Ο Ιησούς του Κορανίου

Ο Ιησούς αναφέρεται στο Κοράνι σε 93 στίχους αλλά, ενώ πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη, οι διαφορές μεταξύ της εικόνας που μας δίνει η Βίβλος και αυτής που μας δίνει το Κοράνι είναι σημαντικές˙ και περιλαμβάνουν ιστορικές και θεολογικές ασυμβατότητες.

[στο τέλος του άρθρου μπορείτε να βρείτε τα σχετικά εδάφια του Κορανίου]

 

Το Ισλάμ θεωρεί τον Ιησού προφήτη, όχι γιο του Θεού, όπως θεωρεί τον Μωυσή και άλλους προηγούμενους του Μωάμεθ προφήτες που έστειλε ο Αλλάχ ή που τους έδωσε την κυριότητα για να κάνουν το έργο του. Καμία διάκριση δεν επιτρέπεται μεταξύ των προφητών, συμπεριλαμβανομένου και του Μωάμεθ (3.84). Αναφέρεται πως ο Ιησούς είναι σαν τον Αδάμ μπροστά στον Θεό –αυτός τον έπλασε, κι έπειτα είπε «Να γίνει», και έγινε. Ο Ιησούς συνήθως αναφέρεται ως «γιος της Μαρίας» (σε αντίθεση με το «γιος του Θεού» στον Χριστιανισμό), ή άλλοτε ως «απόστολος», «Μεσσίας», «προφήτης», «ενάρετος», «πνεύμα του Θεού» ή «λόγος του Θεού», ενώ υπάρχει πλήρης άρνηση της θεϊκής του φύσης όπως και της ύπαρξης της αγίας τριάδας «καθώς ένας μόνο είναι ο Θεός» (4.171). Το όνομά του στα Αραβικά είναι «Ίσα».

 

Το Κοράνι αρνείται την ίδια την πιθανότητα ο Θεός να έχει γιο, και όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, όπως οι Εβραίοι για τον Έσδρα[1] και οι Χριστιανοί για τον Ιησού, είναι «βλάσφημοι», «άπιστοι» και «αχάριστοι» που λάτρεψαν περισσότερο τους ραβίνους και τον Μεσσία παρά τον Θεό. «Μοιάζουν με τους αρχαίους άπιστους. Ο Θεός ας τους καταστρέψει. Πόσα ψέματα λένε!» (9.30) Όποιος εξισώνει τον Θεό με άλλες θεότητες θα τιμωρηθεί. «Ο Μεσσίας δεν ταπεινώνει τον εαυτό του με το να αποκαλείται δούλος του Θεού» (4.172).

 

Όταν η μητέρα της Μαρίας γέννησε την κόρης της, έθεσε αυτήν και τους απογόνους της υπό την προστασία του Θεού. Ο Θεός δέχτηκε να αναλάβει την προστασία της Μαρίας, στην οποία έστελνε τροφή με θαυματουργικό τρόπο. Όταν έγινε γυναίκα, την επισκέφτηκαν άγγελοι και της είπαν πως επιλέχτηκε από τον Θεό, εφόσον ήταν «αγνή από κάθε κηλίδα» (3.42) (αλλού αναφέρεται ως «άσπιλη παρθένα», «ευσεβής» και «ενάρετη»), για να γεννήσει τον Μεσσία, ο οποίος θα διδάξει τους ανθρώπους από τη βρεφική ηλικία και όταν ανδρωθεί θα γίνει ενάρετος.

 

«Κύριε», απάντησε η Μαρία, «πώς μπορώ να αποκτήσω γιο, ενώ δεν έχω γνωρίσει άντρα;» Κι ο άγγελος απάντησε: «Έτσι ο Θεός δημιουργεί ό,τι Εκείνος θέλει. Λέει: ‘Ας γίνει’, και γίνεται». (3.47)

Της είπαν πως ο γιος της πρόκειται να κάνει θαύματα, όπως η γιατρειά τυφλών και λεπρών, η ανάσταση νεκρών και πως θα δώσει ζωή στα άψυχα, και ότι θα επικυρώσει τον Νόμο που έλαβαν από τον Θεό οι απόγονοι του Ισραήλ (εννοώντας τη Βίβλο, αν και η Καινή Διαθήκη θεωρείται από το Ισλάμ σαν παραφθορά των πραγματικών λόγων και έργων του Ιησού).

 

Ο Ζαχαρίας, ο κηδεμόνας της Μαρίας, ζήτησε διάδοχο από τον Θεό. Η Μαρία απομακρύνθηκε από το σπίτι της και οδηγήθηκε στο ναό της Ιερουσαλήμ όπου την επισκέφτηκε το πνεύμα του Θεού, ο αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος της είπε πως τον έστειλε ο Θεός για να της χαρίσει έναν «άγιο γιο» («εμφυσήσαμε ένα μέρος από το πνεύμα Μας» – 66.12). Έτσι, η Μαρία συνέλαβε, και αποσύρθηκε σε απομακρυσμένο μέρος όπου την έπιασαν οι πόνοι της γέννας κοντά σε μια χουρμαδιά. Η εμπειρία της γέννας, λοιπόν, είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που βρίσκουμε στην Καινή Διαθήκη, αφού η Μαρία εδώ μένει μόνη της να αντιμετωπίσει τη δοκιμασία, χωρίς τη συντροφιά του Ιωσήφ, σε έρημο τοπίο και χωρίς μάγους να της φέρνουν δώρα. Μια «φωνή από κάτω» (άλλοι λένε πως εδώ εννοείται ο Θεός, άλλοι πιστεύουν πως πρόκειται για τη φωνή του Ιησού) την καθησύχασε για να υπομείνει τους πόνους της, και ο Θεός άνοιξε ένα ρυάκι κάτω από τα πόδια της. Όταν γύρισε στο σπίτι της με το βρέφος την κατηγόρησαν για ασέβεια και ακολασία. Την υπερασπίστηκε το βρέφος το ίδιο (ένα από τα θαύματα του Κορανίου), λέγοντας: «Είμαι δούλος του θεού και ο Κύριος μού χάρισε τη Βίβλο, κάνοντάς με προφήτη. Αποφάσισε να με ευλογεί και με διέταξε να προσεύχομαι και να κάνω ελεημοσύνες όσο ζω. Να σέβομαι τη μητέρα μου. Δεν θα μου επιτρέψει την ανυπακοή και την αθλιότητα. Ειρήνη θα με συνοδεύει και κατά τη γέννηση και κατά τον θάνατο και κατά την ανάστασή μου» (19.30-33). Ως «ανάσταση» εννοείται εδώ η ανάσταση όλων των ανθρώπων την Ημέρα της Κρίσης, καθώς το Κοράνι αρνείται πως ο Ιησούς αναστήθηκε όπως περιγράφει η Καινή Διαθήκη.

