Παρασκευή 8 Ιουλίου 2022

Η δύναμη της γλώσσας: πως να διαμορφώσετε την πραγματικότητα σας με λόγια

Ποιο ήταν το ομορφότερο πράγμα που σας είπε κάποιος; Ανακαλέστε αυτή την εμπειρία. Τι βλέπετε; πως αισθάνεστε; θα μπορούσε να είναι μόνο μια πρόταση- μια μοναδική πρόταση που σας άλλαξε για μια στιγμή ή ίσως και για μια ζωή.

Υπάρχει κάτι περισσότερο στη γλώσσα από αυστηρή γραμματική και προφορά. Υπάρχει αληθινή δύναμη μέσα της, ακόμα και μαγεία. Η γλώσσα χορεύει με τις φαντασιώσεις μας. Δημιουργεί ένα απίστευτο εύρος συναισθημάτων και αισθήσεων, τα οποία συχνά κάνουν τη διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που αγαπά τη ζωή του και σε κάποιον που τη σαμποτάρει.

ΑΜΠΡΑ ΚΑΤΑΜΠΡΑ

Όταν λέτε άμπρα κατάμπρα τι σκέφτεστε αμέσως;

Ήμουν για φαγητό με φίλους πριν από αρκετά χρόνια όταν ένας με ρώτησε «ξέρεις τι σημαίνει άμπρα κατάμπρα;» , «μαγεία» απάντησα. Είπε «όχι δε σημαίνει αυτό». Τότε μου είπε την αληθινή ιστορία: «Άμπρα κατάμπρα είναι μια λέξη από τα Αραμαϊκά. Αραμαϊκή είναι η αρχική γλώσσα στην οποία γράφτηκε η Πάλαια Διαθήκη και είναι μια από τις δύο γλώσσες που μίλησε ο Ιησούς. Άμπρα κατάμπρα σημαίνει ‘Με τον λόγο μου δημιουργώ’ ή ‘Με τον λόγο μου επηρεάζω’. Είχαν τόσο σεβασμό για την ιερή διδασκαλία που τριγώνισαν το άμπρα κατάμπρα και το φορούσαν γύρω έπο τον λαιμό τους για να τους υπενθυμίζει τη δύναμη της λέξης που έχει ειπωθεί.» Είχα μείνει άφωνος.
«Να συμπεριφέρεσαι σωστά»

Σας έχει δοθεί ποτέ η συμβουλή «να συμπεριφέρεσαι σωστά;» ή «απλώς προσπάθησε να είσαι περισσότερο θετικός;» . Αυτό είναι συχνά το βάθος και η έκταση των οδηγιών που οι περισσότεροι παίρνουμε για την ανάπτυξη του χαρακτήρα και της νοοτροπίας μας. Υπάρχει, φυσικά κάτι περισσότερο από αυτό.

Τα λόγια που λέμε στους άλλους ανθρώπους και οι σκέψεις που έχουμε στο μυαλό μας προσθέτονται και δημιουργούν τις προσωπικές μας ιστορίες. Αυτές οι ιστορίες εν τέλει διαμορφώνονται και δημιουργούν την πραγματικότητα μας. Από λέξεις σε ιστορίες, από ιστορίες σε πραγματικότητα. Αυτή είναι η δύναμη της γλώσσας.

Μια νεαρή γυναίκα με είχε επισκεφθεί επειδή είχε θέματα με την εικόνα του σώματος της. Ξεκινήσαμε να μιλάμε για το πως ένιωθε και για τις γλωσσικές συνήθειες που είχε. Αφού σκάψαμε λίγο βαθύτερα αναγνωρίσαμε κάτι που αποκαλώ «το θεμελιώδες γεγονός της ιστορίας» .

Κάθε Χριστούγεννα όλη η οικογένεια της συγκεντρώνονταν, γιόρταζαν και αντάλλαζαν δώρα. Άνοιξε ένα από τα δώρα της (μια μπλούζα) και την κράτησε για να την δουν όλοι. Γέλια ξέσπασαν αμέσως (ειδικότερα από την θεία η οποία της την έδωσε). Κοίταξε το μπροστινό μέρος της μπλούζας και είδε μια παχουλή γάτα καρτούν με τα λόγια «Δεν είμαι χοντρή, είναι απλώς βαρυκόκκαλη». Πέταξε την μπλούζα και βγήκε από το δωμάτιο κλαίγοντας.

Αυτές οι λέξεις «Δεν είμαι χοντρή, είμαι απλώς βαρυκόκκαλη» έμειναν στο μυαλό της. Τελικά τα λόγια έγιναν ιστορίες καθοριστικές για τη ζωή και αυτές οι ιστορίες έγιναν πραγματικότητα. Τόση δύναμη έχει η γλώσσα.

Η δύναμη των μοτίβων της γλώσσας

Λόγια: «Δεν είμαι χοντρή, είμαι απλώς βαρυκόκκαλη».

Ιστορίες: «Μισώ το σώμα μου. Πρέπει να ασκηθώ περισσότερο. Αλλά τίποτα δεν κάνει δουλειά. Ίσως υπάρχει κάποια καινούργια δίαιτα που μπορώ να δοκιμάσω. Αλλά αν δεν δουλέψει ούτε αυτό; μισώ το σώμα μου».

Πραγματικότητα: θέματα στην εικόνα του σώματος/ διατροφικές διαταραχές

Μια μητέρα ενός ασθενούς μου του έλεγε συνεχώς όταν ήταν μικρός «Δεν είσαι το δώρο του Θεού για τις γυναίκες». Την πίστεψε, είδε τον εαυτό του ως χαμηλότερο και δημιούργησε ένα κόμπλεξ σχετικά με αυτό. Ένα άλλο παράδειγμα για το πώς η δύναμη της γλώσσας επηρεάζει την πραγματικότητα μας.

Λόγια: «Δεν είσαι το δώρο για τις γυναίκες».

Ιστορίες: «Είμαι τόσο χαμένος. Πώς θα μπορούσα να αρέσω σε κάποιον; τι μπορώ να κάνω για να αρέσω στους άλλους; αλλά δε θα μπορέσω ποτέ να τους κρατήσω».

Πραγματικότητα: χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη

Από λόγια σε ιστορίες. Από ιστορίες σε πραγματικότητα.
Εισαγωγή στην γλώσσα σύγκρουσης.

Με το πέρασμα των χρόνων, εκπαίδευσα πολλούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Άνθρωπο από κάθε πτυχή της ζωής, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα των κοινωνικών και οικονομικών τάξεων. Οι ιστορίες του κάθε ασθενή μου είναι μοναδικές αλλά όμως υπάρχουν παρόμοια μοτίβα που τους δίνουν αυτό το ίχνος της τεράστιας δύναμης της γλώσσας. Μοτίβα στον τρόπο που λένε τις ιστορίες τους. Μοτίβα στη επιλογή των λέξεων τους. Μοτίβα στη γλώσσα τους.
«Από λόγια σε ιστορίες, από ιστορίες σε πραγματικότητα».

Όσο περισσότερο εστίαζα στο τι έλεγαν λέξη προς λέξη, τόσες περισσότερες τελείες ένωνα. Τόσο πολύ που μπροστά να προβλέψω πως το άτομο θα περιέγραφε αυτό που του συνέβη. Εδώ είναι κάποια παραδείγματα:

«Δεν θέλω να νιώθω πάντα τόσο αποτυχημένος».

«Δε θα με αφήσει να κάνω αυτό που στ’ αλήθεια θέλω»

«Ίσως αν προσπαθούσα περισσότερο στην δουλειά».

Στο λεξιλόγιο αποκαλούμε αυτόν τον τύπο λόγου γλώσσα σύγκρουσης- μια γλώσσα που ακούσια σχεδιάστηκε για να αποτρέψει τους στόχους, να σαμποτάρει τις σχέσεις και να μας συγχύσει δημιουργώντας έναν περιττό πόνο.
Οι μεταφράσεις και η αρχιτεκτονική της γλώσσας

Οπότε τι κάνουμε με την γλώσσα σύγκρουσης και της ιστορίες αντίθεσης; πρώτα προσδιορίζουμε τις βασικές λέξεις αντίθεσης και αρχίζουμε να κάνουμε προσαρμογές. Ονομάσουμε αυτές τις προσαρμογές «Μεταφράσεις».

Σε αγχώδεις προτάσεις όπως «Δεν θέλω να νιώθω πάντα αποτυχημένος» αντικαθιστούμε το «δεν» με «θα» και απομακρυνόμαστε από το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα προς αυτό που θέλουμε. «Δεν θέλω να νιώθω πάντα αποτυχημένος» γίνεται «Θέλω να νιώθω ασφαλής και πετυχημένος». Αυτή η φαινομενικά απλή μετάφραση έχει τεράστιο ποσοστό στην ψυχολογία κάποιου και στη συναισθηματική ευεξία αξιοποιώντας την δύναμη της γλώσσας.

Παρομοίως , «Δεν με αφήνει να κάνω αυτό που θέλω» μεταφράζεται σε «Δε θα κάνω αυτό που θέλω να κάνω» . Αποδεικνύεται ότι έχω την δύναμη πάνω σε μια κατάσταση.

«Ίσως θα έπρεπε να προσπαθήσω λίγο περισσότερο» . Αφαιρέστε το «ίσως», το «θα μπορούσα» και το «λίγο περισσότερο» και μένει μια πιο στερεή δήλωση. «Μπορώ να προσπαθήσω περισσότερο». Είναι είτε συζήτηση και αναβλητικότητα είτε αποφασιστικότητα και δράση.

Το αντίθετο στην γλώσσα σύγκρουσης είναι η αρχιτεκτονική γλώσσα που βοηθά τους ανθρώπους να επικεντρωθούν στους στόχους τους και στα θετικά αποτελέσματα, τους υπενθυμίζει πως ελέγχουν τις προσωπικές τους ιστορίες, ενώ τους βοηθά να είναι πιο ασφαλείς και να έχουν αυτοπεποίθηση στις αποφάσεις τους για τη διαδικασία. Είναι μια θετική χρήση της δύναμης της γλώσσας.

Αν περάσετε ακόμα και ελάχιστο χρόνο εστιάζοντας στις συγκεκριμένες λέξεις που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να παραπονεθούν και να κατηγορήσουν θα κατανοήσετε τη γλώσσα σύγκρουσης. Είναι μια συναρπαστική μελέτη. Πιθανόν να ανακαλύψετε κάποια στοιχεία της γλώσσας σύγκρουσης και στο δικό σας λεξιλόγιο.

Επιπλέον άσκηση: «Θα έπρεπε να αποτοξινωθώ»

Το «Θα έπρεπε» είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Είναι διάσημη για την ικανότητα της να δημιουργεί υπερβολική πίεση και ένοχη. Θεωρείστε την ως την αλλαγή για να ξεκινήσετε τη θετική εκμετάλλευση της δύναμης της γλώσσας.

Βήμα 1ο: διαλέξτε κάτι απλό που θα θέλετε να κάνετε καθημερινά. Κάτι για το οποίο εύκολα θα νιώθατε ενοχές ή θα αγχωνόσασταν. Θα μπορούσε να είναι ο διαλογισμός, η άθληση, η αλλαγή της δίαιτας ή το να ξεκινήσετε μαθήματα τραγουδιού.

Γι' αυτό το παράδειγμα θα χρησιμοποιήσουμε τον διαλογισμό, «Θα έπρεπε να διαλογίζομαι περισσότερο»

«Θα έπρεπε να διαλογίζομαι περισσότερο». Σταματήστε και παρατηρήστε. Πώς αισθάνεστε όταν το λέτε; σημειώστε το μέσα σας.

Βήμα 2ο: αντικαταστήστε το «θα έπρεπε» με το «θα μπορούσα».

«Θα μπορούσα να διαλογίζομαι περισσότερο». Οι περισσότεροι άνθρωποι σηκώνουν το φρύδι τους και κουνούν το κεφάλι τους όταν ακούν την πρόταση «Θα μπορούσα» .

Βήμα 3ο: αντικαταστήστε το «θα μπορούσα» με «Μπορώ»

«Μπορώ να διαλογιστώ περισσότερο». Είναι ένα απλό άλμα στη συμπεριφορά και στην ενέργεια.

Βήμα 4ο: αντικαταστήστε το «Μπορώ» με «Είμαι ενθουσιασμένος».

«Είμαι ενθουσιασμένος που θα διαλογιστώ περισσότερο». Μέχρι αυτό το σημείο οι άνθρωποι χαμογελούν και σκέπτονται την επόμενη συνεδρία.

Βήμα 5ο: και τελικά προσθέτουμε το «επειδή» στο τέλος της πρότασης για τους λόγους και για επιπρόσθετη κινητοποίηση ώστε να ενεργοποιήσετε τη δύναμη της γλώσσας.

«Είμαι ενθουσιασμένος που θα διαλογιστώ περισσότερο επειδή όταν το κάνω νιώθω πιο χαλαρός και συγκεντρωμένος.》

Τώρα είναι η σειρά σας. Έχει πλάκα

Θα έπρεπε να ______ περισσότερο

Σταματήστε και παρατηρήστε

Θα μπορούσα να ______ περισσότερο.

Σταματήστε και παρατηρήστε

Μπορώ περισσότερο να ______

Σταματήστε και παρατηρήστε

Έχω ενθουσιαστεί που _____ περισσότερο επειδή ___(λόγος) ____
Σταματήστε και παρατηρήστε

Είναι μια σπουδαία άσκηση ώστε να ενεργοποιήσετε τη δύναμη της γλώσσας και να πάτε από την απροθυμία και την λύπη στον ενθουσιασμό και στην δράση. Είναι επίσης σπουδαία άσκηση για να δείξετε τα δημιουργικά, συναισθηματικά και φυσικά αποτελέσματα που έχει η δύναμη της γλώσσας πάνω μας. «Θα έπρεπε» σε «Θα μπορούσα». «Θα μπορούσα» σε «Μπορώ» και « Μπορώ» σε «Είμαι ενθουσιασμένος» . Τότε προσθέστε το επειδή. Απλό και αποτελεσματικό.
Μόνο η αρχή

Το λεξιλόγιο μας δίνει μια άκρη μέσα στην δύναμη της γλώσσας. Μια άκρη πάνω σε φαινομενικά ασήμαντες σκέψεις που μπορούν και συχνά προσθέτουν μεγάλα προβλήματα. Ο Muhammad Ali είπε κάποτε «Δεν είναι το βουνό το οποίο σκαρφαλώνουμε που μας φθείρει. Είναι τα χαλίκια στα παπούτσια μας».

«Δεν είναι το βουνό το οποίο σκαρφαλώνουμε που μας φθείρει. Είναι τα χαλίκια στα παπούτσια μας».

Αυτά τα χαλίκια στα παπούτσια μας έχουν φτιαχτεί από την γλώσσα σύγκρουσης. Αμέτρητες περιπτώσεις του «δεν» , «Δεν μπορώ» , «Δεν έχω» μας κάνουν να εγκαταλείπουμε την δύναμη μας κατηγορώντας τους άλλους με αμείλικτη αποφασιστικότητα. Αυτά τα πράγματα προκαλούν επικά ποσοστά πόνου στον ίδιο τον εαυτό μας , στους αγαπημένους μας και στον κόσμο γύρω μας.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να συγγράφουμε εμείς τις ιστορίες μας συνειδητά. Είναι καιρός να μιλήσουμε σαν επαγγελματίες.

Η πλήξη δεν είναι κάτι που μπορούμε να το πάρουμε αψήφιστα

Η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων είναι ένας διαρκής αγώνας να επιβιώσουν, όντας σίγουροι πως στο τέλος θα χάσουν. Αυτό που τους δίνει τη δυνατότητα ν’ αντέξουν τον κάματο της μάχης δεν είναι τόσο πολύ η αγάπη της ζωής όσο ο φόβος του θανάτου, ο οποίος ωστόσο ως αναπόφευκτος περιμένει στα παρασκήνια, απ’ όπου μπορεί την κάθε στιγμή να βγει στη σκηνή. Η ίδια η ζωή είναι μια θάλασσα γεμάτη βράχια και φουρτούνες. Ο άνθρωπος αποφεύγει αυτές τις κακοτοπιές όσο πιο προσεχτικά μπορεί, αν και γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν, με κόπο και επιδεξιότητα καταφέρει να τις ξεπεράσει, κάθε του βήμα τον φέρνει όλο και πιο κοντά στο μεγαλύτερο, στο απόλυτο, στο αναπόφευκτο και αναπότρεπτο ναυάγιο, για την ακρίβεια κατευθύνεται πλησίστιος προς αυτό, προς τον θάνατο. Αυτός είναι ο τελικός προορισμός του κουραστικού ταξιδιού και είναι χειρότερος απ’ όλα τα βράχια που έχει καταφέρει να αποφύγει.

Αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε ότι απ’ τη μια μεριά, τα βάσανα και οι θλίψεις της ζωής μπορούν εύκολα να πάρουν τόσο μεγάλες διαστάσεις, ώστε ακόμη κι ο θάνατος, αυτό που κάθε ζωή προσπαθεί να αποφύγει, γίνεται επιθυμητός, κι ο άνθρωπος εκούσια πορεύεται προς αυτόν. Απ’ την άλλη μεριά, όμως, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι, μόλις χαλαρώσουν κάπως οι στερήσεις και τα βάσανα, υπεισέρχεται αμέσως η πλήξη τόσο πιεστικά, ώστε οι άνθρωποι να χρειάζονται έναν τρόπο να ροκανίσουν το χρόνο. Αυτό που απασχολεί και κρατάει σε κίνηση όλα τα ζωντανά όντα είναι ο αγώνας για την ύπαρξη. Όταν όμως η ύπαρξη εξασφαλιστεί, δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Οπότε το δεύτερο πράγμα που τους θέτει σε κίνηση, είναι η προσπάθεια ν’ απαλλαγούν απ’ το βάρος της ύπαρξης, να πάψουν να το νιώθουν, «να σκοτώσουν το χρόνο τους», με άλλα λόγια να ξεφύγουν απ’ την πλήξη. Έτσι παρατηρούμε, ότι σχεδόν όλοι, όσοι έχουν απαλλαγεί από έγνοιες και στερήσεις, τελικά, έχοντας απαλλαγεί απ’ όλα τα άλλα βάρη, έχουν μετατραπεί σε βάρος του εαυτού τους. Θεωρούν κέρδος κάθε ώρα που περνάει, δηλαδή κάθε μείωση αυτής της ίδιας ζωής, την οποία μέχρι τότε κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να παρατείνουν, Η πλήξη δεν είναι κάτι που μπορούμε να το πάρουμε αψήφιστα` σε τελευταία ανάλυση ζωγραφίζει στα πρόσωπά μας την πραγματική απόγνωση. Κάνει κάποια πλάσματα, που αγαπιούνται ελάχιστα μεταξύ τους, όπως οι άνθρωποι, να επιζητούν το ένα την παρέα του άλλου, γι’ αυτό και αποτελεί τη ρίζα της κοινωνικότητας.

Το κράτος ενεργώντας έξυπνα, με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει και άλλες συμφορές, παίρνει παντού μέτρα εναντίον της πλήξης` γιατί αυτή η μάστιγα, όπως και το άκρο αντίθετό της, η πείνα, μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στις μεγαλύτερες υπερβολές και στην αναρχία` «άρτον και θεάματα» χρειάζεται ο λαός.

ΠΛΑΤΩΝ: Η τιμωρία του Αρδιαίου

Στην Πολιτεία ο Πλάτων μας διηγείται έναν μύθο. Ο Ηρ, ο γιος του Αρμένιου, από το γένος των Παμφύλων, σκοτώθηκε στον πόλεμο αλλά το σώμα του παρέμεινε απρόσβλητο από τη σήψη. Όταν θέλησαν οι επιζώντες, τη δωδέκατη μέρα έπειτα από το σκοτωμό του, να τον αποτεφρώσουν, εκεί που τον είχαν επάνω στην πυρά, αυτός ξαναγύρισε στη ζωή και άρχισε να διηγείται όσα η ψυχή του, αφού βγήκε από το σώμα του, μπόρεσε να δει στον άλλο κόσμο. Μετά το θάνατο, οι δικαστές προετοιμάζουν τις ψυχές των δικαίων να πορευθούν σ` έναν δρόμο που οδηγεί πάνω στον ουρανό και τις ψυχές των αμαρτωλών σ` ένα δρόμο που κατεβαίνει κάτω. Κάθε αδικία τιμωρείται δέκα φορές και κάθε τιμωρία διαρκεί εκατό χρόνια.

“Έλεγε μάλιστα πως μπροστά του κάποιος ρωτούσε κάποιον άλλο πού ήταν ο πολύς Αρδιαίος. Ο Αρδιαίος αυτός υπήρξε τύραννος σε μια πόλη της Παμφυλίας, πάνε χίλια χρόνια από τότε· είχε σκοτώσει τον γέροντα πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του κι είχε διαπράξει, όπως έλεγαν, και άλλα πολλά ανοσιουργήματα. Είπε λοιπόν ότι ο άνθρωπος που ρωτήθηκε απάντησε πως «Δεν έχει έλθει ο Αρδιαίος κι ούτε πρόκειται να έλθει. Γιατί πραγματικά ήταν κι αυτό ένα από τα φοβερά πράγματα που είδαμε. Εκεί που είμαστε κοντά στο στόμιο έτοιμοι να βγούμε απάνω, και τα παθήματα μας όλα είχαν πάρει τέλος, τον είδαμε ξαφνικά αυτόν και μερικούς άλλους που οι περισσότεροί τους υπήρξαν τύραννοι· ήσαν επίσης μαζί τους και ορισμένοι ιδιώτες, από αυτούς που είχαν διαπράξει μεγάλα ανομήματα. 

Φαντάζονταν ότι θα ανέβαιναν πια κι αυτοί, το στόμιο όμως δεν τους δεχόταν αλλά μούγκριζε κάθε φορά που κάποιος από ‘κείνους τους έτσι αθεράπευτα αχρείους ή από όσους δεν είχαν τιμωρηθεί αρκούντως για τα κρίματά τους επιχειρούσε να βγει επάνω. Εκεί πια, είπε, άνδρες αγριωποί που φάνταζαν σαν γλώσσες φωτιάς και στέκονταν πλάι στο άνοιγμα, ακούγοντας το μουγκρητό, άλλους μεν τους έπιαναν και τους τραβούσαν, τον Αρδιαίο όμως και μερικούς άλλους, αφού τους έδεσαν χειροπόδαρα, μαζί και το κεφάλι, τους έβαλαν κατάχαμα και τους έγδαραν, έπειτα τους τράβηξαν έξω από το δρόμο, στο πλάι, σέρνοντάς τους απάνω σε ασπαλάθους, κι εξηγούσαν κάθε φορά στους περαστικούς γιατί το έκαναν αυτό και ότι τους πήγαιναν να τους ρίξουν στον Τάρταρο». Κι από τους πολλούς και κάθε λογής φόβους που ‘χαν δοκιμάσει, ο μεγαλύτερος, είπε, ήταν μήπως κι ακουγόταν εκείνο το μουγκρητό την ώρα που καθένας τους θα προσπαθούσε να βγει, κι ήταν μεγάλη η χαρά να ‘ναι το μουγκρητό σταματημένο καθώς θα ανέβαιναν επάνω. Αυτές περίπου, είπε, ήσαν οι ποινές και οι τιμωρίες, κι οι ανταμοιβές πάλι ανάλογες.”

ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ 615c–616b

Ο βασιλιάς Ερρίκος ο 8ος έπρεπε να βρει έναν τρόπο να απαλλαγεί από τη γυναίκα του, την Αικατερίνη της Αραγονίας

Το 1527, ο βασιλιάς Ερρίκος ο 8ος της Αγγλίας αποφάσισε ότι έπρεπε να βρει έναν τρόπο να απαλλαγεί από τη γυναίκα του, την Αικατερίνη της Αραγονίας. Η Αικατερίνη δεν κατάφερε να γεννήσει ένα γιο, έναν αρσενικό διάδοχο που θα κατοχύρωνε τη συνέχεια της δυναστείας και ο Ερρίκος νόμιζε πως ήξερε το λόγο. Είχε διαβάσει στη βίβλο το απόσπασμα που έλεγε: «και αν ένας άνδρας πάρει τη γυναίκα του αδελφού του, δεν κάνει καλά. Έχει ξεσκεπάσει τη γύμνια του αδελφού του. Δεν θα κάνουν παιδιά». Πριν παντρευτεί τον Ερρίκο, η Αικατερίνη είχε παντρευτεί το μεγαλύτερο αδελφό του τον Αρθούρο, αλλά ο Αρθούρος είχε πεθάνει πέντε μήνες αργότερα. Ο Ερρίκος περίμενε όσο καιρό άρμοζε και μετά παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του.

Η Αικατερίνη ήταν κόρη του βασιλιά Φερδινάνδου και της βασίλισσας Ισαβέλλας της Ισπανίας και ο γάμος της με τον Ερρίκο διατήρησε μια πολύτιμη συμμαχία. Τώρα, ωστόσο, η Αικατερίνη έπρεπε να τον επιβεβαιώσει ότι ο σύντομος γάμος της με τον Αρθούρο δεν είχε ποτέ ολοκληρωθεί. Αλλιώς ο Ερρίκος θα θεωρούσε τη σχέση τους αιμομικτική και το γάμο τους άκυρο. Η Αικατερίνη επέμενε ότι είχε παραμείνει παρθένα στη διάρκεια του γάμου της με τον Αρθούρο και ο Πάπας Κλήμης ο 7ος την υποστήριζε δίνοντας την ευλογία του στο δεύτερο γάμο της, πράγμα το οποίο δεν θα είχε κάνει αν τον θεωρούσε αιμομικτικό. Ωστόσο, μετά από χρόνια γάμου με τον Ερρίκο, η Αικατερίνη δεν είχε καταφέρει να γεννήσει γιο και στις αρχές της δεκαετίας του 1520 είχε μπει στην κλιμακτήριο. Για το βασιλιά κάτι τέτοιο σήμαινε μόνο ένα πράγμα: του είχε πει ψέματα για την παρθενιά της, ο γάμος τους ήταν αιμομικτικός και ο Θεός τους τιμωρούσε.

Υπήρχε ακόμη ένας λόγος που ο Ερρίκος ήθελε να απαλλαγεί από την Αικατερίνη: είχε ερωτευτεί μια νεαρότερη γυναίκα, την Άννα Μπόλεϊν. Και όχι μόνο την αγαπούσε αλλά αν την παντρευόταν θα μπορούσε ακόμη να ελπίζει ότι θα αποκτούσε ένα νόμιμο γιο. Ο γάμος του με την Αικατερίνη έπρεπε να ακυρωθεί. Για να γίνει όμως αυτό, έπρεπε ο Ερρίκος να κάνει αίτηση στο Βατικανό. Αλλά ο Πάπας Κλήμης δεν θα ακύρωνε ποτέ το γάμο.

Το καλοκαίρι του 1527, διαδόθηκαν φήμες σε ολόκληρη την Ευρώπη ότι ο Ερρίκος επρόκειτο να επιχειρήσει το αδύνατο – να ακυρώσει το γάμο του παρά τις αντιρρήσεις του Κλήμη. Η Αικατερίνη ποτέ δεν θα παραιτείτο από το θρόνο ούτε και θα έμπαινε σε μοναστήρι με δική της θέληση, όπως την είχε προτρέψει ο Ερρίκος. Αλλά ο Ερρίκος είχε το δικό του στρατηγικό σχέδιο: σταμάτησε να κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι με την Αικατερίνη εφόσον τη θεωρούσε νύφη του και όχι νόμιμη σύζυγό του. Επέμενε να την ονομάζει Πριγκίπισσα της Ουαλλίας, τον τίτλο της ως χήρα του Αρθούρου. Τελικά το 1581 την εξόρισε από την αυλή και την έστειλε σε ένα μακρινό κάστρο. Ο πάπας τον διέταξε να την επαναφέρει στην αυλή αλλιώς θα τον αφόριζε, θα τον τιμωρούσε με τη χειρότερη τιμωρία που μπορεί να επιβληθεί σε Καθολικό. Ο Ερρίκος όχι μόνο αγνόησε την απειλή του, αλλά επέμενε ότι ο γάμος του με την Αικατερίνη είχε διαλυθεί και το 1533 παντρεύτηκε την Άννα Μπόλεϊν.

Ο Κλήμης αρνήθηκε να αναγνωρίσει το γάμο, αλλά ο Ερρίκος αδιαφορούσε. Δεν αναγνώριζε πια την εξουσία του πάπα και αποκόπηκε από τη Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία. Στη θέση της ίδρυσε την Εκκλησία της Αγγλίας και ανακήρυξε τον εαυτό του κεφαλή της. Κι έτσι η νεοϊδρυθείσα Εκκλησία της Αγγλίας ανακήρυξε την Άννα Μπόλεϊν νόμιμη βασίλισσα της Αγγλίας.

Ο πάπας μεταχειρίστηκε κάθε πιθανή απειλή, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Ο Ερρίκος απλά τον αγνόησε. Ο Κλήμης έβγαζε καπνούς από το θυμό του – κανείς δεν του είχε συμπεριφερθεί ποτέ με τόση περιφρόνηση. Ο Ερρίκος τον είχε ταπεινώσει και δεν διέθετε κανένα τρόπο να τον εκδικηθεί. Ακόμη και ο αφορισμός (με τον οποίο τον απειλούσε διαρκώς αλλά δεν τον πραγματοποιούσε) δεν είχε πια σημασία. Η Αικατερίνη επίσης αισθάνθηκε την οδύνη της περιφρόνησης του Ερρίκου. Προσπάθησε να αντισταθεί, αλλά ο Ερρίκος αδιαφόρησε τελείως. Απομονωμένη από την αυλή, αγνοημένη από το βασιλιά, και τρελή από θυμό, σιγά-σιγά χειροτέρεψε και τελικά πέθανε τον Ιανουάριο του 1536 από κακοήθη όγκο της καρδιάς.

Αριστοτέλης: ποιος είναι φίλος και τι είναι φιλία;

Ας πούμε τώρα ποιους αγαπούν οι άνθρωποι και θέλουν να τους έχουν φίλους τους και ποιους μισούν, καθώς και για ποιον λόγο –αφού όμως πρώτα δώσουμε τον ορισμό της φιλίας και της αγάπης…

Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι’ αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου· κάνω μάλιστα και ό,τι μπορώ για να αποκτήσει αυτά τα καλά εκείνος.

Φίλος είναι το πρόσωπο που αγαπά με τον ίδιο τρόπο που είπαμε και αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο: όσοι πιστεύουν ότι η σχέση τους είναι αυτού του είδους, θεωρούν ότι είναι φίλοι. Με όλα αυτά να τα έχουμε δεχτεί, καταλήγουμε πια –υποχρεωτικά– στο ότι φίλος είναι αυτός που χαίρεται με τα καλά και λυπάται με τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον φίλο του – και αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη εκείνου.

Η φιλία είναι αρετή ή προϋποθέτει την αρετή, και επιπλέον είναι εντελώς απαραίτητη για τη ζωή. Πραγματικά, κανένας δεν θα επέλεγε να ζει δίχως φίλους, κι ας είχε όλα τα υπόλοιπα αγαθά. Ακόμη και οι πλούσιοι άνθρωποι, όπως και αυτοί που έχουν αξιώματα και εξουσία, έχουν – όλος ο κόσμος το πιστεύει– ιδιαίτερα μεγάλη ανάγκη από φίλους.

Αλήθεια, ποιο το όφελος όλης αυτής της καλής τους κατάστασης, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα της ευεργεσίας, η οποία γίνεται κατά κύριο λόγο και στην πιο αξιέπαινη μορφή της προς τους φίλους; Και από την άλλη, πώς θα μπορούσε όλη αυτή η καλή κατάσταση να διατηρηθεί και να διαφυλαχθεί δίχως τους φίλους; Γιατί όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο επισφαλέστερη είναι. Αλλά και στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες της ζωής οι άνθρωποι θεωρούν τους φίλους ως το μόνο καταφύγιο.

Ίσως όμως τα πράγματα θα γίνονταν σαφέστερα σε σχέση με το θέμα αυτό, αν πρώτα γνωρίζαμε ποιο είναι ακριβώς το αντικείμενο της αγάπης, αυτό που γεννάει τη φιλία. Γιατί δεν φαίνεται να κινεί την αγάπη και να γεννάει τη φιλία το καθετί, παρά μόνο αυτό που είναι άξιο να αγαπηθεί και να προκαλέσει τη φιλία, και τέτοιο θεωρείται πως είναι το αγαθό, το ευχάριστο, και το χρήσιμο.

Αυτοί λοιπόν που αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για τη χρησιμότητα, δεν αγαπούν τον άλλον καθεαυτόν, αλλά για το αγαθό που μπορεί να πάρουν από αυτόν. Το ίδιο και στην περίπτωση που οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για χάρη της ευχαρίστησης· πραγματικά, οι άνθρωποι αγαπούν τους χαριτολόγους όχι για τον χαρακτήρα τους, αλλά γιατί τους είναι ευχάριστοι.

Αυτές, λοιπόν, οι φιλίες είναι φιλίες για έναν λόγο συμπτωματικό, αφού το πρόσωπο που αγαπιέται δεν αγαπιέται επειδή είναι αυτό που είναι, αλλά επειδή εξασφαλίζει σ’ αυτόν που το αγαπάει κάποιο αγαθό ή κάποια ευχαρίστηση. Ε, αυτού του είδους οι φιλίες διαλύονται εύκολα, αν τα δύο μέρη δεν παραμένουν αυτό που ήταν· πραγματικά, αν ο ένας δεν είναι πια ευχάριστος χρήσιμος στον άλλον, ο άλλος παύει να τον αγαπάει.

