Ενώ πολλοί είναι πλέον εξοικειωμένοι με την χειραγώγηση της προγνωστικής μοντελοποίησης κατά την διάρκεια της κρίσης του COVID-19, ένα δίκτυο ισχυρών μαλθουσιανών χρησιμοποίησε τις ίδιες τακτικές στο μεγαλύτερο μέρος του περασμένου αιώνα για να πουλήσει και να επιβάλει την ατζέντα του.
Ενώ έχει γίνει πολλή προπαγάνδα για να πείσει τον κόσμο ότι η ευγονική εξαφανίστηκε με την ήττα του Χίτλερ το 1945, όμως η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτήν την δημοφιλή φαντασίωση.
Σε αυτό το κομμάτι, εξέτασα την προέλευση της κυβερνητικής ως μια νέα «επιστήμη ελέγχου» που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από μια φωλιά οπαδών του Λόρδου Μπέρτραντ Ράσελ που είχαν μια αποστολή στο μυαλό τους.
Αυτή η αποστολή ήταν να διαμορφώσει την σκέψη τόσο του κοινού όσο και μιας νέας τάξης διευθυντικής ελίτ που θα χρησίμευε ως όργανα για μια εξουσία που δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν.
Εξερευνήσαμε επίσης την επιστήμη των ορίων που εισήχθη στην επιστημονική κοινότητα στις αρχές του 20ου αιώνα με την επιβολή της υπόθεσης ότι η ανθρωπότητα, η βιόσφαιρα, ακόμη και το ίδιο το σύμπαν ήταν κλειστά συστήματα, που ορίζονται από τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής (γνωστός και ως: εντροπία) και ως εκ τούτου διέπεται από την τάση προς την αποσύνθεση, τον θερμικό θάνατο και την συνεχώς μειούμενη δυνατότητα για δημιουργική αλλαγή.
Το πεδίο της κυβερνητικής θα γινόταν επίσης το όργανο που θα χρησιμοποιηθεί για την προώθηση ενός νέου παγκόσμιου κινήματος ευγονικής που αργότερα γέννησε τον διανθρωπισμό, μια ιδεολογία που βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης καθώς και της «Μεγάλης Επαναφοράς».
Σε αυτό το άρθρο, θα αξιολογήσουμε πώς προέκυψε αυτή η δολοπλοκία και πώς τα μυαλά του πληθυσμού και της άρχουσας τάξης παροτρύνθηκαν να συμμετάσχουν στον δικό μας αφανισμό.
Ας ελπίσουμε ότι, κατά την διάρκεια αυτής της άσκησης, θα εκτιμήσουμε καλύτερα ποιοι τρόποι σκέψης μπορούν ακόμα να αναβιώσουν προκειμένου να διασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον που θα γίνει με περισσότερο είδος αξιοπρέπειας.
Ντροπιαστικές αποτυχίες
Τον Μάιο του 2020, ο Νιλ Φέργκιουσον του Imperial College αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την θέση του ως επικεφαλής της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Ομάδας του Ηνωμένου Βασιλείου για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης (SAGE).
Ο δημόσιος λόγος που δόθηκε ήταν οι σεξουαλικές περιπτήξεις του Νιλ με μια παντρεμένη γυναίκα κατά την διάρκεια ενός δρακόντειου lockdown στο Ηνωμένο Βασίλειο στο αποκορύφωμα του πρώτου κύματος υστερίας.
Ο Νιλ θα έπρεπε επίσης να είχε απομακρυνθεί από όλες τις θέσεις του στον ΟΗΕ, τον ΠΟΥ και το Imperial College (τις περισσότερες από τις οποίες συνεχίζει να κατέχει) και πιθανώς να είχε φυλακιστεί για το ρόλο του στην συνειδητή διάπραξη απάτης για δύο δεκαετίες.
Εξάλλου, ο Nιλ δεν ήταν μόνο προσωπικά υπεύθυνος για τα lockdown που επιβλήθηκαν στους ανθρώπους του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, μεγάλου μέρους της Ευρώπης και των ΗΠΑ, αλλά ως ο πιο διάσημος μαθηματικός μοντελιστής στον κόσμο, ήταν ο καινοτόμος των μοντέλων που χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογούν την διαχείριση κρίσεων και την πρόβλεψη πανδημίας τουλάχιστον από τον Δεκέμβριο του 2000.
Ήταν εκείνη την στιγμή που ο Nίλ εντάχθηκε στο Imperial College μετά από χρόνια στην Οξφόρδη.
Σύντομα βρέθηκε να συμβουλεύει την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου για το νέο ξέσπασμα του 2001.
Ο Nίλ εργάστηκε για την παραγωγή στατιστικών γραμμικών μοντέλων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πάνω από 150.000 άνθρωποι θα πέθαιναν από την ασθένεια εκτός αν θανατωθούν 11 εκατομμύρια πρόβατα και βοοειδή.
Τα αγροκτήματα αποδεκατίστηκαν αμέσως με κυβερνητικό διάταγμα και ο Νιλ τιμήθηκε με το παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τις υπηρεσίες του στον σκοπό αυτό, δημιουργώντας ελλείψεις μέσω μιας κατασκευασμένης υγειονομικής κρίσης.
Το 2002, χρησιμοποίησε τα μαθηματικά του μοντέλα για να προβλέψει ότι 50.000 άνθρωποι θα πέθαιναν από την νόσο των τρελών αγελάδων, η οποία κατέληξε να δει συνολικά μόνο 177 θανάτους.
Το 2005, προέβλεψε ότι 150 εκατομμύρια άνθρωποι θα πέθαιναν από την γρίπη των πτηνών. Τα μοντέλα υπολογισμών του έπεσαν έξω κατά 149.999.718 θανάτους όταν μόνο 282 άνθρωποι πέθαναν από την νόσο μεταξύ 2003-2008.
Το 2009, τα μοντέλα του Nιλ χρησιμοποιήθηκαν ξανά από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου για να προβλέψουν 65.000 θανάτους λόγω της γρίπης των χοίρων, η οποία κατέληξε να σκοτώσει περίπου 457 ανθρώπους.
Παρά το ιστορικό του με ντροπιαστικές αποτυχίες, ο Nιλ συνέχισε να βλέπει το αστέρι του να ανατέλλει όλο και περισσότερο στον επιστημονικό τομέα.
Σύντομα έγινε Αντιπρύτανης της Ιατρικής Σχολής του Imperial College και παγκόσμιος εμπειρογνώμονας στις μολυσματικές ασθένειες.
Το 2019, ανατέθηκε επικεφαλής του Κέντρου Συνεργασίας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για Μοντελοποίηση Λοιμωδών Νοσημάτων, θέση που συνεχίζει να διατηρεί μέχρι σήμερα.
Ήταν εκείνη την στιγμή που τα απαρχαιωμένα μοντέλα του χρησιμοποιήθηκαν για να «προβλέψουν» 500.000 θανάτους από COVID στο Ηνωμένο Βασίλειο και δύο εκατομμύρια θανάτους στις ΗΠΑ, εκτός εάν επιβληθούν σύντομα lockdown. Κάτω από το λεπτό καπλαμά της «επιστήμης», ο λόγος του έγινε νόμος και μεγάλο μέρος του κόσμου κράβγαζε με έντονη “προσωπική ευθύνη” «two weeks to flatten the curve».
Προγνωστικό μοντέλο από την εργασία της 16ης Μαρτίου 2022 που συντάχθηκε από την Ομάδα Ανταπόκρισης COVID-19 του Imperial College του Λονδίνου, με επικεφαλής τον Neil M. Ferguson, «Επιπτώσεις των μη φαρμακευτικών παρεμβάσεων (NPIs) στην μείωση της θνησιμότητας από τον COVID-19 και της ζήτησης υγειονομικής περίθαλψης».
Όταν ο Νιλ πιέστηκε να εμφανίσει τον κώδικα που χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία των μοντέλων του διαθέσιμο στο κοινό για έλεγχο στα τέλη του 2020 (αφού ανακαλύφθηκε ότι ο κώδικας ήταν πάνω από 13 χρόνια παλιός), αρνήθηκε να υποχωρήσει, δίνοντας τελικά μια βαριά επεξεργασμένη έκδοση που ήταν σχεδόν άχρηστη για ανάλυση.
Ένας μηχανικός λογισμικού της Google με 30 χρόνια εμπειρίας στην συγγραφή (με ψευδώνυμο) για το The Daily Skeptic ανέλυσε τον διορθωμένο κώδικα και είπε τα εξής:
«Δεν είναι ο κώδικας που έτρεξε ο Ferguson για να δημιουργήσει την περίφημη Έκθεσή του 9. Αυτό που κυκλοφόρησε στο GitHub είναι ένα πολύ τροποποιημένο παράγωγό του, μετά από αναβάθμιση για πάνω από ένα μήνα από μια ομάδα της Microsoft και άλλων.
Αυτή η αναθεωρημένη βάση κώδικα χωρίζεται σε πολλαπλά αρχεία για ευανάγνωστο και γραμμένο σε C++, ενώ το αρχικό πρόγραμμα ήταν «ένα μόνο αρχείο 15.000 γραμμών που είχε εργαστεί για μια δεκαετία» (αυτό θεωρείται εξαιρετικά κακή πρακτική).
Ένα αίτημα για τον αρχικό κωδικό υποβλήθηκε πριν από 8 ημέρες, αλλά αγνοήθηκε και πιθανότατα θα χρειαστεί κάποιου είδους νομικού καταναγκασμού για να τους κάνει να τον αποδεσμεύσουν.
Σαφώς, οι Imperial ντρέπονται πολύ από το κράτος για να το απελευθερώσουν με την θέλησή τους, κάτι που είναι απαράδεκτο δεδομένου ότι το πλήρωσε ο φορολογούμενος και τους ανήκει».
Μαζί με τους φορολογούμενους, θα πρέπει να συμπεριλιφθεί και ο Μπιλ Γκέιτς, καθώς το ίδρυμά του δώρισε εκατομμύρια δολάρια στο Imperial College και τον Nιλ απευθείας στην διάρκεια δύο δεκαετιών, αλλά θα τον συγχωρήσουμε που το παρέλειψε.
Μέθοδοι Μόντε Κάρλο: Πώς το Σύμπαν έγινε καζίνο
Η συγγραφέας της Daily Skeptic προχώρησε ακόμη περισσότερο και χτύπησε την καρδιά της απάτης του Neil, όταν βρήκε την υποκείμενη στοχαστική συνάρτηση στον πυρήνα των προγνωστικών μοντέλων του Νιλ.
«”Στοχαστικό” είναι απλώς μια επιστημονική ηχηρή λέξη για το «τυχαίο». Αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα εάν η τυχαιότητα είναι σκόπιμη ψευδοτυχαιότητα, δηλαδή η τυχαιότητα προέρχεται από έναν αρχικό “σπόρο” ο οποίος επαναλαμβάνεται για να παραχθούν οι τυχαίοι αριθμοί. Τέτοια τυχαιότητα χρησιμοποιείται συχνά στις τεχνικές Monte Carlo. Είναι ασφαλής επειδή ο σπόρος μπορεί να καταγραφεί και να παραχθούν από αυτόν οι ίδιοι (ψευδο)τυχαίοι αριθμοί στο μέλλον.»