 

Οι εντολές του Θεού που δίδαξε ο Ιησούς στους ανθρώπους ήταν «Να λατρεύετε τον Θεό, τον Κύριό μου και Κύριό σας» (5.117) Ο Ιησούς στάλθηκε για να διδάξει την αλήθεια (19.34), την πραότητα και τη μεγαλοψυχία (57.27) και να γίνει παράδειγμα για τους απογόνους του Ισραήλ (43.59) ενώ κάλεσε όσους πίστεψαν να γίνουν βοηθοί του (61.14). Τα εδάφια 43.63-64 αναφέρουν: «Όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε ανάμεσα στους ανθρώπους συνοδευόμενος από τα δικά Μας σημάδια, είπε: ‘Φέρνω σε εσάς τη σοφία και έρχομαι να εξηγήσω σε εσάς την αιτία των διαφωνιών σας. Να φοβάστε, λοιπόν, τον Θεό και να υπακούσετε σε μένα. Ο Θεός είναι ο Κύριος ο δικός μου και ο δικός σας. Η λατρεία σας προς Εκείνον είναι ο ίσιος δρόμος’». Στο 61.6 ο Ιησούς κάνει μια προφητεία για τη μελλοντική εμφάνιση του Μωάμεθ: «Απόγονοι του Ισραήλ, εγώ είμαι απόστολος του Θεού, σταλμένος προς εσάς για να επικυρώσω τον Μωσαϊκό Νόμο που στάλθηκε πριν από εμένα και να σας προαναγγείλω τον ερχομό κι άλλου αποστόλου, μετά από εμένα, του οποίου το όνομα θα είναι Αχμέτ (Ένδοξος)». «Ένδοξος» είναι μια από τις προσωνυμίες του Μωάμεθ (για την ακρίβεια, το όνομα ‘Αχμέτ’ στα αραβικά σημαίνει ‘ο πιο αξιέπαινος’ ή, αλλιώς, ‘ένδοξος’), και οι μουσουλμάνοι θεωρούν πως η αναφορά στη Βίβλο[2] στον ερχομό κάποιου «Παράκλυτο» αφορά ουσιαστικά τον «Περικλυτό» (=Ένδοξος =Μωάμεθ).

 

Για να σιγουρευτούν οι μαθητές του Ιησού για την αλήθεια των λόγων του, ζήτησαν ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά. Ο Ιησούς προσευχήθηκε στον Θεό να ικανοποιήσει τις επιθυμίες των μαθητών του και ο Θεός συμφώνησε, απειλώντας με τιμωρία όποιον δεν πειστεί από αυτό το θαύμα: «Θα κατεβάσω το τραπέζι σε εσάς, αλλά αλίμονο σε όποιον δεν πιστέψει στο θαύμα τούτο. Θα ετοιμάσω για αυτόν το πιο σκληρό βασανιστήριο του κόσμου» (5.115).

 

Το ζήτημα του θανάτου του Ιησού στο Κοράνι είναι ακόμα θέμα συζήτησης, αφού η σύντομη αναφορά του κειμένου δίνει μια δυσνόητη περιγραφή: Οι οπαδοί των Γραφών, οι Εβραίοι, παραβίασαν τις εντολές του Θεού και, αφού συκοφάντησαν τη Μαρία, είπαν πως σκότωσαν τον γιο της. «Όχι, δεν τον σκότωσαν, δεν σταύρωσαν τον ίδιο, αλλά κάποιον άλλον που του έμοιαζε… Στην πραγματικότητα, αυτοί δεν σκότωσαν τον Ιησού, αλλά ο Θεός, με τη δύναμη και τη σοφία Του, τον ξαναπήρε κοντά Του» (4.157-158). Στην συνέχεια, ο Θεός κατηγορεί τους Εβραίους πως απομακρύνουν τους άλλους από τον δρόμο του Θεού και ότι, ασκώντας τοκογλυφία, τρώνε τις περιουσίες των ανθρώπων άδικα. Τους καταριέται και τους υπόσχεται τιμωρία την Ημέρα της Κρίσης.

 

Οι λόγιοι του Ισλάμ διαφωνούν για την ακριβή σημασία του κειμένου. Κάποιοι λένε πως κυριολεκτικά ο Θεός αντικατέστησε τον Ιησού με κάποιον άλλο που του έμοιαζε και πήρε τον Ιησού στο πλάι του (υπάρχει διαφωνία για το αν αυτό έγινε ενώ ο Ιησούς ήταν νεκρός ή όχι), ενώ άλλοι λένε πως εννοείται ότι ο «Ιησούς», εδώ, συμβολίζει τον «λόγο του Θεού», ο οποίος δεν μπορεί να καταστραφεί από ανθρώπους. Σε άλλο σημείο του Κορανίου περιγράφεται ο Θεός να λέει στον Ιησού: «Απομάκρυνα από κοντά σου τα απειλητικά χέρια των απογόνων του Ισραήλ» (5.110), και αλλού το Κοράνι αναφέρει: «Οι Εβραίοι επινόησαν δόλους εναντίον του Ιησού και ο Θεός επινόησε άλλους εναντίον τους. Ο Θεός, βεβαίως, είναι πιο ευφυής» (3.54). Στο 3.112 οι Εβραίοι φέρονται να μην πίστεψαν στις αποκαλύψεις του Θεού και να «θανάτωσαν τους προφήτες». Στο 3.181 απειλούνται από τον Θεό πως «θα δώσουν λόγο για τον άδικο φόνο των προφητών». Αντίστοιχες αναφορές βρίσκουμε και στο 2.91, στο 2.61, στο 3.21, στο 3.183 και στο 4.155.

