Τα δάκρυα του Άγιου Λαυρέντιου και η Σούπερ Σελήνη

Τις δύο πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου, μετά τα μεσάνυχτα, μας επισκέπτεται απαρέγκλιτα μια «βροχή διαττόντων» με έξαρση γύρω στις 12 Αυγούστου κάθε χρόνου. Την περίοδο αυτή, μια ροή σωματιδίων μερικών δεκάδων διαττόντων την ώρα σχηματίζουν την «Βροχή των Περσείδων».

Η «βροχή» αυτή ονομάζεται έτσι επειδή τα μετέωρα αυτά φαίνονται ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Περσέα. Φέτος, όμως, οι Περσείδες δεν θα φανούν τόσο λαμπεροί γιατί στις 10 Αυγούστου θα έχουμε επίσης και την «Σούπερ Πανσέληνο» του Αυγούστου που συμπίπτει με το περίγειο της Σελήνης (356.896 χλμ.). Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Και πρώτα απ’όλα ας δούμε τι σημαίνει αυτό που ορισμένοι ονομάζουν «Σούπερ Πανσέληνο». Όπως ξέρετε η μέση απόσταση της Σελήνης από τη Γη (από κέντρο σε κέντρο) είναι 384.400 χλμ., ενώ στο περίγειό της βρίσκεται περίπου σε απόσταση 356.410 χλμ. και στο απόγειό της στα 406.697 χλμ. Υπάρχει δηλαδή μια διαφορά 50.000 χλμ. περίπου μεταξύ περιγείου και απογείου.

Επόμενο είναι ότι στο περίγειό της η Σελήνη φαίνεται μεγαλύτερη απ’ ότι στο απόγειο, όπως επίσης κάποιο από τα 12 περίγεια ενός έτους θα είναι το πλησιέστερο και άρα η Σελήνη θα φαίνεται ως μεγαλύτερη του έτους ιδιαίτερα μάλιστα εάν συμπέσει την ίδια ημέρα να έχουμε και Πανσέληνο, όπως συμβαίνει φέτος.

Η σύμπτωση αυτή δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο αλλά ούτε και κάτι το συνηθισμένο αφού συμβαίνει κατά μέσον όρο κάθε 400 περίπου ημέρες.

Στο περίγειό της η Σελήνη φαίνεται 14% μεγαλύτερη και κατά 30% περίπου πιο λαμπερή.

Παρ’ όλα αυτά επίδραση της Σελήνης είναι αμελητέα αφού την Κυριακή τα νερά της θάλασσας δεν πρόκειται να ανέβουν περισσότερο από μερικά μόνον εκατοστά.

Το γεγονός όμως του περιγείου δεν έχει σχέση με το πόσο μεγάλη φαίνεται όταν βρίσκεται κοντά στον ορίζοντα. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε οπτική απάτη, αφού στον ορίζοντα η Πανσέληνος μπορεί να συγκριθεί με διάφορα άλλα χαρακτηριστικά που βρίσκονται εκεί, όπως δέντρα, κεραίες και διάφορα κτίσματα. Μ' αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος του παρατηρητή παρασύρεται να πιστέψει ότι η Πανσέληνος είναι μεγαλύτερη στον ορίζοντα απ' ό,τι όταν βρίσκεται ψηλά στον ουρανό.

Όσον αφορά τώρα την βροχή των Περσείδων αυτή οφείλεται στα σωματίδια που αφήνει πίσω του ο κομήτης Σουίφτ-Τατλ. Ο κομήτης αυτός, όπως και όλοι οι κομήτες, κατά τη διέλευσή τους από τη Γη αφήνουν πίσω τους τεράστιες ποσότητες σωματιδίων σκόνης, που είναι σχετικά μαζεμένα μαζί σε ομάδες και τέμνουν πολλές φορές την τροχιά της Γης.

Όταν η Γη συναντάει μια τέτοια ομάδα σωματιδίων τα έλκει και τότε αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρά μας με ρυθμό 40 έως 70 αντικειμένων την ώρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ιδιαίτερα έπειτα από κάποια πρόσφατη διέλευση ενός κομήτη ο ρυθμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα χίλια μετέωρα την ώρα. Από αυτά τα μετέωρα ένας πολύ μικρός αριθμός καταφέρνει να φτάσει στην επιφάνεια της Γης.

Έτσι, καθώς η Γη μας περιφέρεται στην τροχιά της γύρω από τον Ήλιο, συναντάει κάθε Αύγουστο το σύννεφο των σωματιδίων του κομήτη Σουίφτ-Τατλ και καθώς τρέχει με 108.000 χιλιόμετρα την ώρα, πέφτει ακάθεκτη πάνω στο σύννεφο των σωματιδίων.

Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπάνε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος περίπου 100 χιλιομέτρων και αναφλέγονται.

Η ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή σφαίρα 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή τη φωτεινή σφαίρα, λοιπόν, βλέπουμε από τη Γη, και ονομάζουμε διάττοντα, μετέωρο, ή "πεφταστέρι".

Οι Περσείδες κάνουν την εμφάνισή τους μετά την δύση του Ήλιου και έως την ανατολή της επομένης, αν και ο αριθμός τους διαφέρει ανάλογα με την ώρα. Καθώς ο αστερισμός του Περσέα ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά στον ουρανό εμφανίζονται περισσότεροι διάττοντες που μπορεί να φτάσουν τους 60-80 την ώρα.

Ο κομήτης Σουίφτ-Τατλ, που ανακαλύφθηκε το 1862 από τους Αμερικανούς Λιούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ και από τους οποίους πήρε το όνομά του, συμπληρώνει μια πλήρη τροχιά περίπου κάθε 130 χρόνια, ενώ η τελευταία φορά που μας προσπέρασε ήταν το 1992.

Γι' αυτό τη χρονιά εκείνη αναμένονταν ότι η Βροχή των Περσείδων θα ήταν ιδιαίτερα θεαματική, έτσι ώστε αντί για βροχή διαττόντων να είχαμε μια καταιγίδα μετεώρων. Στη διάρκεια μιας τέτοιας καταιγίδας, μέχρι και περίπου 700.000 μετέωρα εμφανίζονται κάθε ώρα.

Ο κομήτης αυτός περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο πάνω από ένα εκατομμύριο χρόνια, λέγεται μάλιστα ότι και ο Αρατος, τον 3ο αιώνα π.Χ., αναφέρει την βροχή των Περσείδων στο έργο του «Φαινόμενα».

Στη Γερμανία θεωρούν ότι το βράδυ της 10ης Αυγούστου εμφανίζονται στον ουρανό τα δάκρυα του Αγίου Λαυρέντιου αφού την ημέρα αυτή του έτους 258 μαρτύρησε στη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Βαλεριανού. Από τότε η εκκλησία (ανατολής και δύσης) εορτάζει τη μνήμη του την ημέρα του μαρτυρίου του.

Κάθε ημέρα που περνάει, πάντως, πάνω από 100 τόνοι λεπτής διαστημικής σκόνης πέφτει στην επιφάνεια της Γης χωρίς καν να το καταλάβουμε. Υπολογίζεται ότι περίπου 1.000 από τους διαστημικούς αυτούς επιδρομείς είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να αντέξουν το ταξίδι μέσα από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας κάθε χρόνο και φτάνουν στην επιφάνεια ως μετεωρίτες. Επειδή όμως τα 2/3 της Γης μας είναι καλυμμένα με νερό, οι πτώσεις αυτές γίνονται σπάνια αντιληπτές.

 

Το Φαινόμενο της Πεταλούδας

 Είναι όντως ένα φαινόμενο το γεγονός πως αντίθετα με κάθε ζώο στην φύση εμάς μας παίρνει κάποιος απο το χέρι και μας καθοδηγεί για όλη μας την ζωή σε επιβεβαιωμένα μονοπάτια.
Ειδικά η επιστήμη της ψυχανάλυσης,που προτρέχω βέβαια γιατί αναλαμβάνει αργότερα, είναι ότι χειρότερο απο όλες τις γνωστές επιστήμες.
Η ψυχανάλυση αναλύει το ανθρώπινο υποσυνείδητο,το τεμαχίζει και το διαιρεί σε βαθμό που δεν αφήνει τίποτα απολύτως σε εμάς να ψάξουμε και να αναζητήσουμε.
Η μάθηση γίνεται μονάχα εμπειρικά,πως να μάθεις στη σύγχρονη ζωή όταν τα πάντα έρχονται έτοιμα,ακόμα και όταν οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί?
Είναι εντυπωσιακό αν το σκεφτούμε,πως ποτέ δεν περνάει απο το μυαλό μας η σκέψη αυτή,ή η σκέψη του απο που προ-έρχονται αυτά που τρώμε…
Το φαινόμενο της πεταλούδας είναι το εξής και είναι βέβαια και επιστημονικό δεδομένο/γεγονός.

Μια πεταλούδα στο κουκούλι της δίνει μια απίστευτη μάχη,μάχη επιβίωσης κυριολεκτικά πριν ακόμα γεννηθεί.
Μετάλλαξη μέν,γέννεσις δέ.Αν υπάρξει εξωγενής παράγοντας στην προσπάθειά της να βγεί απο το κουκούλι η πεταλούδα δεν θα επιβιώσει για πολύ στον έξω κόσμο de facto.
Το μάθημα είναι προφανέστατο θαρρώ.
Είμαστε πεταλούδες που στην προσπάθειά μας να βγούμε απο το κουκούλι κάποιος έβαλε το χέρι του και δεν μας άφησε να ολοκληρώσουμε μόνοι μας την προσπάθεια αφήνωντάς μας αδύναμους στην πορεία μας προς τον έξω κόσμο.

Το αποτέλεσμα αυτού φυσικό και μη αναστρέψιμο νομίζω.
Έχω την αίσθηση ότι τα ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων έγκειται σε αυτόν τον νόμο.
Οτιδήποτε χρειαζόμασταν να ψάξουμε μόνοι μας μέσα μας,δίνεται έτοιμο,όχι απλά απο την επιστήμη της ψυχανάλησης αλλά και απο τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας,που συνεχώς μας τροφοδοτούν με πληροφορίες θεωρητικές ή και εμπειρικές που ποτέ όμως δεν ζήσαμε προσωπικά.Δεν τις ζήσαμε προσωπικά και εδώ δεν ξέρω κατά πόσο αποτυπώνονται στο υποσυνείδητο μας.

Αυτό που θα ήθελα να καταλάβω πως μπορεί κάποιος να κάτσει σε ένα θρανίο και να μάθει τον άνθρωπο,τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου ενώ δεν γνωρίζει κάν τον ίδιο του τον εαυτό??
Οι “μεγάλοι” ψυχίατροι του κόσμου μας που χρησιμοποίησαν σαν πειραματόζωα τους ανθρώπους για να φτάσουν σε συμπεράσματα ενός συνόλου των ανθρώπου ενώ γνωρίζουμε πως το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κοινό που έχουμε όλοι είναι οτι είμαστε διαφορετικοί! κανείς τους δεν κατάφερε να φτάσει στο συμπέρασμα οτι ο καθένας μας μόνος του μπορεί να ζήσει και να κάνει το ταξίδι της ζωής όπως αυτός θα ήθελε?Χωρίς ταμπέλες και ισχυρισμούς,χωρίς επιβολές και κελιά?
Είμαι ανόητος,δεν αμφιβάλλω,αλλά σόφρων ανόητος το λιγότερο. ..

Πηγαίνοντας στην αρχή,όπως αναφέρω και σε άλλη σημείωση,μας παίρνουν απο το χεράκι απο την γέννηση…δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο είδος στην φύση που να χρειάζεται κάποιο ξένο χέρι για να ξεγεννήσει ένα μωρό.Τίθεται ένα θέμα προς ψάξιμο.Το θεωρώ ουσιώδες γιατί σε αυτή ακριβώς την φάση είμαστε κυριολεκτικά στην προσπάθειά μας να βγούμε απο το δικό μας κουκούλι.
Μεταφορικά τώρα, αναλαμβάνει μετά η εκπαίδευση,απο γονείς και το σύστημα μάθησης.
Οι γονείς θεωρούν,πιστεύω στην πλειοψηφεία τους,το μωρό σαν ένα ευαίσθητο πορσελάνινο που με το παραμικρό θα σπάσει και μέχρι την ενηλικίωση το κρατάνε σε θερμοκοιτίδα κυριολεκτικά.
Ακόμα χειρότερα το εκπαιδευτικό σύστημα εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο το νού προσφέρωντας θεωρήματα και όχι εμπειρίες και επίσης όλη αυτή η διαδικασία λαμβάνετε σε χώρο ερμητικά κλειστό.Σκοπός είναι η προσήλωση στο μάθημα και όχι να αφεθεί ο νούς ή η φαντασία που είναι ζωτικής σημασίας για την δημιουργική εξέλιξη του ανθρώπινου όντος.
Αναλμβάνει,για τους άντρες τουλάχιστο,μετά ο στρατός.Ακόμα ένα περιοριστικό μέρος που άνθρωποι σε ακόμα ένα κλουβί εκπαιδεύονται στην πειθαρχία.Λάθος,εκπαιδέυονται στο να ακολουθούνε εντολές απο άλλους ανθρώπους χωρίς να σκέφτονται,αυτό,τίποτα λιγότερο.

Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις,αμφιβάλλω πως υπάρχουν άνθρωποι με εμπειρίες όμως.
Κάτω απο αυτό το φάσμα των σκέψεών μου φτάνω και στο συμπέρασμά μου ότι η επονομαζόμενη “εξέλιξη του ανθρώπου” είναι ακριβώς αντίθετη.
Ο λόγος προφανής ξανά,όλο και πιο περιοριστικά μέτρα λαμβάνονται και απο τους γονείς και απο το σύστημα και στο τέλος αναγκαζόμαστε να προσφύγουμε σε ψυχίατρους για να λύσουμε όσα θα έπρεπε ήδη να ξέραμα αν θα μας άφηναν να ζήσουμε όπως η φύση ορίζει,δίχως ξένες παρεμβάσεις δηλαδή.
Θυμάμαι να περπατάω στην πόλη και ακούω παιδικές φωνές,το άκουσμά τους είναι ότι πιο χαρμόσυνο στη Γή για μένα οπως και το τιτίβισμα των πουλιών.Προχωρώντας είδα τα κάγκελα και απο ΄πίσω τα παιδιά να παίζουν στο διάλειμμά τους σε ένα μικρό χώρο.Ο συνειρμός άμεσως…φυλακισμένοι που αφέθηκαν απο τα κελιά τους για το 10λεπτο διάλειμμά τους.
Ακούγεται σκληρό αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
Το ότι προφυλάσονται απο τον δρόμο και τα αυτοκίνητα είναι γελοία δικαιολογία κατ’ εμέ γιατί ο σχεδιασμός της πόλης είναι επίσης ανθρώπινη δημιουργία και ο σκοπός είναι ακριβώς να μην αφήνει περιθώρια…
Μια ζωή που τα πάντα πρέπει να γίνονται γρήγορα για να προλάβουμε να ζήσουμε (?) αλλά να μην βρίσκουμε χρόνο για να σκεφτούμε ή να φιλοσοφήσουμε.Παρατηρώ ανάμεσα στους νέους,πολλοί απελευθερωμένοι κατά τα άλλα με σεξουαλικές έννοιες,οι λέξεις “φιλοσοφία” ή “ποίηση” θεωρούνται ότι για την CIA και το FBI η λέξεις “τρομοκράτης” ή “βόμβα”,βρίσκονται δηλαδή στην μάυρη τους λίστα και αμέσως χαρακτηρίζονται ως βαρετές και γραφικοί όσοι τις αναφέρουν.

Ίσως προς αποφυγή παρεξηγήσεων θα ήταν καλό ένα ακόμα παράδειγμα.
Για την εξέλιξη του ανθρώπου θεωρώ πως δεν θα ήταν και ιδανικό κάθε ανθρώπινο όν να ξεκινάει απο το μηδέν βέβαια,εκεί μπαίνει η λειτουργία του εκπαιδευτικού που είναι αυτός που όταν “κολλάει” ή δεν ξεκινάει το αυτοκίνητο του μαθητή,απαλά το σπρώχνει,ο μαθητής πάντα μένει στην θέση του οδηγού και το κατευθήνει αυτοβούλως.
Υποθέτω μπορώ να το αναλύσω και να καλύψω/απαντήσω τα οποιαδήποτε κενά στο σκεπτικό μου,αλλά αναρωτιέμαι γιατί δεν το έκαναν μεγάλοι χυχαναλυτές,ανθρώπινα μυαλά με γνώσεις μεγάλες όπως θα λέγαμε,το υπέρχο αυτό IQ που έχουν και ποτέ δεν θα φτάσω.