Η συγγραφέας έχει δίκιο να προσδιορίζει την στοχαστική (γνωστή και ως τυχαία) συνάρτηση πιθανότητας στην καρδιά των μοντέλων του Nιλ και επίσης μηδενίζει σωστά την κραυγαλέα παρανομία δεδομένων και του κώδικα για την δημιουργία ευρέως παράλογων αποτελεσμάτων που έχουν μηδενική σχέση με την πραγματικότητα.
Ωστόσο, όντας προγραμματίστρια της Google που η ίδια είχε υποβληθεί σε επεξεργασία σε ένα περιβάλλον «θεωρίας πληροφοριών», το οποίο προϋποθέτει ότι η τυχαιότητα βρίσκεται στο επίκεντρο όλης της πραγματικότητας, η συγγραφέας κάνει ένα αδέξιο λάθος θεωρώντας ότι οι τεχνικές του Μόντε Κάρλο θα ήταν κατά κάποιο τρόπο χρήσιμες για την πρόβλεψη μελλοντικών κρίσεων.
Όμως οι τεχνικές του Μόντε Κάρλο αποτελούν βασικό πρόβλημα σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης σκέψης και της χάραξης πολιτικής.
Η ίδια η τεχνική του Μόντε Κάρλο πήρε το όνομά της από τον Θεωρητικό της Πληροφορίας John von Neumann και τον συνάδελφό του Stanlislaw Ulam, οι οποίοι είδαν στην τυχαία ρίψη ζαριών στα τραπέζια της ρουλέτας του καζίνο το κλειδί για την ανάλυση κυριολεκτικά κάθε μη γραμμικού συστήματος που υπάρχει – από την ατομική διάσπαση μέχρι την οικονομική συμπεριφορά, τις νευροεπιστήμες, την κλιματολογία, την βιολογία, ακόμη και τις θεωρίες σχηματισμού των γαλαξιών.
Το καζίνο Monte Carlo στο Μαρόκο ήταν το πρότυπο που επιλέχθηκε από τον Neumann και Ulam για να χρησιμοποιηθεί ως το ιδανικό σχέδιο που θεωρήθηκε ότι διαμορφώνει όλη την δημιουργία.
Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο του Ινστιτούτου Επιχειρησιακής Έρευνας και Επιστημών Διοίκησης (INFORM), δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να υιοθετηθούν οι μέθοδοι Monte Carlo από την RAND Corporation και την Αμερικανική αεροπορία.
Ο ιστότοπος INFORM αναφέρει:
«Αν και δεν εφευρέθηκε στο RAND όμως έλαβε μεγάλο μέρος της πρώιμης ανάπτυξής της στο RAND, η ισχυρή μαθηματική τεχνική γνωστή ως μέθοδος Monte Carlo κατά την διάρκεια της έρευνας για μια ποικιλία προβλημάτων της Πολεμικής Αεροπορίας και των ατομικών όπλων.
Η κύρια συνεισφορά της RAND στο Μόντε Κάρλο έγκειται στην πρώιμη ανάπτυξη δύο εργαλείων: την δημιουργία τυχαίων αριθμών και την συστηματική ανάπτυξη τεχνικών μείωσης διασποράς».
Όπως αναφέρθηκε στο προηγούμενο τμήμα μου, η RAND Corporation ήταν η κινητήρια δύναμη για την υιοθέτηση της Κυβερνητικής ως επιστήμης ελέγχου στους κύκλους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Το πρόσωπο που ανέλαβε να επιβάλει την κυβερνητική και τον σχετικό με αυτήν “συστημικό” σχεδιασμό στην πολιτική πρακτική ήταν ο Λόρδος Πρόεδρος της Επιστημονικής Γραμματείας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Alexander King- ενεργώντας εδώ ως Γενικός Διευθυντής Επιστημονικών Υποθέσεων του Οργανισμού Οικονομικού Συντονισμού και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και σύμβουλος του ΝΑΤΟ.
Ο ρόλος του μετά το 1968 ως συνιδρυτής της Λέσχης της Ρώμης θα συζητηθεί σύντομα. Ενώ η πώληση σεναρίων για τους έσχατους καιρούς σε έναν ευκολόπιστο πληθυσμό είχε τη μορφή τέτοιων στοχαστικών μοντέλων που χρηματοδοτήθηκαν από τον Γκέιτς και χρησιμοποιούσαν τεχνικές Μόντε Κάρλο, όπως αυτές που χρησιμοποίησε ο Neil Ferguson, η πώληση σεναρίων της υπερθέρμανσης του πλανήτη χρησιμοποίησε επίσης τις ίδιες ακριβώς τεχνικές, για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Όπως απέδειξε ο Dr. Tim Ball στις επιτυχείς αγωγές του κατά του Michael Mann της IPCC, του γνωστού ως “Hockey Stick”, αυτά τα μοντέλα υπερθέρμανσης του πλανήτη χρησιμοποίησαν επίσης στοχαστικές φόρμουλες (ή αλλιώς συναρτήσεις τυχαιότητας) μαζί με τεχνικές Monte Carlo για να παράγουν σταθερά παράλογα υψηλές καμπύλες θέρμανσης σε όλα τα κλιματικά μοντέλα.
Το μοντέλο θερμοκρασίας «hockey stick» του 1998 του Michael Mann, απομυθοποιήθηκε πολλές φορές για χρήση δόλιων τεχνικών και επιλεκτικών δεδομένων, αλλά χρησιμοποιείται από την IPCC μέχρι σήμερα.
Σε ένα άρθρο του Οκτωβρίου 2004 στο Technology Review, ο συγγραφέας Richard Muller περιέγραψε πώς δύο Καναδοί επιστήμονες απέδειξαν την απάτη που βρίσκεται πίσω από το μοντέλο Hockey Stick του Mann:
«Οι Καναδοί επιστήμονες Stephen McIntyre και Ross McKitrick ανακάλυψαν ένα θεμελιώδες μαθηματικό ελάττωμα στο πρόγραμμα υπολογιστή που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του ραβδιού χόκεϊ… Αυτή η μέθοδος παραγωγής τυχαίων δεδομένων ονομάζεται ανάλυση Monte Carlo, από το διάσημο καζίνο και χρησιμοποιείται ευρέως στην στατιστική ανάλυση για τον έλεγχο διαδικασιών. Όταν ο McIntyre και ο McKitrick τροφοδότησαν αυτά τα τυχαία δεδομένα στην διαδικασία του Mann, εμφανίστηκε ένα σχήμα σαν μπαστούνι χόκεϊ!»
Όχι τυχαία, αυτά τα ίδια στοχαστικά μοντέλα που χρησιμοποιούν τεχνικές Μόντε Κάρλο χρησιμοποιήθηκαν επίσης για την δημιουργία οικονομικών μοντέλων που δικαιολογούν την οικονομία του καζίνο που επικρατούσε στις συναλλαγές υψηλής συχνότητας της μετά το 1971 εποχής του μυωπικού καταναλωτισμού και της απορρύθμισης.
Η Λέσχη της Ρώμης και η Παγκόσμια Προβληματική
Η εποχή των “προγνωστικών μοντέλων καταστροφής” απέκτησε την πιο ισχυρή εμφάνιση “επιστημονικής αξιοπρέπειας” μέσω των προσπαθειών μιας αθώας ηχητικά οργάνωσης που ονομάζεται Λέσχη της Ρώμης.
Ο ιστορικός F. William Engdahl έγραψε για την προέλευση της Λέσχης:
«Το 1968 ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ίδρυσε μια νεομαλθουσιανή δεξαμενή σκέψης, την Λέσχη της Ρώμης, μαζί με τον Aurelio Peccei και τον Alexander King. Ο Aurelio Peccei, ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της αυτοκινητοβιομηχανίας Fiat, που ανήκε στην ισχυρή ιταλική οικογένεια Agnelli.
Ο Gianni Agnelli της Fiat ήταν στενός φίλος του David Rockefeller και μέλος της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής της τράπεζας Chase Manhattan του Rockefeller. Ο Agnelli και ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ήταν στενοί φίλοι από το 1957. Ο Agnelli έγινε ιδρυτικό μέλος της Τριμερούς Επιτροπής του Ντέιβιντ Ροκφέλερ το 1973. Ο Alexander King, επικεφαλής του επιστημονικού προγράμματος του ΟΟΣΑ, ήταν επίσης σύμβουλος του ΝΑΤΟ”.
Η δεξαμενή σκέψης ιδρύθηκε από δύο αυτοαποκαλούμενους Μαλθουσιανούς, τον Aurelio Peccei και τον Γενικό Διευθυντή Επιστημονικών Υποθέσεων του ΟΟΣΑ, Sir Alexander King, ο οποίος διακήρυξε ένα νέο ευαγγέλιο στον κόσμο: Η εποχή της επιστημονικής προόδου και της βιομηχανικής ανάπτυξης πρέπει να σταματήσει για να επανέλθει ο κόσμος τις αξίες του κάτω από ένα νέο πρότυπο μηδενικής τεχνολογικής ανάπτυξης.
Τόσο ο Peccei όσο και ο King ήταν επίσης υποστηρικτές μιας νέας ψευδοεπιστήμης που ονομάστηκε “World Problematique”, η οποία αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και μπορεί απλά να περιγραφεί ως “η επιστήμη των παγκόσμιων προβλημάτων”.
Σε αντίθεση με άλλους κλάδους της επιστήμης, η επίλυση προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα δεν ήταν το μέλημα των οπαδών της Problematique. Οι υποστηρικτές του υποστήριξαν ότι το μέλλον θα μπορούσε να γίνει γνωστό αναλύοντας πρώτα την άπειρη σειρά «προβλημάτων» που δημιουργεί η ανθρωπότητα τροποποιώντας το περιβάλλον.
Παραδείγματα:
*Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι επιθυμούν να μετριάσουν τις ζημιές από τις πλημμύρες σε μια συγκεκριμένη περιοχή, οπότε κατασκευάζουν ένα φράγμα. Στην συνέχεια όμως προκαλείται ζημιά στην βιοποικιλότητα της περιοχής αυτής. Πρόβλημα.
*Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν καλύτερες μορφές ενέργειας και να ανακαλύψουν την δομή του ατόμου, που οδηγεί στην πυρηνική ενέργεια. Στην συνέχεια, προκύπτουν νέα προβλήματα όπως οι ατομικές βόμβες και τα πυρηνικά απόβλητα. Πρόβλημα.
*Ανακαλύφθηκε μια θεραπεία για την ελονοσία για ένα φτωχό έθνος. Τα ποσοστά θνησιμότητας πέφτουν, αλλά τώρα τα επίπεδα του πληθυσμού αυξάνονται, επιβαρύνοντας το περιβάλλον.
…Αυτή η λίστα μπορεί να συνεχιστεί κυριολεκτικά για πάντα.
Ένας οπαδός στο Problematique θα επικεντρωνόταν σε κάθε «πρόβλημα» που προκαλείται από ανθρώπους που προσπαθούν αφελώς να λύσουν προβλήματα. Θα σημείωναν ότι κάθε ανθρώπινη παρέμβαση οδηγεί σε ανισορροπία και συνεπώς σε απρόβλεπτη κατάσταση.