 

Αν και οι αναφορές στον Ιησού είναι πολλές, λοιπόν, οι αφηγήσεις για τη ζωή του και της Μαρίας είναι λίγες, σύντομες και σκόρπιες στο ιερό κείμενο του Ισλάμ, ενώ οι διδαχές του αναφέρονται μόνο περιληπτικά. Έτσι, δεν μπορούμε να έχουμε πλήρη εικόνα για το πρόσωπό του βασιζόμενοι στο Κοράνι, αλλά είναι σίγουρο πως οι μουσουλμάνοι έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τον (δικό τους) Ιησού, αφού εξισώνεται με τον Μωάμεθ και τους υπόλοιπους αποστόλους/προφήτες.

 

Υπάρχουν κι άλλες αναφορές στη γραμματεία του Ισλάμ σχετικά με τον Ιησού, στα «χαντίθ», δηλαδή στις μαρτυρίες για τα λεγόμενα, τις πράξεις και τις συνήθειες του προφήτη Μωάμεθ.

 

Σε αυτά, αναφέρεται (ενδεικτικά) πως μόνο ο Ιησούς και η Μαρία γεννήθηκαν χωρίς να τους αγγίξει ο Σατανάς (Abu Hurairah 4.199), πως όλοι οι απόστολοι είναι αδέρφια και η θρησκεία τους είναι η ίδια (Abu Hurairah 4.203), πως μία από τις διδασκαλίες του Ιησού ήταν να εξετάζουμε τις αμαρτίες των συνανθρώπων μας όχι σαν άρχοντες αλλά σαν υπηρέτες –να είμαστε ελεήμονες στους ασθενείς (αμαρτωλούς) και να δίνουμε ευχαριστίες στους υγιείς (Abdallah ibn al–Mubarak 3)-, πως δίδασκε ότι τέσσερις άξιες ιδιότητες των ανθρώπων είναι η σιωπή (η αρχή της λατρείας), η ταπεινότητα, ο ασκητισμός και η φτώχεια (Abdallah ibn al–Mubarak 13), πως ούτε ο Ιησούς ήξερε πότε θα έρθει η ημέρα της Κρίσης (Abdallah ibn al–Mubarak 5), πως, σύμφωνα με τον Ιησού, πρέπει να πασχίζουμε για χάρη του Θεού και όχι για το στομάχι μας, αποφεύγοντας τις υπερβολές (Abdallah ibn al–Mubarak 15) και πως, όταν ο Ιησούς αναλήφθηκε στον ουρανό, άφησε πίσω του ένα μάλλινο ένδυμα, μια σφεντόνα και δύο σανδάλια (Hammad ibn al–Sariyy 77).

 

Στο χαντίθ Bukhari 60.236 ο Ιησούς δηλώνει ανίκανος να παρέμβει μεταξύ πιστών και Θεού εκ μέρους των πρώτων κατά την ημέρα της Κρίσης για να τους συγχωρεθούν οι αμαρτίες και να μπουν στον Παράδεισο, και τους παραπέμπει στον Μωάμεθ, καθώς αυτός είναι ο μόνος που του έχουν συγχωρεθεί όλες οι αμαρτίες. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τον Χριστιανισμό, όπου ο Ιησούς είναι αυτός που θα σώσει τους ανθρώπους.

 

Αλλού, στο Bukhari 43.656, ο Ιησούς αναφέρεται πως θα έρθει ως δίκαιος κριτής κατά τη μέρα της Κρίσης και «θα σπάσει σταυρούς, θα σκοτώσει γουρούνια και θα καταλύσει το Jizya». «Jizya» είναι ο φόρος υποτέλειας που Εβραίοι και Χριστιανοί είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν αν ζουν σε «μουσουλμανικά εδάφη». Εδώ εννοείται πως ο Ιησούς θα καταστρέψει τα ψεύτικα είδωλα λατρείας όπως ο σταυρός του Χριστιανισμού, θα εξαφανίσει το ζώο που ήταν αγαπητό στους Χριστιανούς και μισητό στους Μουσουλμάνους και ο φόρος υποτέλειας δεν θα ήταν πλέον χρήσιμος αφού όλος ο κόσμος θα αποδεχτεί το Ισλάμ εκείνη τη μέρα. Ο Ιησούς, λοιπόν, είναι «δίκαιος κριτής» επειδή θα τηρεί τη σαρία και θα κρίνει σύμφωνα με αυτήν. Αφού τα κάνει αυτά, θα σκοτώσει τον Dajjal και θα ζήσει για 40 χρόνια στη Γη πριν πεθάνει (Sunan Abu Dawud 37.4310). «Dajjal» είναι ο ψεύτικος μεσσίας στην ισλαμική εσχατολογία και πιστεύεται πως θα εμφανιστεί πριν τη μέρα της Κρίσης παριστάνοντας τον Μεσσία. Είναι το αντίστοιχο του Αντίχριστου και του Armilus (στον Εβραϊσμό).

 

Τα σχετικά εδάφια από το Κοράνι

 

Το Κοράνι (=ανάγνωσμα, αφήγηση, εξιστόρηση) είναι η αποκάλυψη του Αλλάχ  (=Θεός) στον Προφήτη Μωάμεθ. Ομιλητής είναι σχεδόν εξολοκλήρου ο Αλλάχ, ο οποίος μιλάει είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είτε σε πρώτο ή τρίτο ενικό.

Παρακάτω βρίσκονται τα εδάφια όπου εμφανίζεται ο Ιησούς. Συμπεριέλαβα και όσα θεώρησα πως χρειάζονται για να παρουσιαστεί μια πλήρης ιστορία, όταν πρόκειται για αφήγηση γεγονότων.

2.87

«Δώσαμε στον Μωυσή τη Βίβλο, και πριν από αυτόν στείλαμε κι άλλον προφήτη. Δώσαμε στον Ιησού, στον γιο της Μαρίας, σημάδια ολοφάνερα της αποστολής του, ενισχύοντάς τον με το άγιο πνεύμα. Όσες φορές οι απόστολοι που στάλθηκαν από Εμάς κηρύττουν κάτι αντίθετο στη θέλησή σας, τους περιφρονείτε με αλαζονεία και άλλους τους χαρακτηρίζετε ψεύτες και άλλους τους φονεύετε.