Ποιός ο λόγος να είσαι έξυπνος και όχι αφυπνισμένος?
Αν και βέβαια στην αρχαιότητα η λέξη “έξυπνος” σήμαινε “αφυπνισμένος” αν δεν απατώμαι,αυτός που έχει συναίσθηση των πραγμάτων και του εαυτού του?

Γεγονός: Για να μείνουν τα παιδιά όσο ήρεμα κάθονται μπροστά στην τηλεόραση θα χρειαζόταν ΔΥΟ δόσεις Βάλιουμ!!
Ο ανθρώπινος οργανισμός μου θυμίζει ένα πυρινικό εργοστάσιο απίστευτης ηλεκτρικής παραγωγής,ενέργεια που θέλει να βγεί,να δοθεί κάπου,σε κάποια κίνηση και δημιουργία και αντίθετα εμείς την υποτάσουμε στην καθημερινότητα,σε εργασίες που μας είπαν οτι “πρέπει” να κάνουμε για να ζήσουμε.
Κανείς δεν βρίσκει περίεργο το γεγογνός οτι τα παιδιά δεν έχουν σαν πρώτο μέλημα το παιχνίδι?Είμαι ο μοναδικός?
Απο το νήπιο και αναρωτιόνται οι γονείς σε πιο νηπιαγωγείο είναι καλύτερα να “σπουδάσει” το μονάκριβό τέκνο.Αν όλοι οι γονείς θεωρούν ιδιαίτερο και μοναδικό το παιδί τους,τότε όλα τα παιδιά δεν είναι μοναδικά και ιδιαίτερα?Κάπου χωλαίνει η σκέψη μας και αυτό,αν είναι δική μας η σκέψη…
Αποκόλυση απο τον γονέα που θα έπρεπε να είναι ο βασικός εκπαιδευτικός,γιατί ο γονιός πρέπει να δουλέψει για να ζήσει?
Σε αυτή την σκλαβιά υπάρχει μια λογική,οι σκλάβοι δεν ακούνε τις αλυσίδες τους αν δεν κινηθούνε,αν η σκέψη τους δεν μετακινηθεί!

Στο 99,9% των περιπτώσεων ένας ψυχίατρος (και διορθώστε με αν κάνω λάθος) θα προτείνει κατασταλτικά χάπια και βέβαια αν μη τι άλλο θα βρεί οτι ο ασθενής/πελάτης όντως έχει πρόβλημα ψυχολογικό.
Η ψυχασθένεια σε όλη αυτή την διαδρομή βρίσκεται εκεί πίσω,που και ο ίδιος ο ψυχίατρος νομίζει ότι έτσι έπρεπε να είναι η ζωή και τώρα κάθεται σταυροπόδι σημειώνοντας λάθοςπροβλήματα,ανυπόστατα και γελεοία γιατί παρέκαμψε τα πάντα για να φτάσει σε ένα αποτέλεσμα το οποίο ένα εσφαλμένο εκπειδευτικό σύστημα του έμαθε να φτάνει χωρίς την δική του σκέψη.Στο τέλος απλά πρέπει να αποδειχτεί καλός για να πάρει το χρήμα.
Το χρήμα το οποίο εξίσου ανύπαρκτο και ανυπόστατο είναι αυτοσκοπός πλέον στην ζωή μας και συνοδεύεται απο την φήμη.Ήταν τον 18ο και 19ο που ο πυρετός του χρυσού ξεκίνησε?Άνθρωποι μές τον παροξυσμό βρήκαν την τρέλα τους λογική και αποφάσισαν να τρέχουν με διαολεμένο ρυθμό για να προλάβουν τον χρυσό.
“Μοντέρνα” εποχή,αντικαταστήσαμε την λέξη “χρυσός” με την λέξη “φήμη” ή “διασημότητα”.
Σκοπός?Να γελιοποιηθούμε όσο τον δυνατόν περισσότερο ώς ανθρώπινο είδος για να κερδίσουμε τι?Λεφτά,το ανύπαρκτο δέρας!

Η τηλεόραση θα έπρεπε να συμβάλει στην εκπαίδευση του πολίτη και όχι στην πλύση του εγκεφάλου του προς τον καταναλωτισμό.
Υπάρχουν δεκάδες αξιόλογοι έλληνες επιστήμονες που θα μπορούσαν να δίνουν διαλέξεις,σπέρματα σκέψεων και γνώσεων προς την άνοδο του πνευματικού επιπέδου του ανθρώπου και όχι διαφημίσεις,διαφημιστές ιδεολογιών..
Ένα κράτος (το οποίο “Κράτος” σημαίνει “ωμή βία”) θα έπρεπε να έχει αυτοσκοπό το καλύτερο βιοτικό επίπεδο των πολιτών του.Κινούμαστε αντίθετα σε ακόμα ένα πεδίο.

Πρέπει να βγούμε απο το σύστημα και να αναζητήσουμε μόνοι μας,κάτι επίπονο με τα σημερινά δεδομένα γιατί ο χρόνος μας συμπιέζεται με ασχολίες που μας επιβάλλει το σύστημα,ανάγκες που μας κάνει να θεωρήσουμε υποχρεωτικές για να …ζήσουμε!Μου φαίνεται εξωφρενικό το ότι δεν μπορούμε να δούμε την απλή αλήθεια.

Μας είπανε οτι μέσο των Εθνικών οδών θα φτάνουμε πιο γρήγορα…και δεν βλέπουμε με πόση ταχύτητα προσπερνάμε όλη αυτή την ζωή που μας περιμένει να την εξερευνήσουμε.

Το όνειρο της πλούσιας κυρίας

 Μια πλούσια κυρία είχε μια υπηρέτρια που δούλευε σχεδόν δεκαοκτώ ώρες τη μέρα, αλλά η κυρία την πλήρωνε πολύ λίγο και δεν είχε ευγνωμοσύνη για τον μόχθο της υπηρέτριάς της. Τα χρήματά της ήταν τα πάντα για εκείνη, και ποτέ δεν βοηθούσε κανέναν. Απ’ την άλλη, η υπηρέτριά της συνήθιζε να βοηθά τους φίλους της και τα φτωχά παιδιά με τα λιγοστά χρήματα που της έδινε η κυρία της.

Ένα βράδυ η πλούσια κυρία ονειρεύτηκε ότι ένας κύριος την πήγε σε μια πόλη στα βουνά. Αφού περάσανε μέσα από δάση και ποτάμια, ήρθαν σ’ ένα όμορφο σπίτι με εξαιρετικούς κήπους, με καταρράκτες και με πουλιά.

“Σε ποιον ανήκει αυτό το σπίτι;” Ρώτησε η κυρία.
“Αυτό το σπίτι ανήκει στην υπηρέτριά σας”.

Και συνέχισαν να περπατούν. Όπως περπατούσαν, η κυρία σκέφτηκε, “Εάν η υπηρέτριά μου έχει ένα τόσο υπέροχο σπίτι, τότε πώς θα πρέπει να είναι το δικό μου;”

Αφού πέρασαν έναν ποταμό, έφτασαν σε μια κοιλάδα και είδαν μια μικρή καλύβα χωρίς στέγη. Οι τοίχοι ήταν στραβοί, και γύρω στο σπίτι ήταν συσσωρευμένα σκουπίδια.

“Σε ποιον ανήκει αυτή η καλύβα;” ρώτησε τον οδηγό της.
“Αυτό είναι το σπίτι σου”.
Ένιωσε πολύ θυμωμένη και ρώτησε, “Γιατί;”
“Κυρία, οι μελλοντικές μας ζωές χτίζονται με όσα κάνουμε εδώ στη γη, με όσα λέμε και σκεφτόμαστε, και κυρίως, το μέλλον μας χτίζεται απ’ την καρδιά μας. Η καρδιά σου είναι φτωχή· η καρδιά της υπηρέτριάς σου είναι πλούσια, και έχει το καλύτερο σπίτι”.
Και καθώς η κυρία διαμαρτυρόταν με θυμό, τότε ξύπνησε.

Η ιστορία λέει ότι το όνειρο της άλλαξε τη ζωή και ξεκίνησε να βοηθά όχι μόνο την υπηρέτριά της αλλά και πολλούς ανθρώπους που χρειάζονταν την βοήθειά της.
Αυτά τα όνειρα είναι αποκαλυπτικά και έχουν μεγάλη επίδραση στην συνειδητότητά μας. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί πως δημιουργούνται αυτά τα όνειρα.

Το σκαθάρι και ο Αετός

- Άγγελε μου, γιατί βλέπω ότι αυτή η περιπέτεια που ζήσαμε εδώ στην Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δεν χρησίμευσε πουθενά; Γιατί βλέπω ανθρώπους γελοίους ακόμα σε θέση ισχύος; Γιατί αφού τους είδαμε ποιοι είναι, να συνεχίσουμε να ακούμε τα ψέματα τους από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες; Τους βαρεθήκαμε, αλλά τι γίνεται αυτή τη στιγμή, γιατί όλα τα πράγματα μοιάζουν στάσιμα και επίσης δεν καταλαβαίνω, όλους εμάς, τα θύματα, ποιος θα μπορέσει να μας σώσει.

- Φίλε μου Αιμίλιε, έχετε εισέλθει όλοι εσείς σε μία άλλη εποχή. Το γνωρίζουν πολύ καλά αυτοί που σας έχουν σκλάβους και σας τυραννούσαν όλους αυτούς τους αιώνες, αναγκάζοντάς σας να ζείτε σε μία εποχή άγνοιας και βαρβαρότητας. Ασυνείδητα το γνωρίζετε και εσείς. Κάπου μέσα σας γνωρίζετε ότι όλα τα δεδομένα του χθες αλλάζουν και ψάχνετε κάπου να βρείτε το Μεσσία, εκεί από όπου πιθανόν θα ξετρύπωνε, αλλά αυτός δεν εμφανίζεται, και έτσι δεν ξέρετε Ποιον ή Τι να ακολουθήσετε.

Θα σου πω έναν μύθο του Αισώπου που ταιριάζει με αυτή τη περίπτωση:

« Ένας αετός κυνηγούσε κάποτε έναν λαγό με τόσο μεγάλη ταχύτητα και επιδεξιότητα που όλα έδειχναν ότι το άτυχο ζώο δεν θα αργούσε να πέσει στα νύχια του, μια και το έδαφος εκεί ήταν ανοιχτό, χωρίς κάπου να μπορέσει να βρει καταφύγιο ο φτωχός λαγός. Κατατρομαγμένος, απελπισμένος και κουρασμένος από το τρέξιμο ο λαγός συνάντησε ξαφνικά στον δρόμο του ένα μικροσκοπικό σκαθάρι, το οποίο βρισκόταν μέσα σε μία ξεραμένη σβουνιά αγελάδας, και προσπέφτοντας στα πόδια του είπε:

“Σε παρακαλώ, είσαι η τελευταία μου ελπίδα. Προστάτεψέ με από τον αετό και βοήθησέ με να γλιτώσω τη ζωή μου.”

Το σκαθάρι λυπήθηκε τον λαγό, του έδωσε θάρρος και υποσχέθηκε ότι θα του συμπαρασταθεί. Πράγματι, όταν ο αετός ήρθε στο θήραμά του, το σκαθάρι μπήκε ανάμεσα σε αυτόν και το λαγό και του φώναξε:

“Αυτό το πλάσμα είναι υπό την προστασία μου. Άσε το να ζήσει και ψάξε κάπου αλλού για τη τροφή σου.”

Ο αετός όμως ακούγοντας τα γενναία λόγια του σκαθαριού και βλέποντας το μικρό μέγεθός του, γέλασε αυτάρεσκα, έκανε μια χαψιά το λαγό και πέταξε μακριά, αδιαφορώντας για τις διαμαρτυρίες του μικροσκοπικού εντόμου.

Το σκαθάρι όμως πήρε πολύ βαριά αυτή την προσβολή. Μέχρι τώρα είχε δεχθεί ότι ο κόσμος του ήταν μέσα στη κοπριά, αλλά τώρα έπρεπε να πολεμήσει. Αναγκαίο ήταν για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον αντίπαλό του, να μπορέσει και αυτό να πετάξει. Είχε ήδη τα φτερά του, αλλά δεν είχε μάθει ποτέ μέχρι τώρα να τα χρησιμοποιεί. Ανεβαίνοντας ξανά και ξανά πάνω στη κοπριά έκανε τις πρώτες του προσπάθειες για πέταγμα. Μετά από αρκετές αποτυχίες, και μέσα από αυτές, κατάλαβε πώς να πετάει και έτσι σε λίγο καιρό μπορούσε πια να πετάει.

Ανέβηκε λοιπόν στην απόκρημνη φωλιά όπου είχε τα αυγά του ο αετός και τα έσπρωξε όλα στον γκρεμό για να σπάσουν. Από τότε, ο αετός δεν κατάφερε να ξαναποκτήσει παιδιά γιατί, όσο καλά και αν προστάτευε τη φωλιά του, κάθε φορά που γεννούσε αυγά και απομακρυνόταν για να βρει τροφή, το σκαθάρι ανέβαινε πετώντας μέχρι εκεί και του τα έσπαγε όλα.

Απελπισμένος, ο αετός απευθύνθηκε στο Δία του οποίου ήταν το σύμβολο και ζήτησε την προστασία του. Ο ίδιος ο Δίας λοιπόν πήρε τα αυγά του αετού στην αγκαλιά του και υποσχέθηκε να τα προστατεύει μέχρι αυτά να εκκολαφθούν και να προσέχουν πλέον μόνα τους τον εαυτό τους.

Το σκαθάρι όμως δεν πτοήθηκε ούτε από τον νέο γιγαντιαίο και ισχυρό προστάτη των αυγών. Μάζεψε μια μικρή μπάλα κοπριά, πέταξε μέχρι τον Όλυμπο και την έριξε πάνω στο μπράτσο του Δία. Αηδιασμένος εκείνος με τον σβώλο αυτής της βρωμιάς άπλωσε το χέρι του, για να τη ρίξει κάτω, σπάζοντας με αυτή του τη κίνηση και τα αυγά του αετού για άλλη μια φορά.»

- Σε αυτό το μύθο του Αισώπου, εμείς που βρισκόμαστε Άγγελε;

- Εσείς μαθαίνετε να πετάτε φίλε μου, βγαίνετε από τον κόσμο σας της κοπριάς, και μαθαίνετε να πετάτε…

Το τελετουργικό ή η απλότητα;

Μια ιστορία από τα παλιά…

Πέρα από τη λίμνη, ζούσαν δύο μοναχοί ενός τάγματος. Μια μέρα, ο πατριάρχης αποφάσισε να τους επισκεφτεί για να δει αν ζουν σύμφωνα με τις γραφές και τις επιταγές του τάγματος. Πήγε λοιπόν με τη βάρκα και τους επισκέφτηκε. Με πολύ μεγάλη χαρά τον υποδέχτηκαν οι δύο μοναχοί. Αφού κάθισαν και τα είπαν για λίγο, τους ρώτησε ο πατριάρχης τι ακολουθούν από τις γραφές.

Του απάντησαν αυτοί με μιας, ότι σηκώνονται νωρίς το πρωί, ευχαριστούν το Θεό για την ημέρα που ξημέρωσε, μένουν ευλαβικοί και σε κατάνυξη για το θαύμα της ζωής, ασχολούνται με τη φύση και τα αγαθά της για να επιβιώσουν, αγαπούν το κάθε τι που βλέπουν γύρω τους ως τμήμα της δημιουργίας και διατηρούν το πνεύμα τους ήρεμο και πράο ευγνωμονώντας και παρατηρώντας τη ροή γύρω τους, μέχρι που ξαναπάνε για ύπνο.
-Πολύ καλά, τους λέει ο πατριάρχης, και τη νυχτερινή προσευχή δεν τι λέτε;
-Δεν ξέρουμε τα λόγια Άγιε, του απάντησαν.

