλόμαστον,
720 ἐν βιότου προτελείοις
ἅμερον, εὐφιλόπαιδα
καὶ γεραροῖς ἐπίχαρτον.
πολέα δ᾽ ἔσκ᾽ ἐν ἀγκάλαις
νεοτρόφου τέκνου δίκαν,
725 φαιδρωπὸς ποτὶ χεῖρα σαί-
νων τε γαστρὸς ἀνάγκαις.

χρονισθεὶς δ᾽ ἀπέδειξεν ἦ- [ἀντ. β]
θος τὸ πρὸς τοκέων· χάριν
γὰρ τροφεῦσιν ἀμείβων
730 μηλοφόνοισι μάταισιν
δαῖτ᾽ ἀκέλευστος ἔτευξεν,
αἵματι δ᾽ οἶκος ἐφύρθη,
ἄμαχον ἄλγος οἰκέταις,
μέγα σίνος πολυκτόνον.
735 ἐκ θεοῦ δ᾽ ἱερεύς τις ἄ-
τας δόμοις προσεθρέφθη.

***
Έτσι και μια φορά ένας έθρεψε
στο σπίτι του γαλαθηνό λιοντάρι,
αποκομμένο απ᾽ το βυζί της μάνας του
720 στις πρώτες μέρες του ένα χάδι,
αχώριστο συντρόφι των παιδιών
και των γέρων ξαραθυμιά μεγάλη.
Συχνά σαν να ᾽τανε νεογέννητο παιδί
στην αγκαλιά του το κρατούσε
και κείνο χαρωπά χαϊδεύονταν
στο χέρι, που το χόρταινε αν πεινούσε.

Μα ήρθε καιρός και το ᾽δειξ᾽ από ποιούς
γονιούς βαστούσε, και για να πλερώσει
τη χάρη της θροφής του, πήγε ακάλεστα
μια νύχτα το τραπέζι του να στρώσει
730 μέσα στα σπαραγμένα πρόβατα,
π᾽ όλο το σπίτι απ᾽ το αίμα να φουντώσει,
αγιάτρευτη βαρειά πληγή στους σπιτικούς
πολύφονη ζημιά μεγάλη·
λες και θεός στο σπίτι επίτηδες
ιερέα συμφοράς τον είχε βάλει.

Το Παράξενο Περιδέραιο στον Γάμο του Κάδμου και της Αρμονίας

Το ζευγάρι ήταν όρθιο πάνω σε άρμα που το έσερναν ένα λιοντάρι και ένας κάπρος. Ο Απόλλωνας δίπλα στο άρμα έπαιζε τη λύρα. Κανένας δε σάστισε βλέποντας ζεμένα εκείνα τα ασυνήθιστα ζώα. Αρμονία δε σημαίνει μήπως το ζεύξιμο του αντίθετου με το άγριο; Μόλις σουρούπωσε άναψαν χιλιάδες πυρσούς.
 
Ο Δίας προχωρούσε στους δρόμους της Θήβας. Του άρεσε εκείνη η πόλη, του θύμιζε τον ουρανό. Ήταν σαν ένα πλάτωμα για χορό. Βρέθηκαν όλοι στο συμπόσιο καθισμένοι σε χρυσούς θρόνους. Ο Δίας και ο Κάδμος άγγιζαν το ίδιο τραπέζι, κάθονταν δίπλα – δίπλα, γέμιζαν διαδοχικά τις κούπες τους με κρασί. Ο Δίας κοίταζε τον Κάδμο με τα μάτια ενός φίλου που κράτησε μυστική την υπόσχεσή του.
 
Όταν ο Δράκος σπαρτάρησε στον ουρανό, κατάλαβαν πως έπρεπε να συνοδέψουν τη νύφη στο κρεβάτι της. Τότε οι Ολύμπιοι με τη σειρά τους παρουσίασαν τα δώρα τους. Το πιο μυστηριώδες και το πιο μεγάλο ήταν το δώρο του Δία. Χάρισε στον Κάδμο «καθετί το τέλειο». Ο Κάδμος έσκυψε το κεφάλι, ευγνώμων.
 
Η Αφροδίτη πλησίασε την κόρη της Αρμονία και της πέρασε στο λαιμό ένα μαγικό περιδέραιο. Ήταν το αξιοθαύμαστο έργο που είχε δημιουργήσει ο Ήφαιστος για να δοξάσει τη γέννηση του τοξευτή Έρωτα; Ή μήπως ήταν το περιδέραιο που είχε χαρίσει ο Δίας στην Ευρώπη, όταν την είχε αποθέσει κάτω από τον πλάτανο στην Κρήτη;
 
Η Αρμονία κοκκίνησε μέχρι το λαιμό, ενώ το δέρμα της έτρεμε κάτω από το ψυχρό βάρος του περιδέραιου.
 
Ήταν ένα φίδι που το διαπερνούσαν τα άστρα, με δυο κεφάλια στις άκρες, που άνοιγαν διάπλατα τα στόματά τους το ένα απέναντι στο άλλο. Αλλά τα δυο φίδια δεν κατάφερναν να δαγκωθούν.
 
Ανάμεσα στα δυο στόματα και χαραγμένοι από τα δόντια τους, πρόβαλλαν δυο χρυσοί αετοί με απλωμένα φτερά. Τοποθετημένοι επιτήδεια στο διπλό λαιμό του φιδιού, χρησίμευαν ως θηλύκι. Τα πετράδια ανέδιναν πόθο. Ήταν φίδι, αετός, άστρο, αλλά επίσης η θάλασσα, ενώ το φως των πετραδιών τρεμούλιαζε στον αέρα, όπως και στα κύματα.
 
Σ΄ εκείνο το περιδέραιο, κατά τύχη, κόσμος και στολίδια συνέπιπταν.

Ο λόγος για κάθε αλλαγή, να είναι πάντα ο εαυτός σου

Η γνώμη των άλλων για εμένα;
Ευχαριστώ, δεν θα πάρω άλλο!

Συχνά οι άνθρωποι αφιερώνουμε πολύ χρόνο στο να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε το τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς.

Δίνουμε τέτοια βαρύτητα στη γνώμη των άλλων που ξεχνάμε, πολλές φορές, το ποιοι είμαστε πραγματικά και φερόμαστε με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε όσο δυνατόν περισσότερη αναγνώριση και αποδοχή από τους άλλους. Όμως, όποιος και να είναι ο άλλος, μόνο ένα άτομο αξίζει να παλέψουμε για την αποδοχή του, ο εαυτός μας. Παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Jack Ganfield, που εξηγεί με απλά λόγια γιατί δεν αξίζει να σκεφτόμαστε συνεχώς τη γνώμη των άλλων.

“Αν το να πιστεύουν οι άλλοι σε εμάς και στα όνειρά μας αποτελούσε προϋπόθεση της επιτυχίας, οι περισσότεροι από εμάς δεν θα καταφέρναμε ποτέ τίποτα. Πρέπει να αποφασίσετε τι επιθυμείτε να κάνετε με βάση τους δικούς σας στόχους και τις δικές σας επιθυμίες, και όχι τους στόχους, τις επιθυμίες, τις απόψεις και τις κρίσεις των γονιών, των φίλων, του/της συζύγου σας, των παιδιών ή των συνεργατών σας. Σταματήστε να ανησυχείτε για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι για εσάς και ακολουθήστε την καρδιά σας.

Προσωπικά μου αρέσει ο κανόνας 18/40/60 του δρα Ντανιέλ Άμεν:

Όταν είστε 18 ανησυχείτε για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι για εσάς, όταν είστε 40 δεν δίνετε δεκάρα για το τι σκέφτονται για εσάς, όταν είστε 60 συνειδητοποιείτε ότι δεν σας σκέφτεται κανένας.

Έκπληξη! Τις περισσότερες φορές κανένας δεν σκέφτεται το παραμικρό για εσάς! Είναι πολύ απασχολημένοι με το να ανησυχούν για τη δική τους ζωή και αν σκέφτονται κάτι για εσάς, τότε αναρωτιούνται τι μπορεί να σκέφτεστε για εκείνους. Στο μεταξύ, όλον αυτόν τον χρόνο που χάνετε ανησυχώντας για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι για τις ιδέες, τους στόχους, τα ρούχα, τα μαλλιά και το σπίτι σας, θα μπορούσατε να τον εκμεταλλευτείτε καλύτερα εστιάζοντας στα πράγματα που πρέπει να κάνετε για να επιτύχετε τους στόχους σας.”

