ΛΥΚΟΣΟΥΡΑ Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (10.000 - 8.000 Π.Χ.)

Η Λυκοσουρα θεωρείται η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο μας ( 10.000- - 8.000 π.χ).
Ήταν η ιερότερη και αρχαιότερη πόλη των Αρκάδων. Ήταν μια πόλη γεμάτη φως. Άλλωστε βρίσκεται στο όρος Λυκαιο( λεγόταν και Όλυμπος), που σημαίνει << φωτεινό>> και δεσπόζει στον Πελοποννησιακό χώρο προσφέροντας μοναδική θέα.
Ιδρύθηκε από τον μυθικό βασιλιά Λυκαωνα γιο του Πελασγού και της νύμφης Κυλλήνης. Ο Πελασγός βγήκε από τη γη και είναι ο πρώτος άνθρωπος , γενάρχης των ανθρώπων.
Σύμφωνα με τις παραδόσεις η πόλη εθεωρείτο σαν η αρχαιότερη στην  ηπειρωτική γη και στα νησιά. Τη Λυκοσουρα επισκέφτηκε ο Παυσανίας και μάλιστα έγραψε ότι είναι η πρώτηπόλη που είδε ο Ήλιος. Συγκεκριμένα έγραψε:
"Από όλες τις πόλεις που εμφάνισε η γη στην ήπειρο και στα νησιά , η Λυκοσουρα είναι η αρχαιότερη και αυτή είδε πρώτη ο Ήλιος, από αυτή δε εδώ έχουν μάθει οι άλλοι άνθρωποι να φτιάχνουν πόλεις".

Είναι δηλαδή η πρώτη πόλη του κόσμου μας (10.000 – 8.000 π.Χ).

Ενδείξεις και αναφορές σε αρχαία ελληνικά κείμενα, συγκεκριμένα από τους: Πλούταρχος, Οβίδιος, Δημόκριτος, Αναξαγόρας, στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου, o Στέφανος Βυζάντιος, ο Ευστάθιος εκκλησιαστικός συγγραφέας και φιλόσοφος, το λεξικό του Σουιδα και το λεξικό του Ησύχιου Αλεξανδρεως μας λένε ότι: κάποτε η Σελήνη δεν υπήρχε στον ουρανό και μάλιστα για να δηλώσουν την πανάρχαια εποχή που ιδρύθηκε η Λυκοσουρα, λένε ότι ιδρύθηκε τότε που δεν υπήρχε Σελήνη στο ουρανό. Γενικά τους αρχαίους Αρκάδες τους αποκαλούσαν << προσεληνους η προσεληναιους>>, επειδή υπήρξαν στην περιοχή αυτή  πριν εμφανιστεί η Σελήνη στο ουρανό.Σήμερα μερικοίεπιστήμονες πιστεύουν και έχουν αποδείξεις ότι η Σελήνη είναι ένα σκάφος.
Σύμφωνα με τον Παυσανία , πριν τον Λυκαωνα και την ίδρυση της Λυκοσουρας, οι άνθρωποι ζούσαν στην ύπαιθρο και σε σπήλαια και ο πατέρας του Λυκαωνα ο Πελασγός, τους εμαθε να  φτιάχνου καλύβες και να φορανε δέρματα ζώων ως ρούχα. Ο Λυκαωνας κατάστησε  τη Λυκοσουρα έδρα των βασιλέων της Αρκαδίας. Από το 370 π.Χ  οι Λυκοσουροι μετοίκισαν στην Μεγάλη Πόλη (Μεγαλόπολη). Έπειτα αποστατούν από  την Μεγαλόπολη και επιστρέφουν παλι στην πόλη τους και καταφεύγουν στο ιερό της Δέσποινας. Οι υπόλοιποι Αρκάδες σεβόμενοι το ιερο της Δέσποινας δεν τους τιμώρησαν και τους άφησαν να παραμείνουν στην πολη τους.

Η αρχαία πόλη είναι κτισμένη σε λοφο κοντα στο σημερινό χωριο Λυκοσουρα. Σήμερα σώζονται ελάχιστα λείψανα του τείχους της ακρόπολης του 4^ου και 5^ου αι. π.Χ.

 Η θέση της πόλης είναι προνομιακή και δείχνει ότι δεν επιλέχτηκε τυχαία από τον ιδρυτή της Λυκαωνα. Παρείχε στους κατοίκους της ένα πολύ καλο κλιμα και προστασία από το βορια.  Ηταν κοντα στον καμπο που προσφερόταν να θρέψη τους κατοίκους της, αλλα το κυριότερο ισως ηταν  ότι μπορουσε να οργανωθεί  αριστη άμυνα λογο του ανάγλυφου του εδάφους της περιοχής, αλλα και της θεας προς το λεκανοπέδιο της Μεγαλοπολεως , οπου θα ερχόταν και ο τυχον εχθρός.Το γεγονός ότι η Λυκοσουρα κτίστηκε τοσο παλια ( 10.000 – 8.000 π.χ) το βεβαιώνει το συνολο της πρωτόγονης αγροτικης  λατρειας, με ιδιότητες θεων  πρωταρχικού περιεχομένου, αρχέγονες παραστάσεις, ξόανα, λατρευτικό τυπικό κ.τ.λ..
Η αρχαια πολη είναι θαμμένη κατω από τα βατα , κατω από τα ποδια μας. Εδώ υπηρχε ένα συμπλεγμα ναων με σημαντικότερο το ιερο της Δέσποινας, το αλσος της Δέσποινας, λουτρα, βωμός, το ιερο και αγαλματα του Πανα,  αγάλματα της Αθηνας, του Απόλλωνα, της Αφροδίτης, του πατέρας της Δεσποινα του Ιππιου Ποσειδώνα και το ιερο της Αθηνάς.
Το ιερο της Δεσποινας βρίσκεται ανατολικά στον λοφο Τερζη, ακριβώς στο σημείο που γυρίστηκε το πιο πάνω  video. Η Δεσποινα γεννήθηκε στο Λυκαιο ορος όταν η Προολυμπια Δήμητρα περασε από εκει ψαχνοντας την κορης της Περσεφόνη. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης της θεάς την είδε ο Προολυμπιος Ποσειδώνας και την ερωτεύτηκε.
Η Δημητρα για να αποφύγει τον Ποσειδώνα ο οποιος προκαλούσε παντοτε φασαρίες και ανακατωσούρες, μεταμορφώθηκε σε φοράδα, ο Ποσειδώνας καταλαβαίνοντας το τέχνασμα της, μεταμορφώθηκε σε άλογο. Από την ένωση των δυο θεων κοντα στο πόταμο Λάδωνα, γεννήθηκε μια κόρη που το όνομα της  θεωρούνταν μυστικο.
Το αληθινό της όνομα το κατείχαν μονο οι μυημένοι. Ο Όμηρος αναφέρει ότι το ιδιαίτερο όνομα της ηταν Περσεφόνη και η Δέσποινα σε άλλες περιοχές λέγονταν Περσεφόνη.
Αν και κάποιοι την ταύτιζαν με την Κορη, αυτή η θεα με το ανομολόγητο ονομα, εξακολουθούσε να συγγενεύει με την αρχαία φύση της Άρτεμης.
Μεσα στο ιερο της Δέσποινας το δάπεδο στολίζονταν από ένα μωσαϊκό και μια ιερή ελαφίναπεριδιάβαινε σε αυτό το ιερο σαν  σε ένα κηπο καταμεσής του δασους. Ο λαος την επικαλούνταν με τα προσωνυμία Άνασσα, Ποδνια η απλα Δέσποινα. Τη Δέσποινα ανέθρεψε ο Τιτάνας Άνυτος. Το αγαλμα της θεας που κατείχε αυτόν το ναο ειχε καθαρά ανθρωπινή μορφή. Το 1889 έγιναν ανασκαφές και ηρθε στο φως και ηρθε στο φως τα ερείπια του Δωρικού πρόστυλου και εξαστήλου ναού της Δέσποινας.
 Συμφώνα με την περιγραφή του Παυσανία μεσα στον ναο υπήρχε το σύμπλεγμα της Δήμητρας μαζι με την Δέσποινα εργο του μεσσηνιου  γλύπτη Δαμοφώντα. Τα διάφορα μέρη του ναου συγκοινωνούσαν με σιδερένιες πόρτες των οποίων οι χαραγές φαίνονται ακόμη στο κρηπίδωμα του δαπέδου. Μεσα στον ναο υπήρχαν τα αγάλματα Κουρητών  και Κορυβαντων  τα οποία όμως δεν αναφέρει ο Παυσανίας.
Την εποχή που ήρθε ο Παυσανίας δεν βρήκε πόλη αλλα ερείπια και ισως  ελαχίστους κατοίκους, γι’ αυτό και περιορίζεται στην περιγραφή  μνημείων.
 Ο τόπος αυτός είναι παραφορτωμένος με δύναμη και εδώ πολλά είναι τα παράδοξα που συμβαίνουν. Όταν έβγαινε κάνεις από το ιερο συναντούσε στα δεξια ένα καθρέπτη στηριγμένο στο τοιχο. Όταν κοιτούσε μεσα δεν έβλεπε την μορφή του αλλά τα αγάλματα των θεών, πράγμα που συνέβαινε από την ανάλογη   θέση του καθρέπτη.
Η πιο λαϊκή εκδοχή λέει ότι κοιτάζοντας  κάνεις σε αυτόν τον καθρέπτη βλέπει τον εαυτό του πολύ αμυδρά η καθόλου. Δηλαδή εδώ έχουμε να κάνουμε , όπως και στο ιερό του Λυκαιου Δια, με ένα ισως προμήνυμα θανάτου.
Είναι γνωστή στους αρχαίους προγονούς μας, η δοξασία ότι το να μην βλέπει κάνεις στον καθρέπτη την όψη του, σημαίνει πως έχασε πια και την ψυχή του. Στο ιερό αυτό της Δέσποινας οι  Αρκάδες προσέφεραν  όλους τους καρπούς των ημερών δέντρων πλην του καρπού της Ρόδιας  ( ροιάς).
 Οι λάτρεις μπαίνοντας στο ιερό της Δέσποινας,  αφήναν όλα τα πολύτιμα κοσμήματα που φορούσαν, εξω από το ιερό εκτός και αν ήθελαν να τα αφιερώσουν στην θεά. Έμπαιναν δε στον ιερό ναο ξυπόλυτοι με τα μαλλιά λυμένα. Ο κανονισμός αυτός δεν θα ήταν τυχαίος, αλλά μάλλον υπηρετούσε πρωτόγονες δοξασίες.
 Ο λάτρης  ξυπόλητος ερχόταν  σε άμεση επαφή με τη γη αντλώντας δύναμη από τη δύναμη της και από τις αναγεννητικές ιδιότητες της αφενός και αφετέρου μέσω των ποδιών του έδιωχνε στη γη  τις διαφορές αρρώστιες και μιασματα.
Τα δε μαλλιά όπως και στις περισσότερες λατρείες, έπρεπε να είναι λυτά γιατί η ύπαρξη κόμπου σήμαινε εμπόδιο. Σήμαινε συνεπώς όχι ομαλή διεξαγωγή της ιεροτελεστίας.
 Ξέμεινε η συνηθείας αυτή σχεδόν μέχρι και τις μέρες μας στα έθιμα του θανάτου. Έτσι ότανέβαζαν τον νεκρό στο σάβανο και αφού τον τύλιγαν καλά , πρόσεχαν να μην κάνουνκόμπο η δέσιμο πουθενά διότι  λέει ότι νεκρός δένεται και δεν λιώνει.
Σε μικρή απόσταση από το ιερό  βρίσκονταν το ονομαζόμενων μεγαρων. Ο μεγάλος βωμός που καίγονταν τα σφάγια και τελούνταν τα μυστήρια. Τα μυστικά της λατρείας της διαφυλαχτήκαν πολύ καλά.
Ξέρουμε μονο πως οποιοδήποτε ζώο οικόσιτο η άγριο μπορούσε να θυσιαστεί προς τιμήν της και ότι δεν θανατώνονταν με σφαγή όπως στις θυσίες άλλων θεών, αλλά κομματιάζονταν από τους κομιστές σε μια μορφή παραληρήματος.
Κατά τη διάρκεια της θυσίας δεν απέκοπταν το λαιμό του θύματος  αλλά έκοβαν ο καθένας ένα μέλος του θύματος οποίο τύχει. Εδώ  δεν ξέρω αν ο Παυσανίας εννοεί διονυσιακού τύπου τεμαχισμό και ωμοφαγία αλλά κατι τέτοιο με τον τρόπο που περιγράφεται είναι πολύ πιθανό.
 Φαίνεται ότι στα πολύ παλιά χρόνια, τα προϊστορικά, γίνονταν εκεί ανθρωποθυσίες έπειτα από μυστηριακές και οργιαστικές τελετές, κατά τις οποίες τα θύματα διαμελίζονταν.
Αργότερα τα ανθρωπινά θύματα , αντικατέστησαν τα ζώα και οι μυστηριακές τελετές γίνονταν από άτομα με προσωπεία ζώων. Με την πάροδο του χρόνου και η θυσία των ζώων αντικαταστάθηκε με την πρόσφορα στην θεά από τους πιστούς ζωόμορφων ειδωλίων, από τα οποία σώζονται μερικά. Εκτός από τα ειδώλια, αργότερα προσέφεραν και καρπούς.
Το ότι τα πολύ παλιά χρόνια συνηθίζονταν ανθρωποθυσίες , ενισχύεται και από το ότι και στο Λυκαιο όρος επικρατούσε η συνηθείας των ανθρωποθυσιών για να τιμήσουν τον Λύκαιο Δία.
 Ψηλότερα από το μεγάρων ηταν το ιερό άλσος της Δέσποινας γύρω από το οποίο υπήρχε λίθινο τοίχος και μέσα σε αυτό μια ελιά και μια βελανίδια φυτρωμένες από κοινή ρίζα που όπως λέει και ο Παυσανίας δεν οφείλεται στην σοφία, τέχνη η παρέμβαση κάποιου γεωργού αλλά ήταν εξαιρετικό και σπουδαίο φαινόμενο.
 Στη νότια πλευρά του ναού ειχαν κατασκευαστεί κατά τροπο αμφιθεατρικό σε όλο το μήκος της πλευράς αυτής βαθμίδες για να ανεβαίνουν ίσως στην πιο πάνω κορυφή  η για να κάθονται στις τελετές για θέα.
 Κοντά είναι και η ιερή κρήνη οπού βρέθηκε η δεξαμενή και σωλήνες υδραγωγείου.
 Κατά κακή μοίρα ο χρόνος σε συνεργασία με τον θρησκευτικό φανατισμό και τη νέα θρησκεία που επέβαλαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες, οι άνθρωποι κατέστρεφαν κάθε δημιούργημα του αρχαίου κόσμοι συν την εγκληματική αγνοία των μεταγενέστερων χρονών, άφησαν μονό ερείπια.
 Να αναφέρουμε εδώ τους αρχαιοκαπήλους  και κλεφτές των αρχαίων θησαυρών, μυστικών, και  γνώσεων που πήραν και κρατούν κρυμμένα "οι λίγοι και ισχυροί του πλανητη μας".
 Κάτω από από το έδαφος και μέσα στους σκοτεινούς κόλπους της γης, βρίσκεται η αρχαία Λυκοσουρα και περιμένει τον αρχαιολόγο του μέλλοντος που θα του δοθεί άδεια να κάνει πλήρεις ανασκαφή κια να φέρει στο φως τα μεγάλα μυστικά της.
Περπατώντας κάποιος μέσα σε αυτά τα ερείπια της αρχαίας Λυκοσουρας, βρίσκει αποδείξεις  γι αυτό που λέγεται από μερικούς: δηλαδή ότι όταν οι Έλληνες είχαν πολιτισμό οι υπόλοιποι κάτοικοι του πλανήτη ζούσαν σαν τα ζώα.
 Σήμερα είναι γνωστό ότι ο πολιτισμός στον πλανήτη γη στηρίζεται στον ελληνικό πολιτισμό.
 Σήμερα προσπαθούν να κοιμίσουν και να παραπλανήσουν τους νεοέλληνες, φορτώνοντας τους με άχρηστες  γνώσεις   κρύβοντας τους την αληθινή ιστορία των προγονών τους από τα σχολεία τους,( την αληθινή ιστορία του πλανήτη γη και της Ελλάδας την γνωρίζουν λίγοι και ισχυροί ).
Έχουμε φτάσει στο σημείο που όταν κάποιος καμαρώνει που είναι Έλληνας και πατριώτης να θεωρείτε ρατσιστής.
Αυτό δεν συμβαίνει για άλλους λαούς όταν καμαρώνουν για την εθνικότητας τους.
Γνωστό είναι επίσης ότι το ελληνικό κράτος , από την σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και μετά δεν κυβερνιέται από έλληνες αλλά από ξένους , αλλάξαμε δηλαδή ζυγό από Οθωμανικό σε Ευρωπαϊκό και αυτό συνεχίζεται ως τις ημέρες μας.