Αριστοτέλης, Ρητορική

Η NASA παραδέχεται ότι ψεκάζει λίθιο

«Η συνειδητή και ευφυής χειραγώγηση των οργανωμένων συνηθειών και απόψεων των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην δημοκρατική κοινωνία. Αυτοί που χειραγωγούν αυτόν τον αόρατο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που είναι η πραγματική κυρίαρχη δύναμη της χώρας μας. Κυβερνόμαστε, το μυαλό μας διαμορφώνεται, τα γούστα μας διαμορφώνονται, οι ιδέες μας προτείνονται, σε μεγάλο βαθμό από άνδρες που δεν έχουμε ακούσει ποτέ. Αυτό είναι ένα λογικό αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένη η δημοκρατική μας κοινωνία. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων πρέπει να συνεργαστεί με αυτόν τον τρόπο για να ζήσουν μαζί ως μια κοινωνία που λειτουργεί ομαλά. Σχεδόν σε κάθε πράξη της καθημερινής μας ζωής, είτε στον τομέα της πολιτικής, είτε των επιχειρήσεων, στην κοινωνική μας συμπεριφορά ή στην ηθική μας σκέψη, κυριαρχούμαστε από έναν σχετικά μικρό αριθμό ατόμων …που κατανοούν τις νοητικές διεργασίες και τα κοινωνικά πρότυπα των μαζών. Είναι αυτοί που τραβούν τα σχοινιά που ελέγχουν την κοινή γνώμη, είναι αυτοί που έχουν την δύναμη κι όχι οι κυβερνήσεις σας». Edward L. Bernays Master Propagandist

Υπάρχει η επίσημη εξήγηση για το γιατί η NASA ψεκάζει λίθιο, (ένα φαρμακευτικό κατασκεύασμα που χρησιμοποιείται για την θεραπεία ατόμων με μανιοκατάθλιψη ή διπολική διαταραχή), στην ιονόσφαιρά μας, και μετά υπάρχει ο πιθανός λόγος γι’ αυτή τους την ενέργεια. Θα ήταν ευκολότερο να δεχθούμε την επίσημη εξήγηση της NASA αν δεν ήταν τόσο μυστικοπαθείς για όλα όσα μελετούν και κάνουν στο διάστημα –αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο– το προσωπικό της NASA έχει παραδεχτεί ότι το λίθιο, μαζί με άλλα χημικά, τοποθετούνται-ψεκάζονται σκόπιμα στο περιβάλλον τακτικά. Είναι φυσικό πολλοί από τους υπαλλήλους της NASA να μην γνωρίζουν καν τα αληθινά κίνητρα για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου έργου, εμφανίζοντας ειρωνικά τις ίδιες τις συμπεριφορές που προορίζονται να ενσταλάξουν αυτά τα χημικά/φαρμακευτικά πάνω από τα κεφάλια μας.

Στο βίντεο, ένας υπάλληλος της NASA (Douglas.e.rowland@nasa.gov) παραδέχεται ότι ψεκάζεται λίθιο στην ατμόσφαιρα και λέει, φυσικά, ότι είναι «ακίνδυνο για το περιβάλλον». Μάλλον επειδή μας θεωρούν όλους μανιοκαταθλιπτικούς!


Πριν ακούσουμε την επίσημη εξήγηση της NASA για το γιατί ψεκάζουν ψυχοφάρμακα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην Δύση, θα ήθελα να σας υποδείξω μερικές αναφορές, ώστε να κάνετε τη δική σας έρευνα και να ανακαλύψετε ότι δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. Είναι πολύ πραγματικό, και υπάρχει άφθονη επιστημονική τεκμηρίωση για να επιβεβαιώσει αυτό ακριβώς που αναφέρω εδώ και 20 χρόνια στα άρθρα μου.

Μια περίληψη του Pub Med με τίτλο “Σκοπιμότητα εμβολιασμών με αεροζόλ σε ανθρώπους” (δείτε την στο τέλος του άρθρου) συζητά πώς μια αύξηση στους όγκους αντιγόνου μπορεί να είναι ευεργετική στην παροχή εμβολίων με αεροζόλ και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε «αναπτυσσόμενες χώρες και περιοχές καταστροφών». Η περίληψη παραδέχεται επίσης ότι αρκετές χιλιάδες ανθρώπινα όντα έχουν ήδη εμβολιαστεί με αεροζόλ με ζωντανά εξασθενημένα εμβόλια ιλαράς και γρίπης Α. Η περίληψη αναφέρει περαιτέρω ότι οι εμβολιασμοί με αεροζόλ είναι ιδανικοί για «μεγάλους πληθυσμούς». Αυτό συμβαίνει ήδη από το 2003.

Μια άλλη συζήτηση για τους εμβολιασμούς με αεροζόλ μπορεί να βρεθεί στο The New England Journal of Medicine. Μια τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη δοκιμή εμβολίων με αεροζόλ κατά της ιλαράς αναφέρει ότι αυτά τα εμβόλια δοκιμάστηκαν σε παιδιά στην Ινδία που ήταν μόλις 9 μηνών.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ερευνά τα εμβόλια αεροζόλ εδώ και χρόνια, όπως και οι «φιλανθρωπικές» υπηρεσίες που έχουν ξεκάθαρους στόχους να στειρώσουν και να μετατρέψουν τον πληθυσμό. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η φαρμακοβιομηχανία έχει απαλλαγεί από κάθε νομική ευθύνη για την φαρμακευτική αγωγή των μαζών από τότε που τους χορηγήθηκε νομική προστασία από όλες τις αγωγές από το Κογκρέσο το 1986. Αυτός ο νόμος αμφισβητήθηκε, αλλά επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ το 2011. Πολλές ισχυρές υπηρεσίες φροντίζουν ώστε να «πάρουμε το φάρμακό μας» είτε το θέλουμε, είτε όχι.

Στην πραγματικότητα, πολλά έθνη συμμετέχουν στον ακούσιο, αναγκαστικό εμβολιασμό και στην απόρριψη οποιουδήποτε εξασθενημένου ιού, χημικών παρασκευασμάτων και άλλων «χημικών ιχνών» με αεροψεκασμούς πάνω από τα κεφάλια μας με έντονη καθημερινή συχνότητα.

Το Γραφείο της Ρυθμιστικής Αρχής Γονιδιακής Τεχνολογίας (OGTR) εξέτασε την υποβολή αίτησης άδειας στην PaxVax Australia (PaxVax) για την σκόπιμη απελευθέρωση εμβολίου ΓΤΟ που αποτελείται από ζωντανά βακτήρια στο περιβάλλον στο Κουίνσλαντ, την Νότια Αυστραλία, την Δυτική Αυστραλία και την Βικτώρια. Κοντολογίς σχεδίαζαν να απελευθερώσουν την χολέρα στους ανθρώπους τους. Σύμφωνα με την ρυθμιστική αρχή, αυτό το εμβόλιο ΓΤΟ χαρακτηρίστηκε ως περιορισμένης και ελεγχόμενης απελευθέρωσης σύμφωνα με την ενότητα 50Α του νόμου για την γονιδιακή τεχνολογία του 2000.

Φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις ΗΠΑ. Ο Michael Greenwood έγραψε ένα άρθρο δηλώνοντας ότι:

«Η συχνότητα των κρουσμάτων του ανθρώπινου ιού του Δυτικού Νείλου μπορεί να μειωθεί σημαντικά μέσω αεροψεκασμού μεγάλης κλίμακας που στοχεύει τα ενήλικα κουνούπια, σύμφωνα με έρευνα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Yale και του Τμήματος Δημόσιας Υγείας της Καλιφόρνια».

Λοιπόν, έχουμε αποδείξει εδώ και δεκαετίες ότι αυτό συμβαίνει. Μα γιατί άραγε;

Καθώς περισσότερα έθνη αρνούνται τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα και αρνούνται να πίνουν φθοριούχο νερό, το οποίο έχει ονομαστεί ως νευροτοξίνη (αναζήτησε τα άρθρα) από ένα από τα κορυφαία ιατρικά περιοδικά στον κόσμο, η δομή εξουσίας που επιθυμεί έναν συνένοχο πληθυσμό πρέπει να βρει έναν τρόπο να αλλάξει την νευροχημεία μας.

Το λίθιο αλλάζει τον τρόπο σκέψης του ανθρωπόζωου, αλλάζοντας τα επίπεδα σεροτονίνης και νορεπινεφρίνης που εκκρίνεται από το ενδοκρινικό μας σύστημα. Το λίθιο αλλάζει έντονα το εγκεφαλικό σύστημα, ωστόσο ο υπάλληλος της NASA στο παραπάνω βίντεο δηλώνει ότι «δεν είναι επικίνδυνο και δεν βλάπτει τον πληθυσμό». Λογικό έτσι; Δεν θα έλεγε κάτι όπως «προσοχή είναι επικίνδυνο και σας σκοτώνει.»

Ακόμη και οι γιατροί που συνήθως συνταγογραφούν αυτό το φάρμακο για ψυχικά άρρωστους έχουν πει ότι είναι επικίνδυνο επειδή είναι δύσκολο να γνωρίζουν την σωστή δοσολογία. Σίγουρα, ο αεροψεκασμός άφθονων ποσοτήτων λιθίου αδιάκριτα στον αέρα μέσω αερολυμάτων θα αμφισβητηθεί από τους ανθρώπους της πίστης, που πιστεύουν οποιαδήποτε αρλούμπα εκτός από την αλήθεια – αλλά εδώ είναι η επίσημη θέση της NASA σχετικά με αυτήν την πρακτική των αεροψεκασμών:

«Το έργο των ψεκασμών μελετά ουδέτερα και φορτισμένα σωματίδια στην ιονόσφαιρα και πώς το καθένα επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο κινείται το άλλο, με αποτέλεσμα, ρεύματα στην περιοχή. Οι παραλλαγές έχουν σημασία επειδή όλες οι επικοινωνίες μας και οι δορυφόροι GPS στέλνουν σήματα μέσω της ιονόσφαιρας. Μια διαταραγμένη ιονόσφαιρα μεταφράζεται σε διαταραγμένα σήματα, επομένως οι επιστήμονες θέλουν να μάθουν τι ακριβώς προκαλεί την συμπεριφορά της ιονόσφαιρας με συγκεκριμένους τρόπους». ( NASA )

Εν τω μεταξύ, εάν οι υπερβολικά φαρμακολάγνοι αρχίσουν να καταλαβαίνουν τι τους γίνεται, η κυβέρνηση έχει επιβάλει εντολές φίμωσης στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (NWS) και την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) που θα μπορούσαν εύκολα να αντικρούσουν τους γελοίους ισχυρισμούς της NASA. Συγκεκριμένα, κάθε άτομο που εργάζεται για τη NASA, το NWS ή το NOAA πληρώνεται με δολάρια φορολογουμένων. Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε για να φαρμακωθούμε και να δηλητηριαζόμαστε.

Για να επιβεβαιώσει τις πληροφορίες που δίνει ο υπάλληλος της NASA στο βίντεο, είναι ο κωδικός 8440 RMMO που δηλώνει τον ακριβή σκοπό της χρήσης του Wallops Flight Facility για την εκτόξευση ενός πυραύλου που περιέχει θερμίτη λιθίου:

Σκοπός: Ο πρωταρχικός σκοπός αυτής της αποστολής ήταν να δοκιμάσει τις μεθόδους φόρτωσης για δοχεία λιθίου που θα πετάξουν στις επερχόμενες αποστολές Kudeki (Kwajalein, Απρίλιος 2013) και Pfaff (Wallops, Ιούνιος 2013) και να επαληθεύσει την λειτουργικότητά τους κατά την εκτόξευση πυραύλων και συνθήκες πτήσης στο διάστημα.
Τύπος πυραύλου: Terrier δύο σταδίων MK70 Improved-Orion
Τοποθεσία: Wallops Range
Εκτοξευτής: MRL
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 29 Ιανουαρίου 2013
Ώρα: 17:50 EST
Αποτελέσματα πειράματος: Τα δεδομένα θερμίστορ φαίνονται ονομαστικά. Καλή αναφορά από την αερομεταφερόμενη οπτική πλατφόρμα εγγεγραμμένων νεφών βίντεο και λιθίου επίσης ορατά από επίγεια παρατήρηση”.

Από το συγκεκριμένο κάλεσμα μαθαίνουμε επίσης ότι λίθιο πέφτει στους ουρανούς μας από το 1970. Αν θέλατε να ελέγξετε τις μάζες για να δημιουργήσετε αλόγιστους κρατούμενους-σκλάβους που δεν ξέρουν καν ότι είναι φυλακισμένοι, αυτός είναι σίγουρα ένας καλός τρόπος για να το κάνετε. Ο ψεκασμός λιθίου στον ουρανό μας, μαζί με αμέτρητα άλλα βακτήρια, ιούς, παράσιτα, μύκητες, καρκινογόνες ουσίες, τοξίνες, φάρμακα που αλλάζουν τις ορμόνες, κατά της χλωρίδας και της πανίδας, καθώς και η μικροσκόνη που αλλάζει τα γονίδια δεν είναι τίποτα άλλο από βιοπόλεμος κατά των ανθρώπων του πλανήτη. Μπορείτε να τα ονομάσετε chemtrails ή κάτι άλλο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Οι γεωμηχανικοί θέλουν οι μετεωρολόγοι να λένε ψέματα στο κοινό κάθε μέρα.

Όταν η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ καταφεύγει στην επιβολή παράνομων εντολών φίμωσης σε υπαλλήλους των δημοσίων υπηρεσιών προκειμένου να καλύψει τα συνεχιζόμενα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, καθίσταται απαραίτητο οι άνθρωποι να λάβουν τις κατάλληλες ενέργειες. Ο συνεχής πλέον ψεκασμός αερολυμάτων chemtrail έχει εισαγάγει μια τεράστια ποσότητα τοξικών χημικών ουσιών και άλλων επικίνδυνων ρύπων στην ατμόσφαιρα. Τελικά αυτά καταλήγουν να μολύνουν υδάτινα σώματα και χερσαίες μάζες παντού.

Εν όψει του τεράστιου όγκου της παγκόσμιας ρύπανσης που προκαλείται από αυτές τις λειτουργίες χημικών ιχνών, μπορεί να υπάρξει μόνο μία απάντηση. Δυστυχώς, η κυβέρνηση επιδιώκει να φιμώσει τους πιο έγκυρους μάρτυρες αυτών των καταδικαστέων εγκλημάτων εναντίον κάθε πολίτη -τους μετεωρολόγους. Με αυτόν τον τρόπο δεν αφήνουν άλλη εναλλακτική παρά μόνο για τους πολίτες των ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν αυτά τα απεχθή εγκλήματα με όποιον τρόπο μπορούν.

Έχοντας αυστηρότατες εντολές φίμωσης σε όσους παρακολουθούν τις μετεωρολογικές προβλέψεις τους να ανατρέπονται κάθε δεύτερη μέρα, οι γεωμηχανικοί φίμωσαν όσους γνωρίζουν την ζοφερή πραγματικότητα και τις σκοτεινές αλήθειες για την χημική γεωμηχανική-αεροψεκασμούς. Σαφώς, κάθε μετεωρολόγος στον κόσμο πρέπει να απογοητεύεται ολοένα και περισσότερο λόγω του τρόπου με τον οποίο οι προβλέψεις του φαίνονται ανόητες… ως πραγματικά «παράλογες και ανόητες» ταυτόχρονα. Ποιος μετεωρολόγος θα ήθελε ποτέ να δει τις μετεωρολογικές του προβλέψεις εντελώς άχρηστες σε καθημερινή βάση;

Το θέμα είναι ότι αυτοί οι επιστήμονες απλά δεν μπορούν να το αντέξουν άλλο. Η όλη δόλια άσκηση έχει γίνει πολύ γελοία και διαφανής. Άλλωστε, κάθε μετεωρολόγος αναμένεται πλέον να λέει ψέματα στο κοινό κάθε μέρα της ζωής του για τον καιρό. Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή προσδοκία από τους επόπτες των γεωμηχανικών-αεροψεκασμών που επιβάλλουν αυτό το δρακόντειο καθεστώς σιωπής και λογοκρισίας. Πραγματικά, κάθε μετεωρολόγος δεν μπορεί να πάρει πίσω την δύναμή του από αυτούς τους ελεγκτές του. Αυτή είναι πραγματικά η ΜΟΝΗ εναλλακτική του σε αυτό το σημείο.

Γιατί η σιωπή του απαιτεί επίσης κάθε μετεωρολόγος να αιτιολογεί γιατί πάντα χάνει στις προβλέψεις του. Όταν οι προβλέψεις του καιρού βαθιά και συχνά δραματικά αποδεικνύονται αναληθείς λόγω των ψεκασμών με χημεία, οι μετεωρολόγοι βρίσκονται σε ένα πραγματικό χάος. Πως κι έτσι;

Υπάρχουν άλλα επαγγέλματα που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις προβλέψεις. Μερικές φορές συνεπάγονται επικίνδυνες εργασίες τις οποίες οι κακές καιρικές συνθήκες απλώς θα επιδεινώσουν. Ως εκ τούτου, ο μετεωρολόγος γίνεται συνένοχος σε εκείνους τους τραυματισμούς και τους θανάτους που προκύπτουν, ας πούμε, από έναν υπάλληλο γραμμής που κάνει την δουλειά του μια μέρα που θα έπρεπε να είχε μείνει στο σπίτι λόγω κακοκαιρίας. Ναι, αυτός ο καιρός μπορεί μερικές φορές να γίνει πολύ βίαιος και αρκετά θανατηφόρος χωρίς ειδοποίηση μιας στιγμής λόγω τεχνικών γεωμηχανικής-αεροψεκασμών.