Ο λόγος πάντα για κάθε αλλαγή, να είναι ο εαυτός σας!

Πώς να αντιμετωπίσετε την αναβλητικότητα, προτού γίνει ο κυρίαρχος της ζωής σας;

Έχει εκτιμηθεί πως περίπου το ένα πέμπτο των ενηλίκων  και σχεδόν οι μισοί από τους μαθητές και σπουδαστές αναβάλλουν να διεκπεραιώσουν τις υποχρεώσεις τους.

 Αίτια της αναβλητικότητας:

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αποτυγχάνουμε στη ζωή μας και η αναβλητικότητα είναι ένας από αυτούς. Τα αναβλητικά άτομα σαμποτάρουν τον ίδιο τους τον εαυτό, γιατί βάζουν τα ίδια εμπόδια στην ανάδειξη των ικανοτήτων τους και στην έγκαιρη ολοκλήρωση των καθηκόντων τους.

Για τα άτομα αυτά, όταν η αναβλητικότητα καταστεί χρόνια, αποτελεί τρόπο ζωής και επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της καθημερινότητάς τους. Δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους έγκαιρα, δεν είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, από τις πιο προσωπικές (όπως η αγορά ενός δώρου) μέχρι την έγκαιρη καταβολή των φορολογικών υποχρεώσεων.     

1) Τα αναβλητικά άτομα δε γεννιούνται, αλλά διαμορφώνονται. Η αναβλητικότητα τους μπορεί να είναι η συνέπεια ενός καταπιεστικού οικογενειακού περιβάλλοντος. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς που ελέγχουν τα πάντα, αδυνατούν να διαχειριστούν τον εαυτό τους και συνεπώς να οριοθετήσουν τους στόχους τους. Η συμπεριφορά τους αυτή μπορεί να είναι μια μορφή αντίδρασης (επανάστασης) απέναντι στους γονείς. Έτσι, καταφεύγουν στους φίλους τους για υποστήριξη και βοήθεια, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να επιδεινώνεται, αφού οι φίλοι τους είναι πιο επιεικείς στις δικαιολογίες τους.

2) Τα αναβλητικά άτομα έχουν την τάση να καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες αλκοόλ και αυτό είναι μια ένδειξη του γενικότερου προβλήματος της αδυναμίας αυτοδιαχείρισης (self-regualation), από το οποίο χαρακτηρίζονται.

3) Οι αναβλητικοί ψεύδονται στον ίδιο τους τον εαυτό και βρίσκουν δικαιολογίες όπως: "Νιώθω πως θα δουλέψω καλύτερα αύριο" ή "Εργάζομαι καλύτερα υπό πίεση". Στην πραγματικότητα, και την επόμενη ημέρα βρίσκουν μια άλλη πρόφαση, για να ξεγελάσουν, κατά κύριο λόγο, τον ίδιο τους τον εαυτό.

4) Πολλές φορές δεν ασχολούνται με σοβαρές και επείγουσες υποθέσεις και σπαταλούν χρόνο με πιο ασήμαντες ασχολίες, όπως το τσεκάρισμα των e-mail. Ίσως, με αυτό τον τρόπο αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν για παράδειγμα το φόβο της αποτυχίας.

5) Η τελειομανία ενός ατόμου μπορεί να έχει ως συνέπεια την αναβλητικότητα. Υπάρχει, δηλαδή, έντονη πεποίθηση πως οτιδήποτε αναλαμβάνουμε μπορεί να μην προσπαθήσουμε καν να το ξεκινήσουμε, γιατί τα αυστηρά κριτήρια που έχουμε θέσει μας μπλοκάρουν.

6) Ο φόβος της επιτυχίας. Μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, αλλά πολλοί άνθρωποι φοβούνται ότι ένα επίτευγμα τους μπορεί να τους επιβαρύνει με περισσότερες ευθύνες και προσδοκίες από τους προϊσταμένους τους ή το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον, γεγονός που τους αγχώνει και δεν μπορούν να το διαχειριστούν.

 Εξαιτίας της αναβλητικότητας δημιουργούνται σοβαρές αρνητικές συνέπειες

Επηρεάζεται, πρώτα απ’ όλα, η υγεία των ατόμων, γιατί εξασθενεί το ανοσοποιητικό τους σύστημα, με αποτέλεσμα, για παράδειγμα, πολλοί φοιτητές να παρουσιάζουν γαστρεντερικά προβλήματα, να είναι πιο ευάλωτοι σε κρυολογήματα, καθώς και να υποφέρουν από αϋπνίες. Επιπρόσθετα, καταστρέφει τις ομαδικές προσπάθειες, γιατί το βάρος των υποχρεώσεων και των ευθυνών μεταφέρεται στα υπόλοιπα άτομα τα οποία δικαίως αγανακτούν, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν οι εργασιακές, αλλά και οι προσωπικές τους σχέσεις.

Τρόποι αντιμετώπισης της αναβλητικότητας:

1) Απαλλαγείτε από τις καταστροφικές σκέψεις.
Όσο και αν μία υποχρέωση σας φαίνεται οδυνηρή ή δύσκολη για να τη διεκπεραιώσετε, μην υπερβάλλετε. Απλά, αντιμετωπίστε την κατάσταση στην πραγματική της διάσταση και σκεφτείτε: "Σίγουρα δεν είναι κάτι που μου αρέσει, αλλά μπορώ να το κάνω".

2) Οροθετείστε το περιβάλλον σας. 
Το περιβάλλον σας μπορεί να βοηθήσει, ή να εμποδίσει την παραγωγικότητα. Η τεχνολογία, όπως e-mail, τα social media και γενικότερα το internet και η ενασχόληση με αυτό ενισχύουν την αναβλητικότητα, Όταν ασχολήστε με κάποια εργασία, κλείστε τον υπολογιστή σας, μέχρις ότου να τελειώσετε αυτό που έχετε προγραμματίσει.

3) Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας.
Σκέψεις όπως: "Έπρεπε να είχα ξεκινήσει νωρίτερα", ή "Πάντα αναβάλλω τις δουλειές μου, άρα είμαι αποτυχημένος", δε βοηθούν, αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που συγχωρούν τον εαυτό τους ξεπερνούν πιο εύκολα το πρόβλημα.

4) Ελέγξτε την τελειομανία σας.
Η σκέψη του "όλα ή τίποτα", δηλαδή ότι όλα πρέπει να είναι έτοιμα, για να ξεκινήσω, σας οδηγεί στο να μην αναλαμβάνετε καμία υποχρέωση. Προσπαθήστε για τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και ολοκληρώστε τα καθήκοντα σας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

5) Ξεκινήστε με μικρούς στόχους.
Όταν το έργο σας φαίνεται δύσκολο και δεν ξέρετε πώς να ξεκινήσετε, χωρίστε το σε τμήματα και δουλέψτε, για παράδειγμα, μισή ώρα την ημέρα. Είναι προτιμότερο από το να το αναβάλλετε συνεχώς.

6) Ανταμείψτε τον εαυτό σας.
Όταν τελειώνετε ένα έργο στο προγραμματισμένο χρόνο, κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας για την πετυχημένη προσπάθεια.

Η αναβλητικότητα περιορίζει τις δυνατότητες του ατόμου και υπονομεύει την  καριέρα του, οδηγώντας μέχρι και σε απώλεια της εργασίας του ή και σε κατάθλιψη.

Μπορεί να αντιμετωπισθεί, αν τα άτομα αυτά αναγνωρίσουν το πρόβλημα, διερευνήσουν τα αίτια και αν με συγκεκριμένες στρατηγικές προσπαθήσουν να το διαχειριστούν.

Οι επτά διδασκαλίες των Ινδιάνων

Πολλές ομάδες ινδιάνων σε όλη τη Βόρεια Αμερική μοιράζονται τις Επτά Διδασκαλίες του Παππού σαν σχέδια για να ζήσουν μια καλή ζωή.
 
