Είναι η εξέλιξη μονόδρομος;

Είναι άραγε δυνατόν ένα είδος να κάνει όπισθεν στην πορεία της εξέλιξής του; Να κάνει δηλαδή τα αντίθετα εξελικτικά βήματα και να βρεθεί σε μια πρότερη κατάσταση;

Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο πολύ έχει απασχολήσει τους εξελικτικούς βιολόγους και μόλις πριν από τρεις ημέρες απαντήθηκε εν μέρει. Αμερικανοί ερευνητές του Ηoward Ηughes Μedical Ιnstitute και του Κέντρου Οικολογίας και Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Ορεγκον εξέτασαν το θέμα σε μοριακό επίπεδο και αποφάνθηκαν ότι η εξέλιξη είναι μονόδρομος. Το εύρημά τους έγινε αποδεκτό από την κοινότητα των εξελικτικών βιολόγων, με συγκρατημένο όμως ενθουσιασμό. Ας δούμε τις λεπτομέρειες οι οποίες αναφέρονται στο τεύχος της περασμένης Πέμπτης της επιστημονικής επιθεώρησης «Νature».

Το μόριο που επέλεξαν να μελετήσουν οι αμερικανοί επιστήμονες ονομάζεται υποδοχέας των γλυκοκορτικοειδών. Πρόκειται για μια πρωτεΐνη που υπάρχει στα κύτταρά μας και η οποία δεσμεύει και ως εκ τούτου ανταποκρίνεται στην πρωτεΐνη του στρες, την κορτιζόλη.

Αρχικά οι ερευνητές δημιούργησαν το «οικογενειακό δένδρο» της πρωτεΐνης αυτής συγκρίνοντας μόριά της από διαφορετικούς οργανισμούς. Ετσι εντόπισαν δύο μόρια-προγόνους της ανθρώπινης πρωτεΐνης τα οποία και συνέθεσαν στο εργαστήριο. Το πρώτο μόριο, το οποίο ονόμασαν ΑncGR1, υπήρξε πριν από 450 εκατομμύρια χρόνια και εκτός από την κορτιζόλη ανταποκρινόταν και σε άλλες ορμόνες, όπως η αλδοστερόνη και η δεοξυκορτικοστερόνη. Το δεύτερο, το οποίο ονόμασαν ΑncGR2, προέκυψε από το πρώτο μέσα σε 40 εκατομμύρια χρόνια και έπειτα από 37 μεταλλάξεις (αλλαγές στην ακολουθία των βάσεων του DΝΑ που δίνει τις οδηγίες για τη δημιουργία της πρωτεΐνης). Οπως και η ανθρώπινη μορφή του υποδοχέα των γλυκοκορτικοειδών, το μόριο ΑncGR2 ανταποκρινόταν μόνο στην κορτιζόλη.

Οι αμερικανοί ερευνητές πέτυχαν να μετατρέψουν το πρώτο μόριο στο δεύτερο εισάγοντας επτά μεταλλάξεις. Οι μεταλλάξεις αυτές άλλαξαν τη στερεοδομή της ΑncGR1 πρωτεΐνης και της στέρησαν την ικανότητα να δεσμεύει άλλες ορμόνες πλην της κορτιζόλης. Αυτό το εύρημα ήταν αναμενόμενο, αφού πρακτικώς οι ερευνητές επανέλαβαν τα εξελικτικά βήματα που είχαν οδηγήσει στη δημιουργία της μιας πρωτεΐνης από την άλλη. Προς μεγάλη έκπληξή τους, όμως, όταν θέλησαν να «βαδίσουν ανάποδα», όταν δηλαδή προσπάθησαν να πάνε από την πρωτεΐνη ΑncGR2 στην ΑncGR1, διαπίστωσαν ότι έπαιρναν μια νεκρή πρωτεΐνη, ένα μόριο που είχε χάσει κάθε δραστικότητα, που δεν ανταποκρινόταν σε καμία ορμόνη.

Το γεγονός ότι οι παρατηρήσεις των αμερικανών επιστημόνων έγιναν σε ένα μόνο μόριο δεν επιτρέπει γενικεύσεις. Ωστόσο οι ίδιοι εκτιμούν ότι το φαινόμενο θα παρατηρείται και σε άλλα μόρια και έτσι αποφάνθηκαν ότι η εξέλιξη είναι μονόδρομος. Ωστόσο συνάδελφοί τους διαφωνούν: η εξελικτική διαδικασία, λένε, δεν είναι χημική αντίδραση, η οποία μας οδηγεί από μια ξεκάθαρη κατάσταση σε μια άλλη επίσης ξεκάθαρη. Αντιθέτως, θεωρούν ότι σε έναν πληθυσμό θα υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα στάδια της διαδρομής από τη μια πρωτεΐνη στην άλλη και είναι δυνατόν η εξέλιξη να γίνει και προς τα πίσω από μια παρακαμπτήριο.

Από ό,τι φαίνεται οι επίγονοι του Δαρβίνου έχουν πολλά ακόμη να ανακαλύψουν, γεγονός που καθόλου βεβαίως δεν μειώνει την αξία της θεωρίας του.

Η βιολογική εξέλιξη των φιδιών

Προϊστορικό φίδι με δύο πόδια φωτίζει την εξέλιξη των ερπετών

Η μελέτη του απολιθώματος ενός φιδιού (καλλιτεχνική απεικόνισή του στο μέσον) που «παγιδεύτηκε» μέσα σε έναν ασβεστόλιθο αποκάλυψε στους επιστήμονες σημαντικά στοιχεία. Το απολίθωμα ανήκει στο είδος Εupodophis descouensi, είχε μήκος 85 εκατοστά και ζούσε στα τέλη της Κρητιδικής Περιόδου, πριν από 92 εκατομμύρια χρόνια. Ερευνητές του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Φωτός που βρίσκεται στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας διαπίστωσαν ότι αυτό το φίδι είχε δύο πόδια. Η ανακάλυψη θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική αφού οι επιστήμονες ως σήμερα είχαν ελάχιστα στοιχεία που να δείχνουν την εξελικτική πορεία των ερπετών. Το νέο εύρημα θα φωτίσει αυτή την πορεία.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα προηγμένο σύστημα ακτίνων Χ με το οποίο αποκαλύφθηκε η ύπαρξη των δύο ποδιών στο πίσω μέρος, πολύ κοντά στην άκρη της ουράς του. Οι ερευνητές είχαν διακρίνει στην αρχική μελέτη του απολιθώματος το ένα πόδι, αλλά χρειάστηκε η συμβολή των ακτινογραφιών για να εντοπιστεί και το δεύτερο. «Μετά τον εντοπισμό του ενός ποδιού θεωρούσαμε πολύ πιθανό,αν όχι βέβαιο, ότι υπάρχει και δεύτερο. Τώρα μελετούμε το δεύτερο πόδι μήπως τυχόν εντοπίσουμε κάποια χαρακτηριστικά ή στοιχεία που δεν έχουμε εντοπίσει στο πρώτο» δήλωσε στο ΒΒC η Αλεξάντρα Χουσαγιέ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Το απολίθωμα του φιδιού ανακαλύφθηκε σε ένα χωριό του Λιβάνου πριν από οκτώ χρόνια και ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη, αφού ο ασβεστόλιθος στον οποίο είχε παγιδευτεί ήταν σπασμένος σε πολλά κομμάτια. Τα πόδια έχουν μήκος μόλις δύο εκατοστά και οι επιστήμονες πιστεύουν ότι δεν είχαν καμία απολύτως χρησιμότητα στα φίδια. Με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία οι επιστήμονες θεωρούν ότι η εξελικτική πορεία των φιδιών ξεκίνησε πριν από περίπου 150 εκατομμύρια χρόνια.

Στην επιστημονική κοινότητα έχουν αναπτυχθεί δύο αντίθετες θεωρίες: η μία αναφέρει ότι η εξέλιξη των φιδιών ξεκίνησε στη στεριά και αρχικά διέθεταν άκρα τόσο στο μπροστινό μέρος του σώματος όσο και πίσω. Καθώς τα φίδια άρχιζαν να προσαρμόζονται στο περιβάλλον τα άκρα άρχιζαν να εξαφανίζονται. Πρώτα εξαφανίστηκαν τα μπροστινά άκρα και στη συνέχεια τα πίσω. Η δεύτερη θεωρία αναφέρει ότι η εξελικτική διαδικασία ξεκίνησε στο νερό από τα θαλάσσια ερπετά. Η ανακάλυψη του απολιθώματος με τα πόδια ίσως βοηθήσει στο να διαπιστωθεί ποια από τις δύο θεωρίες είναι πιο κοντά σε αυτό που συνέβη.

Ταχύρρυθμη βιολογική εξέλιξη

Πόσο γρήγορα μπορεί να εξελιχθεί ένα είδος; Μη φανταστείτε πως θα πρέπει να περάσουν πολλές χιλιάδες χρόνια για να υπάρξει εξέλιξη. Για ορισμένα είδη, όπως το τροπικό ψαράκι του γλυκού νερού γκάπι (guppy, Poecilia reticulata), η απάντηση ίσως να εντυπωσίαζε ακόμη και τον Δαρβίνο: Στα ψάρια αυτά παρατηρήθηκε βιολογική εξέλιξη σε διάστημα μόλις 8 ετών, που ισοδυναμούν με λιγότερες από 30 γενιές του συγκεκριμένου είδους.

Την ανακάλυψη που θα δημοσιευθεί στο τεύχος Ιουλίου της επιθεώρησης «The American Naturalist» έκανε η βιολόγος Swanne Gordon, η οποία μαζί με συναδέλφους της πραγματοποίησε σχετικό πείραμα στον ποταμό Ντάμιερ του Τρινιντάντ απομονώνοντας μια ομάδα γκάπι από όλους τους φυσικούς τους εχθρούς, τοποθετώντας τα σε ένα σημείο όπου ένας καταρράκτης λειτούργησε ως φυσικός φράχτης.

Η ομάδα αυτή σε διάστημα 8 ετών προσαρμόστηκε στο νέο περιβάλλον -όπου δεν υπήρχαν αρπακτικά- γεννώντας λιγότερους μεν αλλά μεγαλύτερους σε μέγεθος απογόνους σε κάθε αναπαραγωγικό κύκλο, κάτι που δεν συνέβη με άλλη ομάδα γκάπι που ζούσαν στον ίδιο ποταμό, αλλά αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο των αρπακτικών…

Τεχνητή μέθοδος φωτοσύνθεσης

Σημαντική πρόοδος για το πεδίο της τεχνητής φωτοσύνθεσης, καθιστά την μέθοδο διπλά επικερδή για το περιβάλλον, με την χρήση απομονωμένου διοξειδίου του άνθρακα από την »πράσινη» χημεία, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής καυσίμων από ανανεώσιμες πηγές.

 

H ανάπτυξη συστήματος το οποίο μπορεί να εγκλωβίσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα πριν εξαερωθεί στην ατμόσφαιρα και στη συνέχεια, τροφοδοτούμενο από ηλιακή ενέργεια, να το μετατρέψει σε χρήσιμα χημικά παράγωγα, μεταξύ άλλων, βιοδιασπώμενα πλαστικά, φαρμακευτικά σκευάσματα, αλλά και υγρά καύσιμα, συνιστά δυνητικά επαναστατικό επίτευγμα, όσον αφορά στο πεδίο της τεχνητής φωτοσύνθεσης.

Οι επιστήμονες στο Lawrence Berkeley National Laboratory (Berkeley Lab) του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ (DOE) και το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (UC) Berkeley, έχουν δημιουργήσει ένα υβριδικό σύστημα νανοσυρμάτινων ημιαγωγών και βακτηρίων, το οποίο μιμείται τη φυσική φωτοσυνθετική διαδικασία με την οποία τα φυτά απορροφώντας ηλιακό φώς, συνθέτουν υδατάνθρακες από διοξείδιο του άνθρακα και νερό. Ωστόσο, το νέο σύστημα τεχνητής φωτοσύνθεσης, συνθέτει συνδυασμό διοξειδίου του άνθρακα και νερού σε ακετοξικά ανιόντα, τα πιο κοινά δομικά στοιχεία για τη βιοσύνθεση στις ημέρες μας.

 

Όσο περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα, τόσο η θερμοκρασία της αυξάνεται. Το ατμοσφαιρικό διοξείδιο του άνθρακα βρίσκεται σήμερα στο υψηλότερο επίπεδο των, τουλάχιστον, τριών εκατομμυρίων χρόνων, ως βασικό επακόλουθο της καύσης ορυκτών καυσίμων. Ωστόσο, αυτά και κυρίως ο άνθρακας, δεν θα πάψουν στο εγγύς μέλλον, να συνιστούν σημαντική πηγή ενέργειας για την κάλυψη ανθρωπίνων αναγκών και παρά την επιδίωξη χρήσης τεχνολογιών, οι οποίες απομονώνουν τον άνθρακα πριν διαφύγει στην ατμόσφαιρα, οι απαιτήσεις φύλαξής του, συνιστούν περαιτέρω περιβαλλοντική πρόκληση.

 

Η μέθοδος της τεχνητής φωτοσύνθεσης που αναπτύχθηκε από τους ερευνητές του Berkeley, λύνει το πρόβλημα αποθήκευσης με την ορθή χρήση του δεσμευμένου διοξειδίου του άνθρακα.