Τι είναι το λίθιο και ποιες οι παρενέργειές του;

Το λίθιο είναι μέταλλο

Το λίθιο (Li) είναι το μαλακότερο από όλα τα μέταλλα και είναι ένα αλκαλικό μέταλλο. Είναι σχετικά φθηνό καθώς είναι αρκετά συνηθισμένο. Το λίθιο, εξευγενισμένο, είναι εξαιρετικά δραστικό και εύφλεκτο. Το λίθιο θα αναφλεγεί και θα καεί σε οξυγόνο όταν εκτεθεί σε νερό ή υδρατμούς. Είναι υψηλά αγώγιμο τόσο στην θερμότητα όσο και με τον ηλεκτρισμό, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται στις μπαταρίες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιείται πλέον ευρέως στην γεωμηχανική, αεροψεκασμοί, για την αύξηση της ηλεκτρικής αγωγιμότητας, ως αποξηραντικό (ξηραντικό) και για την αύξηση της πτητικότητας στις δασικές πυρκαγιές. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ακραία τοξικότητά του για τα ζωντανά πλάσματα.

Πρώτα και κύρια, το λίθιο είναι ένα φάρμακο της FDA κατηγορίας D που σημαίνει ότι, ακόμη και σε πολύ μικρές δόσεις, προκαλεί γενετικές ανωμαλίες, κυρίως στην καρδιά. Το λίθιο περνά επίσης από το μητρικό γάλα και θα βλάψει το μωρό. Αν και οι πολλοί ιστότοποι που απαριθμούν τις χρήσεις και τις προειδοποιήσεις του λιθίου ως φαρμάκου συχνά χωρίζουν τα συμπτώματα σε συνήθεις παρενέργειες και επικύνδυνες παρενέργειες, αυτές οι επιδράσεις είναι μόνο διαβαθμίσεις. Η τοξική δόση είναι εξαιρετικά μικρή και κάθε ον επηρεάζεται διαφορετικά. Για ορισμένα όντα, ακόμη και η μικρότερη δόση λιθίου ως φάρμακο μπορεί να είναι εξαιρετικά εξουθενωτική και μερικοί άνθρωποι αντιδρούν αλλεργικά.

Πιθανές παρενέργειες.

Πρώτα και κύρια – Λήθαργος. Νιώθεις βαρύς και ναρκωμένος.

• Δίψα. Μπορεί να αφυδατωθείς γρήγορα, ειδικά αν υπερθερμανθείς. Λαχταράς το αλάτι.

• Στοματική διαταραχή, συμπεριλαμβανομένης τόσο της διάρροιας όσο και της δυσκοιλιότητας.

• Ξαφνική αύξηση βάρους.

• Πόνος μυών και αρθρώσεων.

• Συσπάσματα χεριών και κεφαλιού, μερικές φορές όλου του σώματος.

• Απώλεια γεύσης. Δεν μπορείς να δοκιμάσετε το φαγητό σου.

• Θολή ομιλία, θολή όραση.

• Σύγχυση και παραισθήσεις.

• Μοιάζει με δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αλλά δεν είναι.

• Ανικανότητα κάθε είδους.

• Διαταραχή ενδοκρινικού. Το στομάχι πρήζεται σαν να είσαι έγκυος.

• Νεφρικός πόνος, καθώς οι νεφρικοί αδένες γίνονται δυσλειτουργικοί.

• Ακμή, σοβαρά δερματικά εξανθήματα κι εγκαύματα από τον ήλιο.

• Απώλεια μαλλιών.

Αυτά είναι μόνο μερικές από τις παρενέργειες του λιθίου αν ψάξεις θα βρεις κι άλλες.

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ ΜΕ ΑΕΡΟΖΟΛ (ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΣ) ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ


Αυτό που ακολουθεί είναι η επίσημη εξήγηση της NASA για τις περιοδικές ατμοσφαιρικές εκλύσεις λιθίου. Στην πραγματικότητα, η NASA είναι διαβόητη για την αποστολή δολωμάτων για να πετάξει τους πάντες εκτός τροχιάς από τις μυστικές αποστολές της. Έχουν γίνει πραγματικοί «Masters of Illusion» στο γήινο βασίλειο και φαίνεται να απολαμβάνουν τον ρόλο σε κάθε διαδοχική αποστολή στο διάστημα. Είναι σχεδόν σαν το προσωπικό της υπηρεσίας να έχει ορκιστεί ότι δεν θα αποκαλύψει ποτέ την αλήθεια -για οτιδήποτε- δήθεν προς το συμφέρον της προστασίας της «εθνικής ασφάλειας».

Οι φορολογούμενοι που χρηματοδοτούν έργα της NASA και διαστημικές αποστολές, οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν τους μισθούς τους, προφανώς δεν είναι αρκετά σημαντικοί για να λάβουν τα στοιχεία για τις πιο συνεπακόλουθες ερευνητικές τους προσπάθειες. Οι πραγματικοί σκοποί και η φύση των διαφόρων επιχειρήσεων της NASA, οι οποίες διοικούνται όλες στο όνομα του λαού, ποτέ δεν αποκαλύπτονται.

Γιατί; Τι κρύβει η NASA για σχεδόν όλα όσα ερευνά στο ηλιακό σύστημα, στον Γαλαξία και πολύ πιο πέρα!

Ανθολόγιο Αττικής Πεζογραφίας

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ, ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ

ΔΗΜ 13.12–17

Η δημαγωγική στάση των σύγχρονων πολιτικών αγορητών – Η σωτηρία της πόλης εξαρτάται από μια ισχυρή πολεμική μηχανή

Ο ομιλητής διατύπωσε τη δική του πρόταση για την καλύτερη διαχείριση και κατανομή των δημόσιων εσόδων της Αθήνας: τα χρήματα θα μοιράζονταν στους Αθηναίους ως μισθός για τη στρατιωτική τους υπηρεσία, με στόχο την οργάνωση ενός στρατού αξιόμαχου και ικανού να επεμβαίνει προς όφελος των συμμάχων της πόλης. Και συνεχίζει:


[12] Ἤδη δέ τις εἶπεν ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοί που λέγων, οὐχ
ὑμῶν τῶν πολλῶν, ἀλλὰ τῶν διαρρηγνυμένων εἰ ταῦτα γενή-
σεται, «τί δ’ ὑμῖν ἐκ τῶν Δημοσθένους λόγων ἀγαθὸν
γέγονεν; παρελθὼν ὑμῶν, ὅταν αὐτῷ δόξῃ, ἐνέπλησε τὰ
ὦτα λόγων, καὶ διέσυρε τὰ παρόντα, καὶ τοὺς προγόνους
ἐπῄνεσεν, καὶ μετεωρίσας καὶ φυσήσας ὑμᾶς κατέβη.» [13] ἐγὼ
δ’ εἰ μὲν ὑμᾶς δυναίμην ὧν λέγω τι πεῖσαι, τηλικαῦτ’ ἂν
οἶμαι τὴν πόλιν πρᾶξαι ἀγαθὰ ὥστ’, εἰ νῦν εἰπεῖν ἐπιχει-
ρήσαιμι, πολλοὺς ἂν ἀπιστῆσαι ὡς μείζοσιν ἢ δυνατοῖς· οὐ
μὴν οὐδὲ τοῦτο μικρὸν ὠφελεῖν οἶμαι, εἰ τὰ βέλτιστ’ ἀκούειν
ὑμᾶς συνεθίζω. δεῖ γάρ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τὸν βουλόμε-
νόν τι ποιῆσαι τὴν πόλιν ἡμῶν ἀγαθὸν τὰ ὦτα πρῶτον
ὑμῶν ἰάσασθαι· διέφθαρται γάρ· οὕτω πολλὰ καὶ ψευδῆ
καὶ πάντα μᾶλλον ἢ τὰ βέλτιστ’ ἀκούειν εἴθισθε. [14] οἷον
(ὅπως δὲ μὴ θορυβήσει μοι μηδείς, πρὶν ἂν ἅπαντ’ εἴπω)
ἀνέῳξαν δήπου πρώην τινὲς τὸν ὀπισθόδομον. οὐκοῦν οἱ
παριόντες ἅπαντες τὸν δῆμον καταλελύσθαι, τοὺς νόμους
οὐκέτ’ εἶναι, τοιαῦτ’ ἔλεγον. καίτοι, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι,
(καὶ σκοπεῖτ’ ἂν ἀληθῆ λέγω) οἱ μὲν ταῦτα ποιοῦντες ἄξι’
ἐποίουν θανάτου, ὁ δῆμος δ’ οὐ διὰ τούτων καταλύεται.
πάλιν κώπας τις ὑφείλετο· μαστιγοῦν, στρεβλοῦν πάντες οἱ
λέγοντες, τὸν δῆμον καταλύεσθαι. ἐγὼ δὲ τί φημί; τὸν μὲν
ὑφαιρούμενον θανάτου ποιεῖν ἄξια, ὥσπερ ἐκεῖνοι, τὸν δῆμον
δ’ οὐ διὰ τούτων καταλύεσθαι. [15] ἀλλὰ πῶς καταλύεται, οὐδεὶς
λέγει οὐδὲ παρρησιάζεται. ἐγὼ δὲ φράσω· ὅταν ὑμεῖς, ὦ
ἄνδρες Ἀθηναῖοι, φαύλως ἠγμένοι, πολλοὶ καὶ ἄποροι καὶ
ἄοπλοι καὶ ἀσύντακτοι καὶ μὴ ταὐτὰ γιγνώσκοντες ἦτε, καὶ
μήτε στρατηγὸς μήτ’ ἄλλος μηδεὶς ὧν ἂν ὑμεῖς ψηφίσησθε
φροντίζῃ, καὶ ταῦτα μηδεὶς λέγειν ἐθέλῃ μηδ’ ἐπανορθοῖ,
μηδ’ ὅπως παύσεται τοιαῦτ’ ὄντα πράττῃ, ὃ νῦν ἀεὶ συμ-
βαίνει. [16] καὶ νὴ Δί’, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἕτεροί γε λόγοι
παρερρυήκασι πρὸς ὑμᾶς ψευδεῖς, καὶ πολλὰ τὴν πολιτείαν
βλάπτοντες, οἷον «ἐν τοῖς δικαστηρίοις ὑμῖν ἐστιν ἡ σωτηρία,»
καὶ «δεῖ τῇ ψήφῳ τὴν πολιτείαν ὑμᾶς φυλάττειν.» ἐγὼ δ’
οἶδ’ ὅτι ταῦτα μὲν ὑμῖν [τὰ δικαστήρια] τῶν πρὸς ἀλλήλους
δικαίων ἐστὶ κύρια, ἐν δὲ τοῖς ὅπλοις δεῖ κρατεῖν τῶν ἐχθρῶν,
καὶ διὰ τούτων ἐστὶν ἡ σωτηρία τῆς πολιτείας. [17] οὐ γὰρ τὸ
ψηφίσασθαι τοῖς ἐν τοῖς ὅπλοις ποιήσει τὸ νικᾶν, ἀλλ’ οἱ
μετὰ τούτων κρατοῦντες τοὺς ἐχθροὺς καὶ ψηφίζεσθαι καὶ
ἄλλ’ ὅ τι ἂν βούλησθε ποιεῖν ὑμῖν ἐξουσίαν καὶ ἄδειαν
παρασκευάσουσι· δεῖ γὰρ ἐν μὲν τοῖς ὅπλοις φοβερούς, ἐν
δὲ τοῖς δικαστηρίοις φιλανθρώπους εἶναι.

***
[12] Ήδη δε είπεν, ω άνδρες Αθηναίοι, κάποιος όχι από σας εδώ τους πολλούς, αλλ' από εκείνους, οι οποίοι σχίζονται από τας φωνάς, εάν γίνουν ταύτα, «τι δε αγαθόν έχει προέλθει από τους λόγους του Δημοσθένους; Αφού παρουσιάσθη ενώπιόν σας, όταν του εφάνη καλόν, σας εγέμισε τα ώτα με λόγους, κατηγόρησε την παρούσαν κατάστασιν των πραγμάτων, τους προγόνους επήνεσε, και αφού σας ανεπτέρωσε το φρόνημα με κενάς ελπίδας και σας έκαμε ματαιόφρονας, κατέβη από το βήμα».

[13] Εγώ δε εάν μεν ήθελον δυνηθή να σας πείσω να παραδεχθήτε κάτι από όσα προτείνω, νομίζω, ότι τόσον μεγάλα αγαθά ήθελον κάμει προς την πόλιν, ώστε, εάν τώρα ήθελον επιχειρήσει να αναπτύξω αυτά, πολλοί δεν ήθελον πιστεύσει νομίζοντες αυτά αδύνατα ή μεγαλύτερα από ό,τι είναι· αλλ' όμως νομίζω, ότι ουδέ τούτο ολίγον ωφελεί, εάν δηλαδή σας συνηθίζω να ακούετε τα άριστα. Διότι πρέπει, ω άνδρες Αθηναίοι, όποιος θέλει να κάμη κάτι καλόν εις την πόλιν πρώτα τα ώτα σας να θεραπεύση, διότι έχουν διαφθαρή· ούτω πολλά και ψευδή και όλα τα άλλα μάλλον παρά τα άριστα έχετε συνηθίσει να ακούετε.

[14] Παραδείγματος χάριν ―παρακαλώ δε να μη θορυβήση κανείς, πριν είπω όλα― ήνοιξαν τώρα τελευταία βέβαια τον οπισθόδομον. Λοιπόν όλοι οι ανερχόμενοι εις το βήμα έλεγον «ότι το δημοκρατικόν πολίτευμα έχει καταλυθή», «ότι δεν υπάρχουν πλέον νόμοι». Και όμως, ω άνδρες Αθηναίοι ―και προσέξατε αν λέγω αληθή―, όσοι μεν τοιαύτα έπραττον, έπραττον άξια θανάτου, το δε δημοκρατικόν πολίτευμα με τα τοιαύτα δεν καταλύεται. Πάλιν κάποιος αφήρεσε κώπας από τον ναύσταθμον· όλοι εφώναζον «να μαστιγωθή, να στρεβλωθή», λέγοντες, ότι το δημοκρατικόν πολίτευμα καταλύεται. Εγώ δε τι λέγω; Όποιος αφαιρεί ταύτα πράττει άξια θανάτου, όπως λέγουν και εκείνοι, το δημοκρατικόν όμως πολίτευμα λέγω, ότι από τα τοιαύτα δεν καταλύεται.

[15] Αλλά πώς καταλύεται; Κανείς δεν λέγει ουδέ τολμά με θάρρος να είπη ενώπιόν σας. Εγώ δε θα είπω· το δημοκρατικόν πολίτευμα καταλύεται, όταν σεις, ω άνδρες Αθηναίοι, είσθε κακώς παιδευμένοι, πολλοί και άποροι και άοπλοι και ανοργάνωτοι, δεν διαπνέεσθε από τα ίδια συναισθήματα και μήτε στρατηγός μήτε κανείς άλλος δεν φροντίζη δι' όσα ηθέλετε αποφασίσει, και ταύτα κανείς δεν θέλει να λέγη ούτε τα διορθώνη, ούτε ενεργή πώς θα παύσουν αυτά να είναι τοιαύτα, πράγμα το οποίον τώρα πάντοτε συμβαίνει.

[16] Και μα τον Δία, ω άνδρες Αθηναίοι, υπάρχουν άλλοι λόγοι, οι οποίοι σας έχουν πλημμυρήσει, οι οποίοι είναι ψευδείς και βλάπτουν πολύ την πολιτείαν, παραδείγματος χάριν «από τα δικαστήρια εξαρτάται η σωτηρία σας» και «πρέπει με την ψήφον σας να διαφυλάσσετε την πολιτείαν». Εγώ δε γνωρίζω, ότι ταύτα μεν τα δικαστήρια σας εξασφαλίζουν το δίκαιον εις τας ιδιωτικάς σας σχέσεις, αλλά διά των όπλων πρέπει να είναι κανείς κύριος των εχθρών και από αυτά εξαρτάται η σωτηρία της πόλεως.

[17] Διότι δεν θα δώση την νίκην εις τον στρατόν το ψήφισμα της εκκλησίας του δήμου, αλλ' οι νικώντες με τα όπλα τους εχθρούς και εξουσίαν θα σας δώσουν να αποφασίζετε και να κάμνετε ό,τι θέλετε και ασφάλειαν θα σας εξασφαλίσουν· διότι πρέπει ένοπλοι μεν να είμεθα φοβεροί, εις τα δικαστήρια δε φιλάνθρωποι.