Οι επτά αρετές της ταπεινοφροσύνης, του θάρρους, της ειλικρίνειας, της σοφίας, του σεβασμού, της αλήθειας και της αγάπης θεωρούνται ως δράσεις που πρέπει να ζούμε καθημερινά. Μας συνδέουν με το παρελθόν, το ένα με το άλλο και με τον φυσικό κόσμο. Κάθε χαρακτηριστικό έχει ένα ζώο που συνδέεται με αυτό για να χρησιμεύσει ως συνεχής υπενθύμιση ότι πρέπει να παραμένουμε σε ισορροπία με τη φύση και να είμαστε σε ειρήνη με τα προσωπικά μας πλεονεκτήματα και αδυναμίες. Δεν πρέπει να επιλέγουμε κάποια από αυτά, καθώς οι Επτά Διδασκαλίες λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους. Εάν αγνοήσουμε ή κάνουμε έκπτωση σε κάποιο από αυτά, τότε τα αποθαρρύνουμε όλα και, συνεπώς, αποδυναμώνουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας. 
 
Σοφία: Να αγαπάμε τη γνώση είναι να γνωρίζουμε τη Σοφία. Η Σοφία δίνεται από τον Δημιουργό για να χρησιμοποιηθεί για το καλό του λαού. Στην γλώσσα των Ινδιάνων, αυτή η λέξη εκφράζει όχι μόνο τη “σοφία”, αλλά επίσης σημαίνει “σύνεση”, ή “νοημοσύνη”. 
 
Αγάπη: Η γνώση της ειρήνης είναι να γνωρίζεις την Αγάπη. Η αγάπη πρέπει να είναι άνευ όρων. Όταν οι άνθρωποι είναι αδύναμοι, χρειάζονται περισσότερο την αγάπη. Στη γλώσσα των Ινδιάνων, αυτή η λέξη εκφράζει και τον “ζήλο”.  
 
Σεβασμός: Για να τιμήσετε όλη τη δημιουργία πρέπει να έχετε σεβασμό. Πρέπει να δώσετε σεβασμό αν θέλετε να είστε σεβαστός.
 
Γενναιότητα: Η γενναιότητα είναι να αντιμετωπίσετε τον εχθρό με ακεραιότητα ή να κάνετε ό, τι είναι σωστό ακόμα και όταν οι συνέπειες είναι δυσάρεστες.
 
Τιμιότητα: Η ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση μιας κατάστασης πρέπει να είναι γενναία. Να είστε πάντα ειλικρινείς με λέξεις και δράσεις. Να είστε ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό σας και θα είστε πιο εύκολα σε θέση να είστε ειλικρινείς με τους άλλους. Στη γλώσσα των Ινδιάνων αυτή η λέξη μπορεί επίσης να σημαίνει “δικαιοσύνη”.
 
Ταπεινότητα: Η ταπεινότητα ή η συμπόνια είναι να γνωρίζετε τον εαυτό σας ως ένα ιερό μέρος της Δημιουργίας. Είστε ίσοι με τους άλλους, αλλά δεν είστε καλύτεροι.  Μπορεί επίσης να μεταφραστεί ως “ηρεμία”, “ευγένεια” ή “υπομονή”.
 
Αλήθεια: Η αλήθεια είναι να γνωρίζουμε όλα αυτά τα πράγματα. Πες την αλήθεια. Μην εξαπατήσετε τον εαυτό σας ή τους άλλους.
 
Οι Επτά Διδάσκουσες του Παππού δεν είναι καινούριες, ούτε είναι μοναδικές μόνο για τους λαούς των Ινδιάνων της Αμερικής. Οι αρετές της ταπεινότητας, του θάρρους, της σοφίας, της ειλικρίνειας, του σεβασμού, της αλήθειας και της αγάπης είναι καθολικές.  Οι διδασκαλίες είναι αρχαίες αλλά διαχρονικές και δείχνουν το δρόμο για τη δημιουργία ενός ισορροπημένου σύγχρονου κόσμου για όσους είναι ανοιχτοί στην κατανόηση του κόσμου.

Η ζωή ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν στην ομορφιά των στόχων τους

Οι άνθρωποι πολλές φορές μειώνουν την προσπάθειά μας ή θέλουν να μας αποθαρρύνουν από τον αγώνα για την κατάκτηση των ονείρων μας. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι οι πόρτες ανοίγουν για εκείνον που προσπαθεί ή μπορεί να θέλουν εξαιτίας της ζήλιας, να μη δουν άλλα άτομα να πετυχαίνουν τους στόχους τους και να αγωνίζονται για τα όνειρά τους.

Ας μη δίνουμε σημασία στους επικριτές, στους τοξικούς ανθρώπους και σ’ εκείνους που μας φθονούν, να χαίρονται όταν βλέπουν πως καταφέρνουν να μας δηλητηριάζουν. Οι επιλογές μας αφορούν εμάς, ο καθένας από εμάς έχει δικαίωμα να κάνει τις δικές του και να κατακτήσει τη δική του ευτυχία.

Πολλοί άνθρωποι φθονούν εκείνον που αγωνίζεται για την αλήθεια και το όνειρό του, επειδή εκείνοι στοιβάχτηκαν σε ‘’πρέπει’’ και επιλογές άλλων και άφησαν τα δικά τους όνειρα στην άκρη. Με αποτέλεσμα να ζήσουν μία ζωή που ήταν τελικά εντελώς ξένη και δυστυχισμένη για εκείνους.

Όταν οι άνθρωποι σε αποθαρρύνουν και σου λένε πως δε μπορείς να τα καταφέρεις, εσύ χαμογέλασε και πες μέσα σου πως σύντομα θα τους αποδείξεις το αντίθετο. Οι άνθρωποι συνήθως κρίνουν αυτό που δε μπορούν ή δεν κατάφεραν εκείνοι να πετύχουν, οπότε μην τους αφήνεις να σε δηλητηριάζουν και να πληγώνουν το μέσα σου.

Πίστεψε στους στόχους σου και αγωνίσου γι’ αυτούς. Όταν οι άνθρωποι σε αποθαρρύνουν, ένα μέρος τους θα ήθελε να είναι στη θέση σου και να έχει το θάρρος σου. Η ζωή ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν στην ομορφιά των στόχων τους.

Ας βρούμε το δικό μας δρόμο κι ας αφήσουμε τα παιδιά μας ν’ ακολουθήσουν το δικό τους

Εύχομαι σε μας τους γονείς που θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν ευτυχισμένοι άνθρωποι, να βρίσκουμε πάντα τη δύναμη να τα μεγαλώνουμε με αγάπη… Κι αγάπη σημαίνει να τα αγαπάμε όπως είναι και όχι να τα πιέζουμε να γίνουν όπως εμείς επιθυμούμε.

Ακόμα κι αν δεν τα πιέζουμε φανερά, τα παιδιά διαισθάνονται την απογοήτευσή μας… Όπως νιώθουν όταν είμαστε περήφανες γι’ αυτά, ακόμα κι αν δεν είναι άριστοι μαθητές, ακόμα κι αν δεν φέρνουν βραβεία.

Να ‘μαστε περήφανοι απλά επειδή υπάρχουν και είναι τέλεια πλάσματα που περπάτησαν και είπαν τις πρώτες τους λέξεις τον πρώτο χρόνο της ζωής τους… Που στο δημοτικό είναι ήδη σκληρά εργαζόμενοι με τόσες φωτοτυπίες, αγγλικά, εξωσχολικές δραστηριότητες, και έχουν λίγο χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι… Που μεγαλώνουν στα χρόνια της κρίσης, μέσα σε οικογένειες γεμάτες άγχος για τα οικονομικά και το αβέβαιο μέλλον της Ελλάδας.

Να αγαπάμε τα παιδιά μας όπως είναι, ακόμα κι αν έχουν δύσκολο χαρακτήρα. Όσο πιο πολύ τα αποδεχόμαστε όπως είναι, τόσο περισσότερο ηρεμούν. Να σεβόμαστε τους δρόμους που θέλουν ν’ ακολουθήσουν καθώς μεγαλώνουν και κάνουν τις δικές τους επιλογές στη ζωή. Ακόμα κι αν κάνουν κάποιες λανθασμένες. Άλλωστε το ξέρουμε καλά, μόνο μέσα απ’ τα λάθη μαθαίνουμε.