Το μυαλό που προσανατολίζεται στην Προβληματική θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι αν εξαλειφόταν το “πρόβλημα που προκαλεί όλα τα προβλήματα”, τότε θα προέκυπτε ένας καθαρός, προκαθορισμένος κόσμος τέλειας στάσης και συνεπώς προβλεψιμότητας.
Αναφερόμενος στην ανάπτυξη της ατζέντας της Λέσχης της Ρώμης για το Παγκόσμιο Πρόβλημα το 1972, ο αντιπρόεδρος του ΟΟΣΑ και μέλος της Λέσχης της Ρώμης Hugo Thiemann δήλωσε στο Europhysics News:
«Στο παρελθόν, η έρευνα είχε ως στόχο την «κατανόηση» με την πεποίθηση ότι θα βοηθούσε την ανθρωπότητα. Μετά από μια περίοδο τεχνολογικής εξέλιξης που βασίστηκε σε αυτή την υπόθεση, αυτή η πεποίθηση σαφώς δεν επιβεβαιώθηκε από την εμπειρία. Τώρα, αναπτύχθηκε μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ των πλανητικών διαστάσεων και του πληθυσμού, έτσι ώστε οι φυσικοί να αλλάξουν για να εξετάσουν τις μελλοντικές ανάγκες. Η επιστημονική πολιτική θα πρέπει να καθοδηγείται από την διατήρηση της βιόσφαιρας».
Στην σελίδα 118 μιας αυτοβιογραφικής αφήγησης της Λέσχης της Ρώμης με τίτλο «Η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση» που δημοσιεύτηκε το 1991, ο Sir Alexander King απηχούσε αυτή την φιλοσοφία πιο ειλικρινά όταν έγραψε:
«Αναζητώντας έναν νέο εχθρό που θα μας ενώσει, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η έλλειψη νερού, η πείνα και τα παρόμοια θα ταίριαζαν….Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση και Μόνο μέσω αλλαγμένων στάσεων και συμπεριφοράς μπορούν να ξεπεραστούν. Ο πραγματικός εχθρός λοιπόν είναι η ίδια η ανθρωπότητα».
Η Λέσχη της Ρώμης ίδρυσε γρήγορα παραρτήματα σε όλο τον δυτικό κόσμο με μέλη που κυμαίνονταν από επιλεγμένους ιδεολόγους στην πολιτική, επιχειρηματική και επιστημονική κοινότητα που όλοι συμφώνησαν ότι η καλύτερη μορφή διακυβέρνησης της κοινωνίας ήταν μια επιστημονική δικτατορία.
Το καναδικό παράρτημα της οργάνωσης ιδρύθηκε από τον ίδιο τον υπερκινητικό Maurice Strong το 1970 δίπλα σε μια φωλιά Fabians και Μελετητών της Ρόδου, συμπεριλαμβανομένου του θιασώτη της Λέσχης της Ρώμης, Pierre Trudeau. Περισσότερα για αυτό θα ειπωθούν παρακάτω.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προπαγανδιστική ταινία του 1973 παρήχθη από το ABC News και προβάλλει την «καινοτομία» της Λέσχης της Ρώμης-MIT στην μοντελοποίηση υπολογιστών. Περιγράφοντας την νέα τεχνολογία μοντελοποίησης που παρουσιάστηκε από το MIT και το Club of Rome, ο αφηγητής του βίντεο αναφέρει:
«Αυτό που κάνει για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου στον πλανήτη είναι να βλέπει τον κόσμο ως ένα σύστημα. Δείχνει ότι η Γη δεν μπορεί να διατηρήσει την τρέχουσα πληθυσμιακή και βιομηχανική ανάπτυξη για πολύ περισσότερο από μερικές δεκαετίες».
Το 1001 Nature Trust
Προκειμένου να χρηματοδοτηθεί αυτή η αλλαγή παραδείγματος, ιδρύθηκε το 1970 από τον Πρίγκιπα Bernhard της Ολλανδίας το 1001 Nature Trust.
Ο Μπέρνχαρντ (ιδρυτής του Ομίλου Bilderberg το 1954) είχε εργαστεί μαζί με τους στενούς μισάνθρωπους συνεργάτες του Πρίγκιπα Φίλιπ Μαουντμπάτεν και τον Σερ Τζούλιαν Χάξλεϋ για την δημιουργία του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής (WWF) το 1961.
Το ίδιο το WWF δημιουργήθηκε για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την Διεθνή Ένωση για την Διατήρηση της Φύσης (IUCN), η οποία ιδρύθηκε από τον Sir Julian Huxley το 1947. Ο Huxley έχει ιδρύσει και την UNESCO τον προηγούμενο χρόνο με εντολή να αναβιώσει την ευγονική και να προωθήσει την παγκόσμια κυβέρνηση με νέα ονόματα.
Όταν συνίδρυσε το WWF, ο Χάξλεϋ ήταν επίσης Πρόεδρος της Βρετανικής Εταιρείας Ευγονικής.
Το σχέδιο ήταν απλό: καθένα από τα 1001 ιδρυτικά μέλη απλώς έβαλε 10.000$ στο καταπίστευμα που στην συνέχεια κατευθύνθηκε προς την αλλαγή του πράσινου παραδείγματος που προσπάθησε να αντικαταστήσει το παλιό παράδειγμα της «σωτηρίας της ανθρωπότητας από την αυτοκρατορία» προς το νέο παράδειγμα της «σωτηρίας της φύσης από την ανθρωπότητα». όπως περιγράφεται από τον Sir King παραπάνω.
Τα εξέχοντα μέλη του Nature Trust του 1001 περιλάμβαναν διεθνή δικαιώματα, δισεκατομμυριούχους και τεχνοκράτες κοινωνιοπαθείς που δεν ήθελαν τίποτα άλλο από το να διαχειριστούν αυτόν τον υποσχόμενο Brave New World ως μέρος της κάστας του «άλφα».
Πολλές από αυτές τις προσωπικότητες ήταν ταυτόχρονα ιδρυτικά μέλη της Λέσχης της Ρώμης, συμπεριλαμβανομένου του Καναδού Maurice Strong, ο οποίος αργότερα έγινε Αντιπρόεδρος του WWF υπό την προεδρία του πρίγκιπα Φιλίππου.
Όταν ο Στρονγκ έγινε Αντιπρόεδρος του WWF το 1978, ο άνδρας που τον αντικατέστησε ήταν ο Ταγματάρχης Louis Mortimer Bloomfield. Ο Bloomfield ήταν ένα άλλο ιδρυτικό μέλος της Λέσχης 1001, τον οποίο ο εισαγγελέας της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρρισον ανακάλυψε ότι εμπλέκεται στην δολοφονία του αντι-Μαλθουσιανού Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι στο Μόντρεαλ το 1963 μέσω της εμπλοκής του με το Permindex.
Αυτή η ίδια οργάνωση με έδρα την Ελβετία χρησίμευσε ως κάλυμμα για διάφορες δολοφονίες που συνδέονται με την Gladio, συμπεριλαμβανομένων πολλών προσπαθειών να σκοτώσουν τον σύμμαχο του JFK Charles de Gaulle, με αποτέλεσμα την απέλαση αυτής της οργάνωσης από την Γαλλία λίγο αργότερα.
Μια αναφορά για τον Maurice Strong
Ένας από τους πιο ισχυρούς “συμμάχους” του πρίγκιπα Βερνάρδου και του πρίγκιπα Φίλιππου ήταν ένας άνδρας ονόματι Maurice Strong, ιδρυτικό μέλος του 1001 Trust, ο οποίος έτυχε επίσης να συνιδρύσει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και να υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος του WWF υπό τον Φίλιππο από το 1976-78.
Σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1990 στο περιοδικό West, ο Στρονγκ έκανε ομφανοφανές το μυστικό, ρωτώντας ρητορικά:
«Τι θα γινόταν αν μια μικρή ομάδα παγκόσμιων ηγετών κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο κύριος κίνδυνος για την Γη προέρχεται από τις ενέργειες των πλούσιων χωρών;
Και αν ο κόσμος θέλει να επιβιώσει, αυτές οι πλούσιες χώρες θα πρέπει να υπογράψουν μια συμφωνία που θα μειώσει τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον. Θα το κάνουν; Το συμπέρασμα της ομάδας είναι «όχι». Οι πλούσιες χώρες δεν θα το κάνουν. Δεν θα αλλάξουν. Έτσι, για να σωθεί ο πλανήτης, θα αποφασίζει η ομάδα. Δεν είναι η μόνη ελπίδα για τον πλανήτη η κατάρρευση των βιομηχανοποιημένων πολιτισμών; Δεν είναι δική μας ευθύνη να το πετύχουμε αυτό;»
Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι οι δηλώσεις του Maurice Strong έγιναν στο πλαίσιο ενός «φανταστικού βιβλίου» που ήθελε να γράψει και το οποίο θα λάμβανε χώρα στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ – μια ομάδα που ίδρυσαν μαζί με τον Κίσινγκερ 20 χρόνια νωρίτερα χρησιμοποιώντας έναν Γερμανό από χαρτόνι, τον Klaus Schwab. Το 2015, ο Κλάους αποθέωσε τον Στρονγκ αποκαλώντας τον “μέντορά μου”.
Ενώ ορισμένοι απολογητές απορρίπτουν τις παρατηρήσεις του κοινωνιοπαθή ως απλούς προβληματισμούς για ένα έργο μυθοπλασίας, αξίζει να εξεταστεί αυτό που ανακοίνωσε ο ίδιος ο Μωρίς στην κεντρική ομιλία στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό και το Περιβάλλον το 1992 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο.
Ο Στρονγκ είχε επιλεγεί για να ηγηθεί αυτής της δεύτερης Συνόδου Κορυφής για την Γη (η πρώτη ήταν η Διάσκεψη της Στοκχόλμης για το Ανθρώπινο Περιβάλλον το 1972, της οποίας προήδρευσε επίσης). Σε αυτή την σύνοδο κορυφής του 1992, ο Strong είπε:
«Οι βιομηχανοποιημένες χώρες έχουν αναπτυχθεί και επωφελήθηκαν από τα μη βιώσιμα πρότυπα παραγωγής και κατανάλωσης που έχουν δημιουργήσει το σημερινό μας δίλημμα. Είναι σαφές ότι ο ο σημερινός τρόπος ζωής και τα καταναλωτικά πρότυπα της εύπορης μεσαίας τάξης, που περιλαμβάνουν υψηλή κατανάλωση κρέατος, κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων κατεψυγμένων και βολικών έτοιμων τροφίμων, χρήση ορυκτών καυσίμων, συσκευών, κλιματισμού σπιτιού και εργασίας και προαστιακών κατοικιών- δεν είναι βιώσιμα.
Είναι αναγκαία η στροφή προς έναν τρόπο ζωής λιγότερο προσανατολισμένο σε περιβαλλοντικά επιβλαβή καταναλωτικά πρότυπα».
Η Σύνοδος Κορυφής του Ρίο είχε καθιερώσει μια νέα εποχή στην ενοποίηση των ΜΚΟ και των εταιρειών στο πλαίσιο της «πράσινης» ατζέντας.
Αυτό το δόγμα επισημοποιήθηκε με την Ατζέντα 21 (αργότερα μετονομάστηκε Ατζέντα 2030) και τον Χάρτη της Γης, που συνυπογράφουν οι Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Jim MacNeill και Strong μεταξύ 1996-2000.
