Η ψυχολογία πίσω από τα πράγματά μας

Επενδύουμε τα αντικείμενα που μας ανήκουν με συναισθήματα και αναμνήσεις αποδίδοντάς τους βαθύ νόημα, αυτό όμως δεν μας κάνει απαραίτητα ευτυχισμένους. Αντιθέτως, μπορεί και ελαφρώς να μας τρελαίνει.

«Μην έχετε στα σπίτια σας τίποτε που να μην ξέρετε ότι είναι χρήσιμο ή που να μην πιστεύετε ότι είναι ωραίο». Αυτός ήταν ένας χρυσός κανόνας για όσους πολεμούσαν να επιπλώσουν ή να ανακαινίσουν το σπίτι τους διατυπωμένος από τον Γουίλιαμ Μόρις, διάσημο βρετανό σχεδιαστή υφασμάτων του 19ου αιώνα.

Οσο και αν ακούγεται εμπνευσμένη η συμβουλή του Μόρις αποδεικνύεται ανεφάρμοστη. Οπως όλοι γνωρίζουμε, η σχέση μας με τα πράγματα που μας ανήκουν πηγαίνει πολύ πιο πέρα από τη χρησιμότητα και την αισθητική. Για να το θέσουμε απλά, αγαπάμε τα πράγματά μας. Ενας σύγχρονος του Μόρις, ο ψυχολόγος Γουίλιαμ Τζέιμς, είχε μια ιδέα σχετικά με το γιατί. Τα αποκτήματά μας, υποστήριζε, καθορίζουν το ποιοι είμαστε: «Ανάμεσα σε αυτό που ο άνθρωπος αποκαλεί εγώ και εκείνο που αποκαλεί δικό μου η γραμμή είναι πολύ δύσκολο να τραβηχτεί» έλεγε.

Προέκταση του εαυτού μας

Εκτός του ότι είναι χρήσιμα, τα κτήματά μας αντιπροσωπεύουν μια προέκταση του εαυτού μας. Παρέχουν μια αίσθηση του παρελθόντος και μας λένε «ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και ίσως πού πηγαίνουμε» λέει ο Ράσελ Μπελκ, ο οποίος μελετά τον καταναλωτισμό στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά. Τα πράγματά μας είναι «αρχεία του εαυτού μας» λέει η Κάθριν Ρόστερ από το Πανεπιστήμιο του Νιου Μέξικο στην Αλμπουκέρκη. «Μπορεί να είναι ένα πουλόβερ, μια λάμπα, μια ομπρέλα - ένα αντικείμενο δεν χρειάζεται να έχει υλική αξία για να έχει συναισθηματική αξία».

Η ικανότητά μας να εμποτίζουμε τα πράγματα με πλούσιο νόημα αποτελεί ένα οικουμενικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό το οποίο αναπτύσσεται πολύ νωρίς στη ζωή μας και αναπτύσσεται επίσης καθώς γερνάμε. Μια έρευνα που είχε γίνει το 1977 σε πολλές γενιές οικογενειών στο Σικάγο είχε αποκαλύψει ότι τα πιο ηλικιωμένα άτομα έτειναν να θεωρούν πολύτιμα τα αντικείμενα που ξυπνούν αναμνήσεις και σκέψεις, ενώ τα νεαρότερα άτομα έδιναν αξία σε πράγματα με διάφορες χρήσεις, όπως το τραπέζι της κουζίνας και οι καρέκλες. Αυτό ίσως ισχύει και στην ψηφιακή εποχή. Ο κοινωνιολόγος Γιουτζίν Χάλτον, ο οποίος είχε κάνει εκείνη την έρευνα, υποπτεύεται ότι τα νεαρότερα άτομα σήμερα θα τείνουν να θεωρούν πολύτιμο το έξυπνο κινητό τους, είναι όμως απίθανο το συγκεκριμένο αντικείμενο να παραμείνει ξεχωριστό για αυτά για πολύ καιρό. «Δεν υπάρχουν σήμερα πολλοί άνθρωποι που συλλέγουν τους παλιούς υπολογιστές τους ή τα κινητά τηλέφωνά τους ως κτήματα με νόημα» λέει.

Η τάση μας να δίνουμε στα πράγματα που μας ανήκουν μεγαλύτερη αξία από όσο οι άλλοι νομίζουν ότι αξίζουν είναι γνωστή στην ψυχολογία ως το «φαινόμενο της κτητικότητας» (endowment effect). Εξηγεί γιατί είναι πιθανότερο να αγοράσουμε ένα παλτό από τη στιγμή που το έχουμε δοκιμάσει ή ένα αυτοκίνητο από τη στιγμή που το έχουμε οδηγήσει σε test drive - απλώς το να φανταζόμαστε ότι κάτι είναι δικό μας το κάνει να φαίνεται περισσότερο πολύτιμο. Η ικανότητά μας να φανταζόμαστε τον τρόπο με τον οποίο τα καινούργια πράγματα μπορεί να αλλάξουν τη ζωή μας είναι αυτό που μας ωθεί στο να τα αποκτήσουμε κατ' αρχάς, λέει η Μάρσα Ρίτσινς από το Πανεπιστήμιο του Μιζούρι στην Κολούμπια. Διαπίστωσε ότι έχουμε «προσδοκίες μετασχηματισμού» από τα καινούργια πράγματά μας. Περιμένουμε ότι τα πράγματα θα κάνουν τη ζωή μας καλύτερη και ότι θα βελτιώσουν τον τρόπο με τον οποίο μας βλέπουν οι άλλοι. Είναι μια τάση την οποία εκμεταλλεύονται επιδέξια οι διαφημιστές, λέει. Η κουλτούρα μας του υπερκαταναλωτισμού ενδέχεται να καθιστά δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποιο σημείο τελειώνει η φυσιολογική συμπεριφορά και αρχίζει ο ψυχαναγκασμός.

Ευτυχία... ταχείας λήξης

Φυσικά όλοι είμαστε υλιστές σε κάποιον βαθμό - άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο - και πραγματικά παίρνουμε μια δόση ευτυχίας όταν αγοράζουμε πράγματα. Αυτή όμως δεν διαρκεί. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο φευγαλέα πολλοί άνθρωποι γρήγορα αισθάνονται την επιθυμία να συνεχίσουν με μια άλλη αγορά, και μία ακόμη - και συχνά είμαστε έτοιμοι και να χρεωθούμε προκειμένου να κάνουμε κάτι τέτοιο. Μελέτες δείχνουν ότι όσοι επιζητούν σε μόνιμη βάση υλικά πράγματα για να τους κάνουν ευτυχισμένους ενδέχεται να δυσκολεύονται να βρουν την ολοκλήρωση σε άλλες πλευρές της ζωής τους όπως οι σχέσεις. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι η ορμή μας για τα πράγματα αυτή καθαυτή ίσως να μην είναι η αιτία αυτής της αίσθησης ανικανοποίητου: μια μελέτη από τον Ρικ Πίτερς από τον Πανεπιστήμιο του Τίλμπουργκ στην Ολλανδία έδειξε ότι η μοναξιά τείνει να κάνει τους ανθρώπους περισσότερο υλιστές, αλλά το αντίθετο δεν ισχύει απαραίτητα.

Ενας άλλος λόγος για να απέχουμε από τη «θεραπεία του λιανικού εμπορίου» (retail therapy) είναι η σημαντική επιβάρυνση που ο καταναλωτισμός επιφέρει στο περιβάλλον. Σε έναν βαθμό προκειμένου να κάνουν χώρο για καινούργια πράγματα οι Αμερικανοί πετούν κατά μέσον όρο 30 κιλά ρούχα και άλλα είδη από ύφασμα κάθε χρόνο. Επίσης αποδεικνύεται ότι όσο περισσότερο κάποιος δίνει αξία στα κτήματα τόσο πιθανότερο είναι να αφήνει κατά μέρος τις περιβαλλοντικές ανησυχίες.

 

Ενίσχυση της ταυτότητας

Παρ' όλα αυτά, η λύση δεν είναι να απορρίψουμε το ένστικτό μας για τη συσσώρευση κτημάτων. Τα πράγματά μας έχουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της ταυτότητάς μας. Κάτι το οποίο γίνεται περισσότερο εμφανές όταν αναγκαζόμαστε να τα αφήσουμε. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, ακόμη και τραυματικό, εφόσον είναι σαν να αφήνουμε τμήματα του εαυτού μας. Ιδρύματα όπως οι φυλακές και τα στρατόπεδα προσπαθούν να επιτύχουν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα αφαιρώντας τα ρούχα και άλλα προσωπικά αντικείμενα από τους ανθρώπους που εισέρχονται σε αυτά και παρέχοντάς τους έναν τυποποιημένο εξοπλισμό προκειμένου να μειώσουν την ατομικότητά τους. Γίνονται σαν πηλός έτοιμος να ξαναπλαστεί.

Οι άνθρωποι που έχουν χάσει τα σπίτια τους και όλα όσα είχαν μέσα σε αυτά εξαιτίας μιας φυσικής καταστροφής αναφέρουν συχνά ότι αισθάνονται μια βαθιά σύγχυση ταυτότητας. Μετά τις τεράστιες πυρκαγιές στο Οκλαντ Χιλς στην Καλιφόρνια το 1991 που είχαν αφήσει άστεγους περισσότερους από 5.000 ανθρώπους η Σέι Σέιρ από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Φούλερτον κατέγραψε τα αισθήματα των επιζώντων. Ενας της είπε: «Γίναμε ορφανοί, χωρίς παρελθόν. Σαν να πάθαμε αμνησία, σαν να μην υπήρχαμε πριν από τη φωτιά». Οταν οι άνθρωποι χάνουν τα κτήματά τους, σκέφτηκε η κυρία Σέιρ, τα ζητήματα του εαυτού γίνονται κρίσιμα γιατί αν είμαστε αυτά που έχουμε, ποιοι είμαστε όταν δεν έχουμε τίποτε;

Η αίσθηση του εαυτού μας δεν είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο συσσωρεύουμε πράγματα ή εμμένουμε πεισματικά σε αυτά. Τα αποκτήματα αποτελούν επίσης σύμβολα κοινωνικής θέσης και κύρους. Αρκετές πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι οι σημερινοί 20άρηδες ως 35άρηδες έχουν πολύ μεγαλύτερη τάση από τις προηγούμενες γενιές στο να προσπαθούν να αποκτήσουν κοινωνική θέση ή κύρος μέσω του να αγοράζουν πράγματα όπως τσάντες δημοφιλών σχεδιαστών ή αντικείμενα υψηλής μόδας. Σε έναν βαθμό αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι έχουν μεγαλύτερο εισόδημα να διαθέσουν από ό,τι οι γονείς τους ή ότι έχουν πιο εύκολη πρόσβαση στις πιστωτικές κάρτες.

Η διαθεσιμότητα αυτού του «εύκολου χρήματος» μπορεί ίσως να εξηγήσει ένα άλλο πρόσφατο εύρημα: διερευνώντας τις υλιστικές τάσεις στους μεγαλύτερης ηλικίας εφήβους στις Ηνωμένες Πολιτείες ερευνητές από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια διαπίστωσαν ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 υπήρξε ένα αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στην επιθυμία των νεαρών ατόμων να κατέχουν ακριβά πράγματα και στην προθυμία τους να κάνουν τη δουλειά που χρειάζεται για να τα αποκτήσουν - κάτι το οποίο αποκαλούν «χάσμα της φαντασίας».

Ο περίγυρος υπαγορεύει τα «θέλω»

Οι υλιστικές επιθυμίες μας συνήθως υπαγορεύονται όχι από αυτά που χρειαζόμαστε αλλά από εκείνα που έχουν αυτοί που βρίσκονται γύρω μας. Ο φθόνος είναι μια κινητήρια δύναμη της αγοράς. Σε ένα βαθύ επίπεδο όλα έχουν να κάνουν με τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια, λέει ο Εντουαρντ Φίσερ, ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ στο Νάσβιλ του Τενεσί: «Είναι δίκαιο να έχω λιγότερα από τους άλλους; Και τι σημαίνει αυτό για την αίσθηση της αυτοαξίας μου;». Οπως προσθέτει, αυτό δεν αποτελεί χαρακτηριστικό μόνο των πλούσιων κοινωνιών. «Ισχύει επίσης στους γεωργούς των αγροτικών κοινοτήτων των Μάγιας, στους εργάτες του Καΐρου και σε όλον τον κόσμο. Οι κανόνες αυτών των ομάδων ποικίλλουν πολύ, η επιρροή όμως της θέσης σε σχέση με τους άλλους είναι σημαντική παντού».

Μπορεί να μην είμαστε ικανοί να απαλλαγούμε από την ορμή μας για την απόκτηση πραγμάτων ούτε από την τάση μας να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε το μέγεθος της ευτυχίας που αντλούμε από τα πράγματα που αγοράζουμε. Είναι γνωστό ότι από τη στιγμή που κάποιος κερδίζει αρκετά ώστε να διατηρεί έναν άνετο τρόπο ζωής, τα επιπλέον χρήματα δεν συνεχίζουν να βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής του. Αυτό όμως μπορεί να συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι τα ξοδεύουν με λάθος τρόπο. Ερευνες από την ψυχολόγο Ελίζαμπεθ Νταν από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ του Καναδά έχουν διαπιστώσει ότι το να ξοδεύουμε τα χρήματά μας για εμπειρίες και άλλους ανθρώπους προσφέρει ένα διαρκέστερο όφελος από το να τα σπαταλάμε σε άλλα πράγματα. Το αν θα αγοράσετε στον ανιψιό σας τα πιο εντυπωσιακά ποδοσφαιρικά παπούτσια ή ένα απλό ζευγάρι μετράει λιγότερο από το αν θα τον πάρετε να πάτε μαζί στο πάρκο για να τα δοκιμάσει, λέει.
Μια άλλη στρατηγική είναι να σκεφτόμαστε το πώς οι αγορές μας θα επηρεάσουν το πώς περνάμε την καθημερινότητά μας. Αν και περιμένουμε από τα καινούργια πράγματα να φέρουν κάποια αλλαγή, στην πραγματικότητα αυτό είναι συχνά μια ομιχλώδης αντίληψη η οποία, ακριβώς εξαιτίας της νεφελώδους φύσης της, εξατμίζεται ακόμη πιο εύκολα από τη στιγμή που έχουμε αποκτήσει αυτό το καινούργιο πράγμα. Προτού λοιπόν πάτε να τινάξετε την πιστωτική σας κάρτα στον αέρα, η κυρία Νταν προτείνει να σταθείτε για να σκεφθείτε τι θα μπορέσετε πραγματικά να κάνετε διαφορετικά από τη στιγμή που θα έχετε το καινούργιο πράγμα σας και αν αυτό πραγματικά θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο περνάτε τον χρόνο σας - το πολυτιμότερο αγαθό σας.

 

ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ

Ψυχαναγκαστικά ψώνια

Αντίθετα με τη συσσώρευση πραγμάτων, η «ψυχαναγκαστική διαταραχή αγορών» («compulsive buying disorder») δεν περιλαμβάνεται στο DSM-5, τα πρόσφατα νούμερα όμως υποδηλώνουν ότι πλήττει το 6% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν συμφωνεί σχετικά με το αν έχει κοινή βάση με τον εθισμό, τον έλεγχο των παρορμήσεων ή την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Υπάρχει επίσης μια όλο και πιο λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φυσιολογική συμπεριφορά αγορών και στον ψυχαναγκασμό η οποία θολώνεται κατά κόρον από τους διαφημιστές.

Αν και λογικά θα μπορούσε να υπάρχει σχέση ανάμεσα στη συσσώρευση πραγμάτων και στις ψυχαναγκαστικές αγορές, οι δύο διαταραχές είναι διαφορετικές. Περίπου 60% των ατόμων με διαταραχή της συσσώρευσης είναι και ψυχαναγκαστικοί αγοραστές, το αντίστροφο όμως ισχύει μόνο για το 40% των ψυχαναγκαστικών αγοραστών.
Επίσης η συσσώρευση πραγμάτων υπάρχει σε όλες τις κουλτούρες, αλλά ο εθισμός στα ψώνια δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες: μια οικονομία της αγοράς, διαθεσιμότητα μιας ποικιλίας αγαθών, διαθέσιμο εισόδημα και ελεύθερος χρόνος. Οπως το θέτει ο Ντόναλντ Μπλακ, καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα: «Αν οι ευκαιρίες για τζόγο δεν υπάρχουν, ειναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρχει εθισμός στον τζόγο». Ο εθισμός στα ψώνια λοιπόν είναι πραγματικά ένα προϊόν του υλιστικού κόσμου μας. -

ΕΜΜΟΝΗ

«Μαζώχτρες» λόγω... τελειομανίας

Περίπου ένας στους 20 ανθρώπους υποφέρει από μια εμμονή για την απόκτηση πραγμάτων και την αδυναμία να τα αποχωριστεί - ορισμένοι σε βαθμό ώστε το σπίτι τους καταντά αδιαχώρητο. «Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ακαταστασία» λέει ο ψυχίατρος Ντέιβιντ Τόλιν από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Γέιλ. «Φθάνει να γίνεται αναπηρία».

Αυτή η νέα διάγνωση - απέκτησε τη δική της κατηγορία στην τελευταία έκδοση του διαγνωστικού εγχειριδίου της ψυχιατρικής «DSM-5» - μπορεί να φαίνεται μια κατηγορία που αρμόζει σε μια σύγχρονη κοινωνία η οποία έχει εμμονή με τα πράγματα και το κοινωνικό κύρος. Η ιδέα δεν είναι όμως τελείως λανθασμένη.

Η συσσώρευση πραγμάτων δεν είναι κάτι καινούργιο. Αναφέρεται στην «Κόλαση» του Δάντη από το 1300. Μόνο πρόσφατα όμως έγινε η διάκρισή της από την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Σε μια απεικονιστική μελέτη του εγκεφάλου το 2012, π.χ., ο κ. Τόλιν και οι συνεργάτες του είχαν ζητήσει από εθελοντές να κρατήσουν ένα αντικείμενο που τους ανήκε και να αποφασίσουν αν θα το πετούσαν. Αντίθετα με τα άτομα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, οι «μαζώχτρες» εμφάνιζαν υπερδραστηριότητα στον πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου και τον φλοιό της νήσου - περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες συμβάλλουν στον προσδιορισμό της σημασίας, της σχετικότητας και του προέχοντος.