Ας αναλογιστούμε αν θέλουμε να έχουμε παιδιά αλάνθαστα που όμως δεν στέκονται στα πόδια τους, γιατί σαν ρομποτάκια ακολουθούν τις συμβουλές μας, και ζουν κατά βάθος δυστυχισμένα τη ζωή που εμείς επιθυμούμε…

Ή μήπως θέλουμε παιδιά που ακόμα και με τις λάθος επιλογές τους, ωρίμασαν και στάθηκαν στα πόδια τους, και ζουν τη ζωή που συνειδητά έχουν επιλέξει; Θέλει πολύ δύναμη και κουράγιο για να νιώσουμε εμπιστοσύνη ότι τα παιδιά μας θα τα καταφέρουν… αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να τα καταφέρουν!

Ας τα εμπιστευτούμε λοιπόν κι ας τα αφήσουμε ελεύθερα να ‘ναι ο εαυτός τους και να κάνουν τις επιλογές τους. Στις σπουδές, στα χόμπι, στην επιλογή συντρόφου, στον τρόπο ζωής.

Άλλωστε τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν. Εμείς απλά έχουμε την ευθύνη να τους δώσουμε τα εφόδια να γίνουν ώριμοι κι ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Ίσως μας φαίνονται δύσκολα όλα αυτά γιατί έχουμε μάθει να ζούμε μέσα απ’ τα παιδιά μας. Αυτά που δεν καταφέραμε εμείς, θέλουμε να τα καταφέρουν εκείνα.

Μα ποτέ δεν είναι αργά! Ας ξεκινήσουμε τώρα να βρούμε ποιές είναι οι βαθιές μας επιθυμίες, τα εφηβικά μας όνειρα, όλα αυτά που οι δικοί μας γονείς μας απέτρεψαν απ’ το να τα ζήσουμε και να τα κάνουμε πραγματικότητα. Ας βρούμε τον δικό μας δρόμο κι ας αφήσουμε τα παιδιά μας ν’ ακολουθήσουν το δικό τους…

Γιατί ρωτάμε πολλά αλλά μαθαίνουμε λίγα

Υπάρχει μια Κινέζικη παροιμία που λέει «Αυτός που κάνει μια ερώτηση είναι για πέντε λεπτά βλάκας. Αυτός που δεν κάνει την ερώτηση είναι βλάκας για μια ζωή».

Είναι στη φύση μας να ρωτάμε. Έτσι μαθαίνουμε. Έτσι ανακαλύπτουμε για τη ζωή γύρω μας. Έτσι εξελισσόμαστε. Όπως είχε πει και ο Αμερικανός πολιτικός Bernard Brauch, «Εκατομμύρια είχαν δει το μήλο να πέφτει, αλλά μόνο ο Νεύτων ρώτησε ‘γιατί’».

Ως παιδιά, μαθαίνουμε να εξερευνούμε τη ζωή, ρωτώντας. Μας είναι όλα καινούργια, όλα πρωτόγνωρα, και ενθουσιαζόμαστε με το κάθε τι. Για τους μεγάλους, φαίνεται συχνά αστείο το πόση σημασία δίνουμε στα σχετικά ‘ανούσια’ πράγματα. Μα η σημασία που δίνει ο καθένας σε κάτι, ανεξαρτήτως ηλικίας, είναι εντελώς υποκειμενική.

Γι’ αυτό ρωτάμε. Γιατί ο καθένας αναζητά τις δικές του απαντήσεις. Γιατί ο καθένας βλέπει και βιώνει τη ζωή διαφορετικά.

Ο άνθρωπος για να λέγεται αληθινός άνθρωπος πρέπει να μπορεί να έρθει και στη θέση του άλλου». Ιδανικά θα πρέπει να αναλογιζόμαστε και τις δυο πλευρές σε κάθε συζήτηση. Θα πρέπει να μπορούμε να δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική πλευρά. Μια που είναι διαφορετική από τη δικιά μας.

Γιατί, το ότι έχουμε συνηθίσει να κάνουμε τα πράγματα με ένα συγκεκριμένο τρόπο δεν σημαίνει πάντα ότι κι αυτός είναι ο σωστός. Ως άνθρωποι που κυνηγάμε τη βελτίωση και την εξέλιξη θα έπρεπε να είμαστε ανοιχτοί σε άλλες προτάσεις.

Και το πιο σημαντικό: θα έπρεπε να μπορούσαμε να κατανοήσουμε ότι ο άλλος μας σέβεται περισσότερο όταν είμαστε ειλικρινείς σε οποιαδήποτε θέμα και δεν του υποτιμάμε την νοημοσύνη λέγοντάς του ψέματα, όσο ανώδυνα και αν θεωρούμε πως είναι ‘για να μην τον/την στεναχωρήσουμε’. Ένα ψέμα – σε οποιαδήποτε μορφή και για οποιοδήποτε λόγο – δεν παύει να είναι ψέμα. Και σπάει – συχνά αμετάβλητα – την εμπιστοσύνη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επικοινωνία μας με τους άλλους ανθρώπους σήμερα είναι πως δεν ακούμε για να καταλάβουμε, αλλά για να απαντήσουμε. Για αυτό συχνά εμπλεκόμαστε σε διαλόγους όπου ο ένας διακόπτει συνεχώς τον άλλον, ο καθένας επικεντρώνεται μόνο σε αυτό που θέλει, και συχνά όλο αυτό καταλήγει σε φωνές, σπάσιμο νεύρων και κανένα ουσιώδες συμπέρασμα.

Είναι κρίμα στην εποχή που ζούμε, με ανθρώπους πιο μορφωμένους από ποτέ, με την τεχνολογία να έχει κυριολεκτικά βάλει όλο τον κόσμο στα δάχτυλά μας, να μην μπορούμε να επικοινωνήσουμε επαρκώς μεταξύ μας. Και το χειρότερο, να περιορίζουμε πλέον τις ερωτήσεις μας γιατί δεν έρχονται απαντήσεις, ή γιατί πολύ απλά αδιαφορούμε. Και όπως είπε και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, «η ζωή εκλείπει την ημέρα που θα αρχίσουμε να σιωπούμε για όλα όσα πραγματικά αξίζουν».

Η σημασία της πίστης στη ζωή μας

Θα ήθελα να χωρίσω την πίστη σε δυο μέρη. Πίστη στον εαυτό, πίστη στη ζωή.

Η πίστη στον εαυτό μας ή αλλιώς αυτοπεποίθηση είναι πολύ σημαντική και θεωρώ ότι συνήθως κατακτάται στην πορεία της ζωής μας. Σχετίζεται πολύ με το πως έχουμε μεγαλώσει, αν έχουμε δεχθεί ασφάλεια, αγάπη, αναγνώριση, επιβράβευση, αν ενισχυόταν η αυτοεκτίμηση μας κάθε φορά που πετυχαίναμε κάποιο μικρό ή μεγαλύτερο επίτευγμα ως παιδιά.

Στις περιπτώσεις που συνέβαινε αυτό, η πίστη στον εαυτό έρχεται πιο εύκολα, η αυτοπεποίθηση δηλαδή κατακτιέται ευκολότερα. Σε περιπτώσεις που ως παιδιά έχουμε βιώσει συγκρούσεις ή απώλειες ή μη ενίσχυση της αυτοεκτίμησής μας, η πίστη στον εαυτό έρχεται πιο δύσκολα.

Τι είναι όμως η πίστη στον εαυτό;

Είναι η πίστη στις ικανότητες και δυνατότητές μας, η πεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε κάτω από πολλές συνθήκες. Γιατί θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, αν και πιστεύουν ως ένα βαθμό στον εαυτό τους, ωστόσο δυσκολεύονται κάτω από ορισμένες συνθήκες.

Ένας άνθρωπος για παράδειγμα που είναι πολύ καλός οικογενειάρχης και γονιός μπορεί να δυσκολεύεται όταν είναι να δώσει μια συνέντευξη για εύρεση εργασίας ή κάποιος άλλος άνθρωπος να δυσκολεύεται όταν βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Ή πολύ συχνό θεωρώ το φαινόμενο της δυσκολίας που έχουμε οι περισσότεροι στο να εκτεθούμε μπροστά σε κοινό.