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2022

ΟΜΗΡΟΣ: Ὀδύσσεια (5.43-5.115)

Ὣς ἔφατ᾽, οὐδ᾽ ἀπίθησε διάκτορος ἀργειφόντης.
αὐτίκ᾽ ἔπειθ᾽ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,
45 ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ᾽ ὑγρὴν
ἠδ᾽ ἐπ᾽ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο.
εἵλετο δὲ ῥάβδον, τῇ τ᾽ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει
ὧν ἐθέλει, τοὺς δ᾽ αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει.
τὴν μετὰ χερσὶν ἔχων πέτετο κρατὺς ἀργειφόντης.
50 Πιερίην δ᾽ ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ·
σεύατ᾽ ἔπειτ᾽ ἐπὶ κῦμα λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς,
ὅς τε κατὰ δεινοὺς κόλπους ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἰχθῦς ἀγρώσσων πυκινὰ πτερὰ δεύεται ἅλμῃ·
τῷ ἴκελος πολέεσσιν ὀχήσατο κύμασιν Ἑρμῆς.
55 ἀλλ᾽ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφίκετο τηλόθ᾽ ἐοῦσαν,
ἔνθ᾽ ἐκ πόντου βὰς ἰοειδέος ἤπειρόνδε
ἤϊεν, ὄφρα μέγα σπέος ἵκετο, τῷ ἔνι νύμφη
ναῖεν ἐϋπλόκαμος· τὴν δ᾽ ἔνδοθι τέτμεν ἐοῦσαν.
πῦρ μὲν ἐπ᾽ ἐσχαρόφιν μέγα καίετο, τηλόθι δ᾽ ὀδμὴ
60 κέδρου τ᾽ εὐκεάτοιο θύου τ᾽ ἀνὰ νῆσον ὀδώδει
δαιομένων· ἡ δ᾽ ἔνδον ἀοιδιάουσ᾽ ὀπὶ καλῇ
ἱστὸν ἐποιχομένη χρυσείῃ κερκίδ᾽ ὕφαινεν.
ὕλη δὲ σπέος ἀμφὶ πεφύκει τηλεθόωσα,
κλήθρη τ᾽ αἴγειρός τε καὶ εὐώδης κυπάρισσος.
65 ἔνθα δέ τ᾽ ὄρνιθες τανυσίπτεροι εὐνάζοντο,
σκῶπές τ᾽ ἴρηκές τε τανύγλωσσοί τε κορῶναι
εἰνάλιαι, τῇσίν τε θαλάσσια ἔργα μέμηλεν.
ἡ δ᾽ αὐτοῦ τετάνυστο περὶ σπείους γλαφυροῖο
ἡμερὶς ἡβώωσα, τεθήλει δὲ σταφυλῇσι·
70 κρῆναι δ᾽ ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ,
πλησίαι ἀλλήλων τετραμμέναι ἄλλυδις ἄλλη.
ἀμφὶ δὲ λειμῶνες μαλακοὶ ἴου ἠδὲ σελίνου
θήλεον. ἔνθα κ᾽ ἔπειτα καὶ ἀθάνατός περ ἐπελθὼν
θηήσαιτο ἰδὼν καὶ τερφθείη φρεσὶν ᾗσιν.
75 ἔνθα στὰς θηεῖτο διάκτορος ἀργειφόντης.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ,
αὐτίκ᾽ ἄρ᾽ εἰς εὐρὺ σπέος ἤλυθεν. οὐδέ μιν ἄντην
ἠγνοίησεν ἰδοῦσα Καλυψώ, δῖα θεάων,
οὐ γάρ τ᾽ ἀγνῶτες θεοὶ ἀλλήλοισι πέλονται
80 ἀθάνατοι, οὐδ᾽ εἴ τις ἀπόπροθι δώματα ναίει.
οὐδ᾽ ἄρ᾽ Ὀδυσσῆα μεγαλήτορα ἔνδον ἔτετμεν,
ἀλλ᾽ ὅ γ᾽ ἐπ᾽ ἀκτῆς κλαῖε καθήμενος, ἔνθα πάρος περ,
δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων.
πόντον ἐπ᾽ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
85 Ἑρμείαν δ᾽ ἐρέεινε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ἐν θρόνῳ ἱδρύσασα φαεινῷ σιγαλόεντι·
«Τίπτε μοι, Ἑρμεία χρυσόρραπι, εἰλήλουθας
αἰδοῖός τε φίλος τε; πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις.
αὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,
90 εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.
ἀλλ᾽ ἕπεο προτέρω, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω.»
Ὣς ἄρα φωνήσασα θεὰ παρέθηκε τράπεζαν
ἀμβροσίης πλήσασα, κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν.
αὐτὰρ ὁ πῖνε καὶ ἦσθε διάκτορος ἀργειφόντης.
95 αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ,
καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·
«Εἰρωτᾷς μ᾽ ἐλθόντα θεὰ θεόν· αὐτὰρ ἐγώ τοι
νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.
Ζεὺς ἐμέ γ᾽ ἠνώγει δεῦρ᾽ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα·
100 τίς δ᾽ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἄσπετον; οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις, οἵ τε θεοῖσιν
ἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἐξαίτους ἑκατόμβας.
ἀλλὰ μάλ᾽ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο
οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθ᾽ ἁλιῶσαι.
105 φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀϊζυρώτατον ἄλλων,
τῶν ἀνδρῶν οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντο
εἰνάετες, δεκάτῳ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησαν
οἴκαδ᾽· ἀτὰρ ἐν νόστῳ Ἀθηναίην ἀλίτοντο,
ἥ σφιν ἐπῶρσ᾽ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά.
110 ἔνθ᾽ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
τὸν δ᾽ ἄρα δεῦρ᾽ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
τὸν νῦν σ᾽ ἠνώγειν ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα·
οὐ γάρ οἱ τῇδ᾽ αἶσα φίλων ἀπονόσφιν ὀλέσθαι,
ἀλλ᾽ ἔτι οἱ μοῖρ᾽ ἐστὶ φίλους τ᾽ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
115 οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.»

***
Μίλησε ο Δίας και δεν απείθησε ο Ερμής, ψυχοπομπός κι αργοφονιάς.
Αμέσως έδεσε στα πόδια του τα ωραία σαντάλια,
εκείνα τα θεσπέσια και χρυσά που ανάλαφρα, με τις πνοές του ανέμου,
τον ταξιδεύουν στην απέραντη στεριά και στα πελάγη.
Πήρε και το ραβδί του, αυτό που μαγνητίζει τα μάτια των ανθρώπων,
όποιου θελήσει εκείνος, και τα κλείνει
ή κι απ᾽ τον ύπνο τον βαθύ τούς ανασταίνει.
Με τούτο το ραβδί στα χέρια του, άρχισε να πετά ο κρατερός Αργοφονιάς,
50 κι ολοταχώς, απ᾽ τον αιθέρα του ουρανού, πάνω απ᾽ την Πιερία,
χύθηκε στο πέλαγος, το κύμα ακροπατώντας σαν τον γλάρο,
που ψάρια αρπάζει από τους άγριους κόλπους της ατρύγητης θαλάσσης,
βρέχοντας τα πυκνά φτερά του στο αλμυρό νερό.
Όμοιος με γλάρο κι ο θεός Ερμής, φάνταζε
καβαλάρης των αμέτρητων κυμάτων.
Κι όταν πετώντας έφτασε το απόμακρο νησί, από τον πόντο τότε βγήκε
τον μενεξελή, και πάτησε τη γη.
Πλησίασε προς την ευρύχωρη σπηλιά όπου η καλλίκομη νεράιδα
κατοικούσε. Τη βρήκε μέσα. Κόρωνε στη σχάρα μια φωτιά μεγάλη,
και μοσκοβόλαγε ένα γύρο το νησί,
60 που καίγονταν ο κέδρος ο καλόσχιστος κι η θούγια.
Εκείνη εκεί: να τραγουδά με την ωραία φωνή της,
υφαίνοντας στον αργαλειό με τη χρυσή σαΐτα.
Γύρω από τη σπηλιά θρασομανούσε δάσος με λεύκες, σκλήθρες,
κυπαρίσσια μυριστά. Πουλιά με τα φτερά τους τεντωμένα,
τώρα πάνω στους κλώνους κούρνιαζαν: γεράκια,
κουκουβάγιες και μακρύγλωσσες θαλασσινές κουρούνες,
που ξόδεψαν τη μέρα τους στη θάλασσα.
Κι εκεί μπροστά να περιβάλλει τη βαθιά σπηλιά
μια νιούτσικη και καρπερή κληματαριά, σταφύλια φορτωμένη.
70 Τέσσερις κρήνες στη σειρά να τρέχουν, στο πλάι η μια της αλληνής,
κι όμως η καθεμιά αλλού το γάργαρο νερό της να ξεδίνει.
Στις δυο μεριές λιβάδια μαλακά μ᾽ άγριες βιολέτες
κι άγρια σέλινα. Κι ένας θεός αν έρχονταν εδώ,
κοιτάζοντας αυτό της ομορφιάς το θαύμα, θα γέμιζε
αγαλλίαση η ψυχή του.
Έμεινε εκεί ο Ερμής, ψυχοπομπός κι αργοφονιάς, το θαύμα να κοιτάζει.
Κι όταν ο νους του χόρτασε θαυμάζοντας,
το βλέμμα του γυρίζοντας παντού, μπήκε κατόπι
στη φαρδιά σπηλιά.
Μόλις τον είδε η Καλυψώ, αρχοντική θεά, ευθύς
τον αναγνώρισε — γιατί οι θεοί δεν μένουν μεταξύ τους άγνωστοι,
80 ακόμη κι όταν κατοικούν μακριά ο ένας απ᾽ τον άλλο.
Μόνο τον μεγαλόψυχο Οδυσσέα δεν βρήκε στη σπηλιά·
όπως και πριν, έτσι και τώρα, στην ακτή καθόταν κι έκλαιγε,
τα σωθικά του τρώγοντας με δάκρυα, στεναγμούς και λύπες,
κοιτάζοντας με μάτια βουρκωμένα απέραντο το πέλαγος.
Η Καλυψώ, αρχοντική θεά, ρώτησε αμέσως τον Ερμή,
αφού πρώτα τον κάθισε σε κάθισμα γυαλιστερό κι ωραίο:
«Ποιος λόγος πες μου, Ερμή με το χρυσό ραβδί, σε φέρνει εδώ;
Κι αν είσαι φίλος ακριβός, δεν το συνήθιζες ως τώρα.
Μίλα λοιπόν κι άνοιξε την ψυχή σου, πρόθυμη είμαι
να το κάνω ό,τι ζητάς, φτάνει να το μπορώ
90 και να μπορεί να γίνει.
Μα πρώτα έλα μαζί μου, θέλω να σε φιλέψω.»
Τον λόγο της συμπλήρωσε η θεά και του έστρωσε τραπέζι:
άφθονη αμβροσία, νέκταρ κόκκινο.
Κι έπινε εκείνος κι έτρωγε, ψυχοπομπός κι αργοφονιάς,
ώσπου δειπνώντας χόρτασε κι ευφράνθη.
Τότε κι αυτός με τη σειρά του πήρε τον λόγο κι είπε:
«Θεά εσύ, ένα θεό ρωτάς πώς έφτασα εδώ πέρα.
Ξεκάθαρα θα σου μιλήσω, όπως το θέλησες και μόνη σου·
ο Δίας μ᾽ έστειλε, αυτός με πρόσταξε να ᾽ρθω, δίχως εγώ να το θελήσω —
ποιος με τη θέλησή του θα ᾽παιρνε τόσο δρόμο,
100 σχίζοντας το απέραντο νερό της αλμυρής θαλάσσης;
Πόλη δεν βλέπω εδώ κοντά καμιά μ᾽ ανθρώπους που προσφέρουν
στους θεούς θυσίες, εκατόμβες διαλεχτές.
Αλλά το ξέρεις, την εντολή του Δία, που έχει σκουτάρι τη βροντή του,
άλλος θεός δεν τόλμησε να παραβεί ποτέ και να χαλάσει. Εκείνος λέει
πως κοντά σου ζει ο πιο συφοριασμένος των ανθρώπων
απ᾽ όσους άντρες επολέμησαν χρόνους εννιά γύρω απ᾽ το κάστρο του Πριάμου,
τον δέκατο το κούρσεψαν, και πήραν ύστερα τον δρόμο της επιστροφής,
όμως, καθώς ξεκίναγαν να φύγουν, αμάρτησαν στην Αθηνά,
κι εκείνη καταπάνω τους σηκώνει κακούς ανέμους και μεγάλα κύματα.
110 Οι άλλοι όλοι, ένδοξοι σύντροφοι, σβήσαν και χάθηκαν· μόνος του
αυτός, από τον άνεμο δαρμένος κι απ᾽ το κύμα, άραξε εδώ.
Αυτόν λοιπόν, κι αμέσως, ο Δίας εντέλλεται,
όσο πιο γρήγορα μπορείς, να τον κατευοδώσεις.
Γιατί δεν είναι το γραφτό του ν᾽ αφανιστεί εδώ πέρα, τόσο μακριά
από τους δικούς του· είναι της μοίρας του να ξαναδεί δικούς και φίλους,
να φτάσει στο ψηλό παλάτι του, το χώμα να πατήσει της πατρίδας του.»

Η πολυπλοκότητα του έρωτα

Ο έρωτας είναι ίσως η πιο αληθινή μας θρησκεία και συγχρόνως η πιο αληθινή μας πνευματική νόσος.

Αμφιρρέπουμε ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο πόλους που είναι εξ' ίσου πραγματικοί.

Αλλά, σ' αυτή τη ταλάντευση, το υπέροχο είναι πως η προσωπική μας αλήθεια αποκαλύπτεται και φέρεται από τον άλλον.

Ταυτόχρονα, ο έρωτας μας κάνει να ανακαλύπτουμε την αλήθεια του άλλου.

Η γνησιότητα του έρωτα δεν έγκειται μόνο στο να προβάλουμε την αλήθεια μας στον άλλον και τελικά να μη βλέπουμε τον άλλον παρά μόνο σύμφωνα με τα μάτια μας, έγκειται και στο να μας αφήσει να μολυνθούμε από την αλήθεια του άλλου.

Δεν πρέπει να είμαστε όπως εκείνοι οι πιστοί που βρίσκουν αυτό που ψάχνουν επειδή έχουν σχεδιάσει την απάντηση που περιμένουν.

Κι αυτό είναι, επίσης, η τραγωδία: φέρουμε μία τέτοια ανάγκη για έρωτα που μερικές φορές μια συνάντηση μια καλή στιγμή – ή ίσως μια κακή στιγμή – απελευθερώνει τη διαδικασία της κεραυνοβόλησης, της σαγήνης.

Εκείνη τη στιγμή, προβάλουμε στον άλλον την ανάγκη μας για έρωτα, τη σταθεροποιούμε, και αγνοούμε τον άλλον που έγινε η εικόνα μας, το τοτέμ μας.

Τον αγνοούμε πιστεύοντας πως τον αγαπάμε.

Εκεί βρίσκεται, πράγματι, μια από τις τραγωδίες του έρωτα: η μη κατανόηση του εαυτού μας και του άλλου.

Αλλά η ομορφιά του έρωτα είναι η αμοιβαία διείσδυση της αλήθειας του άλλου στον εαυτό μας και της δικής μας στον άλλον, είναι να βρούμε την αλήθεια του μέσω του άλλου.

Καταλήγω. Το ζήτημα του έρωτα παλινωδεί σ' αυτή την αμοιβαία κατοχή: να κατέχουμε αυτό που μας κατέχει.

Είμαστε άτομα που έχουμε φτιαχτεί από διαδικασίες που είναι προγενέστερες από μας∙ κατεχόμαστε από πράγματα που μας ξεπερνούν και που θα φθάσουν μακρύτερα από μας, αλλά, με κάποιον τρόπο, είμαστε ικανοί να τα κατέχουμε.

Παντού, πάντα, η διπλή κατοχή συνιστά το νήμα και την ίδια την πείρα των ζωών μας.

Και θα τελειώσω δίνοντας στην αναζήτηση του έρωτα της διατύπωση του Ρεμπώ, αυτή της αναζήτησης μιας αλήθειας που θα βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα σε μια ψυχή και μέσα σ' ένα σώμα.

Τι είναι τα «deadbots» και πόσο ηθική είναι η χρήση τους

Γιατί θα ήταν σωστό ή λάθος, ηθικά επιθυμητό ή καταδικαστέο να αναπτυχθεί ένα deadbot;

Τα συστήματα μηχανικής μάθησης εισχωρούν ολοένα και περισσότερο στην καθημερινή μας ζωή, αμφισβητώντας τις ηθικές και κοινωνικές μας αξίες και τους κανόνες που τις διέπουν. Στις μέρες μας, οι εικονικοί βοηθοί απειλούν την ιδιωτικότητα του σπιτιού, οι προτάσεις να ακολουθούμε συγκεκριμένες ιστοσελίδες διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τον κόσμο, ενώ τα εργαλεία πρόσληψης που βασίζονται σε δεδομένα κατατάσσουν και τις πιθανότητές σας να βρείτε εργασία στατιστικά. Ωστόσο, η ηθική της μηχανικής μάθησης παραμένει θολή για πολλούς.

Ψάχνοντας για άρθρα σχετικά με το θέμα για τους νέους μηχανικούς που παρακολουθούν το μάθημα «Ηθική και Τεχνολογία Πληροφοριών και Επικοινωνιών» στο UCLouvain του Βελγίου, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η περίπτωση του Joshua Barbeau, ενός 33χρονου άνδρα που χρησιμοποίησε έναν ιστότοπο με την ονομασία Project December για να δημιουργήσει ένα ρομπότ συνομιλίας – ένα chatbot – που θα προσομοίωνε τη συνομιλία με την εκλιπούσα αρραβωνιαστικιά του, Jessica.

