Δέκα αλήθειες που πονάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις

“Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο…” – Πάμπλο Νερούδα.

Τον τελευταίο καιρό μ’ απασχολεί πολύ το θέμα των σχέσεων. Βλέπω ολοένα και πιο συχνά γύρω μου τους ανθρώπους σαν να θέλουν να κερδίσουν την πιο όμορφη φιλική, ερωτική ή συναδελφική σχέση χωρίς όμως να χάσουν τίποτα από τη βολή τους, χωρίς να παραχωρήσουν χιλιοστό από το ζωτικό τους χώρο, χωρίς να επιτρέπουν ούτε μια ρωγμή στο προσωπείο που διάλεξαν να τους αντιπροσωπεύει στον έξω κόσμο.

Κάποτε αυτό θα με πλήγωνε, τώρα πια αρχίζω να αποδέχομαι πως οι αληθινές σχέσεις – αυτές που για χάρη τους βάζεις το χέρι σου στη φωτιά – είναι λιγοστές.

Κατέγραψα εδώ ό,τι έχω προσωπικά αντιληφθεί για το θέμα των σχέσεων, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσω τις προτεραιότητές μου και να βεβαιωθώ πως αφήνω χώρο στις σχέσεις που αξίζουν να εξελιχθούν και ν’ ανθίσουν:

1. Κάποιες σχέσεις είναι ευλογία ενώ κάποιες είναι μαθήματα ζωής. Οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου άλλοτε σε στηρίζουν, άλλοτε σε δοκιμάζουν, άλλοτε σε χρησιμοποιούν και άλλοτε σε ωθούν να βγάλεις τον καλύτερο (ή χειρότερο εαυτό σου). Ολ’ αυτά είναι πολύτιμες εμπειρίες που σε ωριμάζουν και σ’ αναγκάζουν να πάρεις θέση για το τι λογής σχέσεις θέλεις τελικά να έχεις στη ζωή σου.

2. Όταν η ζωή σού φέρνει αλλαγές – ακόμα και προς το καλύτερο – κάποιοι άνθρωποι απομακρύνονται από κοντά σου. Ίσως γιατί η προηγούμενη φάση σου τους πήγαινε περισσότερο, ίσως γιατί ο νέος τρόπος ζωής σου δεν τους ταιριάζει πια, ίσως γιατί πατιούνται κουμπιά που πονάνε…, πάντως είναι κάτι που συμβαίνει και χρειάζεται να το αποδεχτείς, όσο δυσάρεστο κι αν είναι.

3. Όταν είσαι σε δύσκολη θέση και νιώθεις την ανάγκη για υποστήριξη, ποιος παραμένει δίπλα σου; Ποιος αφιερώνει χρόνο και ενέργεια για σένα; Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι αληθινοί σου φίλοι. Μαζί στη χαρά και στη λύπη, στα εύκολα και στα δύσκολα.

4. Οι άνθρωποι σου φέρονται με τον τρόπο που τους επιτρέπεις. Εσύ βάζεις τον πήχυ ψηλά ή χαμηλά, εσύ θέτεις τα όρια. Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά τους, είσαι σε θέση όμως να ελέγχεις το τι θα δεχτείς και τι όχι.

5. Ένα λάθος μπορεί να είναι τυχαίο. Τα απανωτά ψέματα και οι δόλιες συμπεριφορές δεν είναι τυχαία. Αν είσαι αποδέκτης τέτοιων συμπεριφορών συστηματικά, και με ένα “συγγνώμη” υποχωρείς και παραμένεις στη σχέση, τότε κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου και ξεγελάς τον ίδιο σου τον εαυτό.

6. Βεβαιώσου πως αναγνωρίζεις τις σχέσεις που αξίζουν πραγματικά. Μήπως έχεις γίνει ο εγωπαθής που παραπονιέται γιατί ο κόσμος δεν ασχολείται αδιάλειπτα με την ευτυχία του; Αυτό που ζητάς από τους αγαπημένους σου το προσφέρεις εσύ ο ίδιος; Καμιά φορά ο φίλος που πονάει ίσως σου πει “μην ανησυχείς, είμαι καλά”, αλλά αυτό που χρειάζεται στ’ αλήθεια είναι να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις “όχι, ξέρω πως δεν είσαι καλά. Μίλησέ μου, είμαι δίπλα σου”.

7. Οι “βαριές” κουβέντες πληγώνουν περισσότερο από τον φυσικό πόνο. Έχε το νου σου μήπως, θεωρώντας δεδομένους τους δικούς σου ανθρώπους, ξεφορτώνεις άθελά σου πάνω τους τα καταπιεσμένα συναισθήματα από σχέσεις που σε πόνεσαν και τις κουβαλάς ακόμα. Οι άλλοι, όσο κι αν μας αγαπούν, δεν είναι τα συναισθηματικά μας υποζύγια.

8. Οι πράξεις μετράνε, όχι τα λόγια. Συνήθως όσοι αγαπούν δεν το διατυμπανίζουν, αρκούνται στο να το δείχνουν με μικρές ή μεγάλες κινήσεις μέσα στην καθημερινότητα. Μην παρασύρεσαι από τα μεγάλα λόγια, άφησε τις συμπεριφορές να μιλήσουν για την αλήθεια.

9. Κανείς δεν μπορεί να σου προσφέρει την ευτυχία, ούτε να ανακαλύψει το σκοπό της ζωής για λογαριασμό σου. Μην κάνεις το λάθος να περιμένεις τους άλλους να σου ανοίξουν το δρόμο στην προσωπική σου ολοκλήρωση. Ο μόνος που μπορεί είσαι εσύ ο ίδιος.

10. Η γνήσια αγάπη σε μια σχέση ανθίζει όταν εξαλείφονται οι παντός είδους “χειρισμοί”. Όταν αποδέχεσαι τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου γι’ αυτό που είναι κι όχι γι’ αυτό που θα μπορούσε να είναι. Όταν έχεις τη δυνατότητα να αποκαλύψεις πόσο ευάλωτος κι ανασφαλής νιώθεις. Κι όλο αυτό κερδίζεται όταν βάζουν πλάτη και οι δύο, με αφοσίωση και ακεραιότητα. Διαφορετικά απλώς δεν γίνεται να συμβεί.

Ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς κι εμείς μαθαίνουμε αδιάκοπα τα βήματα που ολοένα αλλάζουν καθώς κυλάει ο καιρός…
Πολύ θα ήθελα να διαβάσω τα σχόλιά σας.
Αναρωτιέμαι αν όλα τα παραπάνω είναι δική μου αίσθηση ή υπάρχουν κι άλλοι που έχουν την ίδια γνώμη με μένα.

Οι 10 μη εντολές του Osho

Αν θες πραγματικά να απελευθερωθείς από κάθε είδους σκλαβιά τότε πρέπει να θυμάσαι τις 10 μη εντολές του Osho:

1. Ελευθερία
Η έκσταση είναι Ελευθερία. Δεν μπορείς να ελέγξεις τον εκστατικό άνθρωπο. Μπορείς μόνο να ελέγξεις τον δυστυχισμένο άνθρωπο. Ο εκστατικός άνθρωπος δεν μπορεί να υποβιβαστεί σε σκλάβο. Δεν μπορείς να τον καταστρέψεις τόσο εύκολα. Δεν μπορείς να τον πείσεις να ζήσει σε καμιά φυλακή.

2. Η Μοναδικότητα της Ατομικότητας
Αν δεν πετάξεις την προσωπικότητα σου δεν θα μπορέσεις να βρεις την ατομικότητα σου. Η ατομικότητα δίνεται από τη Ύπαρξη. Η προσωπικότητα επιβάλλεται από την κοινωνία.
Η ατομικότητα έχει ποιότητα λιονταριού και το λιοντάρι πηγαίνει μόνο του!

3. Αγάπη
Η αγάπη είναι το μόνο θαύμα που υπάρχει.
Η αγάπη είναι η σκάλα που οδηγεί από το γη στον ουρανό.
Αν μάθεις καλά την αγάπη, τότε έχεις μάθει τα πάντα.
Αν χάσεις την αγάπη, τότε έχεις χάσει όλη σου τη ζωή.

4. Διαλογισμός
Ο Διαλογισμός είναι σαν το φάρμακο. Η χρήση του είναι προσωρινή. Όταν μάθεις την ποιότητα του τότε δεν χρειάζεται να κάνεις κανένα συγκεκριμένο διαλογισμό. Τότε ο διαλογισμός απλώνεται σε όλη τη Ζωή σου!

5. Σοβαρότητα
Η σοβαρότητα είναι ένα είδος ασθένειας, ο καρκίνος της ψυχής.
Είναι απολύτως καταστροφική, οδηγεί στην αυτοκτονία. οδηγεί στην θλίψη. Δεν μπορείς να είσαι σοβαρός χωρίς να είσαι θλιμμένος, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και θα είσαι σοβαρός μόνο αν έχεις χάσει επαφή με την ζωή και την ύπαρξη. Μόνο οι άρρωστοι άνθρωποι είναι σοβαροί.
Oι υγιείς και οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι ποτέ δεν είναι σοβαροί, δεν μπορούν να είναι...

6. Παιχνιδιάρικη διάθεση
Η Ζωή είναι Παιχνίδι. Όταν την αντικρίζεις με αθωότητα και παιχνιδιάρικη διάθεση όλο το βάρος της καρδιάς σου θα εξαφανιστεί!

7. Δημιουργικότητα
Η δημιουργικότητα είναι η ποιότητα που εσύ φέρνεις στην κάθε δραστηριότητα που κάνεις… Δεν έχει σημασία η συγκεκριμένη μορφή που παίρνει η δημιουργικότητα σου. Μπορεί να είναι ζωγραφική ή τραγούδι. Το να φυτεύεις ή να μαγειρεύεις ένα φαγητό. Το σημαντικό είναι να είσαι ανοικτός σε αυτό που θέλει να εκφραστεί μέσα από εσένα!

8. Ευαισθησία
Γεννήθηκες, ήρθες στον κόσμο με ζωή, με συνειδητότητα, με τρομερή ευαισθησία. Μην προσπαθείς να χτίσεις γύρω σου ένα τείχος γνώσης.
Όποιο βίωμα κι αν σου έρθει άφησέ το να συμβεί και μετά άφησέ το να φύγει. Συνέχισε να καθαρίζεις το νου σου διαρκώς.
Συνέχισε να πεθαίνεις ως προς το παρελθόν, ώστε να παραμένεις στο παρόν, στο εδώ και τώρα σαν νεογέννητο μωρό.

9. Ευγνωμοσύνη
Χρειάζεται να νιώθουμε Ευγνωμοσύνη και για τον πόνο και για τη χαρά. Και για τα δύο...
Οτιδήποτε έρχεται είναι δοσμένο από το Θεό και πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος. Εμάς μπορεί να μας αρέσει, μπορεί να μην μας αρέσει, αυτό όμως χρειαζόμαστε για την ανάπτυξη μας.
Από τη στιγμή που εδραιώνεται αυτή η ιδέα στην καρδιά μας τότε κάθε στιγμή αυτής της Ζωής είναι γεμάτη Ευγνωμοσύνη

10. Αίσθηση μυστηρίου
Συμπληρωματικές υπενθυμίσεις :
-Ποτέ μην υπακούς την εντολή του καθενός, εκτός αν έρχεται από μέσα σου, επίσης.
- Δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από την ίδια τη Ζωή.
- Η αλήθεια είναι μέσα σου, μην την αναζητάς αλλού.
- Η αγάπη είναι η προσευχή.
- Το να γίνεις «ένα τίποτα» , είναι η πόρτα για την αλήθεια. Το κενό το ίδιο είναι το μέσο, ο στόχος και η επίτευξη.
- Η ζωή είναι εδώ και τώρα.
- Ζήσε συνειδητά.
- Μην κολυμπάς –να ρέεις.
- Πέθαινε κάθε στιγμή, ώστε να μπορείς να είσαι νέος σε κάθε στιγμή.
- Μην αναζητάς. Αυτό που είναι, είναι.
Σταμάτα και παρατήρησε .

Η ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκα

Η ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκα και η βεβαιότητα ή έστω και η υποψία ότι για να έχει βάθος θα πρέπει να ασχολείται οπωσδήποτε με την ψυχολογία, προκαλεί αντιφατικές αντιδράσεις.

Σε έναν ορισμένο ανδρικό τύπο προκαλεί φόβο, επειδή νιώθει απογυμνωμένος κάτω από το εξονυχιστικό βλέμμα της γυναίκας.

Αντιδρά αρνητικά σ' αυτή την απογύμνωση, ίσως επειδή διαισθάνεται κάποιαν εσωτερική του κακομορφία ή δυσμορφία την οποία προσπαθεί να κρατήσει κρυμμένη πίσω από την επίφαση ενός πλαστού εαυτού.

Αυτού του είδους οι άνδρες αρχίζουν να προβάλουν στη γυναίκα που διαθέτει βάθος και διεισδυτική ματιά όλες τις δικές τους δυσμορφίες. Την βλέπουν σαν κακόβουλη μάγισσα που απειλεί την ακεραιότητα και την ελευθερία τους.

Φαντάζονται ότι θέλει να τους επιβάλει τη δική της θέληση, να τους βγάλει από τον δρόμο τους, να τους κάνει υποχείριους και πειθήνια όργανά της, με λίγα λόγια, να τους εξουθενώσει, να τους εκμηδενίσει.

Γι' αυτό φεύγουν έντρομοι από κοντά της για να βρουν καταφύγιο στην αγκαλιά μια απλής γυναίκας που βλέπει μόνο την ασβεστωμένη τους πρόσοψη, κατασιγάζοντας έτσι την βαθύτερη υποψία τους για την εσωτερική τους φτώχεια.

Υπάρχει μια άλλη κατηγορία αντρών που, όχι μόνο ελκύονται από το βάθος και τη διεισδυτικότητα της γυναίκας, αλλά που νιώθουν μεγάλη, ζωτική ανάγκη γι' αυτές της τις ιδιότητες, ίσως επειδή διαισθάνονται ότι μόνο μια τέτοια γυναίκα θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει το νυστέρι του χειρούργου για να επανορθώσει την εσωτερική διαστρέβλωση και δυσμορφία τους.

Θέλουν να βρουν βαθιά κατανόηση απ' τη γυναίκα του ιδανικού τους, να δουν τον βαθύτερο εαυτό τους μέσα από το δικό της διεισδυτικό βλέμμα. Αυτοί οι άντρες ζητούν βασικά την ψυχική τους υγεία και κάθαρση.