Η πίστη στον εαυτό είναι πολύ σημαντική και όσο μεγαλύτερη είναι τόσο το άτομο νοιώθει ότι δεν έχει να αποδείξει κάτι στους άλλους αλλά και στον εαυτό του. Μέσα από την πίστη στον εαυτό καταφέρνουμε να επιτύχουμε επιθυμητούς στόχους και να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τις δυνατότητές μας. Και έτσι, η πίστη στον εαυτό μας οδηγεί σταδιακά στην αυτοπραγμάτωση δηλαδή στην ολοκλήρωση μας ως ψυχοσωματικά και πνευματικά όντα και στην ολοκλήρωση του σκοπού για τον οποίο έχουμε έρθει στη γη.

Και τότε θεωρώ ότι είμαστε πολύ κοντά στην πληρότητα και στην ψυχική ισορροπία, καθώς έχουμε ανακαλύψει τον βαθύτερο λόγο της ύπαρξής μας και έχουμε αξιοποιήσει στο μέγιστο βαθμό τις δυνατότητές μας.

Η πίστη στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι η ζωή θα μας πάει εκεί που είναι να μας πάει. Δηλαδή είναι η πίστη ότι έχουμε κάποιον προορισμό και ενώ έχουμε την δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής, πολλά πράγματα γίνονται για κάποιο λόγο. Και είναι ακόμα η πίστη στην ομορφιά της ζωής. Που μπορεί να μας προσφέρει τα πάντα. Τον έρωτα, την αγάπη, την ευτυχία. Τη φιλία, μικρές ή μεγαλύτερες καθημερινές απολαύσεις. Αλλά και την ψυχική ισορροπία μέσω της καθημερινής μας εξέλιξης.

Η ιστορία της λέξης συνέπεια

Συνέπεια είναι λέξη σύνθετη, από τις συν + έπος.
Έπος είναι ο λόγος, από το λέγω.
Παράγεται από θέμα Fεπ του λέγω, αόρ. είπον ε-FεF-πον, έειπον, είπον.
Έπος είναι η ομιλία που γίνεται με λέξεις – οχήματα εννοιών: Η λογική στο ομηρικό έπος έχει τις παρακάτω σημασίες:
Λόγος, λέξη.
Λόγος τιμής: η υπόσχεση, το «διαρκέσαι ἔπος»
Συμβουλή, γνώμη
Χρησμός
Άσμα αοιδού «επέα»
Επιθυμία, προσταγή
Λόγος, σε αντιδιαστολή προς το έργο
Το δέον γενέσθαι «Ἔργο τε ἔπος τε»
Περιεχόμενο του λόγου, η είδηση
Πράγμα «ρηίδιον ἔπος»… εύκολο πράγμα
Στην ουσία είναι ο λόγος που είμαστε εμείς, αν δηλαδή είμαστε οι λέξεις μας και η λογική μας με τις συνακόλουθες πράξεις μας.
Έπος είναι ο λόγος
Από τη φράση «του λόγου μου», λόγου χάρη, «του λόγου σου», «του λόγου του».
Με το ε, από την επίδραση του εγώ, εσύ, εκείνος φθάνουμε στο ε-λόγου μου, ε-λόγου σου, ε-λόγου του, που σημαίνει εγώ/εσύ/αυτός (και στον πληθυντικό ελόγου μας, ελόγου σας, ελόγου τους).
Ακόμα λόγος είναι αιτία.
Λόγω, εξαιτίας «λόγω θαλασσοταραχής», σκοπός, «ο λόγος», «για ποιο λόγο;» η αναλογία, στα μαθηματικά, η λογοδοσία, η δικαιολογία, το κήρυγμα, «ο λόγος», «λόγο θα μας βγάλει», η διάδοση, «λόγια».
Είναι μια λέξη που υπεισέρχεται και στους λεπτότερους μηχανισμούς της ανθρώπινης συναλλαγής.
Έπος λοιπόν: Fεπος: ο λόγος από το θέμα Fεπ, του ρήματος λέγω.
Από της συν + έπος παράγονται:
Ο πιστός στα λόγου του ή στις ιδέες του, ακόμα ο λογικά σύμφωνος.
Συνέπεια: η ιδιότητα του συνεπούς· η αλληλουχία στα νοήματα· λέμε κατά συνέπεια, δηλαδή επομένως.
Α-συνεπής: είναι ο χωρίς λογική· ο ανακόλουθος.
Α-συνέπεια: είναι η ασυμφωνία· η δυσαρμονία μεταξύ λόγων και έργων, η ανακολουθία.

Για να μπεις μέσα σε μια ερωτική σχέση πρέπει να υπάρχει μια κάποια ωριμότητα, μια κάποια ακεραιότητα. Τότε ο έρωτας είναι πραγματικά όμορφος

Ένας άντρας λέει ότι νιώθει οικειότητα με διαφορετικές γυναίκες και αναρωτιέται αν θα έπρεπε να συνεχίσει να το κάνει.

Δεν υπάρχει τίποτα λάθος σ’ αυτό, αλλά απλώς μην μπλέκεσαι πολύ. Για την ώρα, αυτό θα σε αποσπάσει. Άφησε την οικειότητα να είναι περισσότερο σαν φιλία, παρά σαν έρωτας, επειδή για την ώρα αυτό θα βοηθήσει περισσότερο.

Από τη στιγμή που αλλάζεις την φιλία σε έρωτα, μπαίνεις σε ταραγμένα νερά, γι’ αυτό περίμενε λίγο. Όταν έχεις ριζώσει πραγματικά κι έχεις κεντραριστεί, τότε κινήσου και τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Πρώτα όμως πρέπει να είναι κανείς τόσο ολοκληρωτικά ο εαυτός του, που να μπορεί να κινηθεί μέσα στον έρωτα και να μην περισπάται. Τότε μπορείς να πας σε οποιοδήποτε βάθος μέσα στη σχέση, αλλά κάπου στο βάθος παραμένεις πάνω και πέρα από αυτήν. Γίνεσαι σαν ένα λουλούδι λωτού – μέσα στο νέο, ανέγγιχτο όμως απ’ αυτό.

Δεν είμαι εναντίον του έρωτα, είμαι απολύτως υπέρ του, αλλά για να μπεις μέσα σε μια ερωτική σχέση πρέπει να υπάρχει μια κάποια ωριμότητα, μια κάποια ακεραιότητα. Τότε ο έρωτας είναι πραγματικά όμορφος και σε βοηθάει να ωριμάσεις, αλλιώς γίνεται πολύ σακάτης και σε καταστρέφει εντελώς.

Ο έρωτας καταστρέφει εκατομμύρια ανθρώπους. Στο όνομα του έρωτα καταστρέφονται πολύ περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι στον πόλεμο.

Ποτέ δεν το συνειδητοποιούμε αυτό, επειδή δεν αναφέρεται ποτέ στις εφημερίδες, όμως στο όνομα του έρωτα υπάρχει τόση ασχήμια, τόση ζήλια, θυμός και συνεχείς καυγάδες. Ο πόλεμος δεν είναι τίποτα, συγκρινόμενος με τον έρωτα.

Έτσι όμως πρέπει να είναι αυτό, επειδή οι άνθρωποι που μπαίνουν στον έρωτα, δεν τον αξίζουν. Πριν μπεις μέσα στο ιερό του έρωτα, πρέπει να τον αξίζεις. Αυτή η ποιότητα έρχεται μόνο όταν η φλόγα σου είναι κεντραρισμένη κι εσύ έχεις γίνει σιωπηλός.

Αυτό που εννοώ μ’ αυτό είναι πως όταν είσαι ικανός να είσαι απολύτως μόνος σου κι όταν δεν έχεις καμία ανάγκη να μπεις μέσα στον έρωτα, τότε ο έρωτας είναι όμορφος. Όταν δεν υπάρχει ανάγκη ούτε εμμονή, τότε δεν υπάρχει ούτε εξάρτηση, οπότε όταν μπαίνεις μέσα στον έρωτα, θα είναι ένα μοίρασμα. Θέλεις να μοιραστείς, επειδή έχεις τόσα πολλά και θέλεις να μοιραστείς με κάποιον με τον οποίο αισθάνεσαι συντονισμένος.