Εκδηλώνεται σαν τελειομανία - λέξη που δύσκολα θα συνδύαζε κανείς με τις εκπομπές ριάλιτι που δείχνουν ψόφιες γάτες κάτω από βουνά από αφόρετα ρούχα. Παρ' όλα αυτά, όλο και περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν: τα άτομα με μειωμένη ικανότητα λήψης αποφάσεων ανησυχούν τόσο πολύ σχετικά με τη λήψη λανθασμένων αποφάσεων ώστε κρατάνε το αντικείμενο προκειμένου να εκτιμήσουν αργότερα την κατάσταση. «Μοιάζει αντίθετο στη λογική» λέει ο κ. Τόλιν «αλλά είναι απολύτως λογικό».

Η συσσώρευση πραγμάτων δεν περιορίζεται στη δυτική κοινωνία. Οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες μπορεί να διαμορφώνουν το πώς θα εκδηλωθεί, όμως «η συσσώρευση πραγμάτων υπάρχει κυριολεκτικά σε κάθε κουλτούρα» λέει ο ψυχολόγος Ράντι Φροστ από το Κολέγιο Σμιθ στο Νορθάμπτον της Μασαχουσέτης. Ολοι μπορεί να είμαστε απρόθυμοι να αποχωριστούμε τα αποκτήματά μας. Για τους «μαζώχτρες» όμως αυτό γίνεται μια «εμμονή να μη χάσεις ούτε ένα κομματάκι της ζωής σου».

Ληλάντιος πόλεμος (περί το 710 – 650 π.Χ)

«Ο πόλεμος μεταξύ Χαλκίδας και Ερέτριας, ανήκει στους πολέμους κατά τους οποίους οι περισσότερες πόλεις – κράτη της υπόλοιπης Ελλάδας χωρίστηκαν σε συμμαχίες με την μία ή την άλλη πλευρά».

Θουκυδίδης «Πελοποννησιακός πόλεμος» (Βιβλίο 1. παρ. 15, μέρος 3)

Ο Θουκυδίδης και ο Ηρόδοτος αναφέρονται στον πόλεμο μεταξύ Ερέτριας και Χαλκίδας, των δύο μεγάλων πόλεων της Εύβοιας.
Αρχικά οι δύο πόλεις ευρίσκοντο σε πολιτική ένωση με την Αθήνα, καθότι ανήκαν στα Ιωνικά φύλα και ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι οι δύο Ιωνικές θέσεις στις Δελφικές Αμφικτιονίες είχαν δοθεί στην Αθήνα και στους Ίωνες της Εύβοιας (Ερέτρια – Χαλκίδα).
Κατά τη διάρκεια του πολέμου τα δύο κράτη υπέστησαν μεγάλες καταστροφές με αποτέλεσμα να παρακμάσουν και πιο σημαντική ήταν η καταστροφή της πόλης Λευκαντί (μητρική πόλη της Ερέτριας) η οποία κυριολεκτικά ερημώθηκε. Ο Ληλάντιος πόλεμος υπήρξε επίσης πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα σε δύο εξέχουσες τάξεις της εποχής…………..τους Ιπποβότες (εκπαιδευτές αλόγων της Χαλκίδας) και τους Ιππείς (Ερετριείς αναβάτες).
Πρέπει να τονισθεί ότι εκείνη την εποχή απαγορευόταν η χρήση όπλων που έπλητταν τον εχθρό από απόσταση (βέλη, σφενδόνες, ακόντια). Η ρίψη τέτοιου είδους όπλων θεωρείτο τακτική μάχης για δειλούς……..το να χτυπάς από απόσταση δεν ήταν τρόπος μάχης ανδρών που μεγάλωσαν διαβάζοντας την «Ιλιάδα» του Ομήρου………η μάχη δινόταν σώμα με σώμα. Οι περισσότερες μάχες ήσαν «τυπικές αντιπαραθέσεις οπλιτών» και ως εκ τούτου ο εν λόγω πόλεμος εξελίχθηκε σε μονομαχίες οπλιτών και όχι σε αντιπαραθέσεις σχηματισμών φάλαγγας.

Στράβων «Γεωγραφία» (10.1.12)

Οι δύο πόλεις ήσαν τα σημαντικότερα λιμάνια της ανατολικής Ελλάδος. Διέπρεπαν στον τομέα της ναυτιλίας και η Χαλκίδα αποτελούσε μόνιμο σταθμό των Φοινίκων εμπόρων. Ο πόλεμος έλαβε χώρα στην στεριά, παρόλο που τα κράτη ήσαν ισχυρά στην θάλασσα, διότι εκείνη τη χρονική περίοδο δεν είχε καθιερωθεί η ναυτική μάχη (Dondorff).
Η ακριβής ημερομηνία διεξαγωγής – χρονικό διάστημα του πολέμου δεν είναι γνωστά. Ο Θουκυδίδης αναφέρει το 705 π.Χ, ως ημερομηνία έναρξης του πολέμου. Ο Θέογνις ο Μεγαρεύς (αρχαίος λυρικός ποιητής) αναφέρει στα έργα του μία σύγκρουση μεταξύ Χαλκίδας και Ερέτριας  το 550 π.Χ περίπου αλλά πιθανόν αναφέρεται σε μεταγενέστερη σύγκρουση μικρότερης κλίμακας. Η πιθανότερη ημερομηνία εκτιμάται περί το 710 π.Χ καθότι περί τα μέσα του 8ουαι. οι δύο πόλεις ήσαν σύμμαχοι και ως απόδειξη υπάρχει η ίδρυση της κοινής Ευβοϊκής αποικίας των Ισκίων στην Ιταλία.
Η ανακάλυψη αρχαιολογικών ευρημάτων (τάφοι στην ευρύτερη περιοχή) καταδεικνύουν ότι ο πόλεμος διήρκεσε περίπου 60 έτη.

Αίτια – αφορμές
Ως επίσημη αιτία του πολέμου θεωρείται η διεκδίκηση – έλεγχος της πεδιάδας που διαρρέεται από τον Λήλαντα ποταμό και αφορμή στάθηκε η προηγηθείσα παρατεταμένη περίοδος ανομβρίας περί το τέλος του 8 αι. π.Χ λόγω της οποίας η Άνδρος (αποικία της Ερέτριας) εγκαταλείφθηκε.

Χάρτης περιοχής
Όμως το πραγματικό διακύβευμα, δεν ήταν η «κατοχή» της πεδιάδας, αλλά ο έλεγχος του εμπορίου μεταξύ των νησιών των Κυκλάδων και της ηπειρωτικής χώρας. Η Χαλκίδα ήλεγχε το «στενό του Ευρίπου», το οποίο είναι το στενότερο σημείο μεταξύ του νησιού της Εύβοιας και της ηπειρωτικής χώρας και η Ερέτρια ήλεγχε τα νησιά της Τήνου – Άνδρου και Κέας.
Η σημασία – σπουδαιότητα της μάχης ενισχύεται από την προθυμία των Ιωνικών πόλεων, να βοηθήσουν την νικήτρια πόλη, γεγονός που θα τους επέτρεπε την απρόσκοπτη πρόσβαση στα νησιά. Η σπουδαιότητα του εμπορίου με την Ανατολή και ειδικά με τη Μικρά Ασία ήταν ήδη προφανής από τον αριθμό των νέων αποικιών που είχαν ιδρυθεί το προηγούμενο χρονικό διάστημα……………..όλες με πρόσβαση στη θάλασσα με σκοπό να επεκτείνουν τους εμπορικούς τους δρόμους.
Κατά τη διάρκεια της Ιωνικής επανάστασης, όταν η Ερέτρια και η Αθήνα συμμάχησαν για την απελευθέρωση των Ελληνικών πόλεων της Ιωνίας, η Ερέτρια προσχώρησε στην εκστρατεία λόγω της βοήθειας που είχε λάβει από τη Μίλητο κατά τον Ληλάντιο Πόλεμο. Η δε συμμετοχή της στην Ιωνική επανάσταση θα οδηγούσε αργότερα τον Πέρση βασιλέα Δαρείο Α’ να απαιτήσει την καταστροφή της κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων, όπως και τελικά έγινε πριν την μάχη του Μαραθώνα όταν η Ερέτρια καταστράφηκε από τους Πέρσες στρατηγούς Δάτη & Αρταφέρνη.
Η Ευβοϊκή κεραμοποιία (κυρίως στην Ερέτρια) η οποία είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, κατά το δεύτερο ήμισυ του 8ου αιώνα, είχε σταματήσει τις εξαγωγές και από την ημερομηνία αυτή και μετά παρουσιάζει δραστηριότητα μόνο στη Δήλο, το σημαντικότερο θρησκευτικό κέντρο στην καρδιά των Κυκλάδων.

Σύμμαχοι – δυνάμεις

Συμμαχίες Ληλαντίου πολέμου
Ήταν ο πρώτος πόλεμος στον οποίον συμμετείχαν τα περισσότερα Ελληνικά κράτη συμμαχώντας εκατέρωθεν με τους αντιπάλους. Εκτιμάται, ότι με την πλευρά της Ερέτριας τάχθηκε η Μίλητος, η Αίγινα, η Χίος, τα Μέγαρα, Μεσσηνία και το Άργος ενώ με την Χαλκίδα συμμάχησαν η Σάμος, η Θεσσαλία, οι Ερυθρές (Ελληνική αποικία της Ιωνίας) η Κόρινθος και η Σπάρτη.
Ο ακριβής αριθμός των στρατευμάτων δεν είναι δυνατόν να υπολογισθεί. Εκτιμάται ότι η Ερέτρια μπορούσε να αναπτύξει περίπου 6000 οπλίτες, 600 ιππείς και 60 άρματα. Όσον αφορά στην Χαλκίδα δεν υπάρχουν αναφορές.

Εξέλιξη του πολέμου – συμπεράσματα
Οι ιστορικές πηγές παρέχουν στοιχεία μόνο για μια μάχη του πολέμου, αναμφίβολα την τελευταία, με σημείο αναφοράς τον θάνατο του Θεσσαλού Αμφιδάμαντα, ο οποίος και υμνήθηκε από τον Ησίοδο. Σε αυτή τη μάχη η βοήθεια από το Θεσσαλικό ιππικό είχε ως αποτέλεσμα την νίκη για τη Χαλκίδα. Η νίκη των Χαλκιδέων συνετέλεσε στο να αποκτήσουν οι Σπαρτιάτες τον έλεγχο της νότιας Πελοποννήσου και να ενισχυθούν οι αποικιακές δραστηριότητες της Χαλκίδας και της Κορίνθου στη δυτική Μεσόγειο, επαληθεύοντας παλαιότερη πρόβλεψη του μαντείου των Δελφών. Τα παραπάνω οδήγησαν στην ενίσχυση κύρους του Μαντείου, το οποίο μέσω των προβλέψεων, ασκούσε επιρροή ως προς την επιλογή τοποθεσίας των αποικιών.
Η Ερέτρια υποτίθεται ότι είχε ηττηθεί από τους Χαλκιδείς και τους συμμάχους τους και είχε αναγκασθεί να αποχωρήσει από το προσκήνιο. Έχει αναφερθεί επίσης ότι η πόλη καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε προσωρινά στις αρχές του 7ου αιώνα. Όμως αρχαιολογικά ευρήματα και σωζόμενες ιστορικές πηγές δείχνουν ότι η Ερέτρια συνέχισε να αναπτύσσεται καθ’ όλη την Αρχαϊκή Περίοδο.
Το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται ως αβέβαιο καθότι…………η μεν Ερέτρια μάλλον ηττήθηκε, η δε Χαλκίδα σίγουρα δεν ηττήθηκε………αλλά αμφότερες παρήκμασαν.
----------------------------
Πηγές – αναφορές
Ηροδότου «Ιστορίες» 5.99.1
Θουκυδίδου «Πελοποννησιακός πόλεμος» 1.15.3
Στράβων «Γεωγραφία» 10.1.11 – 12.448
Πλουτάρχου «Ηθική» 760c – 761b
D.W. Bradeen’s «Ο Ληλάντιος πόλεμος και ο Φείδων του Άργους»

Η σκανδιναβική ιστορία της "Αποκάλυψης του Ragnarok"

Στην Σκανδιναβική μυθολογία, το Ragnarok είναι μια σειρά από αποκαλυπτικά γεγονότα που θα καθορίσουν το τέλος του κόσμου, όπου γίγαντες του πάγου και της φωτιάς θα παλέψουν με τους θεούς σε μια τελική μάχη που τελικά θα καταστρέψει τον πλανήτη, βυθίζοντας τον κάτω από το νερό. Σύμφωνα με το μύθο, ο κόσμος θα επανεμφανιστεί, οι επιζώντες θεοί θα επιστρέψουν και θα συναντηθούν και ο κόσμος θα πρέπει να συμπληρωθεί ξανά από δύο επιζώντες ανθρώπινης φύσης.

 

Αδελφοί θα πολεμήσουν και θα σκοτώσουν ο ένας τον άλλο, παιδιά αδελφών θα μολύνουν τη συγγένεια. Ο κόσμος είναι σκληρός, η πορνεία ανθεί -εποχή τσεκουριού, εποχή σπαθιού -εποχή της ασπίδος, είναι μια εποχή του ανέμου, η εποχή του λύκου πριν ο κόσμος πάει ολοταχώς στη καταστροφή. Κανένας άνθρωπος δεν θα δείχνει έλεος στον άλλο.Dronke (1997: 19) 

 

Η τιμωρία του Λόκι

 

Η Σκανδιναβική μυθολογία χωρίζεται σε δύο μεγάλες ομάδες θεών -τους Γίγαντες (Jotnar), τους Aesir και τους Vanir. Οι Γίγαντες ήταν αυτοί που ήρθαν πρώτοι και έζησαν στο Jötunheimr, έναν από τους εννέα κόσμους της Νορβηγικής κοσμολογίας. Είχαν εξοριστεί εκεί από τους Aesir, οι οποίοι αρνήθηκαν την είσοδό τους στον κόσμο τους, την Άσγκαρντ. Η Γίγαντες συχνά αλληλεπιδρούν με τους Aesir και τους Vanir, συνήθως σε αντίθεση ή σε ανταγωνισμό με αυτούς.

Ο θεός Λόκι ήταν ο γιος ενός γίγαντα και ήταν γνωστός ως θεός απατεώνας με την ικανότητα να αλλάζει μορφή. Ο ρόλος του στην Νορβηγική μυθολογία είναι μοναδικός και αμφιλεγόμενος, δεδομένου ότι ο ίδιος φαίνεται να βοηθάει τόσο τους θεούς όσο και να τους εμποδίζει. Είχε επίσης το δικαίωμα να ζει με τους Aesir στην Άσγκαρντ. Ο Λόκι γέννησε πολλούς απογόνους, συμπεριλαμβανομένου το οκτάποδο άλογο (Sleiphnir) που χρησιμοποιείται από τον Odin, έναν δράκο και τον λύκο Fenrir, ο οποίος παίζει το ρόλο του στην αποκάλυψη του Ragnarok. 

 

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Λόκι ξεγέλασε τον τυφλό θεό του χειμώνα, Χοντ (και Hoor), μια ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του θεού Balder, τον γιο της θεάς Frigg και του θεού Όντιν. Εξαιτίας αυτού, τιμωρήθηκε και ρίχθηκε σε ένα βράχο όπου εξακολουθεί να δεσμεύεται μέχρι το Ragnarok, το τέλος του κόσμου. Αυτό φέρει ομοιότητες με την τιμωρία του Προμηθέα στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο οποίος δεσμεύεται σε ένα βράχο επειδή έδωσε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να ανάβουν φωτιά. 

 

Όπως και στη χριστιανική αποκάλυψη, το Ragnarok καθορίζει μια σειρά από σημεία που θα καθορίσουν τελικά το τέλος του χρόνου. Το πρώτο σημάδι είναι η Fimbulvetr, ένας μακρύς και συνεχής κρύος χειμώνας με σταθερό χιόνι που θα διαρκέσει ένα έτος. Ένας κόκκινος κόκορας που ονομάζεται Fjalar θα προειδοποιήσει τους Γίγαντες ότι το Ragnarok έχει αρχίσει. Ένας δεύτερος κόκορας θα προειδοποιήσει όλους τους νεκρούς ότι το Ragnarok έχει αρχίσει. Τέλος, ένας τρίτος κόκκινος κόκορας που ονομάζεται Gullinkambi, ένας κόκορας που ζει στη Valhalla, τη μαγευτική αίθουσα που βρίσκεται στην Άσγκαρντ, θα προειδοποιήσει όλους τους θεούς για την αρχή του τέλους. 

 

Ο θεός Heimdallr θα χρησιμοποιήσει τη τρομπέτα του για να παίξει έναν συγκεκριμένο ήχο που θα ακουστεί στη Valhalla και αυτό θα φέρει τους νεκρούς πίσω στη ζωή και θα βαδίσουν στο βασίλειο που ονομάζεται Vigrid (ο τόπος των μαχών), όπου η τελική μάχη θα λάβει χώρα. Οι θάλασσες θα σχιστούν και το Παγκόσμιο φίδι, φίδι τόσο μεγάλο που το ίδιο περιβάλλει τη γη και αρπάζει την ουρά του, θα ανυψωθεί από τα βάθη των ωκεανών για να ενταχθεί στην μάχη. Οι θεοί Balder και Hod θα επιστρέψουν επίσης από τους νεκρούς για να πολεμήσουν σε αυτή τη μεγάλη τελική μάχη. 

 

Ο Λόκι και η ορδή του, καθώς και οι γίγαντες του πάγου, θα πλεύσουν προς το Vigrid, προκειμένου να πολεμήσουν ενάντια στους Aesir σε ένα πλοίο από τα νύχια νεκρών ανδρών όπως ένα πλοίο φάντασμα. Όλα τα τέρατα και οι γίγαντες σαν τον γίγαντα της φωτιάς Surtr, τον σκύλο Hel του Carm, τον λύκος Fenrir (Fenris), και τον ηγέτη των γιγάντων, Hrym, θα δημιουργήσουν ένα ισχυρό στρατό ενάντια στους θεούς. 