2.116

Λένε: «Ο Θεός έχει γιο». Μακριά από τη δόξα Του η βλασφημία τούτη! Στον Θεό ανήκουν τα πάντα στους ουρανούς και στη γη˙ τα πάντα σε Εκείνον υπακούουν.

2.136

Πείτε τους: «Πιστεύουμε στον Θεό και σε ό,τι στάλθηκε σε εμάς από τον ουρανό˙ στον Αβραάμ, στον Ισμαήλ, στον Ιακώβ και στις φυλές και σ΄ ό,τι δόθηκε στον Μωυσή και στον Ιησού˙ σε ό,τι αποκαλύφθηκε στους προφήτες από τον Κύριο˙ καμιά διάκριση δεν κάνουμε μεταξύ όλων αυτών και είμαστε μουσουλμάνοι (υποταγμένοι στον Θεό)».

2.253

Ανυψώσαμε τους αποστόλους τον έναν μετά τον άλλον. Ανώτεροι όλων είναι αυτοί με τους οποίους συνδιαλέχθηκε ο Κύριος. Στείλαμε τον Ιησού, τον γιο της Μαρίας, με ολοφάνερα σημάδια, ενισχύοντάς τον με το άγιο πνεύμα. Αν ήθελε ο Κύριος, όσοι ήρθαν μετά από τους αποστόλους δεν θα αλληλοσκοτώνονταν, μετά την εμφάνιση των θαυμάτων. Άρχισαν όμως να συζητούν˙ άλλοι πίστεψαν και άλλοι έμειναν άπιστοι. Αν ήθελε ο Κύριος δεν θα είχαν αλληλοσφαχτεί. Ο Θεός, όμως, ενεργεί όπως Εκείνος θέλει.

3.21

Να αναγγείλεις πως θα έχουν τιμωρία επώδυνη εκείνοι που δεν πιστεύουν στις αποκαλύψεις του Θεού και θανάτωσαν άδικα τους προφήτες και όσους τους δίδασκαν τη δικαιοσύνη.

3.36

Όταν γέννησε, είπε: «Κύριε, γέννησα θυγατέρα (ο Θεός γνώριζε ότι γέννησε θυγατέρα, γιατί το αγόρι δεν είναι ίδιο με το κορίτσι) και το ονόμασα Μαρία. Θέτω αυτήν και τους απογόνους της υπό την προστασία Σου, για να τους φυλάς από τις πανουργίες του καταραμένου Σατανά».

3.37

Ο Κύριος δέχτηκε με ευμένεια αυτήν την προσφορά και έκανε να γεννήσει η Μαρία τέκνο σπουδαίο. Ο Ζαχαρίας ανέλαβε τη φροντίδα της Μαρίας και, όσες φορές πήγαινε να την επισκεφτεί στο κελί της, έβρισκε μέσα σε αυτό τροφή. «Από πού προέρχεται αυτή η τροφή;», ρώτησε. «Μου τη στέλνει ο Θεός», απάντησε η Μαρία. Ο Κύριος τρέφει γενναιόδωρα χωρίς λογαριασμό όποιον Εκείνος θέλει.

…..

3.45

«Μαρία», είπαν οι άγγελοι, «ο Θεός σού αναγγέλλει τον Λόγο Του. Ο Μεσσίας θα ονομαστεί γιος της Μαρίας, ένδοξος στον κόσμο τούτο και στον μελλοντικό, ένας από τον οίκο του Κυρίου.

3.46

«Θα διδάξει τους ανθρώπους από τη βρεφική του ηλικία κι έπειτα, όταν θα ανδρωθεί, θα είναι ένας από τους ενάρετους».

3.47

«Κύριε», απάντησε η Μαρία, «πώς μπορώ να αποκτήσω γιο, ενώ δεν έχω γνωρίσει άντρα;» Κι ο άγγελος απάντησε: «Έτσι ο Θεός δημιουργεί ό,τι Εκείνος θέλει. Λέει: «Ας γίνει», και γίνεται».

3.48

«Και θα του διδάξει τη Βίβλο, τη σοφία, τον Νόμο και το Ευαγγέλιο».

3.49

«Ο Ιησούς θα είναι απόστολος του Θεού στους απογόνους του Ισραήλ και θα τους πει: ‘Έρχομαι σε εσάς με τα σημάδια του Κυρίου σας˙ θα σχηματίσω ένα πτηνό από χώμα, θα φυσήξω σε αυτό πνοή και με τη δύναμη του Θεού θα λάβει ζωή. Θα θεραπεύσω τον εκ γενετής τυφλό και τον λεπρό, θα αναστήσω νεκρούς, με τη δύναμη του Θεού˙ θα σας πω τι φάγατε και τι κρατάτε κρυφό στο σπίτι σας. Όλα τούτα θα είναι θαύματα για εσάς, αν είστε πραγματικά πιστοί.’

3.50

‘Έρχομαι να επικυρώσω τον Νόμο που πριν από εμένα λάβατε. Θα επιτρέψω σε εσάς τη χρήση κάποιων απαγορευμένων πραγμάτων. Έρχομαι με ολοφάνερα σημάδια από τον Κύριό σας. Να Τον φοβάστε και να με υπακούτε’.

3.51

‘Αυτός είναι ο Κύριος ο δικός μου και ο δικός σας. Να Τον προσκυνάτε˙ Αυτός είναι ο ίσιος δρόμος’».

3.52

Όταν ο Ιησούς κατάλαβε την απιστία τους, αναφώνησε: «Ποιος θα είναι ο βοηθός μου στον δρόμο του Κυρίου;» «Εμείς», απάντησαν οι μαθητές του, «θα σε βοηθήσουμε στον δρόμο του Θεού κι εσύ θα ομολογήσεις πως είμαστε μουσουλμάνοι (υποταγμένοι στον Θεό)».

3.53

«Κύριέ μας, πιστεύουμε σε ό,τι μας έστειλες από τον ουρανό, και ακολουθούσαμε τον απόστολό Σου. Κατάταξε κι εμάς, Κύριε, στη χορεία των ομολογητών της πίστης».