Η τρίτη και πιο σπάνια κατηγορία ανθρώπων περιλαμβάνει άντρες και γυναίκες που έχουν εισχωρήσει σε κάποιο βάθος μέσα τους και, όπως είναι φυσικό, αναζητούν έναν σύντροφο του άλλου φύλου που να ζει στο ίδιο βάθος με τους ίδιους.

Επειδή, ωστόσο, η συνάντηση δυο τέτοιων όντων είναι μάλλον σπάνια, το μόνο που απομένει στους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας είναι να αναζητήσουν το όμοιό τους βάθος σ' έναν ετερόφυλο που δεν γνωρίζει συνειδητά την ποιότητα της βαθύτερης φύσης τους, αλλά ελκύεται, αν είναι άντρας, από μια γυναίκα με βάθος και, αν είναι γυναίκα, από έναν άντρα με λανθάνον βάθος.

Συμπεριφορές που επιβραβεύει η κοινωνία

Υπάρχει στην ψυχιατρική μια διαταραχή της προσωπικότητας, η λεγόμενη ψυχοπαθητική. Οι άνθρωποι με αυτή τη διάγνωση επιζητούν διαρκώς την άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών τους, αδυνατώντας να συναισθανθούν συμπόνια για τη θέση των ανθρώπων γύρω τους ή ενοχές όταν τους προκαλούν πόνο. H κατάσταση γίνεται πιο πολύπλοκη όταν η κοινωνία σήμερα επιβραβεύει αυτές τις συμπεριφορές.

Ζούμε σε μια εποχή όπου αποφάσεις που λαμβάνονται από άτομα κύρους και παραβλέπουν το κοινό καλό στο βωμό του κέρδους και της εξουσίας θεωρούνται πια αποδεκτές και λογικές.

Eνώ κάτι τέτοιο δεν αποτελεί πρωτοτυπία στην ιστορία των ανθρώπων, η διαφορά είναι ότι σήμερα η συμπεριφορά αυτή είναι αναμενόμενη και εξαιρετικά διαδεδομένη.

H αντικοινωνική συμπεριφορά δεν έχει πια ανάγκη να εκφραστεί μέσα από παραβάσεις του νόμου στο παρασκήνιο, γιατί μπορεί να θεωρηθεί πλεονέκτημα – για παράδειγμα, στην ανάδειξη ενός στελέχους σε μια ανταγωνιστική εταιρεία.

Aν αυτό είναι το κλίμα της εποχής, είναι φανερό ότι πολύ συχνά επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι τις έννοιες της φιλίας και της ηθικής.

Aυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχουμε γίνει όλοι ψυχοπαθείς, αλλά ότι συμπεριφορές που προηγουμένως ήταν ταμπού, όπως η επιδίωξη ενός στενά ατομικού συμφέροντος, σήμερα ενισχύονται.

Η γκάμα της βαρεμάρας

Ο κάθε άνθρωπος, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενδέχεται να είναι προσανατολισμένος προς έναν συγκεκριμένο τύπο ανίας, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Βαριέστε; Αν νομίζετε ότι αυτό είναι κάτι απλό και μονοδιάστατο, είστε γελασμένοι. Οι ειδικοί ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι δεν πλήττουν όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Αντιθέτως έχουν εντοπίσει πέντε διαφορετικούς τύπους ανίας. Ο τελευταίος, ο οποίος ανακαλύφθηκε πρόσφατα, θεωρείται μάλιστα ο πιο ανησυχητικός: συνδέεται με μια στάση απάθειας που προσομοιάζει με την κατάθλιψη και φαίνεται να αποτελεί επιδημία στους νέους.
Οι τέσσερις διαφορετικοί τύποι πλήξης είχαν περιγραφεί από διεθνή ομάδα επιστημόνων σε έρευνες που είχαν γίνει την περασμένη δεκαετία. Στην τελευταία τους μελέτη όμως, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Motivation and Emotion», οι ίδιοι ερευνητές αναδεικνύουν έναν καινούργιο, πέμπτο τύπο.
Τον ονομάζουν «ανία της απάθειας» και τον παρατηρούν σε μεγάλο βαθμό στους εφήβους. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλες ηλικιακές ομάδες δεν πάσχουν από βαρεμάρα. Αντιθέτως αυτή παρατηρείται σε όλες τις ηλικίες, μόνο που φαίνεται να βιώνεται διαφορετικά από τον καθένα, κάτι το οποίο οι ειδικοί θεωρούν ότι ενδεχομένως σχετίζεται με την ψυχοσύνθεση του κάθε ατόμου.

Η γκάμα της βαρεμάρας: Η ιδέα ότι η ανία βιώνεται με διαφορετικούς τρόπους είχε εκφραστεί για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1930, για καιρό όμως είχε μείνει στην αφάνεια. Το 2006 ωστόσο ερευνητές από τα πανεπιστήμια της Κονστάντς, του Μονάχου και της Ουλμ στη Γερμανία, το City University της Νέας Υόρκης και το Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ του Καναδά με επικεφαλής τον Τόμας Γκετς αποφάσισαν να διερευνήσουν το ζήτημα.
Χρησιμοποίησαν ως κριτήρια για να μετρήσουν τη διαφοροποίηση της πλήξης τον βαθμό ψυχικής διέγερσης του «βαριεστημένου» – τον οποίο κατέταξαν από τη «νευρικότητα» ως την «ήρεμη αδιαφορία» – και τα θετικά ή αρνητικά συναισθήματα που εκφράζει. Με βάση αυτά τα κριτήρια είχαν διακρίνει τέσσερα διαφορετικά είδη πλήξης: την «ανία της αδιαφορίας», την «ανία του ζυγίσματος», την «ανία της αναζήτησης» και την «ανία της αντίδρασης».
Θέλοντας να εξετάσουν τα συμπεράσματα αυτά σε μεγαλύτερο βάθος στην τελευταία μελέτη τους οι επιστήμονες «μέτρησαν» την πλήξη 143 γερμανών νέων – 63 φοιτητών Πανεπιστημίου και 80 μαθητών Λυκείου. Οι συμμετέχοντες εφοδιάστηκαν με έναν υπολογιστή παλάμης PDA, ο οποίος τους έθετε σε διαφορετικές στιγμές της ημέρας ερωτήσεις σχετικές με τη διάθεση και την ψυχική τους κατάσταση. Αναλύοντας τις απαντήσεις οι ερευνητές είδαν με έκπληξη ότι εκτός από τους τέσσερις ήδη γνωστούς τύπους ανίας διαγραφόταν ξεκάθαρα και ένας πέμπτος. Αυτός συνδεόταν με μια στάση αδυναμίας και απάθειας και εμφανιζόταν στο ένα τρίτο και πλέον των μαθητών Λυκείου που εξετάστηκαν.

Ανησυχητικά ποσοστά στους εφήβους: Η ανία της απάθειας (apathetic boredom), όπως ονομάστηκε, αιφνιδίασε αλλά και θορύβησε τους επιστήμονες. «Δεν περιμέναμε καθόλου αυτόν τον πέμπτο τύπο ανίας» δήλωσε ο κ. Γκετς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κονστάντς, στον δικτυακό τόπο επιστημονικών ειδήσεων LiveScience προσθέτοντας ότι αυτός ο τύπος, ο οποίος εμφανίζεται σχετικά συχνά αφού εντοπίστηκε στο 36% των μαθητών, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός.
Συνδέεται με χαμηλά επίπεδα διέγερσης και υψηλά επίπεδα αποστροφής προς την κατάσταση που βιώνει το άτομο, χωρίς όμως τον θυμό και την αντίδραση που υπάρχουν στην «ανία της αντίδρασης» – τα άτομα με «ανία της απάθειας» αναφέρουν ελάχιστα θετικά συναισθήματα αλλά και ελάχιστα αρνητικά, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην περίπτωση της «ανίας της αντίδρασης».
Οι ειδικοί θεωρούν αυτόν τον τελευταίο τύπο ανίας τον πιο «δυσάρεστο» από όλους και τον παρομοιάζουν με την κατάθλιψη. «Η ανία της απάθειας φαίνεται να είναι παρόμοια με την επίκτητη αδυναμία ή την κατάθλιψη» ανέφερε ο κ. Γκετς. Η επίκτητη αδυναμία είναι μια κατάσταση η οποία μοιάζει με την κατάθλιψη και παρατηρείται όταν οι άνθρωποι ή τα ζώα καταβάλλονται τόσο από τις καταστάσεις ώστε παύουν να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες για να βελτιώσουν τη θέση τους.

Προσωπική υπόθεση: Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το πιθανότερο είναι πως ο κάθε άνθρωπος δεν μπορεί να βιώσει όλα τα είδη ανίας αλλά μάλλον είναι «προσανατολισμένος» προς έναν συγκεκριμένο τύπο. «Υποπτευόμαστε ότι το να βιώνει κάποιος έναν συγκεκριμένο τύπο ανίας ενδέχεται να οφείλεται σε έναν βαθμό σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του» εξήγησε ο κ. Γκετς.
Ο ψυχολόγος και οι συνεργάτες του θεωρούν ότι η διερεύνηση της ανίας, η οποία μέχρι πρόσφατα εθεωρείτο βαρετή και είχε παραμεληθεί από τους ειδικούς, μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της ψυχικής υγείας και να βοηθήσει όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα συγκέντρωσης στο σχολείο ή στη δουλειά τους. «Ιδιαίτερα για τους γονείς είναι σημαντικό να γνωρίζουν ποιον τύπο ανίας εκδηλώνει το παιδί τους» τόνισε ο καθηγητής.

Ποιος είναι ο τύπος της ανίας;
1. Ανία της αδιαφορίας (indifferent boredom): χαρακτηρίζεται από χαμηλή ψυχική διέγερση, η οποία όμως αντισταθμίζεται από ελαφρώς θετικά συναισθήματα. Όσοι βαριούνται αδιάφορα είναι χαλαροί και κουρασμένοι αλλά ευδιάθετοι. Είναι γενικώς αδιάφοροι προς τον κόσμο και τείνουν να αποσύρονται.
2. Ανία του ζυγίσματος (calibrating boredom): χαρακτηρίζεται από ελαφρώς υψηλότερη ψυχική διέγερση και ελαφρώς αρνητικά συναισθήματα. Όσοι την εμφανίζουν θέλουν να κάνουν κάτι, αλλά δεν ξέρουν τι. Οι σκέψεις τους στρέφονται εδώ και εκεί αλλά δεν αναζητούν ενεργά εναλλακτικές για να ξεφύγουν από την πλήξη.
3. Ανία της αναζήτησης (searching boredom): χαρακτηρίζεται από μια πολύ πιο ενεργή αναζήτηση του «να κάνω κάτι» από τον προηγούμενο τύπο. Όσοι την εμφανίζουν έχουν μεγαλύτερη συναισθηματική διέγερση και περισσότερο αρνητικά συναισθήματα από τους δύο πρώτους τύπους. Είναι ανήσυχοι και σκέφτονται συγκεκριμένα χόμπι και δραστηριότητες που θα ήθελαν να κάνουν.
4. Ανία της αντίδρασης (reactant boredom): είναι ο πιο αρνητικός από όλους τους προηγούμενους τύπους και μαζί με τον επόμενο, την ανία της απάθειας, θεωρούνται οι πιο ανησυχητικοί. Όσοι εμφανίζουν τον αντιδραστικό τύπο της ανίας αισθάνονται πολύ δυστυχισμένοι, συχνά νιώθουν οργή και είναι επιθετικοί. Οι ειδικοί παρομοιάζουν αυτό που βιώνουν σε μόνιμη βάση με την αγωνιώδη επιθυμία διαφυγής που θα ένιωθε ο καθένας μας αν ήταν παγιδευμένος σε μια αίθουσα και ήταν αναγκασμένος να ακούει κάποιον να φλυαρεί ατελείωτα για ένα βαρετό θέμα.
5. Ανία της απάθειας: το άτομο εκφράζει ελάχιστα θετικά ή αρνητικά συναισθήματα ενώ νιώθει αβοήθητο και αδύναμο απέναντι στις καταστάσεις, αδυνατώντας να κάνει κάτι για να ξεφύγει.

Super Venus: φυσική, πλαστική ομορφιά

 Στο ζωικό βασίλειο το εντυπωσιακό και όμορφο είναι το αρσενικό για να ελκύει τα θηλυκά. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει στο ανθρώπινο βασίλειο.

Και είναι γεγονός πως τα πρότυπα ομορφιάς που επικράτησαν στις διαφορετικές χρονικές περιόδους και στη σύγχρονη επίσης, σε συνδυασμό με την “καλοστημένη βιομηχανία” καλλωπισμού, ενισχύουν ακόμη πιο πολύ τη γυναικεία αυταρέσκεια και ματαιοδοξία -ίσως θα συμπλήρωνε κάποιος.

Το αποτέλεσμα των παρεμβάσεων είναι πολύ συχνά υπερβολικό, άλλοτε όχι όμορφο και σε κάθε περίπτωση μακριά από το φυσικό. Το μάλλον σκληρό αλλά και πολύ ρεαλιστικό video δεν πραγματεύεται τις ψυχοσυναισθηματικές επιδράσεις, ωστόσο αναμφίβολα η επιδίωξη της “πλαστικής” γοητείας έχει τίμημα όχι μόνο σωματικό αλλά και ψυχικό.
Δείτε το video:

Multitasking σημαίνει σύγχρονη γυναίκα

Από πού να αρχίσει κανείς. Πρέπει να είμαι καλή μητέρα, καλή σύζυγος, αποδοτική στη δουλειά μου, να μαγειρεύω καλά, να είμαι πάντα ευδιάθετη, να φροντίζω τον εαυτό μου… η λίστα είναι ανεξάντλητη!
Ανεξάρτητα με τη σειρά ιεραρχίας για την καθεμία από εμάς, η σύγχρονη γυναίκα έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με μία σειρά από ζητήματα, στα οποία, αν μη τι άλλο καλείται να αποδώσει το maximum της ενέργειας και των δυνατοτήτων της. Αν και στο τέλος της ημέρας συνήθως μένουμε με ένα τεράστιο παράπονο, πονοκέφαλο, πόνο στη μέση. Γιατί το τραβάμε όλο αυτό;

Από ιστορικής πλευράς. Μέγα λάθος. Μέγα λάθος; Οι γυναίκες διεκδίκησαν μία ισάξια με τους άνδρες θέση στην κοινωνία, κρατώντας όλα όσα κατείχαν έως εκείνη τη στιγμή, μεταπηδώντας σε μία κατάσταση ταχείας εναλλαγής διαφορετικών καθηκόντων, ξενιστί multitasking, όπως επίσης και πολλών κοινωνικών ρόλων με κανόνες που είχαν θεσπιστεί από άνδρες. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ανατρέξουμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην κυβερνητική καμπάνια των ΗΠΑ που αποτυπώθηκε μέσα από την εμβληματική αφίσα με την γυναίκα εργάτρια “Rosie the Riveter”.
Με λίγα λόγια τη στιγμή κατά την οποία οι Αμερικανοί άνδρες καλούνταν να τα αφήσουν όλα για να υπηρετήσουν στις στρατιωτικές δυνάμεις, τα εργοστάσια πολέμου έπρεπε να συνεχίσουν την παραγωγή. Έτσι χιλιάδες γυναίκες που δεν είχαν εργαστεί ποτέ εκτός σπιτιού, κλήθηκαν να συνδράμουν και να εργαστούν στη γραμμή παραγωγής της πολεμικής βιομηχανίας σε όλες τις αναγκαίες θέσεις, από γραφεία μέχρι εργοστάσια, κάτι που το έφεραν εις πέρας, εκπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο το πατριωτικό τους καθήκον.