 

Το αποτέλεσμα του πολέμου θα είναι ότι ο Thor και ο Odin και οι περισσότεροι από τους θεούς, θα πεθάνουν και οι δράκοι θα ρίξουν φωτιά που θα καταστρέψει όλη τη ζωή στη Γη. 

 

Αλλά αυτό δεν είναι το τέλος. Τα πράγματα θα αρχίσουν και πάλι με μια νέα φυλή, ένας νέος κόσμος θα προκύψει από τα βάθη των θαλασσών. Οι δύο πρώτα θνητοί θα ονομάζονται Lif (γυναίκα) και Lifthrasir (άνθρωπος) και θα συμπληρώσουν εκ νέου τη Γη. Οι θεοί Vali και Vidar, καθώς και οι γιοι του Thor και του Hoenir, που επιβίωσαν από τη μάχη, θα πάνε στο Idavoll, το οποίο δεν θα καταστραφεί στο Ragnarok. Οι θεοί Balder και Hoder θα επιστρέψουν στη ζωή και μια νέα εποχή θα ξεκινήσει. 

 

Η αποκαλυπτική ιστορία του Ragnarok δείχνει τη μάχη μεταξύ των θεών, μια μάχη με σοβαρές συνέπειες τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τους θεούς. Οι άνθρωποι είναι οι «παράπλευρες απώλειες» σε αυτόν τον πόλεμο μεταξύ των θεών, όπως και στην ινδουιστική μυθολογία. Αυτό διακρίνει το Ragnarok από τη χριστιανική αποκάλυψη στην οποία οι άνθρωποι τιμωρηθούν επειδή δεν ήταν πιστοί στο Θεό. 

 

Η ανθρωπότητα γοητεύεται με τη «συντέλεια του κόσμου» από όσο καταγράφεται στην ιστορία. Στο Χριστιανισμό, είναι η «Ημέρα της Κρίσεως» που περιγράφεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, στον Ιουδαϊσμό, είναι το hayamim Acharit, στη μυθολογία των Αζτέκων, είναι ο μύθος των πέντε ήλιων και στην ινδουιστική μυθολογία, είναι η ιστορία του Αβατάρ και του ανθρώπου με το άλογο.

 

Οι περισσότεροι από αυτούς τους μύθους υποστηρίζουν ότι όταν ο κόσμος όπως τον ξέρουμε τελειώσει, μετά θα δημιουργηθεί μια νέα ενσάρκωση του κόσμου. Είναι αυτοί οι μύθοι και οι θρύλοι απλώς μια αλληγορία για την κυκλική φύση της αλλαγής όπως φαίνεται στην εναλλαγή της ημέρας και της νύχτας, τις εποχές και τις αλυσίδες της ζωής και του θανάτου, ή η βούληση της ανθρωπότητας θα ανταποκριθεί στο τέλος της στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον;

Εχεις επιλέξει όλα όσα ζεις…

Γι’ αυτό τα ζεις κι ας μη σ΄ αρέσουν

Δεν Συμφωνείς με Επίγνωση και δεν διαθέτεις την απαιτούμενη ΕΝΕΡΓΕΙΑ για να το κάνεις αυτό,
Αν πάψεις να Συμφωνείς, τότε ο κόσμος σταματά να υπάρχει.

Don Juan Matus

Για τους ξύπνιους υπάρχει ένας και ο ίδιος κόσμος,ενώ οι κοιμισμένοι στρέφονται ο καθένας σε ένα δικό του, υποκειμενικό κόσμο.
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Αποδέχεσαι και συμφωνείς, για την εικόνα του κόσμου που σου παρουσιάζουν. Πως πρέπει να δουλεύεις για να ζήσεις και μάλιστα Συμφώνησες πως πρέπει να σου αρέσει που δουλεύεις για να ζήσεις. Συμφώνησες πως πρέπει να κάνεις οικογένεια και να φροντίζεις την οικογένεια σου, μα όχι απαραίτητα και την οικογένεια των άλλων ανθρώπων. Συμφώνησες να κάνεις παιδιά, γιατί χρειάζεσαι τα παιδιά, να κάνεις πολλούς φίλους, πιστούς πελάτες, φανατικούς εχθρούς κλπ κλπ και όλα αυτά Συμφώνησες πως είναι αληθινά και μάλιστα πως είναι δικές σου σκέψεις ή ανακαλύψεις …κι αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που υπάρχουν. Επειδή Συμφώνησες πως υπάρχουν.

Πότε Συμφωνείς; Πότε ήδη συμφώνησες; Κάθε φορά που ψηφίζεις συμφωνείς με όλα όσα κάνουν οι πολιτικοί οποιουδήποτε κόμματος, γιατί ψηλά στην πυραμίδα είναι όλα ένα, από το άκρα αριστερό μέχρι το άκρα δεξιό. Το να τους βλέπεις να διαφωνούν τάχα μου, είναι επειδή απευθύνονται στην βάση της πυραμίδας, δηλαδή σ’ εσένα, στο πόπολο.

Συμφωνείς κάθε φορά που γιορτάζεις ότι γιορτάζει η μάζα, Χριστούγεννα, Καρναβάλι, Βαλεντίνο, Πάσχα, και κάνεις ό,τι κάνει η μάζα, μην τα αναλύω εδώ, παρατήρησε τον εαυτό σου ή τους ανθρώπους γύρω σου. Κάθε φορά που αποδέχεσαι κάθε σύστημα τραπεζικό, πολιτικό, θρησκευτικό, αθλητικό, ιατρικό, κάθε δηλ. –ισμό δίνεις την Συμφωνία σου για να εξακολουθήσει αυτό το σύστημα να υπάρχει και να αναπαράγεται.

Οι Σκέψεις-Λέξεις-Αισθήσεις δεν είναι χωρισμένες από αυτό που υπάρχει «εκεί έξω».

 Συμμετέχουμε αδιάκοπα συμφωνώντας γι αυτό, σε μια περίπλοκη, υλική ή ψυχολογική διαδικασία, που ουσιαστικά παράγει όλα τα πράγματα του κόσμου, όπως τα ζούμε, είτε μας αρέσουν είτε όχι.

Στη σύγχρονη κβαντική η έννοια της ύλης έχει αντικατασταθεί πια από την έννοια του πεδίου, συμφωνήσαμε σε αυτό. Είμαστε υποχρεωμένοι αφού συμφωνήσαμε, να δούμε την ύλη σα μια σύνθεση των περιοχών του χώρου, όπου το πεδίο εμφανίζει μια ιδιαίτερη ενεργειακή ένταση.

 Σε αυτό το είδος της φυσικής δεν υπάρχει θέση για το πεδίο και την ύλη. Η μόνη πραγματικότητα είναι το πεδίο.

Το πεδίο αυτό είναι ένα συνεχές μέσο που υπάρχει παντού μέσα στο χώρο στο οποίο τα σωματίδια (η ύλη) θεωρούνται σαν τοπικές συμπυκνώσεις του, συσσωρεύσεις ενέργειας που έρχονται και παρέρχονται, χάνοντας από ένα σημείο και μετά το προσωπικό χαρακτήρα τους και διαλυόμενα μέσα στο πανταχού παρόν πεδίο.

Την ίδια όμως ακριβώς θεώρηση του κόσμου μας μεταφέρει η φιλοσοφία με την ιδέα του Τσι και του Μεγάλου Κενού. Το Μεγάλο Κενό αποτελείται από Τσι, (Ενέργεια) που συμπυκνούμενο δημιουργεί τα διάφορα αντικείμενα, τα οποία μετά δρουν και αντιδρούν συνεχώς με όλα τα υπόλοιπα πράγματα του κόσμου, δημιουργώντας την ύλη όπως έχουμε συμφωνήσει να την αντιλαμβανόμαστε.

Κάποια στιγμή όμως όλα τα πράγματα είναι υποχρεωμένα να ξαναδιαλυθούν μέσα στο μεγάλο κενό. Το ίδιο αναφέρουν και οι Βούδες με την έννοια της Σουνιάτα (κενότητας), που
δημιουργεί όλα τα πράγματα και στην οποία όλα τα πράγματα τελικά επαναπορροφώνται.

Η σύγχρονη φυσική ειδικά η Κβαντική θεώρηση έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί καθαρά φιλοσοφικούς όρους για την περιγραφή της πραγματικότητας, του κόσμου που μας περιβάλει και μέσα του ζούμε. Άλλωστε από την απαρχή του ανθρώπου ο Φιλόσοφος έχει ήδη αναφέρει όλα όσα χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ελεύθερος από τα δεσμά της φυλακής των δημιουργιών, άσχετα αν έχει Συμφωνήσει να παραμείνει φυλακισμένος από καθαρή τεμπελιά και βόλεμα.

Οι λέξεις, οι φράσεις, οι μέθοδοι και οι θεωρίες αποτελούν τελικά ασώματα γονίδια, ένα είδος αφηρημένου DNA. Είναι δηλαδή ολοζώντανα πράγματα που μεταβιβάζονται από εγκέφαλό σε εγκέφαλο, από κύτταρο σε κύτταρο και αυτό-αναπαράγονται με τη μίμηση και την συμφωνία σε ό,τι αυτά τα memes περιέχουν.

Η μεταβίβαση των meme (μιμιδίων) μπορεί να πραγματοποιείται είτε ως ασυνείδητη ή συνειδητή αντιγραφή αντιλήψεων, συμπεριφορών και τεχνουργημάτων εκ μέρους του μιμητή, είτε ως διδασκαλία, έκθεση ή άλλη μορφή διάχυσής τους εκ μέρους του μιμούμενου. Στην τελευταία αυτή περίπτωση τα meme (μιμίδια) χαρακτηρίζονται «ενεργά». Όπως ακριβώς και στην θεωρία περί εγωϊστικών γονιδίων, που γίνονται αντιληπτά ως βιολογικές οντότητες των οποίων η τάση διευρυμένης αναπαραγωγής υπαγορεύει πρωτίστως εγωϊστικές και δευτερευόντως αλτρουϊστικά εγωιστικές συμπεριφορές, έτσι και τα meme κατανοούνται ως ελάχιστες πολιτισμικές οντότητες που τείνουν να αναπαραχθούν και να διαχυθούν.

Η ικανότητά τους να το επιτύχουν εξαρτάται από τρία ποιοτικά χαρακτηριστικά: την πιστότητα, ήτοι την ικανότητά τους να παράγουν ή να επιβάλουν την ακριβή αναπαραγωγή των διακριτικών τους γνωρισμάτων, την γονιμότητα, ήτοι την δυνατότητά τους να μεγιστοποιούν των αριθμό των αντιγράφων τους σε δεδομένο χρόνο και την μακροζωία, ήτοι την διάρκεια διατήρησης της κλωνοποιητικής ισχύος δεδομένου meme. Είναι ενδιαφέρον να τα δούμε αναλυτικά και μην ξεχνάς ούτε στιγμή πως το καλύτερο αντίδοτο των meme είναι η ΔΙΑΚΡΙΣΗ και μόνον.

Από την θεώρηση αυτή,οι Ιδέες και οι Λέξεις που αυτές εκφράζονται μα και τα Συν-Αισθήματα που τα ακολουθούν έχουν μια δική τους οντότητα. Με την επανάληψη γίνονται αντιληπτές σαν υλική πραγματικότητα, σαν ουσιαστικές δομές και διαδικασίες στ’ ανθρώπινα νευρικά συστήματα. Η θεώρηση του Σελτρέικ που είναι ο δημιουργός της θεωρίας των μορφογενετικών πεδίων, αναφέρει πως κάθε φορά που σχηματίζονται κερδίζουν σε δύναμη και ορμή, ενισχύονται τα μορφογενετικά τους πεδία και γίνονται από μόνα τους μια εξελικτική δύναμη…

Όλοι μας διαθέτουμε ένα ενσωματωμένο πρότυπο του κόσμου, αποτέλεσμα των εμπειριών μας, μέσω των συμφωνιών και των επαναλαμβανόμενων ενσαρκώσεων μας. Ο εγκέφαλός βρίσκεται κάτω από την απόλυτη κυριαρχία αυτού του προτύπου και κάθε τι που αντιλαμβάνεται σπεύδει να το κρίνει, να το συγκρίνει και να το εντάξει σύμφωνα με το πρότυπο που έχει συνηθίσει, σε συγκεκριμένο “κουτάκι”

Αν λοιπόν κάποιο φαινόμενο, συμβάν, αντικείμενο, ή γεγονός, δεν ταιριάζει με το διανοητικό πρότυπο που έχει συνηθίσει ο εγκέφαλος, αυτός αμέσως το αποδοκιμάζει, το απορρίπτει και το ξεχνά.

Οι ασταθείς έτσι, μη συγκροτημένοι ή ανισόρροποι, που δεν έχουν την απαραίτητη Ενέργεια, νηφαλιότητα, θέληση, επιμονή και υπομονή που απαιτείται για να οδηγηθούν σε οποιοδήποτε χρήσιμο για την ελευθερία αποτέλεσμα, θα εγκαταλείψουν γρήγορα το παιχνίδι ειδικά όταν δεν παίζεται με τους κανόνες που ήδη γνωρίζουν. Η μη δομημένη προσωπικότητά τους, είναι και η βασική προστασία τους, γιατί αν μπουν σε ένα παιχνίδι που δεν γνωρίζουν τους κανόνες του, τους σκοπούς, τα εμπόδια και τις ελευθερίες, που αυτό περιέχει, κινδυνεύουν στην καλύτερη περίπτωση να χάσουν και στην χειρότερη ..ας μην αναφερθώ καλύτερα. Άρα καλύτερα να μην συνεχίσουν σε ένα παιχνίδι που δεν γνωρίζουν.

Η λογική είναι το Πέπλο της Ίσιδας! Σκεπάζει, καλύπτει και αποκρύβει την πραγματικότητα, υποδυόμενη συνήθως το ρόλο της. Αρκεί να κινούμαστε στο πεδίο της λογικής και όχι στα περίχωρα της, όπως κάνει ή ανθρωπότητα σήμερα.

Ο Ηράκλειτος αναφέρει ότι όλα τα πράγματα και είναι και δεν είναι, φτάνουμε επομένως στο Λογικό συμπέρασμα ότι όλες οι προτάσεις είναι αληθινές και δεν είναι αληθινές ταυτόχρονα. Η Συμφωνία μας στην μια ή στην άλλη θεώρηση την κάνει αληθινή ή μη αληθινή.

Καιρός για δύο...

Καιρός για δύο... μουσική... και χαλάρωση...

Aρνητικές σκέψεις: Γιατί όταν σκέφτομαι κάτι κακό γίνεται;

Μπορούν οι αρνητικές σκέψεις να γίνουν γεγονότα;

Οι αυτόματες αρνητικές σκέψεις είναι οι σκέψεις οι οποίες μεταμφιέζονται σε γεγονότα, όπως: «Δεν είμαι πολύ έξυπνη» και «Αυτό δεν μπορώ να το κάνω». Είναι αυτόματες επειδή έρχονται απρόσκλητες και περνάγε από το μυαλό σας τόσο γρήγορα, που δεν έχετε τον χρόνο να τις συνειδητοποιήσετε. Εμφανίζονται και εξαφανίζονται με την ταχύτητα της αστραπής, αφήνοντας πίσω τους ανείπωτες ζημιές. Οι αρνητικές σκέψεις είναι υπεύθυνες για τη διατήρηση της παγιωμένης αρνητικής άποψης που έχετε για τον εαυτό σας, καθώς δημιουργούν ιδέες που διαστρεβλώνουν τις πληροφορίες και τις κάνουν να ταιριάζουν με τους φόβους και τη διστακτικότητά σας.

Το πρόβλημα με τις αρνητικές σκέψεις είναι ότι, ενώ πολλές φορές είναι ευλογοφανείς (για παράδειγμα, μπορεί όντως να αγωνίζεστε να τα βγάλετε πέρα με κάτι), είναι πάντοτε παράλογες και ουτοπικές (υπάρχουν τρόποι και μέσα για να τα καταφέρετε). Αν πιάσετε μια Αυτόματη Αρνητική Σκέψη πριν προλάβει να εξαφανιστεί και την αναλύσετε, θα συνειδητοποιήσετε ότι είναι εντελώς γελοία. Το πιθανότερο ωστόσο είναι εκείνη τη στιγμή να σας φανεί λογική, κι αυτό λόγω της κακής γνώμης που έχετε για τον εαυτό σας. Η σκέψη «Και βέβαια δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, είμαι αδύναμος και βλάκας» θα σας κάνει να νιώσετε πολύ άσχημα τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά, με συνέπεια η συμπεριφορά σας να μην είναι ιδιαίτερα σωστή (π.χ., θα αποφύγετε να αντιμετωπίσετε ένα πρόβλημα ή θα αρχίσετε να κρύβεστε).

Οι ακόλουθες είναι μερικές από τις χαρακτηριστικές (αλλά συχνά εντελώς ασυναίσθητες) αντιδράσεις στις Αρνητικές σκέψεις

Έχετε μια ακραία άποψη περί επιτυχίας ή αποτυχίας που βασίζεται στην τελειομανία. Μέση οδός δεν υπάρχει, αφού το «καλό» δεν θα είναι ποτέ αρκετό.

Έχετε την τάση να μεταθέτετε τους στόχους, έτσι ώστε να μην καταφέρνετε ποτέ να ικανοποιήσετε τις παράλογες απαιτήσεις σας.

Αναμασάτε αυτά που κάνατε λάθος και αγνοείτε ή υποβιβάζετε οποιαδήποτε επιτυχία σας. «Εντάξει, κέρδισα εκείνο το βραβείο, αλλά ήταν καθαρή τύχη. Η κοπέλα/ο τύπος που έπρεπε να το είχε πάρει έφυγε από την εταιρεία».

Είστε ευεπηρέαστοι: Τροποποιείτε τις κριτικές που ακούτε για άλλους, έτσι που να δείχνουν εσάς, δηλαδή εάν κάποια φίλη σάς πει ότι η πεθερά της υποτιμά συνεχώς τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει το παιδί της αρχίζετε κι εσείς να αμφισβητείτε το πώς μεγαλώνετε το δικό σας παιδί.