3.54

Οι Εβραίοι επινόησαν δόλους εναντίον του Ιησού και ο Θεός επινόησε άλλους εναντίον τους. Ο Θεός, βεβαίως, είναι πιο ευφυής.

3.55

Είπε, λοιπόν, ο Κύριος: «Ιησού, Εγώ είμαι εκείνος που σου δίνει τον θάνατο και σε εξυψώνει μέχρι Εμένα˙ εκείνος που σε εξαγνίζει από τους άπιστους, που υψώνει τους οπαδούς σου πάνω από όσους δεν πιστεύουν, μέχρι την ημέρα της Κρίσεως. Στο τέλος, όλοι σε Μένα θα επιστρέψετε και Εγώ θα δικάσω τις μεταξύ σας διαφωνίες.

3.56

«Τους άπιστους θα τους τιμωρήσω με σκληρά βασανιστήρια, και σε τούτο τον κόσμο και στον άλλο, και δεν έχουν ποιον να τους βοηθήσει».

3.57

«Τους πιστούς θα τους ανταμείψω. Ο Θεός δεν αγαπά τους άδικους».

3.58

«Να οι σοφές παραγγελίες και οι οδηγίες που σου δίνουμε».

3.59

Ο Ιησούς ενώπιον του Θεού είναι σαν τον Αδάμ˙ ο Θεός τον Έπλασε από χώμα κι έπειτα είπε «Να γίνει» κι έγινε.

3.79

Μήπως είναι καλό ο άνθρωπος, στον οποίο ο Θεός έδωσε τη Βίβλο, τη σοφία και το χάρισμα της προφητείας, να λέει στους ανθρώπους: «Να λατρεύετε εμένα και τον Θεό[3]»; Όχι! Να λατρεύετε μόνο τον Θεό, αφού γνωρίζετε και μελετάτε τις Γραφές.

3.84

Να πεις: «Πιστεύουμε στον Θεό και σε ό,τι μας έστειλε εδώ κάτω, σε ό,τι έστειλε στον Αβραάμ και στον Ισμαήλ, στον Ισαάκ, στον Ιακώβ και στις δώδεκα φυλές˙ σε ό,τι αποκαλύφθηκε στον Μωυσή, στον Ιησού και στους προφήτες από τον Κύριό τους˙ καμία διάκριση δεν κάνουμε μεταξύ τους και είμαστε μουσουλμάνοι (υποταγμένοι στον Θεό)».

4.155

Αυτοί όμως παραβίασαν τη συμφωνία και αρνήθηκαν τα σημάδια Μας, θανάτωσαν άδικα τους προφήτες Μας και είπαν: «Οι καρδιές μας έγιναν σκληρές». Ναι, ο Θεός σφράγισε τις καρδιές τους˙ είναι άπιστοι και λίγοι από αυτούς πιστεύουν.

4.156

Και μέσα στην απιστία τους, συκοφάντησαν τη Μαρία.

4.157

Και είπαν: «Εμείς σκοτώσαμε τον Μεσσία Χριστό, τον γιο της Μαρίας, τον απόστολο του Θεού». Όχι, δεν τον σκότωσαν, δεν σταύρωσαν τον ίδιο, αλλά κάποιον άλλον που του έμοιαζε. Όσοι αμφισβήτησαν την άποψη αυτή, παρέμειναν κι οι ίδιοι γεμάτοι αμφιβολίες˙ δεν ήταν βέβαιοι γι’ αυτό, αλλά διατυπώνουν εικασίες. Στην πραγματικότητα, αυτοί δεν σκότωσαν τον Ιησού,

4.158

αλλά ο Θεός, με τη δύναμη και τη σοφία Του, τον ξαναπήρε κοντά Του.

4.159

Όλοι όσοι πιστεύουν στις Γραφές, θα πιστέψουν στον Ιησού πριν από τον θάνατό τους, Την ημέρα όμως της Ανάστασης, ο Ιησούς θα είναι μάρτυρας κατηγορίας τους.

4.160

Για να τιμωρήσουμε τους Εβραίους που απομακρύνουν τους άλλους από τον δρόμο του Θεού, τους απαγορεύσαμε κάποια αγαθά, τα οποία τους είχαν επιτραπεί.

4.161

Επειδή ασκούν την τοκογλυφία, που τους είχε απαγορευτεί, και επειδή τρώνε τις περιουσίες των ανθρώπων άδικα, προορίζουμε για τους άπιστους φριχτή τιμωρία.

4.163

Σου δώσαμε την αποκάλυψη, όπως τη δώσαμε και στον Νώε και στους προφήτες που ήρθαν μετά από αυτόν. Έτσι, δώσαμε την αποκάλυψη στον Αβραάμ, στον Ισμαήλ, στον Ισαάκ, στον Ιακώβ και στις φυλές, στον Ιησού, στον Ιώβ, στον Ιωνά, στον Ααρών και στον Σολομώντα˙ στον Δαβίδ δώσαμε το Ψαλτήρι.

4.171

Οπαδοί των Γραφών, μην ξεπερνάτε τα όρια της θρησκείας σας και μην αποδίδετε στον Θεό παρά μόνο την αλήθεια. Ο Μεσσίας Ιησούς, ο γιος της Μαρίας, είναι απόστολος του Θεού και ο λόγος του Θεού, τον οποίο έστειλε στη Μαρία, είναι πνεύμα το οποίο προέρχεται από Εκείνον. Να πιστεύετε, λοιπόν, στον Θεό και στους αποστόλους Του και να μη λέτε πως υπάρχει αγία τριάδα. Σταματήστε να το λέτε αυτό και θα ωφεληθείτε, καθώς ένας μόνο είναι ο Θεός. Δοξασμένο ας είναι το όνομα του Κυρίου! Ο Κύριος δεν έχει γιο. Όσα βρίσκονται ψηλά στους ουρανούς και χαμηλά στη γη ανήκουν μόνο σε Εκείνον. Η προστασία Του είναι αρκετή.

4.172

Ο Μεσσίας δεν ταπεινώνει τον εαυτό του με το να αποκαλείται δούλος του Θεού ούτε και οι άγγελοι που πλησιάζουν τον Θεό. Τους υπερόπτες και όσους θεωρούν υποτιμητικό να λατρεύουν τον Θεό, ο Κύριος θα τους μαζέψει όλους μαζί ενώπιόν Του.