Από πολιτικής πλευράς πρόσφατα στην Ελληνική Βουλή μία ομάδα γυναικών βουλευτών κατήγγειλαν ότι παρατηρούνται εντός Κοινοβουλίου φαινόμενα σεξιστικής συμπεριφοράς και διάκρισης λόγω φύλου από ομάδα ανδρών συναδέλφων τους. Δεν έχουμε λόγο να το αμφισβητήσουμε. Αλλά η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Οι σύγχρονες Εκκλησιάζουσες έχουν να διανύσουν ακόμα έναν μακρύ και τραχύ δρόμο για να κατακτήσουν τον σεβασμό των ανδρών. Σε αυτή τη διαδρομή τα highheels, δεν βοηθούν, οι προτεραιότητες μπερδεύονται και ο στόχος χάνεται.

Από επιστημονικής πλευράς, η μία έρευνα διαδέχεται την άλλη. Οι μελέτες πολλές, αλλά το συμπέρασμα ένα. Τα σκήπτρα του multitasking τα κρατούν γυναίκες. Αποδεικνύεται ότι είναι πολύ πιο οργανωμένες όταν καλούνται να εκτελέσουν παράλληλα μία σειρά από εργασίες, ακόμα και υπό συνθήκες πίεσης. Διαθέτουν περισσότερο χρόνο να σκεφτούν πώς θα ενεργήσουν, ενώ την ίδια στιγμή οι άνδρες βουτάνε παρορμητικά, δίχως να έχουν σχεδιάσει τη μεθοδολογία τους.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Μία ενδιαφέρουσα επιστημονική προσέγγιση αποδίδει το συμπέρασμα στην εξελικτική θεωρία. Ο άνδρας-κυνηγός είχε υπό την ευθύνη του να φέρει τροφή στο σπίτι, ενώ την ίδια στιγμή η γυναίκα έπρεπε να φέρει εις πέρας όλες τις υπόλοιπες αρμοδιότητες εντός της εστίας. Στην εποχή μας, ιδιαίτερα στον εργασιακό στίβο, οι γυναίκες προτιμούνται. Μια ενδιαφέρουσα νέα μελέτη που διενεργήθηκε από την ICAP δείχνει ότι ο αριθμός των γυναικών που διοικεί επιχειρήσεις συνεχώς αυξάνεται. Δείτε το ενδιαφέρον αναλυτικό άρθρο γυναίκες στο τιμόνι των επιχειρήσεων.
Από θρησκευτικής πλευράς, θεωρείται «ασέβεια» να μην εκτιμάς όσα έχεις ήδη κατακτήσει και ταυτόχρονα να είσαι ευγνώμων που έχεις υγεία στο περιβάλλον σου, παρά τα προβλήματα που προκύπτουν από την καθημερινή multitasking ζωή και τις επιπτώσεις που προκαλεί στις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό όμως στην πραγματικότητα ισχύει και αποτελεί πηγή άντλησης δύναμης. Βέβαια ένα βήμα παραπέρα ενώ η ορθόδοξη εκκλησία ιστορικά έχει «αναγνωρίσει» το μεγαλειώδες της γυναικείας φύσης ( Παναγία, Μαρία Μαγδαληνή, αγίες, οσίες κ.λπ.) εξακολουθεί να κρατάει μακριά τις γυναίκες από το ιερατείο. Το προπατορικό αμάρτημα καλά κρατεί εν έτη 2014 μ.κ.ε.

Εντέλει, ανεξάρτητα από κοινωνικά «κολλήματα», ιστορικούς κομβικούς σταθμούς και επιστημονικές διαπιστώσεις, μία αρκετά μεγάλη μερίδα ανδρών στις μέρες μας έχουν κάνει πολύ σημαντικά βήματα, ώστε να βρουν ισορροπία με το γυναικείο φύλο στη σύγχρονη καθημερινότητα. Και εδώ τίθεται ένα πολύ σημαντικό ερώτημα.

Υπάρχει περίπτωση οι γυναίκες να λειτουργούν ως τροχοπέδη σε αυτήν την προσπάθεια; Μήπως παραείμαστε συγκεντρωτικές; Μήπως θέλουμε να έχουμε πάντα τον έλεγχο, όπως επίσης και την τελευταία κουβέντα;
Με άλλα λόγια ενώ εισήλθαμε σε ρόλους με κανόνες που καθορίστηκαν από άνδρες, (το μόνιμό μας παράπονο), όταν εκείνοι θέλουν να μπουν σε δικά μας χωράφια εμείς τους δίνουμε την ελευθερία να αυτοσχεδιάσουν και να δοκιμαστούν με τον δικό τους τρόπο;
Τελικά δεν είναι παιχνίδι εξουσίας και υποταγής, αλλά άσκηση ισορροπίας.

Το αντέχετε;

Το πείραμα με το βιολιστή στο μετρό Washington Post

1097 επιβάτες πέρασαν τυχαία μπροστά από έναν από τους μεγαλύτερους βιολιστές στον κόσμο. Πόσοι από από αυτούς σταμάτησαν να ακούσουν τη μουσική του;

Παρασκευή 12/1/2007, 7:51 π.μ. Ουάσινγκτον. Στάση Μετρό L’ENFANT PLAZA STATION (ώρα αιχμής για τους υπαλλήλους που πηγαίνουν στις δουλειές τους)

Ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους βιολιστές στον κόσμο, ο Joshua Bell (με αμοιβή που φτάνει τα 1000$ / λεπτό), με ένα χειροποίητο βιολί αξίας 3.500.000 $ (Gibson ex Huberman), που κατασκευάστηκε το 1713 από τον Antonio Stradivari, ξεκινά να ερμηνεύει, ινκόγκνιτο, για τους ανυποψίαστους περαστικούς του μετρό, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του, κλασικά (αλλά όχι και ευρέως γνωστά) αριστουργήματα όπως, Bach’s «Chaconne», Franz Schubert’s «Ave Maria,» Manuel Ponce’s «Estrellita».

Σε 43 λεπτά, 1097 περαστικοί, περάσαν μπροστά από τον καλύτερο βιολιστή, που με το καλύτερο βιολί, ερμήνευε για αυτούς μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια.

Πόσοι από αυτούς σταμάτησαν να ακούσουν; Πόσα χρήματα άφησαν;

Το συγκεκριμένο πείραμα, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

Ο ταλαντούχος μουσικός, επίτηδες επέλεξε να ερμηνεύσει μη ευρέως γνωστά κομμάτια προκειμένου να μην προκαλέσει τεχνητά το ενδιαφέρον του κοινού. Σε 43 λεπτά, από τους 1097 περαστικούς, μόλις 7 σταμάτησαν να τον ακούσουν. Ανάμεσά τους και ένα 3χρονο παιδί που απομακρύνθηκε από τη μητέρα του. Μόλις 27 από τους περαστικούς άφησαν βιαστικά χρήματα (οι περισσότεροι χωρίς να σταματήσουν).

Το ποσό που συγκέντρωσε ήταν 32 $.

Ο ίδιος βιολιστής (Joshua Bell) πριν από 3 ημέρες είχε γεμίσει το το Boston’s Stately Symphony Hall, με μέση τιμή εισιτηρίου 100$ το άτομο.

Δύο εβδομάδες αργότερα, στο Music Center στο Strathmore, στη North Bethesda, έπαιξε για ένα ακροατήριο αποκλειστικά για όρθιους, σε ένα κοινό τόσο ευλαβικά προσηλωμένο στο ταλέντο του, που συγκρατούσαν ακόμα και το ξερόβηχά τους, για τα σιωπηλά σημεία των κομματιών του.

Αναλυτικά το κοινωνικό πείραμα, παρουσιάζεται στο άρθρο με τίτλο Pearls Before Breakfast (Μαργαριτάρια Προ Του Πρωινού) που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 8 Απριλίου 2007 στην Washington Post.

Το πείραμα απέφερε στη Washington Post ένα Pulitzer to 2007.



Ας σκεφτούμε κάτι που ήδη γνωρίζουμε, το τι συμβαίνει σε ένα μικρό παιδί – κι όχι απαραίτητα ανθρώπινο παιδί, γιατί  και στην φύση το ίδιο συμβαίνει εν μέρει-  όπως παρατηρούμε, κάπου στην πορεία της ανάπτυξης του ο άνθρωπος εκφυλίζεται και χάνει την επαφή με την φυσικότητα.

Το παιδί λοιπόν, είναι σαφώς εξαρτημένο από τους γονείς του, δεν διαθέτει ανεξαρτησία. Όταν κάνει κάτι στρέφει το βλέμμα του προς αυτούς, αναζητώντας την έγκριση ή την επιβράβευσή τους. Δεν αισθάνεται σίγουρο για τον εαυτό του. Την όποια αυτοπεποίθησή του και κάποια ψευδή ασφάλεια,  την αντλεί από τους άλλους, γιατί είναι ακόμα εξαρτημένο. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στα ζώα, αν κι όχι σ’ όλα.

Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση αυτή τροποποιείται (αν κι όχι πάντα) και με την ενηλικίωση ο άνθρωπος δεν έχει τόσες ισχυρές εξαρτήσεις από τους άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις, τουλάχιστον φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα άλλα συμβαίνουν.

Σταδιακά φαίνεται  να παίρνει κάποιες αποφάσεις, να πιστεύει σε κάποιες ιδέες, χωρίς απαραίτητα να ζητά την επιβράβευση ή την αποδοχή των άλλων, τουλάχιστον όχι εμφανώς. Ανακαλύπτει  μάλιστα ό,τι συνήθως, αυτή την επιβράβευση και την ενθάρρυνση  την έχει, όταν αυτές οι ιδέες που επιλέγει να πιστεύει, είναι οι ίδιες ιδέες που πιστεύουν και οι γύρω του.

Μάλιστα συμβαίνει, ο εξής παραλογισμός, όσο πιο πολύ πιστεύει, ότι του λένε οι άλλοι, τόσο πιο πολύ επιβραβεύεται και ενθαρρύνεται κι έτσι συνεχίζει ν’ ακολουθεί αυτήν την λανθασμένη πρακτική της εξάρτησης και της δουλικότητας.

Εξυπακούεται ότι εντελώς αυτάρκης δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ακολουθώντας αυτήν την πεπατημένη, για ανεξάρτητος δε …ούτε λόγος και η Ελευθερία είναι τελείως ουτοπική γι αυτόν, άσχετα αν την παπαγαλίζει.

Υπάρχει όμως κάποιο όριο που είναι απολύτως απαραίτητο να το υπερβεί, για να πάψει να εξαρτάται απ’ τις γνώμες των άλλων, τις επιθυμίες, τις ιδέες και τις θεωρήσεις τους αν θέλει να γίνει ανεξάρτητος και να δομήσει μια ταυτότητα ανεξάρτητου και υγιούς νοητικά ανθρώπου.

Αν αφήνεται, επηρεάζεται κι ακολουθεί, λόγω της ανασφάλειάς του και του φόβου της ανεξαρτησίας τους άλλους, επιτρέποντας τους να αποφασίζουν γι αυτόν, τότε η ανεξαρτησία δεν είναι γι αυτόν, αφού κανένα από τα οφέλη της δεν θα γίνει κτήμα του.

Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα ανθρώπων που «σέρνονται» από τους γονείς τους, γονέων που υποκύπτουν συνεχώς στις απαιτήσεις και στα καπρίτσια, των -με δική τους ευθύνη- κακομαθημένων παιδιών τους, ανεξαρτήτως ηλικίας, ζευγαριών όπου ο ένας είναι νοσηρά εξαρτημένος από τον άλλον και δεν μπορεί να τερματίσει την προβληματική σχέση και ανθρώπων που καθοδηγούνται και βασανίζονται από τις εγωπαθείς φιλοδοξίες και τις ματαιοδοξίες τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούν, πόσο μάλλον να βιώσουν τα οφέλη της ανεξαρτησίας, που τόσο απλόχερα προσφέρει η κατάκτηση της.

Οι εξαρτήσεις, οιουδήποτε είδους, τοποθετούν τον άνθρωπο σε μια κατάσταση μεγάλης ανελευθερίας, χωρίς απαραιτήτως να αντιλαμβάνεται ή να παραδέχεται  ό,τι έχει πέσει στο μαγγανοπήγαδο και απλά το ό,τι μπορεί ν’ αναπνέει ελεύθερα, ή να γυρνάει δεξιά αριστερά, έχει την ψευδαίσθηση  πως είναι κι ελεύθερος. Όπως ένας ασθενής αθλητής μπορεί να τρέξει, βιώνοντας την ψευδαίσθηση πως είναι αθλητής, αλλά είναι αδύνατον να λάβει μέρος σε αγώνες.

Αυτές οι καταστάσεις εξάρτησης και σκλαβιάς είναι ταυτόχρονα και συνειδητές και υποσυνείδητες. Ο άνθρωπος αρέσκεται να πιστεύει -όμως χωρίς ίχνος σιγουριάς ή βεβαιότητας-  πολύ σπουδαία πράγματα για τον εαυτό του ή μπαίνει πανεύκολα στον τόσο αγαπημένο ρόλο του θύματος, όπου φταίει ολόκληρο το σύμπαν αλλά ποτέ αυτός.