Η επιτροπή σύνταξης του Διεθνούς Χάρτη της Γης δεν προήδρευε άλλος από τον υπεράνθρωπο δισεκατομμυριούχο Στίβεν Ροκφέλερ.!
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο πρίγκιπας Μπέρνχαρντ ήταν ο κύριος προστάτης της περίφημης Συνόδου του WEF του 1973 που ανακοίνωσε το Μανιφέστο του Νταβός για πρώτη φορά, θέτοντας τις βάσεις για την θεωρία του τεχνοκρατικού φεουδαρχισμού με ένα χαλαρό καπιταλιστική επένδυση γνωστή ως «Stakeholder Capitalism.»
Σε αυτή τη Σύνοδο Κορυφής του 1973, η Λέσχη της Ρώμης παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην παγκόσμια σκηνή προκειμένου να παρουσιάσει ένα νέο πρόγραμμα για τον έλεγχο του πληθυσμού.
Όρια στην Aνάπτυξη
Το έγγραφο έγινε η Βίβλος και το σχέδιο αυτού του νέου αντιανθρωπιστικού κινήματος γέννησε την σημερινή ατζέντα του Green New Deal είχε τίτλο Limits to Growth (1972) και σήμερα κατέχει το ρεκόρ ως το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο για την οικολογία, έχοντας πουλήσει 30 εκατομμύρια αντίτυπα που εκδόθηκαν σε 32 γλώσσες.
Ένα πρόσφατο άρθρο για τον εορτασμό των 40 χρόνων του βιβλίου είχε τίτλο «βοήθησε να ξεκινήσει η σύγχρονη περιβαλλοντική υπολογιστική μοντελοποίηση και ξεκίνησε την σημερινή παγκόσμια περιβαλλοντική συζήτηση.
Μετά τα Όρια [της ανάπτυξης], οι περιβαλλοντολόγοι, οι επιστήμονες και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σκέφτονταν όλο και περισσότερο τα οικολογικά προβλήματα με πλανητικούς όρους και ως δυναμικά διασυνδεδεμένα… Αξίζει να επανεξετάσουμε τα Όρια σήμερα επειδή, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο βιβλίο, εισήγαγε την έννοια της ανθρωποκεντρικής κλιματικής αλλαγής σε ένα μαζικό ακροατήριο”.
Το ίδιο το βιβλίο ήταν το επιστέγασμα μιας διετούς μελέτης που πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα στατιστικολόγων του MIT υπό την ονομαστική διεύθυνση των Jay Forrester και Dennis Meadows
Σε βίντεο που αναρτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2022 ο Dennis Meadows εκθέτει τις ελπίδες του ότι η επερχόμενη αναπόφευκτη γενοκτονία του 80% του παγκόσμιου πληθυσμού θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ειρηνικά υπό μια «καλοπροαίρετη» δικτατορία.
Η ίδια η μελέτη του MIT δεν ξεκίνησε καν στις ΗΠΑ, αλλά μάλλον στο Montebello Quebec το 1971, όταν ο υποστηρικτής του Club of Rome Pierre Trudeau διέθεσε χρήματα από τους φορολογούμενους για να ξεκινήσει το έργο.
Ένα δίκτυο μελετητών και μυστικών συμβούλων της Ρόδου επικεντρώθηκε στους Alexander King, Maurice Strong, Maurice Lamontagne (ιδρυτή της Environment Canada), Marc Lalonde (Rhodes Scholar, σύμβουλος Trudeau και επικεφαλής του γραφείου πρωθυπουργών), Michael Pitfield (Privy Council Clerk και ιδρυτής της CSIS του Καναδά) και ο Γενικός Κυβερνήτης του Μελετητή της Ρόδου, Roland Michener, μεταξύ άλλων, είχαν προεδρεύσει αυτής της συνεδρίασης. Όταν τα καναδικά ταμεία είχαν αναλάβει τον ρόλο τους, το έργο συνέχισε να λαμβάνει την χρηματοδότησή του από το Ίδρυμα Volkswagen του Aurelio Peccei.
Ο Sir Alexander King (αριστερά) και το μοντέλο που παράγεται από το Club of Rome’s Limits to Growth που προβλέπει ένα αποκαλυπτικό τέλος του κόσμου μέχρι το 2000 (δεξιά)Η Αλυσίδα του Προμηθέα
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκπαιδευμένος στο Λονδίνο και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού του Καναδά Pierre Trudeau ήταν ο Maurice Lamontagne, μέλος της Λέσχης της Ρώμης και πρώην Πρόεδρος του Συμβουλίου Προσωπικών Δεδομένων του Καναδά από το 1964-65.
Από όλα τα μέλη της Λέσχης της Ρώμης, ο Lamontagne ήταν ο πιο ειλικρινής στον εντοπισμό του μεγαλύτερου εχθρού της Γης να είναι η ίδια η ανθρώπινη δημιουργικότητα.
Γράφοντας στις Εκθέσεις της Επιτροπής της Γερουσίας του 1968-1972 που αναμόρφωσαν την χρηματοδότηση και τον σχεδιασμό της επιστημονικής πολιτικής, ο Lamontagne έγραψε:
«Η φύση επιβάλλει συγκεκριμένους περιορισμούς στην ίδια την τεχνολογία και αν ο άνθρωπος επιμείνει να τους αγνοεί, το καθαρό αποτέλεσμα της δράσης του μακροπρόθεσμα μπορεί να είναι η μείωση παρά η αύξηση του δυναμικού της φύσης ως προμηθευτή πόρων και κατοικήσιμου χώρου… Αλλά τότε, ένα προφανές ερώτημα προκύπτει: Πώς μπορούμε να σταματήσουμε την δημιουργικότητα του ανθρώπου;»
Αναγνωρίζοντας σωστά ότι η λαχτάρα για την ανακάλυψη του άγνωστου είναι ενσωματωμένη στην ανθρώπινη υπόσταση, ο Lamontagne απαντά στην δική του ερώτηση, γράφοντας:
«Πώς μπορούμε να κηρύξουμε μορατόριουμ στην τεχνολογία; Είναι αδύνατο να καταστραφεί η υπάρχουσα γνώση. Αδύνατο να παραλύσουμε την εγγενή επιθυμία του ανθρώπου να μάθει, να εφεύρει και να καινοτομήσει…
Σε τελική ανάλυση διαπιστώνουμε ότι η τεχνολογία είναι απλώς ένα εργαλείο που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο για την επιδίωξη των άπειρων φιλοδοξιών του και δεν είναι το σημαντικό στοιχείο που εισβάλλει στο φυσικό περιβάλλον. Είναι η ίδια η υλική ανάπτυξη που είναι η πηγή της σύγκρουσης μεταξύ ανθρώπου και φύσης».
Έτσι, η δημιουργικότητα και οι καρποί της τεχνολογικής προόδου είναι αποδεκτοί μόνο ΑΝ μειώνουν την υποτιθέμενη σύγκρουση μεταξύ ανθρώπου και φύσης που θέτει ο Lamontagne. Η «κακή» τεχνολογία στην διατύπωση του Lamontagne, έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της υλικής ανάπτυξης της ανθρωπότητας (δηλαδή: δυνάμεις παραγωγικότητας).
Εάν, από την άλλη πλευρά, προωθούμε τεχνολογίες χαμηλής πυκνότητας ενεργειακής ροής, όπως ανεμγεννήτριες, ηλιακούς συλλέκτες και βιοκαύσιμα, που μειώνουν την διαθέσιμη ενέργεια και επομένως το μέγεθος της οικονομικής δραστηριότητας στην οποία μπορεί να ασχοληθεί ο άνθρωπος, τότε η τεχνολογία μπορεί να οριστεί ως «καλό» πράγμα» σύμφωνα με αυτή την στρεβλή λογική.
Αυτή η ιδέα επαναλήφθηκε από ένα άλλο μέλος της Λέσχης της Ρώμης και συνεργάτη με τον Lamontagne στην Έκθεσή του για την Γερουσία, ονόματι Omond Solandt. Ο Solandt έκανε την καριέρα του ως επιστημονικός σύμβουλος του Λόρδου Louis Mountbatten (μέντορας του Πρίγκιπα Φίλιππου) κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν επικεφαλής του Οργανισμού Αμυντικών Ερευνών του Καναδά μέχρι το 1957, όπου συνεργάστηκε στο MK Ultra μαζί με τον διαβόητο Ewan Cameron στο Πανεπιστήμιο McGill.
Καταθέτοντας στην Επιτροπή της Γερουσίας Lamontagne το 1970, ο Solandt είπε:
«Δεν υπάρχει πλέον καμία ανάγκη για πρόοδο της επιστήμης. Η ανάγκη είναι μάλλον η κατανόηση, η καθοδήγηση και η αποτελεσματική χρήση της επιστήμης για την ευημερία της ανθρωπότητας».
Αυτό που ορίζει την «ευημερία της ανθρωπότητας» στο μυαλό ενός υποστηρικτή του MK Ultra θα πρέπει να ανατριχιάσει.
Προετοιμάζοντας την «μεταβιομηχανική τάξη» που απελευθερώθηκε με την άνοδο του δολαρίου ΗΠΑ το 1971 και την καταστροφή του νομισματικού συστήματος του Bretton Woods, ο Lamontagne προέβλεψε ότι η «νέα σοφία» δεν θα έπρεπε πλέον να στοχεύει σε ανακαλύψεις στον τομέα της ατομικής, ιατρικής και διαστημικών επιστημών, προκειμένου να επικεντρωθούν σε πιο «πρακτικές» προσπάθειες μηχανικής.
Πρότεινε επίσης να μειωθεί η χρηματοδότηση της προηγμένης επιστήμης διευρύνοντας τον ορισμό της ίδιας της «επιστήμης» ώστε να συμπεριλάβει τις ανθρωπιστικές, την νομισματική οικονομία και τις κοινωνικές επιστήμες. Αυτά τα προγράμματα στην συνέχεια άρχισαν να απορροφούν την χρηματοδότηση που προηγουμένως κατευθυνόταν στην έρευνα για την καθαρή επιστήμη.
Ο Lamontagne είπε αυτό στον πρώτο τόμο της έκθεσής του:
“Η νέα σοφία ορίζει ότι η πρόσθετη προσπάθεια Ε&Α αφιερώνεται στις βιοεπιστήμες και τις κοινωνικές επιστήμες παρά στις φυσικές επιστήμες… σε οικονομικούς και κοινωνικούς στόχους παρά στην περιέργεια και την ανακάλυψη.”
Στην Yπεράσπιση του Προμηθέα
Ένας κορυφαίος Καναδός επιστήμονας πήρε από νωρίς μια θέση ενάντια σε αυτόν τον μετασχηματισμό που καθοδηγείται από την Λέσχη της Ρώμης.
Ο Ronald Hayes, καθηγητής περιβαλλοντικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Dalhousie και Καναδός δημόσιος υπάλληλος έγραψε το βιβλίο του το 1973 «The Chaining of Prometheus: The Evolution of a Power Structure for Canadian Scienc e», όπου αναγνώρισε τον Lamontagne ως τσιράκι του θεού Δία όπως απεικονίζεται στο διάσημο δράμα του Αισχύλου “Προμηθέας Δεσμώτης”.