Οι σκέψεις σας πασπαλίζονται με αρνητικά φορτισμένες λέξεις, όπως «θα έπρεπε» ή «δεν θα έπρεπε», π.χ. «Θα έπρεπε να του είχα ζητήσει να βγούμε για ένα ποτό» ή «Δεν θα έπρεπε να του ζητήσω να βγούμε για ένα ποτό». Αυτό δείχνει μια αδυναμία στις δεξιότητες λήψης αποφάσεων. Οι πιο θετικοί άνθρωποι προτιμούν τα πολύ πιο ουδέτερα «μπορώ» ή «θα», π.χ. «Μπορώ να του το ζητήσω την επόμενη φορά που θα τον δω» ή «Την επόμενη φορά δεν θα του το ζητήσω».

Κάνετε εκτεταμένες γενικεύσεις για τον εαυτό σας, οι οποίες βασίζονται σε συγκεκριμένα γεγονότα. Για παράδειγμα, εάν δεν πάρετε κάποια δουλειά θα είναι επειδή «Δεν παίρνω ποτέ κάποια δουλειά που μου προσφέρεται», «Είμαι άχρηστη», «Δεν μαθαίνω ποτέ» και, συνεπώς, «Τελείωσαν όλα».

Τροποποιείτε τις φιλοφρονήσεις που σας κάνουν έτσι που να ταιριάζουν με την αρνητική άποψή σας. Εάν κάποιος σας πει ότι κάνατε πολύ καλή δουλειά, θα αναρωτιέστε μήπως τις υπόλοιπες φορές δεν είχατε καταφέρει τίποτα.

Ο μέσος όρος δεν υπάρχει για εσάς.Ή τα κάνετε χάλια ή πολύ χάλια. Δεν τα πάτε ποτέ καλά, ούτε ικανοποιητικά. Μια επισήμανση: Το «τέλεια» απλώς δεν υφίσταται. Ούτε καν αυτός ο υπερβολικά αθλητικός γείτονάς σας που έχει θαυμάσια γυναίκα, παιδιά και δουλειά δεν είναι τέλειος. Το πιο πιθανό είναι να βρίσκεται βουτηγμένος στα χρέη και να έχει και εξωσυζυγική σχέση. Δεν υποστηρίζετε τον εαυτό σας με συμπόνια, ενθάρρυνση ή έπαινο. Κι αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος, γιατί το να αισθάνεστε έτσι σας κάνει να φέρεστε με άστατο και επιφυλακτικό τρόπο που δεν βοηθά καθόλου, αντίθετα επισπεύδει το άσχημο αποτέλεσμα που φοβάστε και οδηγεί σε σκέψεις όπως «Τα ίδια θα κάνω πάλι» ή «Τα συνηθισμένα! Αυτός είμαι τελικά»

Δείξτε μεγαλύτερη συμπάθεια στον εαυτό σας

Η συμπόνια προς τον εαυτό σας έχει εξανεμιστεί τελευταία. Δεν θα μιλούσατε ποτέ σε κάποιον άλλον όπως μιλάτε στον εαυτό σας. Κι αν κάποιος ήταν κακόκεφος, δεν θα ήσασταν επικριτικοί, αλλά θα προσπαθούσατε να τον βοηθήσετε να βρει έναν τρόπο να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του. Γιατί, λοιπόν, δύο μέτρα και δύο σταθμά; Όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται, πρέπει να αναπτύξετε μια καινούργια συμπονετική φωνούλα προς τον εαυτό σας.

Μια γυναίκα στα πενήντα

Ο έρωτας, όπως και η ηλικία, δεν κοιτάει χρόνια. Ναι, η ηλικία. Η πραγματική, η βιολογική ηλικία δε μας λέει και πολλά. Το θέμα είναι τα χρονάκια που μετράει η καρδιά. Πολλοί είναι άλλωστε οι γερασμένοι νέοι, αλλά σήμερα δε θα ασχοληθούμε μ' αυτούς. Η Ματίνα πλησιάζει τα πενήντα, τα χρυσά πενήντα.

Μια όμορφη, γοητευτική γυναίκα απ' αυτές που τραβάνε όλα τα βλέμματα πάνω τους, όπου κι αν μπουν. Απ' την αντι-ερωτική εφορία, ως τα πιο underground στέκια. Παντρεύτηκε μικρή. Παράτησε τα νιάτα της, για ένα γάμο υποχρεωτικό. Στην επαρχία που ζούσε, ο γάμος ήταν νόμος, ειδικά αν είχες και μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη. Για τον έρωτα, ούτε λόγος.

Ποιος ασχολείται με αυτά τα ρομαντικά; «Να παντρευτεί το κορίτσι μας, να φτιάξει ένα σωστό σπιτικό», έλεγε και ξανάλεγε το σόι της. Και έτσι έκανε και το είχε ήδη μετανιώσει πριν καν φορέσει το νυφικό. Δεν έκανε πίσω, όμως. Πώς να κάνει; Είκοσι-κάτι χρονών κοριτσάκι και μερικές δεκαετίες πριν, σε ένα μικρό, απομονωμένο χωριό. Κάθε βράδυ που έπεφτε στο κρεββάτι έσφιγγε τα δόντια και ονειρευόταν πότε θα φτάσει στα δεύτερα -άντα. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό της το δώρο των γενεθλίων της: το διαζύγιο.

Τα είχε μελετήσει όλα. Εκείνη κοντά στα σαράντα και η μικρή της, μεγάλη πια. Θα έφευγαν μαζί για οπουδήποτε και τα κατάφεραν. Στα σαράντα της ξεκίνησε να ζει την πρώτη της χαμένη νιότη και συνεχίζει. Ρουφάει τα πάντα με χρονοκαθυστέρηση. Τον έρωτα, το σεξ, το καλό σεξ, τα μεθύσια, τις εξόδους, τις παρέες, τα τατουάζ και τις σπουδές. Η μέρα της είναι πάντα γεμάτη. Ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας και γαλλικών, πάει γυμναστήριο, βγαίνει και φλερτάρει πολύ και με πολλούς. Μα, είναι ένα αποφασισμένο, ελεύθερο πουλί πλέον. Ούτε ένα κάγκελο στο κλουβί της και όλες οι πόρτες ανοιχτές, για να πετάει όποτε θέλει. Δεν περνάει καν απ' το μυαλό της η σχέση, η δέσμευση, ο γάμος, όπως θέλεις πες το.

Τα κακόβουλα βλέμματα, όμως, πέφτουν πάνω της κατά ριπάς. Μόλις γυρίσει την πλάτη ακούει πάντα ένα βουητό. Είναι τα κοροϊδευτικά σχόλια που κάνουν όλοι για τη Ματίνα, που το παίζει «μπεμπέκα» και «παιδούλα». Για την τρελή Ματίνα που δεν έχει μυαλό και νομίζει πως είναι νεαρή. Μα είναι! Έτσι νιώθει, άρα έτσι είναι κι ας χτυπιούνται κι ας κουνάνε το κεφάλι τους υποτιμητικά.

Όλοι αυτοί που την κρίνουν και την κατακρίνουν είναι οι «σωστοί» της κοινωνίας μας, οι politicaly correct με οικογένειες, παιδιά, εγγόνια, λαϊκή το Σαββάτο, εκκλησία πριν την εκδρομή της Κυριακής, σαπουνόπερες όλων των εθνικοτήτων στη τιβί και πολλά λαδερά στο μενού. Τους ενοχλεί που μια συνομήλική τους ζει. Είναι κόντρα ο ρόλος, αλλά η Ματίνα έχει ταλέντο.

Τους κοιτάει μέσα στα μάτια και τους γράφει στα πιο παλιά, ξεσκισμένα της παπούτσια, γιατί ό,τι κάνει είναι αυτή, ο εαυτός της. Νιώθει ικανοποιημένη απ' τις επιλογές της και ήσυχη με την συνείδησή της.

Κάθε βράδυ πέφτει για ύπνο ήρεμη κι ευτυχισμένη και είναι το μόνο που τη νοιάζει, είναι το μόνο που μετράει, κόντρα σε όλα τα θλιβερά πρέπει των άλλων.

Να γαληνεύεις σαν βροχή

"Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει» να χορτάσει". Να διεκδικείς τη στιγμή, την κάθε στιγμή ως να είναι η τελευταία. Με ψυχραιμία, με σύνεση μα και με αποφασιστικότητα. Να ορίζεις τα θέλω σου όπως προστάζει ο νους, η ψυχή και το σώμα. Να ανυψώνεσαι σαν φως, να εξεγείρεσαι σαν φλόγα, να ανασαίνεις σαν άνεμος, να γαληνεύεις σαν βροχή.

Ο λόγος, το βλέμμα, το φιλί και το χάδι είναι ο καθρέφτης του καθενός μας. Ο τρόπος που εκφράζεται και που αγγίζει αποτυπώνει το μέγεθος, το βάθος, το εύρος της αγάπης του για τον ίδιο, για τον άλλον, για τα πράγματα, για τη ζωή.

Ο ξένος χρόνος

Ζούμε σ’ ένα παρελθόν που επαναλαμβάνεται. Σε πείσμα των ημερολόγιων, της χειμερινής ώρας, της Πρωτοχρονιάς, της κλιματικής αλλαγής κι όλων των άλλων αλλαγών που συμβαίνουν στον κόσμο, στον ομφαλό της γης και για τον περιούσιο λαό της Ελλάδας ο μήνας δεν έχει πάντα μόνο εννιά, αλλά κι ο χρόνος ο ίδιος αποκτά σχετική μόνο χρησιμότητα και σημασία. Ίσως να είναι αυτός, ο πιο «ξένος» απ’ τους «ξένους».

Κάθε μέρα βρίσκει μιαν ευθεία αναφορά και συσχέτιση με κάποιαν μέρα του παρελθόντος, κάθε εποχή ταυτίζεται και με κάποιαν προηγούμενη, που ανασύρεται κι αναπαράγεται, θαρρείς, από ένα ανεξάντλητο αρχείο γεγονότων, περιστάσεων, συμβάντων. Συμπεριφορές, λόγια, καταστάσεις κι εξελίξεις βρίσκονται, λες, κάπου τυποποιημένα κι έτοιμα προς χρήση ανάλογα με τις συνθήκες και τις συγκυρίες.

Όσα συμβαίνουν μας αφορούν στο βαθμό που επηρεάζουν μιαν καθημερινότητα που κινείται από το σπίτι στο καφενείο ή σέρνει τα βήματά της από τον καναπέ στο λαπ-τοπ. Ούτε οι καθρέφτες, στο μπάνιο ή σε κανένα λίβινγκ ρουμ, μπορούν ν’ απεικονίσουν ακριβώς το είδωλό μας, να αφυπνίσουν συνειδήσεις, να ταρακουνήσουν από μια υποψία ρυτίδας έστω ή από ένα φευγαλέο βλέμμα. Τίποτα, προσπερνάμε ακάθεκτοι κι αδιάφοροι, η φιλαυτία κι η φιλαρέσκεια καδραρισμένη σε περίοπτη θέση. Στο σαλόνι, δίπλα στα παράσημα και τα κειμήλια.

Στη σειρά της ζωής συνηθίσαμε σαν λαός να περιμένουμε γκρινιάζοντας με ανυπομονησία σε διάφορες ουρές για πράγματα που απλώς παρατηρούμε πιστεύοντας πως άλλοι οφείλουν να σχεδιάσουν, ν’ αποφασίσουν, να κάνουν. Εμείς απλώς στεκόμαστε, σαν κυρίαρχος –και περιούσιος πάντα– λαός, με το παμπόνηρο βλέμμα μας πότε να καρφώνεται και πότε να στριφογυρίζει περίεργο και καχύποπτο αναζητώντας αφορμή, να επικρίνουμε, να καταγγείλουμε, ν’ απορρίψουμε κάθε τι που αντιτίθεται, διαφοροποιείται, αντιστέκεται στην επικρατούσα αντίληψη, στην κυριαρχούσα κουλτούρα, στη γενικευμένη άποψη. Διακρίνουμε με τη μία συνωμοσίες, συναλλαγές και σκευωρίες, ξεχωρίζουμε από μίλια μακριά εχθρούς, εφιάλτες και προδότες, αντιλαμβανόμαστε στο τσακ μπαμ υπεύθυνους, συμφέροντα και κυκλώματα.

Έτσι, λοιπόν, εκ του ασφαλούς, απ’ την θέση μας σαν κυρίαρχοι, πιστεύουμε ότι είμαστε σε θέση να τα ξέρουμε όλα, εκτός από τα «πώς» και τα «γιατί», ξέρουμε και το «τι μας βρήκε», «τι μας ξημερώνει», αλλά και το «τι μας περιμένει». Ξέρουμε τους αρμόδιους, αλλά και τους συνήθεις ύποπτους. Ξέρουμε τους υπεύθυνους. Ως εκ τούτου, ξέρουμε ότι δεν συντρέχει λόγος εμείς, όντες ανεύθυνοι, να κάνουμε κάτι περισσότερο απ' το να παρατηρούμε. Δεν χρειάζεται π.χ. να ψάξουμε παραπάνω, ν’ αναζητήσουμε, να μάθουμε, ν’ αλλάξουμε, να διορθώσουμε, να δράσουμε. Άλλοι θα κάνουν τη δουλειά για μας. Εμείς είμαστε ασφαλείς κι απρόσωποι, σιωπηλή απλώς πλειοψηφία. Κριτές. Σοφή η επινόηση των αρχαίων μας προγόνων οι εκλογές.

Σοφή –σοφότερη ίσως– επινόηση κι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Διευκολύνει. Εξυπηρετεί την ακινησία, τη στασιμότητα, την αδράνεια. Είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για τη λήθη, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που το θεσμικό τέλμα ή κάποια κρίση, οικονομική, πολιτική ή, έστω, νευρική, συνθλίβουν κι απονεκρώνουν πλήρως κάθε διάθεση κι ενδιαφέρον ακόμα και για την παρακολούθηση απλώς και μόνο γεγονότων, προσώπων, εξελίξεων. Όταν «λειτουργεί» η δημοκρατία –αυτό διαπιστώνεται παραδοσιακά, όταν μπορεί καθένας να την υβρίζει, να την παραβιάζει, να την εκμεταλλεύεται, να την λοιδορεί– όλες οι εκδοχές αποτελούν ένα εν δυνάμει πιθανό αποτέλεσμα. Όλα «παίζονται», δεν υπάρχουν –κατά την κρατούσα άποψη– αδιέξοδα.

Στις εποχές του μνημονίου, που διαδέχτηκαν εκείνες των παχιών αγελάδων, τα μόνα που διατηρήθηκαν παχιά είναι τα λόγια. Επίσης, το λίπος της παραοικονομίας δεν λέει να διαλυθεί με τίποτα όσο κι αν κάθε Σαββατοκύριακο οι ψησταριές στη Βάρη και στη Χασιά καίνε το κάρβουνο με το τσουβάλι. Η ανθρωπιστική κρίση είναι ένας λόγος ν’ αποφευχθούν –εν αντιθέσει με τ’ άλλα μέτρα περιορισμού– μεταρρυθμίσεις κι η κυβέρνηση –με τις πλειοψηφίες της ισχνές και κατακερματισμένες– ποντάρει μόνο στη σταθερότητα της ακινησίας, πιστή στην αντίληψη, ότι «ουδέν σταθερότερον της πεπατημένης» του παρελθόντος, βεβαίως. Συμβαίνει, βέβαια, αυτό να είναι σχεδόν πάντα «βεβαρυμένο», αλλά –όπως προείπαμε– ας είν’ καλά η ακινησία, η στασιμότητα κι η αδράνεια, που υποβοηθούν τη λήθη.

Η λήθη, απ’ την άλλη, διευκολύνει και τα φιλόδοξα σχέδια των αντιπολιτευόμενων, στο να προσαρμόζουν το παρόν στα μέτρα τους –με το μέτρο και τις επιθυμίες του λαού πάντα υπόψη– αλλά και για να χρησιμοποιούν, όχι μόνο ορολογία και συνθήματα του παρελθόντος, αλλά και πρόσωπα και μεθόδους και πρακτικές. Με την αδιαλαξία καρφωμένη στο βλέμμα και την αλαζονία υψωμένη στον δείκτη, βαδίζουν –πατώντας στα σίγουρα λόγια– την άλλη, βέβαια, «πεπατημένη».

Ατενίζουμε, λοιπόν, όλοι τον νέο χρόνο, τις επερχόμενες εξελίξεις, το αύριο, με το δέον των εκλογών να υφέρπει. Πανέτοιμοι, σαν από καιρό θωρακισμένοι με τις αγκυλώσεις και τις αδιαλλαξίες μας και πάνοπλοι με τα διδάγματα του παρελθόντος, που –αν κι αυθαίρετα κι αλληλοσυγκρουόμενα κι αμφίβολα– μας κατευθύνουν απερίσπαστους κατά ομάδες και διαιρεμένους σε αγέλες για να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, τα ίδια αποτελέσματα, τις ίδιες διαψεύσεις, τις ίδιες απογοητεύσεις. Το ίδιο παρελθόν να ζήσουμε, περιστρέφοντας και πάλι τη ζωή μας γύρω από τις ίδιες αιτίες, τις ίδιες δικαιολογίες, τις ίδιες διαψευσμένες προσδοκίες.

Η ματαίωση, για μια ακόμα φορά, να γίνει ένα βήμα αποθέωσης του παρελθόντος και των οπαδών του, δεν θα είναι τούτη τη φορά άλλη μια σπείρα στις ελικοειδείς μας ανακυκλώσεις και στις πολιτικές μας ταλαντώσεις, μεταξύ καλού και κακού, άσπρου - μαύρου, δεξιά ή αριστερά. Δεν θα 'ναι απλώς άλλη μια επανάληψη, άλλη μια από τα ίδια. Τα μέχρι τώρα συνηθισμένα «τα ίδια και τα ίδια», όσο κι αν ο καθρέφτης δεν το δείχνει αυτή την ώρα, είναι γιατί με πείσμα αποφεύγουμε να του ρίξουμε ένα βλέμμα. Είναι γιατί κρυβόμαστε στα ψέμματα, στα διλήμματα, στου φόβου κάτω τη σκιά.