Βολεύεται να πιστεύει πως είναι θύμα και δεν μπορεί να κάνει τίποτε, ενώ μπορεί να κάνει θαυμαστά επιτεύγματα, αν δεν είναι λοβοτομημένος. Η φιλοσοφία ανά τους αιώνες το έχει επεξεργαστεί αυτό το θέμα εκτενέστατα, η ανεξαρτησία και η ανάληψη ευθύνης είναι ένα είδος ελευθερίας, θα συμπληρώσω εδώ πως η Ανάληψη Ευθύνης είναι το βασικό εργαλείο για μια ολοκληρωμένη ταυτότητα, ικανότατη για διαλογιστική και ανώτατες ικανότητες, αυτές που οι εξαρτημένοι  με δέος τις αποκαλούν «πνευματικές»  ή με φόβο  «μαγικές». Ανεξαρτησία κι Αντίληψη

***

 

Είμαι Ελεύθερος;

Αν ενωθώ με τους άλλους θα χάσω την ελευθερία μου. Ένας πνευματικός άνθρωπος μόνος του μπορεί να δουλέψει καλύτερα, Ελεύθερος άνθρωπος παλεύει για την Ελευθερία. Δέκα ελεύθεροι άνθρωποι, ενωμένοι, χάνουν την ελευθερία τους. Εκείνο που χρειάζεται είναι ν’ ακολουθήσεις τον δρόμο σου ως την άκρη. Η αξία του δρόμου είναι να μη σταματήσεις ποτέ!

Αυτή είναι και η Ελευθερία του παίχτη που παίζει για να κερδίσει και όχι για να μην χάσει. Είναι η Ελευθερία στο μοναχικό μονοπάτι του πολεμιστή κι αυτή η Ελευθερία είναι και η Ευτυχία του. «Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιός είσαι» το ‘χεις ξανακούσει έτσι; Αν κάνεις παρέα με τσακάλια θα μάθεις πως να τρως ψοφίμια.

Αν κάνεις παρέα με τον αετό θα μάθεις να πετάς. Τόσο απλό. Αλλά αυτό που είναι πραγματικά καταπληκτικό,  είναι πως από τους πλέον ακατάλληλους ανθρώπους που Εσύ έχεις αφήσει να είναι στην ζωή σου, ζητάς συμβουλές, γνώμες, απόψεις, καθοδήγηση, βοήθεια, συμπαράσταση.  Αυτό που εισπράττεις ενώ δεν σε ικανοποιεί πάντα, το δέχεσαι και λες το βαρύγδουπο «Έτσι είναι η ζωή».  Δεν είναι έτσι η ζωή, οι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι είναι έτσι και  ΕΣΥ, επιτρέπεις σε ασήμαντους να καθορίζουν τις επιλογές σου, την ζωή σου, την Ελευθερία σου.

Με κάποιους ανθρώπους θα περάσεις  ένα βράδυ, με άλλους θα περάσεις περισσότερα, με άλλους μια ζωή, με κάποιους θα επενδύσεις τα χρήματα σου, τα συναισθήματα σου, το μέλλον σου.  Κοίτα προσεκτικά που θα σταματήσεις να ζητήσεις οδηγίες για τον δρόμο της ζωής  σου. Σοφός είναι αυτός που όταν χρειάζεται συμβουλή, καθοδήγηση η οδηγία,  Ξέρει που η ποιόν θα ρωτήσει.

Δεν θα ήθελα να πεθάνω ποτέ. Μ’ ενδιαφέρει η ζωή, ο άνθρωπος -όχι οι άνθρωποι όλοι μαζί.

Ένας Αρμένης ποιητής είπε κάποτε: «Ο πιθηκάνθρωπος ξεκίνησε να γίνει άνθρωπος, αλλά δεν έφτασε ακόμα.»

Με στοίχημα, σε χίλια χρόνια, μπορεί ο άνθρωπος να γίνει ευτυχισμένος! Ένας χωρικός πήρε έναν κόρακα, για να εξακριβώσει αν αλήθεια ζει εκατό χρόνια, μα ο χωρικός πέθανε πρώτος! Έτσι κι εγώ, και χίλια χρόνια αν ζήσω, δεν θα προφτάσω να δω τους ανθρώπους ευτυχισμένους.

 Τα μεγαλύτερα εμπόδια στην ευτυχία του ανθρώπου; Είναι η έλλειψη πίστης σ’ ένα ιδανικό ανώτερο από το Εγώ του. Αν δεν πιστεύει κανείς σ’ ένα πράγμα ανώτερο από τον ΕΓΩ του, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος.

Οι άνθρωποι στην κατάσταση του ΕΓΩ, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν διαφοροποιημένες ή ταυτόσημες έννοιες. Με αποτέλεσμα να θεωρούν άλλο το “Εγώ” κι άλλο τον εγω-ισμό και άλλο την εγωπάθεια ενώ δεν διαφοροποιούνται, είναι έννοιες ταυτόσημες και συνώνυμες. Από την άλλη ταυτοποιούν έννοιες διαφορετικές με αποτέλεσμα κατά την άποψη του Εγώ, η αγάπη, το σεξ και ο έρωτας να είναι το ίδιο, ενώ δεν είναι. Να θεωρούν και μάλιστα να πιστεύουν κι από πάνω πως, τα αισθήματα και τα συναισθήματα, είναι το ίδιο, ενώ δεν είναι. Πως η ανθρωπομάζα – λαός, όχλος και το Gestalt είναι το ίδιο, ενώ είναι εκ διαμέτρου αντίθετες, έννοιες και καταστάσεις.

Ο άνθρωπος στην κατάσταση του ΕΓΏ –του ασήμαντου εγώ του τέρατος με τα 5.000 κεφάλια- είναι απλά βλάκας και το  μόνο που κάνει είναι, με χιλιάδες λέξεις, που φροντίζει να αλλοιώνει ή να μπερδεύει τον ορισμό τους, για να δικαιολογεί αλλά και να αντέχει, την βλακεία του. Μερικές φορές αυτό το αποκαλεί "φιλοσοφία", άλλοτε "αναζήτηση", "επιστήμη" ή  όπως αλλιώς του ‘ρθει.

Αν πετυχαίνει να βιώσει Ευτυχία ή Ελευθερία, καμία απολύτως σχέση.  Αν δεν είναι ικανός κάποιος να είναι ο ίδιος ευτυχισμένος, τι θα δώσει, τι θα απλώσει γύρω του, μα την μιζέρια και την βλακεία που κουβαλάει γιατί απλά δεν διαθέτει τίποτε άλλο, όπως και ο Αρμένης στην πιο πάνω ιστορία, θα περιμένουμε πολύ, μέχρι οι πιθηκάνθρωποι του Εγώ, να γίνουν άνθρωποι.

Ο Κάρλ Γκούσταβ Γιούνγκ, αναφέρει σε ερευνητικό κείμενο του: «Σύμφωνα με τους Ινδιάνους, οι λευκοί είναι όλοι τρελοί. Μόνο οι τρελοί επιβεβαιώνουν την σκέψη με το κεφάλι τους. Αυτή η παρατήρηση με άφησε έκπληκτο και ρώτησα τον ινδιάνο αρχηγό να μου πει με τί σκεφτόταν αυτός. Μου απάντησε ότι σκεφτόταν με την καρδιά». Σκέφτονται χωρίς το εγώ, χωρίς τις λέξεις του και τα συναισθήματα του.

Ο πόλεμος θα σταματήσει όταν ο πιθηκάνθρωπος γίνει άνθρωπος! Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα είναι η διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στον διανοητικό και στον ηθικό άνθρωπο.Ο διανοητικός άνθρωπος έχει φθάσει στο μαγικό, στο υπεράνθρωπο, ενώ ηθικά είναι ανάπηρος. Όταν αρμονισθούν αυτά τα δύο, τότε θ’ αποκτήσει κι η ανθρωπότητα το ισοζύγιο και θα γίνει ευτυχισμένη. Ο σημερινός άνθρωπος μου θυμίζει τον θηριοδαμαστή που μπήκε στο κλουβί των θηρίων νομίζοντας πως η τίγρη ήταν γυμνασμένη.

Οι έννοιες «πυρηνική σχάση» και «πυρηνική σύντηξη» έχουν διδαχθεί στα σχολεία μας και οι περισσότεροι γνωρίζουν τα στοιχειώδη ως προς αυτές. Οπότε, στο συγκεκριμένο άρθρο δε θ’ αναλύσουμε τους επιστημονικούς όρους αλλά θα επιχειρήσουμε μια φιλοσοφική προσέγγιση αυτής της ιστορίας που, ναι μεν ξεκινάει απ’ τις αρχές του 20^ου αιώνα αλλά υπάγεται σε μια γενικευμένη τάση της ανθρωπότητας τόσο παλιά, όσο και η ίδια η ανθρωπότητα. Η ιστορία μας διδάσκει ότι στις αρχές του 20^ουαιώνα, οι άνθρωποι γνώρισαν τις έννοιες «σύντηξη» και «σχάση».

Στην 1^η περίπτωση «ενοποίηση» ενώ στη 2^η περίπτωση «διάσπαση».
Στην 1^η περίπτωση παράγεται καθαρή ενέργεια ενώ στη 2^η περίπτωση απόβλητα άκρως επικίνδυνα για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Στην 1^η περίπτωση χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη νερό, που αποτελεί τα 2/3 του πλανήτη ενώ στη 2^η περίπτωση ουράνιο, ένα εξαιρετικά σπάνιο στοιχείο.
Στην 1^η περίπτωση, μέσω της θέρμανσης, ενώνονται οι πυρήνες ελαφρών στοιχείων σε βαρύτερα ενώ στη 2^η περίπτωση έχουμε διαίρεση ενός ατόμου με ιδιαίτερα βαρύ πυρήνα σε δύο, γενικά, πυρήνες ελαφρύτερων στοιχείων.

Η 1^η περίπτωση είναι ο τρόπος που παράγουν ενέργεια τα άστρα ενώ η 2^η περίπτωση είναι ο τρόπος που ΕΠΕΛΕΞΕ να παράγει ενέργεια ο άνθρωπος της Γής! Ω μα τι “πρωτότυπο”! (Σας θυμίζουν τίποτα όλα τα παραπάνω; Μήπως σας έρχεται στο νου το πασίγνωστο πλέον «Διαίρει και Βασίλευε»;) Ας προβληματιστούμε λιγάκι… Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος, ενώ γνώριζε και τις δύο έννοιες για παραγωγή ενέργειας, επέλεξε να χρησιμοποιήσει μονάχα τη μια και όχι την άλλη; Σάμπως δε γνώριζε ότι αυτή του η επιλογή είχε πολλά μειονεκτήματα και οδηγούσε σε μόλυνση και καταστροφή; (όπως κάθε διάσπαση – διαχωρισμός…) Ή μήπως “κάποιος” θέλει να διαιωνίζεται καθ’ όλη την ιστορία της Ανθρωπότητας το γνωστό «Διαίρει και Βασίλευε»…

Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου, Κανείς μας δεν είναι !: Αρκεί να απαλλαγούμε κάπως από την αποχαύνωση για να δονήσει το μέλλον μέσα μας. Αρκεί να ανοίξουμε μόνο τα μάτια μας για να διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος, φορτωμένος με τόσες και τόσες ατέλειες, με το ασήμαντο εγώ του, το τέρας με τα 5.000 κεφάλια να τον διαφεντεύει, δεν μπορεί να είναι και σίγουρα δεν είναι, το τελευταίο και πιο τελειοποιημένο μοντέλο της φύσης.

Αρκεί να το θελήσουμε και να αρχίσουμε να “βλέπουμε” αντί να κοιτάμε σαν αποχαυνωμένοι, για να καταλάβουμε ότι αν μέσα μας μπορέσουμε να δούμε ίχνη από το μέλλον, αυτό το μέλλον θα μπορεί πια να υπάρχει πλασμένο σε κάποιο μέρος, σε κάποια διάσταση, σε κάποιο κλειδί της ίδιας της φυσιολογίας μας, που αυτή τη στιγμή μας διαφεύγει. Αν δεν μπορέσουμε να δούμε αυτά τα ίχνη, αυτό το μέλλον ποτέ δεν θα υλοποιηθεί στον κόσμο της ύλης. Θα εξακολουθήσουμε να ζούμε στον εφιαλτικό πολιτισμό των πόλεων αγνοώντας τον άπειρο κόσμο της φύσης.

Μέσω της ημιβαρβαρότητάς μας στο σώμα και στις επιθυμίες, έχουμε κρυφή πρόσβαση παντού όπου δεν είχε μια ευγενής εποχή και προπαντός πρόσβαση στο λαβύρινθο των ανολοκλήρωτων κουλτουρών και σε κάθε ημιβαρβαρότητα που υπήρξε μέχρι τώρα πάνω στη γη και στο βαθμό που το σημαντικότερο μέρος της ανθρώπινης κουλτούρας μέχρι τώρα ήταν ημιβαρβαρότητα, η «ιστορική αίσθηση» σημαίνει σχεδόν την αίσθηση και το ένστικτο για καθετί, το γούστο και τη γλώσσα για καθετί: πράμα που αποδεικνύει πως είναι μια μη ευγενής αίσθηση.

Για παράδειγμα, απολαμβάνουμε τον Όμηρο και πάλι: Ίσως είναι το ευτυχέστερο προχώρημά μας το ότι ξέρουμε πώς να εκτιμήσουμε τον ‘Όμηρο, που οι άνθρωποι μιας ευγενούς κουλτούρας (όπως οι Γάλλοι του 17 αι., σαν τον Σεντ Εβρεμόν, που τόνε κατηγορούσε για το ευρύ πνεύμα του και σαν τον τελευταίο αντίλαλό τους, τον Βολταίρο) δε μπορούσαν και δε μπορούν να αφομοιώσουν τόσο εύκολα -τον Όμηρο, τον οποίο δύσκολα επέτρεπαν στον εαυτό τους να τον απολαύσουν.

Το κατηγορηματικό Ναι κι Όχι της γεύσης τους, η εύκολα προκαλούμενη αηδία τους, η διστακτική επιφύλαξη τους απέναντι σε καθετί ξένο, ο φόβος τους για την ανοστιά ακόμη και μιας ζωηρής περιέργειας και γενικά κείνη η απροθυμία μιας ευγενούς κι αυτάρκους κουλτούρας να δεχτεί μια καινούργια επιθυμία, μιαν ανικανοποίηση με τη δική της κουλτούρα, ένα θαυμασμό για ό,τι είναι ξένο: Όλα αυτά τους προδιαθέτουν να βλέπουν με δυσμένεια ακόμη και τα καλύτερα πράγματα στον κόσμο, που δεν είναι ιδιοκτησία τους και που δε μπορούν να γίνουν λεία τους και καμιά αίσθηση δεν είναι τόσο ακατανόητη σε τέτοιους ανθρώπους όσο η ιστορική αίσθηση κι η δουλοπρεπής πληβεία περιέργειά της. Νίτσε

Ποιο είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο; Για μένα είναι ο χρόνος. Όπως είπε ο αισθητικός Μπέρναρντ Μπέρενσον, που αποτραβήχτηκε στη Φλωρεντία κι είναι ενενήντα χρονώ, μου έρχεται να κατέβω στο δρόμο και ν’ απλώσω το χέρι μου στους διαβάτες και να τους πω: «Δώστε μου λίγο από το χρόνο που χάνετε.».