Το αρχαίο ελληνικό δράμα αφηγείται την ιστορία του ημίθεου Προμηθέα, ο οποίος τιμωρήθηκε για 10.000 χρόνια για την προκλητική πράξη του να διδάξει στην ανθρωπότητα πώς να χρησιμοποιεί την Φωτιά, την οποία ο Δίας είχε μονοπωλήσει για τον εαυτό του.
Επιτιθέμενος στην έκκληση για αποδόμηση ολόκληρης της δομής χρηματοδότησης της επιστήμης το 1938-1971 και την ανοικοδόμησή της κάτω από ένα νέο τεχνοκρατικό καθεστώς, ο καθηγητής Hayes κάλεσε την συντονισμένη επίθεση στο Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών του Καναδά που ήταν η κινητήρια δύναμη της τεχνολογικής προόδου από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο λέγοντας:
«Ο Lamontagne θέλει να καταστρέψει το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας, το όργανο που έχει γαλουχήσει και ξεκίνησε μεγάλο μέρος της κυβερνητικής έρευνας και έκανε τα μεταπτυχιακά προγράμματα στα πανεπιστήμιά μας. Είναι λάθος της κυβέρνησης Τριντό που απηχεί ο Λαμοντάν».
Ο Hayes επιτέθηκε στις νεοσυσταθείσες εξουσίες του Συμβουλίου Οικονομικών στο οποίο δόθηκε πλέον εξαιρετικός έλεγχος της επιστημονικής πολιτικής υπό μια νέα επιστημονική δικτατορία, όταν είπε:
«Η πιο λεπτή άσκηση εξουσίας, που παρακάμπτει την ανάγκη στενού ελέγχου, είναι η διείσδυση αξιόπιστων ανθρώπων – η δημιουργία μιας κυρίαρχης ελίτ… Αυτοί οι Άγγλοι έγιναν γνωστοί σε όλο τον κόσμο ως κυβερνήτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας… Με κάπως παρόμοιους στόχους, οι Η Επιτροπή Δημοσίων Υπηρεσιών φροντίζει τους μελλοντικούς διευθυντές της καναδικής κυβέρνησης να ακολουθούν τις γενικές πολιτικές και τις αρχές του Συμβουλίου Οικονομικών».
Τα προγνωστικά μοντέλα αναλαμβάνουν την πραγματική σκέψη
Παρόλο που ο καθηγητής Hayes είχε δίκιο όταν επιτέθηκε στην τρομερή απάτη που διαπράχτηκε υπό το τιμόνι της μεταρρύθμισης του γερουσιαστή Lamontagne με την χρηματοδότηση της καναδικής επιστήμης το 1973, παρέλειψε τις παγκόσμιες αλλαγές που είχε δρομολογήσει η επανάσταση της προγνωστικής μοντελοποίησης της Λέσχης της Ρώμης.
Η Λέσχη της Ρώμης το 1972 Limits to Growth ήταν η πρώτη του είδους της που συνδύασε την παγκόσμια θερμοκρασία με οικονομικές μεταβλητές όπως η αύξηση του πληθυσμού, η απώλεια πόρων και η υποκαθορισμένη κατηγορία της «ρύπανσης».
Χρησιμοποιώντας γραμμικές εξισώσεις για την παρέκταση των τάσεων στο μέλλον, η Λέσχη της Ρώμης είχε δημιουργήσει το στάδιο για δύο μεγάλες πλάνες:
Πλάνη #1 – Ο ιστός του φυσικού χωροχρόνου που διαμορφώνει το ανιχνεύσιμο σύμπαν είναι εγγενώς μη γραμμικός και επομένως δεν εκφράζεται με καμία μορφή γραμμικών εξισώσεων ανεξάρτητα από την υπολογιστική ισχύ που εμπλέκεται.
Η ανθρώπινη δημιουργική νοημοσύνη είναι ξεκάθαρα μη γραμμική, καθώς συνδέεται με μη επισημοποιήσιμες καταστάσεις ύπαρξης όπως η έμπνευση, η αγάπη για την αλήθεια, η αξιοπρέπεια και η ομορφιά που κανένα δυαδικό σύστημα δεν μπορεί να προσεγγίσει. Οι προγραμματιστές της Λέσχης της Ρώμης αγνόησαν αυτά τα γεγονότα και υπέθεσαν ότι το σύμπαν ήταν τόσο δυαδικό όσο και το λογισμικό τους.
Πλάνη #2 – Τα ίδια τα σύνολα δεδομένων θα μπορούσαν εύκολα να διαστρεβλωθούν και να επαναδιατυπωθούν σύμφωνα με τους ελεγκτές των προγραμματιστών υπολογιστών που φιλοδοξούσαν να διαμορφώσουν την κυβερνητική πολιτική.
Έχουμε ήδη δει πώς χρησιμοποιήθηκε αυτή η τεχνική για να οδηγήσει σε λανθασμένα αποτελέσματα μελλοντικών σεναρίων υπό το χέρι του Neil Ferguson του Imperial College και η ίδια τεχνική έχει εφαρμοστεί και στην οικολογική μοντελοποίηση.
Αυτή η χρήση λοξών, υποκαθορισμένων στατιστικών, που προβλήθηκαν προκειμένου να «δράσουμε προληπτικά σε μελλοντικές κρίσεις» έγινε ηγεμονική πρακτική για τα επόμενα 40 χρόνια και έκτοτε χρησιμοποιείται από τους νεομαλθουσιανούς για να δικαιολογήσουν τα αυξημένα ποσοστά πολέμου, φτώχειας και ασθενειών σε όλο τον κόσμο.
Με τα υπολογιστικά μοντέλα των “Ορίων της Ανάπτυξης”, δόθηκε μια επιστημονική επίστρωση στις λατρευτικές προσπάθειες περιθωριακών νεομαλθουσιανών, όπως ο Paul Ehrlich του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, του οποίου το βιβλίο “Η Βόμβα του Πληθυσμού” του 1968 προσπάθησε να προβλέψει μια αναπόφευκτη παγκόσμια πλανητική κρίση όπου το πετρέλαιο θα στερέψει, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις θα στερέψουν και οι πόροι θα εξαφανιστούν μέχρι το 2000.
Η κυνική θέση του Ehrlich κέρδισε μια λατρεία οπαδών, αλλά λόγω των αέρινων γενικεύσεών της, δεν κέρδισε πολλούς πολιτικούς οπαδούς ή επιστημονικούς κύκλους. Η Λέσχη της Ρώμης τα άλλαξε όλα αυτά, κάνοντας το βιβλίο του Ehrlich μπεστ σέλερ μέχρι το 1972.
Για να κατανοήσουμε τις ρίζες της Μαλθουσιανής προοπτικής του Ehrlich, αξίζει να εκτιμήσουμε την μισητή αντίληψη του για την ανθρώπινη φύση ως κάτι περισσότερο από αλόγιστα καρκινικά κύτταρα που αναπτύσσονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και σκοτώνουν αργά τον ξενιστή τους.
Στο βιβλίο του το 1968 έγραψε:
«Ο καρκίνος είναι ένας ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός κυττάρων. Η πληθυσμιακή έκρηξη είναι ένας ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός ανθρώπων…
Πρέπει να μετατοπίσουμε τις προσπάθειές μας από την θεραπεία των συμπτωμάτων στην αποκοπή του καρκίνου. Η επιχείρηση θα απαιτήσει πολλές φαινομενικά βάναυσες και άκαρδες αποφάσεις».
Ο προστατευόμενος του Ehrlich, John Holdren, ο οποίος βοήθησε στο κλείσιμο των επανδρωμένων διαστημικών συστημάτων της NASA και έκοψε ό,τι λίγο είχε απομείνει από ένα Αμερικανικό πρόγραμμα σύντηξης ως ο επιστημονικός Τσάρος του Ομπάμα από το 2009-2017, πρόσθεσε την φωνή του σε αυτό το νέο ιερατείο της Μαλθουσίας στο βιβλίο του το 1977 Ecoscience (Co- συντάκτης με τον Ehrlich).
Στην σελ. 942 του βιβλίου βρίσκουμε ένα σαφές σχέδιο για ένα σύστημα πράσινης παγκόσμιας διακυβέρνησης το οποίο το δίδυμο θεώρησε ως την μόνη λύση για την επερχόμενη πληθυσμιακή βόμβα:
«Ίσως αυτοί οι οργανισμοί, σε συνδυασμό με το UNEP και τους οργανισμούς του πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών, θα μπορούσαν τελικά να εξελιχθούν σε ένα Πλανητικό καθεστώς ενός διεθνούς υπερ-οργανισμού για τον πληθυσμό, τους πόρους και το περιβάλλον. Ένα τέτοιο ολοκληρωμένο πλανητικό καθεστώς θα μπορούσε να ελέγχει την ανάπτυξη, την διαχείριση, την διατήρηση και την διανομή όλων των φυσικών πόρων, ανανεώσιμων ή μη, τουλάχιστον στο βαθμό που υπάρχουν διεθνείς επιπτώσεις.
Έτσι, το καθεστώς θα μπορούσε να έχει την δύναμη να ελέγχει την ρύπανση όχι μόνο στην ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς, αλλά και σε γλυκά υδάτινα σώματα όπως ποτάμια και λίμνες που διασχίζουν διεθνή σύνορα ή που εκβάλλουν στους ωκεανούς. Το καθεστώς θα μπορούσε επίσης να είναι μια λογική κεντρική υπηρεσία για την ρύθμιση όλων των διεθνών εμπορικών συναλλαγών, ίσως συμπεριλαμβανομένης της βοήθειας από τις DC προς τις LDC και συμπεριλαμβανομένων όλων των τροφίμων στην διεθνή αγορά.
Το Πλανητικό καθεστώς μπορεί να έχει την ευθύνη για τον καθορισμό του βέλτιστου πληθυσμού για τον κόσμο και για κάθε περιοχή και για την διαιτησία των μεριδίων των διαφόρων χωρών εντός των περιφερειακών τους ορίων. Ο έλεγχος του μεγέθους του πληθυσμού μπορεί να παραμείνει αρμοδιότητα κάθε κυβέρνησης, αλλά το καθεστώς θα είχε κάποια εξουσία να επιβάλει τα συμφωνηθέντα όρια».
Σύμφωνα με αυτήν την άκαρδη λογική, τα έθνη κράτη έπρεπε απλώς να μετατραπούν σε εργαλεία για την επιβολή προγραμμάτων ερήμωσης του πληθυσμού αντί να προσπαθούν αφελώς να τερματίσουν την αποικιοκρατία, την φτώχεια και τον πόλεμο, όπως είχαν επιχειρήσει κάποτε ο Τζον Κένεντι, ο Μπόμπι Κένεντι, ο Σαρλ ντε Γκωλ, ο Ντάνιελ Τζόνσον, ο Ενρίκο Ματέι ή ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Το Πρόβλημα των Ανακαλύψεων
Φυσικά, εάν κάποιος δεν ήθελε να αποδεχτεί τις «λύσεις» που προτείνουν οι νεομαλθουσιανοί, τότε θα έπρεπε να υιοθετηθεί ένας εναλλακτικός δρόμος. Αυτή η πιο υγιής προοπτική εξαρτιόταν από την καλλιέργεια και την εφαρμογή νέων πρωτοποριακών ανακαλύψεων χωρίς να σκοτωθούν «useless eaters», αλλά θα αύξανε επίσης τον “παράγοντα της απρόβλεπτης κατάστασης”, τον οποίο τα φρικιά του μαθηματικού ελέγχου δεν θα μπορούσαν ποτέ να ανεχθούν.