Ειδ’ άλλως, αν σηκωνόμασταν, αν το τολμούσαμε, τα αυτονόητα μελλούμενα θα βλέπαμε ξεκάθαρα –όπως κάποιες αμόρφωτες γιαγιάδες στο φλιτζάνι– που προμηνύουν, πως αν από το παρελθόν τους δεσμούς μας και τώρα δεν διαρρήξουμε, αν τώρα δε συνεργαστούμε, αν τώρα δεν προχωρήσουμε μονιασμένοι λιγάκι παρακάτω, ήρθε η ώρα αυτός ο χρόνος που σε λίγες μέρες έρχεται, αυτός που τον λογίζαμε μετρώντας τον για «ξένο», ξένους εμάς να κάνει να αισθανόμαστε και ερημίτες μέσα στην ίδια μας τη χώρα.

ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ... ΠΟΤE!

 ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ,
ΟΧΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ !

ΔΙΟΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗ ΒΡΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ !
ΔΙΟΤΙ ΕΑΥΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ !

ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ,
ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ !

ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ,
ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ!

ΕΠΕΙΔΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ!
Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ!

ΜΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ,
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ !

ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΨΕΜΑ,
ΟΥΤΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΑΥΤΟΥ !

Yπόσχομαι στον εαυτό μου

Υπόσχομαι στον εαυτό μου…
Να είμαι τόσο δυνατός ούτως ώστε τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει την νοητική μου γαλήνη.
Να μιλώ για υγεία, ευτυχία και αφθονία σε κάθε άνθρωπο που συναντώ.
Να κάνω να αισθανθούν οι φίλοι μου πως υπάρχει κάτι το πολύ σημαντικό σε αυτούς.
Να κοιτώ την θετική πλευρά κάθε πράγματος και να κάνω πραγματικότητα την αισιοδοξία μου.
Να σκέφτομαι μόνο το καλύτερο, να εργάζομαι μονάχα για το καλύτερο και να περιμένω μόνο το καλύτερο.
Να είμαι ενθουσιώδης για την επιτυχία των άλλων όπως θα ήμουν και με την δική μου.
Να ξεχάσω τα λάθη του παρελθόντος και να κοιτάξω τα μεγάλα επιτεύγματα του μέλλοντος.
Να έχω πάντα ευτυχισμένη έκφραση και να χαμογελώ σε όλους όσους συναντώ στον δρόμο μου.
Να αφιερώνω τόσο πολύ χρόνο για να καλυτερεύσω τον εαυτό μου, ούτως ώστε να μην έχω χρόνο για να κριτικάρω τους άλλους.
Να είμαι “μεγάλος” στις ανησυχίες, ευγενικός στην οργή, δυνατός στον φόβο και ευτυχισμένος στην παρουσία της ταλαιπωρίας.
Να σκέφτομαι καλά για τον εαυτό μου και να εκπέμπω αυτή την πραγματικότητα στον κόσμο, όχι με λόγια αλλά με τις πράξεις.
Να ζω πιστεύοντας πως όλος ο κόσμος είναι με το μέρος μου, μέχρι να παραμείνω πιστός στο καλύτερο που υπάρχει μέσα μου.

Όσα δεν μας έμαθε κανείς για τη ζωή

Η τέχνη του να ζούμε καλύτερα
Μήπως στην προσπάθεια να είμαστε ευτυχισμένοι καταλήξαμε να ζούμε τον καταναγκασμό της ευτυχίας, που έχει γίνει συνώνυμο της πληρότητας;
Σήμερα μοιάζει ανήθικο να μην είσαι ευτυχισμένος, όπως λέει και ο Μπρύκνερ στην "Αέναη Ευφορία". Έχουμε, όπως τονίζει, περάσει από το δικαίωμα στην ευτυχία, στην ευτυχία σαν επιταγή.
Η αλήθεια είναι πως έχουμε ξεχάσει να «είμαστε» και αναλωνόμαστε στο να «κάνουμε», ώστε να «έχουμε».
Κάθε ρήμα και άλλη κοσμοθεωρία. Γιατί όσα και να έχεις, δεν σε κάνει να είσαι πιο άνθρωπος, να είσαι πιο ευτυχισμένος, πιο ήρεμος, πιο γαλήνιος και πολλά άλλα.

Η Δυστυχία που φτιάχνουμε μόνοι μας
Σκέφτομαι ότι ίσως να έχει δίκιο ο Watzlawick όταν αναρωτιόταν «τι και πού θα ήμασταν χωρίς τη δυστυχία μας; Τη χρειαζόμαστε απελπισμένα».
Για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω στο βιβλίο του "Φτιάξε τη δυστυχία σου μόνος σου": «Βέβαια, ο αριθμός των ανθρώπων που είναι προικισμένοι από τη φύση με ταλέντο να δημιουργήσουν την προσωπική τους κόλαση, είναι σχετικά μεγάλος», κάτι στο οποίο τείνω να συμφωνήσω.
Συχνά χτίζουμε τη φυλακή που μας εγκλωβίζει, συντηρούμε τις σχέσεις που μας περιορίζουν, και ζούμε ζωές αβίωτες -στερημένες από χαρά, προσωπική εξέλιξη και αγάπη.

Όσα δεν μας έμαθε κανείς για τη ζωή
Τι είναι η ζωή μας λοιπόν; Μήπως ένα εκκρεμές μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας;
Διαβάζοντας το βιβλίο του Ken Robinson «Άλλη λογική», αναλογίστηκα για πολλοστή φορά, πόσα δεν μας έμαθαν στο σχολείο για τη ζωή, για τον εαυτό μας, για το πώς σκεφτόμαστε και το πώς νιώθουμε.
Μας έμαθαν για ημίτονα και συνημίτονα, μάθαμε νεράκι την προπαίδεια, μάθαμε για ιστορία, γεωγραφία και άλλα πολλά, αλλά δεν μάθαμε να λέμε πώς νιώθουμε πέρα από ένα ξερό καλά, κακά, μέτρια ή χάλια.

Πού πήγε ο θυμός, η λύπη, η απογοήτευση, η στεναχώρια, η ματαίωση, η χαρά, η προσμονή, ο ενθουσιασμός, η καχυποψία, η αγωνία, η απελπισία, η οργή, η ηρεμία, η γαλήνη και τόσα άλλα συναισθήματα;
Δεν μάθαμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας και των πράξεων μας, δεν μάθαμε να σεβόμαστε τον άλλο, το περιβάλλον, τα ζώα. Δεν μάθαμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, να προβληματιζόμαστε, να ταλανιζόμαστε και να αποφασίζουμε για το μέλλον μας.

Ο φόβος της αλλαγής και του καινούριου
Κυρίως όμως, νομίζω πως δεν μάθαμε να εξελισσόσαστε και να αφήνουμε τη βολή, το βόλεμα μας.
Όλα αφορούν την αλλαγή.
Πόσο έτοιμοι είμαστε ή πόσο φοβόμαστε να αλλάξουμε, να μετακινηθούμε, να διαπραγματευτούμε κάτι καινούριο.
Το άγνωστο μας τρομάζει, μας παραλύει, όπως και τα συναισθήματα που θα μας προκαλέσει.
Λένε πως το οικείο, όσο λάθος, στραβό και αν είναι, έχει τεράστια δύναμη. Έχουν δίκιο, γιατί είναι το γνώριμο, αυτό που ξέρουμε, είναι το αναμενόμενο και δεν μας φοβίζει.
Το νέο, το καινούργιο, το αδιαμόρφωτο, είναι άγνωστο και ως τέτοιο μας τρομάζει.
Όμως αν δεν το καλωσορίσουμε στη ζωή μας, θα ζούμε με συνεχείς συμβιβασμούς και όποιος επιλέγει πάντα μεταξύ του ρίσκου την ασφάλεια, καταλήγει να ζει μέσα στην ανασφάλεια.

Ζούμε μια εποχή που τελειώνουν σιγά-σιγά οι σιγουριές του χθες σε επίπεδο ιδεών, αντιλήψεων, δουλειών, σχέσεων και πολλών άλλων.
Σαφώς και δεν υποστηρίζω την κατάλυση κάθε αξίας και αξιόλογης ιδέας, όμως αν δεν κοσκινίσει κανείς το δικό του αλεύρι, αυτό που κληρονόμησε, δεν θα ζυμώσει το δικό του ψωμί ποτέ και θα αναμασά κομμάτια από το παρελθόν.
Ακόμα και στις σχέσεις χρειάζεται να δουλέψει ο ένας μαζί με τον άλλο, για να επαναπροσδιορίσουν το κενό, μαζί.
Τα κενά που υπήρχαν για χρόνια τα κάλυπταν οι ώρες δουλειάς, τα ψώνια, οι διακοπές, η τηλεόραση και το lifestyle.
Τώρα έπεσε η κουρτίνα και φάνηκαν όσα κάλυπτε.

Κλείνοντας, να σας θυμίσω κάτι: Τα καράβια μπορεί να βρίσκουν ασφάλεια στα λιμάνια, αλλά είναι φτιαγμένα για να ταξιδεύουν.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Διότι σε μια πρώτη προσέγγιση, παρά το μικρό του μέγεθος, -ή μάλλον εξ αιτίας του μικρού του μεγέθους, που του επιβάλλει να αγωνιστεί για να φτάσει το στόχο του- το μικροσκοπικό ανδρικό κύτταρο εμφανίζεται ως το λίκνο της προόδου, ως το κύτταρο του ανικανοποίητου, που θέτει όλο και νέους στόχους, που αναζητεί καινούργιες ενασχολήσεις, με δυο λόγια σαν στοιχείο που αναπτύσσεται με την προσπάθεια και υπό το κράτος της ανάγκης. Μοιάζει με μια γραμμή που ανελίσσεται επ’ άπειρον, χωρίς να γνωρίζουμε πού θα καταλήξει, ενώ το θηλυκό ωάριο είναι εγγεγραμμένο σ’ έναν κλειστό κύκλο από τον οποίο ποτέ δεν εξέρχεται.

Για ποιό λόγο συμβαίνει αυτό με το θηλυκό στοιχείο; Διότι φαίνεται ότι φέρει μέσα του, σ’ ετούτη την εκδήλωση της ουσίας του, το πλαίσιο που του όρισε η Φύση, αυτό το οποίο το περιβάλλει. Ωσάν να μην είχε κάνει, κατά μία έννοια, τα έσχατα βήματα που θα το οδηγούσαν , μαζί με το αρσενικό, έξω από τον ίδιο του τον εαυτό στο άγνωστο, στο κενό, στις μυριάδες, τις τεράστιες δυνατότητες ζωής και ύπαρξης που προσφέρει ο έξω κόσμος.

Σαν να είχε στενότερη συνάφεια με το άπειρο Όλον, φύλακα άγγελο όλων των όντων, και να ήταν, ακριβώς γι αυτό, συνδεδεμένο μέσω μιάς ισχυρότερης αδράνειας με το αρχέγονο έδαφος και τα θεμέλιά του. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο το γυναικείο στοιχείο περιέχει μέσα του, ήδη από την πιο στοιχειώδη και πρωτόγονη μορφή του, κάτι σαν το προσχέδιο μιας άθικτης αρμονίας, μιας πιο στέρεης σφαιρικότητας, μιας υψηλής τελειότητας και ολοκλήρωσης που του εξασφαλίζουν προσωρινά τη γαλήνη.

Είναι λοιπόν παρούσα εντός του, σύμφωνα με τους βαθύτερους σκοπούς της ουσίας του, μια αυτάρκεια, μια αυτονομία ασυμβίβαστη με την ανησυχία και την ακατάπαυστη κινητικότητα αυτού που τείνει άπληστα προς τα ακραία όρια και διαιρεί και διασκορπίζει όλες τις δυνάμεις του, με αυξανόμενη βία και ορμή, σε εξειδικευμένες δραστηριότητες.

Ό,τι αρχίζει περιοριζόμενο μέσα στα όριά του μπορεί, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, να κλειστεί στον εαυτό του, για να φτάσει σε μιαν αρμονικότερη ομορφιά και να αποτυπώσει σε όλες του τις εκδηλώσεις αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, παραμένοντας συγχρόνως άρρηκτα δεμένο με τη ζωή του καθολικού Όντος.

Έτσι, το θηλυκό στοιχείο συμπεριφέρεται απέναντι στο αρσενικό σαν κατάλοιπο μιας προαιώνιας και στο έπακρο ευγενούς αριστοκρατίας, με την παλαιότερη έννοια που είχε ο όρος αυτός: οικοδέσποινα του πύργου και των κτημάτων, σε αντίθεση μ’ έναν κατοπινό νεόπλουτο, σίγουρο ότι θα της επιβληθεί. Εκείνος, βέβαια, θα πάει μακρύτερα, αλλά σαν τίμημα γι’ αυτό του τον άθλο θα βλέπει να υψώνεται συνεχώς μπροστά του το πολυπόθητο ιδεώδες μιας ύστατης ομορφιάς, μιας έσχατης τελειότητας, όπως ο ταξιδιώτης που, όσο μακριά κι αν πάει η αδιάκοπη μετακίνησή του, βλέπει τον ορίζοντα όπου συγχωνεύονται γη και ουρανός σε μια ασύλληπτη απόσταση.


Υπάρχουν λοιπόν δύο τρόποι ζωής, δύο δρόμοι που οδηγούν τη ζωή στην υπέρτατη άνθησή της, ενώ χωρίς τη διάσπαση των δύο φύλων η ζωή θα φυτοζωούσε στο χαμηλότερο επίπεδο. Είναι, όμως, μάταιο να αναρωτιώμαστε σχετικά με το ποιός από τους δύο τρόπους έχει μεγαλύτερη αξία ή ποιός προκαλεί τη δυναμικότερη ανάπτυξη της ζωτικής ενέργειας: αν, δηλαδή, πρόκειται για το στοιχείο, του οποίου οι ενέργειες επανέρχονται, κατά κάποιον τρόπο, στο ίδιο τους το κέντρο, και έτσι αγγίζουν την τελειότητά τους μέσα στα όρια που οι ίδιες έχουν προδιαγράψει για τον εαυτό τους.

Αυτοί οι δύο κόσμοι, οι οποίοι, στο μέτρο που η εξέλιξη παίζει καθοριστικό ρόλο, αποβαίνουν ο καθένας τόσο αξιοθαύμαστα περίπλοκος, δεν πρέπει να θεωρούνται ως αμοιβαία μισά ο ένας για τον άλλο, πράγμα που συμβαίνει τόσο συχνά κι αποτελεί την αιτία πολύ σοβαρών παρεξηγήσεων, όπως π.χ., στις λαϊκές ρήσεις, που θέλουν το θηλυκό ως σπερματοδόχο αφηνόμενη παθητικά να την κατακλύζουν και το αρσενικό ως το ενεργητικό και δημιουργικό περιεχόμενό της.

Αν αναλογιστούμε την πράξη με την οποία, από τις απαρχές της ανθρωπότητας, ενώνονται τα μικροσκοπικά αρσενικά και θηλυκά κύτταρα – δηλαδή, τη σεξουαλική πράξη-, θα δούμε ότι η λαϊκή ονοματοθεσία που θέλει το ένα στοιχείο γεννήτορα και το άλλο δέκτη φανερώνει με ιδιαίτερη σαφήνεια την πλάνη η οποία την προκάλεσε.

Η γυναίκα και ο άνδρας εκκρίνουν κύτταρα, ως σημάδι της πλήρους ωριμότητάς τους και, κατά κάποιον τρόπο, σαν ύστατο υπερχείλισμα, το οποίο δεν μπορούν να ενσωματώσουν στην ανάπτυξή τους. Η συγχώνευση αυτών των κυττάρων αποτελεί τη φύτρα μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία περιέχει, κατά συνέπεια, από ένα πατρικό και μητρικό μόριο.

Σ’ αυτή την ένωση, για μια ακόμα φορά, το ωάριο της γυναίκας είναι το μεγαλύτερο από τα δύο σωματίδια, ενώ ο πολλαπλασιασμός των αρσενικών σπερματοζωαρίων, από τα οποία μόνο ένα ή δύο εισχωρούν στο ωάριο, αποτελεί τον ασταθέστερο παράγοντα. Και τα δύο στοιχεία αντιπροσωπεύουν, το καθένα από τη μεριά του, την ίδια την ουσία των δύο φύλων που έρχονται σε σύζευξη με αυτή τη πράξη.

Αλλά αν κάνουμε μια νοερή αφαίρεση αυτής της ένωσης, αυτής της εξίσου δημιουργικής συνεισφοράς στη γέννηση ενός παιδιού, θα δούμε ότι το θηλυκό μέρος πλεονεκτεί στην τεκνοποίηση σε σχέση με το αρσενικό ως προς το γεγονός ότι, στα ανώτερα θηλαστικά, το παιδί ωριμάζει μέχρι τη γέννησή του μέσα στον οργανισμό της μητέρας του. Στο ανθρώπινο είδος, από τη στιγμή που το έμβρυο σχηματιστεί με τη δυναμική ύλη (αρσενική και θηλυκή), η γυναίκα εξασφαλίζει την περαιτέρω ανάπτυξή του.


Το γυναικείο σώμα γίνεται ένα είδος Μητέρας Γης, στην οποία σπείρεται η μέλλουσα ύπαρξη για να μεγαλώσει και, τρεφόμενο από την ουσία της, να αναπτυχθεί σε ξεχωριστή ζωή. Όλα αυτά, βέβαια, αναιρούν την εικόνα της γέννησης ως πράξεως ανδρικής και της σύλληψης ως πράξεως γυναικείας.

Πρόκειται για μια σύγχιση (που έχει, άλλωστε, αποκρυσταλλωθεί ασυνείδητα σε γλωσσική μεταφορά) ανάμεσα στον τόπο, το χωράφι όπου επιτελείται το φύτρωμα του παιδιού, και στα κύτταρα, αρσενικό και θηλυκό, που συνιστούν το νέον ον.