Όταν κοιτάς τη φύση, κοιτάς τον εαυτό σου...

Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί φοβόμαστε τη ζωή και το θάνατο. Έχουμε αποξενωθεί από την πραγματική μας φύση. Πρέπει να επιστρέψουμε σε μια πιο υγιή οπτική της ζωής μας, σ' αυτό που πραγματικά είμαστε. Αντί να νομίζουμε ότι είμαστε ξεχωριστές προσωπικότητες, να αντιληφθούμε ότι είμαστε οργανισμοί που λειτουργούν εντός του περιβάλλοντος, μαζί με το περιβάλλον.

Αυτή η συνειδητοποίηση όμως δεν μπορεί να συμβεί μέσα σε μία νύχτα. Είναι σαν να μας ζητάει κάποιος να αφήσουμε το Εγώ μας. Και αυτό είναι ό,τι πιο δύσκολο μπορούμε να επιχειρήσουμε. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι δύσκολο, γιατί το Εγώ δεν υπάρχει. Αν βέβαια προσπαθήσει κάποιος να απαλλαγεί από το Εγώ του χρησιμοποιώντας το Εγώ του, τότε δεν πρόκειται να τα καταφέρει ποτέ.

Και αυτή είναι η ουσία. Δεν μπορείς να μεταμορφώσεις τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να μάθεις να αγαπάς. Δεν μπορείς να σταματήσεις να είσαι εγωιστής. Κι όμως, είναι απολύτως αναγκαίο να γίνουν αυτές οι αλλαγές. Είναι απολύτως αναγκαίο να ξεχάσουμε τους εαυτούς μας, αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Τουλάχιστον δεν μπορεί να γίνει με το να κάνουμε κάτι, ή ενεργώντας με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ούτε καν χρησιμοποιώντας τη βούλησή μας. Ο λόγος που δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αυτό είναι γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχουμε ως ξεχωριστά άτομα, ως προσωπικότητες. Έχουμε μεν αυτή την εντύπωση, αλλά πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Τι κάνεις λοιπόν όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα και ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο; Γιατί, κατά τη γνώμη μου, το ανθρώπινο είδος έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Τι μένει να κάνουμε λοιπόν; Να αυτοκτονήσουμε; Όχι. Όταν δεν σου μένει τίποτα άλλο να κάνεις, απλά κάθεσαι και παρατηρείς. Και τι βλέπεις; Βλέπεις αυτά που συμβαίνουν από μόνα τους. Την αναπνοή σου, τον αέρα που φυσάει, τα δέντρα που κουνιούνται, το αίμα που κυκλοφορεί μέσα σου, το νευρικό σου σύστημα που δουλεύει. Όλα αυτά συμβαίνουν μόνα τους.

Και ξέρεις κάτι; Αυτός είσαι εσύ. Αυτός είναι ο πραγματικός σου εαυτός. Ο εαυτός που λειτουργεί από μόνος του. Δεν είσαι το σύμβολο. Δεν είσαι το άτομο. Όταν αναπνέεις μπορεί να έχεις την εντύπωση ότι εσύ είσαι αυτός που αναπνέει, αλλά αναπνέεις ασταμάτητα, μέρα νύχτα. Και δεν κάνεις τίποτα γι' αυτό, ούτε καν το σκέφτεσαι. Ακόμα και ο εγκέφαλός σου λειτουργεί χωρίς εσύ να τον ελέγχεις.

Όταν σταματάμε λοιπόν, ανακαλύπτουμε έναν κόσμο που λειτουργεί από μόνος του, αντί να βλέπουμε τον κόσμο που διαμορφώνουμε εμείς. Ο θεμελιώδης μας εαυτός είναι αυτό που συμβαίνει και όχι αυτό που κάνουμε. Και αυτός ο εαυτός δεν περιορίζεται στο σώμα μας. Είναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε να συμβαίνει παντού γύρω μας. Όταν κοιτάς τη φύση, κοιτάς τον εαυτό σου.

Δεν χρειάζεται να πω τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και στο εξής. Και πριν μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε, πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε είναι εντελώς απατηλό. Πρέπει να επιστρέψουμε στην πραγματική μας φύση, που συμπεριλαμβάνει τον εξωτερικό κόσμο, ο οποίος δεν είναι και τόσο "εξωτερικός" όσο φαίνεται.

Από θύματα γινόμαστε πολεμιστές

“Η βασική διαφορά ανάμεσα σε ένα συνηθισμένο άτομο και σ’ έναν πολεμιστή είναι ότι ο πολεμιστής αντιμετωπίζει τα πάντα ως πρόκληση, ενώ ένα συνηθισμένο άτομο τα θεωρεί ευλογία ή κατάρα”.
Carlos Castaneda

Η ζωή άλλοτε είναι υπέρ μας και άλλοτε κατά. Και κάποιες φορές ίσως νιώθουμε ολόκληρο τον κόσμο εναντίον μας. Το θετικό είναι ότι ο τρόπος διαχείρισης είναι δική μας απόδαση: μπορούμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο θύμα ή τον πολεμιστή. Κι αυτό όμως δεν είναι πάντα εύκολο.

Η πρόκληση βρίσκεται στην ώριμη αντιμετώπιση και τη συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε θύμα του κόσμου να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πραγματικά ο κόσμος. Αν προηγουμένως έχουμε αξιολογήσει σωστά τι σημαίνει για τον καθένα
από μας καλή και τι κακή ζωή.

Ο Carl Jung έγραψε “η διαφορά ανάμεσα σε μια καλή ζωή και μια κακή ζωή είναι πόσο καλά μπορείς να διασχίσεις μια φωτιά”. Ο Άμλετ του Σαίξπηρ είπε ότι “δεν υπάρχει τίποτα είτε καλό ή κακό, αλλά είναι η σκέψη που το κάνει έτσι”. Συνεπώς η διάθεση και η στάση μας απέναντι στα πράγματα, τα σημασιοδοτούν ως ευχάριστα ή δυσάρεστα. Το θύμα περπατά μέσα στη φωτιά, κλαίγοντας για τον πόνο και θρηνώντας για τα σημάδια του. Ο πολεμιστής μαθαίνει μέσα από τη φωτιά και διδάσκεται από τον πόνο και στη συνέχεια τον χρησιμοποιεί ως σκαλοπάτι για μια υψηλότερη κατάσταση της συνείδησης, θεωρώντας τα σημάδια του τρόπαια.

Κατά την Elizabeth Gilbert “η καταστροφή είναι ένα δώρο, είναι ο δρόμος για την αλλαγή”. Ο πολεμιστής εξελίσσεται μέσα από τις δυσκολίες, επιλέγει ανάμεσα στο θάρρος και τη δειλία. Η δειλία ίσως είναι ευκολότερη, αλλά οδηγεί στη θυματοποίηση. Το θάρρος είναι πάντα πιο δύσκολο αλλά ταυτόχρονα μια μεγάλη επιβράβευση.

Να ελπίζουμε για το καλύτερο αλλά να είμαστε προετοιμασμένοι και για το χειρότερο.

Όσο κι αν ακούγεται εύκολο στη θεωρία, στην πράξη δεν είναι! Η αδικαιολόγητα υψηλή προσδοκία είναι ένας από τους κύριους λόγους. Το σύμπαν όμως δεν είναι σχεδιασμένο για να ταιριάζει με τις προσδοκίες μας.

Ο David McRaney είπε πως “δεν μπορείς να βελτιώσεις τα πράγματα που αγαπάς αν ποτέ δεν επιτρέπεις να είναι ατελή. Πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να μην είναι τέλειοι. Και αυτό σημαίνει να παραιτηθούμε από τις προσδοκίες μας. “Όσο αποπροσανατολιστικά, δύσκολα ή ταπεινωτικά μπορεί να είναι τα λάθη μας” κατά την Katheryn Schultz, “είναι τελικά εκείνα μέσα από τα οποία μαθαίνουμε ποιοι πραγματικά είμαστε”.

Αν ο μεγαλύτερος εχθρός της φαντασίας είναι η προσδοκία και ο μεγαλύτερος σύμματος είναι ο αποπροσανατολισμός, τότε είναι ζήτημα λογικής να “σπάσουμε” τον φαύλο κύκλο του να είμαστε τα θύματα, συμβιβαζόμενοι με την πιθανή σύγχυση και την αβεβαιότητα, αναμιγνύοντάς τες με παράλογες προσδοκίες ώστε να βελιτωθεί η φαντασία μας. Αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε αυτό θα οδηγηθούμε σε άγχος. Αν όμως το καταφέρουμε τότε θα είμαστε ευχαριστημένοι από την κάθε στιγμή αντί να υποφέρουμε από ματαιωμένες προσδοκίες. ‘Ετσι η ψυχή ανθίζει και καρποφορεί ανεξάρτητα από τις προσδοκίες του εγώ μας.

Το να πούμε όμως “ναι” στην ψυχή δεν είναι ένας εύκολος στόχος για κανέναν. Η Marianne Williamson γράφει πως “βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς, είναι ότι είμαστε ισχυροί πέρα ​​από το μέτρο”. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Όλοι γνωρίζουμε πως είμαστε πιο ισχυροί από ό, τι επιτρέπουμε στον εαυτό μας. Ο φόβος μάς παραλύει με δύο τρόπους, είτε ως θύματα είτε ως εν δυνάμει πολεμιστές. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε βασίσει την ταυτότητά μας με την ταύτιση με κάποια εξουσία, οπότε η ελευθερία προκαλεί άγχος.

Έτσι αποκρύπτουμε τον ισχυρό πολεμιστή και την ίδια στιγμή θυματοποιούμαστε, ανακουφίζοντας έτσι τον εαυτό μας από το άγχος που έρχεται με την αληθινή ελευθερία. Είναι μια εντυπωσιακή πτυχή της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, δεν θα πρέπει να ανησυχούμε για τα παιδιά που φοβούνται το σκοτάδι, αλλά περισσότερο για τους ενήλικες οι οποίοι φοβούνται το φως.

Εν τέλει ο πόνος προκαλείται όταν επιθυμούμε η παροδικότητα του κόσμου να είναι μόνιμη. Όπως Neil Gaiman έγραψε “κόλαση είναι κάτι που κουβαλάς μαζί σου, όχι κάποιο μέρος όπου πηγαίνεις”. Η μόνη κόλαση είναι η εξωπραγματική προσδοκία. Αν θυσιάσουμε την ανάγκη για μονιμότητα και αγκαλιάσουμε την περιπέτεια και την απρόσμενη αλλαγή, τότε θα καταφέρουμε να διαφεύγουμε από την “κόλαση”.

Ας ξεφύγουμε από την τυραννία του γραμμικού και ας ανακαλύψουμε τον κύκλο. Ας απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από τα νεκρό βλέμμα του θύματος που εμπεριέχει και εξαπάτηση, και την υποσυνείδητη επιθυμία να προσαρμόσουμε τα πάντα στα δικά μας “θέλω”. Ας προχωρήσουμε με ανοικτό βλέμμα του πολεμιστή και την ολιστική επιθυμία να ενώσει ανθρώπους και φύση. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι ευκολότερο, και όμως, φαίνεται πως τελικά είναι πολύ δύσκολο.

Οι άνθρωποι ...που ντρέπονται πολύ

Η Διαταραχή κοινωνικού άγχους όπως πρόσφατα μετονομάστηκε η Κοινωνική Φοβία είναι η 2η πιο συχνά εμφανιζόμενη διαταραχή άγχους στον γενικό πληθυσμό. Χαρακτηρίζεται από υπερβολικό και επίμονο άγχος ή φόβο προς μία (πχ. παρουσιάσεις, ομιλίες) ή περισσότερες κοινωνικές καταστάσεις (πχ. έξοδος για φαγητό, ψώνια, ραντεβού, πάρτυ) στις οποίες το άτομο μπορεί να κάνει ή να πει κάτι που θα σχολιαστεί αρνητικά ή θα το κάνει ρεζίλι, όπως το να μπερδέψει τα λόγια του, να χύσει τον καφέ του.

 Ο φόβος και το άγχος είναι δυσβάσταχτα, οδηγούν συνήθως στην αποφυγή των κοινωνικών καταστάσεων, επιφέρουν μειωμένη αυτοεκτίμηση και περιορίζουν την λειτουργικότητα του ατόμου.

Άνθρωποι με κοινωνικοί φοβία όταν βρεθούν σε κοινωνικές καταστάσεις συχνά εμφανίζουν σωματικές αλλαγές κοκκίνισμα, τρέμουλο, ιδρώτα, ταχυπαλμία, που προσπαθούν να κρύψουν με διάφορα τεχνάσματα, όπως χαμηλώνοντας το βλέμμα, απαντώντας μονολεκτικά, κρύβοντας τα χέρια τους, ρίχνοντας τα μαλλιά τους στο πρόσωπο, φορώντας γυαλιά ηλίου.

 

Η Διαταραχή κοινωνικού άγχους απέχει πολύ από την έννοια της ντροπαλότητας που πιθανά χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους, για αυτό και για να δοθεί η διάγνωση χρειάζεται τα προαναφερθέντα συμπτώματα να είναι επίμονα και να διαρκούν τουλάχιστον 6 μήνες. Πάρα ταύτα άνθρωποι με κοινωνική φοβία μπορεί να είναι χαλαροί και άνετοι με τους κοντινούς τους ανθρώπους ή με ανθρώπους που νιώθουν οικειότητα και ξέρουν ότι δεν θα τους κρίνουν αρνητικά. 

 

Η έναρξη της διαταραχής τοποθετείται στην παιδική ή εφηβική ηλικία. Κάποιες φορές μπορεί να σχετίζεται με αγχόγονες ή δυσάρεστες κοινωνικές εμπειρίες (πχ. κοροϊδίες στο σχολείο), ενώ άλλες δεν φαίνεται να οφείλεται σε εμφανή αιτία. Εφόσον δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με το πέρασμα των χρόνων γίνεται σύμφυτη της προσωπικότητας και προκαλεί σαρωτικές αλλαγές, όχι μόνο στην συμπεριφορά και την καθημερινότητα, αλλά και στην σκέψη του ατόμου. Οι κοινωνικοφοβικοί τείνουν να ερμηνεύουν αρνητικά τόσο τις αντιδράσεις τους, όσο και τις αντιδράσεις των άλλων, καταλήγοντας σε λανθασμένα συμπεράσματα του τύπου δεν μπορώ να τα καταφέρω με τους άλλους ανθρώπους γιατί με κρίνουν αρνητικά. Τέτοια συμπεράσματα λειτουργούν ως τροχοπέδη, απομακρύνοντας τους  περισσότερο από τις κοινωνικές συναναστροφές και διαιωνίζοντας τον τρόπο που βλέπουν τον εαυτό τους και τα πράγματα. Η «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» (λανθασμένη πεποίθηση που ακολουθώ και στην πορεία βγαίνει αληθινή) εγκαθίσταται σε όλο της το μεγαλείο.

 

Με την αποφυγή όμως όλο και περισσότερων κοινωνικών καταστάσεων ο ασθενής αποκτά ελλείμματα στην κοινωνική του συμπεριφορά (μπορεί να μην ξέρει τι να συζητήσει σε ένα ερωτικό ραντεβού, πώς να διεκδικήσει το δίκιο του, πως να σταθεί σε μια συνέντευξη για δουλειά, κ.α.) Επίσης μπορεί να στραφεί στην χρήση ή την κατάχρηση ουσιών – κυρίως αλκοόλ – προκειμένου να αντιμετωπίσει το άγχος του. Τέλος μπορεί να κλειστεί υπερβολικά στον εαυτό του να χάσει οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στις ικανότητές του, να βιώσει βαθιά την αίσθηση της μοναξιάς ή/και να αναπτύξει κατάθλιψη.