«Στη φωτοσύνθεση που διενεργείται από την φύση, την ηλιακή ενέργεια συλλέγουν τα φύλλα και το διοξείδιο του άνθρακα μειώνεται, καθώς συνδυαζόμενος με νερό, συνθέτει μοριακά προϊόντα που σχηματίζουν τη βιομάζα», λέει ο Chris Chang, ειδικός σε καταλύτες ενεργειακών μετατροπών με ουδέτερο ισοζύγιο άνθρακα. «Στο σύστημα μας, την ηλιακή ενέργεια συλλέγουν νανοσύρματα, τα οποία παραδίδουν ηλεκτρόνια σε βακτήρια, το διοξείδιο του άνθρακα συνδυάζεται με νερό και στην συνέχεια συνθέτει ποικιλία στοχοθετημένων χημικών προϊόντων προστιθέμενης αξίας.»

 

Συνδυάζοντας βιοσυμβατές φωτοευαίσθητες νανοσυρμάτινες συστοιχίες με επιλε-γμένους πληθυσμούς βακτηριδίων, το νέο σύστημα τεχνητής φωτοσύνθεσης καθίσταται διπλά επωφελές για το περιβάλλον, αφενός με την ηλιακά τροφο-δοτούμενη «πράσινη» χημεία και αφετέρου με την χρήση απομονωμένου διοξειδίου του άνθρακα.

Νέα δεδομένα που περιγράφουν την προέλευση και την κίνηση των σωματιδίων υψηλής ενέργειας

Νέα δεδομένα από το πείραμα AMS-Alpha Magnetic Spectrometer διαφωνούν με τα σημερινά μοντέλα που περιγράφουν την προέλευση και την κίνηση των σωματιδίων υψηλής ενέργειας τα οποία ονομάζονται κοσμικές ακτίνες. Αυτές οι αποκλίσεις από τις προβλέψεις θα μπορούσαν να προκληθούν από τη σκοτεινή ύλη, μια μορφή της ύλης που ούτε εκπέμπει ούτε απορροφά το φως. Σύμφωνα όμως με τον Mike Capell, ανώτερο ερευνητή στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης που εργάζεται στο πείραμα AMS, είναι ακόμη πολύ νωρίς για την εξαγωγή συμπερασμάτων.

«Είναι ένας πραγματικός γρίφος,« λέει ο Capell. »Δεν μπορούμε να πούμε ότι βλέπουμε την σκοτεινή ύλη, αλλά έχουμε αποτελέσματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν από την συμβατική γνώση, σχετικά την προέλευση των κοσμικών ακτίνων και την άφιξή τους εδώ. Το μόνο που μπορούμε να πούμε άμεσα, είναι ότι συστηματικά τα αποτελέσματά μας, προκαλούν σύγχυση.»

Το πείραμα AMS διενεργείται στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και αποτελείται από αρκετά στρώματα ευαίσθητων ανιχνευτών τα οποία καταγράφουν τον τύπο, την ενέργεια, την ορμή και το φορτίο των κοσμικών ακτίνων. Ένας από τους επιστημονικούς στόχους του AMS είναι να ιχνηλατήσει την σκοτεινή ύλη. Πέραν της ασκούμενης, από αυτήν, βαρυτικής έλξης, προς τους διάσπαρτους, στο ορατό σύμπαν, γαλαξίες, η σκοτεινή ύλη είναι γενικότερα αόρατη. Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι η σκοτεινή ύλη ίσως είναι περίπου πέντε φορές πιο διαδεδομένη, από την υπάρχουσα, αλλά μέχρι στιγμής έχει παρατηρηθεί μόνο έμμεσα.

Εφόσον τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης συγκρούονται το ένα με το άλλο, θα μπορούσαν να παράγουν απογόνους, όπως πρωτόνια, ηλεκτρόνια, ποζιτρόνια και αντιπρωτόνια, τα οποία θα συμπεριφέρονται όπως οι κοσμικές ακτίνες που ανιχνεύει συνήθως το AMS, αλλά θα εμφανίζονται σε υψηλότερες ενέργειες και με διαφορετική σχετική αφθονία από τις προβλέψεις του καθιερωμένου κοσμολογικά μοντέλου.

«Τα συμβατικά μοντέλα προβλέπουν, ότι σε υψηλότερες ενέργειες, το ποσό των κοσμι-κών ακτίνων αντιύλης θα μειώνεται ταχύτερα από ό, τι το ποσό της ύλης κοσμικές ακτίνες,» λέει ο Capell. «Αλλά επειδή η σκοτεινή ύλη είναι αντισωματίδιο του εαυτού της και όταν δύο σωματίδιά της συγκρούονται είναι εξίσου πιθανό να παράξουν σωματίδια ύλης ή αντιύλης, παρατηρούμε υπεροχή αντισωματίδιων.»

Αυτό το νέο αποτέλεσμα παραλληλίζει την αναλογία αντιπρωτονίων-πρωτονίων σε ένα ευρύ ενεργειακό φάσμα και φανερώνει ότι το ποσοστό δεν μειώνεται σε υψηλότερες ενέργειες, όπως αναμενόταν, αλλά παραμένει σχεδόν σταθερό. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν επίσης, ότι η αναλογία ορμής – φορτίου για πρωτόνια και πυρήνες ηλίου, είναι υψηλότερη από την προβλεπόμενη σε μεγαλύτερες ενέργειες.

«Αυτά τα νέα αποτελέσματα είναι πολύ συναρπαστικά», λέει ο θεωρητικός του CERN, John Ellis. «Είναι πολύ πιο ακριβή από ό, τι τα προηγούμενα δεδομένα και πρόκειται πραγματικά να μας δώσουν τη δυνατότητα να εντοπίσουμε τα μοντέλα παραγωγής αντιπρωτονίων και πρωτονίων στο σύμπαν.»

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΚΙΒΩΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ



Στιγμιότυπο από τις Δελφικές Εορτές του 1930. Στην πρώτη σειρά:
Η Εύα Σικελιανού, Ester Lombardo,
Atanasio Cataro,
Σικελιανός, Θανάσης Βελούδιος
και ο Νίκος Αιγινίτης,που κρατά δενδρύλλιο παπύρου
λίγο πριν το φυτέψει.
Αριστερά στη φωτό ο Νικόλαος Πλαστήρας και πίσω του ο Γάλλος λόγιος Mario Meuner

«Αλλά δεν είναι οι πέτρες, βέβαια, ή το χρήμα, που πραγματικά θα οικοδομήσουν στην Ελλάδα, αυτή τη νέα και παγκόσμια Κιβωτό. Την Κιβωτόν αυτή θα την οικοδομήσει η φωτεινή συνεργασία όλου του κόσμου, αλλά προ πάντων η ευθύνη των Ελλήνων να τη στήσουνε ως Έννοια μεταξύ τους, για να κλείσουνε και πάλι στα βάθη της τον σπόρο της ακέραιης αναγέννησης του Ανθρώπου απ' τη δύναμη της Θέλησης, του Νου και της Αγάπης για να τους χρησιμέψει, όσο πιο σύντομα μπορούνε, ως το σύνθημα μιας σύψυχης Εξόδου, μιας ομόθυμης θερμής αποδημίας, ηθικής, πνευματικής, κοινωνικής τους από ένα σε άλλο επίπεδο Ζωής». 

 Από την εισήγηση του Άγγελου Σικελιανού για την ανάγκη ίδρυσης Δελφικού Πανεπιστημίου. Πρώτη δημοσίευση το 1932, ανατύπωση στην ειδική έκδοση του περιοδικού ΗΩΣ, αρ. 103-107, σελ. 255, έτος 1967

 Ο ποιητής και ιεροφάντης του Ελληνισμού Άγγελος Σικελιανός είχε κατανοήσει τον μηχανισμό του μεγαλείου του πολιτισμού που σημάδεψε τον τόπο μας. Επιδίωκε να τον θέσει ξανά σε λειτουργία βασιζόμενος σε σταθερές και νόμους, που δεν γίνεται να λαθέψουν ποτέ. Ο μηχανισμός αυτός είναι απλός: Φώτιση. Στα παιχνίδια του φωτός μπορεί κάποιος να διακρίνει τις όψεις της ακμαίας ιστορίας μας και εν τη απουσία του θεριεύει η παρακμή.

Με το φως είχε μετρήσει και τις ηλικίες των Ελλήνων. Στο ίδιο κείμενο, έγραφε σχετικά: «Η φυσιολογική, η ηθική και η ιστορική ηλικία άλλωστε των διαφόρων λαών δεν είναι διόλου η ίδια, αλλά ενώ άλλοι, όπως λέει ο Strada, ευρίσκονται στην εποχή του 'σπέρματος', υπάρχουνε άλλοι που διατρέχουνε την ηλικία του 'αίματος', ενώ άλλοι είναι φθασμένοι στην πνευματική τους ηλικία κι ενώ τέλος είναι κάποιοι ικανοί στο να συνθέσουν και τις τρεις αυτές δυνάμεις [...] ασφαλώς επιφορτίζονται για τούτο, με πιο σύνθετα προβλήματα και με μια κάποια συνθετότερη ευθύνη και μια ξέχωρη στον κόσμο αποστολή».

 Βίωμα και παράδοση 
Η ξέχωρη στον κόσμο αποστολή, που έχουν οι Έλληνες και κατανοούσε ο συνδημιουργός (μαζί με την Εύα Σικελιανού Πάλμερ) της Δελφικής Ιδέας είναι η Παιδεία, σε όλες τις εκφάνσεις της. Προϋπόθεση της Παιδείας για τον Σικελιανό ήταν η εθνική αυτογνωσία. Δεν μπορεί ο λαός μας να βαδίσει κάπου αν δεν γνωρίζει την αφετηρία του και δεν «σημαδεύει» έναν προορισμό. Επίσης είναι ανάξιο λόγου και πολύ στενάχωρο (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) να κονταίνουν τα όνειρα μέχρι το επίπεδο των υλικών ευκολιών.

Η άνεση, η τρυφή και τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων σε καταθέσεις, ομόλογα και μετοχές είναι εφικτά και για τους ακάματους εργάτες αλλά και για τις οργανωμένες συμμορίες. Δεν μπόρεσε ποτέ ο Κροίσος να κάνει μόνος του τη διαφορά. Για όλες τις γενιές της ανθρωπότητας που ακολούθησαν το πέρασμά του από τη γη και για όλες όσες έπονται δεν θα άξιζε κάτι το όνομα του βασιλιά της Λυδίας αν δεν είχε την τύχη να συνομιλήσει με τον Σόλωνα. Η ύλη είναι κάτι αλλά νοηματοδοτείται μόνο από το πνεύμα. Αλλιώς είναι τίποτα.

 Η φιλοδοξία της μετατροπής της χώρας σε κάτι που αρμόζει στη φύση της είναι η ευγενέστερη και ορθότερη όλων. Η Δελφική Ιδέα, οι Δελφικές Γιορτές, η ίδρυση ενός Δελφικού Πανεπιστημίου σίγουρα φαντάζουν ουτοπίες και βόλτες στα σύννεφα σε όλους εκείνους που δεν προτείνουν τίποτε περισσότερο από γκρίζα, πειθήνια εικοσιτετράωρα μέχρι τον θάνατο. Όμως, η εναρμόνισή μας με το φωτεινό, απρόσμενα ποικίλο και μεταβαλλόμενο τοπίο μας είναι μονόδρομος.

Όσες φορές έχει ακολουθηθεί η οδός που έχουν υπαγορεύσει παράγοντες εκτός Ελλάδος η κατάληξη ήταν η απώλεια του ελέγχου από την πλευρά του λαού μας και η απόδοση κάθε εξουσίας στους εκάστοτε «υποβολείς» της άποψης περί πραγματικότητας, δέοντος και αγαθού. Με τον υλισμό το έθνος μας έχασε ακόμα και την πρόσβαση στην ύλη. 

Με την υπερπροβολή του παράγοντα «ιδεολογία» χάθηκε η επαφή με την παράδοση. Ακόμα κι αν δεν έχει κάποιος θεωρητική προσέγγιση της ελληνικότητας σίγουρα διαθέτει βιωματική σχέση με την ουσία του πολιτισμού μας. Αυτό το βίωμα αρκεί για να πείσει πόσο δίκιο είχε ο Σικελιανός.

Άνουβις, ο κυνοκέφαλος Θεός των Αιγυπτίων

O Άνουβις (ελληνική απόδοση της αιγυπτιακής λέξης Inpou - (Anpou)- ταυτίστηκε με τον ψυχοπομπό Eρμή. Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων, άνοιγε το δρόμο του άλλου κόσμου για χάρη των νεκρών. Απεικονίζονταν ως μαύρος θως (τσακάλι) με χοντρή ουρά, ή ως μελαμψός άνδρας με κεφαλή τσακαλιού ή σκύλου, ιερού τοτεμικού ζώου του Άνουβι. Αυτός είναι άλλωσε και ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι ΄Ελληνες είχαν δώσει στη μητρόπολη της λατρείας του το όνομα Κυνόπολις.