Επιπλέον, η πράξη κατά την οποία, στο πλαίσιο των περιπτύξεων, το ανδρικό σπέρμα εισδύει μέσα στο σώμα της γυναίκας ευνοεί μια τέτοια παρανόηση, ενώ στην πραγματικότητα το γυναικείο σώμα αρκείται στο να στεγάζει αυτή τη συνάντηση. Όντως, αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι μόνο ότι το ωάριο είναι ίσο σε γεννητική ενέργεια με το σπερματοζωάριο, αλλά επίσης ότι συγκροτείται από μια ένωση κυττάρων που άλλοτε έφεραν το βάρος ολόκληρης της πρωτόγονης «αφυλικής» αναπαραγωγικής διαδικασίας.

Το ωάριο, λοιπόν, μέχρις ενός σημείου ήταν το θεμελιώδες στοιχείο της γενετήσιας πράξης, το οποίο μπορούσε να αναπαράγει μόνο του τους πρωτόγονους οργανισμούς, διχοτομούμενο και σμικρυνόμενο, μέχρις ότου αργότερα, με το μετασχηματισμό που προκάλεσε η εξελικτική πορεία, αποδείχθηκε αναγκαία η συγχώνευση διαφορετικών κυττάρων. Αυτόν τον δευτερεύοντα ρόλο, για το σύνολο της αναπαραγωγικής διαδικασίας, ανέλαβαν τα αρσενικά αναπαραγωγικά κύτταρα.

Η περιορισμένη διαφοροποίηση του θηλυκού κυττάρου αποτελεί ακριβώς την ουσία της δημιουργικής του δύναμης. Αυτό αποδεικνύεται ψυχολογικά και φυσιολογικά.

Το γυναικείο κύτταρο είναι το πλέον αυτόνομο από τα δύο και, συνεπώς, αυτό που πρέπει να εμμείνει για να μπορέσει το άλλο, το ανδρικό, εκκινώντας από το θηλυκό, να βρει ψηλαφητά το δρόμο του στην εξελικτική διαδικασία. Το θηλυκό είναι το στοιχείο στο οποίο το άλλο, αυτό που έχει υποστεί τον εντονότερο μετασχηματισμό, πρέπει πάντοτε να επανέρχεται σαν σε γενέθλιο τόπο. Στους κόλπους του θηλυκού πρέπει να σπείρεται για να διατηρείται ζωντανό.

Τα λάθη που γίνονται σχετικά με την πραγματική φύση της θηλυκότητας, είτε υπογραμμίζοντας τη γυναικεία εξάρτηση και παθητικότητα, όπου η γυναίκα υποβιβάζεται σε παράρτημα του άνδρα, είτε τονίζοντας τη μητρότητα, οφείλονται κατά βάθος σε μία και μόνη αιτία. Διότι η μητρότητα, επιτρέπει να συνάγονται όλα εκείνα τα απατηλά συμπεράσματα περί παθητικής αποδοχής, στα οποία καταλήγουν όλες εκείνες οι φεμινίστριες που εκπροσωπούν αυτή την τάση.

Παραγνωρίζουν κι αυτές το γεγονός ότι η γυναίκα πριν και πάνω απ’ όλα είναι κάτι εντελώς αυτόνομο, ότι, όπως ακριβώς και ο άνδρας, δωρίζει αυτή την αυτονομία και ότι όλες οι άλλες σχέσεις της είναι απόρροια αυτής ακριβώς της αυτονομίας.

Η συνάντηση των δύο φύλων, με όλα συνεπάγεται, είναι η αντιπαράθεση δύο κόσμων, ο καθένας των οποίων διατηρεί την αυτονομία του, και όπου ο ένας τείνει μάλλον να συγκεντρώνεται στον εαυτό του ενώ ο άλλος να καταμερίζεται.

Δυνάμει αυτής ακριβώς της διαφοράς καθίστανται ικανοί να δημιουργούν κάτι νέο, αφού γεννούν από κοινού ένα νέο, εξαιρετικά πολύπλοκο κόσμο. Κατά τα λοιπά, οι δύο αυτοί κόσμοι αλληλοσυμπληρώνονται και ο ένας βοηθά τον άλλο κατά τον καλύτερο τρόπο, ώστε να ανυψωθούν σε μια ανώτερη δύναμη. Σε αντίθεση με την εσωτερική εμπειρία της μητρότητας, είναι στη ζωή του σώματος που εκδηλώνεται αυτή η γόνιμη αντιπαραβολή ανάμεσα στην ουσία των δύο φύλων, κατά τρόπο μάλιστα σαφέστατο και υποδειγματικό.

Από τη μια μεριά ο άνδρας, μολονότι είναι το πιο βίαιο και τολμηρό μέρος του ζεύγους, εμπλέκεται στο σύνολο της διαδικασίας εν μέρει μόνο και στιγμιαία, και η συμμετοχή του συνίσταται σε μία και μόνο πράξη, στην οποία προσφέρεται ολόκληρος. Κι αυτό, γιατί στη ζωή του υπάρχει διαρκώς ένας έντονος μετασχηματισμός τόσων ενεργειών, ο οποίος τον ωθεί σε πολλαπλές μορφές δράσης, εντελώς διακεκριμένες μεταξύ τους. Η αξία του συνίσταται στο ότι με αυτόν τον τρόπο υλοποιεί κια ανπτύσσει.

Η γυναικεία φύση, παραμένοντας αρμονικότερη, γαληνεύει και αναπαύεται σε ό,τι αφομοίωσε και ενσωμάτωσε μια για πάντα. Δεν πραγματώνει τη δημιουργική της δραστηριότητα με ενέργειες μεμονωμένες και αποσπασματικές, που τείνουν προς έναν εξωτερικό σκοπό. Γίνεται οργανισμός ενιαίος με το δημιούργημά της, τελειοποιείται με κάτι που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πράξη, γιατί αυτό συνίσταται απλώς στην ακτινοβολία και την ανάβλυση, από τη δική της αρμονικά οργανωμένη ζωή, μιάς άλλης, εξίσου αρμονικής ζωής. Έτσι η γυναίκα, ακόμα και κατά την εμπειρία της μητρότητας, παραμένει το έδαφος που τρέφει τον ισχνό διφυή σπόρο τον οποίο φέρει μέσα της, και τον αφήνει να φύγει μόνον όταν έχει πια γίνει όχι απλώς ένα μέρος, μια πράξη, ένα έργο των γεννητόρων του, αλλά μια αυτόνομη ανθρώπινη ύπαρξη τέλεια αφ’ εαυτής, η οποία, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, θα μπορεί με τη σειρά της να δημιουργήσει μια άλλη.

Ο ΤΡΟΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο πολεμιστης γνωριζει οτι ειναι απλως ενας ανθρωπος. Το μονο που τον στενοχωρει ειναι οτι η ζωη ειναι τοσο συντομη, που δεν μπορει να αδραξει και να βιωσει ολα οσα θα ηθελε.
Αλλα για τον πολεμιστη αυτο δεν ειναι προβλημα ειναι απλως κριμα....

Το να νιωθει σημαντικος τον κανει δυσκινητο, αδεξιο και ματαιοδοξο. Για να γινει καποιος πολεμιστης πρεπει να ειναι αβαρης και ρευστος.

Ο πολεμιστης δεν ανησυχει ποτε για τον φοβο του.Αντιθετα, συλλογιζεται το θαυμα του να βλεπει κανεις τη ροη της ενεργειας. Ολα τα υπολοιπα δεν ειναι παρα περιττα και ασημαντα.

Μονο ενας παλαβος θα αναλαμβανε το εργο να γινει ανθρωπος της γνωσης με τη θεληση του.
Ενας σωφρων ανθρωπος πρεπει να παραπλανηθει για να ξεκινησει κατι τετοιο..
Υπαρχουν παρα πολυ που θα αναλαμβαναν προθυμα ενα τετοιο εγχειρημα, ομως αυτοι δε μετρανε. Ειναι συνηθως μισοτρελοι κι ευθραυστοι. Μοιαζουν με φλασκια που απεξω φαινονται μια χαρα, αλλα μολις τα γεμισεις με νερο, μολις λιγο τα πιεσεις, γινονται κομματια.

Ο πιο αποτελεσματικος τροπος να ζει κανεις ειναι ο τροπος του πολεμιστη. Ο πολεμιστης μπορει να αγωνια και να στοχαζεται προτου λαβει μια αποφαση, αλλα απο την στιγμη που την λαμβανει βαδιζει τον δρομο του, ελευθερος απο ανησυχιες οι στοχασμους.
Υπαρχουν εκατομμυρια αλλες αποφασεις που τον περιμενουν. Αυτος ειναι ο δρομος του πολεμιστη...

Ο πολεμιστης σκεφτεται το θανατο του οταν τα πραγματα γυρω του γινονται ομιχλωδη.
Το μονο που ταραζει την ψυχη μας ειναι η ιδεα του θανατου..

Ο θανατος ειναι παντου. Ο θανατος μπορει να ειναι τα φωτα ενος αυτοκινητου στην κορυφη ενος λοφου, περα μακρια. Μπορει να παραμενουν ορατα για λιγο και επειτα να χαθουν στο σκοταδι λες και τα σαρωσε ενα φτυαρι -μονο για λιγο ομως, γιατι συντομα θα ξαναφανουν στην κορυφη ενος αλλου λοφου, για να χαθουν και παλι.

Αυτα ειναι τα φωτα πανω στην κεφαλη του θανατου. Ο θανατος τα φοραει σαν καπελο και επειτα καλπαζει, κερδιζοντας εδαφος, πλησιαζοντας μας ολο και περισσοτερο. Μερικες φορες σβηνει τα φωτα του, ομως ο θανατος δεν σταματα ποτε..

Καθε ψηγμα γνωσης που μετατρεπεται σε δυναμη εκπορευεται απο το θανατο.
Ο θανατος συνεισφερει με το εσχατο αγγιγμα, και οτι αγγιζει ο θανατος πραγματι μετατρεπεται σε δυναμη.

Μονο η σκεψη του θανατου προσφερει στον πολεμιστη την ανεξαρτησια που θα του επιτρεψει
να εγκαταλειψει τον εαυτο του, μπροστα σε οτιδηποτε.
Ξερει οτι ο θανατος του τον παραμονευει και δεν θα του δωσει το χρονο να αγκιστρωθει σε κατι,
κι ετσι λοιπον δοκιμαζει , χωρις λαχταρα, τα παντα..

Καρλος Καστανεντα

Το Ενιαυτόν Έργον

Η ιστορία της ανθρωπότητας σε… 12 Πράξεις

Κάθε ιστορία έχει και ένα τέλος…
…από τις τρεις τελευταίες…

Μια φορά κι’ένα καιρό…πριν από 6.000 χρόνια …
Ήταν ένας Ταύρος κι’ενας βασιλιάς Μίνωας κι’ενας Μινώταυρος…σ’ένα Λαβύρινθο…
Έτσι θα μπορούσαμε, να αρχίσουμε την περιγραφή της εποχής του Ταύρου για την ανθρωπότητα, για να ξεκινήσουμε από το πιο πρόσφατο παρελθόν για μας και το πιο κατανοητό.Ήταν η εποχή, που το σύμβολο του Ταύρου κυριαρχούσε στα πιο κατοικημένα μέρη του κόσμου.
Η Δήμητρα έπαιρνε την σκυτάλη από την Γαία, για να γίνει τροφός των ανθρώπων με την βοήθεια της Περσεφόνης και του Πλούτωνα.
Τα Ελευσίνια Μυστήρια ιδρύονται και οι καλλιέργειες των δημητριακών γίνονται μεθοδικά πλέον.

Αμήχανος τότε ο άνθρωπος ,αλλά και περίεργος ταυτόχρονα από την φύση του, θα άρχιζε να μπαίνει σταδιακά στο Λαβύρινθο της Γνώσης και ο Μινώταυρος θα γινόταν μέρος της Σκιάς του.
Ο Πλούτωνας, από το πολικό ζώδιο του Σκορπιού θα έβαζε τους Αιγυπτίους σε σκοτεινούς πειρασμούς και μαγικές τελετουργίες.2000 χρόνια μετά, και 2000 χρόνια π.Χ θα ανατείλει ο Κριός!
Ο Άρης σαν αρχηγος του πόλεμου και του Κριού θα βάλει σε ημερήσια διάταξη… τους πόλεμους.
Η ανθρωπότητα θα γνωρίσει τον ημίθεο Αλέξαντρο-Αχιλλέα σε όλη του την λάμψη και ο Κριός θα χρησιμοποιηθεί άριστα και σαν πολιορκητική μηχανή.
Το πολικό ζώδιο , ο Ζυγός σε αντιστάθμισμα ισορροπιών θα φτιάξει όλα τα αριστουργήματα της κλασσικής Ελλάδας και θα δώσει μαθήματα σε υψηλό επίπεδο αισθητικής.
Οι Πέρσες θα κλειστούν στα τείχη τους αλλά, η Τροία δεν θα πέσει ακόμη.
Ο Οδυσσέας όμως θα αποφασίσει να γυρίσει πίσω.. να επιστρέψει και
ο Ηρακλής θα φέρει τα βόδια του Γηρυόνη, στον Ευρυσθέα.
2000 χρόνια πριν,ο κόσμος ετοιμάζεται να υποδεχθεί μια καινούργια θρησκεία και τον ιδρυτή της, με βάγια, πάνω… σ’ένα σταυρό…
Η εποχή των Ιχθύων ανατέλλει …με την εμφάνιση του Ιησού.
Οι αλιείς των ανθρώπων και το ψάρι, το σύμβολο τους, βρίσκονται παντού..
Ο χριστιανισμός ανακηρύσσεται επίσημη θρησκεία κράτους και κυριαρχεί στην Δύση και την δεξιά πλευρά της ανθρωπότητας.
Ο Μωάμεθ θα ακολουθήσει λίγο μετά, για να κρατήσει τις ισορροπίες της αριστεράς και της Ανατολής, μαζί με τις υπόλοιπες ανατολικές φιλοσοφίες.
Η Παρθένος το πολικό ζώδιο, θα σφραγίσει την εποχή, με την μορφή της Παρθένου Μαρίας.
Όλη η ανθρωπότητα θα βυθιστεί στην ομίχλη του Ποσειδώνα.
Ο Οδυσσέας όμως θα φθάσει στο παλάτι του αλλά, θα χλευαστεί άγρια από τους μνηστήρες,
Ο Άτλας φορτώνει τον ουρανό και τον… σταυρό, στον γιό του Δία .
Ο Ηρακλής, όμως, με ένα ευφυή ελιγμό, τον ξαναδίνει πίσω και κατορθώνει να πάρει
τα μήλα των Εσπερίδων..

2000 χρόνια μχ Ο Υδροχόος είναι η καινούργια εποχή!
Το σύμβολο του πλανήτη βρίσκεται παντού στις ταράτσες των σπιτιών και των πολυκατοικιών.
Οι ομάδες οι σύλλογοι, η παγκοσμιοποίηση ,το ιντερνέτ, το περιβάλλον, οικολογικές κινήσεις,απομυθοποίηση,τεχνολογία ταχύτητα,επιστήμη, απόκρυφα θέματα στο προσκήνιο. Ο Λέων το πολικό ζώδιο , οργανώνει την μεγάλη Σκηνή και το μεγάλο θέαμα, αλλά και
όλα τα ζητήματα της καρδιάς.
Ένας άλλος, από την γενιά του Δαβίδ, θα τολμήσει ,να ανοίξει το βιβλίο του Αρνίου.
Πολύς κόσμος θα παρακολουθήσει τον Νίο, στην τριλογία του MATRIX και την ομάδα του Μορφέα να αντιμετωπίζουν τον Σμιθ και τις μηχανές βρισκόμενοι σε δυο μέρη ταυτόχρονα .
Αυτό δεν κατανοείται εύκολα από την μεγάλη μάζα των ανθρώπων αλλά το γνωστικό πεδίο, περνά στο συλλογικό υποσυνείδητο για να εξελίξει την συνείδηση.
Ένα μέρος του Άγνωστου, γίνεται Γνωστό.Ο Οδυσσέας φθάνει στο παλάτι και…πλένει τα ποδιά του.
Η Ελλάς-Hellas-Hilios που δεν είναι Greece και δεν ήταν ποτέ,, γιατί είναι η χώρα του Ήλιου-Απόλλωνα, ετοιμάζεται….να φιλοξενήσει, τον θαρραλεο και οργισμένο, εξερευνητη της Γνώσης.
Ο Απόλλων, έχει φυλάξει το Τόξο του σε κρυφά διαμερίσματα της Πηνελόπης και φροντίζει να φθάσει στα χέρια του Οδυσσέα για να διεκδικήσει και να πάρει πίσω τον κόσμο του.

Δεν μπορεί να προσβάλει κάποιος ένα θεό… ατιμωρητί… και,
ο Απόλλων νιωθει βαθύτατα προσβεβλημένος από τις αυθαιρεσίες των Μνηστήρων, που επιδιώκουν να σκοτεινιάσουν τον..Ηλιο! Το Πνεύμα του Ανθρώπου ,νιώθει αφάνταστη θλίψη και οργή,η γι’αυτήν την λεηλασία της ψυχής και την πολιορκία της Πηνελόπης.

Τι σημαίνει να κατανοεί κάποιος τον αφηρημένο πυρήνα μιας …ιστορίας;

Σημαίνει να φθάνει στο κέντρο της μυθικής πρωταρχικής ουσίας της.