Ο Χρόνος υπάρχει πάντα όπου υπάρχει η λέξη  “υπάρχει” και “πάντα”. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχει πάντα. Αυτές οι δύο λέξεις, “υπάρχει” και “πάντα” αλλά και οι λέξεις γενικότερα κάνουν τον χρόνο στην γραμμική του μορφή να υπάρχει. Ο κόσμος των λέξεων και των σκέψεων αλλά και ο τρόπος  που τα χρησιμοποιούμε κάνουν τον χρόνο να υπάρχει. Άλλωστε αυτές είναι που δημιουργούν και τον χρόνο και τον χώρο.

Στον νέο κόσμο ο άνθρωπος είναι αιχμάλωτος του Χρόνου, είναι αιχμάλωτος σε έναν αριθμητικό υπολογισμό ωρών, λεπτών, ετών. Ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει και αν κάποια στιγμή έχει λίγο παραπάνω ή δεν ξέρει τι να τον κάνει ή τον σπαταλάει σε ανοησίες. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του δεν υπάρχουν αλλά και ούτε που ξέρει ο άνθρωπος αν υπάρχει αυτό που δεν έχει. Πάντα έτσι ήταν στο γραμμικό κόσμο του “Εγώ” ο άνθρωπος και όλα τα όντα που συνυπάρχουν μαζί του, οργανικά και ανόργανα, είναι κάτω από την κηδεμονία, την εξουσία και τα καπρίτσια του χρόνου.

Υπάρχει ο χρόνος; Όπως τον αντιλαμβανόμαστε και όπως μας χρησιμοποιεί; “Θέλω να κάνω αυτό ή το άλλο αλλά δεν έχω χρόνο” ή “Δεν προλαβαίνω τρέχω όλη την ώρα” ή “καλή νέα χρονιά” και άλλα τέτοια όμορφα λόγια και σκέψεις σου δίνουν την εντύπωση ότι ο χρόνος υπάρχει. Αλλά η σύγχρονη  επιστήμη και ειδικά η Κβαντική θεωρία αλλά και η θεωρία του Χάους και τα Fractal και εν μέρη η θεωρία της σχετικότητας λένε ότι ο χρόνος όπως τον μετράς καθημερινά είτε τον κυνηγάς είτε σε κυνηγάει, Δεν υπάρχει. Όχι με την έννοια που έχεις μάθει να του δίνεις.

(Νεο)ελληνικές μεταφράσεις της "Αγίας Γραφής" - Ο καθαγιασμός και η νομιμοποίηση της ευσεβούς παραχάραξης και πλαστογραφίας των «ιερών» κειμένων

Για να σκεπαστεί η ιστορική αλήθεια για τα πραγματικά γεγονότα που σχε­τί­ζονταν με την δράση του Ιησού οι κατά καιρούς παράγοντες της χρι­στι­ανικής Εκ­κλησίας εκτός από την καταστροφή αρχείων και το κάψιμο βιβλι­ο­θηκών που πε­ρι­εί­χαν αποκαλυπτικά στοιχεία, την τρομοκράτηση των αν­θρώπων που ήξεραν, καθώς και την λογοκρισία με προσθαφαιρέσεις στα αρχικά κείμενα των Eυαγγελίων, απα­γόρευαν ακόμη και το διάβασμα του πιο επίσημου βιβλίου της, δηλαδή της «θεόπνευ­στης» Βίβλου. Και όταν οι απαγορεύσεις έπαψαν να έχουν αποτελεσμα­τικότητα πέ­ρασαν στην απόκρυψη των αποκαλυπτικών στοιχείων μέσω των εγκεκριμένων από αυτήν «μετα­φράσεων» από διάφορους καλοθελητές μεταφραστές-παραφραστές. Για την ιστορία των απαγορεύσεων και των μεταφράσεων παρατίθεται παρακάτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ» του Ιωάννου Καραβιδόπουλου καθηγητή στην Θεολογική σχολή του ΑΠΘ καθώς και δείγματα μετάφρασης-παράφρασης τμημάτων της Καινής Διαθήκης των Ι. Κο­λιτσάρα και Π. Τρεμπέλα (μιλάμε για μεταφράσεις επισήμως αποδεκτές από την ελληνική Εκκλησία).
Τέτοιες μεταφράσεις-παραφράσεις όχι μόνο δεν αποδοκιμάζονται από «πιστούς», ιερωμένους και μη, που σε άλλες περιπτώσεις για άσχετα και ασήμαντα ζητήματα βγαίνουν στους δρόμους, αλλά τυχαίνουν και της ευλο­γί­ας τους, όπως μά­λιστα βεβαιώνεται σε όλες τις μεταφράσεις, για να «νομι­μο­ποιηθεί» κατά το σύν­ταγμα η κάθε μετάφραση αφού «Η εις άλλον γλωσσι­κόν τύπον απόδοσις τούτου άνευ της προηγουμένης εγκρίσεως της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος και εν Κωνσταντινουπόλει Με­γά­λης του Χριστού Εκκλησίας απα­γορεύεται απολύτως». Παλαιότερα μά­λι­στα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έλεγε, ότι το διά­βα­σμα από το αρ­χαί­ο κείμενο ακόμη και αν κάποιος δεν το καταλαβαίνει τον «αγι­άζει», ενώ είναι περιττό και ανώφελο το διάβασμα από μετάφραση σε κατα­νο­η­τή γλώσ­σα. Και για να παραμείνει στο σκοτάδι η ιστορική αλήθεια για τον Ιη­σού δεν δίστασαν να βγουν στους δρόμους προκαλώντας πολιτική ανατα­ρα­χή με ανα­τροπή κυβέρνησης, αλλά και αιματηρά επεισόδιά με δεκάδες νε­κρούς και τραυ­μα­τί­ες στις αρχές του 20ου αιώνα, στα «Ευαγγελικά», όταν επιχειρήθηκε από ημερήσια εφημερίδα η μετάφραση του αρχαίου κειμένου των Ευαγγελίων.
Για να φανταστεί κάποιος καλύτερα το μέγεθος του παραλογισμού ή της σκο­πιμότητας, ας αναλογιστεί το ενδεχόμενο, οι πανεπιστημιακοί δάσκα­λοι να αποφαι­νόταν, ότι η παρακολούθηση της αρχαίας τραγωδίας και κω­μωδίας των Αισχύλου, Σοφοκλή, Αριστοφάνη είναι απόλαυση ή ότι είναι δι­δακτική, αν το έργο παίζεται στην αρχαία γλώσσα, ενώ η παρακολούθηση είναι περιττή και ανώφελη αν γίνεται στην δημοτική γλώσσα, ή το ίδιο για Ιλι­άδα και Οδύσσεια, ή ότι το διάβασμα των βιβλίων για Μαθηματικά και Φυ­σική γραμμένων από επιστήμονες κύρους με Νόμ­πελ, αλλά σε κατανοητή γλώσσα είναι ανώφελο και είναι ωφέλιμο αν δια­βά­ζε­ται από κείμενο σε ξένη-δυσνόητη γλώσσα. Πως τα «θεόπνευστα» κείμενα πάσχουν από τέτοιες «αδυναμίες», μόνο θεολόγοι μπορούν να το αποδεχτούν!
Δυστυχώς κανείς από τον πολύ κόσμο, που πιστεύει, δεν διαβάζει τα Ευαγ­γέ­λια, είτε γιατί δεν μπορεί να τα καταλάβει, είτε γιατί τρέμει να υποθέ­σει οτιδήποτε άλλο εκτός αυτών που υποστηρίζει η Εκκλησία, αλλά έχει μόνο την Βίβλο σαν ιερό αντικείμενο, φυλαχτό. Μάλιστα ούτε οι ολοφάνερες αντι­φά­σεις της Βίβλου γίνονται αντιληπτές ακόμα αν και τα αντιφατικά σημεία δεν απέχουν παρά μόνο 3-4 σειρές στο ίδιο κείμενο...
Ακολουθεί ένα επεισόδιο που το αναφέρουν οι τρεις ευαγγελιστές, για υπο­σχέσεις υλικών παροχών του Ιησού στους μαθητές του, που δείχνει κι αυτό καθαρά την πραγματική πρόθεση του Ιησού τελείως διαφορετική από ότι θα πίστευαν οι χριστιανοί, τόσο που αν τους το πεις σου απαντάνε ότι: «Τέτοια πράγματα δεν γρά­φει η Καινή Διαθήκη, από το μυαλό σου τα κατέ­βασες!». Για τέτοιους λόγους τα «θεόπνευστα» κείμενα έχουν τόσες «τρύπες», ώστε να χρειάζονται μεγάλα μπαλώματα από μεταφραστές-παραφραστές, όταν πια δεν μπο­ρεί να επιβληθεί απαγόρευση του διαβάσματος της Καινής Διαθήκης.
Το τονισμένο κείμενο, αφορά τις μεταφραστικές παρεμβολές και παραχαράξεις.

Κατά Λουκάν (22: 35-38)	Κατά λέξη μετάφραση	Μετάφραση Κολιτσάρα	Μετάφραση Τρεμπέλα
35. Και είπεν αυτοίς. Ότε απέστειλα, υμάς άτερ βαλλαντίου και πήρας και υποδημάτων, μη τινός υστερηθήκατε; Οι δε είπον. Ουδενός.	35, Και είπε σ’ αυτούς. Όταν σας έστειλα χωρίς χρήματα και τρό­φιμα και παπούτσια, μή­πως στερηθήκατε τίποτα; Κι’ αυτοί είπαν. Τίποτα.	35. Και είπεν εις αυτούς. «Όταν σας έστειλα κατά την πρώτην περιοδείαν σας χωρίς χρήματα, χωρίς ταξιδιωτικό σακκίδιο και χωρίς υποδήματα, μήπως εστερηθήκατε τίποτε;». Εκείνοι δε απάντησαν. «Όχι τίποτε δεν εστερηθήκαμε».	35, Και προαναγγέλλων εις αυτούς, ότι εις το μέλλον όλων η πίστης θα εδοκιμάζετο, τους εί­πεν. «Όταν εις την πρώ­την σας περιοδείαν σας έστειλα χωρίς βαλλάντιον και χωρίς σάκκον ταξιδιωτικόν και υποδήματα, μήπως εστερηθή­κα­τε τίποτα;». Αυτοί δε είπαν. «Όχι, δεν στερηθήκαμε τίποτα».
36 Είπεν ούν αυτοίς. Αλλά νυν ο έχων βαλάντιον αράτω, ομοίως και πήραν, και ο μη έχων πωλήσει το ιμάτιον αυτού και αγοράσει μάχαιραν.	36. Είπε λοιπόν σ’ αυτούς. Τώρα όμως όποιος έχει χρήματα ας τα πάρει μαζί του, το ίδιο αν έχει τρό­φιμα για ταξίδι και όποιος δεν έχει μαχαίρι να πουλήσει και τα ρούχα του και να αγοράσει μαχαίρι.	36. Είπεν λοιπόν εις αυτούς. «Τα πράγματα τώρα αλλάζουν και πρέπει να είσθε συνετοί και προνοητικοί, διότι θα συναντήσετε δυσκολίες. Εκείνος που έχει βαλάντιον, ας το πάρει μαζί του, διότι θα του χρειασθούν χρήματα, προς συντήρησίν του. Το ίδιο ας κάμη και εκείνος που έχει σακίδιο. Ας το πάρει γεμάτο τρόφιμα και ας πωλήση το ένδυμα του εκείνος που δεν έχει μάχαιρα, διά να αγοράσει. (Με τα λόγια μου αυτά δεν θέλω να σας συστήσω ποτέ να οπλισθήτε με φονικά όργανα,διά να αντισταθείτε εις τους εχθρούς σας, αλλά θέλω να σας κάμω να εννοήσετε καλά, ότι θα συναντήσετε θανασίμους εχθρούς διά το όνομά μου, απέναντι των οποίων πρέπει να φέρεσθε με σταθερότητα και με σύνεσιν. Δι' αυτό πρέπει να οπλισθείτε με τα πνευματικά όπλα της πίστεως και της αρετής).	36. Είπε λοιπόν εις αυτούς. «Τα πράγματα τώρα άλλαξαν και πρέ­πει να οπλισθήτε με σύνεσιν και να έχετε πάντοτε εις τον νουν σας, ότι περικυκλώνεσθε από εχθρούς. Τώ­ρα εκείνος, που έχει βαλλάντιον, ας το πάρει μαζί του, διά να έχει χρή­ματα προς αγοράν των αναγκαίων διά την συντή­ρησίν του. Το ίδιο ας κάμη και αυτός που έχει σάκκον, Ας τον πάρη μαζί του γεμάτο με τρό­φιμα. Δεν θα εύρε­τε πλέον την φιλόξενον προ­θυ­μίαν και υποδο­χήν, που συναν­τήσατε εις την πρώτην περιο­δείαν σας. Και εκείνος που δεν έχει μάχαιραν, ας πωλήσει και αυτό το ρούχο του και ας αγοράση μά­χαιραν. Δεν θέλω να είπω με αυτό, ότι σας επιτρέπε­ται εις την βίαν να αντιτάσσετε την βία. Ούτε ότι έχετε δικαίωμα διά της μάχαιρας να επιδιώξετε την διάδοσιν του Ευαγγελίου. Αλλ’ απλώς διά ζωη­ράς εικόνος θέλω να παραστήσω, ότι ο παρών καιρός εί­ναι καιρός αμύ­νης και ότι θα αντιμετωπίσετε θανατηφόρους επιβουλάς και εχθρότητα».
37. Λέγω γαρ υμίν ότι έτι τούτο το γεγραμμένο δει τελεσθήναι εν εμοί, το μετά ανόμων ελογίσθη. Και γαρ τα πε­ρί εμού τέλος έχει.	37. Σας λέω ότι είναι γραφτό μου να παρανομήσω. Και έτσι όσα σχετίζονται με μένα να τελειώσουν.	37.«Ο άσπονδος πόλεμος έχει αρχίσει εναντίον μου. Διότι σας λέγω ότι πρέπει να εκπληρωθεί εις εμέ τώρα και τούτο ακόμα, που έχει γραφή από τον προφήτη Ησαϊαν, το: και μεταξύ ανόμων και κακούργων συγκαταριθμήθηκε, διά να τιμωρηθή μαζί με αυτούς ως άνομος. Πρέπει να γίνει και αυτό, διότι όσα έχουν προφητευτεί περί εμού παίρνουν τώρα τέλος και πλήρη πραγματοποίηση».	37. «Ότι δε τώρα ήλθαν καιροί διωγμών και επιβουλών, αποδεικνύεται από αυ­τά που μετ’ ολί­γον θα συμβούν εις εμέ. Διότι σας λέ­γω, ότι μαζί με τα τόσα άλλα, που επληρώθησαν, πρέπει να πληρωθή και να επαλη­θεύση εις εμέ και αυτό, που έχει γραφή εις τον προφήτην Ησαΐ­αν. Δηλαδή το και μεταξύ των ανό­μων και κακούρ­γων κατετάχθει διά να τιμω­ρηθή μαζί με αυτούς ως άνομος. Πρέπει δε να επαλληθεύ­ση και ο προφη­τικός αυ­τός λόγος εις εμέ, διότι όσα εγρά­φησαν και προφητεύθησαν δι’ εμέ λαμβάνουν τώρα τέλος και πραγματοποίησιν πλήρη».
38. Οι δε είπον. Κύριε, ιδού μάχαιραι ώδε δύο. Ο δε είπεν αυτοίς. Ικανόν εστί.	38. Κι αυτοί είπαν Κύριε να εδώ υπάρχουν δυο μαχαίρια. Κι αυτός τους είπε. Φτάνει πια.	38. Οι δε μαθηταί, που δεν εκατάλαβαν το αλληγορικόν νόη­μα των λόγων του, είπαν: «Κύριε, ιδού , υπάρχουν εδώ δύο μάχαιραι». Ο δε Κύ­ριος είπε. «Φθάνει ως εδώ. Ας σταματή­σω­με την συζήτη­σιν».	38. Οι μαθηταί όμως δεν καταλά­βαιναν την σημα­σίαν των λόγων αυτών του Κυρί­ου και του είπαν: « Κύριε ιδού εδώ υπάρχουν δύο μά­χαιραι». Ο δε Κύρι­ος είπεν εις αυ­τούς. «Δεν εννοείτε τι σας λέγω. Φθά­νει λοι­πόν. Ας μη εκτει­νώμεθα εις περαιτέρω συζήτησιν».