 

Η αισιόδοξη προοπτική είναι όλα τα παραπάνω να βελτιωθούν σημαντικά ή ακόμα και να αποφευχθούν, από τη στιγμή που κάποιος αναγνωρίσει ότι πάσχει από την διαταραχή και ζητήσει επαγγελματική βοήθεια. Ο ψυχολόγος ή ψυχίατρος που θα απευθυνθεί πρέπει να εξειδικεύεται στην παροχή ατομικής Γνωσιακής – Συμπεριφορικής Θεραπείας, που σύμφωνα με τον Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Άριστης Φροντίδας της Αγγλίας είναι η πρώτη θεραπεία επιλογής για την διαταραχή του κοινωνικού άγχους

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Στις υπάρχουσες σχέσεις δεν αίρεται η μοναξιά, χωρίς αυτό να αποτελεί ένα βασικό πρόβλημα. Η ασύνειδη μοναξιά “ανταλλάσσεται” από τα εκάστοτε προβλήματα και από τον τρόπο ζωής που επέβαλλε το σύστημα με γνώμονα την υλιστική θεώρηση ζωής. Έτσι, ανεπίγνωτα, ο σημερινός άνθρωπος βιώνει έναν τρόπο ζωής που δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσει, καθώς αντιμετωπίζεται όχι ως πρόσωπο αλλά ως αριθμός. Η απώλεια του εαυτού δεν γίνεται αντιληπτή, ωστόσο όμως είναι καθοριστική και αντικατοπτρίζεται στην απουσία του ανθρώπου από το παρόν. Το παρόν ως σημαντική στιγμή συνάντησης με τον άλλον, παρακάμπτεται, ασύνειδα. Τούτο αποτρέπει από την εμβάθυνση στο γεγονός της ζωής.

Ο νόμος της αλληλοεπίδρασης, ένας νόμος που ισχύει ή ούτως ή άλλως, θα μπορούσε να συμβάλλει στην συνειδητή βίωση του παρόντος, καθώς λειτουργεί ευεργετικά, εάν και εφόσον αίρεται η κτητικότητα, αυτή η θαυμαστή στιγμή αναδύει και την ανάλογη μυθολογία που παραπέμπει πλέον στην Ψυχή. Η Α-λήθη καταργεί τον παλαιό άνθρωπο, ο οποίος μέσα από την κατάσταση της σχέσης αποκτά τη βεβαιότητα της υπαρξιακής του πραγματικότητας.

Η ασύνειδη μοναξιά τροφοδοτείται και καλύπτεται από υποκατάστατα, τα οποία προσφέρονται, όσο ποτέ άλλοτε, μέσα σε μια παροχή απολαύσεων.
Το χρήμα υποτάσσει την ελευθερία του ανθρώπου με έναν επικίνδυνο τρόπο. Ο σκληρός και άδικος, πολλές φορές, αγώνας της επιβίωσης και η άνιση κατανομή των αγαθών, καθιστούν τη διάσταση μεταξύ των ανθρώπων μεγαλύτερη, δημιουργώντας από τη μια πλευρά την πληθώρα των αδικημένων και από την άλλη πλευρά, την προκλητική ζωή των ολίγων. Ενώ υπάρχει αυτή η διάσταση, ο στόχος είναι κοινός, η απόκτηση του χρήματος. Οι έχοντες και κατέχοντες ζουν έχοντας καλλιεργήσει την απόλυτη εξάρτηση από το χρήμα, ενώ οι μη έχοντες δεν είναι λιγότερο εξαρτώμενοι, εφόσον το επιθυμούν και κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχοντας αποκοπεί από τον εσωτερικό εαυτό βρίσκεται ανεπίγνωτα μόνος και απομονωμένος. Το γεγονός ότι δεν τροφοδοτεί την ύπαρξή του με αλήθεια, δεν εμπιστεύεται τον άλλον και δεν μοιράζεται μαζί του το «είναι» και το «έχειν», θέτει τον ίδιο σε απόσταση από τη ρέουσα πραγματικότητα της σχέσης. Στοιχειοθετεί έναν λεκτικό κώδικα υποτυπώδους επικοινωνίας. Περιορίζεται, απλώς, στο να διατυπώσει εξωτερικά γεγονότα και καταστάσεις. Η υλιστική θεώρηση και η αντίστοιχη αξιολόγηση που απορρέει απ’ αυτήν, δεν αφήνει περιθώρια αφιέρωσης σε μια σχέση αληθινής φιλίας.

Αν σκεφθούμε ότι στην αληθινή φιλία δεν προσέρχεται κανείς ζητώντας, αλλά προσφέροντας, έτσι καθώς είναι μία κίνηση αυτοπροσφοράς, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει πια τα περιθώρια της ανιδιοτελούς παραχώρησης. Το επικίνδυνο είναι ότι δεν αναζητά τη δική του αλήθεια, μέσα από τη σχέση με τον άλλον. Εάν όμως δεν αγωνιά προσωπικά για τον εαυτό του, εάν δεν αναζητά να βιώσει την υπαρξιακή του αλήθεια, τότε είναι φυσικό και επόμενο να μένει μόνος και ανασφαλής μ’ ένα απέραντο υπαρξιακό κενό.

Η συνειδητοποιημένη μοναξιά αφήνει περιθώρια στην αναζήτηση του ουσιώδους και συντελεί σε μια δημιουργική πορεία προσωπικής έκφρασης.

Στην υποτυπώδη συνύπαρξη ή μάλλον συμβίωση όπου συμπλέουν ανόμοιοι κι ασύνδετοι μεταξύ τους άνθρωποι, η μοναξιά είναι ανεπίγνωτη. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει ελπίδα για μια προσωπική επανάσταση. Η ανεπίγνωτη μοναξιά είναι το ύστατο σημείο της απώλειας.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο διαφθοράς. Ωστόσο οι περισσότεροι, ακόμα εξακολουθούν να επενδύουν και να σχηματοποιούν τη ζωή τους με πρότυπα που προσφέρει αυτός ο κόσμος, επειδή εντάσσονται σ’ ένα μαζικό τρόπο σκέψης. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του, θα αρχίσει να σκέπτεται με αίσθημα προσωπικής ευθύνης. Αυτό θα συμβάλλει οριστικά και καθοριστικά στον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως μέρος του όλου. Η μοναξιά αυτή σηματοδοτεί την απαρχή μιας αισιόδοξης αλλαγής.

Η α-λήθη, η οποία βεβαιώνει για τη συνοχή της ζωής που είναι Σχέση, διατηρεί την εγρήγορση. Κι αυτή την εγρήγορση την προστατεύει κανείς μέσα στη λειτουργικότητα της αγάπης, η οποία εκφράζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Η θετική αλληλεπίδραση λειτουργεί διαμέσω των διαπροσωπικών σχέσεων, όταν τα πρόσωπα που συμμετέχουν, καταργούν τη κτητικότητα τότε η ίδια η ζωή κυλάει ως θετική ενέργεια και μεταβιβάζεται ως ευεργεσία από τον έναν στον άλλον.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δίνοντας έμφαση στη βιολογική πλευρά της ζωής, επιχειρεί υποσυνείδητα να αποσιωπήσει μία αναπόδραστη αλήθεια, τη θνητότητά του. Η αποδοχή της θνητότητας ως στοιχείο ελευθερίας, αποτελεί την αφετερία μιας συνειδητής ζωής που καταξιώνει την ύπαρξή του και συντελείται μέσα από τη συνεχή διαλεκτική της ζωής με το θάνατο, του εγώ με το εσύ, εκεί που ακροζυγιάζεται ο ίδιος ώσπου να αποκτήσει συνείδηση του Εαυτού.

Έχει όμως χάσει την επαφή με τον Εαυτό και το τραγικό είναι, ότι, έτσι, καθώς κινείται με ρυθμούς εξοντωτικούς, συνεχώς, αποσπάται από τη δυνατότητα της αυτοσυγκέντρωσης και δεν συνειδητοποιεί καν την απώλεια αυτή.
Η πληθώρα των πληροφοριών που δέχεται, του δημιουργεί μια συνεχή εξωστρέφεια, στην οποία παραμένει, χωρίς να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο της αλλοτρίωσης. Ακολουθώντας τον μαζικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, παρακολουθεί τη ζωή των άλλων, χωρίς ν’ ανησυχεί για την επικίνδυνη αυτή απόσπαση της προσοχής του.

Ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται σε διάσταση, όχι μόνον με τον άλλον και με τον εαυτό του, αλλά και με τη φύση. Δεν μπορεί πια να την επικαλεσθεί, δεν μπορεί να την πλησιάσει με αγάπη. Η φύση έγινε προϊόν εκμεταλλεύσιμο για να αποσπάσει απ’ αυτήν βιολογικά στοιχεία που συντηρούν και διατηρούν την επιβίωσή του. Αλλά ποιο το κέρδος του, όταν ως κοινωνικό και φυσικό όν βρίσκεται σε απόλυτη απομόνωση;

Η γνώση του εαυτού, η οποία παρακάμφθηκε, αποτελεί το σημείο επαφής με τον άλλον, με τη φύση και με το όλον.

Ο Σολωμός οραματίζεται έναν κόσμο ηθικό αγγελικά πλασμένο. Αυτός ο κόσμος δεν είναι μια ουτοπία, αλλά ένα όραμα του μέλλοντος, το οποίο η μεγαλοφυϊα του ποιητή συνέλαβε, πιστεύοντας ότι ο άνθρωπος είναι κάτι, πολύ περισσότερο, απ’ αυτό που ξέρει ο ίδιος για τον εαυτό του.. Αυτό το όραμα, φυσικά, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, παρά μόνον μέσα από το πέρασμα πολλών δοκιμασιών.

Η α-λήθη, η οποία μεσολαβεί στην επαφή με τη συνείδηση και τη ψυχή, αναδύεται μέσα από το διάλογο. Ο διάλογος, λοιπόν, που οδηγεί στο γεγονός της σχέσης, δηλαδή της ίδιας της ζωής, είναι απαραίτητη προϋπόθεση εξέλιξης. Για την οποία, βέβαια, αποφασίζει κανείς μετέχοντας στο παιχνίδι της ζωής, ένα παιχνίδι το οποίο μπορεί να το κερδίσει ή και να το χάσει.

Ας σπάσουμε το matrix μέσα μας! Να νιώσουμε την ζωή του αληθινού μας εαυτού

Όχι μην παίρνεις το μήλο! δεν σου έμαθα να με υπακούς;

Γι'αυτό, όποιος δεν με υπακούει θα τον πάω στα τάρταρα να του κάνει συνεχώς ντα ο κακός θεός.

Για να συνέλθουμε λέω, και ας καθαρίσουμε το μυαλό μας να δούμε καθαρά την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχαμε ελεύθερο μυαλό να σκεφτούμε!

Ο ελεύθερος άνθρωπος κατανοεί αυτό που νιώθει, όχι αυτό που φοβάται! και όταν αυτό που νιώθει του φέρνει κάποια "χτυπήματα" δεν σημαίνει ότι είναι λάθος η αλήθεια που νιώθει, αλλά το "τείχος" προστασίας του matrix στο οποίο ζούμε.

Νιώθεις την αλήθεια; ακολούθησε την! και μην σταματάς ποτέ, αλλά συνέχισε να επιμένεις συνεχώς, μέχρι να σπάσεις το matrix και να δεις αυτό που νιώθεις να πραγματοποιείται!

Ο φόβος για το άγνωστο, αυτό που νιώθουμε αλλά φοβόμαστε και με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε, είναι το "τείχος" προστασίας από την φυλακή στην οποία ζούμε.

Ας σπάσουμε το matrix μέσα μας! Να νιώσουμε την ζωή του αληθινού μας εαυτού, και τότε θα δούμε έναν άλλο εαυτό, αυτόν που κατανοεί όλο και περισσότερο την αλήθεια, και αμφισβητεί τα πάντα γύρω του ως μη υπαρκτά και αληθινά.

Kαι ζει απόλυτα μέσα σε έναν αληθινό κόσμο..τον δικό του αληθινό εαυτό!

Δεν μπορείς να πας σε νέους Τόπους, όταν φοβάσαι να ξεστρατίσεις από τους παλιούς Δρόμους…

Το να βλέπεις τον Κόσμο με άλλα μάτια, σημαίνει πως τον Κόσμο κοιτάζει ένας άλλος Εαυτός.

Γνωρίζεις πως Αυτός είναι αναβαθμισμένος από τον προηγούμενο, όταν το Μάτι μπορεί να βλέπει πράγματα μέχρι πριν «αόρατα»…

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να τολμάς να αλλάζεις συνεχώς γωνία θέασης τόσο της Πραγματικότητας γύρω σου, όσο και της δικής σου θέσης μέσα σε Αυτήν.

Δεν μπορείς να πας σε νέους Τόπους, όταν φοβάσαι να ξεστρατίσεις από τους παλιούς Δρόμους…

Το κλειδί της δημιουργίας...Ζήσε με Πάθος!

Κάτι απλά που μπορείς να επαναλαμβάνεις καθημερινά για να βελτιώσεις την ποιότητα της ζωής σου…

Η ευγνωμοσύνη σου δίνει πρόσβαση στη δύναμη, τη σοφία, τη δημιουργικότητα του σύμπαντος. Deepak Chopra

Σκέψου τώρα κάτι που θέλεις αλλά δεν έχεις. Ίσως είναι τα χρήματα ή μια συντροφική σχέση ή ένα αμάξι ή μια δουλειά ή την κοινωνική καταξίωση ή την αποδοχή ή το τέλειο κορμί ή τα παιδιά ή χρόνο με τον αγαπημένο σου ή υγεία ή ένα καινούργιο παιχνίδι. Ό,τι και να σου λείπει σκέψου το για μια στιγμή.

Τώρα παρατήρησε πως νιώθεις. Φαντάζομαι όχι και πολύ ωραία, σωστά; Μπορεί να νιώθεις άγχος, κενό, μόνος, φόβο, λυπημένος, απογοητευμένος, πικραμένος…

Γνωρίζεις τι κάνουν αυτά τα συναισθήματα σε εσένα; Σε αποδυναμώνουν. Όλα τα παραπάνω στηρίζονται σε αυτά «που δεν έχεις» ή ακόμη καλύτερα «στο φόβο αυτών που δεν έχεις ή τη δυστυχία του να μη τα έχεις». Εάν δεν το έχεις τώρα, μπορεί να νιώθεις φόβο ότι δε θα το αποκτήσεις ποτέ. Ή μπορεί να νιώθεις δυστυχισμένος μέχρι να το αποκτήσεις. Μπορεί να σκέφτεσαι πως η ζωή θα είναι εξαιρετική όταν το αποκτήσεις.

Θυμήσου πως ο φόβος σου στρέφει την προσοχή μακριά από τις ευκαιρίες. Σε εμποδίζει από το να γίνεις ευρηματικός ή να ανακαλύψεις εναλλακτικές προσεγγίσεις. Σε κρατάει κολλημένο στο παρελθόν.

Η δυστυχία είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δεν έχεις πολύ ενέργεια όταν είσαι λυπημένος. Έλλειψη ενέργεια σημαίνει έλλειψη δράσης που σημαίνει στασιμότητα.

Από την άλλη μπορεί να νομίζεις ότι «το να μην έχεις» θα σε κινητοποιήσεις να δράσεις αλλά σπάνια συμβαίνει. Ή μπορεί να είναι η αιτία να εγκαταλείψεις προτού πετύχεις τους στόχους σου.
Έτσι λοιπόν, πιστεύω πως όταν εστιάζεσαι σε ότι δεν έχεις το μόνο που πετυχαίνεις είναι να αποδυναμώνεις τον εαυτό σου και να πετύχεις ελάχιστα πράγματα ή ακόμη και τίποτα.
Αντί αυτού προτείνω να βάλεις την ευγνωμοσύνη στη ζωή σου.

Σκέψου τώρα κάτι που έχεις ήδη στη ζωή σου που είσαι ευγνώμων. Το σπίτι σου, το σύντροφό σου, το κατοικίδιό σου, τα παιδιά σου, τη δουλειά σου, τις ικανότητές σου, τη σοφία σου, τα ταλέντα σου, τους φίλους σου, το αμάξι σου, τις εμπειρίες σου, τη μουσική, το φαγητό σου, τον αέρα, τον ήλιο, το χώμα, την ίδια σου τη ζωή… Σκέψου οτιδήποτε υπάρχει αυτή τη στιγμή στη ζωή σου.
Πώς νιώθεις όταν εκτιμάς όλα όσα έχεις στη ζωή σου;

Τέλεια! Όντως, είναι τέλεια να εκτιμάς ότι έχεις. Ακτινοβολείς περισσότερη καλοσύνη και αγάπη για τον εαυτό σου (που είναι το κλειδί της δημιουργίας) όταν είσαι συνειδητός και εστιάζεις στο τι έχεις αντί να εστιάζεις σε ότι δεν έχεις. Η ευγνωμοσύνη αλλάζει ολοκληρωτικά την αντίληψή σου για τον κόσμο και τη ζωή. Ξαφνικά θα είσαι ανοικτός και θα παρουσιάζονται περισσότερες ευκαιρίες στη ζωή σου και θα είσαι πρόθυμος να αναλάβεις δράση για αυτές.