Ρομπότ συνομιλίας που μιμούνται νεκρούς ανθρώπους

Γνωστό ως deadbot, αυτό το είδος chatbot επέτρεψε στον Barbeau να ανταλλάσσει μηνύματα κειμένου με μια τεχνητή «Jessica». Παρά τον ηθικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα της υπόθεσης, δεν βρήκα υλικό που ξεπερνούσε την απλή πραγματολογική πτυχή και ανέλυε την υπόθεση μέσα από έναν ρητό κανονιστικό φακό: γιατί θα ήταν σωστό ή λάθος, ηθικά επιθυμητό ή καταδικαστέο να αναπτυχθεί ένα deadbot;

Πριν ασχοληθούμε με αυτά τα ερωτήματα, ας θέσουμε τα πράγματα σε ένα πλαίσιο: Το Project December δημιουργήθηκε από τον προγραμματιστή παιχνιδιών Jason Rohrer για να δώσει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να προσαρμόζουν chatbots με την προσωπικότητα που ήθελαν να αλληλεπιδρούν, υπό την προϋπόθεση ότι πλήρωναν γι’ αυτό. Το έργο κατασκευάστηκε αντλώντας από ένα API του GPT-3, ενός γλωσσικού μοντέλου που παράγει κείμενο από την εταιρεία έρευνας τεχνητής νοημοσύνης OpenAI. Η περίπτωση του Barbeau άνοιξε ένα χάσμα μεταξύ του Rohrer και της OpenAI, επειδή οι κατευθυντήριες γραμμές της εταιρείας απαγορεύουν ρητά τη χρήση του GPT-3 για σεξουαλικούς, ερωτικούς, αυτοτραυματισμούς ή εκφοβιστικούς σκοπούς.

Αποκαλώντας τη θέση της OpenAI ως υπερ-μοραλιστική και υποστηρίζοντας ότι άνθρωποι όπως ο Barbeau ήταν «συναινούντες ενήλικες», ο Rohrer έκλεισε την έκδοση GPT-3 του Project December. Ενώ όλοι μας μπορεί να έχουμε διαίσθηση για το αν είναι σωστό ή λάθος να αναπτύξουμε ένα deadbot με μηχανική μάθηση, η διατύπωση των συνεπειών του δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να αντιμετωπίσουμε βήμα προς βήμα τα ηθικά ερωτήματα που εγείρει η υπόθεση.

Αρκεί η συγκατάθεση του Barbeau για την ανάπτυξη του deadbot της Jessica;

Εφόσον η Jessica ήταν ένα πραγματικό (αν και νεκρό) πρόσωπο, η συγκατάθεση του Barbeau για τη δημιουργία ενός deadbot που τη μιμείται φαίνεται ανεπαρκής. Ακόμη και όταν πεθαίνουν, οι άνθρωποι δεν είναι απλά πράγματα με τα οποία οι άλλοι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι κοινωνίες μας θεωρούν λάθος να βεβηλώνουν ή να μην σέβονται τη μνήμη των νεκρών. Με άλλα λόγια, έχουμε ορισμένες ηθικές υποχρεώσεις απέναντι στους νεκρούς, στο βαθμό που ο θάνατος δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι οι άνθρωποι παύουν να υπάρχουν με έναν ηθικά σχετικό τρόπο.

Ομοίως, η συζήτηση είναι ανοιχτή ως προς το κατά πόσον πρέπει να προστατεύουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα των νεκρών (π.χ. την ιδιωτική ζωή και τα προσωπικά δεδομένα). Η ανάπτυξη ενός deadbot που αναπαράγει την προσωπικότητα κάποιου απαιτεί μεγάλες ποσότητες προσωπικών πληροφοριών, όπως δεδομένα κοινωνικών δικτύων, τα οποία έχει αποδειχθεί ότι αποκαλύπτουν εξαιρετικά ευαίσθητα χαρακτηριστικά.

Αν συμφωνούμε ότι είναι ανήθικο να χρησιμοποιούμε τα δεδομένα των ανθρώπων χωρίς τη συγκατάθεσή τους όσο είναι εν ζωή, γιατί θα πρέπει να είναι ηθικό να το κάνουμε μετά το θάνατό τους; Υπό αυτή την έννοια, κατά την ανάπτυξη ενός deadbot, φαίνεται λογικό να ζητείται η συγκατάθεση εκείνου του οποίου η προσωπικότητα αντικατοπτρίζεται – στην προκειμένη περίπτωση, της Jessica.

Όταν το άτομο δίνει το πράσινο φως

Συνεπώς, το δεύτερο ερώτημα είναι: θα ήταν αρκετή η συγκατάθεση της Jessica για να θεωρηθεί η δημιουργία του deadbot της ηθική; Τι θα συνέβαινε αν ήταν υποτιμητικό για τη μνήμη της;

Τα όρια της συναίνεσης είναι, πράγματι, ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Με ποιους συγκεκριμένους όρους κάτι μπορεί να είναι επιζήμιο για τους νεκρούς είναι ένα ιδιαίτερα περίπλοκο ζήτημα που δεν θα αναλυθεί πλήρως εδώ. Αξίζει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι ακόμη και αν οι νεκροί δεν μπορούν να πληγωθούν ή να προσβληθούν με τον ίδιο τρόπο όπως οι ζωντανοί, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άτρωτοι σε κακές πράξεις, ούτε ότι αυτές είναι ηθικές. Οι νεκροί μπορεί να υποστούν ζημιές στην τιμή, τη φήμη ή την αξιοπρέπειά τους (για παράδειγμα, εκστρατείες μεταθανάτιας συκοφάντησης), ενώ η έλλειψη σεβασμού προς τους νεκρούς βλάπτει επίσης τους οικείους τους. Επιπλέον, η άσχημη συμπεριφορά απέναντι στους νεκρούς μας οδηγεί σε μια κοινωνία που είναι συνολικά πιο άδικη και σέβεται λιγότερο την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, φαίνεται λογικό να συμπεράνουμε ότι αν η ανάπτυξη ή η χρήση του deadbot δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που έχει συμφωνήσει το μιμούμενο άτομο, η συγκατάθεσή του θα πρέπει να θεωρηθεί άκυρη. Επιπλέον, εάν βλάπτει σαφώς και σκόπιμα την αξιοπρέπειά τους, ακόμη και η συγκατάθεσή τους δεν θα πρέπει να είναι αρκετή για να θεωρηθεί ηθική.

Ένα άλλο ηθικό ερώτημα είναι ποιος φέρει την ευθύνη για τα αποτελέσματα ενός deadbot – ειδικά στην περίπτωση των επιβλαβών αποτελεσμάτων.

Φανταστείτε το deadbot της Τζέσικα να μάθαινε να αποδίδει με τρόπο που εξευτελίζει τη μνήμη της ή βλάπτει ανεπανόρθωτα την ψυχική υγεία του Barbeau.

Ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη; Οι ειδικοί της τεχνητής νοημοσύνης απαντούν σε αυτό το ολισθηρό ερώτημα μέσω δύο βασικών προσεγγίσεων: πρώτον, η ευθύνη βαρύνει όσους συμμετέχουν στο σχεδιασμό και την ανάπτυξη του συστήματος, εφόσον το κάνουν σύμφωνα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα και τις κοσμοθεωρίες τους- δεύτερον, τα συστήματα μηχανικής μάθησης εξαρτώνται από το πλαίσιο, οπότε οι ηθικές ευθύνες των αποτελεσμάτων τους θα πρέπει να κατανέμονται μεταξύ όλων των παραγόντων που αλληλεπιδρούν με αυτά.

Ηθική, υπό ορισμένες προϋποθέσεις

Επανερχόμενοι λοιπόν στο πρώτο, γενικό ερώτημα αν είναι ηθικό να αναπτύξουμε ένα deadbot με μηχανική μάθηση, θα μπορούσαμε να δώσουμε καταφατική απάντηση υπό την προϋπόθεση ότι:

– τόσο το άτομο που μιμείται όσο και εκείνο που το προσαρμόζει και αλληλεπιδρά μαζί του έχουν δώσει την ελεύθερη συγκατάθεσή τους για μια όσο το δυνατόν λεπτομερέστερη περιγραφή του σχεδιασμού, της ανάπτυξης και των χρήσεων του συστήματος,

– απαγορεύονται οι εξελίξεις και οι χρήσεις που δεν τηρούν τα όσα συμφώνησε το μιμούμενο πρόσωπο ή που αντιβαίνουν στην αξιοπρέπειά του,

– τα άτομα που εμπλέκονται στην ανάπτυξή του και όσοι επωφελούνται από αυτό αναλαμβάνουν την ευθύνη για τα πιθανά αρνητικά αποτελέσματά του. Τόσο αναδρομικά, για να λογοδοτήσουν για γεγονότα που έχουν συμβεί, όσο και μελλοντικά, για να αποτρέψουν ενεργά να συμβούν στο μέλλον.

Η περίπτωση αυτή αποτελεί παράδειγμα για ποιο λόγο η ηθική της μηχανικής μάθησης έχει σημασία. Δείχνει επίσης γιατί είναι απαραίτητο να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος που μπορεί να ενημερώσει καλύτερα τους πολίτες και να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε μέτρα πολιτικής για να κάνουμε τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης πιο ανοικτά, κοινωνικά δίκαια και συμβατά με τα θεμελιώδη δικαιώματα.

Μάτια: Ο καθρέπτης της ψυχής

Όταν τα βλέμματα συναντούν τις ψυχές, τα όνειρα φορούν τα πιο γλυκά παραμύθια και τα λόγια τις πιο χρήσιμες σιωπές

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Είναι εκείνα που κάθε φορά που νοιώθουμε ντροπή, χαμηλώνουν. Είναι εκείνα που όταν κάτι μας τραβήξει την προσοχή, ζωηρεύουν. Είναι εκείνα που όταν δεν θέλουμε οι άλλοι να καταλάβουν τί πραγματικά αισθανόμαστε, στρέφονται αλλού.

Η έκφραση ενός βλέμματος μπορεί να είναι καθηλωτική. Η ποικιλία τους σε σχήματα και χρώματα, κάνει σχεδόν ακατόρθωτο το σενάριο να συναντήσει κανείς αδιάφορα μάτια.

Στην καθημερινή χρήση του λόγου, δίνουν κι εκεί το παρόν με ένα σωρό εκφραστικούς τύπους- όπως η περίπτωση να πούμε βλέπουμε ενώ θέλουμε να πούμε ότι καταλαβαίνουμε-. Εξίσου ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι γλωσσικές πλάνες. Λέμε πχ. Πως ένας ερωτευμένος βλέπει με τα μάτια του έρωτα ενώ συγχρόνως λέμε ότι ο έρωτας είναι τυφλός.

Τα μάτια μας προσφέρουν ως θέαμα το τέλειο άλλοθι για να ερωτευτούμε, να αγαπήσουμε, να μισήσουμε, να σαστίσουμε, να παγιδευτούμε.

Μπορούν να μας στερήσουν ακόμη και την ελευθερία μας και να μας φυλακίσουν στα μικρά κλουβιά τους. Αν τύχει αυτό, τότε σίγουρα θα μείνουμε εκεί βουβοί γεμάτοι αμφίρροπα συναισθήματα.

Αρχίστε να παρατηρείτε τα μάτια που συναντάτε καθημερινά στη βόλτα σας, στη δουλεία σας, παντού και θα καταλάβετε ότι έχουν πολλά να σας δώσουν. Θα σας διδάξουν πως όταν είναι δακρυσμένα έχουν ανάγκη από μια γλυκιά χειρονομία ενώ όταν λάμπουν έχουν ανάγκη από μια επιβεβαίωση. Όταν πάλι είναι φοβισμένα θέλουν καθησύχαση ενώ όταν πονούν αναζητούν ανακούφιση.

Πιστέψτε με, εκεί έξω υπάρχουν πολλά βλέμματα που περιμένουν εσάς να τα ανακαλύψετε κι μέσω αυτής της ανακάλυψης να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Κοιτώντας κάποιον στα μάτια, ακόμη και ψέματα αν σας πει, εσείς θα είστε σε θέση να το καταλάβετε.

Δώστε λοιπόν μεγαλύτερη προσοχή στο βλέμμα και λιγότερη στα λόγια. Η ζωή σας θα ξετυλίξει το νήμα της με τον πιο αυθεντικό τρόπο. Ένα ταξίδι για το πουθενά και για το παντού, ένα ταξίδι για το τίποτα και για όλα, σας περιμένει.

Ο κακός συγγενής

Η οικογένεια είναι πολύ σημαντική για όλους μας και έρχονται στιγμές στη ζωή που οι κοντινοί μας άνθρωποι, μας προστατεύουν και μας δίνουν δύναμη να προχωρήσουμε. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν κι εκείνοι οι συγγενείς που η καρδιά τους είναι γεμάτη φθόνο και ιδιοτέλεια και τελικά αποδεικνύονται πιο επικίνδυνοι απ’ τους ξένους ανθρώπους.

Εκείνοι στους οποίους είσαι αναγκασμένος να ξοδεύεις τη φιλοξενία και την ευγένεια σου, ενώ ξέρεις πως σε υποτιμούν και σε υπονομεύουν και περιμένουν το πρώτο σου στραβοπάτημα για να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους.

Είναι οι κακοί συγγενείς που δεν σε κοιτούν στα μάτια παρά μόνο προσποιούνται και αντί για την αλήθεια, σε παραπλανούν με ψεύτικα φιλιά και καθώς πρέπει αγκαλιές, όπως μας λέει και αυτό το υπέροχο κείμενο:

«Ξένο, οικείο.

Μέλος ενός σώματος που δικό του δεν είσαι.

Διαφέρεις.

Η δική σου αλήθεια άλλη γοητεία έχει. Κάποιοι μαγεύονται, όμορφο δεν είναι;

Ξένο σώμα σε ένα σώμα που δικό σου ποτέ δεν θα γίνει.

Κανένα σημείο επαφής. Κανένα είδος επικοινωνίας.

Νιώθεις την απομόνωση. Όταν δεν σε υπολογίζουν ακόμη και στα πιο μικρά. Όχι ότι τους έχεις ανάγκη.

Ανήκεις σε σένα και σε όσους σε υποστηρίζουν.

Ξένος για εκείνους που χωρίς να το θέλεις σώμα τους ήσουν.

Γιορτές, χαρές και λείπεις. Μια αδιάφορη παρουσία στο χώρο. Δεν έχεις κάτι να τους πεις. Ένα «τι κάνεις;» σε ένα «μια χαρά, εσύ;» είναι θαρρώ αρκετό. Τι άλλο μπορείς να πεις όταν είναι απόντες και απούσες για καιρό;

Κανένα σημείο επικοινωνίας. Ξένο σώμα.

Παλιότερα σε πείραζε, νόμιζες πως φταις. Τώρα πια διόλου δεν σε νοιάζει.

Ξέρεις γιατί μιλώ; Μήπως τη λέξη θες να αναφέρω;

Για την οικογένεια μιλώ. Για τους συγγενείς. Αυτό το αναθεματισμένο αγκάθι.

Άτιμη φάρα οι κακοί συγγενείς. Κακό μεγάλο.

Υποκριτές. Το αίμα ξέρουν να πίνουν. Να τους κρατάς μακριά.

Εύκολα καταλαβαίνεις πως δεν ανήκεις όταν τα χατίρια δεν τους κάνεις και αντιδράς.

Ίδιο αίμα που εύχεσαι αίμα σου να μην ήταν.

Ξένο σώμα που η ζωή θέλει να σου φορέσει. Εύκολα όμως μπορείς να το αποχωριστείς. Χωρίς αυτό επιλέγεις να ζεις. Μακριά από την ίντριγκα και τη βρωμιά. Ποιος θα φάει πρώτος ποιον. Ποιος θα ανταγωνιστεί.

Να αδιαφορείς και μακριά τους να σαι.

Να φερθούν δεν ξέρουν. Μόνο να προσποιηθούν μπορούν.

Αηδία προκαλούν. Ψεύτικα φιλιά και καθώς πρέπει αγκαλιές.

Από αυτούς να φεύγεις μακριά.»

Οι ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον μορφωμένο άνθρωπο

Έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον άνθρωπο, που, ενώ είναι κορυφή στο επάγγελμά του, σε μία συνηθισμένη συζήτηση ξεστομίζει ανοησίες;

Που δεν μπορεί να κατανοήσει απλά, καθημερινά ζητήματα και η προσωπική του ζωή είναι ακατάστατη και θλιβερή; Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ένας μορφωμένος άνθρωπος με υψηλή νοημοσύνη, που διαπρέπει σε δύσκολα επιστημονικά πεδία, στα μικρά, καθημερινά τα κάνει μαντάρα;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καινούργια. Ήδη από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτό το παράδοξο και μία πολύ ικανοποιητική εξήγηση έδωσε ο Ισοκράτης, ο σπουδαίος δάσκαλος του 4ου αι. π.κ.ε. Μία εξήγηση τόσο απλή, που αναρωτιέται κανείς γιατί δεν της δώσαμε τη σημασία που της αξίζει.