Στα κείμενα των Πυραμίδων, ο Άνουβις χαρακτηρίζεται τέταρτος γιος του Ρε και κατονομάζεται επίσης ως κόρη του Κεμπεχούτ (Qebehout) ή "θεά δρόσος". Αργότερα εισήλθε στην οικογένεια του ΄Οσιρι, καθώς σύμφωνα με τον μύθο η Νέφθυς, που είχε μείνει άτεκνη από τον σύζυγό της Σετ, , τον γέννησε διαπράττοντας μοιχεία με τον αδελφό της Όσιρι.

Εγκατελειμένος από τη μητέρα του, μόλις γεννήθηκε, τέθηκε υπό την προστασία της Ίσιδας, η οποία ανέλαβε την ανατροφή του. Ο Πλούταρχος στο περί ΄Ισιδος και Οσίριδος μας λέει" Και ενώ τον Άνουβι εγέννησε η Νέφθυς, η Ίσις του προσέφερε το στήθος της. Γιατί Νέφθυς είναι το κάτω από τη γή και αθέατο μέρος και ΄Ισις το επάνω απ΄τη γη και φανερό. Και ο κύκλος ο οποίος αγγίζοντας λίγο και τις δύο είναι κοινός και στις δύο ονομάζεται ορίζων, αλλά λέγεται και ΄Ανουβις και τον εικονίζουν στο πρόσωπο, ωσάν σκύλο. Γιατί και ο σκύλος βλέπει πολύ κατά τη νύχτα και την ημέρα το ίδιο. Και αυτή τη δύναμη φαίνεται στους Αιγυπτίους ότι έχει ο ΄Ανουβις, όμοια με την Εκάτη στους ΄Ελληνες, που είναι πνεύμα γήινο και Ολύμπιο συνάμα.

Και σε μερικούς φαίνεται , ότι ο ΄Ανουβις είναι ο Κρόνος, γιατί τα γεννά όλα μόνος του, και μόνος του τα κυοφορεί και γι΄αυτό ονομάζεται σκύλος. ΄Εχουν όμως και μυστικά αυτοί που λατρεύουν τον ΄Ανουβι. Και από παλαιά είχε τις μέγιστες τιμές στην Αίγυπτο ο κύων, αλλά όταν ο Καμβύσης εσκότωσε τον ΄Απι και τον επέταξε, και κανένα ζώο δεν εζύγωνε και δεν τον εδοκίμαζε, παρά μονάχα ο σκύλος, ΄τοτε έχασε το προνόμιο να είναι ο πρώτος και να τιμάται περισσότερο από τα άλλα ζώα. "

Ο ΄Ανουβις, όταν μεγάλωσε, έλαβε μέρος στην εκστρατεία του Όσιρι για την κατάκτηση του κόσμου. Όταν εκείνος δολοφονήθηκε μετά την επιστροφή του κατόπιν διαταγής του Ρα (Ρε) βοήθησε την Ίσιδα και τη Νέφθυ να τον θάψουν. Ο Άνουβις διαμόρφωσε το τυπικό της επικήδειας τελετουργίας και εκτέλεσε τη μουμιοποίηση του θεού, για να τον προφυλάξει από την επαφή με τον αέρα και να παρεμποδίσει τη σήψη του. Από τούτη τη διαδικασία κέρδισε και το προσωνύμιο «Κύριος των επιδέσμων».

Από τότε ο Άνουβις συνδέθηκε με τις ταφικές τελετουργίες και απεικονίζονταν συνήθως ως ταριχευτής της μούμιας του νεκρού, την οποία υποδέχονταν στην πύλη του τάφου, για να της παραδώσει τις προσφορές που κατέθεταν οι κληρονόμοι της. Στη συνέχεια απεικονίζεται να κρατά τον νεκρό από το χέρι και με την ιδιότητα του φύλακα του ανακτόρου του Όσιρι να τον οδηγεί προς την Αίθουσα της Κρίσης, για το ζύγισμα της ψυχής του.

Η λατρεία του Άνουβι, χάρις στο ρόλο του ως θεού των νεκρών, έγινε καθολικά αποδεκτή, ενώ η είσοδός του στον κεντρικό μύθο του Όσιρι συνέτεινε στη μακρόχρονη διάρκεια της λατρείας του μέχρι τους νεότερους χρόνους, οπότε και ταυτίστηκε εντελώς με τον ψυχοπομπό Ερμή, επονομαζόμενος Ερμάνουβις. Στη μεγάλη, προς τιμήν της Ίσιδας λιτανεία, την οποία περιγράφει ο Απουλήιος, ο κυνοκέφαλος θεός φέρεται να βαδίζει προς τις εικόνες των θεών, κρατώντας στο χέρι το κηρύκειο και τους φοίνικες.Ο Ερμάνουβις εμφανίζεται επίσης στην αλχημική και ερμητική λογοτεχνία του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης .

Παρά το γεγονός ότι οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι περιφρονούσαν τις ζωόμορφες θεότητητες όπως αυτές της Αιγύπτου ως παράξενες και πρωτόγονες (Ο ΄Ανουβις ήταν γνωστό ότι χλευαστικά ονομάζεται " κράχτης " από τους Έλληνες), μερικές φορές τον σχετίζουν με το άστρο του Σειρίου στους ουρανούς , και τον Κέρβερο στον Άδη . Στους Πλατωνικούς διαλόγους του , ο Σωκράτης χρησιμοποιεί ως έμφαση εκφράσεις όπως "μά , τον κύνα", « μα τον κύνα της Αιγύπτου " , " μα τον κύνα τον θεό των Αιγυπτίων ». Πάλι από τον Πλούταρχο πληροφορούμαστε σχετικά "Και ο Θεός ο οποίος δείχνει τα επουράνια και κυβερνά τα φερόμενα προς τα άνω, ονομάζεται ΄Ανουβις και μερικές φορές και Ερμάνουβις, το μεν πρώτο όνομα, γιατί ρυθμίζει τα προς τα άνω, το δε δεύτερο γιατί ρυθμίζει τα προς τα κάτω. Για τούτο το λόγο και θυσιάζουν σ΄αυτόν άλλοτε άσπρο πετεινό και άλλοτε κίτρινο. Επειδή θεωρούν τα προς τα άνω αγνά και καθαρά και τα προς τα κάτω ανάμεικτα και ποικίλα".

Τα ονόματα που παίρνει ο Θεός είναι ανάλογα με τον ταφικό του ρόλο, όπως "αυτός που είναι πάνω στο βουνό του" , η οποία υπογραμμίζει τη σημασία του ως προστάτη των νεκρών και των τάφων τους. Παρακολουθεί επίσης τη ζυγαριά στη μετά θάνατον ζωή , ζυγίζοντας την καρδιά. . Σύζυγος του ΄Ανουβι είναι μιά θεά που ονομάζεται Anput.Η κόρη του είναι η θεά Kebechet .


Πρόσφατες γενετικές μελέτες έδειξαν ότι το αιγυπτιακό τσακάλι είναι στην πραγματικότητα ένα είδος γκρίζου λύκου και έτσι μετονομάστηκε σε αιγυπτιακός λύκος. Το διακριτικό μαύρο χρώμα του Aνουβι δεν είχε να κάνει με το τσακάλι , αλλά με το χρώμα της σηπόμενης σάρκας και το μαύρο χώμα της κοιλάδας του Νείλου , που συμβολίζει την γονιμότητα και την αναγέννηση . Η μόνη γνωστή απεικόνιση του σε πλήρη ανθρώπινη μορφή είναι στον τάφο του Ραμσή ΙΙ στο Άβυδο .Ο ΄Ανουβις απεικονίζεται σε ταφικά σύνολα όπου ο ίδιος εμφανίζεται να ασχολείται με τις μούμιες των νεκρών ή να κάθεται επάνω σε έναν τάφο προστατεύοντάς τον.

Στην πραγματικότητα , κατά τη διάρκεια της ταρίχευσης , ο επικεφαλής ήταν μεταμφιεσμένος σε ΄Ανουβη . Η κρίσιμη σκηνή της ζύγισης της καρδιάς στην Βϊβλο των Νεκρών δείχνει επίσης τον ΄Ανουβη να εκτελεί τις μετρήσεις που καθόριζαν την αξία του νεκρού πριν εισέλθει στο βασίλειο των νεκρών ( τον κάτω κόσμο , που είναι γνωστός ως Duat. Το αντίβαρο απεικονίζεται συνηθως με φτερό στρουθοκαμήλου που εκπροσωπεί την Μάατ, την αλήθεια. Αν η καρδιά είναι βαρύτερη, απ΄αυτό, τότε καταβροχίζεται από την Ammit έναν δαίμονα με χαρακτηρισικά κροκόδειλου, λιονταριού και ιπποπόταμου . Στον μύθο του ΄Οσιρι ο ΄Ανουβις βοηθά στην ταρίχευση του σώματός του, όταν σκοτώθηκε από τον Σεθ. Τα όργανα του ΄Οσιρι δόθηκαν ως δώρο στον ΄Ανουβι. Οι σφραγίδες των τάφων στο Νέο Βασίλειο απεικονίζουν επίσης τον ΄Ανουβι να κάθεται επάνω στα εννέα τόξα που συμβολίζουν την κυριαρχία του επί των εχθρών της Αιγύπτου .

Στα ανατολικά του Ankh - Tawy υπήρχε ένα μέρος που είναι γνωστό ως Ανουβείον , ένα από τα κέντρα λατρείας του θεού . Εκεί γίνονταν ταφές μουμιοποιημένων σκύλων και τσακαλιών . Στην Κυνόπολη επίσης ένας τεράστιος αριθμός από μούμιες σκύλων θάφτηκαν στο νεκροταφείο της.

Πέντε εντυπωσιακά φαράγγια στην Ελλάδα

Η χώρα μας διαθέτει πολλά απίστευτης ομορφιάς φαράγγια, που προσφέρουν τις ιδανικές συνθήκες για μοναδικές, περιπετειώδεις αποδράσεις για όσους λατρεύουν τον εναλλακτικό τουρισμό.

Κάποια είναι μικρότερα, κάποια μεγαλύτερα, ωστόσο όλα προσφέρουν ξεχωριστές συγκινήσεις σε όσους τα επισκέπτονται και αποφασίζουν να τα διασχίσουν ή να επιδοθούν σε δραστηριότητες στη Φύση, όπως η πεζοπορία, η αναρρίχηση, η κατάβαση βράχων, το ράφτινγκ κ.ά.
Δείτε παρακάτω πέντε από τα ωραιότερα φαράγγια της Ελλάδας.

Φαράγγι της Σαμαριάς

Είναι το πιο γνωστό από τα ελληνικά φαράγγια και βρίσκεται στα Χανιά της Κρήτης. Κάθε χρόνο το επισκέπτονται χιλιάδες άνθρωποι, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι έχει αναδειχθεί ως μοναδικό «απόθεμα βιόσφαιρας από την Unesco.

Το μήκος του φτάνει τα 16 χιλιόμετρα, ενώ όσοι αποφασίσετε να το διασχίσετε πρέπει να έχετε φροντίσει να έχετε μαζί σας τα κατάλληλα παπούτσια.
Προετοιμαστείτε ψυχολογικά και… σωματικά για μια μοναδική περιπέτεια διάρκειας έξι ωρών!
Το φαράγγι είναι επισκέψιμο στο σύνολό του από την 1η Μαΐου ως το τέλος Οκτωβρίου, αν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες, ενώ απαγορεύεται η διανυκτέρευση μέσα σε αυτό.

Φαράγγι του Βίκου

Το φαράγγι του Βίκου βρίσκεται στην περιοχή Βίκου-Αώου βόρεια της πόλης των Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Καθιερώθηκε ως Εθνικός Δρυμός το 1973 και εκτείνεται από τα χωριά Μονοδέντρι και Κουκούλι, ως το γεφύρι της Κλειδωνιάς.
Το φαράγγι του Βίκου έχει συμπεριληφθεί και στο βιβλίο με τα ρεκόρ Γκίνες, ως αυτό με το
μικρότερο άνοιγμα (μόλις 1100μ.) στο στενότερο σημείο του, ενώ είναι και ένα από τα βαθύτερα φαράγγια με βάθος που ξεπερνά τα 900 μέτρα.
Το φαράγγι έχει μήκος 12 χιλιόμετρα, το διασχίζει ο ποταμός Βοϊδομάτης και επιλέγεται από πολλούς ως ιδανικός προορισμός για ράφτινγκ.

Φαράγγι του Λούσιου

Το φαράγγι του Λούσιου βρίσκεται στην Αρκαδία και φημίζεται για τη σπάνια φυσική ομορφιά του με πανέμορφες διαδρομές από ιτιές, λεύκες, λυγαριές, πλατάνια, πουρνάρια, δάφνες, βάγια, κουτσουπιές, μυρτιές κά. Αναφέρεται και ως «Άγιον Όρος» της Πελοποννήσου και έχει χαρακτηριστεί ως «περιοχή ενιαίου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος», λόγω των πολλών και ιστορικών μοναστηριών της Βυζαντινής και ύστερης Βυζαντινής περιόδου, ασκηταριών και των εκκλησιών που υπάρχουν κατά μήκος του.
Το μήκος του φαραγγιού φτάνει τα 15 χιλιόμετρα. Εκτός από πεζοπορία προσφέρεται και για άλλες μορφές εναλλακτικού τουρισμού.