Στην πολιτιστική δυναμική υπέρ της ανάπτυξης της δεκαετίας του 1960 και του 1970, το κύριο κλειδί αυτής της νέας εποχής της αφθονίας θεωρήθηκε ότι βρισκόταν στον τομέα της ενέργειας σύντηξης. Οι διαδικασίες σύντηξης ατόμων όπως τα ισότοπα του ηλίου και του υδρογόνου για την παραγωγή τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας είχαν αξιοποιηθεί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δυστυχώς η εφαρμογή αυτής της τεχνολογίας είχε μόνο καταστροφικά αποτελέσματα μέσω των θερμοπυρηνικών όπλων.
Ωστόσο, δεν υπήρχε κανένας λόγος να πιστεύει κανείς ότι δεν θα μπορούσαν να γίνουν διαθέσιμες ειρηνικές χρήσεις αυτής της τεράστιας ενέργειας, αν οι ηθικές εθνικές πολιτικές μπορούσαν να την ενθαρρύνουν. Η θερμότητα και οι ενεργειακές πυκνότητες της ατομικής σύντηξης ήταν απίστευτες με μια κουταλιά ωκεάνιο νερό να αποδίδει μεγαλύτερη διαθεσιμότητα ενέργειας από χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου.
Αλλά για τους οπαδούς του «World Problematique» που αναδύονται σε κυρίαρχες κυβερνητικές θέσεις εντός της Τριμερούς Επιτροπής και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, αυτή η «λύση» ήταν μόνο η πύλη για περισσότερα προβλήματα.
Το 1975, ο Έρλιχ δήλωσε ότι κατά την άποψή του, η απόκτηση της ενέργειας σύντηξης από την ανθρωπότητα ήταν «σαν να δίνεις σε ένα ηλίθιο παιδί ένα πολυβόλο». Το 1989, αντιμέτωπος με την προοπτική της υλοποίησης του Cold fusion, ο John Holdren σκέφτηκε ότι η ανάπτυξη της ενέργειας σύντηξης ήταν ανεπιθύμητη, επειδή θα εξάπτει μόνο την νοοτροπία της ανθρωπότητας «να στρώσει τον πλανήτη και να τον βάψει πράσινο».
Την ίδια εποχή, ο Jeremy Rifkind, συγγραφέας της Τρίτης Βιομηχανικής Επανάστασης και περιθωριακός ακτιβιστής που έγινε διεθνής σύμβουλος του ΟΗΕ για το κλίμα, δήλωσε «η προοπτική της φθηνής ενέργειας σύντηξης είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στον πλανήτη».
Με τον αληθινό Πυγμαλίωνα τρόπο, η ολιγαρχία μπόρεσε να «δικαιώσει επιστημονικά» την μισάνθρωπη άποψή της για την παγκόσμια διακυβέρνηση σπάζοντας πρώτα τα γόνατα της ανθρωπότητας και στην συνέχεια να υποστηρίζει ότι δεν ήταν ποτέ γραφτό να τρέχουμε.
Πάρτε, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το πετσόκομμα της έρευνας για την ενέργεια σύντηξης ξεκίνησε επί της ελεγχόμενης από την Τριμερή Επιτροπή προεδρίας του Τζίμι Κάρτερ, το οποίο συνεχίζεται αμείωτο μέχρι σήμερα.
Όχι μόνο η πραγματική χρηματοδότηση έπεσε πολύ κάτω από τις ελάχιστες απαιτήσεις για την κατασκευή και την ενεργοποίηση πρωτότυπων νέων σχεδίων, αλλά από το 1977 η χρηματοδότηση ανακατευθύνθηκε όλο και περισσότερο σε μορφές ενέργειας «μηδενικής τεχνολογικής ανάπτυξης» όπως η τεχνολογία ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών.
Ακόμη και οι συμβατικοί τομείς της έρευνας για την πυρηνική ενέργεια, όπως το κλείσιμο του κύκλου του καυσίμου με την χρήση αντιδραστήρων ταχείας αναπαραγωγής, τους οποίους υποστήριζαν κάποτε οι ΗΠΑ, σκοτώθηκαν με εκτελεστικό διάταγμα και θάφτηκαν από μορατόρια κατά την δεκαετία του 1970.
Μια από τις βασικές φιγούρες αυτής της επίθεσης στην σύντηξη ήταν ένας απόφοιτος της RAND Corp και πρώην διευθυντής της CIA, ο James Schlesinger, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως υπουργός Ενέργειας υπό τον Carter. Ο Schlesinger ενίσχυσε τους ρυθμιστικούς νόμους και περιέκοψε την χρηματοδότηση στην σύντηξη παρά τα ορόσημα που είχαν επιτευχθεί στο Los Alamos και στο Princeton το 1976. Η κοσμοθεωρία του Schlesinger ως ιερέα της καταστροφής ορίστηκε σε ένα βιβλίο του 1960 όπου έλεγε:
«Η οικονομία είναι η επιστήμη της επιλογής σε έναν κόσμο περιορισμένων πόρων…. Έχουμε πάει σε όλο τον κόσμο διαδίδοντας το «ευαγγέλιο της αφθονίας» αυξάνοντας το επίπεδο των προσδοκιών… [αλλά] στην φύση των πραγμάτων, αυτές οι αυξανόμενες προσδοκίες δεν μπορούν ποτέ να ικανοποιηθούν…. Πρέπει στην στρατηγική μας πολιτική να επιστρέψουμε στις μέρες πριν από την Βιομηχανική Επανάσταση… [και] να προετοιμαστούμε να διεξάγουμε περιορισμένους πολέμους».
Το Μνημόνιο 200 (1974) του Χένρι Κίσινγκερ για την Μελέτη Εθνικής Ασφάλειας περιέγραφε αυτό το νέο στόχο της Aμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δηλώνοντας:
«Η βοήθεια για την μετριοπάθεια του πληθυσμού θα πρέπει να δώσει έμφαση στις μεγαλύτερες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες, όπου υπάρχει ειδικό Αμερικανικό και στρατηγικό ενδιαφέρον».
Μεταξύ αυτών των αναπτυσσόμενων χωρών που στοχεύουν στην μείωση του πληθυσμού, το NSSM-200 κατέταξε τον έλεγχο των γεννήσεων και την παρακράτηση τροφής ως κύρια εργαλεία.
Ο Κίσινγκερ έγραψε κυνικά:
«Είναι διατεθειμένες οι ΗΠΑ να δεχτούν το δελτίο τροφίμων για να βοηθήσουν ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ελέγξουν την αύξηση του πληθυσμού τους;»
Καθ’ όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Τριμερής Επιτροπή/Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων υπό την καθοδήγηση των Κίσινγκερ, Ντέιβιντ Ροκφέλερ και Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι ανέλαβε πλήρως την Αμερικανική εξωτερική πολιτική και ξεκίνησε ένα νέο οικονομικό πρόγραμμα που το μέλος της Τριμερούς Επιτροπής Paul Volcker ονόμασε «ελεγχόμενη αποσύνθεση της οικονομίας.»
Όταν ανέλαβε την προεδρία της Federal Reserve το 1979, ο Volcker έβαλε σε εφαρμογή αυτή την πολιτική αυξάνοντας τα επιτόκια στο 20% και διατηρώντας τα εκεί για άλλα δύο χρόνια – καταστρέφοντας τις μικρές και μεσαίες γεωργοβιομηχανίες της Αμερικής αφήνοντας μόνο ένα καρτέλ εταιρικών μεγαθηρίων, τα μόνα ικανά που θα μπορούσαν να επιβιώσουν με τόσο δρακόντεια επιτόκια.
Η πραγματική ανάπτυξη έπεσε κατακόρυφα, ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός ξεχάστηκε και η απορρύθμιση οδήγησε σε μια τεράστια κερδοσκοπία, η οποία αντικατέστησε τις πρώην διριγκιστικές (εθνικά κατευθυνόμενες) μορφές καπιταλισμού που έκαναν την Δύση βιώσιμη σε προηγούμενες εποχές.
Η κατάρρευση της Αμερικανικής μεταποίησης καθώς το έθνος προκλήθηκε να διολισθήσει όλο και πιο βαθιά σε ένα νέο παράδειγμα «οικονομίας υπηρεσιών» κερδοσκοπίας και καταναλωτισμού.
Ο παγκόσμιος μετασχηματισμός που εξαπολύθηκε με την Nixon-Schultz το 1971, η καταστροφή του αποθέματος χρυσού καθοδηγούνταν πάντα από την πρόθεση να αντικατασταθούν τα εθνικά συστήματα οικονομικού σχεδιασμού με ένα νέο αντιεθνικό κρατικό σύστημα που οδηγείται από την μυωπική κερδοσκοπία.
Σε αυτό το νέο σύστημα, το να είσαι καλός πολίτης σήμαινε μόνο να είσαι καλός καταναλωτής, όπου η λατρεία των βραχυπρόθεσμων κερδών τύφλωνε τους διεφθαρμένους ανόητους στην πραγματικότητα ότι μια κυψέλη ολιγαρχών έπαιρνε τον έλεγχο των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, της επιστήμης, της ακαδημαϊκής κοινότητας, της εταιρικής διακυβέρνησης και της δημόσιας διοίκησης των κυβερνήσεων σε όλη την υπερατλαντική ζώνη.
Σύμφωνα με αυτό το παράδειγμα μετά το 1971, έννοιες όπως η «ανάπτυξη» προσδιορίζονταν όλο και περισσότερο από καθαρά ποσοτικές-νομισματικές παραμέτρους και βασίζονταν σε αυξημένα ποσοστά χρέους και κερδοσκοπικές δραστηριότητες.
Όλες οι επενδύσεις σε αυθεντικές μορφές επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου του είδους που ξεπέρασαν τις «φέρουσες ικανότητες» της ανθρωπότητας έκλεισαν όλο και περισσότερο, ενώ δημιουργήθηκαν νέες κατηγορίες τεχνολογικής προόδου. «Τεχνολογίες» και «καινοτομίες» που μείωσαν την δύναμη της ανθρωπότητας να ξεπεράσει τα όριά της στην ανάπτυξη ενθαρρύνθηκαν με την μορφή «κατάλληλων τεχνολογιών» όπως οι ανεμογεννήτριες και η «βιοτεχνολογία».
Οι τεχνολογίες πληροφοριακών συστημάτων μετατράπηκαν από υποστηρικτικές συνιστώσες της παραγωγικής οικονομικής δραστηριότητας, στις κυρίαρχες δυνάμεις των οικονομικών εκτιμήσεων, καθώς καλύτεροι υπολογιστές κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Κάτω από αυτό το νέο μαλθουσιανικό ήθος, η «τεχνολογία» θα γινόταν απλώς ένα εργαλείο για την υποδούλωση των μαζών και θα έχανε το παραδοσιακό πνεύμα της δημιουργικής χειραφέτησης της ανθρωπότητας.