5.17

Άπιστοι είναι όσοι λένε ότι ο Μεσσίας, ο γιος της Μαρίας, είναι Θεός. Πες τους: «Ποιος μπορεί να σταματήσει τον Θεό, αν θελήσει να καταστρέψει τον Μεσσία, τον γιο της Μαρίας, και τη μητέρα του και όλα τα όντα στη γη;» Ο Θεός είναι ο άρχοντας των ουρανών, της γης και των αιθέρων˙ δημιουργεί ό,τι Εκείνος θέλει και είναι παντοδύναμος.

5.45

[οφθαλμός αντί οφθαλμού]… Όσοι δεν δικάζουν σύμφωνα με τα Βιβλία που αποκαλύφθηκαν από ψηλά, είναι άδικοι.

5.46

Στα ίχνη εκείνων στείλαμε τον Ιησού, τον γιο της Μαρίας, για να επικυρώσει τον Μωσαϊκό Νόμο. Του δώσαμε το Ευαγγέλιο, το οποίο εμπεριέχει και την καθοδήγηση και το κήρυγμα προς όσους φοβούνται τον Κύριο.

5.72

Άπιστοι είναι όσοι λένε πως ο Μεσσίας, ο γιος της Μαρίας, είναι θεός: Ο Μεσσίας είπε: «Απόγονοι του Ισραήλ, να λατρεύετε τον Θεό, τον Κύριό μου και τον Κύριό σας». Σε όποιον εξισώνει τον Θεό με άλλες θεότητες, θα απαγορευτεί από τον ίδιο τον Κύριο η είσοδος στον Παράδεισο και θα οριστεί ως κατοικία του η φωτιά της Κόλασης. Δεν υπάρχει ελπίδα βοηθείας για τους τυράννους.

5.75

Ο Μεσσίας, ο γιος της Μαρίας, απλώς είναι απόστολος. Πριν από αυτόν ήρθαν άλλοι απόστολοι. Η μητέρα του ήταν ενάρετη. Έτρωγαν τροφή ανθρώπινη. Κοίτα πώς εξηγήσαμε σε αυτούς τις αποκαλύψεις Μας και πώς αυτοί παρεκτρέπονται.

5.78

Ο Θεός, μέσω του στόματος του Δαβίδ και του Ιησού του γιου της Μαρίας, καταράστηκε όσους απογόνους του Ισραήλ ήταν άπιστοι, θεωρώντας τους ανυπάκουους και προδότες

579

Που δεν σταματούν να κάνουν το κακό. Πόσο απαίσια είναι τα έργα τους!

5.109

Την ημέρα που ο Θεός θα συγκεντρώσει μπροστά Του όλους τους αποστόλους Του, θα τους ρωτήσει: «Ποια απάντηση πήρατε;» Κι εκείνοι θα απαντήσουν: «Εμείς δεν είμαστε σοφοί˙ μόνο Εσύ γνωρίζεις τα μυστικά και τα απόκρυφα».

5.110

Θα πει ο Θεός στον Ιησού: «Γιε της Μαρίας, θυμήσου τις ευεργεσίες Μου προς εσένα και τη μητέρα σου, όταν σε ενίσχυσα με το Άγιο Πνεύμα προκειμένου να μιλήσεις ενώπιον των ανθρώπων, και όταν ήσουν βρέφος στην κούνια σου και όταν μεγάλωσες. Σου δίδαξα τη Βίβλο, τη σοφία, τον Μωσαϊκό Νόμο και το Ευαγγέλιο. Έπλασες από χώμα ένα πτηνό και με την άδειά Μου θεράπευσες τον εκ γενετής τυφλό και τον λεπρό, με την άδειά Μου ανάστησες νεκρούς από τον τάφο. Απομάκρυνα από κοντά σου τα απειλητικά χέρια των απογόνων του Ισραήλ. Μέσα στα θαύματα που έκανες μπροστά στα μάτια τους, οι άπιστοι αναφώνησαν: «Όλα τούτα είναι καθαρή μαγεία».

5.111

«Όταν είπα προς τους μαθητές σου: «Πιστέψτε σε Μένα και στον δικό Μου απόστολο», αυτοί απάντησαν: «Πιστεύουμε και ομολογούμε ότι είμαστε μουσουλμάνοι (υποταγμένοι στον Θεό)».

5.112

Είπαν οι μαθητές στον Ιησού: «Γιε της Μαρίας, μπορεί ο Κύριός σου να κατεβάσει για εμάς από τον ουρανό ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά;» Κι ο Ιησούς απάντησε: «Να φοβάστε τον Θεό, αν είστε ευσεβείς»

5.113

«Επιθυμούμε», είπαν οι μαθητές, «να κάτσουμε και να φάμε σε αυτό, και τότε θα σιγουρευτεί η καρδιά μας. Θα μάθουμε ότι εσύ μας δίδαξες την αλήθεια και θα είμαστε μάρτυρές σου».

5.114

Κι ο Ιησούς, ο γιος της Μαρίας, προσευχήθηκε στον Θεό και είπε: «Κύριε και Θεέ μου, κατέβασε από τον ουρανό ένα τραπέζι για να φάμε όλοι εμείς εδώ, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, και ας είναι τούτο απόδειξη της παντοδυναμίας Σου. Θρέψε μας Εσύ, ο τέλειος χορηγός της τροφής».

5.115

Κι ο Θεός είπε: «Θα κατεβάσω το τραπέζι σε εσάς, αλλά αλίμονο σε όποιον δεν πιστέψει στο θαύμα τούτο. Θα ετοιμάσω για αυτόν το πιο σκληρό βασανιστήριο του κόσμου».