Φαράγγι του Βουραϊκού

Το φαράγγι του Βουραϊκού στην Αχαΐα είναι ένα από τα ωραιότερα αξιοθέατα της ελληνικής φύσης. Ο οδοντωτός σιδηρόδρομος ξεκινά από το Διακοφτό και μέσα από μια εντυπωσιακή διαδρομή 22χλμ.καταλήγει στα Καλάβρυτα σε υψόμετρο 750 μ.
Το μήκος του φαραγγιού είναι 20 χιλιόμετρα και στη διαδρομή θα συναντήσετε καταρράκτες, σπήλαια, οργιώδη βλάστηση και σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας.

Φαράγγι του Βυρού

Το φαράγγι του Βυρού βρίσκεται λίγο έξω από την Καρδαμύλη στη μεσσηνιακή Μάνη και διαθέτει διάφορες σηματοδοτημένες διαδρομές, οι οποίες περνούν από γραφικά χωριά με βυζαντινά εκκλησάκια και υπέροχα πέτρινα κτίσματα.
Το μήκος του είναι 20 χιλιόμετρα.

Γιατί Πάντα Επαναλαμβάνουμε Τα Ίδια Λάθη;

Αισθάνεσαι ότι επαναλαμβάνεις διαρκώς τα ίδια λάθη; Ότι εκεί που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου ή και σε κάποιον άλλο ότι δε θα επαναλάβεις την ίδια συμπεριφορά, τελικά καταλήγεις, να κάνεις το ίδιο ακριβώς πράγμα που σου είχε δημιουργήσει προβλήματα;
Ένα « λάθος» ή αλλιώς ένα προβληματικό μοτίβο συμπεριφοράς  μπορεί να εκδηλώνεται σε διαφορετικούς τομείς της ζωής σου. Για παράδειγμα :
Ίσως επιδιώκεις σχέσεις με τον ίδιο μη συναισθηματικά διαθέσιμο τύπο ανθρώπου καταλήγοντας να αισθάνεσαι ανικανοποίητος/η στο τέλος.
Όντας ανασφαλής στις σχέσεις σου, συνεχίζεις  να γκρινιάζεις στον σύντροφο σου εάν εκείνος δεν απαντήσει στο μήνυμα σου όσο γρήγορα θα ήθελες. Ξέρεις ότι αυτή η συμπεριφορά είναι πιθανό να προκαλέσει άλλον ένα καυγά μεταξύ σας, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις.
Συνεχίζεις ν’αναβάλλεις την εκτέλεση μιας εργασίας για την τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνεις ή να μην την ολοκληρώνεις σωστά.
Δεν πηγαίνεις στο γυμναστήριο , πίνεις παραπάνω, τρώς junk food ενώ είχες ορκιστεί πώς θ’αλλάξεις συνήθειες.
Μοιάζει παράδοξο να ξέρεις την πηγή των προβλημάτων σου αλλά  να εξακολουθείς να επιστρέφεις σε αυτή, παρατείνοντας τη στο άπειρο.  Όμως, η συχνότητα με την οποία συμβαίνει, σε όλους μας, αυτή η επανάληψη λαθών , δείχνει πώς είναι μάλλον μια σταθερά της συμπεριφοράς μας. Πώς εξηγείται όμως αυτή η τάση;
Α) Μέσα μας υπάρχουν αντικρουόμενες δυνάμεις. Ένα κομμάτι του εαυτού σου θέλει να προχωρήσει , ένα άλλο όμως ίσως να φοβάται ή να είναι δύσπιστο. Θέλεις λοιπόν να κάνεις αυτή την ονειρεμένη σχέση όπου θα έχεις συναισθηματική ανταπόκριση κι εμπιστοσύνη με το άλλο σου μισό. Εάν τελικά όμως, αυτός ο άνθρωπος ο οποίος είναι ικανός να σε φροντίσει συναισθηματικά, αποχωρήσει από τη σχέση σας;  Ίσως αυτό να είναι ένα πιο ουσιαστικό χτύπημα από το να διαλυθεί η σχέση με κάποιον ακατάλληλο άνθρωπο, οπου έτσι κι αλλιώς ήταν αναμενόμενο.
Ή για παράδειγμα, αναβάλλεις  να κάνεις πράγματα τα οποία θα έπρεπε να κάνεις, λέγοντας στον εαυτό σου ότι είσαι τεμπέλης, πράγμα που μάλλον δεν ισχύει: η αναβλητικότητα σου θα μπορούσε να σε προστατεύει από τον φόβο της αποτυχίας. Εάν δεν πιστεύεις ότι έχεις την απαιτούμενη ικανότητα για να εκτελέσεις κάποια εργασία, ίσως να την αναβάλλεις διαρκώς, διατηρώντας έτσι μέσα σου την ελπίδα .
Β) Άρα λοιπόν ένα κομάτι σου θέλει την αλλαγή, αλλά κάποιο άλλο συντηρεί την προβληματική συμπεριφορά για τους δικούς του λόγους. Πέρα από αυτή την ενστικτώδη ανάγκη προστασίας  η οποία κρύβεται στα επαναλαμβανόμενα λάθη μας, πολλές φορές απλά κάνουμε αυτό που ξέρουμε , κι αυτό που είναι οικείο.  Η απομάκρυνση από τα οικείαμοτίβα, ακόμα κι αν αυτά είναι αρνητικά, είναι μια άβολη διαδικασία, επειδή είναι τόσο βαθιά χαραγμένα μέσα μας.  Ιδιαίτερα σε στιγμές ανησυχίας,στρες , θυμού ή άλλης συναισθηματικής έντασης , επαναλαμβάνουμε αυτό που μοιάζει οικείο και ασφαλές αλλά στην ουσία μπορεί να πυροδοτήσει αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα.
Γ) Επίσης χωρίς να το συνειδητοποιείς , η επανάληψη του παρελθόντος-για παράδειγμα, μια σχέση μ’εναν συναισθηματικά ψυχρό άνδρα όπως ο πατέρας σου -έχει συχνά μια σχεδόν θεραπευτική ιδιότητα: Ίσως ελπίζεις να νικήσεις  τον πόνο που υπάρχει ακόμα κάπου μέσα σου και να δημιουργήσεις ένα καινούριο πιο θετικό τέλος που θα σε ενδυναμώσει ψυχικά.
Δυστυχώς όμως, η επανάληψη του ίδιου προβληματικού μοτίβου σπανίως έχει το προστατευτικό και θεραπευτικό αποτέλεσμα στο οποίο ίσως να στοχεύει. Αντίθετα, μας κρατά παγιδευμένους  στους ίδιους ακριβώς φόβους που θέλουμε να δαμάσουμε.

Για να βγείς από το φαύλο κύκλο και να χτίσεις μια νέα, πιο βοηθητική για σένα πραγματικότητα:
Αναγνώρισε ποιό είναι αυτό το «λάθος» που επαναλαβάνεις.
Μπορεί να είναι ένα ή περισσότερα. Ίσως ξοδεύεις περισσότερα χρήματα απ’όσα μπορείς πραγματικά να διαθέσεις,ίσως επαναλαβάνεις την ίδια συμπεριφορά με την οικογένεια , τον σύντροφο και τους φίλους σου, καταλήγοντας κάθε φορά στο ίδιο, μη ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Ότι και να είναι, έχει σημασία να το αναγνωρίσεις για να μπορέσεις μετά να το «εξηγήσεις».

Κατανόησε και  προσπάθησε να εξηγήσεις  αυτό το προβληματικό μοτίβο.
Εάν υποθέσουμε ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά έχει μια θετική πρόθεση ή θέλει ν’αποκομίσει κάποιο όφελος, τι θα μπορούσε να είναι αυτό; Έχει προστατευτικό ή θεραπευτικό σκοπό; Προσπαθείς ίσως να δαμάσεις τον χρόνιο πόνο και αν επιφέρεις ένα διαφορετικό, ευτυχισμένο τέλος; Προσπαθείς να αποτρέψεις τον φόβο και την αμφιβολία για τον εαυτό σου να έρθει στην επιφάνεια; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Βρες μια καινούρια , πιο βοηθητική στρατηγική αντιμετώπισης.
Μια συνήθης αντίδραση, όταν για μια ακόμη φορά επαναλάβουμε το ίδιο λάθος είναι να τα βάλουμε με τον εαυτό μας. Δεν είναι μόνο αυτή καθεαυτή η επανάληψη του «λάθους» που προκαλεί αρνητικές εξελίξεις αλλά και η δυσαρέσκεια με τον εαυτό μας που προκαλεί αρνητικά συναισθήματα. Η σκληρή αυτοκριτική δε θα μας βοηθήσει όμως στο να βελτιωθούμε μιας και ήδη γνωρίζουμε τι πρέπει ν’αλλάξει αλλά δυσκολευόμαστε για τους λόγους που ανφέρθηκαν. Αυτό που θα βοηθούσε, είναι να επικεντρωθούμε στην εσωτερική μας ανάγκη η οποία οδηγεί την προβληματική συμπεριφορά και να βρούμε έναν εναλλακτικό τρόπο να την εκπληρώσουμε.  Εάν για παράδειγμα, συνεχίζεις να τρώς περισσότερο απ’ότι θα ήθελες, είτε επειδή μέσα σου υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας είτε επειδή βρίσκεις στο φαγητό συναισθηματική ανακούφιση που σου είναι δύσκολο ν’αποχωριστείς, αναλογίσου: Με ποιόν τρόπο μπορώ να ενισχύσω την αυτοπεποίθηση μου για να φτάσω το στόχο μου; Με ποιούς άλλους τρόπους μπορώ να μάθω να χαλαρώνω και ν’αντλώ συναισθηματική ανακούφιση;

Μεγαλώνουμε μια κουρασμένη γενιά...

Αν ρωτήσουμε τους γονείς γιατί δε βλέπουμε πλέον παιδιά να παίζουν στους δρόμους, το πρώτο που απαντάνε είναι γιατί πλέον δεν είναι ασφαλή. Κι όμως ζούμε σε μία ασφαλή χώρα όπου δεν γίνονται αρπαγές παιδιών και η εγκληματικότητα με θύμα τα παιδιά είναι πολύ μικρή σε ποσοστά.

Η πραγματική αιτία λοιπόν είναι οι πολλαπλές δραστηριότητες των παιδιών. Σε μία απλή ερώτηση σε μια μαμά «τι κάνει το παιδί σου», υπάρχουν πολλές πιθανότητες αντί να σου πει «καλά», να απαντήσει «μπάσκετ, μουσική, καράτε, αγγλικά, κολυμβητήριο, σκάκι, θεατρικό παιχνίδι ….».

Μήπως λοιπόν μεγαλώνουμε μια κουρασμένη γενιά; πλέον τα παιδιά μπαίνουν σε πρόγραμμα από πολύ μικρή ηλικία. Πάνε παιδικό σταθμό πριν κλείσουν καν τα 3 και ξεκινάνε παράλληλα δραστηριότητες. Το απλό γονεϊκό ένστικτο που κάποτε αρκούσε για να μεγαλώσεις το παιδί σου, πλέον γίνεται project. Όπως στη δουλειά. Θέτεις στόχους για το παιδί και προσπαθείς να γίνεις ο τέλειος γονιός. Μήπως γιατί προβάλουμε τις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες; Μήπως γιατί ανταγωνιζόμαστε την διπλανή «τέλεια» μαμά; Πάει ο Νίκος μπάσκετ, πρέπει να πάει και ο Θανάσης που είναι φίλος!

Το παιδί μεγαλώνει χωρίς ελεύθερο χρόνο και χώρο. Όλα είναι προκαθορισμένα. Μήπως τελικά και η συμπεριφορά του; Αφήστε ένα παιδί στην εξοχή με πολλαπλά ερεθίσματα και το πιο πιθανό να μην κάνει τίποτα. Απλά θα κοιτάει. Γιατί δεν του δόθηκαν οδηγίες. Δεν έχει πρόγραμμα, ούτε εκπαιδευτή. Κι εσύ φοβάσαι μη χτυπήσει. Ναι. Είναι πολύ πιθανό να χτυπήσει γιατί δεν γνωρίζει πώς να περπατήσει στη φύση. Πως είναι να περπατάς πάνω σε πέτρες ή να σκαρφαλώνεις σε δέντρα.

Διαβάζεις άρθρα, βιβλία για γονείς και οδηγίες. Πίστεψες ότι αν άκουγες μουσική Μότσαρτ στην εγκυμοσύνη θα γεννούσες ένα ευφυές παιδί. Όχι αυτό δεν ισχύει αλλά οι πωλήσεις cd με μουσική του Μότσαρτ πήγαν υπερ του δέοντος καλά!

Οι διάφορες μέθοδοι διαπαιδαγώγησης έχουν άνοδο και ευρύ κοινό.
Μήπως απλά χάνουμε χρόνο;

Χρόνο να διαβάζουμε και να ψάχνουμε αντί να είμαστε με τα παιδιά; Μήπως είναι πιο εποικοδομητικό να καθόμαστε στο χαλί και να παίζουμε με τα παιδιά ανακαλύπτοντας τα από το να τα μεταφέρουμε από δραστηριότητα σε δραστηριότητα;

Και μήπως τελικά τα παιδιά γίνονται πιο ευφυή αλλά κυρίως πιο ευτυχισμένα όταν αφεθούν ελεύθερα;;; Μήπως κοιτάμε απλά το δέντρο;;; ψάξτε λοιπόν για το «δάσος»!