Αν όμως μπεις μέσα στον έρωτα για να αναζητήσεις ευτυχία, τότε κάνεις λάθος. Τότε ο έρωτας θα σου δώσει μόνο δυστυχία. Αν μπεις μέσα στον έρωτα για να μοιραστείς ευτυχία, τότε ο έρωτας είναι τρομερά όμορφος, η μεγαλύτερη εμπειρία που υπάρχει.

Μπορείς να δεις τη διαφορά; Αν πηγαίνεις για να βρεις ευτυχία, θα βρεις μόνο δυστυχία, επειδή ήσουν ήδη δυστυχισμένος. Ο δυστυχισμένος άνθρωπος που μπαίνει μέσα στον έρωτα, θα μπει σε ακόμη βαθύτερες δυστυχίες – κι ο άλλος βρίσκεται επίσης στην ίδια δυσάρεστη θέση. Ο άλλος ψάχνει επίσης κάποιον που θα του δώσει ευτυχία. Και οι δύο είναι δυστυχισμένοι και συναντιούνται σε αναζήτηση ευτυχίας. Μπορείς να δεις τον παραλογισμό του πράγματος; Η δυστυχία δεν θα διπλασιαστεί απλώς, θα πολλαπλασιαστεί.

Πρώτα λοιπόν γίνε ευτυχισμένος και ευδαιμονικός, ύστερα μπες μέσα στον έρωτα. Ο έρωτας είναι μια λειτουργία της ευδαιμονίας.

Η ευδαιμονία δεν είναι αποτέλεσμα του έρωτα. Αντίθετα, ο έρωτας είναι αποτέλεσμα της ευδαιμονίας.

Πρώτα λοιπόν γίνε έτοιμος, άξιος και γεμάτος ευδαιμονία κι ύστερα προχώρα.

Για την ώρα όμως, να είσαι μόνο φίλος, τίποτα περισσότερο απ’ αυτό.

Aνακαλύφθηκε μαύρη τρύπα «τέρας» που «ρουφάει» το Σύμπαν!

Αστρονόμοι στην Αυστραλία ανακάλυψαν την ταχύτερα αναπτυσσόμενη μαύρη τρύπα στο σύμπαν, η οποία «καταβροχθίζει» μάζα ισοδύναμη με τον Ήλιο μας κάθε δύο μέρες αλλά το καλύτερο είναι ότι ουδείς γνωρίζει την μάζα την οποία διαθέτει αυτή την στιγμή καθώς δεν πρόκειται μόνο για μια τεράστια μαύρη τρύπα αλλά για μια πολύ «αρχαία» μαύρη τρύπα.

Οι ερευνητές «κοίταξαν» πολύ πίσω στο χρόνο, πάνω από 12 δισεκατομμύρια έτη φωτός, στις απαρχές του σύμπαντος, όταν η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα είχε ήδη μέγεθος όσο περίπου 20 δισεκατομμύρια ήλιοι. Η ταχύτητα μεγέθυνσής της είχε ρυθμό 1% κάθε ένα εκατομμύριο έτη.

Οι αστρονόμοι, με επικεφαλής τον δρα Κρίστιαν Γούλφ της Σχολής Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστημίου στην Καμπέρα, έκαναν την ανακάλυψη με το τηλεσκόπιο SkyMapper του πανεπιστημιακού Αστεροσκοπείου Siding Spring, με τη βοήθεια και του ευρωπαϊκού διαστημικού τηλεσκοπίου Gaia.

Ανέφεραν ότι «αυτή η μαύρη τρύπα μεγαλώνει τόσο γρήγορα, που λάμπει χιλιάδες φορές πιο φωτεινά από ένα ολόκληρο γαλαξία, εξαιτίας όλων των αερίων που ρουφά καθημερινά».

Όπως είπε ο Γουλφ, «αν είχαμε αυτό το τέρας θρονιασμένο στο κέντρο του δικού μας γαλαξία, θα φαινόταν δέκα φορές πιο φωτεινό από μια πανσέληνο, σαν ένα απίστευτα λαμπρό άστρο που σχεδόν θα έσβηνε όλα τα άλλα στον ουρανό».

Η ενέργεια που εκπέμπεται από αυτή την υπέρλαμπρη μαύρη τρύπα, γνωστή και ως κβάζαρ, είναι κυρίως με τη μορφή υπεριώδους ακτινοβολίας και ακτινοβολίας-Χ. Σύμφωνα με τους ερευνητές, «αν αυτή η μαύρη τρύπα υπήρχε στο κέντρο του γαλαξία μας, πιθανότατα θα είχε καταστήσει αδύνατη τη ζωή στη Γη εξαιτίας των τεράστιων ποσοτήτων ακτίνων-Χ που εκρέουν από αυτήν».

Η αλήθεια όμως είναι ότι εάν υπήρχε στο κέντρο του γαλαξία μας ένα τέτοιο «τέρας» θα τον είχε «ρουφήξει» προ πολλού καθώς σε βάθος 12 δισεκατομμυρίων ετών και με τον συγκεκριμένο ρυθμός ανάπτυξης, η μαύρη τρύπα θα είχε φτάσει την μάζα των 260 δισεκατομμυρίων ήλιων (μια τάξη μεγέθους γιατί στην πραγματικότητα με την ετήσια αύξηση μάζας αυξάνεται ακόμα περισσότερο και ο ρυθμός αύξησης)!

Ο γαλαξίας μας έχει 100 δισεκατομμύρια άστρα (ήλιους).
Πρόκειται λοιπόν για μια μαύρη τρύπα κυριολεκτικά «galaxy killer» και αυτή την στιγμή ένα μεγάλο μέρος του Σύμπαντος μπορεί να καταρρέει εξαιτίας της, μέσα της.

Οι αστρονόμοι αδυνατούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατό η εν λόγω μαύρη τρύπα να μεγάλωσε τόσο πολύ μέσα στις πρώτες κιόλας «μέρες» του σύμπαντος. Τα μελλοντικά μεγάλα επίγεια τηλεσκόπια θα χρησιμοποιήσουν αυτές τις πολύ φωτεινές και νεαρές σε ηλικία μαύρες τρύπες για να μετρήσουν καλύτερα το ρυθμό επέκτασης του σύμπαντος.

Σε πολλούς αυτά μπορεί να φαίνονται δυσνόητα αρκεί όμως να κατανοήσουν ότι το Σύμπαν είναι πεπερασμένο και δεν διαθέτει απειρία έκτασης και μάζας.

Βέβαια το πιο πιθανό είναι ότι ζούμε σε ένα σύμπαν παλλόμενο-διαστελλόμενο-συστελλόμενο ανάμεσα σε άπειρα άλλα Σύμπαντα τα οποία δεν επικοινωνούν μεταξύ τους και έχουν την δική τους χωροχρονική Ιστορία για τα ίδια και για τα όντα που περιέχουν εντός τους.

Πάντως μια αίσθηση τρόμου προκαλεί η ιδέα του τι θα συμβεί στον πλανήτη Γη εάν ένα τέτοιο φαινόμενο χωροχρονικής «κατάρρευσης» συμβεί στην γειτονιά μας.

Νέες ενδείξεις για νερό στο δορυφόρο του Δία, Ευρώπη μετά τον εντοπισμό πίδακα νερού

Πολύτιμες πληροφορίες παρέχει στους επιστήμονες το νεκρό εδώ και 15 χρόνια διαστημικό σκάφος Galilei όσον αφορά την ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες πλην της Γης.

Μόλις τώρα οι επιστήμονες, αναλύοντας στοιχεία από το 1997, συνειδητοποίησαν ότι το σκάφος είχε πιθανότατα καταγράψει στο δορυφόρο Ευρώπη του Δία ένα τεράστιο πίδακα νερού που είχε εκτοξευθεί στο διάστημα.

Αυτό ενισχύει την πεποίθηση ότι κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης βρίσκεται ένας εξίσου τεράστιος ωκεανός και ότι σε αυτόν υπάρχουν συνθήκες φιλικές για την ανάπτυξη κάποιων μορφών ζωής. Οι επιστήμονες υποψιάζονται εδώ και χρόνια ότι ένας αλμυρός ωκεανός βρίσκεται κάτω από ένα στρώμα πάγου πάχους 15 έως 25 χιλιομέτρων.