Εάν επιλέξεις να γίνεις εσύ ο δημιουργός της ζωής σου και αφιερώνεις λίγο χρόνο κάθε μέρα για να εκφράσεις την ευγνωμοσύνη σου για όλα όσα έχεις τότε θα εκπλαγείς από τα ευχάριστα αποτελέσματα που θα έρθουν στη ζωή σου.

Τι θαύματα θα προσκαλέσεις στη ζωή σου με το να εκφράζεις την ευγνωμοσύνη σου κάθε μέρα;
Τι υπάρχει στη ζωή σου που θα σταματήσει να υπάρχει όταν εκφράζεις καθημερινά την ευγνωμοσύνη σου;

Ζήσε με Πάθος!

Ποιες γυναίκες προσποιούνται οργασμό;

Έστω και για μια φορά στη ζωή τους όλες οι γυναίκες προσποιούνται οργασμό ενώ ένα ποσοστό που αγγίζει το 65% των γυναικών δεν διστάζει να παραδεχθεί ότι υποκρίνονται συστηματικά κατα τη διάρκεια των ερωτικών επαφών τους.

Πρόσφατη αμερικάνικη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Sexual Medicine τεκμηρίωσε ότι μόνο το 28% των γυναικών παραδέχονται ότι μπορούν να φτάσουν σε οργασμό μόνο μέσω του σεξ.

Το υπόλοιπο ποσοστό παραδέχεται ότι για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειάζονται βοήθεια είτε από τον ίδιο το σύντροφο τους είτε από ένα ερωτικό βοήθημα.

Όμως γιατί οι γυναίκες προσποιούνται ψεύτικο οργασμό;

Όπως προέκυψε από τις πιπεράτες απαντήσεις τους οι λόγοι είναι πολλοί και διαφορετικοί

Δεν θέλουν να πληγώσουν τον εγωισμό του συντρόφου τους.

Για να μη δείξουν ότι είναι ανοργασμικές.

Θέλουν διακώς να ανταποκριθούν στις προσδοκίες του συντρόφους τους.

Για να ενισχύσουν περαιτέρω τον ενθουσιασμό που νιώθει ο άλλος για τις ίδιες.

Για να σταματήσουν ή να αποφύγουν ένα καβγά που ενδεχομένως να προκαλούσε η άρνησή τους να κάνουν σεξ.

Η πλειοψηφία των γυναικών πιστεύει ότι ο οργασμός ενισχύει το «δέσιμο» ανάμεσα στο ζευγάρι.

Για να μην τις απατήσει ο ερωτικός τους σύντροφος.

Ο μύθος του στρες από τη νέα τεχνολογία

Ανάμεσα στις μεγάλες αποφάσεις που ελήφθησαν επ’ ευκαιρία της έναρξης του νέου έτους και αναρτήθηκαν στο Twitter, η απόφαση «απογαλακτισμού» και απόστασης από την τεχνολογία βρίσκεται στην τρίτη θέση, μετά την απόφαση για δίαιτα και για διακοπή του καπνίσματος.

Όπως το τηλέφωνο διευκόλυνε τη διατήρηση των διαπροσωπικών σχέσεων, αλλά ούτε τις υποκατέστησε ούτε και τις κατέστρεψε, έτσι και η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα εργαλείο για να αυξήσει και να ενισχύσει τις ανθρώπινες σχέσεις που ήδη έχουμε.

Ο κόσμος στρέφεται για βοήθεια στα κέντρα ψηφιακής αποτοξίνωσης, ενώ πληθαίνουν τα υπνοδωμάτια χωρίς οθόνες όπως εξάλλου και οι εφαρμογές που επιβάλλουν να σβήσεις για κάποιες ώρες το κινητό τηλέφωνο.

Ολα αυτά αποτελούν απάντηση στην επικρατούσα πεποίθηση ότι η ψηφιακή τεχνολογία, η λήψη υπερβολικών ηλεκτρονικών επιστολών και οι φωτογραφίες των φίλων στο Instagram, που πάντα προκαλούν φθόνο, μας αρρωσταίνουν και μας στρεσάρουν.

Μια καινούργια μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από τους επιστήμονες του Ερευνητικού Κέντρου Pew και του Πανεπιστημίου Ράτζερς, διαπιστώνει ακριβώς το αντίθετο. Οσοι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συχνά δεν είναι περισσότερο στρεσαρισμένοι από αυτούς που κάνουν μικρότερη χρήση της τεχνολογίας, ενώ, όπως διαπιστώθηκε, η χρήση κάποιων ηλεκτρονικών εργαλείων περιορίζει το στρες στις γυναίκες.

«Ο φόβος ότι χάνουμε κάτι και η ζήλια για τους φίλους που περνάνε ωραία, κάνουν καλύτερες διακοπές και έχουν πιο ευτυχισμένα παιδιά από όλους τους υπόλοιπους τελικά δεν επιβεβαιώνεται», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Λι Ρέινι, επικεφαλής της Ερευνας Διαδικτύου, Επιστημών και Τεχνολογίας στο Ερευνητικό Κέντρο Pew. Ομως όπως όλοι οι κανόνες, έτσι και αυτός έχει την εξαίρεσή του. Η εξαίρεση, σε αυτή την περίπτωση, είναι όταν στο Facebook οι φίλοι βλέπουν στα νέα των φίλων τους ότι περνούν δύσκολες καταστάσεις, όπως παραδείγματος χάρη ότι έχουν κάποια ασθένεια ή βρίσκονται στην ανεργία.

Γιατί τότε ακούμε παντού ότι η τεχνολογία είναι στρεσογόνα; Ο φόβος της τεχνολογίας δεν είναι κάτι νέο. Τα τηλέφωνα, τα ρολόγια και οι τηλεοράσεις θεωρήθηκαν στο παρελθόν υπεύθυνα για τη διασάλευση της ζωής των ανθρώπων καθώς τους εξαναγκάζουν να είναι περισσότερο παραγωγικοί. Ομως, παρότι κάποιες φορές αυτό μπορεί να ισχύει, τα καλά της τεχνολογίας φαίνεται να υπερτερούν των αιτίων που προκαλούν στρες. Η νέα τεχνολογία κάνει τις ζωές μας διαφορετικές, αλλά όχι αναγκαστικά πιο στρεσογόνες από ό,τι θα ήταν υπό διαφορετικές συνθήκες.

«Είναι ακόμα ένα παράδειγμα του πόσο υπερεκτιμούμε τις συνέπειες που έχουν αυτές οι τεχνολογίες στη ζωή μας», εξηγεί ο Κιθ Χάμπτον, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Ράτζερς και συντάκτης της νέας μελέτης.

Οι ερευνητές βρίσκονται στα αρχικά στάδια καθορισμού των συνεπειών της χρήσης της τεχνολογίας στον εγκέφαλό μας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να αυξήσει το στρες και την ανυπομονησία και να περιορίσει την ικανότητα εστίασης της προσοχής, μάθησης και μνήμης. Αλλοι, αντιθέτως, βρήκαν ότι ενισχύει την εμπιστοσύνη που έχουμε στους άλλους γύρω μας, την κοινωνική υποστήριξη και τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις.

Κατά πάσα πιθανότητα κάνει και τα δύο, αλλά όλα εξαρτώνται από το πώς ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την τεχνολογία.

Μπορεί να ενισχύσει τις ανθρώπινες σχέσεις
Οι ερευνητές του Pew και του Πανεπιστημίου Ράτζερς μέτρησαν τα επίπεδα άγχους σε αντιπροσωπευτική ομάδα ανθρώπων χρησιμοποιώντας μια κλίμακα μέτρησης άγχους η οποία αξιολογεί τις απαντήσεις των ανθρώπων σε ερωτήματα σχετικά με τη ζωή τους. Στη συνέχεια μέτρησαν τη συχνότητα χρήσης σύγχρονης τεχνολογίας και προσμέτρησαν δημογραφικούς παράγοντες, όπως, παραδείγματος χάρη, αν κάποιος ήταν παντρεμένος και το μορφωτικό του επίπεδο.

Οι ειδικοί δεν κατάφεραν να καταγράψουν μεταβολές του επιπέδου στρες στους χρήστες της τεχνολογίας. Οι γυναίκες που χρησιμοποιούν το Twitter, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και εφαρμογές για τη διανομή φωτογραφιών είχαν 21% χαμηλότερη βαθμολογία στην κλίμακα του στρες συγκριτικά με όσες δεν χρησιμοποιούσαν τα τεχνολογικά επιτεύγματα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή κοινοποιώντας τα σημαντικά γεγονότα στη ζωή τους ενισχύουν την ευδαιμονία τους, λένε οι κοινωνικοί επιστήμονες. Οι γυναίκες έχουν την τάση να μοιράζονται τα σημαντικά για τη ζωή τους περισσότερο από τους άνδρες, είτε είναι συνδεδεμένες στο Διαδίκτυο είτε εκτός αυτού. Η τεχνολογία φαίνεται ότι τους προσφέρει ένα μηχανισμό αντιμετώπισης της πραγματικότητας, χωρίς πολλές απαιτήσεις. Αλλωστε το Διαδίκτυο είναι εύκολα προσβάσιμο. Αλλά δεν φαίνεται να το χρησιμοποιούν οι άνδρες με τον ίδιο τρόπο, αναφέρει η επιστημονική μελέτη.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ιδιαίτερα το Facebook ενισχύουν το στρες κάνοντας τους ανθρώπους να βλέπουν «από πιο κοντά» τα μεγάλα δράματα στις ζωές των ανθρώπων γύρω τους. Κι αυτό το χαρακτηριστικό είναι ισχυρότερο στις γυναίκες. Αυτή η διαπίστωση ενισχύει την άποψη ότι το στρες τελικά μπορεί να είναι μεταδοτικό, αναφέρουν οι ερευνητές.

Ομως, όταν οι ίδιοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εκτίθενται σε στρεσογόνα γεγονότα που αφορούν τη ζωή ανθρώπων που δεν ήταν και τόσο κοντινοί τους φίλοι, αναφέρθηκαν χαμηλότερα επίπεδα στρες.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό ενδεχομένως να συμβαίνει λόγω της ευγνωμοσύνης που νιώθουν για την ίδια τους τη ζωή η οποία δεν εκτίθεται σε τέτοιους στρεσογόνους παράγοντες.
Ωστόσο πολλοί επιστήμονες προειδοποιούν ότι η τεχνολογία δεν είναι υποκατάστατο της ανθρώπινης επαφής και αλληλεπίδρασης στην αντιμετώπιση των καταστάσεων που προκαλούν στρες. «Αυτή η άμεση επαφή είναι πιο αποτελεσματική όταν χρησιμοποιείται προκειμένου να ενισχύσει υγιείς κοινωνικές καταστάσεις και δεσμεύσεις», εξηγεί η Σούζαν Πίνκερ, αναπτυξιακή ψυχολόγος και συγγραφέας του «Η επίδραση του χωριού: Πώς η άμεση επαφή πρόσωπο με πρόσωπο μας κάνει υγιέστερους, ευτυχέστερους και εξυπνότερους» (The Village Effect: How Face to Face Contact Can Make Us Ηealthier, Happier and Smarter).

Μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν συνέκρινε παιδιά που μιλούσαν ή έστελναν μηνύματα με τη μητέρα τους κατά τη διάρκεια κάποιου στρεσογόνου γεγονότος. Οι ερευνητές μετρήσαν τα επίπεδα της κορτιζόλης, της λεγόμενης ορμόνης του στρες, και της οξυτοκίνης, μιας ορμόνης που ανιχνεύεται στις θετικές σχέσεις. Τα παιδιά που μιλούσαν με τις μητέρες τους είχαν λιγότερο στρες και περισσότερα θετικά συναισθήματα συγκριτικά με τα παιδιά που έστελναν μηνύματα, και τα οποία παρέμεναν στρεσαρισμένα.

«Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι αυτή η διαφορά έχει να κάνει με το πληροφοριακό υλικό, αλλά στην πραγματικότητα έχει να κάνει περισσότερο με τη μη λεκτική επικοινωνία: το χτύπημα στην πλάτη, τον τόνο της φωνής με τον οποίο σου μιλούν και σου λένε ότι κάποιος βρίσκεται εκεί για εσένα», εξηγεί η Πίνκερ. Παραμένει αναπάντητο ερώτημα αν τα παιδιά θα ένιωθαν καλύτερα όταν είχαν ανταλλάξει μηνύματα με τις μητέρες τους ή όταν δεν είχαν καμία επαφή και επικοινωνία.
Οπως το τηλέφωνο διευκόλυνε τη διατήρηση των διαπροσωπικών σχέσεων, αλλά ούτε τις υποκατέστησε ούτε και τις κατέστρεψε, έτσι και η πρόσφατη αυτή έρευνα υποδεικνύει ότι η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα εργαλείο για να αυξήσει και να ενισχύσει τις ανθρώπινες σχέσεις που ήδη έχουμε.

Δεν είναι ότι δεν Θέλω, είναι που Φοβάμαι

Φανταστείτε ένα παιδί να τρέχει με λαχτάρα προς τη μητέρα του (*) καθώς εκείνη επιστρέφει από έναν αποχωρισμό. Της απλώνει τα χέρια να το πάρει αγκαλιά, αλλά μόλις βρεθεί στην αγκαλιά της, παλεύει θυμωμένα να το αφήσει κάτω. Μετά, πάει και στέκεται λίγο παράμερα κοιτάζοντάς την στενοχωρημένα [1].

Το παιδί αυτό μεγαλώνοντας θα υιοθετήσει ένα φοβικό στυλ στον τρόπο που σχετίζεται, δηλαδή ένα ακανόνιστο μείγμα έντονης ανάγκης να προσκολληθεί στους άλλους και εξίσου έντονης ανάγκης να τους αποφύγει την ίδια στιγμή [2].

Ακούγεται παράξενη συμπεριφορά αλλά στην πραγματικότητα είναι η μόνη λογική συμπεριφορά μπροστά σε μια αγκαλιά που γίνεται συγχρόνως αντιληπτή ως επιθυμητή και επικίνδυνη. Είναι η μόνη δυνατή απόκριση όταν η λύση στο φόβο είναι η επαφή με εκείνον που προκαλεί το φόβο.

Από τα τρία ανασφαλή στυλ δεσμού (**), το φοβικό είναι το πιο δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί.
Τα διπλά μηνύματα που στέλνει ο «φοβικός» ξεγελούν και παραπλανούν: Είναι εύκολο να τον μπερδέψεις για «απορριπτικό» αν σου διαφύγει ο φόβος πίσω από την απομάκρυνσή του και είναι το ίδιο εύκολο να τον περάσεις για «υπερεμπλεκόμενο» αν δεν διακρίνεις το δισταγμό πίσω από το πλησίασμά του.

* Ή τον πατέρα του.
** Απορριπτικό, υπερεμπλεκόμενο και φοβικό στυλ δεσμού [3].

ΕΧΩ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ Ο «φοβικός» δεν έχει απάντηση στο αν η οικειότητα αποτελεί βιώσιμη επιλογή για κείνον και αυτό γίνεται φανερό στη συμπεριφορά του [4].

Δεν φαίνεται να κατανοεί πώς λειτουργούν οι σχέσεις, δεν έχει οργανωμένη στρατηγική προσέγγισης και δεν ξέρει πώς να συνδεθεί με τους άλλους.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν κατάφερε να λύσει το φοβερό δίλημμα που του τέθηκε κάποτε: «Να πάω προς εκείνον από τον οποίο εξαρτάται η ζωή μου ή να μείνω μακριά του προκειμένου να μην πονέσω;».

Κουβαλάω βαριά μπαγκάζια Μεγάλωσε με κακοποιητικούς, αποπροσανατολιστικούς και τρομακτικούς ανθρώπους [5], που σημαίνει ότι εκείνοι που υποτίθεται θα έπρεπε να τον αγαπούν και να τον προστατεύουν ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που τον αναστάτωναν και τον πλήγωναν.

Έτσι έκανε τη σύνδεση μεταξύ επιθυμίας και φόβου και έτσι η σχέση καθιερώθηκε στο μυαλό του ως παράδεισος και κόλαση μαζί.

Στριμωγμένος μέσα σε αυτή τη συνθήκη και αδυνατώντας να αποφασίσει αν περισσότερο φοβάται ή αγαπά, ο «φοβικός» διάλεξε να αγνοήσει το δίλημμα και να μπλοκάρει από τη συνείδησή του τα αντιφατικά και συγκρουσιακά συναισθήματα.

Σήμερα ζει αποσυνδεδεμένος από το συναισθηματικό του κόσμο, αλλά ο αποδιοργανωμένος τρόπος με τον οποίο σχετίζεται δεν κρύβει τη βαθιά χαραγμένη κι ανθεκτική του πεποίθηση ότι αγάπη και σχέση θα πει φόβος και τρόμος.