Και εκείνος τους τα δίδαξε, γιατί δεν νοείται μοναχός του τάγματος χωρίς να λέει τη νυχτερινή προσευχή. Ευχαριστημένοι όλοι που συμπληρώσανε το λειτουργικό, χωρίσανε, και ο πατριάρχης επέστρεφε πίσω με τη βάρκα. Ξαφνικά, βλέπει στο βάθος δυο ανθρώπους που έρχονται καταπάνω του τρέχοντας πάνω στο νερό! Τον φτάνουν και ήταν οι δύο μοναχοί! Αποσβολωμένος τους κοιτάζει που στέκονται πάνω στο νερό και εκείνοι του λένε:

-Άγιε πατέρα, μας συγχωρείς αλλά μπερδέψαμε τα λόγια της προσευχής που μας είπες. Γίνεται να μας τα ξαναπείς για να τα θυμόμαστε και να είμαστε σωστοί πιστοί;

-Πηγαίνετε πίσω, και συνεχίστε να κάνετε αυτό που κάνατε όπως το κάνατε, δεν χρειάζεστε τίποτα άλλο, τους απάντησε ο πατριάρχης.

ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

Ένα από τα κύρια θέματα της πολιτικής θεωρίας και της κοινωνιολογίας ήδη από τον Μακιαβέλλι, ήταν το ζήτημα της ηγεσίας, δηλαδή του ικανού ηγέτη που μπορεί να επηρεάσει κοινωνικά σύνολα και να διοικήσει με τρόπο αποτελεσματικό και ασφαλή, να επιφέρει αρμόζουσες αλλαγές και «να παρουσιάσει ένα ικανοποιητικό πολιτικό έργο» (Βέμπερ). Το ζήτημα αυτό απασχόλησε στην αρχαιότητα τόσο τους Έλληνες (Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Ξενοφώντα) όσο και τους Ρωμαίους (Κικέρων).

Στις σύγχρονες κοινωνίες εν τούτοις παρατηρείται απουσία ικανών ηγετών που θα μπορούσαν να ανοίξουν άλλες οδούς, διαφορετικές από την πεπατημένη της διαχείρισης της εξουσίας, από την τεχνοκρατική διεκπεραίωση σύμφωνα με την λογική και τις απαιτήσεις των αγορών, των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Οι περισσότεροι πολιτικοί ήταν και είναι άχρωμοι γραφειοκράτες, κομματικά προϊόντα και υποχείριοι των αγορών, όπως ο Κλίντον, ο Μπους ο Μπλαιρ, ο Σρέντερ, ο Μιτεράν, ο Σαρκοζύ, ο Ολάντ. Δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν τη στόφα του ηγέτη, όπως τον ανέλυσε ο Μαξ Βέμπερ. Η διάγνωση αυτή αφορά επίσης τους αριστερούς, τους οικολόγους και τους σοσιαλιστές, αφού και αυτοί, εκεί όπου μοιράσθηκαν κυβερνητικές ευθύνες, δεν αντιστάθηκαν στη γοητεία του νεοφιλελευθερισμού στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στη Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κ.ά.

Από την άλλη και οι κομμουνιστές μαρξιστές ηγέτες, που έπαιξαν κάποιον «επαναστατικό» ρόλο στην Ιστορία με τη βοήθεια των Κομμουνιστικών Κομμάτων και μέρους της κοινωνίας, απέτυχαν να δημιουργήσουν μία ευνομούμενη πολιτεία ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθερίας (Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, Κάστρο, Χο τσι Μινχ). Αντιθέτως, δημιούργησαν τερατώδη ολοκληρωτικά ανελεύθερα καθεστώτα.

Μέσα λοιπόν σε έναν κόσμο των απρόσωπων αγορών και των μεγάλων συμφερόντων ο πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό δημιουργικό ρόλο παρά μόνο να υπερασπίσει τα ιδιαίτερα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει και τα οποία τον στηρίζουν. Κλασικό παράδειγμα η καγκελάριος Μέρκελ, η οποία εν μέσω δεινής κρίσεως εμφανίζεται ως ηγέτις, όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά της Γερμανίας, των συμφερόντων της και των ευρωπαίων επιχειρηματιών και τραπεζιτών. Τα μέτρα άλλωστε που προκρίνονται από την καγκελάριο δεν αγγίζουν τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, δηλαδή τις δομικές ανισότητες που προκύπτουν αναπόφευκτα από μία νομισματική ένωση εθνικών οικονομιών, εκάστη των οποίων έχει διαφορετικό βαθμό ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας. Επί πλέον τα μέτρα πλήττουν όλο και πιο πολύ τα μεσαία και κατώτερα στρώματα, τα οποία σημειωτέον δεν είναι υπεύθυνα για την κρίση.

Η κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα και της υφής του «αντιπροσωπευτικού» πολιτεύματος. Ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του Η πολιτική ως επάγγελμα (1919), με το νυστέρι ενός ρεαλιστή ανατόμου, απομυθοποιεί το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, την πολιτική και το επάγγελμα του πολιτικού, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αναδεικνύει όλη την εγγενή παθολογική κατάσταση του κοινοβουλευτισμού, κυρίως τον επαγγελματισμό, την κομματοκρατία, τη δημαγωγία, την επιρροή των εφημερίδων (τα ΜΜΕ της εποχής), τη ρουσφετολογία για τις δημόσιες θέσεις, τον συντεχνιακό ρόλο της υπαλληλίας και της γραφειοκρατίας. Μακράν από κάθε ιδεολόγημα περί λαϊκής κυριαρχίας, που επεκράτησε αργότερα, ο Βέμπερ αναλύει τους τρόπους με τους οποίους η κομματική κλίκα με τον «μηχανισμό» της εξασφαλίζει τις ψήφους και την κυβέρνηση, μετερχόμενη διαφθορά και βία χωρίς καμία «ηθική», ερήμην της κοινωνίας. Οι διαγνώσεις του Βέμπερ μετά από έναν αιώνα διατηρούν την ισχύ τους στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι μόνον ερήμην της κοινωνίας, αλλά και ερήμην των κοινοβουλίων.

Ως εκ τούτου οι πιθανές λύσεις για έξοδο από την κρίση, προς όφελος των λεηλατημένων κοινωνικών στρωμάτων και για εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος, δεν εναπόκεινται στα κόμματα και στους ηγέτες, όπως νομίζει ο Χάμπερμας. Η συζήτηση και η αναζήτηση πρέπει να μετατοπισθούν από αυτές τις αποτυχημένες παραδοσιακές έννοιες και πρακτικές στα κοινωνικά σύνολα. Αυτό δεν συνεπάγεται κάποιον ιδιαίτερο προνομιούχο ρόλο σε επί μέρους τάξεις ή στρώματα, όπως λ.χ. στην εργατική τάξη του Μαρξ και των μαρξιστών. Τα κοινωνικά στρώματα που εκ της θέσεώς τους είναι πιο ευάλωτα και πιο ευαίσθητα στις αρνητικές επιπτώσεις του πολιτικού-οικονομικού συστήματος, είναι τα κατώτερα και μεσαία στρώματα, τα οποία στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και της δεινής κρίσεως δεν μπορούν να αντιπροσωπευθούν από κανένα κόμμα και ηγέτη. Τα στρώματα αυτά αποτελούν άλλωστε πάντοτε τον μοχλό αλλαγής στην Ιστορία, όπως έχει φανεί στην αρχαιότητα, στους Νέους Χρόνους και στη μετέπειτα εποχή. Είναι το κοινωνικό «πλήθος», γνωστό τόσο στους αρχαίους συγγραφείς όσο και τους στοχαστές της νεωτερικότητας, αλλά άγνωστο στους συγχρόνους – εκτός ορισμένων εξαιρέσεων όπως η Άρεντ, ο Καστοριάδης, ο Μπούκτσιν και τελευταίως ο Νέγκρι.

Το ζήτημα που τίθεται εν προκειμένω είναι: πώς το «πλήθος», η κοινωνική πολλαπλότητα, θα μπορέσει να συγκροτηθεί σε πολιτικό υποκείμενο. Από τη στιγμή που αποκλείεται κάποια υποστασιοποίηση του υποκειμένου, όπως αυτή που έγινε στο παρελθόν με τις αστικές έννοιες του «λαού», «έθνους», «κράτους» ή με τις μαρξικές έννοιες του «προλεταριάτου», «κόμματος», το ζήτημα παραμένει ανοικτό. Πάντως το υποκείμενο αυτό δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν αυτοσυγκροτηθεί, μακράν από ηγέτες, κόμματα, «επιστημονικές θεωρίες» και «επαναστατικές ιδεολογίες». Δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είναι κοινωνικό συλλογικό, με συμμετοχή ευρέων στρωμάτων της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η συμμετοχή αυτή είναι απαραίτητη για τη βιωσιμότητα του δημοκρατικού εγχειρήματος, αφού έχει αποδειχθεί η ανικανότητα των αστικών και αριστερών ηγεσιών. Έχει αποτύχει ο μεγάλος ιδεολογικός μύθος των τελευταίων αιώνων, που οφείλεται και στον Μαρξ και έχει τις ρίζες του στον Πλάτωνα, πως τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα αρκούν να λύσουν τα κοινωνικά προβλήματα. Τα συστήματα από μόνα τους, χωρίς τα δρώντα συλλογικά υποκείμενα που θα τα εμψυχώνουν, δεν μπορούν να λειτουργήσουν προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Τι είναι τελικά τα όνειρα;

Προβλέπουν το μέλλον, ή απλά μας υπενθυμίζουν στιγμές και σκηνές του παρελθόντος; Προσπαθώντας να κατανοήσουν γιατί βλέπουμε όνειρα, οι επιστήμονες ελπίζουν να βρουν τι σημαίνει η  νυχτερινή πομπή εικόνων που εμφανίζεται στον ύπνο μας κάθε βράδυ.

Από τότε που ο Sigmund Freud δημοσίευσε τις αμφιλεγόμενες θεωρίες του γύρω από τη σημασία των ονείρων το 1900, ο άνθρωπος εξακολουθεί να παραμένει γοητευμένος από το συνονθύλευμα εμπειριών που φαίνεται να ζει ενώ κοιμάται.

Ο Freud ήταν πεπεισμένος ότι τα όνειρα αντιπροσωπεύουν ανεκπλήρωτες επιθυμίες ή ευχές, ενώ αργότερα οι ερευνητές άρχισαν να υποστηρίζουν την άποψη ότι “εμπεριέχουν” μια πιο πραγματιστική “ποιότητα”, κάτι σαν αντανάκλαση της “ζωντανής ζωής”.

Καμία από αυτές τις θεωρίες, ωστόσο, δεν στηριζόταν σε αντικειμενικά δεδομένα, γράφει η Francine Russo στο Time.

Τουλάχιστον βάσει όσων γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Δύο νέες εξελίξεις στον τομέα αυτό ενδέχεται να προσφέρουν μερικές πιο “ισχυρές” απαντήσεις στο ερώτημα “από τι είναι φτιαγμένα τα όνειρα”.
Από αυστηρά βιολογική σκοπιά, οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να μάθουν πολλά για τη φυσιολογική διαδικασία των ονείρων, που εμφανίζονται κυρίως κατά την REM φάση του ύπνου.
“Κατά τη διάρκεια του ύπνου” λέει ο Patrick McNamara, νευροβιολόγος στο Τμήμα Ιατρικής του πανεπιστημίου της Βοστόνης, “το ακραίο τμήμα του εγκεφάλου- το συναισθηματικό κομμάτι- ενεργοποιείται έντονα, ενώ ο ραχιαίος-πλευρικός προμετωπιαίος φλοιός -το εκτελεστικό μέρος του εγκεφάλου- υπολειτουργεί. Κατά συνέπεια, το είδος των γνωσιών που βιώνουμε κατά τη διάρκεια των ονείρων είναι πολύ συναισθηματικές, οπτικά ζωντανές, συχνά παράλογες, ασύνδετες και μερικές φορές εντελώς περίεργες”. Αυτό υποδηλώνει ότι τα όνειρά μας μπορεί να παίζουν κάποιο ρόλο στη συναισθηματική σταθερότητα.

Αυτό δε σημαίνει βέβαια, όπως πιστεύουν πολλοί ερευνητές των ονείρων, ότι τα όνειρα είναι τυχαίες εκφράσεις συναισθημάτων, ή χωρίς κάποια πνευματική έννοια.
Ενώ ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα μοτίβα των ονείρων που βλέπει κάποιος είναι το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι νευρώνες στον εγκέφαλο τους, η Deirdre Barrett, ψυχολόγος και ερευνήτρια ονείρων στο Τμήμα Ιατρικής του Χάρβαρντ, πιστεύει ότι σημαίνουν και κάτι παραπάνω. ” Νομίζω πως είναι μια πλάνη ότι όσα γνωρίζουμε για τη δράση του εγκεφάλου αναιρούν το γεγονός ότι μπορεί να υπάρξει μια υποκειμενική, ψυχολογική έννοια σε αυτά, περισσότερο από ό, τι ισχύει για όσα σκέφτεται κανείς όταν είναι ξύπνιος. Νομίζω ότι στα όνειρα σκεφτόμαστε με μια διαφορετική βιοχημική κατάσταση”.

Σύμφωνα με τον McNamara, τα όνειρα βοηθούν τον εγκέφαλο να επεξεργάζεται συναισθηματικές αναμνήσεις και να τις εντάσσει στη μακροχρόνια μνήμα. Και ακριβώς επειδή ορισμένα γεγονότα είναι τραυματικά, συνδέονται με υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης (της ορμόνης του στρες), προκαλώντας τους εφιάλτες.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η υψηλή συγκέντρωση κορτιζόλης μπορεί να επηρεάσει την αλληλεπίδραση μεταξύ του ιππόκαμπου και της αμυγδαλής, των δύο κύριων συστημάτων του εγκεφάλου συνιστούν τη μνήμη. “Οι αναμνήσεις δεν ενσωματώνονται, απλά υπάρχουν. Σε περιπτώσεις όπου κάποιος πάσχει από μετα-τραυματικό στρες, βιώνει την ίδια κατάσταση ξανά και ξανά” υποστηρίζει ο ίδιος.

Πολλοί επιστήμονες, βάσει διαφόρων ερευνών που έχουν γίνει, πιστεύουν ότι τα όνειρα μπορεί να βοηθούν τον άνθρωπο να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις και τις απειλές που ζει -συναισθηματικά, διανοητικά και σωματικά. Στα όνειρά μας μπορούμε να δοκιμάζουμε διάφορα σενάρια, για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση.

Χάρη σε ιστοσελίδες και εφαρμογές όπως τα DreamBoard και Dreamscloud χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να αναφέρουν τα όνειρά τους σε μεγαλύτερα ακροατήρια, επιτρέποντας στους ερευνητές να μπορέσουν να δώσουν απαντήσεις σε ορισμένα πολύ βασικά ερωτήματα.

Σύμφωνα με την Barrett, η οποία στην έρευνά της χρησιμοποιεί “δεδομένα ονείρων” από την ιστοσελίδα DreamBoard.com, στην οποία έχουν συγκεντρωθεί στοιχεία για 165.000 όνειρα τα τελευταία δύο χρόνια, “οι γυναίκες ονειρεύονται σχεδόν εξίσου τόσο άντρες όσο και γυναίκες, ενώ τα όνειρά των αντρών καταλαμβάνονται κατά τα δύο τρίτα από άντρες”.

Επιπλέον, βάσει των ερευνών, οι άντρες φαίνεται ότι βλέπουν πιο συχνά όνειρα στα οποία υπάρχει θυμός, ένταση και σωματική βία, ενώ οι γυναίκες εμφανίζουν περισσότερο θλίψη και λεκτική εχθρότητα. Η ερμηνεία αυτών των διαφορών, ωστόσο, απαιτεί περαιτέρω μελέτες.

Το μόνο Σίγουρο είναι η Εικασία

Οι «μεγάλοι επιστήμονες» λεν πως «Αν δεν παρατηρήσεις κάτι, αυτό δεν υπάρχει και υπάρχει από την στιγμή που ο παρατηρητής, παρατηρεί το παρατηρούμενο.» Ναι αλλά αν δεν το παρατηρήσει, ο παρατηρητής, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει, απλά δεν υπάρχει ΜΟΝΟ για τον συγκεκριμένο παρατηρητή. Επομένως πρόσεχε τι παρατηρείς αν δεν θέλεις να του δώσεις υπόσταση.

Αν κοιτάς την Άβυσσο, σε λίγο θα σε κοιτάξει κι αυτή κι αν δεν είσαι ικανός να την αντιμετωπίσεις… φίδι κολοβό που σε περιμένει  και το θέμα δεν είναι να την παρατηρείς εσύ, δεν τρέχει και τίποτα, το μεγάλο παιχνίδι αρχίζει όταν σε πάρει πρέφα αυτή κι αρχίζει να σε παρατηρεί… Βαράτε βιολιτζήδες τότε!