Όπως αναφέρθηκε ήδη, η έρευνα για την ενέργεια σύντηξης καταστράφηκε συστηματικά.
Οι επενδύσεις στην εξερεύνηση του διαστήματος μειώθηκαν καθώς το Πρόγραμμα Apollo της NASA ακυρώθηκε επίσημα το 1973 και η χρηματοδότηση της NASA κατέρρευσε από 4% ΑΕΠ το 1965 σε λιγότερο από 1% έως το 1975. Οι επενδύσεις σε υποδομές στέρεψαν και η εποχή της κατασκευής πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική έκλεισε.
Κρατώντας τον Κόσμο Εθισμένο στο Πετρέλαιο
Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, οι νέοι κανόνες του «Μεγάλου Παιχνιδιού» που εξαπέλυσαν ο Κίσινγκερ και η Τριμερής Επιτροπή στράφηκαν γύρω από μια οικονομική τάξη που καθοδηγείται από το πετρέλαιο.
Όπως έδειξε ο ερευνητής William Engdahl στο Century of Oil του 1992, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Henry Kissinger είχε μεγαλύτερο ρόλο στην κατασκευή αυτής της κρίσης από το μηδέν, κρατώντας εκατοντάδες δεξαμενόπλοια γεμάτα με βενζίνη από το να εκφορτωθούν στις ΗΠΑ και διευκολύνοντας την αύξηση κατά 400% με την βοήθεια αρκετών υπουργών πετρελαίου υψηλού επιπέδου στην Μέση Ανατολή, υπό την ευθύνη του Κίσινγκερ. Τα τελευταία χρόνια, ο πρώην υπουργός του ΟΠΕΚ της Σαουδικής Αραβίας εκείνη την εποχή επιβεβαίωσε την έρευνα του Engdahl, δηλώνοντας:
«Είμαι 100% σίγουρος ότι οι Αμερικανοί ήταν πίσω από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Οι εταιρείες πετρελαίου είχαν πραγματικά προβλήματα εκείνη την εποχή, είχαν δανειστεί πολλά χρήματα και χρειάζονταν υψηλή τιμή πετρελαίου για να τις σώσουν».
Με αυτό το δόλο του 1973, τέθηκε το σκηνικό για μια νέα κατάληψη του κόσμου, καθώς ένα νέο ψέμα κυκλοφόρησε που υποστήριζε ότι όλες οι ιδέες του «μέλλοντος» μπορούσαν να προσεγγιστούν μόνο με γραμμικές εξισώσεις που προέκτασαν στο μέλλον.
Προγνωστική υπολογιστική μοντελοποίηση που μετρά τα φθίνοντα ποσοστά πετρελαίου, άνθρακα και φυσικού αερίου καθώς και καλλιεργήσιμης γης για παραγωγή τροφίμων, μια νέα εποχή σπανιότητας θα μπορούσε να φανταστεί κανείς που περιλάμβανε έναν κλειστό κόσμο φθίνουσας απόδοσης.
Η Προγνωστική Μοντελοποίηση ως Κοινωνικός Έλεγχος
Στην σημερινή γλώσσα, αυτή η πρακτική της «προγνωστικής μοντελοποίησης» αντικατοπτρίζεται στις εκκλήσεις του αρχιερέα της κεντρικής τράπεζας (και του Ειδικού Απεσταλμένου του ΟΗΕ για την Δράση και τα Οικονομικά για το Κλίμα) Mark Carney για ένα νέο χρηματοπιστωτικό σύστημα για την προώθηση μιας κοινωνίας απαλλαγής από τις ανθρακούχες εκπομπές έως το 2050 βασίζονται σε «προγνωστικά μοντέλα» που αναφέρουν ότι ο κόσμος θα υπερθερμανθεί 1,5 βαθμούς υψηλότερα σύμφωνα με μια υποτιθέμενη σύνδεση με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
Σύμφωνα με τον Carney και τους συνεργάτες του, αυτό μπορεί να διορθωθεί μόνο εάν αξιοποιήσουμε χρήματα από τον άνθρακα και καταστήσουμε κερδοφόρο τον τερματισμό της ανθρώπινης βιομηχανικής δραστηριότητας.
Όπως αποδεικνύεται, σε σύγκριση με τα πραγματικά δεδομένα, όχι μόνο διαπιστώνει κανείς γρήγορα ότι η τάση θέρμανσης μετά το 1977 τελείωσε το 1999, αλλά η πραγματική θερμοκρασία πέφτει πολύ κάτω από όλες τις προβλέψεις υπολογιστών που παράγει η IPCC (πράγμα που είναι για την περιβαλλοντική πολιτική ότι ΠΟΥ είναι στην πολιτική υγείας).
Αυτή η υστερική πρόβλεψη φαίνεται επίσης στις εμμονικές προειδοποιήσεις του Πρίγκιπα (τώρα Βασιλιά) Καρόλου ότι ο κόσμος έχει 18 μήνες για να σωθεί προτού η «προγνωστική μοντελοποίηση» πει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη γίνεται ασταμάτητη και η γη καίγεται σε μια δυστοπική κόλαση!
Ο Κάρολος, ο οποίος εγκαινίασε το Great Reset τον Ιούνιο του 2020 και ενεργεί ως Πρόεδρος του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής της Αγγλίας, είναι ο γιος του ίδιου αείμνηστου πρίγκιπα Philip Montbatten που αποκάλυψε περιβόητα την επιθυμία του να μετενσαρκωθεί ως θανατηφόρος ιός «για να λυθεί ο υπερπληθυσμός».
Σε μια συνέντευξη του 1988 στο Deutsche Press Agentur, ο πρίγκιπας Φίλιππος είπε:
«Όσο περισσότεροι άνθρωποι υπάρχουν, τόσο περισσότερους πόρους θα καταναλώσουν, τόσο περισσότερη ρύπανση θα δημιουργήσουν, τόσο περισσότερο θα πολεμήσουν. Δεν έχουμε επιλογή. Εάν δεν ελέγχεται οικειοθελώς, θα ελεγχθεί ακούσια από την αύξηση των ασθενειών, της πείνας και του πολέμου.
Σε περίπτωση που μετενσαρκωθώ, θα ήθελα να επιστρέψω ως θανατηφόρος ιός, προκειμένου να συνεισφέρω κάτι στην επίλυση του υπερπληθυσμού».
Δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να διαχωρίσουμε τις μισανθρωπικές δηλώσεις του Φίλιππου με τον ενεργό ρόλο του στην συνίδρυση του ελεγχόμενου αντιπολιτευόμενου παγκόσμιου κινήματος «οικολογίας» μαζί με τον ιδρυτή της ομάδας Bilderberg, Πρίγκιπα Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας.
The Great Reset: An Oligarch’s Wet Dream
Όταν κάποιος αναθεωρήσει την φύση αυτών των μεταρρυθμίσεων στους ιστότοπους του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που προορίζονται να αντικαταστήσουν τις πολιτικές της προ-COVID εποχής, γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτή η Μεγάλη Επαναφορά (που συνδυάζει θεραπείες πλήρους φάσματος στις διπλές κρίσεις του COVID και της Παγκόσμιας Warming), είναι απλώς μια άλλη προσπάθεια να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε ένα τεχνοφεουδαρχικό, ερημωμένο κλουβί κάτω από ένα σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης που διαχειρίζονται οι κοινωνικοί μηχανικοί και οι ολιγαρχικοί προστάτες τους.
Όπως οι θανατηφόρες θεραπείες που προτείνονται για την επίλυση αυτών των ψεύτικων κρίσεων πανδημιών ήταν πάντα ο στόχος της απάτης του Imperial College, έτσι και η θεραπεία της «απανθρακοποίησης» του βιομηχανικού πολιτισμού ήταν ο θανάσιμος στόχος πίσω από τον πόλεμο κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τον οποίο έχουν πείσει τα μοντέλα υπολογιστών ότι ο κόσμος είναι η πρωταρχική υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα από το 1972.
Ακριβώς όπως οι απαιτήσεις του ΠΟΥ να ακυρωθεί η εθνική κυριαρχία προκειμένου να υπερασπιστεί το «μεγαλύτερο καλό» από ένα υπερεθνικό ιατρικό καθεστώς, το ίδιο επιχείρημα για μια παγκόσμια κυβέρνηση υποστηρίχθηκε από υποστηρικτές της ανθρωπογενούς διατριβής για την υπερθέρμανση του πλανήτη για περισσότερα από 50 χρόνια. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα γεγονότα της χίμαιρας της «ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη» που δημιουργείται από υπολογιστή, σας παραπέμπω στο πρόσφατο δοκίμιό μου In Defence of CO2: Astro-Climatology, Climategate and Common Sense Revisited.
Σήμερα, αυτές οι «λύσεις» παίρνουν την μορφή της Ατζέντας 2030, η οποία πιέζει για την αποδόμηση του βιομηχανικού πολιτισμού, το κλείσιμο της γεωργίας, τα ορυκτά καύσιμα και τον δεσμό των εθνών σε αναποτελεσματικές μορφές ενέργειας όπως ανεμογεννήτριες, ηλιακά πάνελ και βιοκαύσιμα, προκειμένου φαινομενικά “να σώσει” την φύση από την ανθρωπότητα.
Παρ’ όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ούτε το COVID-19 ούτε η ανθρωπογενής υπερθέρμανση του πλανήτη έχουν οποιαδήποτε ύπαρξη πέρα από τα προγνωστικά μοντέλα υπολογιστών που έχουν προγραμματιστεί για να μας τρομάξουν και να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι έχουν, αξίζει να αναρωτηθούμε:
Πώς τόσοι πολλοί φαινομενικά μορφωμένοι άνθρωποι πείστηκαν ότι το COVID-19 ή η κλιματική αλλαγή είναι τόσο υπαρξιακά επικίνδυνα που πρέπει να κλείσουμε την παγκόσμια οικονομία για να σωθούμε με κάποιο τρόπο από τις υποτιθέμενες αποκαλυπτικές επιπτώσεις τους;
Ο παγκόσμιος μετασχηματισμός που εξαπολύθηκε με την Nixon-Schultz το 1971, η καταστροφή του αποθέματος χρυσού καθοδηγούνταν πάντα από την πρόθεση να αντικατασταθούν τα εθνικά συστήματα οικονομικού σχεδιασμού με ένα νέο αντιεθνικό κρατικό σύστημα που οδηγείται από την μυωπική κερδοσκοπία.
Σε αυτό το νέο σύστημα, το να είσαι καλός πολίτης σήμαινε μόνο να είσαι καλός καταναλωτής, όπου η λατρεία των βραχυπρόθεσμων κερδών τύφλωνε τους διεφθαρμένους ανόητους στην πραγματικότητα ότι μια κυψέλη ολιγαρχών έπαιρνε τον έλεγχο των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, της επιστήμης, της ακαδημαϊκής κοινότητας, της εταιρικής διακυβέρνησης και της δημόσιας διοίκησης των κυβερνήσεων σε όλη την υπερατλαντική ζώνη.
Σύμφωνα με αυτό το παράδειγμα μετά το 1971, έννοιες όπως η «ανάπτυξη» προσδιορίζονταν όλο και περισσότερο από καθαρά ποσοτικές-νομισματικές παραμέτρους και βασίζονταν σε αυξημένα ποσοστά χρέους και κερδοσκοπικές δραστηριότητες.