Δεν εμπιστεύομαι κανέναν, ούτε καν τον εαυτό μου Με τέτοιο ιστορικό δεν είναι παράξενο που ο «φοβικός» ανέπτυξε αρνητική εικόνα για όλους και   για όλα [6].

Η αίσθηση που έχει για τον εαυτό του δεν είναι απλώς η αίσθηση ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτα καλό και δεν αξίζει να αγαπηθεί, αλλά ενός ανθρώπου ελαττωματικού ο οποίος μόνο απέχθεια και ντροπή μπορεί να προκαλέσει. Με παρόμοιο τρόπο, η γνώμη του για τους άλλους ανθρώπους είναι κάτι παραπάνω από αρνητική αφού τους θεωρεί όλους ανάξιους εμπιστοσύνης και εν δυνάμει εχθρικούς, επικίνδυνους και βλαπτικούς.

Προβάλλοντας τέτοια αρνητικά κίνητρα στους άλλους και περιμένοντας ότι, αργά ή γρήγορα θα του τη φέρουν, γίνεται συχνά επιθετικός και επικριτικός μαζί τους, ενώ από την άλλη, έχοντας πολύ εύθραυστη αυτοεικόνα, δεν αντέχει κανενός είδους κριτική ή ανατροφοδότηση από εκείνους.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της καχυποψίας, αμυντικότητας και ανασφάλειας είναι τα μόνιμα προβλήματα στις σχέσεις του [7], η απομόνωση και η εσωστρέφεια, η αναβλητικότητα και η αναποφασιστικότητα και φυσικά η μοναξιά.

Το προσωπείο του ατρόμητουΕίναι προφανές ότι ο «φοβικός» είναι δύσκολος άνθρωπος. Ούτε οι πιο «στενοί» του άνθρωποι δεν γνωρίζουν τις συγκρούσεις που διαδραματίζονται μέσα του.

Για την ακρίβεια σπανίως θυμίζει φοβικό. Τρέμοντας τον ίδιο του το φόβο, πασχίζει να καλύψει την αδυναμία και ευαλωτότητά του προβάλλοντας σε συνεχή βάση μια μονομερή αν και εξαιρετικά ευάλωτη εικόνα δύναμης, επιτυχίας και επάρκειας [8].

Έτσι, η εσωστρέφεια καλύπτεται από μια επίφαση εξωστρέφειας, η αίσθηση ανεπάρκειας από μια καταναγκαστική αναζήτηση αποδοτικότητας, η ανεκπλήρωτη ανάγκη για φροντίδα από μια επίφαση αυτάρκειας και το εσωτερικό κενό από μια επίφαση νορμάλ ζωής.

Το προσωπείο, που πρωτοφόρεσε ο «φοβικός» ως παιδί για να κερδίσει λίγα ψίχουλα αγάπης, έχει γίνει πλέον μόνιμο προσωπείο που προορίζεται για δημόσια κατανάλωση [9]. Λειτουργεί αποτελεσματικά ως ανάχωμα στους κινδύνους εισβολής αλλά για να μείνει στη θέση του επιβάλλει πειθαρχία και στεγνότητα.

Προστατεύει μεν, αλλά με τον όρο οι πραγματικές ανάγκες να μείνουν θαμμένες.

Όταν κάποιος πλησιάζει πολύ η μάσκα κινδυνεύει να πέσει Πουθενά αλλού δε κινδυνεύει περισσότερο να φύγει από τη θέση του το προσωπείο απ’ ό,τι εντός μιας στενής σχέσης.

Αν κάποιος διαπεράσει τις άμυνες και πλησιάσει αρκετά, υπάρχει ο κίνδυνος να καταλάβει πόσο «ελαττωματικός» και «κατεστραμμένος» είναι ο «φοβικός» και να τον χλευάσει, απορρίψει ή εγκαταλείψει.

Αυτή είναι η σύγκρουση με την οποία παλεύει:
Αποφεύγει την οικειότητα παρόλο που την επιθυμεί βαθιά, αφενός γιατί δεν πιστεύει ότι την αξίζει και αφετέρου γιατί είναι σίγουρος ότι οι άλλοι θα είναι αρνητικά διακείμενοι απέναντι του.

Δηλαδή, εξορίζει τον εαυτό του από την αγάπη όντας πεπεισμένος ότι ούτε ο ίδιος αλλά ούτε οι άλλοι αξίζουν να αγαπηθούν!

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ Τις φορές που ο «φοβικός» αποφασίζει να βγει από τη σπηλιά του και να εμπλακεί σε μια σχέση, αυτό που ακολουθεί άνετα θα μπορούσε να θεωρηθεί κωμικό αν δεν ήταν πραγματικά τραγικό.

Η αρχή: Αυτή τη φορά ο φόβος δεν θα σταθεί εμπόδιο Καταρχάς η προσέγγιση του είναι αλλόκοτη.

Κανονικά δεν κάνει ποτέ το πρώτο βήμα, αλλά αν το κάνει θα το κάνει διστακτικά και υπό το φόβο της απόρριψης και μόνο αν είναι αρκετά βέβαιος ότι θα λάβει θετική απάντηση.

Έτσι προκύπτει μια προσέγγιση που δεν είναι προσέγγιση. Πλησιάζει μεν αλλά κάνει σαν να μην θέλει να πλησιάσει, ενώ το μήνυμά του είναι μπερδεμένο, χωρίς σαφές αίτημα: «Κάτι θέλω από σένα, αλλά δεν ξέρω τι. Μάλλον τίποτα».

Επίσης η προσέγγιση του μπορεί να είναι επιθετική, του ύφους «αν δεν με θέλεις μία, δεν σε θέλω δέκα», ώστε να εξασφαλίσει ότι δεν θα νιώσει μειωμένος σε περίπτωση αρνητικής απάντησης.

Φυλάει τα νώτα του και προϊδεάζει αρνητικά: «Δεν νομίζω ότι θα λειτουργήσει μεταξύ μας», «Δεν κάνω για σένα», «Δεν κάνεις για μένα», «Οι σχέσεις δεν είναι το φόρτε μου» (αυτό είναι αλήθεια!).

Πριν πει το τελικό ναι, υποβάλλει τον άλλο σε μια σειρά από δοκιμασίες παραβιάζοντας όρια και πατώντας ό,τι κουμπί μπορεί να βρει, μέχρι να πειστεί για το ενδιαφέρον του και να σιγουρευτεί ότι τον έχει με το μέρος του.

Βασικά δεν ποντάρει δυνατά και δεν κυνηγά ενεργητικά τη σχέση γιατί φοβάται ότι θα απορριφθεί αν το προσπαθήσει και επιπλέον δεν έχει καμία μα καμία ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλά.

Η μέση: Δεν θέλω να ξέρεις ότι νοιάζομαι παρόλο που νοιάζομαι Ενώ στην αρχή δείχνει κάποια διάθεση να είναι ανοιχτός, μόλις στενέψει ο κλοιός, δηλαδή η σχέση γίνει πιο στενή, αποκαλύπτει ελάχιστα πράγματα για τον εαυτό του.

Ποτέ δεν παραδέχεται ότι έχει ανάγκες και ποτέ δεν ζητά αλλά ούτε δίνει αγάπη, τρυφερότητα, φροντίδα και υποστήριξη.

Προσέχει να μην φανεί αδύναμος ή ευάλωτος ώστε να μη δώσει όπλα στον άλλο να τον πληγώσει, εκμεταλλευτεί ή κακομεταχειριστεί.

Επίσης δεν κάνει αγκαλιές και δεν λέει καλή κουβέντα. Αν υπάρξει άγγιγμα ή γλυκόλογο είναι αβέβαιο, αφύσικο και αδέξιο.

Κρύβει ή καταπιέζει τα συναισθήματά του, ενώ παράλληλα κρατά αποστάσεις από τον συναισθηματικό κόσμο του άλλου, με αποτέλεσμα η συναισθηματική επικοινωνία να είναι πολύ φτωχή ή ανύπαρκτη.

Η ανεσταλμένη συναισθηματική έκφραση τον ωθεί να αναλάβει έναν παθητικό και σχεδόν υποτακτικό ρόλο στη σχέση [10], όπου εκτός από τα θετικά αποσιωπούνται και τα (αναπόφευκτα) αρνητικά συναισθήματα.

Είναι παράξενο γιατί ενώ αντιστέκεται και του παίρνει πολύ χρόνο να μπει στη σχέση, άπαξ και μπει εξαρτάται πλήρως από τον άλλο. Προκειμένου να πάρει την αποδοχή που του είναι απαραίτητη λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης, απενεργοποιεί το ραντάρ εντοπισμού κινδύνου καταλήγοντας συχνά σε αυτό που περισσότερο φοβάται: να γίνει αποδέκτης άδικης ή αδιάφορης συμπεριφοράς σε μη ικανοποιητικές ή μη υποστηρικτικές σχέσεις.

Το τέλος: Αλλιώς, το χάος Ο «φοβικός» ανησυχώντας διαρκώς για την εγκατάλειψη και αμφιβάλλοντας για τα αισθήματα του άλλου, προσπαθεί με κάθε μέσο να διατηρήσει τον έλεγχο της σχέσης [11].

Δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα λάβει αγάπη αν απλώς αφεθεί και δεν κάνει τίποτα, οπότε αν αποτύχει να την πάρει με το καλό, δηλαδή όντας υποτακτικός και υποχωρητικός, θα προσπαθήσει να την πάρει με το άγριο, δηλαδή όντας τυραννικός και κυριαρχικός [12].

Στην παραμικρή (αληθινή ή φανταστική) ανωμαλία στη σύνδεση κατακλύζεται από καταστροφικά συναισθήματα και αντιδρά παρορμητικά, ακραία και αντιπαραγωγικά: επιτίθεται, το βάζει στα πόδια ή, στην περίπτωση που ο άλλος είναι αναστατωμένος, «παγώνει» και στέκεται απαθής.

Δεν μπορεί να δει τη συνολική εικόνα, δεν μπορεί να μπει στη θέση του άλλου και αδυνατεί να ρυθμίσει τα συναισθήματά του ή να καθησυχάσει τον εαυτό του. Είναι πεπεισμένος ότι δεν τον εκτιμούν και δεν τον αγαπούν και δεν υπάρχει τρόπος ούτε να του αλλάξεις γνώμη ούτε να τον παρηγορήσεις.

Όλη αυτή η υπερβολή προφανώς δηλώνει ότι ο «φοβικός» αναβιώνει το δικό του προσωπικό δράμα που ελάχιστη σχέση έχει με τη δεδομένη κατάσταση.

Στην πραγματικότητα φαίνεται να παλεύει δύο μάχες συγχρόνως: τη δυσφορία που προκύπτει στην «εδώ και τώρα» σχέση και τη δυσφορία της «εκεί και τότε» σχέσης που η τωρινή σχέση κινητοποιεί.

Δυστυχώς δεν καταφέρνει ποτέ να νιώσει πραγματικά ασφαλής ακόμα και όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, κι έτσι ο μόνος τρόπος να ηρεμήσει και η μόνη βιώσιμη επιλογή τελικά, είναι η αποδέσμευση και η έξοδος. Για ένα διάστημα τουλάχιστον.

Η αρχή ξανά: Το έχω ξαναδεί το έργο Αν οι σχέσεις του «φοβικού» είχαν σχήμα, αυτό θα ήταν κυκλικό.

Ένας άστατος και συγκρουσιακός κύκλος: διστακτική προσέγγιση αρχικά, ακολουθούμενη από αποφυγή της οικειότητας στη συνέχεια και μετά ξανά διστακτική προσέγγιση του ίδιου ή διαφορετικού προσώπου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να συντονιστούν με τους κύκλους υπερδραστηριότητας και υποδραστηριότητας του «φοβικού». Όταν υπάρχει απόσταση ο «φοβικός» θέλει να τη μειώσει και όταν δεν υπάρχει απόσταση θέλει να την αυξήσει, δηλαδή είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που το «λάθος timing» είναι όντως αλήθεια! Επίσης είναι από τις περιπτώσεις για τις οποίες γράφτηκε το «Σε θέλω όταν δεν με θες, δεν σε θέλω όταν με θες».

Μετακινούμενος ανάμεσα στα δύο άκρα της αποφυγής και της ενασχόλησης με τη σχέση, ο «φοβικός» μπαίνει και βγαίνει από τις σχέσεις χωρίς ποτέ να κλείνει καμία πόρτα. Οι σχέσεις του δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος αλλά αέναη κυκλική κίνηση γι’ αυτό μπορεί και επικοινωνεί με προηγούμενους συντρόφους μήνες ή χρόνια μετά, όχι φυσικά γιατί αποφάσισε να γυρίσει σε κάποια σχέση, αλλά απλώς για να επιδοθεί μαζί τους, εφόσον είναι διαθέσιμοι, σε ένα νέο πανομοιότυπο κύκλο.

Δέσμιος του φόβουΝομίζω ότι είναι ασφαλές να συμπεράνουμε ότι ο «φοβικός» είναι αυτοκαταστροφικός.

Είτε διαλέγοντας συντρόφους που τελικά αποδεικνύονται απορριπτικοί και κακοποιητικοί, είτε διαστρεβλώνοντας την κατάσταση που βιώνει, είτε προκαλώντας με τη συμπεριφορά του τους άλλους να φερθούν απορριπτικά, εξασφαλίζει ότι όλα τα αρνητικά που πιστεύει επιβεβαιώνονται.

Διασφαλίζοντας ότι είναι ανάξιος να αγαπηθεί, ότι οι άλλοι είναι ανάξιοι εμπιστοσύνης και ότι οι σχέσεις είναι τραυματικές καταφέρνει να διατηρήσει την (εξαιρετικά εύθραυστη) συνεκτικότητα του εαυτού και του κόσμου του και να έχει το κεφάλι του ήσυχο.

Είναι κρίμα αλλά συχνά νιώθει την ψυχαναγκαστική ανάγκη να εγκαταλείψει ανθρώπους τους οποίους νοιάζεται και αγαπά και μάλιστα όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, επειδή αυτό φαντάζει λιγότερο επώδυνο από το να αφήσει κάποιον να γίνει σημαντικός και να έχει τη μόνιμη ανησυχία ότι μπορεί να τον χάσει.

Τερματίζει όλες τις σχέσεις του ώστε να αποφύγει την τελική απογοήτευση, αλλά αποσυνδεδεμένος καθώς είναι από το φόβο με τον οποίο παλεύει στο βάθος, εκλογικεύει την έξοδό του επινοώντας δικαιολογίες, επικρίνοντας ή βρίσκοντας ελαττώματα στον άλλο (είχε καταντήσει ρουτίνα πια, δεν τον ήθελα πραγματικά, δεν ταιριάζαμε τελικά, είμαι πολύ απασχολημένος για να κάνω σχέση τώρα).

Φαίνεται να καταλήγει πάντοτε στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε, αλλά το ότι δεν σταματά να προσπαθεί, εμένα τουλάχιστον, με κάνει να πιστεύω ότι στ’ αλήθεια επιθυμεί να κάνει συνδέσεις με νόημα, αλλά κάθε φορά που ανοίγεται η προοπτική μιας γνήσια στενής σχέσης τρομοκρατείται και κάνει πίσω.

Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ Στην πράξη είναι δύσκολο, αλλά θεωρητικά ένας «φοβικός» θα μπορούσε να καταπολεμήσει τους φόβους του αν το επιθυμούσε.

Αν εντόπιζε και αντιμετώπιζε την απόρριψη ή το τραύμα που τον έκαναν να χάσει την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του και στους ανθρώπους, θα μπορούσε ίσως να φοβάται λιγότερο.

Κι ακόμα θα μπορούσε να ελαττώσει τις φοβικές αντιδράσεις αν κατάφερνε να αμφισβητήσει τους παραμορφωτικούς φακούς μέσα από τους οποίους επεξεργάζεται τα σχεσιακά δεδομένα.

Από την άλλη, αν εμείς σχετιζόμαστε με έναν «φοβικό», θα πρέπει να ξέρουμε ότι η σχέση μαζί του είναι δύσκολο να γίνει «νορμάλ», με την έννοια να γίνει αμοιβαία ανταποδοτική. Ο «φοβικός» δεν πρόκειται ως δια μαγείας να γίνει εκδηλωτικός και να ικανοποιήσει τις ανάγκες μας για φροντίδα ή τρυφερότητα. Όσοι μπορούν να ζήσουν με αυτό ας κοπιάσουν, οι υπόλοιποι μάλλον θα πρέπει να αφήσουν τον «φοβικό» στην ησυχία του.