Δεν αναφέρθηκα καθόλου στο Χάος, ναι σε αυτό το σαγηνευτικό, το ελεύθερο, το αρχέγονο, μαγευτικό, δημιουργικό, εύπλαστο, άμορφο, πέρα από τις σκέψεις και λέξεις, αυτό το Χάος απ όπου ο Νους μας αντλεί σκέψεις ενέργεια, λέξεις και πλάθει πραγματικότητες.

Το Χάος είναι ο θάνατος κάθε παράδεισου και κάθε κόλασης, το Χάος είναι η φωτιά του Φοίνικα που περιμένει να τον κάψει και να τον ξαναγεννήσει. Ναι το Χάος είναι η πηγή κάθε δημιουργίας, το αν θα είναι καλή ή κακή η κάθε δημιουργία, ελάχιστα ενδιαφέρει τον παίχτη της ζωής, γιατί αν έφταχνε μόνο καλές δημιουργίες … με τι θα έπαιζε;

Οι Θεοί των Σκανδιναβών

«Ένα χρυσό παλάτι τόσο ψηλό, που τα βλέμματα δεν μπορούνε την κορυφή του να φτάσουν! Εκατόν πενήντα πύλες οδηγούν εκεί. Οκτακόσιοι πολεμιστές θα βγουν απ’ αυτές μια μέρα, όταν στο λυκόφως των θεών, ο Όντιν επικεφαλής τους θα ορμήσει για να πολεμήσει τους γίγαντες και τον αρχηγό τους τον Σούτουρ τον Μαύρο!»

Καλώς ήλθατε στον κόσμο της σκανδιναβικής μυθολογίας, τον κόσμο του Όντιν, του Θόρ, του κατεργάρη Λόκε, του Φένρις και των πολεμιστών της Βαλχάλα. Έναν κόσμο που ακόμη και οι θεοί μάχονται και πεθαίνουν. Έναν κόσμο που έχει αποτελέσει την χαρακτηριστικότερη, ίσως, πηγή εμπνεύσεων για τους συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας.

Ο όρος σκανδιναβική μυθολογία, ή μυθολογία των Βίκινγκ συνδέεται με την προχριστιανική θρησκεία, τους μύθους, τις πίστεις και δοξασίες των Σκανδιναβών και περιλαμβάνει εκείνες τις φυλές που εγκαταστάθηκαν στην Ισλανδία, όπου συγκεντρώθηκαν οι γραπτές πηγές για το μυθολογικό υλικό. Είναι η γνωστότερη εκδοχή της αρχαιότερης κοινής γερμανικής μυθολογίας, η οποία περιλαμβάνει επίσης την σχετική αγγλοσαξονική μυθολογία. Η γερμανική μυθολογία με τη σειρά της αναπτύχθηκε από μία αρχαιότερη ινδοευρωπαϊκή θρησκεία με ανάλογο μυθολογικό υλικό.
Η σκανδιναβική μυθολογία είναι μια συλλογή πίστεων και μύθων που τις μοιράζονταν από κοινού οι βόρειες γερμανικές φυλές και όχι κάποια αποκαλυπτική θρησκεία, από την άποψη ότι δεν υπάρχει κάποιος ισχυρισμός θεοπνευστίας στα ιερά τους κείμενα. Το μυθολογικό υλικό μεταβιβαζόταν προφορικά στο μεγαλύτερο τμήμα της εποχής των Βίκινγκ. Η γνώση μας για αυτή την περίοδο βασίζεται κυρίως στις Έντα και άλλα μεσαιωνικά κείμενα γραμμένα μετά των εκχριστιανισμό των βόρειων λαών.

Στη σκανδιναβική παράδοση οι αρχαίες πίστεις και διατηρήθηκαν επί μακρόν στις μη αστικές περιοχές, όπου ορισμένες παραδόσεις επιβιώνουν ακόμη και σήμερα, ιδιαίτερα στο νεοπαγανιστικό κίνημα Άσατρου και τον Οντινισμό. Στα βόρεια πλάτη η σκανδιναβική μυθολογία είναι σημαντικός παράγων λογοτεχνικής έμπνευσης, θεατρικής και κινηματογραφικής παραγωγής.
Στη σκανδιναβική μυθολογία το Σύμπαν αποτελείται από τρία επίπεδα που χωρίζονται το καθένα σε άλλα τρία, δίνοντας συνολικά εννέα «κόσμους».

Η ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΦΥΣΙΚΉ ΜΙΛΆ ΓΙΑ 9 ΠΑΡΆΛΛΗΛΟΥΣ ΚΌΣΜΟΥΣ
Ο καθένας συγκρατείται στη θέση του από ένα κλαδί του Ύγκντρασιλ, του Παγκόσμιου Δένδρου. Για δέντρο μιλά και ο χριστιανισμός, Τα τρία βασικά επίπεδα είναι το Χελ, το Μίντγκαρντ και το Άσγκαρντ, δηλαδή η Γη των Νεκρών, η Γη των Ανθρώπων και η Γη των Θεών.

Ωστόσο υπάρχουν και άλλα όντα: οι Νάνοι, τα Ξωτικά του Φωτός, οι Γίγαντες, τα Ξωτικά του Σκότους κλπ. Ακόμα και οι Θεοί είναι χωρισμένοι σε δύο ομάδες, τους Βανίρους (θεοί της γονιμότητας) και τους Εσίρ (θεοί του πολέμου).

Αν και οι δύο φατρίες των θεών πολέμησαν μεταξύ τους, τελικά επήλθε ειρήνη στο Άσγκαρντ και ο Όντιν –αρχηγός των Εσίρ– αναγνωρίστηκε ως πατέρας και κεφαλή όλων. Για να διασφαλιστεί αυτή η ηρεμία οι Αίσιροι και οι Βάνιροι αντάλλαξαν ομήρους. Ένας από αυτούς ήταν και ο πάνσοφος Μιμίρ των Αισίρων, με τον οποίον οι Βάνιροι εξοργίστηκαν και του έκοψαν το κεφάλι. Ο Όντιν το ταρίχευσε και το τοποθέτησε δίπλα στο Σιντριβάνι του Μιμίρ, μία πηγή νερού από την οποία όποιος έπινε αποκτούσε απέραντη σοφία (όπως ο ίδιος ο Μιμίρ). Έτσι σε περίπτωση κρίσης ο πατέρας των θεών συμβουλεύεται το ασώματο κρανίο.

Παρόλο που οι θεοί είναι ανώτεροι όλων των προαναφερόμενων πλασμάτων δεν είναι αθάνατοι και πρόκειται να αφανιστούν στη συντέλεια του κόσμου, το Ράουναροκ: μία εποχή όπου ένας βαρύς χειμώνας θα καλύψει τη Γη, η βία θα κυριαρχήσει, ο λύκος Φένριρ θα καταπιεί το φεγγάρι και τον Ήλιο και τελικά η ζωή θα χαθεί. Η πραγματικά ανώτατη δύναμη είναι οι Νορν (αντίστοιχες με τις ελληνικές Μοίρες), οι οποίες αντιπροσωπεύουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ακόμα και οι κάτοικοι του Άσγκαρντ υπακούν στις Νόρνες.

Όσον αφορά τον Όντιν, ο οποίος ονομάζεται και Γκρίζος Θεός, υπάρχουν πολλές ιστορίες που τον αναφέρουν. Όταν ο κόσμος και ο ίδιος ήταν νέοι, και ενώ οι Εσίρ πολεμούσαν ακόμα με τους Βανίρ, ο Όντιν αποζήτησε δύναμη. Έτσι προσφέρθηκε να θυσιάσει το δεξί του μάτι στον Δράκο, φρουρό του Σιντριβανιού του Μιμίρ, ώστε να μπορέσει να πιει από την πηγή. Από τότε έμεινε μονόφθαλμος αλλά και πάνσοφος, ενώ η δύναμη του Σιντριβανιού του χαρίζει ισχυρή όραση στο μοναδικό του μάτι. Μία άλλη, παρόμοια αλλά πιο επώδυνη θυσία που έκανε ήταν να κρεμαστεί από ένα κλαδί του Παγκόσμιου Δένδρου.

Για εννέα ημέρες και εννέα νύχτες τυραννιόταν από τον πόνο, μέχρι που με τεράστια προσπάθεια της θέλησής του κατάφερε να διαβάσει τους μαγικούς ρούνους που είχε σκαλίσει στο μπαστούνι του και το οποίο είχε αφήσει στη βάση του Δένδρου (οι ρουνικοί φθόγγοι θεωρούνταν πως διέθεταν υπερφυσικές και μαγικές δυνάμεις). Έτσι ξαναγεννήθηκε αθάνατος και –έχοντας πιει και από το Σιντριβάνι του Μιμίρ– έγινε αρχηγός όλων των θεών φέρνοντας την ειρήνη στο Άσγκαρντ, καθώς και αιώνιος άρχοντας του πολέμου, της ποίησης, της μαγείας και της σοφίας.

Ωστόσο οι Νόρνες έχουν ήδη πει πως ο Όντιν πρόκειται να πεθάνει κατά το Ράγκναροκ και ο κόσμος όπως τον γνωρίζουμε θα τελειώσει. Αλλά ο Γκρίζος Θεός, δείχνοντας την αληθινή ηθική του πολεμιστή, σκοπεύει να μάχεται μέχρι το τέλος. Έτσι έχει διατάξει τις εννέα φτερωτές κόρες του, τις Βαλκυρίες, να συλλέγουν από τα πεδία της μάχης του Μίντγκαρντ τα πνεύματα των νεκρών ηρώων και να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλλα –το παλάτι των Εσίρ στο Άσγκαρντ, χτισμένο από τους δύο αδελφούς Γίγαντες Φάφνερ και Φασόλτ.

Εκεί, την ημέρα οι γενναίοι πολεμιστές μάχονται μεταξύ τους και τη νύχτα οι Βαλκυρίες τούς ταΐζουν υδρόμελι για να θεραπεύουν τις πληγές τους, μία αιώνια προπόνηση ώστε να επιτεθούν κάποτε στα όντα που θα επιφέρουν τη συντέλεια του κόσμου. Είναι ο στρατός του Όντιν που θα πολεμήσει μόνο μία φορά, στο Ράγκναροκ, όπου ο ίδιος ο Γκρίζος Θεός πρόκειται να πέσει.
Άλλοι σημαντικοί θεοί της σκανδιναβικής μυθολογίας είναι η Φρίγκα, προστάτιδα της οικογενειακής εστίας και του γάμου, σύζυγος του Όντιν. Ακόμα ο Λόκι, θεός της απάτης, ο Θωρ, θεός του κεραυνού, και η Φρέγια, θεά του έρωτα και όμηρος των Εσίρ από τους Βανίρ. Δημοφιλής είναι και ο Μπόλντερ, γιος του Όντιν και ευγενής θεός του φωτός ο οποίος δολοφονήθηκε χωρίς ιδιαίτερο λόγο από τον Λόκι.

Οι υπόλοιποι Εσίρ εξοργίστηκαν και φυλάκισαν τον τελευταίο, λέγοντας πως θα απελευθερωθεί μόνο κατά το Ράγκναροκ. Ο Χοντ, τυφλός θεός του χειμώνα που ακούσια σκότωσε τον Μπόλντερ ξεγελασμένος από τον Λόκι, βρήκε τελικά τον θάνατο στα χέρια του Βάλι –νεότερου γιου του Όντιν που γεννήθηκε αποκλειστικά για να εκδικηθεί τη δολοφονία του θεού του φωτός.

Το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της μυθολογίας πέρασε ως εμάς προφορικά, και ένα μεγάλο μέρος της έχει χαθεί. Όμως, ένα τμήμα της καταγράφηκε από χριστιανούς, ιδιαίτερα οι Έντα και οι Χαϊμσκρίνγκλα που αποτυπώθηκαν από τον από τον Σνόρρι Στούρλουσον, που απέρριψε τη θέση ότι οι προχριστιανικές θεότητες ήταν διάβολοι. Υπάρχει επίσης το δανέζικο Gesta Danorum από τον Σάξωνα Γραμματικό, (Saxo Grammaticus), στο οποίο οι θεοί της σκανδιναβικής μυθολογίας παρουσιάζονται με τρόπο ευημεριστικό.

Η Νεώτερη Έντα γράφτηκε κατά τον 13ο αιώνα. Στον υλικό της περιλαμβάνονται παραδοσιακά παραμύθια, που σχημάτισαν την βάση πρότυπων ποιητικών εκφράσεων. Συγγραφέας της Νεώτερης Έντα ήταν ο Σνόρρι Στούρλουσον, ο γνωστός Ισλανδός φυλετικός αρχηγός, ποιητής και διπλωμάτης.
Η Αρχαία Έντα (γνωστή επίσης και ως Ποιητική Έντα) γράφτηκε περίπου 50 χρόνια αργότερα. Περιλαμβάνει 29 μεγάλα ποιήματα, από τα οποία 11 ασχολούνται με τις γερμανικές θεότητες και τα υπόλοιπα με θρυλικούς ήρωες σαν τον Σιγκούρντ τον Βόλσουνγκ, τον Ζίγκφριντ της γερμανικής εκδοχής του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν. Αν και η ακαδημαϊκή έρευνα υποδεικνύει ότι γράφτηκε πιθανώς αργότερα από τις άλλες Έντα, την αποκαλούμε Αρχαία Έντα εξαιτίας της αρχαιότητας του περιεχομένου της.

Εκτός από αυτές τις πηγές, υπάρχουν μύθοι που ασχολούνται με τη σκανδιναβική παράδοση και εκατοντάδες τοπωνύμια που φέρουν ονόματα θεών. Κάποιες ρουνικές επιγραφές όπως ο Λίθος του Ροκ και το φυλακτό του Κβίνεμπαϊ, έχουν αρκετές αναφορές στη μυθολογία. Υπάρχουν επίσης αρκετά επιγραφικά στοιχεία που απεικονίζουν μορφές όπως ο Θωρ, σκηνές από τη Βολσούνγκα, ο Όντιν κ.α. Στη Δανία ανακαλύφθηκε ένας λίθος που απεικονίζει τον Λόκι.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για να σκεφτείς ότι παρά τον βίαιο εκχριστιανισμό τους οι Σκανδιναβοί παρέμειναν σε ψυχή και πνεύμα μεγάλοι παγανιστές ή παγάνες κατά το λαϊκότερο. Αυτή είναι επιγραμματικά η επετηρίδα των θεών τους. Μυστήριοι και Παράξενοι ναι αλλά όχι αλλόκοτοι όπως ο χριστιανισμός.

Οντιν: Δημιουργός του κόσμου από τα κόκαλα του γίγαντα Υμιρ. Τρύπησε το πλευρό του με τη λόγχη του και εννέα μέρες ωρυόταν πάνω στο δέντρο της ζωής Υγκρντρασιλ για να ανακαλύψει τους ρούνους (ο Γκάνταλφ του Tolkien). Ο ύπατος των Θεών Aesir, πατέρας αρκετών εξ αυτών και δημιουργός των πρώτων ανθρώπων, κύριος της Ποιήσεως, της Γνώσεως, της Εμπνεύσεως, του Πολέμου και του Θανάτου, θυσίασε το ένα του μάτι για ν’αποκτήσει το δώρο της Προφητείας και σταυρώθηκε επί εννέα ημερόνυκτα πάνω στο Δένδρο της Ζωής για να κερδίσει σε αντάλλαγμα για λογαριασμό των Θεών και των ανθρώπων τη γνώση των Ρουνών.

Μίμιρ: Θεός της γνώσης. Ο Οντιν έστησε το κεφάλι του στην πηγή του Μίμιρ και το συμβουλευόταν όταν χρειαζόταν να πάρει αποφάσεις. Η λατρεία του –άσατρου– είναι επίσημα αναγνωρισμένη στην Ισλανδία.

Μπάλντουρ: Ο θεός της ομορφιάς και της καλοσύνης είναι ο πιο μετριοπαθής και καλοσυνάτος σ’ όλη την Βαλχάλα.

Λόκυ: Ο θεός κατεργάρης, της Αποπλάνησης και της Απάτης, αντιδιαμετρικός στη λειτουργία του προς τον ηλιακό Μπάλντουρ, κύριος των σεισμών, των πυρκαϊών, των χαοτικών καταστάσεων και της εκδίκησης.