Οι μεγάλες στιγμές δεν υπήρξαν ποτέ ιδανικές

Οι μεγάλες στιγμές δεν υπήρξαν ποτέ ιδανικές

Οι μεγάλες αλήθειες δεν ειπώθηκαν ποτέ κάτω από ιδανικές συνθήκες.
 

Τα μεγάλα «σ΄αγαπώ» δεν ακούστηκαν ποτέ σε ιδανικές βραδιές.

Οι μεγάλοι πόθοι δεν έσβησαν ποτέ σε ιδανικά κρεβάτια.

 

Οι μεγάλες επιθυμίες δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ σε ιδανικές μέρες.

Οι μεγάλες προσδοκίες δεν γεννήθηκαν ποτέ σε ιδανικές εποχές.

Οι μεγάλες στιγμές δεν υπήρξαν ποτέ ιδανικές.

 

Το «μεγάλο» δεν είναι συνώνυμο του «ιδανικό» και

το «ιδανικό» δεν είναι συνώνυμο του «ανθρώπινο».

Ανθρώπινες είναι οι στιγμές όταν όλα έμοιαζαν εναντίον του ιδανικού.

Εκείνες που θέλησαν να φανερωθούν και να γίνουν μεγάλες υμνώντας την τελειότητα της ατέλειας τους.

Οι αλήθειες που ζήτησαν διέξοδο ακόμη και μια μέρα που όλα φαινόντουσαν ψεύτικα.

Τα «σ’ αγαπώ» που βγήκαν αβίαστα από το στόμα χωρίς να ζητήσουν ανταπόδοση.

 

Οι αγκαλιές του «αντίο» που έκλεισαν μέσα τους όλα τα λόγια που δεν βρήκαν ποτέ την ευκαιρία να γίνουν διάλογος.

Τα πεταχτά φιλιά που δόθηκαν σε αγαπημένα πρόσωπα χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη αιτία.

Οι έρωτες που άρχισαν και τέλειωσαν πάνω σε ένα λάθος αλλά υπήρξαν οι πιο σωστοί.

 

Οι αγάπες που πρόσφεραν ό, τι είχαν με τον τρόπο που ήξεραν ως καλύτερο.

Οι υποσχέσεις που δόθηκαν σιωπηλά και τηρήθηκαν ευλαβικά.

Οι φόβοι που έκαναν πίσω όταν η τόλμη βγήκε μπροστά.

 

Οι δυσκολίες που παίδεψαν αλλά δίδαξαν και τα χαστούκια που αφύπνισαν.

Οι πληγές που πόνεσαν και ο πόνος που πλήγωσε.

Ανθρώπινες αδυναμίες που έγιναν ομορφότερες από κάθε ιδανικό στοιχείο.

 

Στιγμές που έμοιαζαν ατελείς πριν ο χρόνος αναδείξει το μεγαλείο τους.

Τι θα διάλεγες τελικά; Μια μικρή αλήθεια ή ένα μεγάλο ψέμα;

 

Ψήγματα ευτυχίας ή επίπλαστα φαίνεσθε σχέσεων χωρίς ουσία;

Έρωτες με ελαττώματα αλλά στο μαζί ή αψεγάδιαστους και εγωιστές, από εκείνους που είναι καταδικασμένοι να μένουν μόνοι;

Λόγια πλεγμένα με κορδέλες ιδανικές ή πράξεις γεμάτες αληθινά μπαλώματα;

 

Στιγμές που περίμεναν τις συνθήκες να γίνουν κατάλληλες ή στιγμές που βούτηξαν με πάθος ακόμη κι όταν ήξεραν πως μπορεί να κάνουν λάθος;

 

Το «μεγάλο» δεν είναι συνώνυμο του «ιδανικό» και

το «ιδανικό» δεν είναι συνώνυμο του «ανθρώπινο».

Οι μεγάλες στιγμές δεν υπήρξαν ποτέ ιδανικές, υπήρξαν ανθρώπινες, αληθινές και πάνω απ’ όλα δικές σου.

Ο αποχωρισμός στην ζωή μας

    

Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που θα υπάρξει∙ αν υπάρχει μια, είναι αυτή που βρίσκεται ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε κάθε μέρα, που φτιάχνουμε με το να ζούμε μαζί. Δυο τρόποι υπάρχουν για να γλυτώσεις από το μαρτύριο της. Ο πρώτος είναι εύκολος σε πολλούς: δέξου την κόλαση και γίνε μέρος της έτσι που να μην την βλέπεις πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση και γνώση: ψάξε και μάθε ν? αναγνωρίζεις ποιος και τι, στη μέση της κόλασης, δεν είναι κόλαση, κι αυτά κάνε να διαρκέσουν, δωσ? τους χώρο.

Όταν τελειώνει κάτι στη ζωή μας, κλείνει ένας κύκλος και το αφήνουμε πίσω μας, στη λησμονιά του παρελθόντος. Ένας αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Αποχωριζόμαστε όχι μόνο εκείνο με το οποίο συνδεθήκαμε, αλλά και το κομμάτι του εαυτού μας που εναποθέσαμε με φροντίδα σε αυτό που επιτρέψαμε να εισχωρήσει στη ζωή μας και να κατοικήσουμε μαζί με αυτό. Ένας κύκλος κλείνει, φτάνει στο τέλος του. Ένα τέλος που θα το οριστικοποιήσει η απομάκρυνσή μας από αυτό.

Τα συναισθήματα αρνούνται να μας εγκαταλείψουν. Φόβος, αγωνία, «πήρα τη σωστή απόφαση, άραγε»; Αυτά τα συναισθήματα φωλιάζουν στην ψυχή μας και κάνουν πιο δύσκολο τον αποχωρισμό. Μήπως όμως δεν είναι απλά φόβος αλλά η ανάγκη μας να κρατηθούμε σε μια ύστατη προσπάθεια από αυτό; Γνωρίζουμε ότι ένα γεγονός που ζήσαμε δεν σβήνεται από τη μνήμη μας. Έχει συναισθήματα να το συνοδεύουν, που του δίνουν διάρκεια μέσα μας, και το απόσταγμα της εμπειρίας εγκαθίσταται σαν γνώση, για τη συνέχεια των επιλογών μας. Αγκιστρωνόμαστε όμως από το παρελθόν, όταν οι θύμησες του μάς γεμίζουν επώδυνα συναισθήματα που μας καθηλώνουν. Δυσκολευόμαστε να ξεφύγουμε από αυτό, γιατί η παραμονή στην επανάληψη, όσο αναδεύουμε την μνήμη, μας προκαλεί μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Αναλογιζόμενοι βέβαια αυτή την ασφάλεια ανακαλύπτουμε ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό που θέλαμε. Τότε νιώθουμε μια πνιγηρή αίσθηση πόνου να μας περιτυλίγει, με ένα παράπονο, ένα «γιατί» να κατατρώγει τα σωθικά μας για την μακροχρόνια παραμονή μας σε καταστάσεις που εμπόδιζαν να αναδυθεί ο πραγματικός μας εαυτός, με τις δυνατότητες και τις επιθυμίες μας. Δεσμευόμασταν και επενδύαμε σε καταστάσεις όπου δεν υπήρχαμε εμείς, παραμένοντας κρυμμένοι ακόμα και από τον εαυτό μας και προσαρμοζόμασταν σε αιτήματα άλλων από φόβο, από ενοχή, από μια υπέρμετρη ανάγκη να προσφέρουμε για να μη χάσουμε και επομένως να μην χαθούμε ολοσχερώς.

Αγκιστρωμένοι από το λίγο, τυλίγαμε το κουβάρι της ζωής μας και υφαίναμε στον αργαλειό της ζωής μας κεντήματα, όπου το άδειο των χρωμάτων κατάπινε την επιθυμία μας για δημιουργία, για φως, για ζωή. Παίρνοντας το πινέλο βάφαμε απεγνωσμένα το γκρίζο του κενού που απλωνόταν νωχελικά πάνω μας, εκλιπαρώντας μας να του δώσουμε μια θέση, για να βρει μια πατρίδα μέσα μας ώστε να αρχίσει να δημιουργεί μαζί μας, αλλά η σκέψη της θλίψης που θα ακολουθούσε την αποδοχή του, μάς έκανε να το αποδιώχνουμε προσπαθώντας μάταια να ξεγελάσουμε την αλήθεια μας.

Καλλιτέχνες στη φαντασίωσή μας, ζωγραφίζαμε τη ζωή μας και αποτυπώναμε στον καμβά των ονείρων, όλα όσα θα θέλαμε να ζήσουμε. Και όσο η πραγματικότητα αναρριγούσε τρομαγμένη, τόσο η φαντασίωση αναλάμβανε να υπεραναπληρώσει το κενό, για να μη χαθούμε σε αυτό και μας καταπιεί αδυσώπητα.

Προσπαθούσαμε να κρατηθούμε από μια ψευδαίσθηση, αλλά όσο στηριζόμαστε σε αυτή, διαπιστώναμε ματαιωμένοι πως κάθε φορά που χάναμε την ισορροπία μας πλάθαμε δίχτυα από υλικά ανεδαφικών ονείρων. Προσπαθούσαμε να κρατηθούμε από αυταπάτες, ενώ ένα κενό μας αφάνιζε που απειλούσε τον πυρήνα του εαυτού μας και διατρυπούσε την φλούδα της αξίας μας. Προκειμένου να ορίσουμε τα συναισθήματα μας, για να μην τρεχοβολούν άτακτα και μας διαφεντεύουν, ανατρέχαμε σε κάτι κούφιο που δεν μπορούσε να μας γεμίσει, ενώ, όσο παραμέναμε εκεί, το άδειο αντηχούσε την οδύνη μας.

Παραμέναμε μετέωροι, χωρίς να μπορούμε να στηριχτούμε σε ένα ιστό που τον φτιάχναμε από υλικά ξέπνοα, στερημένα από αγάπη, αδύναμα να εξάρουν τη φαντασία μας. Η φαντασία για να κυοφορήσει τα γεννήματά της χρειάζεται ένα περιβάλλον ασφάλειας, ώστε να μπορεί να απλωθεί ηδονικά, γνωρίζοντας πως τα φτερά της ελευθερίας της βρίσκουν ένα χώρο αποδοχής εμποτισμένο με αγάπη.

Όσο επιστρέφουμε στο πατάρι της μνήμης ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της ζωής μας και διαβάζοντας το από την αρχή, όσο βυθιζόμαστε στις σελίδες του, παρατηρούμε πως αυτές οι εικόνες ήταν πλάσματα της ουτοπίας. Καταφεύγαμε παρατεταμένα στη φαντασίωση μας, γιατί η πραγματικότητά μας παρέμενε ανολοκλήρωτη. Παρότι η επιθυμία μας ζητούσε τη στρογγυλάδα της για να γλιστρήσει στην καρδιά μας και να μας χαριστεί το δώρο της ζωής, παραμέναμε ματαιωμένοι να κοιτάμε έκθαμβοι το περιτύλιγμα το οποίο τελικά μας κέρδιζε, μια που το περιεχόμενο του ήταν άδειο.

Οτιδήποτε μας γεμίζει με πλέρια δύναμη το αφήνουμε στο χρονοντούλαπο της μνήμης με μια αίσθηση πληρότητας και ευχάριστης ζεστασιάς, γιατί αυτές οι ολόγιομες εικόνες αποθηκεύονται στην καρδιά μας και μας δείχνουν ένα δρόμο που μοσκοβολά από ζωή, όπου τον περπατάμε ελεύθεροι, αλαφρωμένοι από βάρη που θα μπορούσαν να κάνουν δυσκίνητα τα βήματά μας. Νιώθουμε γεμάτοι από ικανοποίηση, γιατί, ακόμα κι αν αυτές οι στιγμές κάποια στιγμή πάψουν να μας τροφοδοτούν, η αύρα τους μας συνοδεύει.

Οτιδήποτε όμως έμεινε ξεκρέμαστο και αδικαίωτο στο χρόνο επιστρέφει παραπονεμένο, ενώ εμείς το εξιδανικεύομε ώστε να ελέγξουμε τα συναισθήματα αποτυχίας που νιώθουμε, πασπαλίζοντας το με χρυσόσκονη, για να πάψει η οδύνη από τις θύμησες να αναβλύζει και να χύνει τη μελάνη της στο αίσθημα αξίας μας. Ενώ άλλες φορές το μεταλλάσσουμε, του δίνουμε ένα αλλότριο χαρακτήρα, κοιτάζοντας το με ξένα μάτια, ώστε να ξορκίσουμε τον επώδυνό του χαρακτήρα, χάνοντας έτσι την αλήθεια μας. Για να αντέξουμε, προβάλλουμε το μιαρό συναίσθημα σε όλους εκείνους που μας διακινούν συναισθήματα που ευφραίνουν την πραγματικότητά μας, πιστεύοντας πως εκείνοι νιώθουν τα συναισθήματα που κυριεύουν την ψυχή μας. Καθετί που είναι παράταιρο με την ψεύτικη εικόνα που υιοθετήσαμε, ενοχοποιείται και καταδικάζεται ως ύποπτο.