5.116

Και είπε ο Θεός στον Ιησού, τον γιο της Μαρίας: «Είπες ποτέ εσύ στους ανθρώπους: «Θεωρήστε εμένα και τη μητέρα μου Θεό στη θέση του μοναδικού Θεού;» «Όχι, στο όνομα της δόξας Σου», απάντησε ο Ιησούς. «Πώς θα μπορούσα να πω κάτι που δεν είναι αλήθεια; Αν έλεγα κάτι τέτοιο, Εσύ δεν θα το ήξερες; Εσύ γνωρίζεις ό,τι κρύβεται στα βάθη της καρδιάς μου, εγώ όμως δεν ξέρω τι κρύβεται στα βάθη της δικής Σου˙ γιατί Εσύ γνωρίζεις τα μυστικά και τα απόκρυφα.

5.117

«Εγώ δεν τους δίδαξα τίποτ’ άλλο πέρα από τις εντολές Σου: «Να λατρεύετε τον Θεό, τον Κύριό μου και Κύριό σας». Όσο βρισκόμουν στη γη, μπορούσα να είμαι μάρτυρας κατηγορίας τους. Τώρα, όμως, που με πήρες κοντά Σου, Εσύ γνωρίζεις τα πάντα και είσαι μάρτυρας των πάντων.

5.118

«Έχεις το δικαίωμα να τους τιμωρήσεις, καθώς είναι δούλοι Σου˙ μπορείς όμως και να τους συγχωρήσεις, αφού είσαι παντοδύναμος και πάνσοφος».

5.119

Κι ο Θεός είπε: «Αυτή τη μέρα οι δίκαιοι θα απολαύσουν τα αγαθά των καλών τους πράξεων. Οι κήποι με τα τρεχούμενα νερά θα είναι η αιώνια κατοικία τους». Ο Θεός θα ευχαριστηθεί από αυτούς και αυτοί από τον Θεό. Αυτή θα είναι η απόλυτη ευτυχία.

5.120

Στον Θεό ανήκει η βασιλεία των ουρανών και τη γης και όλων όσων βρίσκονται μέσα τους. Αυτός είναι παντοδύναμος.

6.85

Ο Ζαχαρίας, ο Ιωάννης, ο Ιησούς και ο Ηλίας ήταν ενάρετοι.

9.30

Οι Εβραίοι λένε ότι ο Έσδρας είναι γιος του Θεού. Οι χριστιανοί υποστηρίζουν ότι ο Μεσσίας είναι γιος του Θεού. Να τι λόγια βγαίνουν από τα χείλη τους! Μοιάζουν με τους αρχαίους άπιστους. Ο Θεός ας τους καταστρέψει. Πόσα ψέματα λένε!

9.31

Λάτρεψαν περισσότερο ως θεό τους ραβίνους, τους ιερείς και τον Μεσσία, τον γιο της Μαρίας, στη θέση του ίδιου του Κυρίου, παρόλο που διαταράχτηκαν και οι μεν και οι δε να μην υπηρετούν κανέναν άλλο παρά μόνο τον Θεό, επειδή δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από Εκείνον. Μακριά από τη δόξα Του οι άλλες θεότητες με τις οποίες Τον εξισώνουν!

19.16

Μωάμεθ, να κάνεις λόγο μέσα στο Κοράνι για τη Μαρία, πώς αυτή απομακρύνθηκε από το σπίτι της και οδηγήθηκε στο ανατολικό μέρος του ναού.

19.17

Καλύφθηκε από πέπλο το οποίο την έκρυψε από τα μάτια των άλλων. Στείλαμε σε αυτήν το Πνεύμα Μας, το οποίο ενώπιόν της έλαβε ανθρώπινη μορφή[4].

19.18

Κι αυτή είπε: «Ζητώ κουράγιο από εσένα κοντά στον Πολυεύσπλαχνο˙ αν Τον φοβάσαι, [μη με πλησιάζεις]».

19.19

Κι αυτός απάντησε: «Είμαι απεσταλμένος του Κυρίου σου, ο Οποίος με έστειλε για να σου χαρίσω έναν άγιο γιο».

19.20

«Πώς θα γίνει αυτό;», πρόσθεσε η Μαρία, «αφού δεν έχω γνωρίσει άντρα και δεν έιμαι ακόλαστη;»

19.21

Κι εκείνος απάντησε: «Έτσι θα γίνει. Ο Κύριός σου το είπε κι αυτό είναι εύκολο για Μένα. Αυτό θα είναι σημάδι για τους ανθρώπους και απόδειξη της μεγαλοψυχίας Μας. Η απόφασή Μας ήδη αναγγέλθηκε».

19.22

Συνέλαβε, λοιπόν, τον γιο και αποσύρθηκε σε ένα απομακρυσμένο μέρος.

19.23

Την έπιασαν οι πόνοι της γέννας κοντά σε μια χουρμαδιά και αναφώνησε: «Μακάρι να πέθαινα και να ξεχαστώ για πάντα».

19.24 Μια φωνή όμως της φώναξε από κάτω[5]: «Μη στεναχωριέσαι, γιατί ο Κύριός σου άνοιξε ένα ρυάκι κάτω από τα πόδια σου.

19.25

Κούνα το κλαδί του δέντρου και ώριμοι χουρμάδες θα πέσουν μπροστά σου.

19.26

Φάε, πιες και δρόσισε τα μάτια σου[6]. Κι αν δεις κανέναν άνθρωπο, πες του: «Υποσχέθηκα νηστεία στον Πολυεύσπλαχνο˙ σήμερα δεν θα μιλήσω σε κανέναν»».

19.27

Κατευθύνθηκε προς το σπίτι της, φέρνοντας στην αγκαλιά της τον γιο της. Και της είπαν: «Μαρία, ανεξήγητο πράγμα έκανες.

19.28

Ω αδερφή του Ααρών[7], ο πατέρας σου δεν ήταν ασεβής ούτε η μητέρα σου ακόλαστη».

19.29

Η Μαρία τους έκανε νεύμα να ρωτήσουν το βρέφος. «Πώς», ρώτησαν, «μπορεί να μιλήσει προς εμάς ένα βρέφος που ακόμα είναι στην κούνια;»

19.30

«Είμαι δούλος του θεού», είπε το βρέφος, «και ο Κύριος μού χάρισε τη Βίβλο, κάνοντάς με προφήτη

19.31

Αποφάσισε να με ευλογεί και με διέταξε να προσεύχομαι και να κάνω ελεημοσύνες όσο ζω.

19.32

Να σέβομαι τη μητέρα μου. Δεν θα μου επιτρέψει την ανυπακοή και την αθλιότητα.