Κατά καιρούς, όπως αποδεδειγμένα συμβαίνει στο δορυφόρο Εγκέλαδο του Κρόνου, φαίνεται πως και η Ευρώπη εκτοξεύει πίδακες αυτού του παγιδευμένου νερού στο διάστημα. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, ο ωκεανός της Ευρώπης, βάθους 60 έως 150 χιλιομέτρων, διαθέτει διπλάσιο όγκο νερού από όλους μαζί τους ωκεανούς της Γης.

Όταν τον Δεκέμβριο του 1997 το Galileo είχε κάνει το κοντινότερο πέρασμά του από την Ευρώπη, πετώντας σε απόσταση μόνο 400 χιλιομέτρων από την επιφάνειά της, τα όργανά του κατέγραψαν επί πέντε λεπτά στην ατμόσφαιρά της ασυνήθιστες ενδείξεις τόσο στο μαγνητικό πεδίο, όσο και στην πυκνότητα του πλάσματος σωματιδίων, οι οποίες εκτιμάται ότι προέρχονταν από ένα τέτοιο πίδακα υδρατμών που έφθασε σε ύψος εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ομότιμη καθηγήτρια διαστημικής φυσικής Μάργκαρετ Κίβελσον του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος 'Αντζελες (UCLA), έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας "Nature Astronomy".

Η επόμενη αποστολή Europa Clipper της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2022 με προορισμό την Ευρώπη, θα διαθέτει τα κατάλληλα όργανα για να μελετήσει τους πίδακες, πράγμα που θα δώσει στους επιστήμονες μια καλύτερη εικόνα για τη σύσταση του υπόγειου ωκεανού της. Περίπου την ίδια εποχή, αναμένεται να εκτοξευθεί και η αποστολή JUICE (Jupiter Icy Moons Explorer) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) με προορισμό τα παγωμένα φεγγάρια του Δία Ευρώπη, Γανυμήδη και Καλλιστώ.

Το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, είναι αν όντως η Ευρώπη, που είχε ανακαλύψει πρώτος ο Γαλιλαίος το 1610 και η οποία έχει το μέγεθος περίπου της Σελήνης με θερμοκρασίες που ποτέ δεν ξεπερνούν τους μείον 160 βαθμούς Κελσίου, είναι φιλόξενη για ζωή.

Πόσοι γαλαξίες έχουν εξαφανιστεί ήδη από την προοπτική μας;

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις για την ανθρωπότητα σχετικά με το Σύμπαν είναι ότι το διάστημα δεν διαστέλλεται (επεκτείνεται) μόνο, αλλά ότι η επέκταση αυτή επιταχύνεται. Όσο πιο μακριά είναι ένας μακρινός γαλαξίας από εμάς, τόσο πιο γρήγορα φαίνεται να απομακρύνεται και η ταχύτητα που σβήνει το φως φαίνεται να επιταχύνεται με την πάροδο του χρόνου. Κάποια στιγμή αυτοί οι γαλαξίες θα απομακρύνονται από εμάς γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπορούμε να τους  δούμε πια! Ποιά είναι η αλήθεια και τι σημαίνει για μας; Πόσοι γαλαξίες (με πολύ υψηλή ερυθρή μετατόπιση z, άρα πολύ μακρινοί) έχουν εξαφανιστεί μπροστά από μας; 
 
Οι μακρινοί γαλαξίες, όπως αυτοί που βρίσκονται στο σμήνος των γαλαξιών του Ηρακλή, επιταχύνονται μακριά από μας. Τελικά, θα σταματήσουμε να λαμβάνουμε φως από ένα σημείο πέρα ​​από αυτό.
 
Ανάλογα με το τι εννοείτε με το «εξαφανιστεί», η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι ούτε ένας από αυτούς, ούτε σχεδόν όλοι αυτοί. Ας δούμε για τι μιλάμε. 

Η όλη μας κοσμική ιστορία είναι θεωρητικά καλά κατανοητή, αλλά μόνο ποιοτική. Με την παρατήρηση επιβεβαιώνοντας και αποκαλύπτοντας διάφορα στάδια στο παρελθόν του σύμπαντος πρέπει να έχουμε καταλάβει πώς σχηματίστηκαν τα πρώτα αστέρια και οι γαλαξίες, για να μπορέσουμε πραγματικά να κατανοήσουμε τον κόσμο μας. Το Big Bang θέτει ένα θεμελιώδες όριο στο πόσο μακριά μπορούμε να δούμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.
 
Ο τρόπος που βλέπουμε έναν γαλαξία εξαρτάται:
  • από το ότι σχηματίζει αστέρια,
  • τα οποία δημιουργούν φως,
  • που αυτό το φως ταξιδεύει μέσω του σύμπαντος,
  • που όμως το ίδιο το σύμπαν επεκτείνεται,
  • μέχρι που αυτό το φως να φτάσει στα μάτια μας.
Φαίνεται σαν ένα απλό σενάριο, σωστά; Έτσι, όταν κοιτάζουμε έξω στο Σύμπαν, θα περίμενε κανείς ότι θα μπορούσαμε να δούμε όλους τους γαλαξίες που υπάρχουν. Αλλά δεν μπορούμε.
 
Ο πρώτος λόγος είναι αρκετά απλός: το Σύμπαν είχε μόνο ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα στη διάθεση του για να τα κάνει όλα αυτά. Η Μεγάλη Έκρηξη γέννησε το Σύμπαν όπως το ξέρουμε πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, με τα πρώτα αστέρια να σχηματίζονται από μερικές δεκάδες έως μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια μετά το Big Bang. Αυτή τη στιγμή το πρώτο φως μόλις φτάνει ακόμα και στα πιο εξελιγμένα όργανα μετά από ένα τεράστιο ταξίδι στον διαγαλαξιακό χώρο. Με το πέρασμα του χρόνου φτάνει τελικά το φως από τους πιο μακρινούς γαλαξίες. Ακόμη και σε ένα διαστελλόμενο Σύμπαν, υπάρχουν μακρινοί γαλαξίες των οποίων το φως θα έλθει τελικά σε μας και θα το δούμε.
 
Αλλά δεν είναι ορατός κάθε γαλαξίας. Το σύμπαν μας έχει επεκταθεί με βάση το τι υπάρχει μέσα του: ένα μίγμα ακτινοβολίας, νετρίνων, φυσιολογικής βαρυονικής ύλης, σκοτεινής ύλης και σκοτεινής ενέργειας. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του Σύμπαντος, αυτό σημαίνει ότι το φως μπορεί να φθάσει από αποστάσεις το πολύ από 46 δις έτη φωτός.
 
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι ένα αντικείμενο που είναι 46 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά  σήμερα πρόκειται να εκπέμψει οτιδήποτε που μπορούμε να το δούμε ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι εάν ένα αντικείμενο εκπέμπει φως πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, από πολύ μικρή απόσταση, αυτό το φως θα έφθανε τώρα, 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια αργότερα, και ότι το αντικείμενο που το εκπέμπει θα ήταν σήμερα 46 δις μακριά. Αυτό είναι το όριο του πόσο μακριά μπορούμε να δούμε στο παρατηρούμενο Σύμπαν.
 
Το παρατηρούμενο σύμπαν θα μπορούσε να είναι 46 δισεκατομμύρια έτη φωτός προς όλες τις κατευθύνσεις από τη δική μας οπτική γωνία, αλλά σίγουρα υπάρχει περισσότερο, αδιαφανές σύμπαν, ίσως ακόμη και ένα άπειρο ποσό κόσμου, ακριβώς όπως το δικό μας πέρα ​​από αυτό. Με την πάροδο του χρόνου, θα μπορέσουμε να δούμε λίγο, αλλά όχι πολύ, περισσότερο από αυτό.
 
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν περίπου 2 τρισεκατομμύρια γαλαξίες για να τους δούμε, κατ’ αρχήν. Όλοι οι γαλαξίες που είχαμε ποτέ καταφέρει να παρατηρήσουμε, εφόσον εξακολουθούν να έχουν άστρα, εξακολουθούν να είναι καταρχήν ικανοί να παρατηρηθούν, συν τους νέους. Ακόμη και το γεγονός ότι η επέκταση του Σύμπαντος επιταχύνεται δεν το αλλάζει αυτό. Μόλις φθάσει το φως από ένα μακρινό αντικείμενο, όσο το αντικείμενο συνεχίζει να εκπέμπει φωτόνια, η διαστολή του Σύμπαντος δεν μπορεί να τα σταματήσει από το να φτάσουν σε μας. Από αυτή την άποψη, κανείς γαλαξίας δεν έχει χαθεί από τα μάτια μας. 
 