Αν τώρα κάποιοι πιστέψαμε και αγαπήσαμε έναν «φοβικό» είναι λογικό να αισθανθήκαμε παραπλανημένοι και εξαπατημένοι όταν εκείνος έφυγε. Το πιθανότερο είναι ότι δεν μας άφησε περιθώρια να νιώσουμε διαφορετικά γιατί στην αρχή φάνηκε να πηγαίνει με τα σχέδια μας. Δυστυχώς δεν ξέρει πώς να μειώνει τις προσδοκίες και να είναι ευθύς με την αμφιθυμική φύση του ενδιαφέροντός του. Εμείς αισθανόμαστε ότι δικαιούμαστε να είμαστε απογοητευμένοι και θυμωμένοι κι εκείνος είναι πιθανό να απορεί με τη στάση μας όντας βέβαιος ότι δεν δεσμεύτηκε σε τίποτα.

Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος να αγαπήσει κανείς τον «φοβικό». Ό, τι και να κάνουμε εμείς, εκείνος είναι σχεδόν αδύνατο να εμπιστευτεί ότι η αγάπη δεν θα τον πληγώσει και θα κάνει ό,τι μπορεί για να σαμποτάρει κάθε προσπάθεια. Πρέπει να τον αγαπάει κάποιος πάρα πολύ για να μπορέσει να τον καταλάβει, να δει τον κόσμο με τα μάτια του ή να συνεχίσει να τον αγαπά παρά τη συμπεριφορά του. Και πάλι δεν είναι σίγουρο.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, καλό είναι να ξέρουμε ότι είναι εντάξει να φοβόμαστε.

Είτε είμαστε «φοβικοί» είτε όχι, είναι πολύ ανθρώπινο και «μας επιτρέπεται» να ομολογήσουμε ότι δυσκολευόμαστε να αφεθούμε ή ότι ανησυχούμε μήπως πληγωθούμε.

Η εγγύτητα είναι στ’ αλήθεια επικίνδυνο πράγμα και το ότι εμπλεκόμαστε συναισθηματικά παρά τους φόβους μας, το ότι ακόμα και ο «φοβικός» δοκιμάζει να σχετιστεί παλεύοντας με τους δικούς του τρομερούς φόβους, αν μη τι άλλο, είναι μια υπενθύμιση του πόσα είμαστε διατεθειμένοι να ρισκάρουμε προκειμένου να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο.

Πάντως να θυμάστε: Αν αποφασίσετε να στηρίξετε το φοβισμένο «παιδί» που αγαπάτε υπομένοντας την αλλοπρόσαλλη και απόμακρη συμπεριφορά του, βεβαιωθείτε πρώτα ότι κρατάει αποστάσεις επειδή όντως φοβάται την οικειότητα (FEARFUL avoidant attachment style) και όχι επειδή εντίμως και ειλικρινώς προτιμά να μείνει μόνος (DISMISSIVE avoidant attachment style)…

 * * * * *
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Για την αποφυγή υπερφόρτωσης του κειμένου με συνεχή δηλωτικά του φύλου (ο/η, του/της, τον/την), επέλεξα να χρησιμοποίησω το αρσενικό γένος για να αναφερθώ και στα δύο φύλα.
[1] Cole, M. and Cole, S. R. (2002). Η Ανάπτυξη των Παιδιών. Αθήνα: τυπωθήτω.
[2, 4] Mikulincer, M and Shaver, P. R. (2007). Attachment in Adulthood: Structure, Dynamics, and Change. New York: The Guilford Press.
[3, 6, 7, 10] Bartholomew, K. & Horowitz, L. M. (1991). Attachment styles among young adults: a test of a four-category model. Journal of Personality and Social Psychology, 61(2): 226-244.
[5] Sieger, D. J. (1999). The Developing Mind: How Relationships and the Brain Interact to Shape who we Are. New York: The Guilford Press.
[8] Ettensohn, M. (2011). The relational roots of narcissism: Exploring relationships between attachment style, acceptance by parents and peers, and measures of grandiose and vulnerable narcissism. THE WRIGHT INSTITUTE, Publication number: 3515488.
[9] Miller, A. (2007). Οι Φυλακές της Παιδικής μας Ηλικίας. Αθήνα: Ροές.
[11] Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3): 511-524.
[12] Rholes, W. S., Simpson, J. A. and Stevens, J. G. (1997). Attachment orientation, social support, and conflict resolution in close relationships. In J. A. Simpson and W. S. Rholes (Eds.), Attachment Theory and Close Relationships (166-188). New York: Guilford Press.

Emoticons με μακρά ιστορία

Τα γνωστά σε όλους προσωπάκια emoticons, που πλέον συνοδεύουν τις περισσότερες εφαρμογές ανταλλαγής γραπτών μηνυμάτων, τα social media και τα δημοσιευμένα κείμενα ιστοσελίδων έχουν τελικά μακρά ιστορία. Οπως φαίνεται, ο συνδυασμός των σημείων στίξης με σκοπό την αποτύπωση εκφράσεων του προσώπου ξεκίνησε από τον 19ο αιώνα.
Συγκεκριμένα, στις 30 Μαρτίου 1881 το αμερικανικό σατιρικό περιοδικό «Puck» είχε δημοσιεύσει ένα κομμάτι γύρω από την «τυπογραφική τέχνη», όπως είχε χαρακτηρίσει τα τέσσερα προσωπάκια που αποκάλυπταν τη χαρά, τη μελαγχολία, την αδιαφορία και την έκπληξη. Η ανάγνωσή τους πραγματοποιούνταν κάθετα, σε αντίθεση με την πιο σύγχρονη εκδοχή τους που διαβάζεται οριζόντια.
Το περιοδικό είχε τότε δημοσιεύσει: «Θέλουμε να δείξουμε στο αναγνωστικό μας κοινό τι μπορούμε να δημιουργήσουμε με τη δική μας γραμματοσειρά».

Από το τότε στο σήμερα.
Κάποιοι υποστηρίζουν ωστόσο ότι η πρώτη εμφάνιση των emoticons έγινε το 1862 σε γραπτή ομιλία του αμερικανού προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, όπου τα είχε συμπεριλάβει ώστε να γνωρίζει το ύφος που έπρεπε να διατηρήσει. Συγκεκριμένα, σε κάποιο σημείο της ομιλίας αναφέρεται «(χειροκρότημα και γέλιο ;)».
Το δημοφιλές κίτρινο χαμογελαστό προσωπάκι που έρχεται στο μυαλό των περισσοτέρων δημιουργήθηκε το 1963 από τον καλλιτέχνη Χάρβεϊ Μπολ. Το στρογγυλό emoticon που αποτέλεσε τη βάση για μια στρατιά που ακολούθησε αργότερα σχεδιάστηκε αρχικά για χάρη της ασφαλιστικής εταιρείας State Mutual Life Assurance, γνωστής πλέον και ως Hanover Insurance. Η εταιρεία είχε τότε συγχωνευθεί με μια άλλη και η συγκεκριμένη διαδικασία είχε επιδράσει αρνητικά στην ψυχολογική κατάσταση των εργαζομένων.
Στόχος της δημιουργίας ενός χαρούμενου προσώπου λοιπόν ήταν η ψυχική ανάταση των εργαζομένων. Το κίτρινο προσωπάκι σύντομα χρησιμοποιήθηκε σε κουμπιά, κονκάρδες, κάρτες και πόστερ εντός των γραφείων της εταιρείας αποβλέποντας σε ένα ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον. Για το απλοϊκό αλλά παράλληλα επικοινωνιακό σχέδιό του, που αργότερα έγινε σήμα κατατεθέν της χαράς, της θετικής στάσης ζωής και μιας ολόκληρης βιομηχανίας προϊόντων, ο καλλιτέχνης είχε τότε λάβει μόλις 45 δολάρια.
Το ξεκίνημα της ευρείας χρήσης των emoticons τοποθετείται χρονικά γύρω στο 1982, στο πλαίσιο μιας φάρσας γύρω από τη διαρροή υδραργύρου στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon, στις ΗΠΑ.
Η φάρσα είχε αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου με αποτέλεσμα να ληφθεί ως πραγματική προειδοποίηση και να σπείρει τον πανικό. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1982 ο προγραμματιστής και μέλος του διδακτικού προσωπικού του πανεπιστημίου Σκοτ Φάλμαν, προς αποφυγήν επόμενης παρεξήγησης, ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση γύρω από το συμβάν λέγοντας: «Προτείνω τα ακόλουθα σύμβολα ως δείκτες αστείου :-) – γυρίστε το στο πλάι. Ισως θα ήταν πιο οικονομικό αν σημαδεύαμε ό,τι ΔΕΝ αποτελεί αστείο – δεδομένων των καταστάσεων – με τα συγκεκριμένα σύμβολα :-(».

«Ριζωμένα» στον εγκέφαλό μας τα emoticons
Πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου Φλίντερς στην Αδελαΐδα, στην Αυστραλία, που είχε δημοσιευθεί στο επιστημονικό έντυπο «Social Neuroscience» είχε δείξει ότι τα emoticons ενεργοποιούν την περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με την αναγνώριση πραγματικών προσώπων, γεγονός που θα μπορούσε να ευθύνεται για την τεράστια δημοτικότητά τους.
Οπως είχαν εξηγήσει οι ερευνητές, στην περίπτωση των προσώπων η παρατηρητικότητά μας ενισχύεται καθώς προσπαθούμε να «διαβάσουμε» τις εκφράσεις και τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτές.
Στο πλαίσιο της μελέτης τους οι αυστραλοί επιστήμονες θέλησαν να δουν κατά πόσον κάτι τέτοιο ίσχυε και στην περίπτωση των emoticons. Στις δοκιμές τους έλαβαν μέρος 20 εθελοντές, στους οποίους οι ερευνητές έδειξαν εικόνες πραγματικών προσώπων, χαμογελαστά προσωπάκια emoticons (από τον συνδυασμό άνω/κάτω τελείας, παύλας και παρένθεσης) και μια σειρά χαρακτήρες άνευ σημασίας.
Χρησιμοποιώντας ηλεκτροφυσιολογικές μεθόδους οι ειδικοί προσπάθησαν να καθορίσουν το μοτίβο ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου κάθε φορά που έδειχναν σε εθελοντές ένα emoticon, μια εικόνα με χαρακτήρες άνευ σημασίας και μια εικόνα πραγματικού προσώπου. Είδαν λοιπόν ότι στη θέα ενός emoticon ο εγκέφαλός τους «φωτιζόταν» με τον ίδιο τρόπο όπως όταν αντίκριζαν τη φωτογραφία ενός πραγματικού προσώπου.

Βάρη – Αλήθειες και ψέματα

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τα πιο παρεξηγημένα όργανα γυμναστικής. Ο λόγος για τα βάρη. Είναι φτηνά, εύκολα στη χρήση, και μας επιτρέπουν την εκτέλεση μεγάλης γκάμας ασκήσεων. Ωστόσο, πολλά διαβάζουμε και ακόμα περισσότερα ακούμε για το πώς οι ασκήσεις με βάρη επηρεάζουν το σώμα μας ή μπορεί να το μεταμορφώσουν (όχι με την καλή έννοια). Επειδή, λοιπόν, υπάρχουν πολλοί μύθοι σχετικά με τις ασκήσεις αντιστάσεων, εμείς σας βοηθάμε να διαχωρίσετε τα γεγονότα από τη φαντασία.

Δεν αδυνατίζουν. Αν και η απώλεια μυϊκού ιστού μπορεί να ρίξει τον δείκτη της ζυγαριάς σας, ωστόσο δεν θα βελτιώσει σημαντικά την εικόνα σας στον καθρέφτη. Αντίθετα, αν κάνετε βάρη και παράλληλα προσέχετε τη διατροφή σας, θα προστατεύσετε τον μυϊκό σας ιστό και ταυτόχρονα θα κάψετε περισσότερο λίπος.
Τα βάρη είναι καλύτερη μέθοδος αύξησης της μυϊκής μάζας, επειδή ανεβάζουν τον μεταβολισμό, ο οποίος με τη σειρά του αυξάνει τον αριθμό των θερμίδων που καίτε όχι μόνο κατά τη διάρκεια της άσκησης, αλλά και σε κατάσταση ηρεμίας.
Τέλος, αυτό το είδος προπόνησης, όταν εκτελείται με μικρής διάρκειας διαλείμματα ανάμεσα στα σετ, προκαλεί σημαντική συσσώρευση γαλακτικού οξέος, το οποίο οδηγεί στην απελευθέρωση αυξητικής ορμόνης, που είναι γνωστή για την ικανότητά της να συμβάλλει στην καύση λίπους.

«Φουσκώνουν». Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες των γυναικών που σκέφτονται να ξεκινήσουν ένα πρόγραμμα με βάρη. Ωστόσο, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, γιατί οι γυναίκες δεν μπορούν να παράγουν (φυσικά τουλάχιστον) τόση τεστοστερόνη (μία από τις ορμόνες που ευθύνονται για την αύξηση του μεγέθους των μυών) όπως οι άνδρες. Επομένως, είναι αδύνατον για μια γυναίκα να αυξήσει πολύ τη μυϊκή της μάζα κάνοντας απλώς βάρη.
Αν, λοιπόν, δεν καταναλώνετε μεγάλες ποσότητες θερμίδων, δεν γυμνάζεστε πάρα (μα πάρα) πολλές ώρες και δεν λαμβάνετε απαγορευμένα σκευάσματα, τότε οι μύες σας θα αυξηθούν μόνο σε ένα υγιές, φυσιολογικό επίπεδο. Σε συνδυασμό και με σωστή διατροφή, αυτό το είδος προπόνησης θα δημιουργήσει μια πιο λεπτή σιλουέτα και όχι μια ογκώδη.

Τα πολλά κιλά είναι ο μόνος τρόπος για να δείτε αποτελέσματα. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο «McMaster» κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η άρση λίγων κιλών για περισσότερες επαναλήψεις είναι εξίσου αποτελεσματική για το χτίσιμο των μυών με την άρση πολλών βαρών για λιγότερες επαναλήψεις.
Το «κλειδί» της επιτυχίας είναι το να γυμνάζεστε μέχρι το σημείο όπου οι μύες αδυνατούν να ολοκληρώσουν τον αριθμό των επαναλήψεων που περιέχει το σετ, με αποτέλεσμα να χρειάζεστε τη βοήθεια παρτενέρ κατά την τελευταία ή προτελευταία επανάληψη (βέβαια, η συγκεκριμένη προσέγγιση απευθύνεται σε άτομα με μηδενική εμπειρία στα βάρη).
Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και οι ασκήσεις μόνο με το βάρος του σώματος μπορεί να είναι εξίσου ή και ακόμη πιο αποτελεσματικές από τις ασκήσεις με βάρη ή μπάρα, αρκεί το επίπεδο του ασκουμένου να είναι χαμηλό.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βάλετε το σώμα σας να δουλέψει και τα πολλά κιλά δεν είναι πάντα η λύση. Είναι καλύτερο το να εναλλάσσετε πολλά κιλά με λίγα ή με ασκήσεις που γίνονται με το βάρος του σώματος.

Μειώνουν την ευλυγισία. Και όμως, αν γίνουν σωστά, οι άρσεις βαρών μπορούν να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «Journal of Strength & Conditioning Research» διαπίστωσε ότι η προπόνηση με αντιστάσεις βελτιώνει την κινητικότητα όπως οι στατικές διατάσεις. Το «κλειδί» είναι να εκτελείτε την άσκηση σε πλήρες εύρος κίνησης.
Για παράδειγμα, αν κατά την εκτέλεση πιέσεων στήθους (chest press) σηκώνετε τους αλτήρες τέρμα πάνω και τους κατεβάζετε μέχρι κάτω, θα αξιοποιήσετε πλήρως το δυναμικό του στήθους και των ώμων σας.

Αυξάνουν το μέγεθος του στήθους. Μακάρι, αλλά πού τέτοια τύχη! Το γυναικείο στήθος αποτελείται κυρίως από λιπώδη ιστό. Ως εκ τούτου, είναι αδύνατον να αυξηθεί το μέγεθός του μέσω της άσκησης με βάρη. Για την ακρίβεια, αν το ποσοστό σωματικού λίπους πέσει κάτω από το 12%, το μέγεθος του στήθους θα μειωθεί.
Παρ’ όλα αυτά, αν διαχειριστείτε σωστά τις δυνατότητες ενός καλά σχεδιασμένου προγράμματος άσκησης με αντιστάσεις, μπορείτε να μειώσετε την περίμετρο της κοιλιάς, με αποτέλεσμα το στήθος να φαίνεται μεγαλύτερο.