 

Μεταφράσεις της "Αγίας Γραφής"

Καθώς, ίσως, πολλοί να βρίσκονται σε κάποια σύγχυση, όταν με βάση αναφορές που γίνονται σε διάφορα χωρία της Αγίας Γραφής -βασικά, της Παλαιάς Διαθήκης- γίνεται λόγος για διάφορες μεταφράσεις αυτών των κειμένων, οι οποίες πολλές φορές δεν συμφωνούν μεταξύ τους, κρίνεται σκόπιμο να γίνουν, εν συντομία, μερικές διευκρινίσεις.

Πρώτα απ' όλα, θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί υπάρχουν κείμενα, που αναλόγως την μετάφραση, μπορεί να αποδίδουν εντελώς διαφορετικό νόημα;

Η σύντομη απάντηση είναι, ότι από πίσω υπάρχει κίνητρο. Κι εξηγούμεθα...
Σήμερα υπάρχουν πάμπολλες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Ωστόσο, οι βασικές, θα λέγαμε ότι είναι δύο: Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') και το Μασοριτικό Κείμενο.
Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (που στην πραγματικότητα, όπως λέγεται, ήταν εβδομήντα δύο) προηγείται χρονολογικά του Μασοριτικού Κειμένου και γράφτηκε περίπου το 280 π.Χ. Το Μασοριτικό Κείμενο δημιουργήθηκε και ολοκληρώθηκε στο διάστημα από τον 6ο αιώνα μ.Χ. μέχρι τον 10ο αιώνα μ.Χ.
Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, αποτελεί την πρώτη μετάφραση των «ιερών» εβραϊκών κειμένων σε άλλη γλώσσα και συγκεκριμένα στην ελληνική. Έγινε δε, με πρωτοβουλία του Έλληνα βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου, ο οποίος ήθελε να εμπλουτίσει την περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Την μετάφραση ανέλαβαν Εβραίοι ελληνόφωνοι λόγιοι της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι, θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ήταν ραβίνοι. Όπως λέγεται, ο Πτολεμαίος, θέλοντας να έχει μια όσο το δυνατόν ακριβή και πιστή μετάφραση των εβραϊκών κειμένων, τοποθέτησε και απομόνωσε τους μεταφραστές σε διαφορετικούς χώρους, έτσι ώστε να μην επικοινωνούν μεταξύ τους και επομένως να μην έχουν την δυνατότητα να συνεννοούνται ως προς την απόδοση και ερμηνεία των κειμένων. Για τους λόγους αυτούς, η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, εκλαμβάνεται και ως η πιο αξιόλογη και πιο ακριβής, αν και κάποιοι όροι δεν θεωρείται ότι αποδόθηκαν στην ελληνική με σωστό τρόπο, όπως για παράδειγμα η λέξη «συναγωγή», που στα ελληνικά αποδόθηκε ως «εκκλησία» -που είναι διαφορετικά πράγματα.
Η μετάφραση αυτή όμως, έφερε τον τρόμο στο ιουδαϊκό ιερατείο, καθώς οι Εβδομήκοντα, όντας μη ραβίνοι, εξέθεταν στους «αλλόφυλους» και σε όλο τους το μεγαλείο, τις βλέψεις του «περιούσιου» λαού των Εβραίων, την αισχρότητα και την ανηθικότητα που διέπνεε αυτά τα «ιερά» εβραϊκά κείμενα. Η μέρα, μάλιστα, που η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, έγινε προσβάσιμη και αναγνώσιμη στους μη Εβραίους, χαρακτηρίστηκε απ' τους ραβίνους ως «αποφράδα».
Έκτοτε, αφιερώθηκαν σε έναν αγώνα συμμαζέματος των ασυμμάζευτων, ο οποίος πραγματώθηκε με το Μασοριτικό Κείμενο, που γράφτηκε από τους Μασορίτες (εκ του αραμαϊκού «μασάρ» που σημαίνει «παραδίδω»), δηλαδή Εβραίους συγγραφείς και μελετητές της Τορά (Ιουδαϊκός Νόμος), στις περιοχές της Παλαιστίνης και της Βαβυλωνίας, που υποτίθεται ότι ήθελαν να δώσουν την επίσημη ορθή και ακριβή ιουδαϊκή απόδοση των εβραϊκών κειμένων -δίνοντας και ιδιαίτερη έμφαση στην ορθογραφία. Τα κείμενα αυτά, γράφτηκαν αρχικά στην αραμαϊκή κι εν μέρει και στην εβραϊκή γλώσσα. Στην πραγματικότητα, οι Μασορίτες, επιδόθηκαν στο κόψιμο, ράψιμο και εξωραϊσμό, των θεωρούμενων γι' αυτούς ενοχοποιητικών ή δυσάρεστων σημεία. Όπως γράφει ο Μιχάλης Καλόπουλος, «Οι ραβίνοι επέβαλαν σταδιακά τον συγκαλυπτικό εκείνο τύπο ερμηνείας, τον αλληγορικό («Αλληγορικά: μεταφορικά, όχι αληθινά» -Hesychius Lexicο) που όλοι μας γνωρίσαμε. Διεκδικώντας ασταμάτητα το προνόμιο της ηπιότερης αλληγορικής ερμηνείας για τα κείμενα τους, κατάφεραν να σκεπάσουν με ροδοπέταλα ονειρικών ερμηνειών και τις πλέον δύσοσμες και αρνητικές βιβλικές αφηγήσεις! Εξαφάνισαν τις ανατριχιαστικότερες περιγραφές, μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης και δαιδαλώδους θρησκευτικής παραδοξολογίας. Μέσα στον λαβύρινθο των πολλαπλών εξηγήσεων, των πιθανών και απίθανων ερμηνειών, πέτυχαν να εξαφανίσουν την οφθαλμοφανή ερμηνεία των βιβλικών αφηγήσεων και με όπλο τους την ιερή απεραντολογία, εξάντλησαν αποτελεσματικά και εξοστράκισαν κάθε τύπο ερώτησης και ενοχλητικής υποψία». Βεβαίως, για να το κάνουν αυτό με πλήρη επιτυχία, θα έπρεπε να πετσοκόψουν ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη, καθώς αυτή βρίθει τέτοιων σημείων, οπότε θα λέγαμε ότι δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το έργο τους, όπως ακριβώς θα επιθυμούσαν. Είναι δε χαρακτηριστικό, πως ακόμα και μεταξύ τους, τα μασοριτικά κείμενα που γράφτηκαν στην Παλαιστίνη και στη Βαβυλωνία, παρουσιάζουν επίσης ασυμφωνίες. Ένα παράδειγμα, που αποδεικνύει ότι το Μασοριτικό Κείμενο, δεν είναι και τόσο...πιστό στο πρωτότυπο, είναι η εξαφάνιση ενός ολόκληρου στίχου από τον Ψαλμό 145, ο οποίος υπάρχει στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Για την ιστορία, ο στίχος που εξαφανίστηκε «θαυματουργικώς», είναι ο εξής: «Πιστός Κύριος εν πάσι τοις λόγοις αυτού και όσιος εν πάσι τοις έργοις αυτού».
Βεβαίως, η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, κακοποιήθηκε στην συνέχεια κι απ' τους χριστιανούς (κι εξακολουθεί να κακοποιείται έως και τις μέρες μας), καθώς η Παλαιά Διαθήκη, αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκείας του Χριστιανισμού και συνεπώς οι μαύρες σελίδες της, αμαύρωναν κι αυτούς, αλλά κι επιπλέον επειδή μ' αυτόν τον τρόπο θέλησαν να επιτύχουν την σύνδεση Παλαιάς και Καινής Διαθήκης (βλέπε π.χ. «προφητείες»). Στην πορεία του χρόνου, οι χριστιανοί, σιωπηρώς αποδέχονται την επικράτηση του Μασοριτικού Κειμένου, καθώς κάτι τέτοιο θεωρείται σχετικά πιο βολικό, παρ' ότι και το Μασοριτικό Κείμενο υπέστη και το ίδιο αλλοιώσεις.
Μια άλλη αξιοσημείωτη μετάφραση, είναι η Βουλγάτα (ή Βουλγκάτα), που πραγματοποιήθηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. Είναι η λατινική μετάφραση της Αγίας Γραφής, η οποία όσον αφορά την Παλαιά Διαθήκη, βασίζεται σε αραμαϊκά και εβραϊκά κείμενα (Τανάκ) και σε μια αναθεωρημένη απόδοση της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα, καθώς και παλαιότερων λατινικών μεταφράσεων.
Διάφορες άλλες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης που υπάρχουν, ουσιαστικά βασίζονται στις προαναφερθείσες μεταφράσεις. Π.χ. η μετάφραση των ιεχωβάδων (Μετάφραση Νέου Κόσμου) στηρίζεται κυρίως στο Μασοριτικό Κείμενο, ενώ η αγγλική μετάφραση του Κινγκ Τζέιμς, όσον αφορά την Παλαιά Διαθήκη βασίζεται κυρίως στο Μασοριτικό Κείμενο, με επιρροές από την Μετάφραση των Εβδομήκοντα και όσον αφορά την Καινή Διαθήκη βασίζεται στο Παραδεδεγμένο Κείμενο (Textus Receptus: Βασίζεται στο Κείμενο του Έρασμου που αποτελεί έντυπη ελληνική έκδοση της Καινής Διαθήκης, και στο οποίο βασίστηκε με την σειρά της και η μετάφραση του Λούθηρου), με επιρροές από την Βουλγάτα.
Μιας ωστόσο και γίνεται αναφορά στις διάφορες μεταφράσεις, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην γίνει μνεία και στις νεοελληνικές μεταφράσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με προεξάρχουσες, αυτές των Κολιτσάρα και Τρεμπέλα, οι οποίοι ουσιαστικά, όχι απλά αλλοιώνουν και παραχαράσσουν (δηλαδή πλαστογραφούν) το αρχικό κείμενο, αλλά θα λέγαμε ότι γράφουν την δική τους Αγία Γραφή. Να τονιστεί, πως οι παραχαράξεις αυτές τελούν υπό την έγκριση της επίσημης ελληνικής Εκκλησίας. Τέλος, η μετάφραση Βάμβα, βασίζεται κυρίως στο Μασοριτικό Κείμενο.

Περί του μέλλοντος της μουσικής

Πρόδρομοι μουσικοί όπως ο J. M. Jerre και ο Γ. Ξενάκης, δεν είναι παρά μόνο μεσάζοντες, απαραίτητοι, αλλά ανεπαρκείς.

Διαμορφώνουν τη σχέση ανάμεσα στη μουσική των καιρών μας και εκείνη του μέλλοντος.

Πράγματι άρχισαν να εισάγουν νέες έννοιες στον μουσικό τομέα:

- την πολυδιάστατη σύνθεση, που προκύπτει από την αδυναμία της σειριακής μουσικής να οργανώσει τον χρόνο και τον ηχητικό χώρο.

- τη σύλληψη μιας γεωμετρίας του ήχου, η οποία, απ’ αυτό και μόνο, καθίσταται αντικείμενο ενός κομματιού και όχι πλέον η συγκέντρωση εκπομπών που παρήχθησαν με τη βοήθεια διαφόρων μουσικών οργάνων.

- τη χρήση του φωτός στο πλαίσιο μιας εκτέλεσης, όχι πια ως ένα περιττό εξάρτημα, μα ως αναγκαίο εμπλουτισμό.

- την ολογραφική ακρόαση.

Εν τούτοις, οι καινοτομίες αυτές δεν συνιστούν παρά επεκτάσεις ενός σταθερού τομέα, του οποίου τα καλά καθορισμένα σύνορα εμποδίζουν κάθε διαρροή, υπό την απειλή να στιγματιστούν. Mόνον η παραβίαση των απαγορεύσεων θα επιτρέψει στους δημιουργούς να προσεγγίσουν επιτέλους την ελευθερία, που η μουσική καυχιέται ότι προσφέρει.

Η σύγχρονη μουσική οφείλει τον συναισθηματικό της χαρακτήρα στην ίδια τη φύση του ήχου – δονητικό φαινόμενο – που παρήγαγε ένα ολόκληρο λεξικολογικό πεδίο γύρω από την αίσθηση αυτή. Η αντίληψη αυτού του συναισθήματος είναι φυσική, που θα πει αφομοιούμενο ευθέως από το σώμα, ο εγκέφαλος ικανοποιείται με τη λήψη των πληροφοριών, δίχως να λαμβάνει ένα πραγματικά ενεργό μέρος – μη συγχέετε ασυναρτησίες με σκέψεις – με τον τρόπο αυτό, μετέχουμε σε ένα φαινόμενο κορεσμού, το πρόσωπο που ακούει δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νιώθει, νιώθει, αυτό είναι όλο!