Παρόλο που η επέκταση του χώρου επιταχύνεται, το φως από τα πιο μακρινά αντικείμενα εξακολουθεί να φθάνει στα μάτια μας.
 
Αλλά το τι θα κάνει η διαστολή του Σύμπαντος, ειδικά από τη στιγμή που αυτή επιταχύνεται, είναι τα ακόλουθα δύο πράγματα:
  1. Σημαίνει ότι υπάρχει ένα όριο, στο μέλλον, για το πόσο μακριά μπορούμε ποτέ να δούμε μακρινά αντικείμενα.
  2. Σημαίνει ότι υπάρχει σήμερα ένα όριο και ότι το όριο μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου, μέχρι το πόσο μακριά μπορεί να είναι ένας γαλαξίας σήμερα και εξακολουθεί να μας στέλνει νέο φως.
Σήμερα, το πιο μακρινό σημείο που βλέπουμε είναι 46 δις έτη φωτός: το σημερινό όριο ορατότητας. Μπορούμε να υπολογίσουμε και το μελλοντικό όριο ορατότητας και έτσι βρίσκουμε ότι είναι περίπου 33% μεγαλύτερο από το σημερινό: 61 δισ. έτη φωτός μακριά. Με βάση τον τρόπο λειτουργίας των όγκων, αυτό σημαίνει ότι κάποια μέρα θα έχουμε συνολικά για να δούμε , περίπου, 4,7 τρισεκατομμύρια γαλαξίες, δεδομένου ότι θα έχει δοθεί αρκετός χρόνος, ώστε ένα εξαιρετικά μακρινό φως να έρθει σε μας κάποια μέρα. 
 
Έχουμε πολλούς διαφορετικούς τρόπους, όπως μέσω της φωτεινότητας (L) ή των φαινομενικών / γωνιακών μεγεθών (R) της μέτρησης των αποστάσεων σε μακρινά αντικείμενα του Σύμπαντος. Μέσω αυτών των μεθόδων, μπορούμε επίσης να πούμε πώς το Σύμπαν διαστέλλεται με την πάροδο του χρόνου.
 
Αλλά αυτό είναι το φως που είχε ήδη φύγει δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Όταν κοιτάζουμε το μακρινό Σύμπαν, δεν κοιτάμε μόνο πίσω στο χρόνο, κοιτάζουμε συχνά τους γαλαξίες που έχουν ήδη σβήσει. Με αυτό, εννοούμε ότι το φως που εκπέμπουν σήμερα αυτοί οι γαλαξίες, 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, δεν θα φτάσει ποτέ σε μας. Βλέπετε, το Σύμπαν επεκτείνεται και η επέκταση επιταχύνεται. Ένας μακρινός γαλαξίας όχι μόνο φαίνεται να υποχωρεί από εμάς σήμερα καθώς ο ιστός του χώρου αλλοιώνεται, αλλά θα φαίνεται να υποχωρεί ολοένα γρηγορότερα με την πάροδο του χρόνου. Αυτή τη στιγμή, οι γαλαξίες πέρα από την απόσταση, περίπου, 15 έως 16 δισεκατομμύρια έτη φωτός από εμάς ήδη απομακρύνονται γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός.

Τα παρατηρήσιμα και προσπελάσιμα τμήματα του Σύμπαντος, που οφείλονται χάρη στην διαστολή του χώρου και των ενεργειακών συνιστωσών του Σύμπαντος.
 
Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν φεύγαμε σήμερα με ένα διαστημόπλοιο που κινήθηκε αυθαίρετα κοντά σε αυτό το τελικό όριο ταχύτητας, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φτάσουμε σε αυτούς τους γαλαξίες. Σημαίνει ότι το φως που παράγουμε σήμερα δεν μπορεί ποτέ να φτάσει σε αυτούς και το φως που παράγουν σήμερα δεν μπορεί ποτέ να φτάσει σε μας. Κάτω από αυτό το σκεπτικό:
  • Το 96,7% των γαλαξιών που παρατηρούμε σήμερα έχουν ήδη χαθεί.
  • Το 98,6% των γαλαξιών που θα παρατηρήσουμε ποτέ έχει ήδη χαθεί.
  • Και μόνο, περίπου 66 δισεκατομμύρια γαλαξίες εξακολουθούν να είναι προσβάσιμοι από εμάς σήμερα.
Με άλλα λόγια, στο μέλλον, θα έχουμε συνολικά 4,7 τρισεκατομμύρια γαλαξίες για να δούμε. Αλλά 4.634 τρισεκατομμύρια από αυτούς έχουν ήδη για πάντα χαθεί, ακόμη και με την ταχύτητα του φωτός. Και μένουν περίπου  66 δισ. γαλαξίες
 
Καθώς το Σύμπαν διαστέλλεται, εξελίσσεται και επιταχύνεται, καμία πληροφορία δεν καταστρέφεται καθώς περνάει πάνω από τον ορίζοντα και οι πληροφορίες που αποτυπώνονται στον κοσμικό ορίζοντα ποτέ δεν εξαφανίζονται τελείως. Αλλά υπάρχει ένα κατώφλι αποκοπής στα όρια του πόσο μακριά μπορούμε να συνδεθούμε με τους γαλαξίες που βρίσκονται σήμερα σε κάποια απόσταση.
 
Αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα επιδεινωθεί όσο περνάει ο καιρός! Αυτή τη στιγμή, εάν υποθέσουμε ότι κάθε ένας από τους 66 δισεκατομμύρια γαλαξίες έχει τόσα αστέρια όσο και ο Γαλαξίας  μας – 400 δισεκατομμύρια  περίπου – αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν περίπου 60.000 αστέρια που εξαφανίζονται από μπροστά μας για κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Ή 300.000 αστέρια ακριβώς για τον χρόνο που σας πήρε για να διαβάσετε αυτήν την πρόταση. Και άλλα 200.000 με αυτήν. Θα είμαστε βεβαίως ακόμα σε θέση να δούμε το παλιό τους φως, πριν το Σύμπαν φτάσει στη σημερινή ηλικία του, αλλά κάθε νέο φως που δημιουργείται από αυτό το χρονικό σημείο προς τα εμπρός δεν θα φτάσει ποτέ σε μας. Και δεν έχει σημασία τι κάνουμε από αυτό το σημείο προς τα εμπρός, ποτέ δεν θα τους επηρεάσουμε περαιτέρω.
 
Η έρευνα GOODS-North, περιέχει μερικούς από τους πιο μακρινούς γαλαξίες που παρατηρήθηκαν ποτέ, πολλοί από τους οποίους είναι ήδη χαμένοι από εμάς. Με το πέρασμα του χρόνου, ολοένα και περισσότεροι γαλαξίες θα υποφέρουν από αυτή την ίδια μοίρα, και θα αποσυνδέονται από μας.
 
Φυσικά υπάρχει ακόμα αρκετό Σύμπαν που έμεινε για εξερεύνηση. Μπορούμε ακόμα να δούμε τους πιο μακρινούς γαλαξίες, ακόμη και εκείνους που δεν μπορούμε πλέον να φτάσουμε, απλά κοιτάζοντας το παλιό, αρχαίο φως τους κατά την άφιξή τους. Αλλά με κάθε στιγμή που περνάει, όλο και λιγότερο από το Σύμπαν γίνεται προσιτό σε εμάς. Ακόμη και με την πολύ προηγμένη τεχνολογία, πάνω από το 98% όλων των γαλαξιών που θα δούμε ποτέ είναι ήδη πέρα ​​από μας. Και με κάθε χρόνο που περνάει, περίπου πέντε ολόκληροι γαλαξίες διασχίζουν αυτό το κατώφλι, ώστε να μην είναι πλέον προσβάσιμοι. Κάθε στιγμή από το Σύμπαν κάποια αντικείμενα είναι για πάντα εξαφανισμένα. Για κάθε στιγμή αδράνειας, εξαφανίζεται μια άλλη μακρινή ευκαιρία για την επαφή μαζί τους.