Οι μύες γίνονται λίπος αν σταματήσετε τα βάρη. Μη φοβάστε, οι μύες σας δεν πρόκειται να μετατραπούν σε λίπος αν αποφασίσετε να σταματήσετε για λίγο τα βάρη, καθώς οι μυϊκός και ο λιπώδης ιστός είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Αντίθετα, οι μύες βοηθούν να καίτε περισσότερο λίπος.
Αυτό που συχνά συμβαίνει είναι ότι όταν οι άνθρωποι σταματούν το πρόγραμμα μυϊκής ενδυνάμωσης, αρχίζουν να χάνουν μυϊκό ιστό λόγω αδράνειας και ταυτόχρονα αλλάζουν διατροφικές συνήθειες. Έτσι, οι κακές διατροφικές συνήθειες, σε συνδυασμό με το ότι ο μεταβολισμός είναι χαμηλότερος (λόγω αδράνειας και απώλειας μυϊκής μάζας), δίνουν την εντύπωση ότι οι μύες μετατρέπονται σε λίπος. Στην πραγματικότητα, έχουμε απώλεια μυϊκού ιστού την ώρα που συσσωρεύεται λίπος.

Μετατρέπουν το λίπος σε μυς. Μακάρι να ήταν αλήθεια, αλλά κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν συμβαίνει. Ο τρόπος που το σώμα σας μεταμορφώνεται είναι ο εξής: Αποκτάτε μυς μέσω των ασκήσεων μυϊκής ενδυνάμωσης και χάνετε λίπος μέσω του συνδυασμού αεροβικής και αναεροβικής γυμναστικής με κατάλληλη διατροφή. Οι μύες και το λίπος είναι διαφορετικοί τύποι ιστών. Δεν μπορεί ο ένας να μετατραπεί στον άλλον.

Οι γυναίκες χρειάζονται μόνο αεροβική άσκηση και ελαφριά βάρη. Πρώτα απ’ όλα, αν κάνετε μόνο αεροβική άσκηση, τότε ο οργανισμός χρησιμοποιεί ως πηγή ενέργειάς του λίπος, αλλά και μυς (σε περίπτωση αεροβικής προπόνησης μεγάλης διάρκειας). Το πρόγραμμά σας πρέπει να περιλαμβάνει και βάρη, προκειμένου να «χτίσετε» το μυϊκό σας σύστημα και έτσι να αποφύγετε την απώλεια μυϊκού ιστού.
Οι γυναίκες που επικεντρώνονται μόνο στα αεροβικά προγράμματα θα δυσκολευτούν να αποκτήσουν την εμφάνιση που θέλουν. Όσο για την άρση ελαφριών βαρών, καλό είναι να γνωρίζετε ότι οι μύες ανταποκρίνονται στην αντίσταση και αν η αντίσταση είναι χαμηλή, τότε δεν υπάρχει λόγος για το σώμα να καταβάλει προσπάθεια.

Βλάπτουν τις αρθρώσεις. Πρόκειται για παρανόηση το ότι τα βάρη προσθέτουν φορτίο στις αρθρώσεις και μπορεί να τις βλάψουν. Αντίθετα, αυτό το είδος άσκησης είναι λιγότερο επιβαρυντικό για τις αρθρώσεις σας από ό,τι το τρέξιμο, καθώς περιλαμβάνει ελεγχόμενες κινήσεις, χωρίς κραδασμούς και αναπηδήσεις. Επιπλέον, οι ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης αυξάνουν την υγεία των αρθρώσεων, ενισχύοντας τους μυς και τους συνδέσμους που τις κρατάνε μαζί.
Μάλιστα, μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «Journal of Rheumatology» έδειξε ότι άνθρωποι με πόνο στις αρθρώσεις του γονάτου που εκτελούσαν ασκήσεις με βάρη βίωσαν 43% μείωση του πόνου μετά από 4 μήνες. Επίσης, ήταν καλύτεροι στην εκτέλεση καθημερινών καθηκόντων και ανέφεραν καλύτερη ποιότητα ζωής από εκείνους που δεν έκαναν παρόμοια προπόνηση.
Τα βάρη «χτίζουν» μυς, που βοηθούν στην απορρόφηση των κραδασμών και στην προστασία των αρθρώσεων. Σημαντικό, βέβαια, στοιχείο είναι να εφαρμόζεται η σωστή τεχνική εκτέλεση με βάση τα σκελετικά και μυϊκά χαρακτηριστικά του καθενός.

Μπορεί να βλάψουν τα οστά. Οι ασκήσεις με βάρη βοηθούν στην αύξηση της οστικής πυκνότητας, μειώνοντας τον κίνδυνο για κάταγμα. Οι αλτήρες είναι ένας ιδανικός τρόπος για να βελτιώσουν την υγεία των οστών τους οι ηλικιωμένοι, καθώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και σε καθιστή ή ξαπλωτή θέση.
Επίσης, μελέτη σε νεαρές γυναίκες έδειξε ότι 16 εβδομάδες προπόνησης με αντιστάσεις αύξησε την οστική πυκνότητα του ισχίου και τα επίπεδα της οστεοκαλσίνης (μιας πρωτεΐνης που αποτελεί δείκτη γερών οστών) στο αίμα.

Οι κανόνες του σκύλου

Οι 73 κανόνες του να έχεις σκύλο
Νέα εποχή ανατέλλει στις σχέσεις του άντρα με το σκύλο του. Θέτουμε τους κανόνες της.
Γιατί δεν πρέπει να του δίνεις Βυζαντινό όνομα, γιατί δεν πρέπει να του φέρεσαι σαν να είναι γάτα, γιατί δεν παίρνεις ποτέ pitbull. Ή τέλος πάντων σχεδόν ποτέ. Μετά το σημερινό δεν επιτρέπεται άγνοια των κανόνων του να έχεις σκύλο.
Ο σκύλος δεν είναι ούτε παιδί σου, ούτε υποκατάστατο για οποιαδήποτε δική σου έλλειψη ή ανάγκη. Ο σκύλος είναι φίλος, σύντροφος, παρέα, ισότιμο μέλος της οικογένειας.
Ο σκύλος δεν προσελκύει μόνο ωραία κορίτσια, αλλά και ευθύνες. Πολλές ευθύνες.
Του δίνεις ένα όνομα σκύλου. Επαμεινώνδας, Πάτροκλος και όλο το βυζαντινό συνάφι απορρίπτονται.
Το να τον έχεις κλεισμένο όλη μέρα σε ένα διαμέρισμα 50 τετ. μέτρων είναι εντελώς απάνθρωπο. Είσαι πραγματικά τόσο εγωιστής;
Μαζεύεις τα κακά του από δρόμους, πεζοδρόμια, πάρκα, χορτάρια, παρτέρια.
Η χαρά του κάθε απόγευμα όταν σε βλέπει είναι η πιο αγνή μορφή χαράς που θα συναντήσεις στον κόσμο αυτό
Δεν ξέρουμε αν είναι ο καλύτερος σου φίλος, αλλά θα βαρεθείς να διαπιστώνεις ότι είναι από τους καλύτερους.
Μην του φοράς ρούχα. Μην εκμεταλλεύεσαι ότι δεν έχει μιλιά.
Ποιες γάτες μωρέ;
Το σκύλι που δεν αντέχει χωρίς εσένα και το παίρνεις παντού μαζί δεν είναι επειδή σε αγαπάει, αλλά επειδή είναι το αφεντικό σου.
Κάθε φορά που τον αφήνεις πίσω, να θυμάσαι πως δεν θα σταματήσει ποτέ να πιστεύει πως δεν θα γυρίσεις. Κάθε φορά. Να γυρνάς.Τι εννοείς “δουλεύεις σαν σκυλί”; Ποιο σκυλί δουλεύει;
Ναι στη σκυλίσια ζωή!
Ο σκύλος είναι παιδί. Δεν είναι “σαν” τα παιδιά.
Αν θες να μάθεις πως νοιώθει όταν τον αφήνεις μόνο, κάτσε κλειδωμένος δύο μέρες μέσα σε ένα δωμάτιο και περίμενε κάποιον για να σου ανοίξει.
Σκύλος και παιδί, η απόλυτη “γκομενοπαγίδα”.
Όσοι κι αν το φροντίζουν μαζί μ’εσένα, θα είσαι πάντα ο μόνος που έχει στη ζωή. Σκέψου το πριν τον αποκτήσεις, μην το ξεχάσεις στην πορεία.
Όχι. Δεν θα είναι καλύτερα “εκεί που θα έχει περισσότερο χώρο, καθαρό αέρα, εξοχή, κτλ”. Πουθενά δεν θα είναι καλύτερα χωρίς εσένα.
Το έχεις δει το βλέμμα των αδέσποτων, ε; Δεν το έχουν από χαρακτήρα.
Είσαι σίγουρος ότι είσαι έτοιμος να γίνεις πατέρας; Εντάξει, δεν είναι το ίδιο. Αλλά δεν απέχει και όσο πολύ πιστεύεις.
Μην ξεχνάς ότι κάθε σκύλος είναι διαφορετικός. Πριν τον αποκτήσεις, σκέψου ποιος “χαρακτήρας” σου ταιριάζει, ποιες ιδιαιτερότητές του μπορείς να καλύψεις, ποιες συνήθειές του μπορείς να ικανοποιήσεις. Όσο ξεχωριστός είσαι εσύ, άλλο τόσο ξεχωριστός είναι και ο σκύλος. Δεν διαλέγεις ένα κυνηγόσκυλο για καναπέ, ούτε ένα πεκινουά για ορειβασία.
Ο σκύλος δεν είναι γάτα, άρα δεν είναι ανεξάρτητος. Όταν μένει μόνος του, πεισμώνει και στεναχωριέται. Θέλει την παρέα σου, ζει και αναπνέει για την παρουσία σου, αυτή είναι η ευτυχία του.
Η ράτσα δεν είναι αυτοσκοπός. Την ίδια ανάγκη για αγάπη και φροντίδα έχουν όλα τα σκυλιά, ανεξαρτήτου προέλευσης και pedigree. Αλλά αν ντε και καλά θέλεις να πάρεις σκυλί ράτσας, σκέψου πού ζεις και πόσο καλά μπορεί να εγκλιματιστεί ένα σκυλί στο δικό σου περιβάλλον. Με άλλα λόγια, πρέπει να είσαι πολύ κόπανος για να μένεις στο κέντρο της Αθήνας και να πάρεις ένα χάσκι, το οποίο θα υποφέρει τουλάχιστον τους 6 μήνες του χρόνου από τη ζέστη.
Δεν έχει σημασία αν είσαι άρρωστος, κουρασμένος, βαρεμένος, στεναχωρημένος. Ο σκύλος σου πρέπει να πάει βόλτα. Για να πάρει αέρα, για να κάνει ότι επιτάσσει η φύση, για να τρέξει, να ξεδώσει, να φλερτάρει, να χαζέψει. Εκτός βέβαια και αν είσαι τόσο τζιμάνι, που να τον έχεις εκπαιδεύσει να βγαίνει μόνος του έξω! Και να γυρνάει πίσω, μην ξεχνιόμαστε.Η βόλτα του σκύλου σου, κάνει καλό και στη δική σου υγεία.
Το αδέσποτο δεν θα σε αγαπήσει παραπάνω από ένα που σου ήρθε από φάρμα. Αλλά θα αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου λίγο περισσότερο.
Εκπαίδευσε τον σκύλο σου. Κυρίως για να μάθεις εσύ πώς πρέπει να του φέρεσαι και πώς όχι.
Υπάρχουν ήδη αρκετά αδέσποτα στους δρόμους. Αν είσαι άστατος χαρακτήρας πάρε καλύτερα κάτι που απαιτεί λιγότερη φροντίδα. Ένα φίδι. Ή ένα κάκτο. Ή τίποτα.
Έχεις πολύ καλά στο μυαλό σου ότι δεν είναι λούτρινο. Και προσπαθείς το εν λόγω δεδομένο να το καταστήσεις σαφές και σε όσους έρχονται σε επαφή μαζί του.
Σκύλος χωρίς πρόγραμμα, δεν γίνεται. Αν δεν είσαι φαν της τάξης -ειδικά σε τέτοια ζητήματα- δεν θα την παλέψεις.
Πριν τον πάρεις φροντίζεις να έχεις ενημερώσει την πολυκατοικία. Δεν θέλεις να φέρεις προ εκπλήξεως τους κάθε-άλλο-παρά-φιλόζωούς γείτονες.
Δεν τον φιλάς στο στόμα όση οικειότητα και αν έχεις αποκτήσει μαζί του. Ειδικά εάν απέναντι βρίσκεται η κοπέλα σου.
Προς συμπλήρωση του από πάνω: Δεν τρώτε το ίδιο κομμάτι πίτσα. Για κανένα λόγο.
Δες πως φέρεται στο δικό του ο Raj στο Big Bang Theory (βλέπε σαν γκόμενα). Και, μετά, κάνε ακριβώς το αντίθετο.
Το τι ράτσα θα διαλέξεις λέει περισσότερα για σένα από ότι μπορείς να φανταστείς. Ειδικά αν διαλέξεις pitbull. Ειδικότερα αν διαλέξεις pitbull και δεν είσαι ράπερ ή security.
Ό,τι του δίνεις, σου επιστρέφει στο δεκαπλάσιο. Οπότε φρόντισε να τον αγαπάς και να τον φροντίζεις. Αλλιώς θα στο σμπαραλιάσει το σπίτι.
Δεν χτυπάς τον σκύλο σου. Χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο.
Μην τον σπρώχνεις να τσαμπουκαλεύεται με γάτες. Δεν είναι ωραία πράγματα αυτά.
Με έναν σκύλο, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.
Λάσι ή Ρεξ; Αυτά είναι διλήμματα.
Η φήμη ότι τάχα οι σκύλοι είναι λίγο χαζούληδες είναι άνανδρη. Άλλο αγνός και αγαθός, άλλο χαζούλης.
Το να χάνεις τον σκύλο σου πονάει τόσο διαφορετικά από το να χάνεις έναν άνθρωπο.
Δεν του δίνεις από το φαγητό σου. Εντάξει, εκτός κι αν βάλει το πρόσωπο στο τραπέζι και σε κοιτά με κάτι μάτια μεγάλα.