Ο Παναθηναϊκός λόγος

Τον λόγο αυτό τον έγραψε ο Ισοκράτης σε ηλικία 94 ετών, με στόχο να κάνει έναν απολογισμό του έργου του και να απαντήσει στους επικριτές του, που τον κατηγορούσαν για δογματισμό και αδιαλλαξία, καθώς ο Ισοκράτης ήταν απόλυτος στις απόψεις του. Στον πρόλογο αυτού του έργου, παρουσιάζει την άποψή του για τον πραγματικά μορφωμένο άνθρωπο, μία άποψη που, ούτε τότε ούτε σήμερα μπορεί κανείς εύκολα να δεχτεί εύκολα.

Η σκέψη πάνω στην οποία βασίζει τα συμπεράσματά του ο Ισοκράτης είναι η εξής: πολλοί άνθρωποι που έχουν φτάσει σε ώριμη ηλικία και έχουν τελειοποιηθεί στη Γεωμετρία ή κάποια άλλη επιστήμη, ή κάποιο άλλο εξειδικευμένο πεδίο και μάλιστα διδάσκουν και άλλους, στα καθημερινά ζητήματα της ζωής αποδεικνύονται πιο ανόητοι από τους μαθητές τους. Για να μπορούν, λοιπόν, να θεωρηθούν στ’ αλήθεια μορφωμένοι θα πρέπει πια σε αυτή την ηλικία:
  • να έχουν την οξυδέρκεια να ερμηνεύουν σωστά τις περιστάσεις και να επωφελούνται από αυτές.
  • να είναι αξιοπρεπείς, δίκαιοι και ανεκτικοί με τους ενοχλητικούς ανθρώπους. Να φέρονται με καλοσύνη και πραότητα στους φίλους τους.
  • να συγκρατούν τις παρορμήσεις τους και να διαχειρίζονται γενναία τις συμφορές.
  • να μην αφήνουν τις ευτυχείς συγκυρίες να τους διαφθείρουν.
  • να μην χαίρονται περισσότερο με όσα κέρδισαν κατά τύχη απ’ όσο χαίρονται με όσα κέρδισαν με τον κόπο και την ορθή τους σκέψη.
Αυτόν που συνδυάζει όλα τα παραπάνω θεωρεί ο Ισοκράτης μορφωμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που σκέφτεται συνετά και μετρημένα, ώστε να αναγνωρίζει το συμφέρον του και το επιδιώκει, χωρίς να περιφρονεί τους άλλους γύρω του.

Πώς γίνεται

Για να αποκτήσουμε την πρακτική σοφία που περιγράφει ο Ισοκράτης, ο μόνος τρόπος είναι η διδασκαλία της ρητορικής. Η ρητορική τέχνη διδάσκει πώς να χρησιμοποιούμε τον λόγο με τέτοιον τρόπο, ώστε να κάνουμε τις θέσεις μας κατανοητές και να πείθουμε τους ακροατές μας για την ορθότητά τους.

Ο Ισοκράτης ισχυρίζεται πως, όποιος κατακτήσει αυτό το ταλέντο, αποκτά εκείνες τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον μορφωμένο άνθρωπο, εκείνον που μπορεί να επιτύχει στη ζωή του περισσότερα από κάθε άλλον.

Είσαι παίχτης ή παρατηρητής του παιχνιδιού;

Eίναι πραγματικά τόσο απλό. 'Ολοι θέλουμε να φτάσουμε κάπου να υλοποιήσουμε κάτι. Είναι όλα μέρους του παιχνιδιού που θέλουμε να υλοποιήσουμε. Το παιχνίδι είναι καταπληκτικό αλλά είναι απλά ένα παιχνίδι. Ακόμα και αν κερδίσεις. Το θέμα δεν είναι να κερδίσεις – η νίκη δίνει ένα τέλος στο παιχνίδι και αυτό είναι ένα παιχνίδι που δεν τελειώνει.

Υπάρχει κάτι βαθύτερο από αυτό το παιχνίδι. Ας το ονομάσουμε O «Παρατηρητής του Παιχνιδιού». Ο παρατηρητής γνωρίζει και βλέπει όλη την ουσία του παιχνιδιού.

Ο παρατηρητής δεν έχει ούτε φόβο ούτε ενοχές. Ο παρατηρητής δεν έχει προτιμήσεις. Ο παρατηρητής απλά παρακολουθεί το παιχνίδι. Και υπάρχει ο περιορισμένος εαυτός σου που παίζει το παιχνίδι και υπάρχει και ο απεριόριστος εαυτός σου που παρακολουθεί το παιχνίδι.

Ο παίχτης δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος. Ο παίχτης πάντα θέλει περισσότερα. O παρατηρητής δεν χρειάζεται περισσότερα.

O παίχτης πιστεύει στους στόχους. O παρατηρητής είναι απεριόριστος. Το πραγματικά πνευματικό ον μόνο παρακολουθεί. O παίχτης πάντα θέλει περισσότερα. Ο παρατηρητής ποτέ δεν χρειάζεται τίποτα. Ο παίχτης πιστεύει στους στόχους.

Ο παρατηρητής είναι απεριόριστος. Δεν χρειάζεται να απαλλαγείς από τον παίχτη. Χωρίς τον παίχτη δεν υπάρχει παιχνίδι και δεν θα υπήρχε ο παρατηρητής. Αυτός που δεν έχει «ενθυμηθεί » μόνο παίζει. Ο αφυπνισμένος παίζει άφοβα και παρακολουθεί.

Όταν θυμηθείς ότι είσαι ο παρατηρητής. Το παιχνίδι φωτίζεται. Δεν χρειάζεται να κερδίσεις και δεν φοβάσαι να χάσεις. Μπορείς να κάνεις, να είσαι, να έχεις ό,τι ονειρευτείς.

Η ειρωνεία είναι το πρώτο δείγμα του ότι η συνείδηση έχει γίνει πια συνειδητή

Ο ανώτερος άνθρωπος διαφέρει από τον κατώτερο άνθρωπο κι απ’ τα ζώα, που είναι αδέλφια του τελευταίου, από την απλή ικανότητά του να ειρωνεύεται. Η ειρωνεία είναι το πρώτο δείγμα του ότι η συνείδηση έχει γίνει πια συνειδητή. Και η ειρωνεία περνάει από δύο στάδια: Το στάδιο που καθόρισε ο Σωκράτης όταν έλεγε «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», κι αυτό που καθόρισε ο Σάντσες όταν έλεγε «δεν ξέρω καν αν δεν ξέρω τίποτα». 

Το πρώτο βήμα οδηγεί στο σημείο όπου αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας δογματικά, και κάθε ανώτερος άνθρωπος κάνει αυτό το βήμα και φτάνει εκεί. Το δεύτερο οδηγεί στο σημείο όπου αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας και για την ίδια μας την αμφιβολία, και λίγοι άνθρωποι το έφτασαν στη διάρκεια της σύντομης -μα ήδη τόσο μακράς- περιόδου από τότε που ως ανθρώπινο γένος αντικρίσαμε τον ήλιο και τη νύχτα πάνω στο πολύμορφο πρόσωπο της γης.

Γνωρίζω τον εαυτό μου σημαίνει απατώμαι, κι ο χρησμός που έλεγε «γνώθι σαυτόν» πρότεινε μια προσπάθεια ακόμα πιο δύσκολη κι απ’ τους άθλους του Ηρακλή, κι ένα αίνιγμα πιο σκοτεινό κι απ’ της Σφίγγας. Να αγνοείς τον εαυτό σου συνειδητά, να ποιος είναι ο δρόμος. Και η συνειδητή άγνοια του εαυτού μας είναι η ενεργή χρήση της ειρωνείας. Και δεν ξέρω τίποτα πιο μεγαλειώδες ή πιο ταιριαστό στον αληθινά μεγάλο άνθρωπο από την υπομονετική κι εκφραστική ανάλυση των μέσων που μας επιτρέπουν ν’ αγνοούμε τον εαυτό μας, τον συνειδητό κατάλογο της μη συνειδητότητας των συνειδήσεων μας, τη μεταφυσική των αυτόνομων σκιών, την ποίηση του λυκόφωτος του τέλους των ψευδαισθήσεων.

Απόφευγε να χάνεις τον χρόνο σου όπως ο όχλος

Η ζωή παραείναι σύντομη («το σώμα αυτό δεν είναι σπίτι, είναι πανδοχείο» λέει ο Σενέκας) και έχεις σημαντικά πράγματα να κάνεις. Διάλεγε με προσοχή τις εικόνες και τις ιδέες στις οποίες εκτίθεται το μυαλό σου. Αν δεν τις διαλέξεις εσύ, κάποιος άλλος θα τις διαλέξει – και τα κίνητρά του μπορεί να είναι ποταπά. Είναι εύκολο να ολισθήσει κανείς στη χυδαιότητα. Αναλογιστείτε πόσες ώρες την ημέρα χάνουν οι άνθρωποι βλέποντας ανοησίες στην τηλεόραση ή παίζοντας παιχνίδια στον υπολογιστή και στο κινητό τους. Σκοτώνοντας την ώρα τους σκοτώνουν τη ζωή τους.

Η ιστορική φράση «άρτον και θεάματα» (panem et circenses), που αποδίδεται στον Ρωμαίο ποιητή Γιουβενάλη, εικονογραφεί τη λεγόμενη τεχνική της αποβλάκωσης. Ο αυτοκράτορας προσέφερε στον λαό σιτάρι (ψωμί) και θεάματα στο αμφιθέατρο (και, στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο, στον ιππόδρομο) με σκοπό να τον αποσπά από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας. Σήμερα η έκφραση χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις πολιτιστικής εξαθλίωσης ενός λαού, που αρκείται μόνο σε εφήμερες απολαύσεις και διασκεδάσεις (π.χ. τηλεόραση, ποδόσφαιρο) τις οποίες παρέχει το πολιτικό σύστημα για να αποστρέψει την προσοχή των πολιτών (της κοινής γνώμης) από την κακή κατάσταση των πραγμάτων.

Ποια αναγέννηση;

ΕΓΩ ΜΙΛΩ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΓΥΡΕΒΟΥΜΕ. 

Δε ζητούμε την αναγέννησή μας: Και τι η αναγέννηση μιας κοινωνίας, αν δεν είναι η ριζική ηθική καλητέρεψη των ατόμων οπού την συστένουνε;

Αν λοιπόν επιθυμούμε την αναγέννηση της κοινωνίας μας, τέστι την ηθικήν μας καλητέρεψη, δεν είναι τάχα στο χέρι μας ναν την κάμωμ’ εμείς εις τον εαυτό μας, χωρίς να ζητούμε από την Κυβέρνηση να μας κάμη καλήτερους; Αλλέως, αν δεν είναι τούτο που γυρέβουμε, τι λοιπόν εννοούμε με την λέξην Αναγέννηση;

Μήπως ζητούμε της Κυβέρνησής μας να μας στείλη ένα σακκί τάλαρα καθενός εις το σπίτι μας, και να εξακολουθάη να μας τα στέλνη πάντα κάθε φορά που μας χρειάζεται v’ αναγεννηθούμε;
Όχι, όχι˙ δεν ημπορούμε βέβαια να γεληόμαστε τόσο˙ η παιδιαροσύνη μας δεν ημπορεί δα να φτάνη έως εκεί. Άλλο πράμμα εννοούμε και μόνον δεν εκφρασθήκαμε ποτέ παστρικά.

Εμείς βασανίζουμάστε από την διαφθοράν των ηθών μας˙ το αίσθημα του πάθους μας είναι πραγματικό˙ η αιτία είναι ολοφάνερη στα μάτια μας, εμάς των ίδιωνε, όντις καθένας μας εξαιρόντας μόνον τον εαυτόν του, κατηγορεί όλους τους άλλους. Ενστιγματικώς επιθυμούμε την ιατρεία μας, συμφωνούμε διά τη χρεία τού να ηθικευθή η κοινωνία, αλλά καθένας μας αρνείται ηθικέψη τον εαυτό του!…

Εκείνο που εννοούμε με την λέξην Αναγέννηση, αν εξετάσωμε βαθιά μέσα το αίσθημά μας, δεν είναι μήτε τα σακιά με τα τάλαρα, μήτε κανένα τέτοιο˙ είναι η ηθίκεψη της κοινωνίας, και τούτη είναι η ιατρεία εκείνη την οποία ενστιγματικώς γυρέβουμε, μα καθενός μας ζητάει να ηθικεύθούν όλοι οι άλλοι έξω από τον εαυτό του!….

Ιδού εκείνο που καταστένειο αδύνατην την ιατρεία, αδύνατη την αναγέννησην επειδή, «Δεν είναι δυνατόν να γένη καμμία κονωνική καλητέρεψη, εκεί όπου ο καθένας δεν την αρχίζει στον εαυτό του».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ (1811-1901)
ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΠΛΑΝΟΙ

Τα αίτια της ήττας του Ναπολέοντα στο Βατερλό

Αποφασιστικής σημασίας μάχη, που κατέληξε στην ήττα του Ναπολέοντα κι έβαλε τέλος σε μια σειρά πολέμων, που διήρκεσαν σχεδόν 23 χρόνια, μεταξύ της Γαλλίας και άλλων δυνάμεων της Ευρώπης. Έλαβε χώρα στο Βατερλό, μία τοποθεσία 20 χιλιόμετρα έξω από τις Βρυξέλλες, στις 18 Ιουνίου 1815.

Μετά την εξορία του στη νήσο Έλβα, ο Ναπολέων επανήλθε στο θρόνο και κυβέρνησε για 100 ημέρες τη Γαλλία από τον Μάρτιο του 1815. Με το φάντασμά του να πλανάται πάνω από την Ευρώπη, η Αγγλία και η Πρωσία ήθελαν να τελειώνουν μαζί του, προτού σταθεροποιήσει την εξουσία του. Ο Ναπολέων από την πλευρά του επεδίωξε να πλήξει τους δύο βασικούς του αντιπάλους προτού κατορθώσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους.

Η στρατιά του Ναπολέοντα, με αρχηγούς τους Νέι και Γκρουσί, αριθμούσε 72.000 άνδρες, ενώ οι συνασπισμένες δυνάμεις 68.000 βρετανο-ολλανδούς υπό τον Άρθουρ Γουέλσλι Α’ Δούκα του Ουέλιγκτον και 45.000 πρώσους υπό τον Γκέμπαρτ φον Μπλύχερ.

Τρεις μέρες πριν από την αποφασιστική μάχη, οι στρατηγοί του Ναπολέοντα νίκησαν τους πρώσους στο Λινί, ενώ καθήλωσαν τον Δούκα του Ουέλιγκτον στο Κατρ-Μπα. Ο στρατάρχης Γκρουσύ δεν κατόρθωσε να συντρίψει τους πρώσους και εγκλωβίστηκε στη Βαβρ από την οπισθοφυλακή τους, δίνοντας την ευκαιρία στον Μπλύχερ να ενωθεί με τον Ουέλιγκτον.

Ο Δούκας του Ουέλιγκτον ήθελε να παρασύρει τον Ναπολέοντα στο Βατερλό, όπου μπορούσε να οχυρώσει καλύτερα τον στρατό του. Ο Ναπολέοντας έκανε ένα σοβαρό σφάλμα το πρωί της 18ης Ιουνίου. Καθυστέρησε να επιτεθεί μέχρι το μεσημέρι, προκειμένου να στεγνώσει το λασπωμένο έδαφος από την κατακλυσμιαία βροχή που είχε προηγηθεί. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στους πρώσους του Μπλύχερ να φθάσουν στο Βατερλό και να ενισχύσουν τον Ουέλιγκτον.

Η μάχη ξεκίνησε τελικά στις 11 το πρωί και μέχρι τις 6 το απόγευμα, οι Γάλλοι είχαν την πρωτοβουλία, αλλά οι κατά κύματα επιθέσεις τους απέτυχαν να δημιουργήσουν ρήγματα στο κέντρο των συμμαχικών δυνάμεων, εξαιτίας της έλλειψης συντονισμού μεταξύ ιππικού και πεζικού. Η εμφάνιση των Πρώσων στο πεδίο της μάχης και η πίεση που ασκούν στην ανατολική πτέρυγα του Ναπολέοντα αναγκάζει τον Ναπολέοντα να μεταφέρει δυνάμεις από το μέτωπο κατά του Ουέλιγκτον.

Στις 6 το απόγευμα ο στρατάρχης Νέυ με μία συνδυασμένη επίθεση πυροβολικού, ιππικού και πεζικού δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στο κέντρο των συμμαχικών δυνάμεων, που υφίστανται σημαντικές απώλειες. Ο Νέυ ζητά από τον Ναπολέοντα ενισχύσεις για να αποτελειώσει τον Ουέλιγκτον. Ο Ναπολέων απορρίπτει το αίτημα, επειδή ήταν απασχολημένος με την απόκρουση των πρώσων και μόνο μετά τις 7 το βράδυ μπόρεσε να στείλει ένα περιορισμένο αριθμό στρατιωτών από την αυτοκρατορική φρουρά.

Στο μεταξύ, ο Δούκας του Ουέλιγκτον κατορθώνει να αναδιοργανώσει τις δυνάμεις του και με τη βοήθεια των πρώσων να περάσει στην αντεπίθεση. Στις 8 το βράδυ η συμμαχική προέλαση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και σε συνδυασμό με τις επιθέσεις των πρώσων από την ανατολική πλευρά, προκαλεί πανικό στον γαλλικό στρατό και την άτακτη υποχώρησή του.