Ο έρωτας, το απόλυτο συναίσθημα

Όλη μας η ζωή περιστρέφεται γύρω από σχέσεις και η πραγματική ευτυχία αφορά το πόσο κοντά και αγαπημένα νιώθουμε όταν είμαστε μαζί με τους άλλους, είτε είναι φίλοι, είτε ερωτικοί σύντροφοι είτε οι γονείς μας.
Ο έρωτας, το απόλυτο συναίσθημα
Ο Νίτσε είχε πει πως «οι ερωτευμένοι είναι τρελοί» και κατά μία έννοια είχε δίκιο. Όταν είμαστε ερωτευμένοι αλλάζει ο τρόπος που νιώθουμε και αντιλαμβανόμαστε τη ζωή.
Όμως πότε δυο άνθρωποι ερωτεύονται;
Υπάρχουν συνθήκες που βοηθούν το να ερωτευτούμε; Άραγε, τα ετερώνυμα πραγματικά έλκονται;
Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τον έρωτα
Ας δούμε ποιοι παράγοντες παίζουν ρόλο και βοηθούν ώστε να ερωτευτούν δυο άνθρωποι:

1ος Παράγοντας: Ο Συγχρονισμός (timing)
Κανείς μπορεί να ερωτευθεί όταν δεν το περιμένει καθόλου, από απλή τύχη ή σύμπτωση.
Ένας ιδανικός σύντροφος μπορεί να κάθεται δίπλα σου στο πάρτι αλλά να μην τον προσέξεις αν είσαι απασχολημένος με θέματα της δουλειάς ή αν είσαι ήδη σε μια άλλη σχέση ή με κάποιο άλλο τρόπο συναισθηματικά μη διαθέσιμος.
Αν όμως μόλις μπήκες στο Πανεπιστήμιο ή μετακόμισες σε άλλη πόλη, αν πρόσφατα βγήκες από μια μη ικανοποιητική σχέση, αν άρχισες να βγάζεις αρκετά λεφτά για να κάνεις οικογένεια, αν είσαι μόνος-η ή πέρασες μια δύσκολη δοκιμασία ή τέλος, αν έχεις παρά πολύ ελεύθερο χρόνο, τότε έχεις τις «προδιαγραφές» για να ερωτευθείς.
Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι που είναι σε συναισθηματική ένταση, είτε από χαρά, άγχος, φόβο, περιέργεια, λύπη, είτε από οποιαδήποτε άλλο συναίσθημα, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να ερωτευθούν, είναι πιο ευάλωτοι στο πάθος.

2ος Παράγοντας: Η Κοντινότητα
Η κοντινότητα μπορεί να παίξει και αυτή τον ρόλο της. Τείνουμε να επιλέγουμε ανθρώπους που είναι κοντά μας.

3ος Παράγοντας: Το Μυστήριο
Ένας άλλος παράγοντας στην επιλογή συντρόφου είναι το μυστήριο. Έχει φανεί πως και τα δυο φύλλα έλκονται από ανθρώπους τους οποίους βρίσκουν μυστηριώδεις.
Όπως είχε γράψει και ο Μπωντλαίρ: «Η αγάπη μας για τις γυναίκες είναι σε αναλογία με το βαθμό της ανοικειότητας (strangeness) προς εμάς».
Η οικειότητα μπορεί να απομακρύνει τις σκέψεις για μια ρομαντική σχέση. Σχεδόν όλα τα άτομα έχουν μια σεξουαλική αποστροφή σε πάρα πολύ οικεία πρόσωπα. Προτιμούν να σχετίζονται με ξένους.

4ος Παράγοντας: Τα ετερώνυμα έλκονται;
Παρόλο που οι περισσότεροι άνθρωποι ανά τον κόσμο που νιώθουν ερωτική έλξη για «αγνώστους» μη οικείους, επιλέγουν να έχουν αυτούς που έχουν την ίδια εθνότητα, το ίδιο κοινωνικό, θρησκευτικό και οικονομικό υπόβαθρο, ίδιο βαθμό νοημοσύνης και παρόμοιες συμπεριφορές, προσδοκίες, αξίες, ενδιαφέροντα καιπαρόμοιες κοινωνικό- επικοινωνιακές δεξιότητες.

5ος Παράγοντας: Η Συμμετρία
Η τάση μας να επιλέγουμε ανθρώπους με «καλές» αναλογίες, είτε στο πρόσωπο είτε στο σώμα.

6ος Παράγοντας: «Μου θυμίζεις κάποιον που ήξερα όταν ήμουνα παιδί…».
Άνθρωποι που αγαπήσαμε και μας φρόντισαν καταγράφονται ως θετικά μοντέλα και πολλές φορές στην ενήλικη ζωή μας ο/η σύντροφος μας μπορεί να έχει στοιχεία αυτού του ανθρώπου, πχ. ενός αδελφού που μας φρόντιζε, του πατέρα, της γυναίκας που μας κρατούσε όταν ήμασταν παιδιά κτλ.
Κλείνοντας, ας μην ξεχνάμε πως η πλειοψηφία των παραπάνω παραγόντων, μας επηρεάζουν χωρίς να τους αντιλαμβανόμαστε και όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, έτσι και ο έρωτας έρχεται χωρίς να τον περιμένουμε, γιατί στον έρωτα όλα είναι πιθανά!

Βιβλιοθεραπεία

Στην είσοδο της βιβλιοθήκης των Θηβών στην αρχαία Αίγυπτο, μια επιγραφή στα αρχαία ελληνικά έγραφε: «Ψυχής Ιατρείον». Γιατί όμως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι η Βιβλιοθήκη ως χώρος ανάγνωσης γιατρεύει την ανθρώπινη ψυχή; Συμβαίνει αυτό στην πραγματικότητα; Και αν ναι, πώς μπορούμε σήμερα να λύσουμε τα προβλήματά μας μέσα από ένα βιβλίο; Η απάντηση ακούει στο όνομα βιβλιοθεραπεία.
Η βιβλιοθεραπεία, αν και σχετικά άγνωστη στην Ελλάδα, είναι μια υπαρκτή τεχνική, που μάλιστα γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής. Πρόκειται για μία μέθοδο που εδραιώθηκε με το πέρασμα του χρόνου σε διαφορετικές επιστήμες και τέχνες και στοχεύει σε ένα πράγμα: να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε κάθε προσωπικό μας πρόβλημα, κάθε εσωτερική μας αγωνία που πολλές φορές μπλοκάρει την καθημερινότητά μας, και μας κάνει να νιώθουμε θλίψη, απαισιοδοξία και μοναξιά μέσα στις δυσκολίες μας.
Η ιδέα δεν είναι καινούρια. Επιγραφές σαν κι αυτή των αρχαίων Θηβών συναντάμε τόσο στη χώρα μας, στη μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, όσο και στο εξωτερικό, στην Ελβετία, στην Stifftsbibliothek, στο St. Gallen.
Στην Ιστορία της Ανάγνωσης, του Α. Manguel, αναφέρεται η χρήση των βιβλίων ως φυλαχτών έχοντας τη μαγική δύναμη να αλλάζουν τη ζωή κάποιου. Την εποχή που τα βιβλία δεν ήταν διαδεδομένα και οι αναγνώστες μετριόνταν στα δάχτυλα, η βιβλιοθεραπεία λειτουργούσε με την αφήγηση, από στόμα σε στόμα. Στην περίπτωση αυτή ο καλός αφηγητής ήταν και ο μεγάλος θεραπευτής, ο σοφός που θεράπευε με λέξεις.
Είναι γνωστό ότι μύθους και παραβολές χρησιμοποιούσαν όλοι σχεδόν οι μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι, όπως ο Χριστός και ο Βούδας, οι οποίοι θεράπευαν τα πάθη και άλλαζαν τη ζωή των ανθρώπων με συμβολικές ιστορίες.
Αν και οι θεραπευτικές ιδιότητες της επίδρασης των μύθων και της ανάγνωσης ιστοριών ήταν διαδεδομένες από τα αρχαία χρόνια, εντούτοις έπρεπε να συστηματοποιηθεί η ιδέα αυτή και να αποδοθεί ως όρος μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Samuel Crothers, ο οποίος περιέγραψε την επίδραση της ανάγνωσης βιβλίων στην αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς και απέδειξε την αξία της χρήσης των βιβλίων από ασθενείς, οι οποίοι είχαν ανάγκη να κατανοήσουν τα προβλήματά τους.
Η επίδραση αυτή μελετήθηκε ουσιαστικά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου διαπιστώθηκε ότι στρατιώτες και άλλα θύματα πολέμου που νοσηλεύονταν, έδειχναν να τα πηγαίνουν καλύτερα με το πρόβλημα της υγείας τους όταν ήταν συστηματικοί αναγνώστες ιστοριών με ήρωες που τα παθήματά τους έμοιαζαν με τα δικά τους, ειδικά αν στο τέλος τα έβγαζαν πέρα.
Έτσι, στις αρχές του 1920, βιβλιοθηκάριοι άρχισαν να προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό βιβλία ειδικά για τις θεραπευτικές τους χρήσεις. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, που κάποιοι δεν γνώριζαν ανάγνωση, γίνονταν δημόσιες αναγνώσεις, που αποδείχτηκε ότι λειτουργούσαν εξίσου θεραπευτικά για τους ακροατές.
Πως λειτουργεί: Ξέρω, ακούγεται κάπως τρελό να έχεις μια αρρώστια και αντί να σηκωθείς το πρωί να πας στο γιατρό, να πηγαίνεις σε ένα βιβλιοπωλείο με ενημερωμένους υπαλλήλους, οι οποίοι να σου συστήνουν ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα με ήρωα κάποιον σαν κι εσένα, ο οποίος αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα περίπου σαν το δικό σου.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν κατευθυνθείς στην πλησιέστερη βιβλιοθήκη ή αν ψάξεις μόνος σου στο ίντερνετ αναζητώντας βιβλία στα οποία αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, κάτι από τη ζωή σου, κάποιες πτυχές από τα προβλήματα τα οποία μέχρι τώρα πίστευες ότι μόνο εσύ τα βιώνεις με τραυματικό τρόπο.
Έτσι κι αλλιώς, η γραφή αποτελεί μία ψυχαναλυτική διεργασία η οποία λειτουργεί λυτρωτικά για το συγγραφέα. Αυτή η δυναμική του βιβλίου μεταφέρεται στον αναγνώστη, ο οποίος «ανα-γιγνώσκει», δηλαδή ξαναγνωρίζει – σαν το κείμενο που διαβάζει να του υπενθυμίζει όσα ο ίδιος ξέρει και δεν θυμάται.
Έτσι, σε ένα βιβλίο βλέπω πράγματα για τον εαυτό μου, πράγματα που είχα ξεχάσει ή δεν συνειδητοποιούσα μέχρι να τα δω γραμμένα.
Η βιβλιοθεραπεία υπηρετεί την ανάγκη μας να βλέπουμε ότι η ζωή δεν είναι μονόδρομος, ότι υπάρχουν επιλογές και λύσεις, φτάνει να τις αναζητήσουμε και να τις τολμήσουμε, για να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μας, αλλά και την ίδια μας τη ζωή. Γιατί είναι σαφώς στο χέρι μας να αλλάζουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο με εναλλακτικές προσεγγίσεις, όπως αυτή της δημιουργικής γραφής και της ανάγνωσης βιβλίων. Πρακτικά, όμως, πώς ξεκινάει κανείς;
Στις ΗΠΑ και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Υπάρχουν ειδικά «βιβλιοθεραπευτικά» βιβλιοπωλεία όπου τα βιβλία είναι χωρισμένα σε ράφια, σε θεματικές ενότητες (π.χ. Διαζύγιο, Μοναξιά, Απώλεια φίλου ή συγγενή, Σχέσεις Γονιών-Παιδιών, Αλλαγή διαμονής, Μετανάστευση κοκ.), έτσι ώστε να μπορείς να βρεις πιο εύκολα το βιβλίο που μπορεί να σε βοηθήσει να αλλάξεις τη ζωή σου προς το καλύτερο.
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία θεματικών ενοτήτων και εξειδίκευση, ανάλογα με τη χώρα στην οποία αναζητά κανείς υλικό και τη γλώσσα που είναι γραμμένα τα βιβλία. Στην Ελλάδα μπορεί να μην υπάρχουν ακόμη τέτοια εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία, αλλά ασφαλώς υπάρχουν πολλά βιβλία που θα μπορούσαν κάλλιστα να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της βιβλιοθεραπείας, έστω κι αν ο συγγραφέας τους δεν τα έγραψε με αυτή την προοπτική.
Σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, δεν χρειαζόμαστε πολλά για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη με ένα βιβλίο. Συχνά η ανάγνωση λειτουργεί θεραπευτικά για τον αναγνώστη έστω κι αν αυτός δεν έχει καν ιδέα για τη μέθοδο. Πώς γίνεται αυτό; Πολύ απλά…
Κάποιος πέφτει τυχαία σε ένα βιβλίο που του σύστησε ένας γνωστός ή είδε τυχαία σε ένα βιβλιοπωλείο. Αρχίζει να το διαβάζει, και καθώς κυλούν οι σελίδες μπαίνει τόσο πολύ στην υπόθεση, που ξέρει όταν τελειώσει το βιβλίο τι έχει αλλάξει μέσα του και τι πρέπει να αλλάξει στη ζωή του από δω και πέρα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί όταν βλέπουμε μια ταινία που μας καθηλώνει ή ένα θεατρικό έργο.
Αν συμβεί αυτό, παθαίνουμε ακριβώς αυτό που παθαίνουν και τα μικρά παιδιά, που χρησιμοποιούν ασυναίσθητα τη βιβλιοθεραπεία για να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες ενός σκληρού και άγνωστου κόσμου στον οποίο γεννήθηκαν. Μάλιστα πολλές φορές ζητούν με ένα είδος εμμονής να τους πεις την ίδια ιστορία που έχουν ήδη ακούσει εκατό φορές. Απολαμβάνουν το άκουσμά της καθώς συλλέγουν μεθοδικά όλα τα εφόδια που απαιτούνται για να ξεπεράσουν το ζήτημα που εκείνη την περίοδο τα απασχολεί.
Έτσι και οι ενήλικες μπορεί να διαβάσουν ένα βιβλίο πολλές φορές και κάθε φορά να ανακαλύπτουν κάτι καινούριο, σαν να λύνουν το γρίφο της ζωής τους ή να πηγαίνουν να δουν την ίδια ταινία ή να τη νοικιάζουν από το βίντεο-κλαμπ, επειδή ξέρουν ότι η θεραπεία τους βρίσκεται εκεί μέσα.
Καλή αρχή!

Θέρμανση από ξύλα: Διαβάστε αναλυτικά τις ιδιαιτερότητες του κάθε καυσόξυλου….

Λόγω κατάστασης αλλά και πετρελαίου όλο και περισσότεροι έχουν στραφεί στην καύση του ξύλου για να ζεσταθούν …. Γιατί το κρύο όπως και να έχει δεν αντέχεται…

Τα τελευταία χρόνια, μετά την αύξηση της φορολογίας και στο πετρέλαιο θέρμανσης, πολλοί είναι αυτοί που στράφηκαν στο ξύλο προκειμένου να ζεσταθούν το χειμώνα.
Ειδικά στη βόρεια Ελλάδα, όπου το κρύο είναι τσουχτερό και τα ξύλα αφθονούν, η λύση της καύσης ξύλου έχει προσφέρει μια λύση για οικονομική θέρμανση στα νοικοκυριά. Χρειάζεται, ωστόσο, ιδιαίτερη προσοχή ειδικά στην ποιότητα του ξύλου που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση η οικονομία μπορεί να πάει… περίπατο.

Ιδιαιτερότητες καύσης κάθε είδους καυσόξυλου
Το είδος των καυσόξυλων που θα χρησιμοποιήσουμε στο τζάκι έχει μεγάλη σημασία για τη δύναμη και τη διάρκεια της φλόγας. Υπάρχουν ξύλα για τζάκι από διάφορα είδη δέντρων όπως η ελιά, το πουρνάρι, η καστανιά, η οξιά, η βελανιδιά κ.ά.
Για τη σωστή επιλογή των ξύλων για τζάκι χρειάζονται γνώσεις και, κυρίως, πείρα. Πρέπει να γνωρίζουμε ποιο είδος ξύλου είναι κατάλληλο για τζάκι, αν η φωτιά του διατηρείται αρκετή ώρα, αν καπνίζει κλπ. Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε πώς να αγοράζουμε τα καυσόξυλα.

ΠΕΥΚΟ
Ανάβει εύκολα αλλά και καίγεται γρήγορα.
Το πεύκο είναι ένα ξύλο που ανάβει εύκολα λόγω της μεγάλης περιεκτικότητάς του σε ρετσίνι. Στα αρνητικά συγκαταλέγεται το γεγονός ότι καίγεται γρηγορότερα από τα υπόλοιπα ξύλα με αποτέλεσμα η χρήση του να καθίσταται οικονομικά ασύμφορη, ενώ συνήθως πωλείται στην ίδια τιμή με τη δρυ, την οξιά και την ελιά. Χρησιμοποιείται ιδανικά ως προσάναμμα.

ΟΞΙΑ
Σκληρό ξύλο με μεγάλη διάρκεια καύσης.
Η καύση της διαρκεί περισσότερο από του πεύκου γιατί πρόκειται για σκληρό ξύλο με πυκνότητα και βάρος. Παρ’ όλα αυτά, ο χρόνος καύσης της δεν μπορεί να προσεγγίσει τον αντίστοιχο της δρυός ή της ελιάς. Έχει την ιδιότητα να μη «σκάει» τόσο πολύ και ανάβει χωρίς δυσκολία. Χρησιμοποιείται στην κυρίως καύση και όχι για προσάναμμα. Η οξιά κόβεται και σε μικρά κομμάτια, τα οποία χρησιμοποιούνται για τις ξυλόσομπες.

ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ
Δεν πετάει σπίθες, παράγει ήρεμη φλόγα.
Είναι το ξύλο που προτιμάται περισσότερο από όσους χρησιμοποιούν τζάκι στη χώρα μας. Καίγεται πιο αργά από όλα τα άλλα ξύλα. Σημαντικό πλεονέκτημά του είναι το γεγονός ότι δεν πετάει σπίθες. Για την ακρίβεια, κατά την καύση του παράγεται μακριά και ήρεμη φλόγα ενώ η εικόνα που παρουσιάζουν τα φλεγόμενα κομμάτια δρυός μοιάζει με αυτή του πυρωμένου σιδήρου. Η δρυς ανάβει δύσκολα και συνήθως απαιτείται η συνδρομή βοηθήματος.

ΕΛΙΑ
Το καλύτερο ξύλο για καύση στο τζάκι.
Κάνει μικρή και ήρεμη φλόγα, ενώ ανάβει σχετικά εύκολα. Οι περισσότεροι μαντράδες ξυλείας συστήνουν στους καταναλωτές την ελιά ως το καλύτερο ξύλο που μπορούν να προμηθευτούν για το τζάκι τους. Καίγεται αργά, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της φωτιάς προσφέροντας οικονομική θέρμανση στον χώρο. Κατά την αγορά ζητήστε να μην έχει ρίζες, γιατί συνήθως αυτές συγκρατούν χώμα.