Ο θυμός για τις υποβολές που υπεστήκαμε, οι οποίες ακρωτηρίασαν το σώμα και τον ψυχισμό μας, μετατίθεται σε άλλους που δεν συμμετέχουν στο σκηνικό του δράματός μας. Η ψεύτικη εικόνα, που πλάσαμε για εμάς, γίνεται ο καθρέφτης με τον οποίο επιμένουμε να επικοινωνούμε με εκείνους που προσπαθούν να επικοινωνήσουν με την αλήθεια μας. Αυτό που υπεστήκαμε γίνεται ο μοχλός που μας κινεί ώστε να κάνουμε τον άλλο να αισθανθεί τις ίδιες δονήσεις πόνου με εμάς, για να δικαιολογήσουμε κατά βάθος το θύτη που παραβίασε την ψυχή μας και το ρόλο του θύματος που επί χρόνια συντηρούσαμε.

Μεταθέτουμε αυτό που νιώθουμε για τα πρόσωπα που άλωσαν την ζωή μας σε άλλα πρόσωπα αναίτια του δράματός μας, για να εκλογικεύσουμε γιατί μια ολόκληρη ζωή ακολουθούσαμε μια πορεία ζωής γεμάτη λάθη επιμένοντας σε αυτήν και εκθειάζοντας την ως ιδανική. Σαν το μικρό παιδί που δεν μπορεί να χωρέσει μέσα του η ιδέα πως έχει δικαίωμα στο λάθος, και ότι το λάθος δεν χαρακτηρίζει την αξία του και άρα δεν χρειάζεται να επιμένει σε καταστάσεις που αισθάνεται απόρριψη, νομίζοντας πως εκεί θα βρει το δίκιο του τελικά. Αποδίδει τα λάθη σε όλους εκείνους τους ήρωες των παραμυθιών, όπου αβασάνιστα τους αποδίδει χαρακτηριστικά που του θυμίζουν γνώριμες φιγούρες, που η συμπεριφορά τους ταλανίζει την ψυχή του γιατί έπληξαν την αξία του.

Η συναισθηματική του ανάγκη το κρατά εξαρτημένο από εκείνους που νοθεύουν το παραμύθι του και κάνουν δυσδιάκριτη την πραγματικότητά του. Ακρωτηριασμένο συναισθηματικά δεν μπορεί να προσεγγίσει την αλήθεια του, γιατί κάθε προσπάθεια διαφυγής από τις στάχτες του ελλοχεύει το τρόμο της εγκατάλειψης, την αγωνία του κενού, το φόβο της μοναξιάς και του αφανισμού. Καταφεύγει, χωρίς δεξιότητες, στο παλάτι των ονείρων του, μικρύνοντας το ανάστημά του ώστε να χωρέσει από την πόρτα του υπηρετικού προσωπικού και να πάρει ένα αντίστοιχο ρόλο.

Όσο λοιπόν ξεφυλλίζουμε τις σελίδες του βιβλίου μας, παρατηρούμε τα χρώματα να ξεθωριάζουν, να αργοσβήνουν στα μάτια μας και να αποκαλύπτεται η τραγικότητα των εικόνων, οι οποίες απορροφήθηκαν σιγά-σιγά στη ψυχή μας. Αυτό που αποφεύγαμε έρχεται να μας ανταμώσει, να μας θυμίσει πως αυτό που μας συντρόφεψε ήταν σμιλευμένο από οδύνη και εκείνο που μας διαπερνούσε ήταν η παγωνιά από εκείνες τις ματιές με το άδειο βλέμμα, που απορροφούσε σαν βάλτος την προσφορά μας.

Όσο ερχόμαστε σε επαφή με την αλήθεια μας, αρχικά θυμώνουμε με τη ζωή μας, με εκείνες τις στιγμές που κύλησαν σα χιονοστιβάδα σαρώνοντας μας κάτω από το βάρος απανωτών ματαιώσεων, ενώ δεν προλάβαμε να σμιλέψουμε την άμυνά μας, ώστε να αποκρούσομε το κύμα που μας στροβίλιζε συνεχώς και χτυπούσε αλύπητα την αξία μας.

Οργιζόμαστε μόλις συνειδητοποιήσουμε αυτά που χάθηκαν αξόδευτα στο χρόνο, αυτά που μας προσπέρασαν χωρίς να τα ζήσουμε, γιατί ακολουθούσαμε μια παθητική στάση που την επιλέγαμε από λάθος, το οποίο μας συνόδευε από συνήθεια. Αισθανόμαστε ένοχοι που παραμείναμε σε συνθήκες που τελμάτωσαν τα όνειρά μας και σύνθλιψαν την ελευθερία μας.

Περπατούσαμε όμως σε ένα γνώριμο δρόμο, όπου ακολουθούσαμε τα μόνα οικεία σημάδια που γνωρίζαμε. Σιγά-σιγά έγινε ένας μονόδρομος, όπου καταφεύγαμε σε αυτόν ως το μόνο προσφιλές σημείο. Αυτός ο περιορισμός μίκρυνε την αξία μας και μας υποδείκνυε να κινηθούμε, σύμφωνα με την ιδέα που είχαμε για τον εαυτό μας.

Όσο αυτή η συναισθηματική δίνη μάς στροβιλίζει, δυσκολευόμαστε να έρθουμε σε επαφή με τις βαθύτερες επιθυμίες μας, για να μπορέσουμε να τις στηρίξουμε, να τις βοηθήσουμε να ανθίσουν, να δώσουν τους καρπούς τους, να παραδοθούμε σε μια καρποφορία, για να απολαύσουμε καθετί νέο που θα μπορούσε να μας αποφέρει.

Φοβόμαστε μήπως κάνουμε λάθος, μήπως ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας είναι πιο δύσκολος από εκείνον που αφήνουμε, μήπως μας εγκαταλείψουν οι άνθρωποι μας και δεν τα καταφέρουν χωρίς εμάς, μήπως εμείς δεν μπορέσουμε να χαράξουμε μόνοι μας πιο ανεμπόδιστους δρόμους. Παρατείνουμε το χρόνο όπου παραμένουμε σε αλλοτριωτικές καταστάσεις, ελπίζοντας να αλλάξουν οι άλλοι ή εμείς να μεταλλαχτούμε σε κάτι άλλο, προκειμένου να αλλάξει η έκβαση της κατάστασης που ζούμε.

Και ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Οι άνθρωποι που αληθινά μας αγαπούν δεν χάνονται από τη ζωή μας. Εκείνοι που μας αποδέχονται για αυτό που είμαστε και όχι για αυτό που θέλουν από μας, χαίρονται για τα βήματα απελευθέρωσής μας. Συνεχίζουν να είναι δίπλα μας και σεβόμενοι τη δική τους ελευθερία κάνουν και εκείνοι τις δικές τους αλλαγές προκειμένου να συμπορευτούν μαζί μας.

Κι όσο αφορά στο συναίσθημά μας, όλες εκείνες οι συγκυρίες που ζήσαμε και αποξενωθήκαμε σε αυτές, όταν τις αφήνουμε, αισθανόμαστε σταδιακά μια βαθιά ανακούφιση για αυτό το αεράκι απελευθέρωσης, που αγαλλιάζει την ψυχή μας αποχαιρετώντας τις. Ο άνθρωπος ή η κατάσταση χάνει σαν ιδέα την αρχική της διάσταση, απομυθοποιείται και διαφαίνονται τα μουντά της χρώματα, τα οποία μάς επισκίαζαν όσο παραμέναμε σε αυτήν.

Όταν λοιπόν φεύγουμε, όσο κι αν μας πονάει ο αποχωρισμός, η ηλιόλουστη μέρα φανερώνεται στα βήματά μας και με μια ανάσα γευόμαστε τον αέρα που κυλάει καθαρά μέσα μας χαρίζοντας σαφήνεια στη σκέψη μας, διαύγεια στο πνεύμα μας, καθαρότητα στη ματιά μας, ενώ η ψυχή μας αποζητά την σωτηρία της σε άλλες συναντήσεις που μας προσφέρουν την ουσία τους και νιώθουμε να κολυμπάμε μαζί τους σε μια λίμνη γαλήνης και ψυχικής ευφορίας. Όμορφα συναισθήματα μας περιβάλλουν και εξαγνισμένοι βουτάμε σε μια καθαρότητα συναισθημάτων, επικοινωνώντας με εκείνους που η παρουσία τους μάς τυλίγει με εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αλήθεια, εντιμότητα.

Όταν αποχωρούμε από καταστάσεις, όπου μάταια επιμέναμε σε αυτές, ανασαίνουμε ελεύθερα γιατί διαπιστώνουμε ότι στην πραγματικότητα, εκείνο το οποίο αποχωριζόμαστε, είναι ο λάθος τρόπος με τον οποίο κοιτούσαμε επί χρόνια τον εαυτό μας. Αυτή η ματιά μάς έστρεφε σε καταστάσεις που αντανακλούσαν τον παραμορφωτικό μας καθρέφτη. Οι υποβολές, οι προβολές και οι μεταθέσεις άλλων σε μας, έγιναν υλικά για να σμιλέψουμε κάτι ξένο προς εμάς, όπου όμως νομίζαμε πως ήταν αυθεντικό αντίγραφό μας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένα κακέκτυπο το οποίο προσπαθούσαμε να μιμηθούμε.

Αποδεχόμενοι την ελευθερία μας, προσεγγίζουμε την αλήθεια μας την οποία ακολουθούμε πιστά δεσμευόμενοι μαζί της. Ο δρόμος της ζωής μας απλώνεται μπροστά μας και εμείς κινούμαστε σε αυτόν έχοντας ως χάρτη τις επιθυμίες μας, τα όνειρά μας, τους στόχους μας, τον αληθινό μας εαυτό.

Είσαι ζωντανός...

Είσαι ισχυρός …
όταν πάρεις τη θλίψη σου και της διδάξεις να χαμογελάει.

Είσαι γενναίος …
όταν θα ξεπεράσεις τον φόβο σου, και βοηθήσεις τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Είσαι ευτυχισμένος …
όταν βλέπεις ένα λουλούδι, και είσαι ευγνώμων για αυτή την ευλογία.

Είσαι τρυφερός …
όταν ο δικός σου πόνος, δεν τυφλώνει τον πόνο των άλλων.

Είσαι σοφός …
όταν ξέρεις τα όρια της σοφίας σου.

Είσαι αληθινός …
όταν παραδέχεσαι ότι υπάρχουν φορές, που κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.

Είσαι ζωντανός …
όταν η αυριανή ελπίδα σημαίνει περισσότερα για εσένα, απ? ότι το χθεσινό λάθος.

Είσαι μεγάλος …
όταν ξέρεις τι είσαι, αλλά όχι αυτό που πρόκειται να γίνεις.

Είσαι ελεύθερος …
όταν έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου, και δεν εύχεσαι να ελέγχεις τους άλλους.

Είσαι αξιότιμος …
όταν βρεις την τιμή σου, ώστε να μπορείς να τιμήσεις τους άλλους.

Είσαι γενναιόδωρος …
όταν μπορείς να πάρεις τόση γλύκα, όση μπορείς και να δώσεις.

Είσαι ταπεινός …
όταν δεν ξέρεις πόσο ταπεινός είσαι.

Είσαι στοχαστικός …
όταν με βλέπεις όπως ακριβώς είμαι, και μου φέρεσαι απλά, όπως ακριβώς είσαι εσύ.

Είσαι ελεήμων …
όταν θα συγχωρήσεις στους άλλους, τα λάθη που καταδικάζεις στον εαυτό σου.

Είσαι όμορφος …
όταν δεν χρειάζεσαι έναν καθρέφτη για να σου το πει.

Είσαι πλούσιος …
όταν ποτέ δεν χρειάζεσαι, περισσότερα από όσα έχεις.

Εσύ είσαι εσύ …
όταν βρίσκεσαι σε ειρήνη… τότε ποιος δεν είναι?…!