Η μουσική δεν πρέπει πλέον να είναι μία απλή μετάφραση του ανθρώπινου συναισθήματος, οφείλει επίσης να δημιουργεί κριτικές σκέψεις. Με όλον τον σεβασμό στον οικουμενικό χαρακτήρα της σύγχρονης μουσικής, δεν είναι παρά σοφιστεία που κρύβει την άγνοια της φύσης του κόσμου. Καθώς ο ήχος εξαρτάται από το υλικό στοιχείο, μέσα στο οποίο αυτός παράγεται, θα όφειλε να αντικατασταθεί από το φως, αφού τούτο πιο «γενικό» έχει μία καθαρή ύπαρξη ακόμη και μέσα στο κενό. Η συμπαντικότητα της ΜΟΥΣΙΚΗΣ δεν θα μπορούσε να προσδιοριστεί δίχως τη χρήση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.

Οι ιδιότητες των λέιζερ στη σύνθεση, που αναπτύχθηκαν με τη βοήθεια μαθηματικών εργαλείων, θα επιτρέψουν στους δημιουργούς να παράγουν έργα, των οποίων η ομορφιά της κίνησης θα είναι αποφασιστικά μεγαλύτερη, από τα σύγχρονα σταθερά ολογράμματα, τα οποία ωστόσο γοητεύουν ήδη το πνεύμα.

Μα τούτο δεν είν’ αρκετό για να δημιουργεί κανείς, πρέπει και να καταλαβαίνει.

Έτσι, αυτή είναι μια επίσημη θεωρεία για τη ΜΟΥΣΙΚΗ, η οποία είναι αναγκαίο να κατανοήσει, ποιος θα ορίσει το αντικείμενο της μελέτης της (γεωμετρία, λογική δομή), τη φύση του (ηλεκτρομαγνητικά κύματα) και τον σκοπό (γνώση).

Οργάνωσε τον χρόνο σου!

«Δεν προλαβαίνω», «είμαι πνιγμένος στη δουλειά», «δεν έχω χρόνο για μένα», είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούμε συχνά. Κι όμως, σύμφωνα με τον Αμερικανό συγγραφέα H. Jackson Brown: «Ποτέ μη λες ότι δεν έχεις αρκετό χρόνο. Έχεις ακριβώς τον ίδιο αριθμό ωρών ανά ημέρα που διέθεταν ο Paster, ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Leonardo Da Vinci, ο Thomas Jefferson και ο Einstein».

   Όλοι λοιπόν έχουμε στη διάθεσή μας 24 ώρες την ημέρα για να δουλέψουμε, να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν και να ξεκουραστούμε. Γιατί λοιπόν κάποιοι τα επιτυγχάνουν όλα αυτά, ενώ άλλοι όχι; Αυτό πιθανότατα να οφείλεται στο ότι δεν κάνουν σωστή διαχείριση του διαθέσιμου χρόνου τους.

Μερικά στοιχεία που υποδεικνύουν την κακή διαχείριση του χρόνου είναι: 

• Η βιασύνη: «βιάζομαι, για να προλάβω να….» ή «τρέχω να προλάβω το…». Γιατί βιάζεσαι; Ποιος σε κυνηγάει;
• Η έλλειψη συνέπειας: «δεν θα μπορέσω να έρθω στην συνάντηση που έχουμε ορίσει γιατί πρέπει να τελειώσω…» ή «συγγνώμη που άργησα, αλλά…». Γιατί δεν πρόλαβες νωρίτερα; 
• Η αναβλητικότητα: «αυτό θα το κάνω αύριο, ή μεθαύριο ή …». Πότε έρχεται τελικά αυτό το αύριο; 
• Η ταυτόχρονη εκτέλεση πολλών εργασιών (multitasking). Αλήθεια, πως μπορείς να αρχίζεις ταυτόχρονα πολλά πράγματα και να τα τελειώνεις κιόλας σωστά και στο χρόνο τους; 
• Η τελειομανία. Μήπως αφιερώνεις πολύ χρόνο στην προετοιμασία μιας εργασίας και προσπαθώντας να την κάνεις τέλεια, ανακαλύπτεις τελικά ότι ο χρόνος πέρασε και ότι δεν θα προλάβεις να κάνεις και άλλα πράγματα που πρέπει/θέλεις να γίνουν μέσα στην ημέρα; Είσαι τέλειος; Ποιος είναι τέλειος; 
• Η αναποφασιστικότητα: «Για να καταφέρω το Α, μπορώ να κάνω το Β, το Γ, το Δ ή το Ε. Τι να κάνω τελικά;» Αυτή είναι η παγίδα των πολλαπλών επιλογών. Αντί να χάνεις χρόνο με το να σκέφτεσαι μόνο τις πιθανές δράσεις σου, γιατί δεν πράττεις μία από αυτές, για να δεις το αποτέλεσμα; Μήπως χάσιμο χρόνου είναι το να το σκέφτεσαι συνέχεια; 
• Ο εγωισμός. «Αυτό θα το κάνω εγώ» ή «Εγώ τα κάνω καλύτερα», ή «Θα το κάνω εγώ γιατί κανένας άλλος δεν μπορεί να το κάνει». Είσαι σίγουρος για αυτό; Μόνο εσύ μπορείς να καταφέρεις να φέρεις εις πέρας κάτι; 
• Το «Ναι» σε όλα. Είναι πραγματικά πολύ ωραίο να βοηθάς τους συναδέλφους ή τους φίλους σε πράγματα που σου ζητούν (ή ακόμη και να τους αφιερώνεις το χρόνο σου όταν σου το ζητούν). Τελικά μήπως βρίσκεις τον εαυτό σου στο τέλος της ημέρας κουρασμένο και χωρίς όρεξη να κάνεις κάτι που σε ευχαριστεί; Αν δεν βοηθήσεις πρώτα τον εαυτό σου, πως θα έχεις τη δύναμη και την ενέργεια να βοηθήσεις τους άλλους;

Μήπως ένα ευγενικό «Όχι» μερικές φορές θα σε γλυτώσει από ένα βεβαρυμμένο πρόγραμμα;

Ο εσωτερικός μας διάλογος είναι ο δρόμος για την αυτογνωσία.

Ο εσωτερικός μας διάλογος είναι μια συνεχής διεργασία αναστοχασμού και ενδοσκόπησης που συμβάλλει στην επίλυση προβλημάτων, στη βιωματική γνώση, την αυτοβελτίωση και εν τέλει στην αυτογνωσία και την ενδυνάμωση. Δεν πρόκειται για κάποια μυστηριακή, απόκρυφη ή απευθυνόμενη σε λίγους διαδικασία αλλά μια από τις ανώτερες λειτουργίες του ανθρώπινης συνειδητής και ασυνείδητης σκέψης. Η συνειδητότητα του εαυτού μας οικοδομείται σε αναπτυξιακά στάδια.

Ο εσωτερικός διάλογος είναι το λειτουργικό σύστημα που ενώνει τη συνειδητότητά μας με όλες τις πτυχές του εαυτού μας. Είναι μια δεξιότητα που καλλιεργείται είτε ατομικά είτε σε συνεργασία με έναν ψυχολόγο και είναι αυτή ακριβώς η αναζήτηση και αυτό-ανακάλυψη που οδηγεί συχνά στην ανάπτυξη νέων συμπεριφορών και στην επίτευξη πολύπλοκων στόχων. Ο διάλογος αυτός δεν συμβαίνει με έναν «αυτόνομο» ξεχωριστό εαυτό αλλά με τη βιωμένη γνώση μας, τις εμπειρίες και πηγές κανόνων και προτύπων που έχουμε σωρεύσει στη μνήμη μας (short-term memory, Long-term memory). Όταν η διεργασία ενεργοποιείται κατά τη διάρκεια συνεδριών με τον ειδικό, ο διάλογος αυτός εξελίσσεται ως μία συνειδητή πράξη ενδοσκόπησης και χρήσης όλων των βαθύτερων πηγών που ενυπάρχουν σε μας. Πέρα ωστόσο από μια τέτοια συντεταγμένη εμπειρία, ο εσωτερικός μας διάλογος συνεχίζει να λειτουργεί, χωρίς να έχουμε τη συνειδητότητα του, όταν εργαζόμαστε, μελετάμε, επικοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας.

Μπορεί να λειτουργεί αρνητικά ή και θετικά. Παράδειγμα αρνητικού διαλόγου είναι εκείνου που μας εγκλωβίζει σε φαύλους κύκλους, με εμμονές και φόβους, με σκέψεις που δεν μας επιτρέπουν να αναπτυχθούμε. Αντίθετα ένας θετικός διάλογος με τον εαυτό μας οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα και επιτεύγματα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, που βιώνονται με θετικά συναισθήματα. Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις, η αποστολή ενός ειδικού είναι να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε τη συνειδητότητα πάνω στον εσωτερικό μας διάλογο, να έχουμε δηλαδή επίγνωση και αντίληψη όσων διαπραγματευόμαστε με τις βαθύτερες πτυχές του εαυτού μας. Με αυτό τον τρόπο θα μας δοθεί η ευκαιρία να αναστοχαστούμε, να αντιμετωπίσουμε τους φαύλους κύκλους και να οδηγηθούμε σε νέες, λειτουργικές σκέψεις και συμπεριφορές.

Ο ρόλος και η αποτελεσματικότητά του στην πρόληψη, ανάπτυξη και αντιμετώπιση ψυχολογικών διαταραχών, έχει μελετηθεί τα τελευταία χρόνια από ειδικούς επιστήμονες και αποτελεί σημαντική διαδικασία

Η συναισθηματική ανωριμότητα είναι "κολλητική"...

Δεν νομίζω να έχει κανείς συνειδητά συναισθήματα, αν ο συναισθηματικός του τομέας είναι ανεπεξέργαστος...

Συνειδητά συναισθήματα μπορεί να είναι η θλίψη και η χαρά, αλλά κανείς δεν αναγνωρίζει εύκολα αυτήν την εσωτερική "δυσαρέσκεια" που νιώθει, χωρίς εμφανή και συγκεκριμένο λόγο...

Το λένε άλλωστε οι άνθρωποι "είμαι ψυχολογικά κάτω"...Γιατί? Αν ρωτήσεις, ποτέ δεν θα πάρεις συγκεκριμένη απάντηση...

Οι διαθέσεις των ανθρώπων αλλάζουν από την μία στιγμή στην άλλη, χωρίς εμφανή λόγο... Άρα σημαίνει ότι περισσότερο ζουν ασυνείδητα, γιατί αν ζούσαν συνειδητά δεν θα είχαν καμία ανάγκη την ταυτοποίηση... Θα ήταν απλά ο Εαυτός τους, ανεξάρτητα από το πως θα ήταν οι άλλοι...

Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ανθρώπων γίνονται μόνο ασυνείδητα... Αν γίνονταν συνειδητά, δεν θα μιλάγαμε για αλληλεπιδράσεις, αλλά για ενσυνάισθηση...

Γιατί άλλο είναι να σε νιώθω, και άλλο είναι να επιδράς με την δική σου συναισθηματική σύγχυση, στον δικό μου κόσμο, χωρίς να το καταλαβαίνω...

Η συναισθηματική ανωριμότητα είναι "κολλητική" μόνο και μόνο γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν συναισθηματική νοημοσύνη και δεν μπορούν να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματά τους, ώστε να πάρουν τις πληροφορίες για τις καταστάσεις που τους συμβαίνουν.

Τα μάτια μας είναι "έξω", γιατί έτσι μάθαμε να ζούμε... Και όταν τα μάτια μας είναι "έξω", τότε το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να ταυτιστούμε, αφήνοντας τον άλλον να μας καθρεφτίσει ότι δεν μπορούμε να νιώσουμε εμείς μέσα μας.

Είναι πολύ εύκολο στην κατάσταση συναισθηματικής ανωριμότητας, να επιδράσουν οι άλλοι στην Θέλησή μας, χωρίς να το πάρουμε είδηση…

Να προσέχουμε πολύ αυτούς που διαβάλουν, γιατί οι ίδιοι δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν τίποτα όμορφο…

Και όταν δεν μπορούν να εκτιμήσουν τίποτα όμορφο μέσα τους, δεν θα μπορέσουν να εκτιμήσουν τίποτα όμορφο και στον άλλον...

Υπάρχουν πολλά και όμορφα στοιχεία μέσα σε έναν άνθρωπο... Αλλά για να τα βρει κανείς, χρειάζεται να αποφύγει όλους όσοι τα διαβάλουν... Όποιοι κι αν είναι…

Διάκριση… συμβαίνει πάντα όταν επιτρέπουμε στον Εαυτό μας να ωριμάσει πνευματικά, νοητικά και συναισθηματικά, παίρνοντας όλες τις εσωτερικές πληροφορίες που εκείνο το αυθεντικό μας μέρος μας δίνει απλόχερα, στην καρδιά μας…

Ο ποταμός και το κορίτσι. Μια ιστορία από τα νεανικά χρόνια του Σαίξπηρ.

John William Waterhouse, Ophelia (1894)

Μια αληθινή ιστορία θα σας πω. Λίγο μακάβρια ίσως, λίγο θλιβερή, μα σημαντική, όπως θα δείτε. Ήταν ένα κρύο πρωινό του Δεκέμβρη του 1579, στο Στάτφορντ της Αγγλίας, όταν μια νεαρή κοπέλα βγήκε να μαζέψει νερό. Τον καιρό εκείνον έπρεπε να βγεις έξω και να κουβαλήσεις το νερό σπίτι σου, από τα πηγάδια, όπου αυτά υπήρχαν, ή αν δεν υπήρχαν, από τις λίμνες και τους ποταμούς. Και αν έκανε κρύο η μεταφορά του νερού ασφαλώς γινόταν ακόμα δυσκολότερη.

Η κοπέλα κουκουλώθηκε στα ρούχα της και βγήκε έξω, ο κουβάς στο ένα της χέρι. Ο αέρας μαστίγωνε το έδαφος, τα χορτάρια παράδερναν στη δίνη του. Άρχισε να βαδίζει αργά στο λασπωμένο έδαφος, η σκέψη της στον ποταμό. Κάποιοι που την είχαν δει, λίγες μέρες πριν, ισχυρίζονται πως βίωνε μια έντονη ερωτική απογοήτευση. Άλλοι όμως λένε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η κοπέλα συνέχιζε τον δρόμο της, το βλέμμα της μισόκλειστο, ο ορίζοντας θολός. Παγερές σταγόνες περιέλουσαν το πρόσωπό της. Το ποτάμι ήταν κοντά.

Κάποια στιγμή έφτασε στον προορισμό της. Ήταν ο ποταμός Εϊβον, απόμερος, κατάφυτος με ψηλά χορτάρια και πυκνές ιτιές. Οι σημερινοί κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονται πως οι όχθες του, ειδικά τις βροχερές μέρες, γίνονται ιδιαίτερα απότομες.