Στις 9 το βράδυ ο Μπλίχερ και ο Δούκας του Ουέλιγκτον συναντήθηκαν στο πανδοχείο «Η Ωραία Συμμαχία» και κήρυξαν το τέλος της μάχης. Οι απώλειες των συνασπισμένων δυνάμεων ανήλθαν σε 22.000 νεκρούς και τραυματίες, ενώ οι γάλλοι μέτρησαν 25.000 νεκρούς και τραυματίες, καθώς και 8.000 αιχμαλώτους. Τόσο λυσσώδης ήταν η μάχη, ώστε σε ένα χώρο μόλις 5 τετραγωνικών χιλιομέτρων έκειτοντο 47.000 νεκροί και τραυματίες.

Η Μάχη στο Βατερλώ σήμανε το τέλος των πολιτικών φιλοδοξιών του Ναπολέοντα και την κατάλυση της Αυτοκρατορίας του. Οι σύμμαχοι τον εξόρισαν στο νησί της Αγίας Ελένης, όπου άφησε την τελευταία του πνοή το 1821.

Τα αίτια της ήττας του Ναπολεόντα εντοπίζονται στην αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων του, στην άριστη συνεργασία Μπλίχερ και Ουέλιγκτον και στο καθοριστικό λάθος, όπως αποδείχθηκε, του στρατάρχη Γκρουσύ, όταν δεν κατόρθωσε να καταδιώξει τους Πρώσους, με αποτέλεσμα να δώσει την ευκαιρία στον Μπλίχερ να ενωθεί με τις δυνάμεις του Ουέλιγκτον.

Ήταν, όμως, προφανές, ότι ο Ναπολέων με καταβεβλημένες τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις δεν ήταν ο φόβος και ο τρόμος του παρελθόντος. Επιπλέον, ο γαλλικός λαός κατάκοπος από τους πολυετείς αγώνες είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της ειρήνης.

Μετά τη ήττα του Ναπολέοντα οι σύμμαχοι απομονώνουν τη Γαλλία και χωρίζουν την Ευρώπη σε τρεις ζώνες επιρροής, την αυστριακή, την πρωσική και την ρωσική, ενώ η Μεγάλη Βρετανία ισχυροποιεί την αποικιακή της αυτοκρατορία.

Οι Ύστατες Μάχες Της Ιστορίας – Η Μάχη Του Βατερλώ

Ήταν η τελευταία αντίσταση και η απόλυτη ήττα ενός από τα πιο ξεχωριστά στρατιωτικά μυαλά όλης της ιστορίας, του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Στις 18 Ιουνίου 1815 η μοίρα της Ευρώπης ήταν στα χέρια δύο καταξιωμένων στρατηγών.

Ο Ναπολέων, αυτοκράτορας της Γαλλίας, παρέταξε τις δυνάμεις του όλες μαζί, σε μια προσπάθεια να ξανακερδίσει τον έλεγχο της ηπείρου. Αντίπαλοι του ήταν Βρετανοί, Ολλανδοί και Πρώσοι, με αρχηγό το στρατηγό Άρθουρ Γουέσλι μετέπειτα Δούκα του Ουέλινγκτον.

«Οι Ύστατες Μάχες Της Ιστορίας» αποκαλύπτουν λεπτομερέστατα πώς μια βάρβαρη μονοήμερη μάχη μεταξύ 250.000 στρατιωτών άλλαξε για πάντα την πορεία της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου.

Ερευνητές ανακάλυψαν διάφανο ψάρι

Ερευνητές εντόπισαν ένα σπάνιο, διάφανο ψάρι και μια γιγαντιαία θαλάσσια αράχνη στην Αλάσκα. Οι ερευνητές ονόμασαν το είδος αυτό «Crystallichthys cyclospilus» και είναι ένα ψάρι που μπορεί να επιβιώνει με εξαιρετικό τρόπο στο περιβάλλον του.

Ζει σε μεγάλα βάθη, όπου το ηλιακό φως φτάνει σπάνια και έτσι δεν κυκλοφορούν εκεί θαλάσσιοι θηρευτές. Οι επιστήμονες εντόπισαν, επίσης, ένα γιγάντιο -άγνωστο μέχρι σήμερα- είδος θαλάσσιας αράχνης.

«Ήλπιζα να δω ένα από αυτά από κοντά εδώ και πολύ καιρό!», έγραψε στο Twitter η Sarah Friedman, βιολόγος ψαριών της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας.

Η βιολόγος εξήγησε ότι τα συγκεκριμένα ψάρια έχουν και άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά όπως βεντούζες στο κάτω μέρος του σώματός τους που τους επιτρέπουν να προσκολλώνται σε βράχους.

Όπως γράφει η «Daily Mail», η βιολόγος και η ομάδα της είδαν τα ψάρια κατά τη διάρκεια μιας έρευνας που διεξάγει η NOAA κάθε χρόνο στις Αλεούτιες Νήσους στα ανοικτά της Αλάσκας.

Οι Αλεούτιες ή Αλεούτες νήσοι είναι νησιωτικό τόξο, το οποίο αποτελείται από 14 μεγάλα και 55 μικρότερα ηφαιστειακά νησιά. Εκτείνονται σε απόσταση περίπου 2.500 χιλιομέτρων, από τη χερσόνησο της Αλάσκας μέχρι την Καμτσάτκα. «Βρήκαμε τέσσερα ή πέντε μέχρι στιγμής, στις δύο εβδομάδες που είμαστε έξω», δήλωσε η Friedman.

Ωστόσο, οι άνθρωποι είναι απίθανο να δουν το συγκεκριμένο ψάρι κι αυτό γιατί βρίσκεται σε βάθος 100 έως 200 μέτρων..

Αυτό το πλάσμα μπορεί να φτάσει μέχρι και 20 εκατοστά, ενώ η διατροφή τους περιλαμβάνει θαλάσσιες ανεμώνες και άλλα ασπόνδυλα.

Η Friedman εξήγησε ότι τα συγκεκριμένα ψάρια έχουν και άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά όπως βεντούζες στο κάτω μέρος του σώματός τους που τους επιτρέπουν να προσκολλώνται σε βράχους.

Αριστοτέλης: Η ψυχή είναι πολυτιμότερη από την περιουσία και το σώμα

Συνήθως, οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι, όση και να έχουν αρετή, είναι αρκετή, ενώ για τον πλούτο, τα χρήματα, την ισχύ, τη δόξα, και όλα τα σχετικά, πιστεύουν πως, όσα και να έχουν, δε φθάνουν.

Ο Αριστοτέλης, σε όλους αυτούς, διαμηνύει να προσέξουν ότι δεν αποκτούν και δεν μπορούν να διαφυλάξουν τις αρετές με τα εξωτερικά αγαθά, αλλά, αντίθετα, εκείνα με αυτές. Την ευτυχισμένη ζωή, είτε υπάρχει στη χαρά, είτε στην αρετή, είτε και στα δυο, περισσότερο τη βρίσκουμε σ’ εκείνους που έχουν καλλιεργήσει στο έπακρο το ήθος τους και τη διάνοια, ενώ παραμένουν μετριοπαθείς και μετρημένοι όταν πρόκειται για την κτήση εξωτερικών αγαθών’ όχι, όμως, σ’ εκείνους που διαθέτουν αγαθά περισσότερα από τα χρήσιμα, ενώ, την ίδια στιγμή, υπολείπονται στο ήθος και τη διάνοια. Γιατί τα εξωτερικά αγαθά εξαντλούνται, και περισσότερο αποτελούν μέσο, όπως καθετί που χρησιμεύει σε κάτι άλλο’ η υπερεπάρκειά τους, όμως, αναγκαστικά, είτε βλάπτει είτε, τελικά, δεν ωφελεί καθόλου όσους τα διαθέτουν. Τα αγαθά, τώρα, που αφορούν στην ψυχή, όσο κι αν αφθονούν, τόσο πιο πολύ είναι χρήσιμα’ εφόσον, βέβαια, πρέπει να ζητούμε και σ’ αυτά, όχι μόνο το ωραίο αλλά και το χρήσιμο. Αν επιπλέον, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η ψυχή είναι πολυτιμότερη από την περιουσία και το σώμα, θα πρέπει, για το καθένα, να εξασφαλίσουμε την καλύτερη εκδοχή, σύμφωνα με την ιεραρχία που εγκαθιστούμε ανάμεσά τους. Άλλωστε, από τη φύση, επιβάλλεται να επιλέγουμε τα εξωτερικά αγαθά προς όφελος της ψυχής, πράγμα που πρέπει να κάνουν όλοι όσοι σκέφτονται σωστά,’ και όχι να υποτάσσουμε την ψυχή στην αναζήτηση των εξωτερικών αγαθών.

Καθένας, τώρα, αξιώνεται την ευδαιμονία στο βαθμό που διαθέτει αρετή και φρόνηση, και φροντίζει να ενεργεί σύμφωνα με αυτές. Τον εσωστρεφή προσανατολισμό, και την εσωτερική διάσταση της ευδαιμονίας, ο Αριστοτέλης την κατοχυρώνει με την αναφορά στο θεό. Εκείνος είναι ευδαίμων και μακάριος όχι εξαιτίας των εξωτερικών αγαθών, αλλά χάρη στον εαυτό του και σε αυτό που είναι από τη φύση. Γι’ αυτό, αναγκαστικά, η ευδαιμονία διακρίνεται από την ευτυχία. Η δεύτερη αφορά στα αγαθά που δεν έχουν να κάνουν με την ψυχή’ γι’ αυτά αρμόδια είναι η τύχη. Δίκαιος και σώφρων, όμως, δεν είναι κανένας από τύχη. Το ίδιο, ακριβώς, ισχύει και για την πόλη που θέλει να ζει ευτυχισμένα. Είναι αδύνατο να ευτυχούν εκείνοι που δεν ενεργούν σωστά. Κανένα έργο, ανθρώπου ή πόλης, δεν είναι καλό, που δε συνοδεύεται ή δεν απορρέει από την αρετή και τη φρόνηση. Επομένως, άριστος βίος, τόσο μεμονωμένα, για τον κάθε άνθρωπο, όσο και γενικά, για τις πόλεις, είναι εκείνος που συνέχεται από αρετή σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι πράξεις που έχει να επιδείξει, να είναι πράξεις αρετής

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η αρετή έχει να κάνει με τη χαρά, την αγάπη και το μίσος που κατευθύνονται σωστά, «ορθώς». Η εισαγωγή στο βίο της αρετής, είναι, πρώτα, έργο της παιδείας, και συγκεκριμένα της μουσικής, που περιλαμβάνει την ποίηση, την όρχηση και το μέλος, και αποστολή της είναι να διδάσκει και να εθίζει στην ορθή κρίση, αλλά και στη χαρά με τα ευγενή ήθη και τις ωραίες πράξεις. Οι ρυθμοί και οι μελωδίες εξομοιώνουν, διαμορφώνουν ομοιώματα ηθών όπως η οργή, η πραότητα, η ανδρεία και η σωφροσύνη, αλλά και τα αντίθετα σε αυτά. Στην πράξη, μάλιστα, η ψυχή υφίσταται μεταβολή, όταν ακούγονται παρόμοιοι ρυθμοί και μελωδίες. Έτσι, καθώς οι άνθρωποι συνηθίζουν να λυπούνται και να χαίρονται με τις εξομοιώσεις, φθάνουν, και σε πραγματικές συνθήκες, σε αληθινές περιστάσεις, να νιώθουν με τον ίδιο τρόπο.

Ανθολόγιο Αττικής Πεζογραφίας

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ, ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ

ΔΗΜ 13.1–2

Ο ομιλητής διαχωρίζει τη θέση του από τις δύο επικρατούσες απόψεις για τη διανομή και διαχείριση των δημοσίων χρημάτων

Θέμα της ημερήσιας διάταξης στην Εκκλησία του Δήμου είναι η αναδιοργάνωση στη διαχείριση και κατανομή των δημόσιων εσόδων. Ο λόγος γράφτηκε γύρω στο 350 π.Χ.


[1] Περὶ μὲν τοῦ παρόντος ἀργυρίου καὶ ὧν ἕνεκα τὴν ἐκκλη-
σίαν ποιεῖσθ’, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, οὐδέτερόν μοι δοκεῖ τῶν
χαλεπῶν εἶναι, οὔτ’ ἐπιτιμήσαντα τοῖς νέμουσι καὶ διδοῦσι
τὰ κοινὰ εὐδοκιμῆσαι παρὰ τοῖς βλάπτεσθαι διὰ τούτων
ἡγουμένοις τὴν πόλιν, οὔτε συνειπόντα καὶ παραινέσανθ’ ὡς
δεῖ λαμβάνειν, χαρίσασθαι τοῖς σφόδρ’ ἐν χρείᾳ τοῦ λαβεῖν
οὖσιν· οὐδέτεροι γὰρ πρὸς τὸ τῇ πόλει συμφέρον σκοποῦντες
οὔτ’ ἐπαινοῦσιν οὔτε δυσχεραίνουσι τὸ πρᾶγμα, ἀλλ’ ὡς
ἑκάτεροι χρείας καὶ περιουσίας ἔχουσιν. [2] ἐγὼ δὲ τοῦτο μὲν
οὔτ’ ἂν εἰσηγησαίμην, οὔτ’ ἂν ἀντείποιμ’ ὡς οὐ δεῖ λαμ-
βάνειν· παραινῶ μέντοι σκοπεῖν καὶ λογίζεσθαι πρὸς ὑμᾶς
αὐτοὺς ὅτι τἀργύριον μέν ἐστι τοῦθ’, ὑπὲρ οὗ βουλεύεσθε,
μικρόν, τὸ δ’ ἔθος μέγα, ὃ γίγνεται μετὰ τούτου. εἰ μὲν
οὖν μετὰ τοῦ πράττειν ἃ προσήκει καὶ τὸ λαμβάνειν κατα-
σκευάσεσθε, οὐ μόνον οὐ βλάψετε, ἀλλὰ καὶ τὰ μέγιστ’
ὠφελήσετε τὴν πόλιν καὶ ὑμᾶς αὐτούς· εἰ δὲ τοῦ μὲν λαμ-
βάνειν καὶ ἑορτὴ καὶ πᾶσ’ ἀρκέσει πρόφασις, τοῦ δ’ ἃ πρὸς
τούτοις δεῖ ποιεῖν μηδὲ τοὺς λόγους ἀκούειν ἐθελήσετε, ὁρᾶτε
μήποθ’, ἃ νῦν ὀρθῶς ἡγεῖσθε πράττειν, σφόδρ’ ἡμαρτηκέναι
νομίσητε.

***
[1] Εν σχέσει μεν με τα χρήματα, που γίνεται λόγος και ένεκα των οποίων έχετε συνέλθη εις εκκλησίαν, ω άνδρες Αθηναίοι, ούτε το εν ούτε το άλλο μου φαίνεται, ότι είναι δύσκολον, ούτε δηλαδή, αφού επιτιμήση τις όσους διανέμουν και δίδουν τα κοινά χρήματα, να αποκτήση δημοτικότητα ενώπιον εκείνων, οι οποίοι νομίζουν, ότι εξ αιτίας τούτων βλάπτεται η πόλις, ούτε δηλαδή, αφού συνηγορήση και συμβουλεύση να δίδωνται τα χρήματα ταύτα, να γίνη ευχάριστος εις όσους έχουν απόλυτον ανάγκην να τα λαμβάνουν· διότι και οι μεν και οι δε μη αποβλέποντες εις το συμφέρον της πόλεως ούτε επαινούν, ούτε αποκρούουν το σύστημα της διανομής των χρημάτων, αλλ' οι μεν θέλουν να γίνουν ευχάριστοι εις τους πτωχούς, οι δε εις τους πλουσίους.

[2] Εγώ δε τούτο μεν το σύστημα της διανομής των χρημάτων ούτε ήθελον εισηγηθή, ούτε ήθελον αντείπει, ότι δεν πρέπει να λαμβάνουν τα χρήματα· συμβουλεύω όμως να παρατηρήτε και να σκέπτεσθε, ότι τα χρήματα μεν αυτά διά τα οποία σκέπτεσθε είναι μικρά, αλλ' η συνήθεια που γεννάται μαζί με τα χρήματα αυτά είναι μεγάλη. Εάν λοιπόν τακτοποιήσετε τοιουτοτρόπως τα πράγματα ώστε το να λαμβάνετε τα χρήματα ακολουθεί και το να πράττετε όσα πρέπει, τότε όχι μόνον δεν θα βλάψετε, αλλά και τα μέγιστα θα ωφελήσετε την πόλιν και σας τους ιδίους· εάν δε διά να λαμβάνετε μεν τα χρήματα και πάσα εορτή και πάσα πρόφασις θα είναι αρκετή, διά να πράττετε δε μαζί με αυτά όσα πρέπει ουδέ να ακούετε θέλετε τους λόγους, οι οποίοι σας υποχρεώνουν εις τούτο, τότε προσέχετε μήπως όσα τώρα νομίζετε ότι ορθώς πράττετε, κάποτε νομίσετε ως μεγάλα σφάλματά σας.