Όλες οι επενδύσεις σε αυθεντικές μορφές επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου του είδους που ξεπέρασαν τις «φέρουσες ικανότητες» της ανθρωπότητας έκλεισαν όλο και περισσότερο, ενώ δημιουργήθηκαν νέες κατηγορίες τεχνολογικής προόδου. «Τεχνολογίες» και «καινοτομίες» που μείωσαν την δύναμη της ανθρωπότητας να ξεπεράσει τα όριά της στην ανάπτυξη ενθαρρύνθηκαν με την μορφή «κατάλληλων τεχνολογιών» όπως οι ανεμογεννήτριες και η «βιοτεχνολογία».
Οι τεχνολογίες πληροφοριακών συστημάτων μετατράπηκαν από υποστηρικτικές συνιστώσες της παραγωγικής οικονομικής δραστηριότητας, στις κυρίαρχες δυνάμεις των οικονομικών εκτιμήσεων, καθώς καλύτεροι υπολογιστές κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Κάτω από αυτό το νέο μαλθουσιανικό ήθος, η «τεχνολογία» θα γινόταν απλώς ένα εργαλείο για την υποδούλωση των μαζών και θα έχανε το παραδοσιακό πνεύμα της δημιουργικής χειραφέτησης της ανθρωπότητας.
Όπως αναφέρθηκε ήδη, η έρευνα για την ενέργεια σύντηξης καταστράφηκε συστηματικά.
Οι επενδύσεις στην εξερεύνηση του διαστήματος μειώθηκαν καθώς το Πρόγραμμα Apollo της NASA ακυρώθηκε επίσημα το 1973 και η χρηματοδότηση της NASA κατέρρευσε από 4% ΑΕΠ το 1965 σε λιγότερο από 1% έως το 1975. Οι επενδύσεις σε υποδομές στέρεψαν και η εποχή της κατασκευής πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική έκλεισε.
Κρατώντας τον Κόσμο Εθισμένο στο Πετρέλαιο
Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, οι νέοι κανόνες του «Μεγάλου Παιχνιδιού» που εξαπέλυσαν ο Κίσινγκερ και η Τριμερής Επιτροπή στράφηκαν γύρω από μια οικονομική τάξη που καθοδηγείται από το πετρέλαιο.
Όπως έδειξε ο ερευνητής William Engdahl στο Century of Oil του 1992, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Henry Kissinger είχε μεγαλύτερο ρόλο στην κατασκευή αυτής της κρίσης από το μηδέν, κρατώντας εκατοντάδες δεξαμενόπλοια γεμάτα με βενζίνη από το να εκφορτωθούν στις ΗΠΑ και διευκολύνοντας την αύξηση κατά 400% με την βοήθεια αρκετών υπουργών πετρελαίου υψηλού επιπέδου στην Μέση Ανατολή, υπό την ευθύνη του Κίσινγκερ. Τα τελευταία χρόνια, ο πρώην υπουργός του ΟΠΕΚ της Σαουδικής Αραβίας εκείνη την εποχή επιβεβαίωσε την έρευνα του Engdahl, δηλώνοντας:
«Είμαι 100% σίγουρος ότι οι Αμερικανοί ήταν πίσω από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Οι εταιρείες πετρελαίου είχαν πραγματικά προβλήματα εκείνη την εποχή, είχαν δανειστεί πολλά χρήματα και χρειάζονταν υψηλή τιμή πετρελαίου για να τις σώσουν».
Με αυτό το δόλο του 1973, τέθηκε το σκηνικό για μια νέα κατάληψη του κόσμου, καθώς ένα νέο ψέμα κυκλοφόρησε που υποστήριζε ότι όλες οι ιδέες του «μέλλοντος» μπορούσαν να προσεγγιστούν μόνο με γραμμικές εξισώσεις που προέκτασαν στο μέλλον.
Προγνωστική υπολογιστική μοντελοποίηση που μετρά τα φθίνοντα ποσοστά πετρελαίου, άνθρακα και φυσικού αερίου καθώς και καλλιεργήσιμης γης για παραγωγή τροφίμων, μια νέα εποχή σπανιότητας θα μπορούσε να φανταστεί κανείς που περιλάμβανε έναν κλειστό κόσμο φθίνουσας απόδοσης.
Η Προγνωστική Μοντελοποίηση ως Κοινωνικός Έλεγχος
Στην σημερινή γλώσσα, αυτή η πρακτική της «προγνωστικής μοντελοποίησης» αντικατοπτρίζεται στις εκκλήσεις του αρχιερέα της κεντρικής τράπεζας (και του Ειδικού Απεσταλμένου του ΟΗΕ για την Δράση και τα Οικονομικά για το Κλίμα) Mark Carney για ένα νέο χρηματοπιστωτικό σύστημα για την προώθηση μιας κοινωνίας απαλλαγής από τις ανθρακούχες εκπομπές έως το 2050 βασίζονται σε «προγνωστικά μοντέλα» που αναφέρουν ότι ο κόσμος θα υπερθερμανθεί 1,5 βαθμούς υψηλότερα σύμφωνα με μια υποτιθέμενη σύνδεση με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
Σύμφωνα με τον Carney και τους συνεργάτες του, αυτό μπορεί να διορθωθεί μόνο εάν αξιοποιήσουμε χρήματα από τον άνθρακα και καταστήσουμε κερδοφόρο τον τερματισμό της ανθρώπινης βιομηχανικής δραστηριότητας.
Όπως αποδεικνύεται, σε σύγκριση με τα πραγματικά δεδομένα, όχι μόνο διαπιστώνει κανείς γρήγορα ότι η τάση θέρμανσης μετά το 1977 τελείωσε το 1999, αλλά η πραγματική θερμοκρασία πέφτει πολύ κάτω από όλες τις προβλέψεις υπολογιστών που παράγει η IPCC (πράγμα που είναι για την περιβαλλοντική πολιτική ότι ΠΟΥ είναι στην πολιτική υγείας).
Αυτή η υστερική πρόβλεψη φαίνεται επίσης στις εμμονικές προειδοποιήσεις του Πρίγκιπα (τώρα Βασιλιά) Καρόλου ότι ο κόσμος έχει 18 μήνες για να σωθεί προτού η «προγνωστική μοντελοποίηση» πει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη γίνεται ασταμάτητη και η γη καίγεται σε μια δυστοπική κόλαση!
Ο Κάρολος, ο οποίος εγκαινίασε το Great Reset τον Ιούνιο του 2020 και ενεργεί ως Πρόεδρος του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής της Αγγλίας, είναι ο γιος του ίδιου αείμνηστου πρίγκιπα Philip Montbatten που αποκάλυψε περιβόητα την επιθυμία του να μετενσαρκωθεί ως θανατηφόρος ιός «για να λυθεί ο υπερπληθυσμός».
Σε μια συνέντευξη του 1988 στο Deutsche Press Agentur, ο πρίγκιπας Φίλιππος είπε:
«Όσο περισσότεροι άνθρωποι υπάρχουν, τόσο περισσότερους πόρους θα καταναλώσουν, τόσο περισσότερη ρύπανση θα δημιουργήσουν, τόσο περισσότερο θα πολεμήσουν. Δεν έχουμε επιλογή. Εάν δεν ελέγχεται οικειοθελώς, θα ελεγχθεί ακούσια από την αύξηση των ασθενειών, της πείνας και του πολέμου.
Σε περίπτωση που μετενσαρκωθώ, θα ήθελα να επιστρέψω ως θανατηφόρος ιός, προκειμένου να συνεισφέρω κάτι στην επίλυση του υπερπληθυσμού».
Δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να διαχωρίσουμε τις μισανθρωπικές δηλώσεις του Φίλιππου με τον ενεργό ρόλο του στην συνίδρυση του ελεγχόμενου αντιπολιτευόμενου παγκόσμιου κινήματος «οικολογίας» μαζί με τον ιδρυτή της ομάδας Bilderberg, Πρίγκιπα Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας.
The Great Reset: An Oligarch’s Wet Dream
Όταν κάποιος αναθεωρήσει την φύση αυτών των μεταρρυθμίσεων στους ιστότοπους του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που προορίζονται να αντικαταστήσουν τις πολιτικές της προ-COVID εποχής, γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτή η Μεγάλη Επαναφορά (που συνδυάζει θεραπείες πλήρους φάσματος στις διπλές κρίσεις του COVID και της Παγκόσμιας Warming), είναι απλώς μια άλλη προσπάθεια να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε ένα τεχνοφεουδαρχικό, ερημωμένο κλουβί κάτω από ένα σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης που διαχειρίζονται οι κοινωνικοί μηχανικοί και οι ολιγαρχικοί προστάτες τους.
Όπως οι θανατηφόρες θεραπείες που προτείνονται για την επίλυση αυτών των ψεύτικων κρίσεων πανδημιών ήταν πάντα ο στόχος της απάτης του Imperial College, έτσι και η θεραπεία της «απανθρακοποίησης» του βιομηχανικού πολιτισμού ήταν ο θανάσιμος στόχος πίσω από τον πόλεμο κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τον οποίο έχουν πείσει τα μοντέλα υπολογιστών ότι ο κόσμος είναι η πρωταρχική υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα από το 1972.
Ακριβώς όπως οι απαιτήσεις του ΠΟΥ να ακυρωθεί η εθνική κυριαρχία προκειμένου να υπερασπιστεί το «μεγαλύτερο καλό» από ένα υπερεθνικό ιατρικό καθεστώς, το ίδιο επιχείρημα για μια παγκόσμια κυβέρνηση υποστηρίχθηκε από υποστηρικτές της ανθρωπογενούς διατριβής για την υπερθέρμανση του πλανήτη για περισσότερα από 50 χρόνια. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα γεγονότα της χίμαιρας της «ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη» που δημιουργείται από υπολογιστή, σας παραπέμπω στο πρόσφατο δοκίμιό μου In Defence of CO2: Astro-Climatology, Climategate and Common Sense Revisited.
Σήμερα, αυτές οι «λύσεις» παίρνουν την μορφή της Ατζέντας 2030, η οποία πιέζει για την αποδόμηση του βιομηχανικού πολιτισμού, το κλείσιμο της γεωργίας, τα ορυκτά καύσιμα και τον δεσμό των εθνών σε αναποτελεσματικές μορφές ενέργειας όπως ανεμογεννήτριες, ηλιακά πάνελ και βιοκαύσιμα, προκειμένου φαινομενικά “να σώσει” την φύση από την ανθρωπότητα.
Παρ’ όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ούτε το COVID-19 ούτε η ανθρωπογενής υπερθέρμανση του πλανήτη έχουν οποιαδήποτε ύπαρξη πέρα από τα προγνωστικά μοντέλα υπολογιστών που έχουν προγραμματιστεί για να μας τρομάξουν και να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι έχουν, αξίζει να αναρωτηθούμε:
Πώς τόσοι πολλοί φαινομενικά μορφωμένοι άνθρωποι πείστηκαν ότι το COVID-19 ή η κλιματική αλλαγή είναι τόσο υπαρξιακά επικίνδυνα που πρέπει να κλείσουμε την παγκόσμια οικονομία για να σωθούμε με κάποιο τρόπο από τις υποτιθέμενες αποκαλυπτικές επιπτώσεις τους;