Αν του δίνεις κονσέρβες, μη διαμαρτύρεσαι για το χνώτο του.
Ο σκύλος δεν έρχεται με κάρτα αλλαγής. Δεν τον κάνεις δώρο. Τα λέει κι η Μαριλένα.
Το να έχεις σκύλο είναι δέσμευση, όχι αστεία.
Αν αργήσεις να ξυπνήσεις, μην ανησυχείς, θα βρεις μια φάτσα να σε κοιτάει παραπονεμένη δίπλα από το κρεβάτι
Αυτοί που λένε ότι δεν είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μάλλον δεν είχαν ποτέ σκύλο. Ή άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν μπάσταρδα σκυλιά, δεν υπάρχουν ράτσες. Υπάρχουν μόνο τα σκυλιά.
Μη δίνεις χρήματα για να αγοράσεις σκύλο. Υιοθέτησε και δώσε στέγη σ’ ένα από το δρόμο.
Κάθε που μπαίνεις στο σπίτι, θα κουνάς περισσότερο την ουρά σου (κι ας μην έχεις), απ’ ό,τι αυτός/ή.
Μην κόβεται τα αυτιά και τις ουρές των σκυλιών ρε παιδιά. Για το Θεό δηλαδή(ς)..
Μην δίνεις γλυκά στα σκυλιά. Μην δίνεις γλυκά στα σκυλιά. Μην δίνεις γλυκά στα σκυλιά. Καλά, δώσε ένα κομματάκι.
Η εξοικείωσή σου με τις τρίχες όταν έχεις σκυλί, αγγίζει τα δεδομένα ενός κομμωτή.
Δεν υπάρχουν αφεντικά. Ούτε και τα σκυλιά έχουν αφεντικά, αλλά συντρόφους.
“Σκυλί που γαβγίζει δεν δαγκώνει”. Βασικά, κανένα σκυλί δεν δαγκώνει αν δεν το πειράξεις.
Να ξέρεις πως τα σκυλιά ακούνε σε υγρά σύμφωνα περισσότερο, οπότε μην το βαφτίσεις “Άκη”. Το “Λαέρτης” είναι καλύτερο.
Μην το κουρέβεις σαν γίδι. Το μαλλί εξυπηρετεί κάτι και γι’ αυτό το έχει by default.
Το σκυλί δεν είναι αξεσουάρ για να το δείχνεις στους φίλους σου.
Φρόντισε το και δείχνε του αγάπη.
Δεν φταίνε οι σκύλοι που γίνονται επιθετικοί, τα αφεντικά φταίνε που τους εκπαιδεύουν έτσι.
Ο σκύλος ξέρει δύο ρόλους. Είναι ή αφεντικό ή ακολουθος.
Κάθε (συνήθως μικρό) σκυλί που χαλάει τον κόσμο και γαυγίζει με κάθε ανάσα είναι απλώς ένα αφεντικό που έχει πάρει τη θέση του ιδιοκτήτη γιατί ο ίδιος απέτυχε στο ρόλο.
Κι ακριβώς επειδή ο ιδιοκτήτης του απέτυχε, θεωρεί χρέος του να “προστατεύεί” το μαλθακό μέλος της σχέσης.
Δεν κλαίει απ’τη χαρά του που σε είδε, αλλά γιατί δεν θα αποβάλει ποτέ το άγχος της εγκατάλειψης. Φρόντισε να μην του το αυξάνεις.
Δώσε του το χρόνο που χρειάζεται για να κάνει το ίδιο. Δεν θα σε ενοχλούσε αν ήταν “ικανοποιημένος”.
Για να σε αφήσει στην ησυχία σου πρέπει να έχεις φροντίσει για τη δικιά του. Για να είναι ήσυχος πρέπει να είναι σίγουρος.
Ο σκύλος δίνει αγάπη χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα. Κάνε κι εσύ το ίδιο. Παίξε στο ίδιο γήπεδο με αυτόν, αγάπησέ τον χωρίς όρους και όρια.
Να θυμάσαι ότι ο μέσος όρος ζωής ενός ιδιόκτητου σκύλου είναι περίπου 12 χρόνια. Αν τον εγκαταλείψεις στο δρόμο, του στερείς μια δεκαετία. Γι’ αυτό, πριν τον πάρεις, σκέψου το πολύ, στύψε το κεφάλι σου, βγες στη σέντρα και στο πέναλτι και αφού σιγουρευτείς ότι μπορείς να αντεπεξέλθεις, τότε προχώρα.
Η απόκτηση ενός σκύλου είναι απόφαση ζωής. Τόσο απλά, αλλά και τόσο αυστηρά. Με έναν σκύλο κοντά σου, θα αλλάξει όλη σου η καθημερινότητα, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα. Δεν μπορείς να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο.
Μην αφήνεις από τα μάτια σου τον σκύλο σου, όταν ξέρεις ότι θα σκάσουν βεγγαλικά. Είναι ο μεγαλύτερος τρόμος για εκείνον και πολύ πιθανόν να τον χάσεις. Το καλύτερο είναι να αποφύγεις τέτοιου είδους συναπαντήματα.
Ποτέ μην παίρνεις τον σκύλο σου στην παραλία με ντάλα ήλιο, γιατί καίγονται τα πατουσάκια του. Επίσης, ποτέ μην τον αφήνεις καλοκαίρι μέσα στο αυτοκίνητο, γιατί μπορεί να σκάσει από τη ζέστη. Και επειδή τα σκυλιά στην πλειοψηφία τους γουστάρουν τη θάλασσα, πήγαινέ τα για μπάνιο είτε νωρίς το πρωί, είτε αργά το απόγευμα.
Ο σκύλος θέλει χώρο για να κινείται, να εξερευνά, να τρέχει, να παίζει. Και χρόνο για να ασχολείσαι μαζί του, να κάνετε παρέα, να κάνετε πράγματα μαζί, να νιώθει την παρουσία σου όσο το δυνατόν περισσότερο. Αν δεν έχεις ούτε χώρο ούτε χρόνο, τότε πάρε μια γάτα και μη μας ζαλίζεις.

Tο βιβλίο που επιλέγει τους αναγνώστες του!

Αν διαπιστώσει ότι ο υποψήφιος αναγνώστης δεν έχει θετικά συναισθήματα για αυτό «κλειδώνει»

Αν ήσασταν βιβλίο, θα σας άρεσε να σας ανοίγει και να σας διαβάζει κάποιος κακοπροαίρετος και προκατειλημμένος εναντίον σας; Μάλλον όχι.

Κάπως έτσι, φθάσαμε, λοιπόν, στην εποχή που δεν κρίνουν και δεν επιλέγουν μόνο οι αναγνώστες τα βιβλία, αλλά επίσης τα βιβλία κρίνουν και επιλέγουν τους (υποψήφιους) αναγνώστες τους.
Ολλανδοί ερευνητές δημιούργησαν ένα βιβλίο που στο εξώφυλλό του διαθέτει μια κάμερα με λογισμικό αναγνώρισης των χαρακτηριστικών του προσώπου. Αν ο υποψήφιος αναγνώστης που παίρνει το βιβλίο του στα χέρια του, πιάνεται «στα πράσα» ότι τρέφει αρνητικά συναισθήματα για το βιβλίο, αυτό απλούστατα αρνείται να ανοίξει και κλειδώνει τον εαυτό του σαν στρείδι!

Η τεχνολογία
Η ενσωματωμένη μικροσκοπική κάμερα «σκανάρει» το πρόσωπο του αναγνώστη και αν ανιχνεύσει σημάδια προκατάληψης ή αρνητικών διαθέσεων, ενεργοποιεί το κλείδωμα του βιβλίου.
Μόνο εφόσον ο δυνητικός αναγνώστης έχει ουδέτερη έκφραση στο πρόσωπό του, τότε μέσω ενός ακουστικού σήματος ενεργοποιείται το ξεκλείδωμα του βιβλίου.
Το βιβλίο θα παραμείνει κλειδωμένο ακόμη και αν το λογισμικό ανιχνεύσει υπερβολική έξαψη και συγκίνηση εκ μέρους του υποψήφιου αναγνώστη ή έντονο σκεπτικισμό. Το καινοτομικό προϊόν με την εύγλωττη ονομασία
«Το εξώφυλλο που σας κρίνει», είναι δημιούργημα του σχεδιαστή Θις Μπιερστέκερ του «στούντιο ντιζάιν» Moore του Άμστερνταμ.

«Αφεντικά» του κόσμου με ένα κλικ

Ποιος φοβάται την Google; Ποια είναι τα αληθινά αφεντικά του κόσμου; Ποιος μας ελέγχει και ποιος μας διοικεί;

Κάθε μέρα που περνά στη μετά διαδικτυακή εποχή εγείρονται νέα ερωτήματα σχετικά με την ποιότητα των αλλαγών που επιφέρει η βιοτεχνολογική επανάσταση, την ποιότητα της σύγχρονης δημοκρατίας, τα όρια τόσο της ιδιωτικότητας όσο και της ανθρώπινης γνώσης. Το πιο τρομακτικό είναι όμως το γεγονός ότι η παντοδυναμία των κολοσσών του διαδικτύου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Δεν αποτελεί είδηση ότι οι κολοσσοί της ψηφιακής εποχής, με πρώτη και καλύτερη την Google, όχι μόνο κυριαρχούν στις αγορές αλλά τις απορυθμίζουν κιόλας. Ιδίως στη μετά Σνόουντεν εποχή.
Μόνο που πλέον εκτός από τις αγορές δύνανται να ρυθμίσουν ή να απορυθμίσουν και τις ζωές μας. Γνωρίζουν τα γούστα και τις δράσεις μας, τις μετακινήσεις μας, ενίοτε και τις σκέψεις μας, με αποτέλεσμα να μπορούν να εισβάλλουν με άνεση σε κάθε πτυχή του ιδιωτικού ή του δημόσιου βίου μας.
Παράλληλα «οι Αμερικάνοι μεγαλομανείς γίγαντες του διαδικτύου», όπως τους αποκαλεί συχνά πυκνά ο διεθνής Τύπος, διοικούν τον κόσμο μέσα από τις πιστωτικές κάρτες και τις μουσικές, ακόμη και μέσα από τις φιλίες μας και τα «σιδερωμένα μας πουκάμισα», όπως σημειώνει το ιταλικό περιοδικό «Panorama», αφού 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο σερφάρουν και χρησιμοποιούν πλαστικό χρήμα online.

Επιβάλλουν απόψεις
Οσο για τους επικεφαλής των hi-tech πολυεθνικών κολοσσών; Συνδιαλέγονται με πρωθυπουργούς κρατών, επηρεάζουν τις αποφάσεις του Κογκρέσου στην Ουάσινγκτον και συγκρούονται με την Ευρωπαϊκή Ενωση για ζητήματα φορολογίας.
Επιβάλλουν τις απόψεις τους στα ζητήματα μετανάστευσης και προτάσσουν «επαναστατικές ιδέες», αφού το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα δεν εξυπηρετεί τις μπίζνες τους, όπως σημειώνει το «Panorama», το οποίο μας συστήνει «Τα νέα αφεντικά του κόσμου».
Εχει χυθεί πολύ μελάνι για την παντοδυναμία της Google, για τα μυστικά της σχέδια και τις σχεδόν υπερφυσικές δυνάμεις της πάνω στους ανθρώπους. Πρέπει λοιπόν να τη φοβόμαστε;

Ηγεμονία
Εχουν περάσει αρκετοί μήνες από την παραδοχή του πανίσχυρου Ματίας Ντέπφνερ, CEO του γερμανικού εκδοτικού ομίλου Axel Springer, ότι «πράγματι φοβόμαστε την Google.
Αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να συνεργαζόμαστε μαζί της για να επιβιώσουμε». Εκτοτε ο δημόσιος διάλογος γύρω από την ηγεμονία της Google επανέρχεται με γδούπο και όχι μόνο όσον αφορά τη σύγκρουση παλαιάς και νέας τάξης πραγμάτων στη διακίνηση πληροφοριών.
Κάποτε η Google «γεννήθηκε» ως μια απλή μηχανή αναζήτησης – «πνευματικό τέκνο» δύο φοιτητών του Στάνφορντ. Μέσα σε λίγα χρόνια κατέληξε να μπορεί να ελέγχει τόσο τον κόσμο όσο και τις ζωές μας ως μια υπερμηχανή βγαλμένη από φουτουριστικό φιλμ.
Κι όμως, η ευφυής μηχανή αναζήτησης βρίσκεται στο ρεαλιστικό παρόν, κατανοεί τις φυσικές γλώσσες και τον κόσμο σε σχεδόν πραγματικό χρόνο και παρέχει τις υπηρεσίες της στον χρήστη προτού καν εκείνος αντιληφθεί την ανάγκη του για βοήθεια.
Διαχειρίζεται τις ανάγκες μας, τον πλούτο μας και εν γένει τη ζωή μας χάρη στους τεράστιους όγκους προσωπικών δεδομένων που της «εμπιστευόμαστε» κάθε δευτερόλεπτο είτε μέσω e-mail είτε μέσω ανάρτησης προσωπικών δεδομένων.
Μόνο που όσο περισσότερο ο διαδικτυακός κόσμος βρίσκεται στα χέρια μας τόσο περισσότερο ανήκει στηn Google. Κι εμείς μαζί. Σοκ και dέος…

Ανατραχιαστική πρόβλεψη για το μέλλον
Στον «Κύκλο» -πρόσφατο φουτουριστικό μυθιστόρημα του Ντέιβ Εγκερς- παρουσιάζεται η μεγαλύτερη εταιρία παροχής υπηρεσιών ίντερνετ στον κόσμο, που έχει θέσει όλες τις διαδικτυακές δραστηριότητες υπό τον έλεγχό της…
Από τις εμπορικές αγορές, την αναζήτηση ερωτικών συντρόφων, τις τραπεζικές συναλλαγές, τη σύναψη φιλικών δεσμών. Αρκεί μία και μοναδική ταυτότητα που επιτρέπει στο σύστημα να έχει αναλυτική εικόνα όλων των δραστηριοτήτων καθενός ξεχωριστά.
Διαδικτυακή δυστοπία; Μάλλον όχι, αφού πρόκειται για τη γνωστή πλέον σε όλους μας πραγματικότητα, η οποία περιγράφεται με μια προφητική διάθεση μέσα στο βιβλίο, που προκύπτει τελικά απολύτως ρεαλιστικό.
Ποιο θα είναι λοιπόν το πρόσωπο της Google μέσα στις ερχόμενες δεκαετίες; Λένε ότι «οι αρμόδιοι θα έχουν κάνει upload τους εγκεφάλους μας στους υπολογιστές μέχρι το 2145, ενώ μέσα στα επόμενα 90 χρόνια τα σώματά μας θα έχουν αντικατασταθεί από μηχανές».
Η πρόβλεψη ανήκει στον «μελλοντολόγο επιστήμονα» της Google Ρέι Κούρτσβαϊλ. Ο ειδικός επιστήμονας της Google είχε υποστηρίζει πως μέχρι το 2100 υπολογίζεται να πραγματοποιηθεί η αντικατάσταση εύθραυστων ανθρώπινων μελών από μηχανικά.
Οσο για το «ανέβασμα των δεδομένων του εγκεφάλου μας στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές»; Αναμένεται στο προσεχές μέλλον η αποθήκευση της ανθρώπινης εξυπνάδας και της σκέψης ακόμα και μετά θάνατον. Το όνομα αυτής; «Ψηφιακή αθανασία».
Ο Ρέι Κούρτσαβαϊλ αναλύει τις δυνατότητες της «νευρολογικής μηχανολογίας» στο βιβλίο του «Η μοναδικότητα είναι κοντά», επικαλούμενος τα «τεχνολογικά μυαλά», για τα οποία έκανε λόγο και ο μαθηματικός Τζον φον Νιούμαν στα μέσα του 20ού αιώνα.
Αν λάβουμε υπόψη και τα έξυπνα γυαλιά που θα μπορούν να συνδεθούν ασύρματα με έξυπνες φορητές συσκευές για τη μεταφορά αρχείων αλλά και για τη λήψη, τότε διαπιστώνουμε πως η Google έχει ήδη εισβάλει σε πεδία που «συγχωνεύουν» όχι μόνο την ιατρική με την πληροφορία αλλά τον άνθρωπο με τη μηχανή.

Google X: Γιατί η Google φτιάχνει συνθετικό ανθρώπινο δέρμα;

Ένα από τα project των Google X Labs είναι η ανίχνευση του καρκίνου σε πρώιμο στάδιο.

H Google διαθέτει ένα σημαντικό τμήμα έρευνας και ανάπτυξης, το Google X. Για κάποιες από τις δραστηριότητες του έχουμε γράψει στο παρελθόν.

Σε αυτές περιλαμβάνονται projects όπως τα Google Glass, τα οποία αναπτύσσονται πλέον ως ανεξάρτητο project, αλλά και το αυτοκίνητο χωρίς οδηγό.

Αυτό που είναι ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρον, είναι ότι η Google ασχολείται με τον τομέα της υγείας.
Ένα από τα projects του department Life Sciences είναι η ανίχνευση καρκίνου σε πρώιμο στάδιο. Αυτό επιδιώκεται να γίνει εφικτό από την Google με νανομαγνήτες.

Οι νανομαγνήτες θα βρίσκονται στο κυκλοφορικό σύστημα, στο αίμα, και θα ανιχνεύουν σε αυτό την ύπαρξη καρκινικών κυττάρων.

Μόλις ανιχνευθούν καρκινικά κύτταρα στη ροή του αίματος, οι νανομαγνήτες θα το αναφέρουν σε μία wearable συσκευή, ένα έξυπνο βραχιόλι.



Η επικοινωνία των νανομαγνητών με το βραχιόλι θα γίνεται μέσω οπτικών σημάτων, τα οποία θα διαπερνούν το δέρμα και θα στέλνουν πληροφορίες στο βραχιόλι στο σημείο στο εσωτερικό του καρπού. Το σημείο αυτό έχει επιλεγεί γιατί η ροή του αίματος, λόγω των αιμοφόρων αγγείων που υπάρχουν εκεί, είναι αρκετά κοντά στο δέρμα και έτσι διευκολύνεται η επικοινωνία με το έξυπνο βαραχιόλι.

Προκειμένου να τελειοποιήσει την τεχνική της, η Google κατέφυγε στη δημιουργία τεχνητού δέρματος με τα ίδια χαρακτηριστικά εκπομπής φωτός [σε μικρομετρική κλίμακα] και την ίδια βιοχημεία με το πραγματικό δέρμα. Με με τα πειράματα που θα γίνουν, η επικοινωνία των νανομαγνητών με το wearable θα βελτιστοποιηθεί.

Το σκεπτικό αναλύει στο παραπάνω video o Andrew Conrad, επικεφαλής του τμήματος Life Sciences στα Google X Labs. O ίδιος, όταν του θέτουν τον προβληματισμό ότι «είναι αλλόκοτο να έχει κανείς νανομαγνήτες στο αίμα του για την ανίχνευση των καρκινικών κυττάρων», απαντά, ότι «είναι ακόμη πιο αλλόκοτο να κυκλοφορούν στο αίμα σου καρκινικά κύτταρα που θέλουν να σε σκοτώσουν».