ΠOΥΡΝΑΡΙ
Με μεγάλη θερμική απόδοση.
Θεωρείται υψηλής ποιότητας καυσόξυλο, που, όμως, δεν συναντάται σε μεγάλες ποσότητες. Aνήκει στην κατηγορία των σκληρών ξύλων και χαρακτηρίζεται από μεγάλη θερμική απόδοση σε σχέση με τα υπόλοιπα ξύλα. Καίγεται αργά, χαρακτηριστικό που το καθιστά ιδανικό για το τζάκι.

Η στάχτη και η χρήσεις της

Η στάχτη που μένει στο τζάκι, στην ξυλόσομπα ή στον φούρνο δεν είναι καθόλου για πέταμα όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας διαβάζοντας τη λίστα που ακολουθεί.
Η αλυσίβα είναι ένα αλκαλικό διάλυμα που παρασκευάζεται με το βράσιμο του νερού μαζί με στάχτη από καμένα ξύλα. Συνίσταται δε να χρησιμοποιείται βρόχινο νερό. Στα παλαιότερα χρόνια τη χρησιμοποιούσαν για τη λεύκανση των ρούχων, αλλά και αντί για σαπούνι και για το λούσιμο (ειδικά για λιπαρά μαλλιά).
Η αλυσίβα έχει καθαριστικές ιδιότητες λόγω του ανθρακικού καλίου που προσλαμβάνει από τη στάχτη και το οποίο έχει την ικανότητα αυτό να διαλύει τα έλαια και τα λίπη γενικά όχι όμως και ορυκτέλαια (γράσο, παραφίνες, βαζελίνη κλπ.).
Η αλυσίβα ήταν άλλοτε πολύ διαδεδομένη. Χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα σε απομακρυσμένα χωριά ιδίως τον χειμώνα, στη πλύση των ασπρόρουχων.

Με την αλισίβα γινόταν η «μπουγάδα». Δηλαδή αφού τα ασπρόρουχα πλενόντουσαν καλά, τοποθετούνταν σε ένα ψηλό καλάθι, στο «μπουγαδοκόφινο», το οποίο όμως καλυπτόταν προηγουμένως εσωτερικά με μια μεγάλη άσπρη χοντρή μαντήλα ή ύφασμα το λεγόμενο «σταχτόπανο» και που τα άκρα της (του) έβγαιναν έξω από το κοφίνι.
Στη συνέχεια διπλώνονταν τα πλυμένα ασπρόρουχα και στοιβάζονταν μέσα στο μπουγαδοκόφινο και στο τέλος σκεπάζονταν αυτά από τις άκρες του σταχτόπανου. Πάνω λοιπόν από το σταχτόπανο άρχιζαν και έριχναν αργά αργά και κατά διαστήματα την αλισίβα. Το υγρό αυτό διάλυμα σιγά – σιγά διαπερνούσε τα ρούχα και εξέρχονταν από το κάτω μέρος του κοφινιού παρασύροντας τα υπολείμματα από τους λεκέδες που υπήρχαν στα ρούχα. Όταν η αλισίβα ήταν καλή, τότε τα ασπρόρουχα έπαιρναν ένα κρινόλευκο χρώμα.
Από τη παραπάνω διαδικασία προέρχεται σήμερα η δημώδης έκφραση «μπουγαδοκόφινο» με την οποία και χαρακτηρίζονται άτομα μειωμένης προσωπικότητας ή υποτιμητικά για ευτραφέστατης σωματικής διάπλασης άτομα.
Επίσης και σήμερα ακόμη την αλισίβα την χρησιμοποιούν στη μαγειρική (και ιδιαίτερα σε συνταγές για μερικά είδη κουλουριών και κουραμπιέδες).

Είναι μακράν το καλύτερο απορρυπαντικό που επινόησε ποτέ ο άνθρωπος. Καθαρίζει λευκαίνει και απολυμαίνει σε βάθος. Κάνει τα πιάτα σας να τρίζουν από καθαριότητα και όχι μόνο τα πιάτα. Καθαρίζει τα πάντα. Ακόμα και τους πιο δύσκολους λεκέδες. Βράστε την στάχτη με νερό και τρίψτε με αυτό οτιδήποτε θέλετε να καθαρίσετε. Θα εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα. Καθαρίζει ακόμα και τις σκουριές που έχουν ποτίσει στα μάρμαρα. Απίστευτη καθαριότητα και υγιεινή.

Την χρησιμοποιούμε στην παρασκευή μουσταλευριάς αλλά και στην ζαχαροπλαστική γενικότερα. Η νοστιμότερη και υγιεινότερη μουσταλευριά εμπεριέχει στην συνταγή ικανή ποσότητα στάχτης. Εκτός από την υπέροχη γεύση και την βελούδινη υφή που της δίνει καθαρίζει και το άντερο από τους παθογόνους μικροοργανισμούς. Στάχτη επίσης χρησιμοποιούμε στην παρασκευή ψωμιού. Κάνει την διαφορά.

Ρίξτε την στον κήπο σας. Αφρατεύει το χώμα ταΐζει τα φυτά και περιορίζει αισθητά την ύπαρξη και αναπαραγωγή όλων των βλαπτικών εντόμων και ζιζανίων. Επίσης δεσμεύεται διοξείδιο του άνθρακα από τους μικροοργανισμούς μέσα στο χώμα η ανάπτυξη των οποίων ενισχύεται από τη στάχτη και η γη γίνεται πιο εύφορη.

Διώχνει τις ενοχλητικές μυρμηγκοφωλιές χωρίς να σκοτώνει τα μυρμήγκια. Ρίξτε στην είσοδο της μυρμηγκοφωλιάς που εμφανίστηκε σε λάθος σημείο μερικές χούφτες στάχτη. Τα μυρμήγκια δεν μπορούν ούτε να την περάσουν ούτε να την μεταφέρουν με αποτέλεσμα να μεταφέρουν την είσοδο της φωλιάς τους αλλού. Εκεί που δεν θα σας ενοχλεί.
5. σκορπίστε στάχτη στις γωνίες και στα σκοτεινά σημεία της αποθήκης σας ή του κελαριού σας. Τυχόν κατσαρίδες και παρόμοια απεχθή έντομα καθώς και ποντίκια και άλλα τρωκτικά θα μετοικήσουν όσο πιο μακριά γίνεται και δεν θα ξαναεμφανιστούν όσο υπάρχει στάχτη.

Έπιασε το παιδί σας ψείρες στο σχολείο; Γέμισε ο σκύλος σας τσιμπούρια και ψύλλους; Πιάσατε μουνόψειρες; Στάχτη! Το καλύτερο αντιπαρασιτικό. Ίσως για μερικές ώρες το παιδί σας και ο σκύλος σας να φαντάζουν σαν γέροι αλλά τα παράσιτα απλώς θα εξαφανιστούν. Ανακατέψτε την στάχτη με ξύδι μέχρι που να γίνει πηχτή λάσπη και αλείψτε το τριχωτό.

Σας βγήκε το κρασί θολό στο γιοματάρι; Έχει το νερό της πηγής κυπρίνους; Γέμισε άλατα το πηγαδίσιο; Περάστε τα μέσα από στάχτη να φιλτραριστούν. Θα εκπλαγείτε με την διάυγεια και την καθαρότητα που τους δίνει χωρίς να τα επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο.

Κιτρίνισαν τα δόντια σας και το ‘χετε μαράζι; Τρίψτε τα με στάχτη. Σαν του μωρού θα γίνουνε.

Μαζεύετε τα χειμωνιάτικα ρούχα γιατί ήρθε καλοκαίρι αλλά σας ανησυχεί ο σκόρος; Πασπαλίστε τα με στάχτη και ξεχάστε τον σκόρο. Μετά καθαρίζουν με ένα απλό τίναγμα και έχουν μια γυαλάδα άλλο πράγμα. Βάλτε και λίγο λεβάντα στην κασέλα και ησυχάστε για χρόνια και χρόνια ακόμα και αν την κασέλα την ανοίξει το εγγόνι σας μετά πενήντα χρόνια τα ρούχα θα είναι άθικτα.

Λεκιαστήκατε την ώρα που τρώγατε; Βάλτε πάνω λίγο στάχτη και μετά από πέντε λεπτά τρίψτε τον λεκέ με ψίχα ψωμιού. Πάει ο λεκές ως δια μαγείας.
Την φτιάχνουμε και σαπούνι αλλά η συνταγή περιττεύει αφού κανείς σας δεν θα κάτσει να φτιάξει σαπούνι

Χτυπήσατε; Ματώσατε; Διαλύστε λίγο πράσινο σαπούνι μέσα στην αλισίβα και πλένετε με αυτό την πληγή χωρίς να την ξεπλύνετε μετά. Είναι απίστευτη η ταχύτητα επούλωσης.

Κορίτσια! Αν θέλετε να μην… γεράσετε ποτέ (λέμε τώρα) να λούζεστε με ξυδόνερο και να μπανιαρίζεστε με αλισίβα. Σας υπόσχομαι πως δεν θα χρειαστείτε ποτέ λίφτινγκ.

Είστε στην κατασκήνωση και δεν έχετε που να διατηρήσετε τα φρέσκα φρούτα; Σκάψτε έναν λάκκο γεμίστε τον με στάχτη και τοποθετήστε τα φρούτα έτσι ώστε να μην έρχονται σε επαφή το ένα με το άλλο αλλά ούτε και με το χώμα. Σκεπάστε τον λάκκο και αφήστε τα. Διατηρούνται έως δύο χρόνια εντελώς μα εντελώς ανέπαφα όπως την στιγμή που τα βάλατε.

Θέλετε να διατηρήσετε την πυτιά που πήζετε τυρί; Βάλτε την μέσα σε ένα κέρατο απογεμίστε το με στάχτη σφραγίστε με λάσπη και κρεμάστε το σε ένα δέντρο. Η πυτιά δεν θα χαλάσει ποτέ!
Παλιά οι σιδηρουργοί για να σκληραίνει το σίδερο το έσβηναν μέσα σε ένα μίγμα από αίμα και στάχτη. Ήταν το πρώτο είδος ατσαλιού.
Στο μουνούχισμα (ευνουχισμός) των γουρουνιών και των τράγων μετά την αφαίρεση των όρχεων καλύπτουμε την πληγή με στάχτη για να μην μολυνθεί αλλά και να επουλωθεί γρηγορότερα.
Αυτά τα λίγα γνωρίζω για τις χρήσεις της στάχτης. Είμαι βέβαιος πως θα υπάρχουν και άλλες που εγώ δεν γνωρίζω οπότε με ευχαρίστηση περιμένω να μου τις πείτε. Το γεγονός είναι ένα. Μην αφήνετε να σας ρίχνουν την στάχτη στα μάτια. Είναι το μοναδικό επώδυνο που προκαλεί και το χρησιμοποιούν οι αγύρτες για να τυφλώνουν τον κόσμο. Όποιος πραγματικά θέλει να λατρέψει την στάχτη δεν έχει παρά να εφαρμόσει τις προαναφερθείσες χρήσεις. Θεωρείστε το ως ιεροπραξία και αφήστε την διαστροφή για όσους δεν έχουν ιδέα τι εστί μάνα φύση.
Τα πολύ παλιά τα χρόνια όσοι είχαν βαρύ πένθος ή πήγαιναν ικέτες στον βωμό αλείφονταν με στάχτη ως ένδειξη πένθους και καθαρμού. Το γιατί μάλλον το έχετε ήδη καταλάβει από τις συνταγές που σας έδωσα παραπάνω.

Τι είναι το σύνδρομο του Πήτερ παν;

Ο Πήτερ Παν αποτελεί σύμβολο της αιώνιας νιότης κι ανεμελιάς. Από τα χαρακτηριστικά του ήρωα επινοήθηκε από τον ψυχολόγο Dr Dan Kiley, το σύνδρομο του Πήτερ Πάν. Αυτό το σύνδρομο σημαίνει παρατεταμένη εφηβεία κι αναφέρεται σε άρνηση του ατόμου να μεγαλώσει,ακριβώς όπως ο ήρωας του παραμυθιού, πρόκειται δηλαδή για στάση ζωής.

Μπορεί να παρουσιαστεί και στα δύο φύλα αν και είναι συχνότερο στους άντρες. Το σύνδρομο δεν αναγνωρίζεται επίσημα από την επιστήμη της ψυχολογίας ως ψυχική διαταραχή. Παρόλα αυτά είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως από τον κλάδο και είναι αποδεκτός στους περισσότερους ειδικούς ψυχικής υγείας.
Οι ενήλικες με το σύνδρομο του Πήτερ Παν έχουν συμπεριφορές που συναντώνται σε αθώα, ανέμελα αλλά και άκαρδα παιδιά , κάνοντας τους άλλους γύρω τους να τους αγαπούν αλλά και να υποφέρουν. Έτσι μπορεί αρχικά να είναι ιδιαίτερα αγαπητοί και γοητευτικοί ενώ στην πορεία βασανιστικοί και κουραστικοί.
Μάλιστα ο Kiley στο βιβλίο του «Το σύνδρομο του Πήτερ Παν» γράφει:
«όλες οι γυναίκες γνώρισαν έναν Πήτερ Παν. Τον αγάπησαν, τον παντρεύτηκαν, τον παράτησαν ή τον ξεπέρασαν.. καμία όμως δεν μπόρεσε να του αντισταθεί»
Τα προβλήματα του συνδρόμου γίνονται ιδιαίτερα έντονα ακριβώς την στιγμή που απαιτείται κάποια δέσμευση. Έτσι,συχνά επιλέγονται σύντροφοι και παρέες μικρότεροι ηλικιακά που πιθανώς να μην έχουν τις απαιτήσεις μιας ενήλικης ισότιμης σχέσης. Όταν ο ενήλικας «Πήτερ Παν» δεσμεύεται τελικά σε μια σχέση ο/η σύντροφος έχει συχνά ένα μητρικό ρόλο που καταλήγει σε υπερβολική φροντίδα και ντάντεμα,ακριβώς όπως συμβαίνει και στα πραγματικά παιδιά.
Ο ψυχολόγος Εrik Εrikson,ταύτισε την εφηβεία με την εποχή που ο έφηβος επιδιώκει τον αυτοπροσδιορισμό του και αναζητά την προσωπική του ταυτότητα. Πρόκειται για μια εποχή κατακλυσμού συναισθημάτων. Η καθήλωση κάποιου σε αυτήν την ηλικία μπορεί να είναι καταστροφική καθώς τα συναισθήματα της εφηβείας είναι πραγματικά ανεξέλεγκτα.
Ουσιαστικά πρόκειται για «κακομαθημένα παιδιά» που ζητούν συνέχεια προσοχή,εγκλωβισμένα σε μια τρομακτική και συναισθηματική στασιμότητα. Δεν έχουν βρει μια ισορροπία κι είναι παγιδευμένα ανάμεσα στον ρόλο του άντρα ή της γυναίκας,που απαιτεί η κοινωνία να γίνουν,και στο παιδί που αντιστέκεται σε αυτό τον ρόλο.
Για την συναισθηματική καθήλωση στην παιδική – εφηβική ηλικία οι ευθύνες βαραίνουν την οικογένεια,είτε πρόκειται για υπερβολικά αδιάφορους γονείς,που εξαγόραζαν με υλικά αγαθά το παιδί για την απουσία τους, είτε για γονείς ιδιαίτερα πιεστικούς κι αυστηρούς.
Η Humbelina Robles Ortega, καθηγήτρια ψυχολογίας Πανεπιστημίου της Γρανάδας, προειδοποιεί ότι η υπερπροστασία των γονιών μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά να αναπτύξουν το σύνδρομο Peter Pan, που «επηρεάζει συνήθως εξαρτώμενα άτομα που έχουν υπερπροστατευτικούς γονείς και δεν έχουν αναπτύξει τις απαραίτητες δεξιότητες για να αντιμετωπίσουν τη ζωή».
Μια γνωστή περίπτωση ενήλικα με σύνδρομο Πήτερ Παν είναι αυτή του Michael Jackson.Μάλιστα πολλά άρθρα γράφτηκαν πριν και μετά το θάνατό του για το πώς το σύνδρομο του Πήτερ Παν κατέστρεψε τη ζωή του τραγουδιστή. Άλλωστε ο ίδιος είχε αγοράσει ένα ράντζο και το ονόμασε «Neverland» προς τιμή του αγαπημένου του ήρωα Πήτερ Πάν.
Κάτω από τα «παιδικά» συναισθήματα και τον ναρκισσισμό που χαρακτηρίζει τον ενήλικα με το Σύνδρομο του Πήτερ Παν κρύβεται μια απέραντη θλίψη κι ένας θυμός δυσβάσταχτος. Ακριβώς επειδή τα συναισθήματα αυτά απουσίαζαν από την παιδική ηλικία στην οποία εμφανίστηκε η καθήλωση, ο ενήλικας «Πήτερ Παν» δεν είναι σε θέση να τα αναγνωρίσει και να τα επεξεργαστεί με αποτέλεσμα να αντιδρά με τον μόνο τρόπο που έχει μάθει και μπορεί, τις ναρκισσιστικές συμπεριφορές.
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω οι ευθύνες του συνδρόμου βαραίνουν την οικογένεια. Οι γονείς θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους μια ειδυλλιακή, όπως στα παραμύθια, παιδική ηλικία. Όμως τα παραμύθια και η χώρα του «Ποτέ Ποτέ» δεν μοιάζει σε τίποτα με την σκληρή,πολλές φορές, πραγματικότητα που ζούμε.
Αν θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά από μια βασανιστική ενήλικη ζωή και να μην τα εγκλωβίσουμε σε σώμα ενήλικα με συναισθήματα μικρού παιδιού, οφείλουμε να τους μάθουμε ότι η πραγματικότητα που ζούμε δεν έχει μόνο ευχάριστες κι ανέμελες αλλά και δυσάρεστες στιγμές.
Το πιο σημαντικό δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά είναι ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά, θλίψη, θυμός, φόβος ή χαρά.