Η καταραμένη αποδοχή

“Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει”. ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ

“Αυτός που σκύβει μπροστά στο μαστίγιο δεν αξίζει παραπάνω απ’αυτόν που το κρατάει!” EMILE ARMAND

Δεν είναι η δολιότητα, η κενότητα και η έλλειψη ανθρωπισμού του σχεδιασμού της οικονομικής πολιτικής. Που παράγει μαζική δουλεία και καταστροφή κι αθλιότητα.
Δεν είναι τα ψίχουλα που χαρακτηρίστηκαν “κοινωνικές κατακτήσεις” για να ξεγελούν την ανάγκη για μια ύπαρξη βασισμένη στην ισονομία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια. Και τώρα παίρνονται πίσω κι αυτά απ΄τους εμβρόντητους πληθυσμούς της εργατικής τάξης, οδηγώντας σε μια χυδαία και πρωτοφανή ομηρία.
Δεν είναι η έλλειψη απλά κοινωνικής ευαισθησίας και διορατικότητας και πολιτικής συνειδητότητας. Που ενισχύει και διευκολύνει τη μαζική υπο-προλεταριοποίηση και τροφοδοτεί τις σπασμωδικές, άνευρες, κατακερματισμένες και μικρόψυχες αντιδράσεις των άμεσα κι έμμεσα θιγόμενων και πληγέντων.
Αυτό που με πειράζει και με πληγώνει περισσότερο είναι αυτή η ξεφτιλισμένη κυριαρχία της πιο απονεκρωτικής συνήθειας. Αυτή η ανομολόγητη αποδοχή των “τετελεσμένων”. Στην υποταγμένη ατομική και συλλογική συνείδηση, τουλάχιστον σε αποκαρδιωτικά μεγάλο ποσοστό.
Αυτή η νέα “φυσιολογικότητα” που εγγράφεται στην ψυχή των ανθρώπων. Και διαμορφώνει σκυφτές πλάτες, γονυπετείς υποστάσεις και ανάλογες συμπεριφορές. Ώστε οι άνθρωποι να ξεπέφτουν ολοταχώς σε δίποδα άβουλα αναλώσιμα πουλερικά ιδιόκτητων κοτετσιών. Κι αν μέσα στο κοτέτσι πετιέται απελπιστικά λιγοστή ποσότητα καλαμποκιού, τότε είναι κωμικοτραγικό -και σίγουρα θλιβερό- το θέαμα του αλληλοφαγώματος των “έγκλειστων ζωντανών”. Για το ποιο θα πρωταρπάξει ένα μίζερο σπυρί ώστε “να τη βγάλει” άλλη μια μέρα.
Αυτή η επιβίωση με κάθε μέσο, ακόμα και σε βάρος των άλλων, των ομοιοπαθών, των ασθενέστερων. Αυτός ο συμβιβασμός με την “αναπόφευκτη” νέα τάξη πραγμάτων που ” δυστυχώς δεν αλλάζει”, “δεν παλεύεται”, “είναι άδικη αλλά πανίσχυρη, ανίκητη”.
Σκέψεις, λόγια και πένθιμες δικαιολογίες που θυμίζουν κακαρίσματα τα οποία αγνοούν -ή παριστάνουν πως αγνοούν κι αυτό είναι ο κόλαφος του έλλογου όντος- την επερχόμενη συμφορά. Και πτώση. Σε εννοιολογικά και διανοητικά αδιέξοδα και παραχαρακτήρια. Σε ξεπουπούλιασμα μέσα σε ζεματιστά καζάνια, που συχνά παρουσιάζονται ως σωτήριες λέμβοι. Και στους προθάλαμους των σφαγείων.
Αλλά βέβαια υπάρχει διέξοδος, έτσι δεν είναι;
“Στις επόμενες εκλογές θα τους δείξουμε”
Δηλ. θα παραμυθιαστούμε για νιοστή φορά από την προπαγάνδα και τα κόλπα των εκτροφέων μας για να “επιλέξουμε” τους ιδανικούς κάθε φορά γι’αυτούς επιστάτες μας.
Για το καλό μας!

Που πήγαν οι γεύσεις;

Σήμερα παρατηρείται μια μείωση έως πλήρης απουσία των γεύσεων από τις τροφές που καταναλώνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Για παράδειγμα τα βερίκοκα που πωλούνται μαζικά (όχι των κήπων) από τους μανάβηδες, έχουν ελάχιστη από την γεύση που είχαν παλιά (μέχρι και πριν 30 χρόνια). Το παράδειγμα με τα βερίκοκα είναι πολύ χαρακτηριστικό αλλά πιστεύω ότι ουσιαστικά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, όλες οι τροφές εκπίπτουν ως προς τις γεύσεις που είχαν στο παρελθόν.
Τα ερωτήματα τα οποία γεννώνται είναι: Γιατί περιήλθε ο σύγχρονος άνθρωπος σε αυτήν την κατάσταση ως προς τις γεύσεις; Επίσης, ποιες είναι οι συνέπειες από την κατανάλωση τροφών χωρίς γεύσεις;
Για να μπορέσουμε να δώσουμε απάντηση σε αυτά τα δύο ερωτήματα, είναι απαραίτητο πρώτα να ασχοληθούμε με την ανάλυση της φύσης των γεύσεων.
Ως προς τη φύση των γεύσεων μπορούμε να επισημάνουμε τα εξής: Οι γεύσεις, έτσι όπως τις αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, μπορούν να διακριθούν σε τρία επίπεδα:

Πρώτο επίπεδο
Η ιδιαίτερη και μοναδική γεύση κάθε τροφής. Για παράδειγμα η γεύση του βερίκοκου, του ροδάκινου, του καρπουζιού, του σπαραγγιού κλπ. Το επίπεδο αυτό της γεύσης που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος προέρχεται από την ιδιαίτερη ταυτότητα και φυσιογνωμία διαφορετικών φυτών και ζώων (οι γεύσεις των ζώων έχουν δευτερεύουσα σημασία γιατί προέρχονται ουσιαστικά από την κατανάλωση φυτών ως τροφών και ως γεύσεων). Έτσι, το κάθε διαφορετικό φυτό, ανάλογα με την πεμπτουσία που φέρει, αλληλεπιδρώντας με την Γη και τον Ουρανό, δημιουργεί και την ιδιαίτερη γεύση του.
Αυτό σημαίνει ότι η γεύση αυτή (π.χ. του καρπουζιού), επιδρά στο επίπεδο της ανθρώπινης πεμπτουσίας, τη θρέφει (yin) και την τονώνει (yang). Το επίπεδο αυτό της γεύσης επιδρά βαθιά μέσα στο σώμα, στον πυρήνα του ανθρώπινου όντος, εκεί όπου εδράζεται η προγονική ενέργεια, η πεμπτουσία (οι σύγχρονοι δυτικοί επιστήμονες εντοπίζουν την θέση της πεμπτουσίας στον πυρήνα του κυττάρου και την ονομάζουν DNA, οι Κινέζοι θεωρούν ως έδρα της πεμπτουσίας τα Νεφρά, αναπαραγωγικά όργανα και τον μυελό. Αυτό σημαίνει ότι οι γεύσεις αυτές θρέφουν (yin) και ενεργοποιούν (yang) την μνήμη του ανθρώπινου όντος.
Ως προς τις γεύσεις αυτού του επιπέδου, ο άνθρωπος, για να είναι υγιής, οφείλει να καταναλώνει όλες τις γεύσεις που γεννά η κάθε εποχή (Yang – Ουράνιο) και ο κάθε τόπος (Yin – Γήινο). Για παράδειγμα, πρέπει κατά τη διάρκεια του ετήσιου κύκλου να καταναλώσει οπωσδήποτε βερίκοκα και μάλιστα την εποχή που η φύση τα γεννά (δηλαδή τέλος Μαΐου, αρχές Ιουνίου) και αν είναι δυνατόν κοντά στο δέντρο που τα προσφέρει.

Δεύτερο επίπεδο
Το δεύτερο επίπεδο γεύσης που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος είναι αυτό που οι Κινέζοι αποκαλούν οι 5 γεύσεις: το ξινό, το πικρό, το γλυκό, το πικάντικο και το αλμυρό και οι Αρχαίοι Έλληνες περιγράφουν ως 7 γεύσεις (Θεόφραστος, Περί Οσμών), δηλαδή το γλυκό, το ξινό, το πικρό, το στυφό, το πικάντικο, το αλμυρό και το ουδέτερο (π.χ. το νερό). Η διαφωνία μεταξύ Κινέζων και Ελλήνων είναι αριθμολογική και δεν αφορά ούτε την ουσία της φύσης των γεύσεων αλλά ούτε και τον πραγματικό αριθμό τους.
Στην πραγματικότητα, αυτό που κυριαρχεί σε αυτό το δεύτερο επίπεδο γεύσεων είναι το γλυκό. Ο άνθρωπος, αλλά επίσης και όλα τα ζωικά είδη επιδιώκουν να καταναλώνουν γλυκές τροφές. Οι υπόλοιπες έρχονται απλά να συγκεράσουν (εξισορροπήσουν) την γλυκιά.
Γιατί τα ζώα (ξέρουμε ότι τα ζώα επιλέγουν το γλυκό και αυτά από την γλυκύτητα του κρέατός τους) και ο άνθρωπος επιλέγουν το γλυκό ως γεύση για να τραφούν και να ζήσουν; Επειδή, για την επιβίωση των ζώων και του ανθρώπου είναι υποχρεωτική η κατανάλωση φυτών, συμπεραίνουμε ότι την αναγκαιότητα αυτή την δημιουργούν τα φυτά. Προφανώς λοιπόν, αυτό που εμείς βιώνουμε ως γλυκιά γεύση, είναι κάτι που διευκολύνει τα φυτά, γι’ αυτό και τα φυτά το παράγουν σε μεγάλες ποσότητες, και ο άνθρωπος και τα ζώα προσαρμόζονται σε αυτή την ιδιαιτερότητα των φυτών επιλέγοντας αυτό που είναι ήδη άφθονο.
Το γλυκό έχει, κατά τη γνώμη μου, μέσα του σε ιδανική αναλογία τον πλανήτη Γη (γη και νερό) και τον Ουρανό (αέρας και φωτιά) που τον περιβάλλει, καθώς και τα 4 στοιχεία. Αυτή η ιδανική μίξη, προσαρμοσμένη στα δεδομένα του πλανήτη μας, παράγει το γλυκό και επιτρέπει την κίνηση (yang) και την θρέψη (yin) φυτών και ζώων.
Το γλυκό επιδρά στην πεμπτουσία, τη θρέφει και την κινεί. Όμως η βασική επίδραση του γλυκού, αλλά και των υπόλοιπων γεύσεων αυτής της κατηγορίας, είναι στο επίπεδο της καθ’ ημέρα θρέψης και τόνωσης του σώματος, από τα όργανα στο Στομάχι και στο Σπλήνα και από τους χυμούς στο αίμα.

Τρίτο επίπεδο
Το τρίτο επίπεδο γεύσης που βιώνει ο άνθρωπος με τα γευστικά του όργανα είναι ως προς τις ποιότητες του θερμού, του ψυχρού, του υγρού και του ξηρού. Οι ποιότητες αυτές αποκαλύπτουν τις σχέσεις των έμβιων όντων που καταναλώνουμε με τα 4 στοιχεία.
Έτσι, μπορούμε να έχουμε ζουμερά βερίκοκα (άρα ένα φυτό με έντονη παρουσία της υγρότητας – νερό) αλλά επίσης ξερά βερίκοκα (άρα ένα φυτό με έλλειψη νερού, με έλλειψη yin).
Η έννοια της νοστιμιάς, είναι πολύ σημαντικό να αναλυθεί σε μια συζήτηση για τις γεύσεις. Η έννοια της νοστιμιάς λοιπόν είναι το υποκειμενικό βίωμα του εσθίοντα (άρα εξαρτάται από την κατάσταση ενέργειας του κάθε διαφορετικού ατόμου) από την αρμονική σύζευξη των 3 προαναφερθέντων επιπέδων γεύσης. Έτσι, έχουμε ένα νόστιμο βερίκοκο όταν διαθέτει την γνωστή γεύση του βερίκοκου σε επάρκεια, άρα τρώγεται την κατάλληλη εποχή (yang – χρόνος) και κοντά στο δέντρο (yin – χώρος). Είναι γλυκό (με ήπιες πινελιές ξινής γεύσης και ελάχιστες αποχρώσεις πικάντικης) και ταυτόχρονα ζουμερό (έχει δηλαδή την κατάλληλη ποσότητα υγρασίας).
Αυτό το βερίκοκο λοιπόν που επιφέρει γευστική ικανοποίηση θα θρέψει και θα κινήσει την πεμπτουσία, θα θρέψει και θα κινήσει το αίμα και θα προσφέρει αγαλλίαση στο σώμα (yin) και στο πνεύμα (yang). Ένα τέτοιο βερίκοκο πρέπει ο καθένας να δοκιμάζει μια φορά τουλάχιστον ετησίως.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να απαντήσουμε στο πρώτο ερώτημα που θέσαμε
Για ποιο λόγο σήμερα λείπουν οι γεύσεις από τις τροφές;
Ο λόγος είναι γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να επέμβει στο επίπεδο της πεμπτουσίας των φυτών και των ζώων που καλλιεργεί για να θραφεί. Η επέμβασή του αυτή έχει ως στόχο αποκλειστικά την αύξηση της ποσότητας (δηλαδή της οικονομικής κερδοφορίας). Αδιαφορεί για την ολόπλευρη (και ποσοτική – yin και ποιοτική – yang) ανάπτυξη των φυτών. Πιέζει την πεμπτουσία των φυτών (βλέπε μεταλλαγμένοι σπόροι) στην εκδήλωση κάποιων από τα χαρακτηριστικά τους (π.χ. η ντομάτα να είναι κόκκινη, ολοστρόγγυλη και σκληρή). Όταν παραμελείται όμως η ολόπλευρη ανάπτυξη των έμβιων όντων και πιέζεται (μέσα από την χρήση χημικών, λιπασμάτων κλπ) η εκδήλωση κάποιων μόνο χαρακτηριστικών και η αύξηση της ποσότητας, αυτό καταργεί την ισορροπία και παράγει φυτά και γεύσεις ανούσιες.