Θωρ: Θεός των κεραυνών. Η μοναδική του απασχόληση ήταν το κυνήγι γιγάντων με τη ζώνη της δύναμης, τα σιδερένια γάντια και το μαγικό σφυρί Μγιόλνιρ που είχαν σφυρηλατήσει νάνοι. (οι νάνοι του Tolkien)

Φένριρ: Γεννήθηκε από το σεξ μιας βραδιάς ανάμεσα στον θεό της απάτης Λόκι και μια παγωμένη γιγάντιδα και είχε μορφή άγριου λύκου. Ηρεμούσε μόνο όταν τον έδεναν με σχοινί που είχαν υφάνει ξωτικά από ανάσες ψαριών, τένοντες αρκούδων, γένια γυναικών και σάλιο πουλιών.

Φρέγια: Θεά της γονιμότητας, αναγκάστηκε να κοιμηθεί με επτά νάνους για να κερδίσει το κόσμημα Μπρισινγκάμεν (έμπνευση για τη Χιονάτη των αδελφών Γκριμ). Μεγάλη σεληνιακή θεότητα, αδελφή του Φρέυρ, Βασίλισσα των Βαλκυριών, Θεά των Μαχών αλλά και του Ερωτισμού, της Γονιμότητος και του Θανάτου, της Μουσικής και της Μαγείας, της Ποιήσεως της Μαντικής Τέχνης, προστάτιδα των ψυχών των παρθένων.

Αντχριμνίρ: Θεός της τροφής, κάθε βράδυ σκότωνε το κοσμικό αγριογούρουνο Σαχρινμίρ, που την επομένη ζωντάνευε. Εξασφάλιζε την επιβίωση των θεών με το γάλα της κατσίκας Χειθρούν.

Χούλντρα: Θεά των κυνηγών, από μπροστά ήταν γυμνή με μακριά καστανοκόκκινα μαλλιά και από πίσω κούφια σαν κουφάλα γέρικου κορμού δέντρου. Για να φυσήξει στην κάννη του όπλου και να προσφέρει καλό κυνήγι, έπρεπε πρώτα να κοιμηθείς μαζί της.

Κβάσιρ: Θεός της ποίησης, δημιουργήθηκε από το σάλιο των θεών. Οι νάνοι τον σκότωσαν και ανακάτεψαν το αίμα του με μέλι για να το διατηρήσουν. Από αυτό έπιναν οι Βαλκυρίες, κόρες του Οντιν, για να ζωντανέψουν τους πολεμιστές.

Μάνι: Θεός του φεγγαριού, τραβούσε κάθε βράδυ το φεγγάρι στον ουρανό κυνηγημένος από τον λύκο Χάτι. Οι εκλείψεις προκαλούνται όταν ο Χάτι πλησιάζει τον Μάνι. Οταν ο Χάτι τον προλάβει στη μεγάλη μάχη των θεών Ράγκναροκ, θα σημάνει και το τέλος του κόσμου.

Ιντουμ: Η Θεά σύζυγος του Μπράγκι, πιστή φύλακας των Χρυσών Μήλων και της Αιωνίας Νεότητος των Θεών, Θεά της Αθωότητος, της Νεότητος, της Αθανασίας και του σωματικού κάλλους.

Οι ορμόνες της έλξης

Οι φερομόνες είναι αόρατες χημικές ουσίες που συγκεντρώνονται στον ιδρώτα, εντοπίζονται στο δέρμα και επηρεάζουν την ερωτική μας επικοινωνία και συμπεριφορά.

Το γονιμοποιημένο ωάριο, το πρώτο κύτταρο κάθε έμβιου όντος, περιέχει τις ταινίες του DNA. Τα γονίδια αποτελούν αυτοτελείς μονάδες κληρονομικής πληροφορίας συγκροτούμενα από DNA. Ένα μόριο DNA οικοδομείται από δύο αλυσίδες νουκλεοτιδίων που τυλίγονται η μία γύρω από την άλλη μοιάζοντας με ελικοειδή σκάλα. Αυτές οι διατάξεις νουκλεοτιδίων, αζωτούχων βάσεων και ζαχάρων ταξιδεύουν εκατομμύρια χρόνια στον χωροχρόνο.

Σε μια μαγική στιγμή για τον καθένα μας, σταθμεύουν. Τα πλάγια της σκάλας σπάζουν. Οι δύο κλώνοι ξετυλίγονται και αναδιατάσσονται αντικριστά με αστρονομική ακρίβεια στις τέσσερις διαστάσεις του χωροχρόνου. Τα ελεύθερα πλέον νουκλεοτίδια επιλέγουν παρτενέρ από τις ελεύθερες και ανάλογα τοποθετημένες βάσεις των αλυσίδων του άλλου γονέα. Εκαστο νουκλεοτίδιο παρουσιάζεται στην προκαθορισμένη θέση του κατά μήκος κάθε αλυσίδας με στρατιωτική πειθαρχία, ετοιμότητα μάχης και χρόνου στο ραντεβού του.

Το ζευγάρωμα βάσεων και νουκλεοτιδίων των γονέων επιτελείται βάσει ειδικών κανόνων βιο-σύνδεσης. Η διενέργεια αυτή καταλήγει στη δημιουργία δύο πανομοιότυπων μορίων DNA από το αρχικό μείγμα των δύο γονέων. Αυτήν την πολυπλοκότητα επέλεξε η φύση για τη μεταβίβαση κληρονομικών εντολών. Στον άνθρωπο, τα γονίδια είναι περίπου 30.000. Τα ζευγάρια βάσεων DNA υπολογίζονται σε τρία δισεκατομμύρια. Συλλειτουργούντα άπαντα, γεννούν την προσωπικότητά μας.
Το 2003 έφερε την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου DNA. Μάθαμε το αλφαβητάρι της ζωής. Διαβάζουμε τα γονίδια σαν πρωτόγονα ιερογλυφικά. Απαιτούνται άλλα 2.000 χρόνια για να αποκαλυφθεί το παρελθόν και να προδικαστεί το μέλλον, εκφράζοντας τις εφήμερες χαρές και λύπες της οδύσσειας του ανθρώπου, ενώ η «κιβωτός της ζωής» θα εξακολουθεί να ταξιδεύει στον χωροχρόνο.

Η μάνα φύση μεριμνά για όλα. Αξιοπρόσεκτος είναι και ο τρόπος που στρατολογεί τους γονιδιακούς σκυταλοδρόμους, καθιστώντας το αγώνισμα γοητευτικό, αν και υποχρεωτικό λόγω ορμονοεξαρτήσεων. Τα θηλαστικά, μετά την αποδοχή της αντιπαροχής ολίγων δεκαετιών δωρεάν παραμονής στον πλανήτη, υποχρεούνται σε τεκνογονία. Η διαιώνιση του είδους είναι ο μοναδικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή. Η εθελούσια ή μη αποστασία από την εντολή επισύρει μύρια ψυχικά συμπλέγματα, σηματοδοτώντας τη σπουδαιότητα της λειτουργίας.
Αν και οι μέθοδοι και οι τεχνικές ζευγαρώματος όλων των τάξεων των ζώων είναι απελπιστικά πανομοιότυπες. Ενα είδος μύγας του Αμαζονίου (empid fly), για να επιτύχει συνεύρεση με το θηλυκό, υποχρεούται να της προσφέρει γεύμα από σκουλήκια τυλιγμένο σε κουκούλι. Το θηλυκό, δηλαδή, υπολογίζει τη χρονομίσθωση, διακόπτοντας τη συνεργασία αν η μερίδα είναι μικρή. Οι ηδονές γεύσης και έρωτα είναι πανίσχυρες και ανταλλάξιμες.

Επικαθήμενες οι οσμές στις απολήξεις του οσφρητικού νεύρου κατά τα πλέον ευαίσθητα χρόνια του εγκεφάλου, εγγράφουν ταυτόχρονα πληροφορίες οσμής και συναισθήματος στον ιππόκαμπο, τον «πύργο ελέγχου» των συναισθημάτων. Οι οσμές βρίσκονται πολύ κοντά στα ένστικτα. Ολα τα ζώα αναγγέλλουν την παρουσία τους καθώς και το αναπαραγωγικό τους status με οσμές. Ο Αδάμ και η Εύα της Γης είναι εύοσμοι. Οι οσμές που αναδίδει το σώμα τους και διασκορπίζονται στο περιβάλλον, επιτελώντας τον προαιώνιο προορισμό τους, λέγονται φερομόνες.

Η φύση έκανε πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια αναβάθμιση της κεντρικής μονάδας αξιολόγησης πληροφοριών με αναδόμηση των μετωπιαίων λοβών του εγκεφάλου –αναθεωρώντας ταυτόχρονα και τη βαθμολόγηση των μηνυμάτων. Τα οπτικά ανήλθαν στην πρώτη βαθμίδα• ιδιαίτερα μετά την εκτεταμένη αποτρίχωση του γυναικείου σώματος. Η απώλεια των σμηγματογόνων αδένων απέβη μοιραία, καθώς κάθε ρίζα τρίχας φιλοξενεί στη βάση της έναν σμηγματογόνο αδένα. Εκτοτε, το γυναικείο αισθητικό ιδεώδες της εποχής προσφέρεται με τη λεζάντα της έντονης σεξουαλικότητας, αν και περισσότερο άτριχο και ολιγότερο μυροβόλο.

Ένας λογικός ενήλικας δεν γίνεται να θέλει να αφοσιωθεί σε κάποιον μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, παρά μόνον όταν το αντικείμενο της φροντίδας του έχει ήδη εγγραφεί στο «υποσυνείδητο άπειρό» του.

H αίσθηση της οικονομίας στη φύση είναι εκπληκτική. Οι φερομόνες της Μαμάς δεν διέγειραν μόνον πρώτες τον Μπαμπά. Οι ίδιες βοήθησαν και τον ανθρωπάκο της πρώτης-δεύτερης ημέρας να προσανατολιστεί στη θηλή. Οι 10-15 σμηγματογόνοι αδένες γύρω από τη θηλή του μαστού, που συστρατεύονται στη μάχη επιβίωσης του μικρού μεγεθυνόμενοι, εκπέμπουν σήματα ιχνηλάτησης. Προσέξτε το κεφαλάκι του ανθρώπου των 48 ωρών. Δεν πελαγοδρομεί προς την κοιλιά. Αγωνίζεται να αγκιστρωθεί στην προεξοχή. Αν δεν τα καταφέρει, δεν αλλάζει ρότα. Αντεπιτίθεται. Με κλειστά μάτια, «βλέπει». Ο εγκέφαλος μυρίζει. Οι ίδιες οσμές που απωθούν τον Μπαμπά εκείνη την εποχή, γαληνεύουν τον μικρό πληροφορώντας τον ότι η αγκαλιά όπου φωλιάζει είναι της Μαμάς. Το μήνυμα: Ο Μπαμπάς εντέλλεται να μην απασχολεί τη Μαμά. Η φωλιά προστατεύεται.

Ιατρικά, είναι γνωστό ότι νεογέννητα που θηλάζουν εύκολα απολαμβάνουν το άρωμα της «τραπεζαρίας» τους. Αλλοι επιμένουν ότι ο κεραυνοβόλος έρωτας αποκτά λογική εξήγηση με τις φερομόνες. Ένας λογικός ενήλικας δεν είναι δυνατόν να θέλει να αφοσιωθεί σε κάποιον άλλο μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Εκτός αν εκείνος ή εκείνη έχει τρόπο εγγραφής στο συνειδητό χάος και το «υποσυνείδητο άπειρο» του εγκεφάλου θύματος. Αν φοβάστε αυτό το ενδεχόμενο, υπάρχει «τεστ συμβατότητας».

Κλέψτε κάποιο χρησιμοποιημένο εσώρουχο του πολυαγαπημένου σας. Βάλτε το κάτω από το μαξιλάρι σας. Επιστημονικά, η οσμή του εσωρούχου προέρχεται από εκκρίσεις και πεπτωκότα κύτταρα. Το αμυντικό σας σύστημα υποχρεούται να τα αξιολογήσει κατατάσσοντάς τα σε φιλικά ή εχθρικά. Το ίδιο θα συμβεί και με τις οσμές που θα κινητοποιήσουν ανάλογους ψυχικούς μηχανισμούς. Το τελικό συναίσθημα πρέπει να ληφθεί υπόψη σοβαρά. Η ψυχή διατάσσει. Ο εγκέφαλος υπηρετεί.

Ο καπιταλισμός άργησε να ανακαλύψει τη χρηματιστηριακή δύναμη των αντρικών αρωμάτων. Πρόσφατα, αυτά έγιναν πολύ προσοδοφόρος εμπορικός κλάδος. Εκτός από το «Ανθος λεμονιάς», πριν από 50 χρόνια ήταν άγνωστα. Σήμερα, η σειρά των πριν/μετά το ξύρισμα αλοιφών και οσμών δεν έχει τέλος. Τα ιερατεία της Ρώμης ομογενοποιούσαν τα «οφέλη» του γαϊδουρόγαλου και του δηλητηρίου της έχιδνας προς παρασκευή ανδροπρεπών οσμών. Τα ρωμαϊκά λουτρά και τα μουσουλμανικά χαμάμ ήταν τα spa του παρελθόντος χωροχρόνου. Οταν έκλεισαν, οι κυρίες της Αυλής άρχισαν να λούζονται με αρώματα. Τότε, το άρωμα απέκτησε και κοινωνικοοικονομικό status. Το γαλλικό γούστο και η ιταλική φινέτσα αναβάθμισαν την οσμή της βουκολικής βαρβατίλας σε εκείνη της τεστοστερόνης.

Oι σταυροφορίες μετέφεραν ύλες και τεχνογνωσία στην Ευρώπη. Στα τέλη του 18ου αιώνα, μόνον οι Βενετοί γαντοποιοί είχαν το νόμιμο δικαίωμα να είναι αρωματοποιοί. Εκείνοι πρώτοι σκέφτηκαν να μεταδώσουν το ερωτικό μήνυμα των οσμών με τη χειραψία: Οι φερομόνες στην υπηρεσία του μάρκετινγκ. Τότε, οι γυναίκες φορούσαν μονίμως γάντια στις δεξιώσεις της Αυλής. Το σώμα, πλην προσώπου και στήθους, ήταν καλυμμένο.

Η πολλαπλή χειραψία μπορούσε να μεταφέρει το άρωμα-κάλεσμα της κυρίας στην κρεβατοκάμαρα του νέου. Εμποτισμένα δερμάτινα γάντια και μαντιλάκια που διέλαθαν της προσοχής και έπεφταν στον χώρο αναλάμβαναν υπηρεσία ως ερωτικοί αγγελιαφόροι. Ο μίτος που εγκλωβίζει τον Θησέα στο βάθος του λαβύρινθου της ψυχής της Αριάδνης έχει όνομα και οσμή: Φερομόνες.

Είναι η ηλιθιότητα ηλίθιε

“…Το βαρύ φορτίο των συμφορών και των αθλιοτήτων που πρέπει να υποφέρουν τα ανθρώπινα όντα, είτε σαν άτομα, είτε σαν μέλη μιας οργανωμένης κοινωνίας, είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα του εντελώς απίθανου – και θα τολμούσα να πω βλακώδους – τρόπου με τον οποίο οργανώθηκε η ζωή από τις απαρχές της.” CIPOLLA CARLO

Η Βλακεία Είναι η πιο επικίνδυνη δύναμη του κόσμου. Δεν μπορούμε να την εξαλείψουμε, αλλά μπορούμε να την αναγνωρίσουμε. Αν και, κάποιες φορές, μας βοηθά να προοδεύσουμε. Η βαθύτερη αιτία της βλακείας, είναι η δυσανεξία της απέναντι στο δικό της Απύθμενο Εσωτερικό Κενό… Ο Βλάξ αυτό το εσωτερικό του Κενό, το υποψιάζεται, κι αν είναι λίγο καλλιεργημένος Βλάξ το γνωρίζει καλά, αλλά καθώς αδυνατεί, φοβάται, δειλιάζει, να το παραδεχτεί, το Απωθεί. Το παραγεμίζει είτε σωματικά -λαιμαργία- είτε στρεφόμενος προς τον εξωτερικό κόσμο με Κακία.
Είναι γνωστόν πως το ον που έχει ως υπέρτατον σκοπό ζωής τα κατώτερα ενεργειακά κέντρα, τροφή-σεξ είναι εκτός από ΟΠ, Νεκρός και Βλάξ. όσο πιο Βλάξ είναι τόσο πιο πολύ θέλει να πείσει τον εαυτό του κατ’ αρχάς, πως είναι σωστός αλλά και Μοναδικός ο σκοπός του. Αυτή την γελοιότητα την αποκαλεί Μοναδική Αλήθεια και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να την επιβάλει στους υπόλοιπους.