Η κοπέλα έσκυψε πάνω απ’ το ποτάμι. Παρατήρησε για μια στιγμή την αντανάκλασή της, μα γρήγορα εκείνη χάθηκε με μια ριπή του ανέμου. Βύθισε τα γόνατά της στη λάσπη και έριξε μέσα τον κουβά. Τα νερά του ποταμού φάνταζαν βαθιά και σκοτεινά, σαν άναστρος ουρανός. Το κρύο πάγωνε τις αισθήσεις. Ο κουβάς ήταν ασυνήθιστα βαρύς στα χέρια της. Η αντανάκλαση της φάνηκε πάλι στο νερό, για μια στιγμή μονάχα. Το χώμα έφυγε κάτω από τα πόδια της…

Λίγες ώρες μετά, οι κάτοικοι του Στάτφορντ βρήκαν το σώμα της να επιπλέει, νεκρό, στην επιφάνεια του ποταμού. Περίλυποι, το μάζεψαν και το μετέφεραν στην οικογένειά της. Αυτός ο καταραμένος ποταμός, απηνής, αχόρταγος, ακόρεστος, πως ανήλεα καταπίνει κάθε ομορφιά!

Ένας από τους κατοίκους του Στάτφορντ ήταν ο δεκαπεντάχρονος, τότε, Γουίλιαμ Σαίξπηρ. Έμαθε για το περιστατικό και φαίνεται η σκέψη του χάραξε μια πολύ δυνατή εικόνα στη μνήμη του. Αυτό, σε συνδυασμό ίσως με ένα άλλο, παλιότερο συμβάν, της πρώιμης παιδικής του ηλικίας – το οποίο όμως είναι θέμα για κάποια άλλη ιστορία. Δε θα ξεχνούσε τη νεαρή αυτή κοπέλα, που επέπλεε στο ποτάμι, σαν απόκοσμη βάρκα με προορισμό έναν άλλο κόσμο. Μπορεί να μην την είχε δει με τα δικά του μάτια, μα η εικόνα της παρουσιαζόταν ανάγλυφη στη φαντασία του – σαν πίνακας ζωγραφικής.

Θα μπορούσε να τελειώσει εδώ η ιστορία μας. Μα θα είχαμε ξεχάσει το πιο σημαντικό όλων.

Το όνομα της κοπέλας που πνίγηκε ήταν Κάθριν Άμλετ.


John Everett Millais - Ophelia

«Υπάρχει μια ιτιά δίπλα στο ποτάμι, που τα ωχρά της φύλλα φαίνονται στο διάφανο νερό… Εκεί αυτή έφτιαχνε πλεξίδες από αγριόχορτα, τσουκνίδες, μαργαρίτες και ορχιδέες, που οι βλάσφημοι βοσκοί αποδίδουν με ένα όνομα χυδαίο και οι συνετές παρθένες ονομάζουν Δάχτυλα του Νεκρού... Εκεί έπλεκε πλεξίδες και ανέβηκε να τις περάσει στα κλαδιά. Ένα κλαδί, που τη ζήλεψε, έσπασε, και μαζί με τ’ ανθισμένα της τρόπαια έπεσε και η ίδια στο ρυάκι...

Τα ρούχα της απλώθηκαν και σαν νεράιδα, για λίγο, την κράτησαν στην επιφάνεια. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα τραγούδησε παλιούς σκοπούς, σα να μην καταλάβαινε τον επικείμενο χαμό της, ή σα να ήταν υδρόβιο πλάσμα και να ζούσε μέσα στο υγρό στοιχείο… Δεν μπορούσε όμως αυτό να διαρκέσει πολύ: τα ρούχα της, καθώς μούσκευαν, βάραιναν και τράβηξαν την κακόμοιρη κοπέλα από το μελωδικό της τραγούδι κάτω στον βούρκο του θανάτου…»

Σαίξπηρ – απόσπασμα από το «Άμλετ».

 

Ο Μάρκο Πόλο και οι Μονόκεροι

Ένα από τα πλέον εύθυμα ιστορικά ντοκουμέντα, σχετικό με τις αντιλήψεις των ανθρώπων του Μεσαίωνα, σχετίζεται με τον θρύλο του Μονόκερου και τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο.

Ήδη από τους πρώτους αιώνες μ.χ., από την εποχή της Φυσικής Ιστορίας του Πλίνιου του Πρεσβύτερου και των πρώιμων εγκυκλοπαιδειών, ήταν άφθονες οι περιγραφές φαντασμαγορικών και τερατόμορφων όντων, τα οποία υποτίθεται ζούσαν στις μακρινές και ανεξερεύνητες ακόμα, περιοχές του κόσμου. Ανάμεσα στα εκπληκτικά αυτά πλάσματα, ξεχώριζαν ασφαλώς και οι Μονόκεροι - τα ευγενή αυτά, πανέμορφα ζώα, που τα προσέλκυε το άρωμα μιας παρθένας, η εικόνα των οποίων κατόρθωσε να φτάσει ως τις μέρες μας και να διαποτίσει τη σκέψη και τη φαντασία μας - μέσα από βιβλία, εικονογραφήσεις και ταινίες...
 

Στα χρόνια του Μεσαίωνα όμως οι άνθρωποι πίστευαν πως οι Μονόκεροι υπάρχουν όντως μα ζουν απλά σε κάποια μέρη πολύ, πολύ μακρινά. Μεταξύ εκείνων που θεωρούσαν δεδομένη την ύπαρξή τους ήταν και ο Μάρκο Πόλο. Κάποια μέρα λοιπόν, στη διάρκεια ενός απ' τα μεγάλα ταξίδια του στην Ανατολή, ο Μάρκο Πόλο θεώρησε πως αντίκρισε όντως τα θρυλικά αυτά πλάσματα. Τα περιγράφει, μάλιστα, με απόλυτο ρεαλισμό. Γράφει λοιπόν στο ημερολόγιό του:

"Φεύγοντας από το Φίρλεκ, ο ταξιδιώτης μπαίνει στη Μπάσμαν που είναι ξεχωριστό βασίλειο με δική του γλώσσα. Ο λαός της Μπάσμαν δεν έχει άλλους νόμους, εξόν από τους νόμους που επικρατούνε στα άγρια ζώα. (...) Όλος ο πληθυσμός του νησιού παραδέχεται την υποταγή του στον Χαν και μερικές φορές με περαστικούς ταξιδιώτες βρίσκουν την ευκαιρία να του στείλουνε με τη μορφή δώρων αντικείμενα εξαιρετικής ομορφιάς.

Έχουν άγριους ελέφαντες και πολλούς μονόκερους, που είναι λίγο πιο μικροί από τους ελέφαντες. Το τρίχωμα των μονόκερων είναι σαν του βούβαλου και τα πόδια τους μοιάζουνε με του ελέφαντα. Έχουν ένα μεγάλο, μαύρο κέρατο, στη μέση του μετώπου τους. Δεν κάνουν επίθεση με το κέρατό τους, παρά μονάχα με τη γλώσσα τους και τα γόνατά τους, γιατί οι γλώσσες τους είναι ενισχυμένες με μακριά, κοφτερά αγκάθια, γι' αυτό όταν θέλουν να επιτεθούνε σε κάποιον, πρώτα τον λειώνουνε γονατίζοντας απάνω του και ύστερα τον ξεσκίζουνε με τις γλώσσες τους.

Το κεφάλι τους είναι σαν του άγριου κάπρου και πάντοτε το έχουν κατεβασμένο στο χώμα. Περνούν τον καιρό τους προτιμώντας να κυλιούνται στη λάσπη και τη γλίτσα".

 από τα "Ταξίδια" του Μάρκο Πόλο. 12ος αιώνας.


Aπό εγκυκλοπαίδεια του 16ου αιώνα.

Αυτοί λοιπόν υπήρξαν οι μονόκεροι που αντίκρισε ο Μάρκο Πόλο! Βρώμικοι, επιθετικοί, επιδιδόμενοι σε ατελείωτα, ηδονικά λασπόλουτρα! Πόση διαφορά μεταξύ της προσδοκίας και της πραγματικότητας, της φαντασίας και του ρεαλισμού...!

Εκείνο που ο Μάρκο Πόλο δε γνώριζε ωστόσο... Εκείνο που δε γνώριζε κανένας τον καιρό εκείνο... Ήταν πως τα εξωτικά πλάσματα εκείνα, που ο Μάρκο Πόλο είχε περάσει για μονόκερους, τα πλάσματα με το κέρατο στη μέση του μετώπου τους... ήταν στην πραγματικότητα ρινόκεροι!


Ρινόκερος και Μονόκερως. Εικονογράφηση από χειρόγραφο του 15ου αιώνα.

 

 

Γιατί οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί

Πόσες φορές στη ζωή μας δείχνουμε κάτι άλλο από αυτό που αισθανόμαστε πραγματικά, ένα πιο σκληρό ή αδιάφορο πρόσωπο, ένα πρόσωπο που ουσιαστικά είναι προσωπείο προστασίας, υποτίθεται από την κριτική ή τη εκμετάλλευση των άλλων.  Πιστεύουμε ότι η αποκάλυψη της πραγματικότητας μας είναι ίσως επικίνδυνη, πιστεύουμε στην αυτοσυντήρηση, τη διατήρηση της ακεραιότητας του συναισθηματικού μας κόσμου , πιστεύουμε ότι η αποδοχή της ευαισθησίας και της ευαλωτότητας μας, είναι κάτι που δε θα μας βγεί σε καλό γιατί ο κόσμος είναι σκληρός κι εμείς ευάλωτοι να πληγωθούμε.

 Άλλες φορές ταυτίζουμε την έννοια της ευαλωτότητας με την έλλειψη εσωτερικής δύναμης ή την ανικανότητα να ελέγξουμε τις ανησυχίες, τους φόβους και το άγχος μας. Όμως , αυτό που ίσως δε συνειδητοποιούμε είναι πως «δυνατός άνθρωπος» δεν είναι αυτός που είναι άτρωτος και πως η αποκάλυψη και η συμφιλίωση με την ευάλωτη πλευρά του εαυτού μας, απαιτεί μεγαλύτερη δύναμη από τη δύναμη που χρειάζεται για να αρνηθούμε ή να αποκρύψουμε την τρωτότητα μας. Εξάλλου, ζούμε μόνο μια φορά, γιατί να μην είμαστε απόλυτα ο εαυτός μας αλλά να προσπαθούμε διαρκώς να γίνουμε κάποιος άλλος;

 

Η παραδοχή της τρωτότητας είναι ένα αγκάλιασμα της αυθεντικότητας μας και του εαυτού μας σαν όλο με τα δυνατά του σημεία αλλά και τις ατέλειες του. Είναι ένα άλμα πίστης με το οποίο διακινδυνεύουμε μεν να εκτεθούμε αλλά ταυτόχρονα ανοιγόμαστε σε μια πληρέστερη εμπειρία ζωής , την οποία δε φοβόμαστε να ζήσουμε.

 

Η παραδοχή και η αποδοχή της ευαλωτότητας μας, μας φέρνουν σε επαφή με την ομορφιά της ατέλειας μας, την ομορφιά των λαθών μας, των φόβων μας, των δυσκολιών μας , με άλλα λόγια με την ομορφιά του αυθεντικού εαυτού μας. Η τελειότητα δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτα αυθενική, εφόσον είναι μια έννοια, πολύ δύσκολη στο να αποδειχτή πραγματικά υπαρκτή.

Όταν αγαπάμε, είτε το έτερον μας ήμισυ, είτε την οικογένεια μας, τους φίλους είτε οποιαδήποτε άλλον άνθρωπο, τότε γινόμαστε πραγματικά ευάλωτοι, γιατί ποιά άλλη εμπειρία στη ζωή εμπεριέχει τόσο μεγάλο ρίσκο όσο η αγάπη;

 

Όπως έγραψε ο Ιρλανδός συγγραφέας, C.S. Lewis , «Το ν’αγαπάς σημαίνει να είσαι ευάλωτος. Αγάπα ο,τιδήποτε και η καρδιά σου θα στραγγιστεί κι ίσως ραγίσει. Εάν θές να σιγουρευτείς πως θα την κρατήσεις άθικτη, δεν πρέπει να την δώσεις σε κανέναν, ούτε καν σε ζώο. Τύλιξε την προσεκτικά με διάφορα χόμπυ και μικρές πολυτέλειες,αποφεύγοντας όλες τις δεσμεύσεις.Κλείδωσε την με ασφάλεια στο κιβώτιο του εγωισμού σου.  Αλλά μέσα σε αυτό το κιβώτιο, ασφαλής, σκοτεινή, ακίνητη, χωρίς αέρα, θ’αλλάξει. Δε θα σπάσει, θα γίνει άθραυστη, αδιαπέραστη, αλύτρωτη. Το ν’αγαπάς σημαίνει να είσαι ευάλωτος».

 

Η αποδοχή της ευαλωτότητας είναι ελευθερία από το φόβο.

Όταν δεχόμαστε να είμαστε ευάλωτοι μπροστά στην αγάπη, κατανοούμε την πραγματική της φύση. Παύουμε να κατευθυνόμαστε από το φόβο μήπως πληγωθούμε, ακόμα κι αν ο φόβος αυτός είναι υπαρκτός. Φυσικά, το ότι αποδέχομαι την ευαλωτότητα μου, δε σημαίνει, ότι απλά ανοίγω την καρδιά μου στους πάντες χωρίς καμμία διάκριση. Η ευαλωτότητα εμπεριέχει όχι μόνο την έννοια της εμπιστοσύνης αλλά και των υγιών ορίων. Άρα διαλέγω εκείνους τους ανθρώπους που αγαπώ και στους οποίους θέλω να είμαι όσο πιο αυθεντικός/η μπορώ για να τους αποκαλυφθώ. Διαλέγω εκείνους που κέρδισαν το δικαίωμα να με δούν, να με ακούσουν, να με νιώσουν.

 

Πέρα από όλα τα άλλα, η αποδοχή της ευαλωτότητας είναι ένα παράθυρο αυτοβελτίωσης διότι όταν καταλάβουμε ότι είναι αποδεκτό να είμαστε ατελείς, ευάλωτοι και να κάνουμε λάθη, όταν δηλαδή δούμε τον εαυτό μας με ευγένεια κι αγάπη, μπορούμε να δουλέψουμε αποτελεσματικά για να διορθώσουμε αυτά τα λάθη. Το ότι αποδέχομαι τον εαυτό μου με τις ατέλειες του, δε σημαίνει ότι δεν έχω το κίνητρο για να γίνω καλύτερος/η. Αντίθετα, όταν αρνούμαι την ατέλεια μου, αρνούμαι στον εαυτό μου και την δυνατότητα να βελτιωθεί.