Για να επανέλθουν οι γεύσεις στις τροφές πρέπει ο άνθρωπος να περιορίσει τον παρεμβατισμό και την απληστία του. Να αντιληφθεί τη θέση του στην φύση, να μην λειτουργεί ως υπέρτατος αφέντης όλων αλλά ως ένα μικρό και ταπεινό κομμάτι του συνόλου. Να αναλογιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος αν, το γεγονός ότι οι πρόγονοί μας δεν είχαν τόση υψηλή τεχνολογία δεν ήταν αποτέλεσμα ανεπάρκειας και ανικανότητας αλλά αντίθετα ένδειξη σεβασμού και σοφίας.

Ως προς τις συνέπειες της απουσίας των γεύσεων από τις τροφές θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κύρια και πιο ουσιαστική είναι η απώλεια μνήμης. Η διάρρηξη της σχέσης με το παρελθόν, η απώλεια της μνήμης των γεύσεων, οδηγεί (μαζί βέβαια με όλες τις υπόλοιπες ατασθαλίες του σύγχρονου ανθρώπου) με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην αυτοκαταστροφή. Ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να αναλογιστεί, πριν να είναι πολύ αργά, ότι κάθε τι που υπερβαίνει το μέτρο και την ισορροπία της φύσης είναι καταδικασμένο να εκλείψει.
Ας στραφούμε πάλι στην μελέτη του μέτρου και της αρμονίας της φύσης, ας απορρίψουμε τη δήθεν ευκολία που μας προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία, φρενάροντας την ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την λήθη και την αυτοκαταστροφή και τότε οι γεύσεις θα επανέλθουν στο πιάτο μας.

Η ιστορία του ηλίανθου

Η υπέροχη ιστορία του ηλίανθου
Ο ηλίανθος ή ηλιοτρόπιο ή απλά ήλιος είναι ένα φυτό όμορφο, χρήσιμο και ιδιαίτερα διαδεδομένο στις μέρες μας. Αυτό το τόσο συνηθισμένο φυτό κουβαλάει μία μακραίωνη και ενδιαφέρουσα ιστορία.
Ξεκίνησε να καλλιεργείται στα αρχαία χρόνια από τους λαούς της κεντρικής Αμερικής, μάλιστα αρκετά πριν το καλαμπόκι. Οι σπόροι του αποδείχθηκαν πολύτιμο διατροφικό στοιχείο καθώς είναι πλούσιοι σε λιπαρά.
Περίπου στο 1500 ο ηλίανθος φτάνει στην Ισπανία από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες της λατινικής Αμερικής, όπου και χρησιμοποιείται κυρίως σαν καλλωπιστικό φυτό. Σιγά σιγά η καλλιέργειά του διαδίδεται στην Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν τη διατροφική του αξία.

Το 1700 αρχίζει να παράγεται ηλιέλαιο και ο Μεγάλος Πέτρος εισάγει την καλλιέργεια του στη Ρωσία. Από εκεί έναν αιώνα αργότερα ο ηλίανθος πραγματοποιεί το αντίστροφο υπερατλαντικό ταξίδι και η καλλιέργεια του ξεκινά στη Βόρεια Αμερική, αρκετά κοντά στην κοιτίδα του.
Χρειάστηκε να περάσουν μερικές χιλιάδες χρόνια και μια ιδιαίτερα περίπλοκη διαδρομή για να μεταφερθεί η καλλιέργειά του από την Κεντρική στη Βόρεια Αμερική.

Το 1888, ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει τη γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη
 νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρος ουρανός και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν.

O Κρόνος, επιβεβαιώνει τον… μύθο του

Όπως φαίνεται, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών του ηλιακού μας συστήματος, ο Κρόνος, επιβεβαιώνει τον… μύθο του.

Όπως ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του έτσι και ο πλανήτης που φέρει το όνομά του φαίνεται ότι «τρώει» έναν από τους δορυφόρους του.

Νέες παρατηρήσεις δείχνουν ότι ο Κρόνος ρουφάει την ύλη που εκτοξεύουν στο Διάστημα οι δεκάδες πίδακες του Εγκέλαδου, του μικρού παγωμένου δορυφόρου του.
Μέλη της αποστολής του διαστημικού σκάφους Cassini που από το 2004 εξερευνά το σύστημα του Κρόνου σε συνεργασία με επιστήμονες αμερικανικών πανεπιστημίων διαπίστωσαν ότι τα γιγάντια δαχτυλίδια του Κρόνου τραβούν πάνω τους την ύλη που εκτοξεύουν τα γκέιζερ του Εγκέλαδου.
Το Cassini κατέγραψε μια σειρά εικόνων στις οποίες εντοπίστηκε το εντυπωσιακό φαινόμενο.

Αριστερά, εικόνα που κατέγραψε το Cassini στην οποία φαίνεται ότι ύλη που εκτοξεύουν οι πίδακες του Εγκέλαδου κατευθύνεται προς τον Κρόνο. Δεξιά, εικόνα από τις προσομοιώσεις του φαινομένου στις οποίες αποτυπώθηκε με ακρίβεια η κίνηση της ύλης από τον Εγκέλαδο προς τον Κρόνο

Οι πίδακες και ο ωκεανός
Το Cassini ανακάλυψε πριν από λίγα χρόνια ότι από το νότιο ημισφαίριο του δορυφόρου πίδακες υλικού ξεπηδούσαν με ορμή στο Διάστημα. Εκτοτε το Cassini συνέχισε να κάνει τακτικές επισκέψεις στον Εγκέλαδο αποκαλύπτοντας την παρουσία γκέιζερ που λειτουργούν με τρόπο παρόμοιο με τα γκέιζερ της Γης.
Οι επιστήμονες της αποστολής του Cassini συγκέντρωσαν και ανέλυσαν όλα τα δεδομένα που έχει συλλέξει όλα αυτά τα χρόνια από τον Εγκέλαδο το Cassini. Εντόπισαν την ύπαρξη 101 γκέιζερ στο νότιο ημισφαίριο του δορυφόρου τα οποία και χαρτογράφησαν.
Η ανακάλυψη των γκέιζερ ήταν πολύ σημαντική αφού εκτός των άλλων ενίσχυσε τα μέγιστα τις υποψίες που είχαν πολλοί επιστήμονες ότι βαθιά στο υπέδαφος του Εγκέλαδου υπάρχει νερό σε υγρή μορφή και πιθανώς να υπάρχει μια μεγάλη υπόγεια θάλασσα. Το νερό, όπως φαίνεται, έχει βρει κάποιον τρόπο να ανεβαίνει στην επιφάνεια και να εκτοξεύεται στο Διάστημα μέσα από τα γκέιζερ.
Η παρουσία του νερού σε υγρή μορφή στον Εγκέλαδο έχει εξάψει το ενδιαφέρον των επιστημόνων για την πιθανότητα ύπαρξης ζωής εκεί. Για αυτό και έχει προταθεί η οργάνωση μιας αποστολής στον Εγκέλαδο με στόχο την αναζήτηση ζωής.

Πώς πρέπει να κινήστε… για να γίνεται το δικό σας και να κερδίζετε τους άλλους

Διαβάστε αναλυτικά πώς πρέπει να κινήστε…. για να γίνεται το δικό σας και να κερδίζετε τους άλλους.
Νιώθεις ότι θέλεις να χρησιμοποιήσεις τους άλλους, ώστε να σου κάνουν το χατίρι αλλά παράλληλα να παραμείνεις συμπαθής; Δεν είναι τόσο δύσκολο, όσο μπορεί να θεωρούσες.

Αυτά είναι 12 ψυχολογικά κόλπα, που θα σας βοηθήσουν να πείσετε τους άλλους, να κάνουν αυτό που θέλετε, χωρίς να αποκαλυφθούν τα… δόλια σχέδια σας, όπως αναλύει σχετικό άρθρο.

1. Θα θέλατε να σας κουβαλήσουν τα πράγματα ;
Είναι απλό, καθώς μιλάτε δώστε σε κάποιον τα πράγματα που κουβαλάτε χωρίς όμως να σταματήσετε την κουβέντα. Το πιο πιθανό είναι να τα πάρει χωρίς καν να το καταλάβει. Βέβαια υπάρχουν και οι διαβασμένοι, στους οποίους δεν πιάνει το κόλπο. Ειδικά αν μεταφέρετε πράγματα αξίας.

2. Αν θέλετε να μάθετε πληροφορίες από κάποιον…
Δεν έχετε παρά να του κάνετε δυνατές ερωτήσεις, ακόμα και αν ξέρετε ότι θα ξεκινήσει τις υπεκφυγές. Άμα θέλετε, να έχετε περισσότερες πιθανότητες, κοιτάξτε τον στα μάτια και μείνετε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα, μόλις σταματήσει να μιλάει. Το πιο πιθανό είναι να συνεχίσει να μιλάει, μέχρι να ακούσεις αυτό που θες. Προσοχή όμως, μην το παρακάνεις γιατί τα αποτελέσματα θα είναι τα αντίθετα από τα επιθυμητά.

3. Αν θέλεις να κάνεις κάποιον να χρησιμοποιεί μια λέξη περισσότερο
Τότε πρέπει να του χαμογελάς ή να του δείχνεις κάποια θετική ανταπόκριση μόλις χρησιμοποιεί τη λέξη ή λέξεις που θες. Αμέσως θα αρχίσει να τη χρησιμοποιεί περισσότερο.

4. Θες να σταματήσεις να σκέφτεσαι ένα τραγούδι;
Μερικές φορές θέλουμε να επιβληθούμε και στον ίδιο μας τον εαυτό. Πολλές είναι οι φορές που προσπαθούμε να σταματήσουμε να σιγοτραγουδάμε κάποιο τραγούδι που μας κόλλησε. Τότε δεν έχουμε παρά να σκεφτόμαστε το πώς τελειώνει το τραγούδι, έτσι ώστε υποσυνείδητα να «κλείσει» αυτό το θέμα.

5. Πως να κερδίσεις στο «πέτρα-μολύβι-ψαλίδι-χαρτί»
Πριν ξεκινήσει ο αγώνας κάνε στον αντίπαλο σου μια ερώτηση και αμέσως μετά ξεκίνα το παιχνίδι. Σχεδόν πάντα, θα διαλέξει το ψαλίδι. Όμως να έχετε στο μυαλό σας ότι αυτό το κόλπο θα πετύχει μια ή δύο φορές.

6. Άμα θέλεις να σε συμπαθήσουν κατευθείαν
θα πρέπει να φροντίσεις να δώσεις μια ζεστή χειραψία. Θα σε κάνει να φανείς πιο συμπαθής από την αρχή. Επίσης μια καλή ιδέα είναι να μιμείσαι τις χειρονομίες και τη στάση τους. Δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης με αυτόν τον τρόπο.

7. Πως να ανακαλύψεις ποιος σε κατασκοπεύει;
Άμα θέλεις να δεις ποιος σε κοιτάει τότε θα πρέπει να χασμουρηθείς. Μετά πρόσεξε ποιος θα χασμουρηθεί και αυτός είναι ο ένοχος.

8. Αν θες να φανείς ακόμη πιο σοφός
Αν θέλεις κάποιος να επηρεαστεί πιο εύκολα από εσένα και να ακούσει τη συμβουλή σου πιο εύκολα τότε θα πρέπει να τονίσεις ότι πρόκειται για τη συμβουλή κάποιου μεγαλύτερου, ίσως του πατέρα σου.

9. Αν θες να πείσεις τα παιδιά να φάνε τα λαχανικά τους
Τότε πρέπει απλά να τα ρωτήσεις πόση ποσότητα να βάλεις. Αμέσως θεωρούν ότι τα λαχανικά είναι κάτι που τρώνε και τους αρέσει και μάλιστα πιστεύουν πως έχουν και τον έλεγχο αφού αυτά αποφασίζουν την ποσότητα.

10. Πως να περάσεις ανάμεσα από το πλήθος;
Αντί να στριμώχνεσαι και να προσπαθείς να βρεις ένα μονοπάτι για να τα καταφέρεις να φτάσεις στο προορισμό σου δεν έχεις παρά να φανείς αποφασισμένος. Κοίτα το στόχο που θες να πας, στρίψε το σώμα σου προς τα εκεί και προχώρα. Οι άνθρωποι συνήθως κοιτούν τους άλλους στα μάτια ενώ παρατηρούν και τη γλώσσα του σώματος. Επομένως το πιο λογικό είναι να κάνουν άκρη να περάσεις.

11. Αν θες να αποφύγεις κάποια αντιπαράθεση
Κάτσε δίπλα στο άτομο με το οποίο πιστεύεις ότι θα έχεις αντιπαράθεση και δείξε νευρικός. Είναι αμήχανο για τα περισσότερα άτομα και συνήθως μειώνει τις αντιρρήσεις που έχουν σκοπό να σου φέρουν.

12. Αν θες να συμφωνήσουν μαζί σου
Κούνα το κεφάλι σου καταφατικά όσο κάνεις μια ερώτηση. Το πιο πιθανό είναι το άλλο άτομο να συμφωνήσει μαζί σου, ενώ δεν είναι απίθανο να κουνήσει και εκείνο το κεφάλι του.

Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις αυτά τα κόλπα να θυμάσαι ότι η μεγάλη δύναμη έχει και μεγάλες ευθύνες. Χρησιμοποίησε τα υπεύθυνα.