Προσπαθώντας να Επιβάλλει τη σαθρή –το γνωρίζει πως είναι σαθρή και αυτό τον κάνει Βλάκα- εξουσία του ελπίζει να ξεχάσει την εσωτερική του κενότητα ..αλλά εκείνη επιστρέφει τα βραδιά καθώς ετοιμάζεται να κοιμηθεί ..η τα πρωινά λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει τα ματιά του. Φαύλος κύκλος.

Ποιες δραστηριότητες επιλέγει συνήθως ο Βλάκας; Επειδή είναι φοβισμένος, δειλός, ανασφαλής, επιλεγεί δραστηριότητες που του δίνουν μια Ψευδαίσθηση παντοδυναμίας. Καθώς είναι περιορισμένος στην Βλακεία του διαθέτει και ορισμένα πλεονεκτήματα. Οργανωτικότητα, επιμονή και υπομονή. Τα καταφέρνει συνήθως να οικειοποιείται δουλειές άλλων. Εξάλλου διαθέτει και ένα σπάνιο χάρισμα. Δεν έχει καθόλου την αίσθηση της Ευγνωμοσύνης … της αναγνώρισης, της διαφοροποίησης. Για τον βλάκα όλα = όλα ίδια. Το άλογο στο λιβάδι, η βρύση που τρέχει, ο πολιτικός που ψήφισε και η φορολογική του δήλωση είναι όλα ίδια και στρέφονται αποκλειστικά εναντίον του.

Επίσης ποτέ μα ΠΟΤΕ, δεν πιστεύει πως είναι ο ίδιος βλάξ. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, θανάσιμα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός ..και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία. Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα. Γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.
Καθώς επίσης είναι και βλάκας δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάνει κάτι το κακό, καρπούμενος τον πνευματικό ή μη μόχθο, άλλων. Αυτό αποτελεί το ΜΥΣΤΙΚΟΥ ΌΠΛΟ ΤΟΥ ΒΛΑΚΑ.

Ποια Ύπαρξη ενοχλεί περισσότερο τον Βλάκα; Η αλογόμυγα … Γιατί τον βάζει σε υποψίες αυτογνωσίας. –λέει επιτυχημένα ο κ. Κόυνερ
-Ναι κύριε Κόυνερ ..Αλλά γιατί από την άλλη η αλογόμυγα πάει και κολάει στα μούτρα του Βλάκα;
- Διότι δεν μπορεί να ανεχτεί την Βλακεία … Αυτή είναι η μοίρα της Αλογόμυγας .
Και γιατί ο Βλάκας παρόλο που είναι πιο δυνατός δεν εξοντώνει την Αλογόμυγα;
Γιατί είναι Βλάκας και Υπερβολικός. Προσπαθεί να την εξοντώσει με Κανονιές .. Μόνο ένας βλάκας θα προσπαθούσε να εξοντώσει μια Αλογόμυγα με κανόνι…- Και ποια θα ήταν η λύση;
Η λύση θα ήταν να έπαυε να είναι Βλάκας. Αλλά καθώς αυτό είναι αδύνατον δυστυχώς δεν υπάρχει λύση: Ούτε για τον Βλάκα αλλά και ούτε για την Αλογόμυγα …
Και δεν είναι Τραγικό για τον Βλάκα να πρέπει να υποφέρει διαρκώς την ενοχλητική του Αλογόμυγα;
-Ε όχι και τόσο. TI να πούνε και όσοι θα πρέπει να υποφέρουνε τον ΒΛΑΚΑ;
Πως είναι δυνατόν ο Βλάξ να μην έχει ΚΑΘΟΛΟΥ την αίσθηση του χιούμορ;
- Στην ουσία η έκλειψη Χιούμορ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΒΛΑΚΑ. Διότι , αν είχε στοιχειώδη αίσθηση του Χιούμορ Δεν θα έπαιρνε και τον εαυτό του τόσο σοβαρά, οπότε θα έπαυε νάνε και Βλάκας .

-Και ποια είναι τα πιο σημαντικά Χαρακτηριστικά της Βλακείας; Πρώτα απ όλα ο Βλάξ δεν έχει καμιά ικανότητα μεταφορικής σκέψης. Ο βλάξ τα παίρνει όλα Κ Υ Ρ Ι Ο Λ Ε Κ Τ Ι Κ Α… Έτσι αδυνατεί να καταλάβει ποτέ ο συνομιλητής του μεταφέρει μια άποψη άλλων από την άποψη του ιδίου του συνομιλητή του. Δεν μπορεί να αντιληφθεί την εντός εισαγωγικών φράση …Παράδειγμα: Λέει η Βίβλος: ”Ο Άφρων είπε: Δεν υπάρχει Θεός ”-και λέει ο Άφρων (δηλαδή ο Βλάξ): “Είδατε; Το λέει και η Βίβλος. Δεν υπάρχει θεός”. Ο κ. Κόυνερ και ο Βλάκας
Άλλο ένα χαρακτηριστικό που περιγράφει τον βλάκα είναι … “Ο ήλιος βγαίνει όταν λαλεί ο κόκορας.” …άρα, λέει ο βλάξ “ο κόκορας βγάζει τον ήλιο…!”. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα για να αντιληφθείς πως μπροστά σου έχεις έναν βλάκα εν πλήρη δράση, όταν προσπαθεί με σθένος, επιμονή και εμπάθεια να σου πλασάρει τις εμφυτεύσεις του σαν την μοναδική αλήθεια πού μόνο αυτός κατέχει. Αν σκαλίσεις επιφανειακά τις θεωρήσεις του, ο Γούγλης είναι χρήσιμος σε αυτό, θα βρεις πολύ εύκολα συνήθως, από που τις έχει αντιγράψει και σου τις πουλάει σαν δικές του.
Σηκώνει πολλούς τίτλους το άρθρο, αλλά η ηλιθιότητα των ανθρώπων δεν έχει όρια ούτε τέλος. Αν και κυκλοφορεί καιρό το πιο κάτω είναι κλασσικό και έτσι είναι πάντα επίκαιρο. Ας δουμε λοιπον με παράδειγμα πως καθρεφτίζεται η ηλιθιότητα των ανθρώπων, στα μάτια 2 αγελάδων.

Ανθρώπινη ηλιθιότητα:
Σοσιαλισμός: Εχεις δυο αγελάδες και δίνεις τη μια στον γείτονα σου.
Κομμουνισμός: Εχεις δυο αγελάδες, η κυβέρνηση παίρνει και τις δυο και σου δίνει λίγο γάλα.
Φασισμός: Εχεις δυο αγελάδες, η κυβέρνηση τις παίρνει και τις δυο και σου πουλά λίγο γάλα.
Ναζισμός: Εχεις δυο αγελάδες, η κυβέρνηση τις παίρνει και σε σκοτώνει κιόλας!
Γραφειοκρατία: Εχεις δυο αγελάδες, η κυβέρνηση παίρνει και τις δυο, σκοτώνει την μια, αρμέγει την άλλη και στο τέλος πετάει το γάλα!
Παραδοσιακός καπιταλισμός: Εχεις δυο αγελάδες, πουλάς την μια, αγοράζεις ένα ταύρο, πολλαπλασιάζεις το κοπάδι και η οικονομία αναπτύσσεται ομαλά. Στη συνέχεις πουλάς όλο το κοπάδι, γίνεσαι εισοδηματίας και ζεις καλύτερα.
Αμερικάνικη οικονομία: Εχεις δυο αγελάδες, πουλάς τη μια και αναγκάζεις την άλλη να παράγει το γάλα που αντιστοιχεί σε τέσσερεις αγελάδες. Αργότερα προσλαμβάνεις έναν εμπειρογνώμονα για να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους έπεσε νεκρή η αγελάδα!!
Γαλλική οικονομία: Εχεις δυο αγελάδες και απεργείς επειδή θέλεις και τρίτη.
Γιαπωνέζικη οικονομία: Έχεις δυο αγελάδες και τις ανασχεδιάζεις έτσι ώστε να έχουν το 1/10 του μεγέθους τους και να παράγουν 20 φορές περισσότερο γάλα. Μετά σχεδιάζεις ένα έξυπνο καρτούν, το ονομάζεις COWKEMON και το πουλάς σε όλο τον κόσμο.
Γερμανική οικονομία: Εχεις δυο αγελάδες και τις ανασχεδιάζεις έτσι ώστε να ζουν 100 χρόνια, να τρώνε μια φορά το μήνα και να αυτοαρμέγονται!
Ιταλική οικονομία: Έχεις δυο αγελάδες αλλά δεν ξέρεις που είναι, έτσι κάνεις διάλλειμα για φαγητό.
Ρώσικη οικονομία: Έχεις δυο αγελάδες, τις μετράς και μαθαίνεις ότι στην πραγματικότητα έχεις πέντε! Τις ξαναμετράς και διαπιστώνεις ότι έχεις 42! Την τρίτη φορά διαπιστώνεις ότι έχεις ξανά δυο. Μετά σταματάς να μετράς και ανοίγεις ακόμη ένα μπουκάλι βότκα!
Κινέζικη οικονομία: Εχεις δυο αγελάδες, 300 ανθρώπους να τις αρμέγουν, ισχυρίζεσαι ότι εξασφαλίζεις πλήρη απασχόληση και υψηλή παραγωγικότητα και συλλαμβάνεις τον δημοσιογράφο που ανακοινώνει τους παραπάνω αριθμούς!
Ελληνική οικονομία: Έχεις δυο αγελάδες, τις πουλάς όσο-όσο, με τα λίγα χρήματα που σου δίνουν δίνεις προκαταβολή για να πάρεις αυτοκίνητο, το οποίο αποπληρώνεις σε 7.083 δόσεις!
Βρετανική οικονομία: Έχεις δυο αγελάδες και οι δυο είναι τρελές!

ΕΠΕΙΓΟΝΝα σωθούμε άμεσα από τους βλάκες … !
Να τους χαρίσουμε τον κόσμο τους, είναι δικαιωματικά δικός τους !
Να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο για να φύγουμε από τον κόσμο των ηλιθίων. Άμεσα !

Το ζελέ φρούτων δεν γίνεται με φρούτα

Αυτό γράφτηκε για κάποια γνωστή αλυσίδα κατασκευής ζελέ φρούτων στην Αμερική, τα ίδια ισχύουν και στα δικά μας. Δεν εχω δει ποτε τι λεει πανω στο κουτι με το ζελέ, αλλά εγώ δεν το δίνω στα παιδιά μου, ούτε υπάρχει στο τραπέζι μου. Σκεψου αυτό το πράγμα το δίνουν στα νοσοκομεία! Νεκρή τροφή! Διαβασε και θα καταλάβεις.

Το γνωστό ζελέ φρούτων δεν γίνεται με φρούτα γιατί αυτά περιέχουν ένζυμα που καταστρέφουν τη ζελατίνη. Ίσως πολλοί από εσάς θα εκπλαγείτε αν επιχειρούσατε να φτιάξετε ζελέ με φρέσκο ή κατεψυγμένο ανανά ή οποιοδήποτε άλλο φρούτο. Και αυτό γιατί θα διαπιστώνατε ότι το ζελέ αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να πήξει. Μόνο ο ανανάς σε κονσέρβα-κομπόστα ή κάθε άλλο φρούτο που έχει υποστεί ανάλογη επεξεργασία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί γιατί όλα τα φρέσκα φρούτα εμποδίζουν την ζελατίνη να πήξει.

Αυτό συμβαίνει γιατί όλα τα φρέσκα φρούτα περιέχουν ένζυμα, γνωστά σαν πρωτεάσες που σημαίνει ότι διασπούν τις πρωτεΐνες. Η ζελατίνη που χρησιμοποιείται στη σκόνη για το ζελέ κατεξοχή εμπεριέχει ζωϊκή πρωτεΐνη κολλαγόνου, που είναι το πιο σηματικό στοιχείο στο συνδετικό ιστό. Όταν το κολλαγόνο στην ζελατίνη θερμαίνεται και ανακατεύεται με νερό δημιουργεί το ζελέ.

Οι πρωτεάσες, όπως αυτές που υπάρχουν στον ανανά, ωστόσο, διαλύουν το κολλαγόνο και έτσι κάνουν αδύνατη την πήξη σε μορφή ζελέ. Για αυτό το λόγο και ο ανανάς χρησιμοποιείται πολλές φορές στη μαγειρική για να μαλακώσει το κρέας: οι πρωτεάσες που έχει διαλύουν μερικώς τις πρωτεΐνες του κρέατος κάνοντας αυτό πιο μαλακό.

Φυσικά, τα ένζυμα σε κάθε κονσέρβα-κομπόστα φρούτου, όπως του ανανά, έχουν καταστραφεί λόγω θερμότητας.

Είναι μία «νεκρή» τροφή, όπως και όλες οι παστεριωμένες τροφές (και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και όλες οι κονσερβοποιημένες τροφές).

Το γεγονός ότι τα ένζυμα των φρούτων καταστρέφονται μπορεί να είναι βολικό για να φτιάξει κανείς ζελέ, αλλά έχει μεγάλο κόστος για την υγεία του σώματός του.

Για να παραμείνεις υγιής φρόντισε να καταναλώνεις ζωντανές τροφές σε επαρκείς ποσότητες.

ΝΑΙ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΖΕΛΕ που τόσο αθώο φροντίζουν να το παρουσιάζουν οι … ΠΟΙΟΙ ΑΡΑΓΕ;

Η αυγή της φιλοσοφίας

Στην αρχαιότητα οι Έλληνες Φιλόσοφοι, αποφάσισαν να κατανοήσουν το κοσμικό θαύμα, με την νόηση. Από αυτούς θεωρούμε ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία πρόβαλε η απαίτηση να εξηγήσει ο άνθρωπος τον κόσμο και να συσχετίσει τη ζωή του με το λογικό.

Στον θριαμβευτικό δρόμο που ακολούθησε η φιλοσοφία των Ελλήνων φιλοσόφων, πέρασε πολλούς σταθμούς, διήλθε από πολλές φάσεις και για περισσότερο από μία χιλιετία αυτός ο θαυμάσιος άνθρωπος, αντλώντας από την πλούσια φύση του, παρουσίασε πλήθος συστημάτων, επιτευγμάτων και λύσεων σε πλείστα όσα ζητήματα και προβλήματα αντίστοιχα.

Οι αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, έφεραν την χαραυγή στην φιλοσοφία, που σήμερα γνωρίζουμε, διότι παρόλο που και άλλοι λαοί είχαν ωφέλιμες γνώσεις – αντιλήψεις, αυτές παρέμειναν διάσπαρτες και προσκολλημένες στην τέχνη που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Οι έμποροι ήξεραν να λογαριάζουν και οι χτίστες και οι ξυλουργοί να χαράζουν τετράγωνα και κύκλους.

Όμως δεν κατάφεραν να «διαχωρίσουν» τους αριθμούς – σχήματα από τα αντικείμενα και να τα μελετήσουν ξεχωριστά. Η κοσμοθεωρία τους δούλευε μέσα από την φαντασία και τον πόθο παραμένοντας ως το τέλος μυθική – θρησκευτική και μέσα από την ποίησή τους φανταστική και συμβολική.

Στην Ελλάδα πρώτη φορά γνωρίζουμε ό,τι «ξαστέρωσε» ο νους κάποιων ανθρώπων, των φιλοσόφων. Περί τον 6ο ή 7ο π.κ.ε. αιώνα στις πόλεις της Ιωνίας, με την πλούσια και τολμηρή αστική τάξη, κάποιοι άνθρωποι απεγκλωβίζονται από τις μυθικές κοσμοθεωρίες και αναζητούν για πρώτη φορά να εξηγήσουν τα φαινόμενα λογικά και βάσει των φυσικών αιτίων.

Θέλει ο Ελληνας Φιλόσοφος να εξηγήσει το “είναι” και το “γίγνεσθαι”. Να βρει μια “αρχή” την πρώτη ουσία, που με την αλλαγή της έκανε να γεννηθούν όσα βλέπουμε στον κόσμιο.

Την αρχή έκαναν οι Ιωνικές πόλεις της Μ. Ασίας, αρχής γενομένης από τη Μίλητο, τη μητρόπολη με τις πολυάριθμες αποικίες και με την πλατιά επικοινωνία στην οποία έζησαν οι πρώτοι φιλόσοφοι, ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης και ακολουθεί η Έφεσος με τον Ηράκλειτο και πολλές άλλες. Φυσικά υπήρχαν και φιλόσοφοι πριν από τον Θαλή, αλλά εμείς σήμερα δεν τους γνωρίζουμε, εδώ δεν γνωρίζουμε τον Ηράκλειτο καλά – καλά.

Γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο των ελληνικών αποικιών, στις Θρακικές πόλεις, στα Άβδηρα με τον Πρωταγόρα και τον Δημόκριτο και στην Μεγάλη Ελλάδα με πολλές φιλοσοφικές Σχολές (Πυθαγόρειοι, Ελεάτες, Εμπεδοκλής).

Μέσα στη ζύμωση αυτή, στην Ιωνία γεννιέται η έννοια και η λέξη φιλοσοφία για να φανερώσει την ορμή του Ίωνα ανθρώπου να ψάξει για να μάθει, να υψωθεί ως προσωπικότητα και να  συμπλεύσει με την φύση. Στον Όμηρο και στον Ησίοδο βρίσκουμε τον σοφό και την σοφία, στοιχεία που καθορίζουν την ικανότητα στο επάγγελμα. Ο καλός τεχνίτης και ο ικανός ναυτικός είναι σοφοί. Το ίδιο και αυτός που καταλαβαίνει τους νόμους και ξέρει να κυβερνά, δηλαδή ο σοφός και σοφιστής (οι επτά σοφοί).

Την λέξη φιλοσοφία την συναντούμε πρώτη φορά σε απόσπασμα του Ηράκλειτου. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι πρέπει να γνωρίζουν πολλά οι φιλόσοφοι / “χρή γάρ εύ μάλα πολλών ίστορας φιλόσοφους άνδρας είναι”.

Στον Ηρόδοτο και στο Θουκυδίδη σημαίνει την αγάπη για σοφία που χαρακτηρίζει τον Έλληνα, με συμπληρωματική έννοια να ζητάει κανείς την γνώση για την γνώση χωρίς κάποια πρακτική ωφέλεια.

Στον Ηρόδοτο ο Κροίσος λέει στον Σόλωνα “ως φιλοσοφέων γήν πολλήν θεωρίης είνεκεν επελήλυθας”: Ξένε, άκουσα πως από αγάπη για την επιστήμη (φιλοσοφέων) έκανες πολλά ταξίδια για να παρατηρήσεις και να μελετήσεις (θεωρίης είνεκεν). Έτσι ορίζεται και η πρώτη γενική έννοια της φιλοσοφίας – θεωρία, θεωρητική ανάγκη. Σε τεχνικό όρο για μια ορισμένη πνευματική ασχολία υψώθηκε αργότερα στη σωκρατική σχολή.

Η καινούργια αντίληψη του κόσμου και της ζωής, η αμυθολόγητη κοσμοερμηνεία, γεννήθηκε από τις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Οι Ίωνες φιλόσοφοι από την κοινωνική τους θέση είναι δημοκρατικοί και νοιώθουν ως αποστολή τους να καταρρίψουν τις καταχνιές των μύθων και προσπαθούν να εξηγήσουν το κοσμικό πρόβλημα, να βρουν την αρχή και την ουσία του κόσμου με την λογική και μέσα από την νατουραλιστική αντίληψη τους να φωτίσουν το λαό και να τον κάνουν να πάρει ο ίδιος στα χέρια την τύχη του.

Είναι κοινωνικοί παράγοντες που πήραν μέρος στην πολιτική ζωή του καιρού τους και το έργο τους το νιώθουν σαν λειτούργημα για την πολιτεία. Ο αρχαίος Έλληνας αγαπούσε τη ζωή, ζούσε στην φύση και διαμέσου της ανάδειξης του δήμου και της αισιόδοξης αντίληψης, στρέφεται προς στα εγκόσμια αγαθά όπως η ευδαιμονία που βρίσκεται στη γαλήνη και την ευχάριστη διάθεση, την “ευθυμία”.

Χαρακτηριστικά όπως η ουσιαστική δημοκρατία, ο ορθολογισμός και η αγάπη για την ουσιώδη επίγεια ζωή αποτελούν βασικά στοιχεία του γνήσιου ελληνικού πνεύματος που ανέδειξε τη φιλοσοφία, καθώς και αρετές όπως η ανδρεία, η γενναιότητα, η αυτοθυσία, η ευθυκρισία, η τόλμη, η δημιουργία και υπεράνω όλων η ΣΟΦΙΑ.

Η φιλοσοφία μας υπενθυμίζει ότι μπορούμε να οδηγηθούμε, μέσω της σκέψης, στην βαθύτερη κατανόηση των σημερινών προβλημάτων μας. Αλλά το 95% των ανθρώπων προτιμούν να πεθάνουν παρά να σκεφτούν, το 3% των ανθρώπων σκέφτεται λανθασμένα και μόνο το 2% των ανθρώπων σκέφτεται σωστά. Γι αυτό η φιλοσοφική σκέψη που είναι από την φύση της αφηρημένη κι αμφίσημη είναι μόνο για τους ανθρώπους που σκέφτονται σωστά, όχι για όλους. Πράγματι αυτό το 2% των ανθρώπων παράγει απίστευτα αποτελέσματα στην ζωή του, απλώς και μόνο ακολουθώντας φιλοσοφικές αρχές και σκεπτόμενο σωστά.

Η επιστήμη της φιλοσοφίας δίνει ξεκάθαρες λύσεις και παρέχει κατευθύνσεις για να τις αναζητήσουμε, με την διεύρυνση της πραγματικότητας και αντίληψης του σύγχρονου κόσμου, μέσα από την παρατήρηση και την δίακριση.

Έτσι μπορούμε να αντιπαραταχθούμε στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, αναδεικνύοντας το πρόσωπο ως άτομο και παράλληλα ως μονάδα του συνόλου, βασική αρχή της αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας.

Εάν οι Έλληνες δεν είχαν προσβληθεί από τη χριστιανική νόσο

Αν ανατρέξουμε στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε ότι Ο Θαλής το 500 π.κ.ε. είχε ανακαλύψει τον στατικό ηλεκτρισμό. Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος το 400 π.κ.ε διατυπώνουν την ατομική θεωρία, που είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια υλιστικής εξήγησης του κόσμου, χωρίς παρέμβαση καμμιάς υπερφυσικής δύναμης.

Ο Αρίσταρχος το 300 π.κ.ε. διατύπωνε πρώτος την ηλιοκεντρική θεωρία, ο Ερατοσθένης το 250 π.κ.ε. αποδεικνύει την σφαιρικότητα της Γης και υπολογίζει τη περίμετρο της, με αρκετή ακρίβεια, σε 252.000 στάδια. 700 δε πλέον χρόνια αργότερα, αλλά ακόμη και σήμερα, η Εκκλησία μάς λέει ότι η Γη επιπλέει των υδάτων, όπως σαφώς ψέλνεται την Μεγάλη Πέμπτη «ο εν ύδασι την γην κρεμάσας». Χαίρε σκότος …

Ο Πυθαγόρας έβαζε τις βάσεις των Μαθηματικών, ο Ευκλείδης της Γεωμετρίας, ο Αρχιμήδης με ένα πλήθος μηχανικών επινοήσεων και ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς κατασκεύασε την πρώτη ατμομηχανή (ατμοστρόβιλος), το 150 π.κ.ε. Μια κατασκευή όπου είχαν εφαρμοσθεί δύο τρομερές εφευρέσεις. Η δύναμη του ατμού, που ακόμη και σήμερα κινεί πλοία και ατμοηλεκτρικά εργοστάσια, και η δύναμη των αερίων, που σήμερα είναι η τελευταία λέξη για την κίνηση των πυραύλων, των αεροπλάνων, και των διαστημοπλοίων.

Ο Ιπποκράτης, το 400 πκ.ε. αποφαίνεται αυτό που η σύγχρονη Ιατρική έχει αποδείξει, ότι ο δαιμονισμός είναι ασθένεια και συγκεκριμένα πάθηση του εγκεφάλου, ενώ ο Χριστός (καίτοι γιος Θεού, όπως έλεγε), δεν το γνώριζε, και διέταζε τα δαιμόνια να εξέλθουν από τους ασθενείς … που δεν ήταν ασθενείς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν αβανταδόροι, μέλη της 70μελούς ομάδας που προηγείτο του Χριστού (όρα «Κατά Λουκάν», κεφ. Ι΄ παρ. 1).

Ο πολύπλοκος μηχανισμός των Αντικυθήρων που ανασύρθηκε από τη θάλασσα τον περασμένο αιώνα, κατασκευασμένος το 150-100 π.κ.ε. πιθανόν από τον μαθηματικό, αστρονόμο, και γεωγράφο Ίππαρχο τον Ρόδιο, ή από μαθητή του Αρχιμήδη, αποτελεί το πρώιμο στάδιο των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών και μαρτυρεί το υψηλό επίπεδο επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας των αρχαίων Ελλήνων.

Μια γνώση που δεν θα αργούσε να δώσει τους καρπούς της που δεν ήταν άλλοι από την βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση, προσφέροντας τα πολύτιμα αγαθά της στην ανθρωπότητα. Δυστυχώς όμως για την ανθρωπότητα, η επανάσταση που βήμα-βήμα ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν οι Έλληνες, δεν πραγματοποιήθηκε, διότι με την υποταγή τους στους Ρωμαίους, αλλά κυρίως στον Χριστιανισμό, εκατοντάδες χιλιάδες θανατώθηκαν, μαζί και οι σοφοί τους, και όσοι διέφυγαν τον θάνατο, ετέθησαν υπό διωγμό.

Οι επιστημονικές και τεχνολογικές τους γνώσεις οδηγήθηκαν σε διαπόμπευση, κατασυκοφάντηση, και τελικώς στον ενταφιασμό τους, από τους (άγιους) «πατέρες» της Εκκλησίας, για πάνω από 15 αιώνες, με τα γνωστά «πίστευε και μη ερεύνα» και «απαρνήσου τα υλικά αγαθά και σώσε την ψυχή σου».

Για 1000 και πλέον χρόνια βυζαντινοχριστιανικής κυριαρχίας στον ελλαδικό χώρο, εκεί που κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους, ένα πλήθος φιλοσόφων, φυσικών, αστρονόμων υπηρετούσαν τη γνώση και την ελεύθερη σκέψη, δεν κατέστη δυνατόν να αναδειχθεί ένας σημαντικός φιλόσοφος, ένας φυσικός. Ο μόνος σημαντικός φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων πήρε αποστάσεις από τον Χριστιανισμό.

Ο Πλάτωνας διατύπωσε τις φιλοσοφικές του θέσεις περί το 350 π.κ.ε. και το 1450 μ.κ.ε. ιδρύεται στην Ιταλία πανεπιστημιακή έδρα πλατωνικών σπουδών. Ο Πλάτωνας καλείται από το μακρινό παρελθόν, να ανάψει το σβησμένο φως της ελεύθερης σκέψης και γίνεται ταυτόχρονα ο στυλοβάτης της Αναγέννησης. Οι υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι εξανίστανται, πως μετά από 1800 χρόνια ζητάνε τα φώτα του σοφού μας προγόνου.

Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι στα τόσα χρόνια που πέρασαν δεν παράχθηκε καμιά φιλοσοφική σκέψη παρά μόνο «Κύριε ελέησον».

Είναι τόσος ο ξεπεσμός των Ελλήνων, που στον ιερό χώρο της Ελληνικής Φιλοσοφικής σκέψης, τους ανώτερου στοχασμού και της Φιλοσοφικής Επιστήμης, επέτρεψαν να φτιαχτεί εβραϊκός ναός !!!! όπως φαίνεται στην φωτογραφία.

Η ανθρωπότητα αντί να εξελιχθεί πατώντας πάνω στα χνάρια των μεγάλων Ελλήνων Φιλοσόφων, αυτή ΑΝΤΙ-εξελίχθηκε, έρποντας πάνω στα χνάρια του Εβραϊκού Χριστού.

Κρίμα γι’ αυτήν και τα παιδιά της.

Ποιος πολιτισμός είναι ανώτερος;

Ο κρινόμενος δεν μπορεί να είναι και κριτής. Αλλά ούτε έχει και νόημα. Αν ο άνθρωπος αποφασίσει να εισβάλει σε μία περιοχή μελισσών θα το κάνει γιατί είναι δυνατότερος, χωρίς να προσπαθεί να βρει “ηθική” κάλυψη για τις πράξεις του. Κι αν οι άγριες μέλισσες θελήσουν να σου επιτεθούν δεν θα προηγηθεί, φαντάζομαι, διαβούλευση στην κυψέλη.

——————
5η Δημοτικού. Μας ρωτάει ο δάσκαλος: «γιατί ο άνθρωπος είναι το ανώτερο ον στον πλανήτη;» Για να το… δυσκολέψει προσθέτει: «Γιατί να μην είναι οι μέλισσες ανώτερες; Δεν φτιάχνουν το σπίτι τους, δεν έχουν μια οργανωμένη κοινωνία, δεν αποταμιεύουν τροφή;» Και συνέχισε χωρίς να περιμένει απάντηση (όπως το συνήθιζε): «Η διαφορά, παιδιά μου, είναι ότι οι μέλισσες όπως έφτιαχναν τις κυψέλες τους πριν χιλιάδες χρόνια έτσι τις φτιάχνουν και τώρα. Δεν έχουν προοδεύσει. Ενώ ο άνθρωπος εξελίσσεται συνεχώς στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στις ιδέες».

Τη θυμάμαι σαν τώρα αυτή τη σκηνή. Ήμουν σε δίλημμα: να τολμήσω να σηκώσω χέρι ή να μην σηκώσω; Δεν ήταν για πολλές αντιρρήσεις η “έδρα” τότε κι ο συγκεκριμένος είχε ένα στυλ εκατό καρδιναλίων. Τελικά δεν άντεξα, το σήκωσα, το έχω παιδιόθεν αυτό το “κουσούρι»:
- Νομίζω, κύριε, ότι δεν μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα.
- Γιατί παιδί μου;
- Γιατί είμαστε άνθρωποι, το ένα από τα δύο είδη που συγκρίνονται. Θα έπρεπε να ρωτήσουμε και τις μέλισσες για τα δικά τους κριτήρια. Μπορεί η δική μας πρόοδος να είναι επειδή είμαστε πίσω και οι μέλισσες να έχουν φτάσει στον “στόχο” τους και να μην έχουν ανάγκη να εξελιχθούν άλλο. Έτσι κι αλλιώς και ο άνθρωπος και οι μέλισσες είναι προϊόντα εξέλιξης. Το ίδιο ισχύει για κάθε σύγκριση ανθρώπου και κάποιου άλλο είδους. Ποιος ορίζει τα κριτήρια;

 

Πέρασαν 40 χρόνια από τότε. Όμως εξακολουθώ να έχω την ίδια ακριβώς άποψη. Ο κρινόμενος δεν μπορεί να είναι και κριτής. Αλλά ούτε έχει και νόημα. Αν ο άνθρωπος αποφασίσει να εισβάλει σε μία περιοχή μελισσών θα το κάνει γιατί είναι δυνατότερος, χωρίς να προσπαθεί να βρει “ηθική” κάλυψη για τις πράξεις του. Κι αν οι άγριες μέλισσες θελήσουν να σου επιτεθούν δεν θα προηγηθεί, φαντάζομαι, διαβούλευση στην κυψέλη.

Στην περίπτωση σύγκρισης μεταξύ των ανθρώπινων πολιτισμών ισχύει ακριβώς το ίδιο. Ποιος θα ορίσει τα κριτήρια; Αν το κριτήριο π.χ. είναι η ευτυχία που αισθάνονται τα μέλη μιας κοινωνίας από την ζωή τους ή ο βαθμός κινδύνου που αντιπροσωπεύει κάθε πολιτισμός για την επιβίωση του πλανήτη, οι αγχωμένοι, υπερκαταναλωτικοί γιάπηδες του Μανχάταν βρίσκονται πολλά σκαλιά κάτω από μια απομονωμένη φυλή τροφοσυλλεκτών και κυνηγών στη Νέα Γουινέα.

Κι επειδή αυτό το άρθρο έχει ως στόχο να συμβάλει σε ένα διάλογο που πυροδοτήθηκε από μία προηγούμενη τοποθέτησή μου, αξιολογώ, από την ανάποδη, μία ακραία περίπτωση ασύμβατης με τον πολιτισμό μας συμπεριφοράς: την κλειτοριδεκτομή. Κάποιο λόγο είχε που υιοθετήθηκε και επιβλήθηκε, εδώ και αιώνες, στις συγκεκριμένες κοινωνίες. Για κάποιες φυλές με προσδόκιμο ζωής τα 40 έτη και με παιδική θνησιμότητα, ακόμα και σήμερα, που φτάνει στο 20%, ο μοναδικός τρόπος διαιώνισης του είδους είναι η συνεχής τεκνοποίηση.

Η καταστολή επομένως της γυναικείας σεξουαλικότητας (και με την θέσπιση της ποινής του θανάτου για τη μοιχεία) είναι ένας μηχανισμός που εξασφαλίζει σταθερή και αποδοτική «παραγωγική μονάδα». Η πολυγαμία είναι επίσης ένας τρόπος δημιουργίας ισχυρών πολυμελών οικονομικών μονάδων και αδιάλειπτης παραγωγής/ανατροφής απογόνων δεδομένου μάλιστα ότι σ’ αυτές τις χώρες ο βαθμός μητρικής θνησιμότητας είναι επίσης μεγάλος (πάνω από 1000 θάνατοι μητέρων ανά 100.000 γεννήσεις).

Αν λοιπόν κρίνεις την κλειτοριδεκτομή με κριτήριο την επιβίωση της φυλής, θα την βρεις πολύ πιο αποτελεσματική από την απελευθερωμένη σεξουαλικά Ευρωπαία που κάνει ένα παιδί, κι αυτό μετά τα 40! Αν το ίδιο συνέβαινε στην Ευρώπη, δεν θα είχαμε υπογεννητικότητα! Ναι, αλλά δεν θα είχαμε τον πολιτισμό που έχουμε. Κι επειδή μάς αρέσει ο πολιτισμός μας έχουμε κάθε δικαίωμα να τον προστατεύσουμε.

Οι ψευδοφιλοσοφικές συζητήσεις περί ανωτερότητας και κατωτερότητας των πολιτισμών, με το φάντασμα της απολυτοκρατίας να παραμονεύει, είναι όχι μόνο άχρηστες αλλά και ύποπτες: μυρίζεσαι την προσπάθεια της μιας πλευράς να επικαλεσθεί ηθικά ερείσματα για τις επιλογές της και αναρωτιέσαι «πού το πάει». Η πεποίθηση ότι ένας πολιτισμός είναι ανώτερος από έναν άλλον είναι πολύ εύκολο να οδηγήσει σε ολοκαυτώματα.

Όμως, αυτό δεν καθιστά τους πολιτισμούς ίδιους. Είναι διαφορετικοί. Και κάποιοι είναι, σε μεγάλο βαθμό, ασύμβατοι. Όποιος δεν το βλέπει, εθελοτυφλεί. Κρίσιμος παράγοντας στη δυνατότητα ώσμωσης δύο πολιτισμών είναι ο “συντελεστής εξελιξιμότητας” του καθενός, ο οποίος είναι ευθέως ανάλογος του πλήθους των στοιχείων που διαμορφώνουν την κουλτούρα του. Στο Ισλάμ η θρησκεία παίζει κυριαρχικό ρόλο. Κάποιες φορές στην ιστορία του, πήγε να ξεφύγει από την επιτήρησή της. Αλλά δεν κράτησε για πολύ.

Οι μουλάδες αντεπιτέθηκαν και αλυσόδεσαν την επιστήμη, τις τέχνες, τα γράμματα, παράγοντες, που σε άλλους πολιτισμούς συμμετέχουν πολύ πιο δραστικά στη διαμόρφωσή τους. Στο Ισλάμ όλα είναι από τη θρησκεία και για τη θρησκεία. Εδώ και αιώνες, στο σουνιτικό τουλάχιστον Ισλάμ τίποτε δεν κινείται. Αν δεν είχαν την τύχη να κάθονται πάνω στον μαύρο χρυσό θα ήταν οι πιο υπανάπτυκτες χώρες του κόσμου.

Γίνονται ζυμώσεις στο Ισλάμ; Φυσικά. Αλλά δεν έχω καμία υποχρέωση και καμία διάθεση να συμμετάσχω! Αν το φανατικό Ισλάμ χρειαστεί 2-3 αιώνες για να περάσει στην Αναγέννησή του, αποκεφαλίζοντας εν τω μεταξύ μερικά εκατομμύρια αντιπάλους, δεν μου ακούγεται και πολύ ευχάριστο. Αισθάνομαι τυχερός που δεν έζησα στις εποχές του χριστιανοφασισμού. Δεν θέλω να ζήσω τον ισλαμοφασισμό, είναι παράλογο; Να δώσει χίλιες φορές η Δύση άσυλο και κάθε είδους βοήθεια σε όσους “κοσμικούς” Μουσουλμάνους θέλουν να ξεκολλήσουν το Ισλάμ από τον μεσαίωνά του.

Αλλά τους φανατικούς που προσπαθούν να επιβάλουν τη σαρία στην Ευρώπη τι τους καμαρώνει; Γιατί να δεχθούν πίσω τα Ευρωπαϊκά κράτη τους χιλιάδες μουσουλμάνους Ευρωπαίους πολίτες που πήγαν εθελοντές για σεμινάρια κτηνωδίας στη Συρία και ανεβάζουν φωτογραφίες στο FB κρατώντας τα κομμένα κεφάλια των αντιπάλων; Την χρειαζόμαστε αυτή την τεχνογνωσία στην Ευρώπη; Θα έπρεπε ήδη να έχουν κηρυχθεί εγκληματίες πολέμου και να έχει εκδοθεί διεθνές ένταλμα σύλληψης.

Τον δρόμο τον δείχνει η φιλελεύθερη Αυστραλία στην οποία κυβέρνηση και αντιπολίτευση μεθοδεύουν αλλαγή της νομοθεσίας για να απαγορεύσουν την είσοδο στη χώρα στους 200 περίπου Αυστραλούς πολίτες Αραβικής καταγωγής, που πολεμούν στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και κατά πάσα πιθανότητα συμμετείχαν στην ανάπτυξη ισλαμοφασιστικών δικτύων στην Αυστραλία πριν τον πόλεμο.

Δεν έχει καμία σημασία το ποσοστό των φανατικών που έχουν παρεισφρήσει στην Ευρώπη. Και μικρό να είναι (που δεν είναι), δουλεύει όπως το τοξικό δηλητήριο. Σκεφθείτε μόνο την πιθανότητα ένας παρανοϊκός μουλάς να τους καλέσει να εξαπολύσουν πόλεμο “στην καρδιά του Σατανά” και να αρχίσουν να σκάνε οι βόμβες στα μετρό και στις πλατείες των Ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Σκεφθείτε οι επιθέσεις αυτοκτονίας που διαβάζουμε (ως μονόστηλα) στο Πακιστάν, τη Νιγηρία, την Υεμένη, το Αφγανιστάν… να αρχίσουν να συμβαίνουν στο Μοναστηράκι, στο Σύνταγμα, στην πλατεία Αριστοτέλους. Η ζωή μας θα έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί.

Δεν έχουμε μόνο δικαίωμα, έχουμε υποχρέωση να προφυλάξουμε τη Δημοκρατία που με τόσες θυσίες μάς παρέδωσαν οι πρόγονοί μας. Έχουμε υποχρέωση να την παραδώσουμε στα παιδιά μας καλύτερη, αντιπροσωπευτικότερη, αποτελεσματικότερη. Γι’ αυτό, σ’ αυτή τη Δημοκρατία έχουν θέση ΜΟΝΟ όσοι σέβονται τις αρχές της. Όσοι δεν τις σέβονται ΦΕΥΓΟΥΝ. Δεν είναι ρατσισμός, δεν είναι προκατάληψη. Είναι θεμελιώδης κανόνας δικαίου. Είναι στοιχειώδης μηχανισμός αυτοπροστασίας.

Θεωρώ λοιπόν ότι η Ευρώπη συνολικά, και φυσικά η Ελλάδα, θα πρέπει να υιοθετήσει τις εξής αρχές:

1. Η εφαρμογή της σαρίας, είτε νομότυπα (όπως γίνεται σήμερα στη Θράκη) είτε παράνομα αλλά με την ανοχή των αρχών (όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε.) θα πρέπει να απαγορευθεί εδώ και τώρα. Και μόνο που το συζητάμε είναι απίστευτο! Δεχόμαστε, στο όνομα δήθεν της διαφορετικότητας, τη λειτουργία παράλληλων νομικών συστημάτων; Είμαστε με τα καλά μας; Και γιατί αυτό να ισχύει μόνο για μουσουλμάνους και όχι για οποιονδήποτε ο οποίος εκπροσωπεί ένα οποιοδήποτε θρήσκευμα; Παρόμοια προβλήματα υπήρξαν με φανατικούς και Χριστιανικών δογμάτων. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά προτιμούν να αφήσουν το παιδί τους να πεθάνει παρά να του κάνουν μετάγγγιση αίματος. Θα τους το επιτρέψουμε; Η νομοθεσία αποφάνθηκε: ο γιατρός θα κάνει το καθήκον του αγνοώντας την παράνοια του φανατικού. Για τους μουσουλμάνους θα ισχύσει άλλο δίκαιο;

2. Η εκπαίδευση θα είναι κοσμική και μόνο. Να το ξαναπώ: κοσμική και μόνο! Θρησκευτικά σχολεία θα μπορούν να λειτουργούν μόνον εκτός εκπαιδευτικού συστήματος και μόνον για παιδιά ηλικίας 14 ετών και άνω, με διδακτέα ύλη που θα εγκρίνεται από το Υπουργείο Παιδείας, ώστε να μην καλλιεργεί τη μισαλλοδοξία. Οι μαντράσες, τα ισλαμικά θρησκευτικά σχολεία πρέπει να σφραγιστούν άπαξ δια παντός σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Στη Βρετανία, σε πάνω από 2000 μαντράσες, 200.000 παιδιά μεταναστών, από 4 ετών, διδάσκονται το Κοράνι κάθε απόγευμα.

Πολλές δημοσιεύσεις και κρυφά τραβηγμένα βίντεο (http://www.dailymail.co.uk/news/article-1356361/Shame-Britains-Muslim-schools-Secret-filming-shows-pupils-beaten.html#_blank) αναφέρονται στη σωματική βία που είναι μέρος της ισλαμικής εκπαίδευσης. Οι δάσκαλοι εξαναγκάζουν τα παιδιά να μάθουν το Κοράνι απ’ έξω επαναλαμβάνοντας κάθε στίχο επί χρόνια και απειλώντας τα να μην τολμήσουν να αμφισβητήσουν καμία από τις αρχές του. Τα χτυπούν όποτε προφέρουν λάθος μια λέξη ή ξεχνάνε ένα στίχο. Τη βία που υφίστανται τα παιδιά ως θύματα την αναπαράγουν ως ενήλικοι θύτες. Δεκάδες χιλιάδες μαντράσες σε όλον τον κόσμο γίνονται εκκολαπτήρια τρομοκρατών του «ιερού πολέμου».

3. Για την κλειτοριδεκτομή υιοθετείται άμεσα η τυχαία δειγματοληπτική εξέταση σε κορίτσια μεταναστών από χώρες στις οποίες εφαρμόζεται το βάρβαρο έθιμο. Αν βγει θετική, πατέρας, μητέρα και αυτός/ή που διενήργησε τον ακρωτηριασμό απελαύνονται χωρίς δικαίωμα εισόδου ξανά σε χώρες της Ε.Ε., ενώ το μωρό δίνεται για υιοθεσία. Και μόνο από τον φόβο της εξέτασης και της απέλασης, πολλά ξυράφια θα “στομώσουν”. Κάθε νέος μετανάστης ενημερώνεται για αυτή την διάταξη μόλις πατήσει το πόδι του σε κέντρο προσφύγων.

4. Απαγορεύεται η είσοδος και φυσικά η κυκλοφορία στην Ευρώπη σε άτομα που φορούν νικάμπ ή μπούργκα. Αν θες να ζεις σε μια ελεύθερη χώρα θα δείχνεις το πρόσωπό σου, όπως δείχνουμε κι εμείς το δικό μας. Πρόσφατα (1/7), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απέρριψε την προσφυγή μιας μουσουλμάνας Γαλλίδας η οποία στράφηκε κατά της γαλλικής νομοθεσίας, διεκδικώντας το δικαίωμα να φοράει μπούρκα. Λίγες ημέρες πριν, το γαλλικό Ακυρωτικό Δικαστήριο επικύρωσε την απόλυση μιας υπαλλήλου που φορούσε νικάμπ σε βρεφονηπιακό σταθμό.

Πέρυσι ένα ζευγάρι μουσουλμάνων έκαναν επεισόδια σε προάστιο του Παρισού, όταν ο άνδρας αρνήθηκε την εξακρίβωση των στοιχείων της γυναίκας του που φορούσε νικάμπ. Και οι δύο καταδικάστηκαν για αντίσταση κατά της αρχής σε φυλάκιση τριών μηνών ο άντρας και ενός μήνα η γυναίκα και σε πρόστιμο 150 ευρώ. Όμως γιατί εξακολουθούν να παραμένουν στη Γαλλία; Δεν θα έπρεπε αμέσως μετά την αποφυλάκιση να απελαθούν; Αν κάποιες βιώνουν σε όλη τους τη ζωή το σύνδρομο της Στοκχόλμης και καμαρώνουν για τον υποβιβασμό τους σε αντικείμενο, να πάνε να αναθρέψουν τη νέα γενιά μαχητών του Ισλάμ στη Νιγηρία, όχι στα Παρίσια. Ούτε στα Πατήσια.

Η νομοθεσία δεν είναι θέσφατο. Είναι εργαλείο. Ένα από τα προβλήματα του νομικού μας συστήματος (όχι μόνον της Ελλάδας) είναι ότι επικεντρώθηκε στην καταστολή και στην τιμωρία αγνοώντας σχεδόν εντελώς την πρόληψη. Θέλοντας να ξορκίσει μνήμες απολυταρχικών καθεστώτων αρνείται να αποδεχθεί μηχανισμούς προφύλαξης. Υποκριτικά ισχυρίζεται πως όλα βαίνουν καλώς κι όταν αποδειχθεί ότι δεν βαίνουν, μοιράζει ευθύνες και ποινές. Μέγα λάθος. Μπορεί τα προληπτικά μέτρα να εγείρουν πολλά θέματα ατομικών ελευθεριών, αλλά, ναι, αυτό είναι το πρόβλημα της εποχής μας και πρέπει να το λύσουμε: πώς θα δημιουργήσεις νομοθετικό πλαίσιο πρόληψης χωρίς να απαρνηθείς τις αρχές σου.

Όλα γίνονται, αν θες να τα κάνεις. Όμως, κάποιοι δεν θέλουν. Είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτερες αντιδράσεις στον εξορθολογισμό της μεταναστευτικής πολιτικής προέρχονται από συγκεκριμένα νομικά κυκλώματα εκμετάλλευσης των μεταναστών που έχουν ως βιτρίνα οργανώσεις – σφραγίδες για την υπεράσπιση δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Κι επειδή δεν μπορούν να πουν ανοιχτά: εμείς αντιδρούμε γιατί κονομάμε, μαύρα, αρκετά δις ευρώ τον χρόνο (1,2 δις υπολογίζεται, ο ετήσιος τζίρος της παράνομης μετανάστευσης μόνο στην Ελλάδα!), πληρώνουν κάτι παρακμιακές κρατικοδίαιτες αριστεράντζες να τσιρίζουν κάθε φορά που κάποιος φωτίζει το πρόβλημα. “Είμαστε μια ανεκτική κοινωνία”, λένε.

Είμαστε ανεκτικοί, διότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών των Δυτικών κοινωνιών, μέχρι σήμερα, ασπάζονται την ανεκτικότητα ως αρχή τους. Δεν μας είχαν προκύψει φασίστες εισαγωγής σε υπολογίσιμο αριθμό. Τους ενδογενείς φασίστες, όμως, τους κυνηγάμε εδώ και χρόνια. Ο ναζισμός είναι εκτός νόμου σε πολλά κράτη της Ε.Ε. ακριβώς λόγω της ολοκληρωτικής ιδεολογίας του. Το φανατικό Ισλάμ είναι καλύτερο;

Πάρτε το απόφαση. Στους μη ανεκτικούς, θα γίνουμε μη ανεκτικοί. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.