19.33

Ειρήνη θα με συνοδεύει και κατά τη γέννηση και κατά τον θάνατο και κατά την ανάστασή μου[8]».

19.34

Αυτός ήταν ο Ιησούς, ο γιος της Μαρίας, ο οποίος στάλθηκε για να διδάξει την αλήθεια και για τον οποίο γεννήθηκαν αμφιβολίες.

19.35

Ο Θεός δεν έχει παιδιά. Μακριά αυτή η βλασφημία! Όταν ο Θεός θέλει να κάνει κάτι, λέει: «Ας γίνει», και γίνεται.

19.88

Λένε: «Ο Πολυεύσπλαχνος έχει γιο».

19.89

Πραγματικά, αυτό που λένε είναι ασεβές!

19.90

Παραλίγο οι ουρανοί θα ράγιζαν με τον λόγο αυτό, η γη θα άνοιγε και τα βουνά θα γκρεμίζονταν,

19.91

αφού αποδίδουν γιο στον Πολυεύσπλαχνο.

19.92

Εκείνος δεν μπορεί να έχει γιο.

19.93

Όποιος βρίσκεται στους ουρανούς και στη γη είναι δούλος του Πολυεύσπλαχνου.

21.91

Στην άσπιλη παρθένα εμφυσήσαμε το πνεύμα Μας, κάνοντας την ίδια και τον γιο της σημάδι για όλον τον κόσμο.

23.50

Κάναμε τον γιο της Μαρίας και τη μητέρα του σημάδι για τους ανθρώπους, δίνοντας και στους δυο τους μια περίοπτη θέση για κατοικία, ασφαλή και γεμάτη από ρυάκια νερού.

33.7

Να θυμάσαι ότι συνεννοηθήκαμε με τους άλλους προφήτες και με σένα, με τον Νώε, με τον Αβραάμ, με τον Μωυσή και με τον Ιησού, τον γιο της Μαρίας, συνάπτοντας συμφωνία (διαθήκη) σταθερή,

33.8

για να ρωτά ο Θεός τους φίλους της αλήθειας, ενώ έχει ετοιμάσει σκληρή τιμωρία για τους άπιστους.

42.13

Όρισε για εσάς θρησκεία, την οποία σύστησε στον Νώε και την οποία αποκάλυψε σε σένα, Μωάμεθ, ενώ την είχε συστήσει και στον Αβραάμ, στον Μωυσή και στον Ιησού˙ έδωσε την εντολή Του με τα εξής λόγια: «Τηρήστε τη θρησκεία αυτή και μη χωριστείτε σε αιρέσεις». Για τους ειδωλολάτρες είναι ανυπόφορη η θρησκεία αυτή, στην οποία τους προσκαλείς. Ο Θεός επιλέγει όποιον Εκείνος θέλει για τη θρησκεία αυτή και οδηγεί σε αυτήν όποιον μετανοεί.

43.15

Ωστόσο, μερικοί από τους δούλους Του απέδωσαν στον Θεό παιδιά. Αλίμονο, ο άνθρωπος είναι αληθινά αχάριστος!

43.16

Μήπως ο Θεός επέλεξε ανάμεσα στα δημιουργήματά Του κάποιες κόρες[9], μήπως επέλεξε εσάς για παιδιά Του;

43.17

Ωστόσο, όταν αναγγέλλεται σε κάποιον από αυτούς η γέννηση κόρης η όψη του γίνεται σκυθρωπή και φαίνεται σαν πνιγμένος˙ παρ’ όλ’ αυτά, αποδίδουν κόρες στον Θεό.

43.45

Πρόσεξε αν τους αποστόλους που στάλθηκαν πριν από εσένα τους επιλέξαμε για θεούς που θα λατρεύονται στη θέση του Πολυεύσπλαχνου.

[στείλαμε τον Μωυσή και δεν τον πιστέψανε και προκάλεσαν την οργή Μας και τους εκδικηθήκαμε πνίγοντάς τους και κάνοντάς τους παράδειγμα για τους διαδόχους τους]

43.57

Αν προβάλουν στον λαό σου[10] ως παράδειγμα τον γιο της Μαρίας, αυτοί δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα γι’ αυτόν.

43.58

Και λένε: «Οι θεότητές μας είναι πιο πολύτιμες από τον γιο της Μαρίας ή ο γιος της Μαρίας πιο πολύτιμος από τις θεότητές μας;» Αυτό το προβάλλουν μόνο και μόνο από εριστική διάθεση, καθώς έχουν την τάση προς τις φιλονικίες.

43.59

Ο Ιησούς είναι απλός δούλος Μας, τον οποίο ευεργετήσαμε και τον προβάλαμε ως παράδειγμα για τους απογόνους του Ισραήλ.

43.60

Αν θέλαμε, μπορούσαμε να δημιουργήσουμε στη θέση σας αγγέλους, για να σας διαδεχτούν πάνω στη γη.

43.61

Κάτι τέτοιο φανερώνει πως πλησιάζει ο ερχομός της ώρας της Κρίσεως. Μην αμφιβάλλετε λοιπόν, αλλά ακολουθήστε Με. Εγώ είμαι η σωστή κατεύθυνση.

43.62

Μη σας παραπλανά ο Σατανάς, ο κηρυγμένος εχθρός σας.

43.63

Όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε ανάμεσα στους ανθρώπους συνοδευόμενος από τα δικά Μας σημάδια, είπε: «Φέρνω σε εσάς τη σοφία και έρχομαι να εξηγήσω σε εσάς την αιτία των διαφωνιών σας. Να φοβάστε, λοιπόν, τον Θεό και να υπακούσετε σε μένα.

43.64

Ο Θεός είναι ο Κύριος ο δικός μου και ο δικός σας. Η λατρεία σας προς Εκείνον είναι ο ίσιος δρόμος».

43.65

Οι διάφοροι αιρετικοί άρχισαν να διαφωνούν μεταξύ τους. Αλίμονο στους πονηρούς κατά την ημέρα της επώδυνης τιμωρίας!

43.66

Τι περιμένουν αυτοί; Μήπως περιμένουν την ώρα που αιφνιδιαστικά και απροσδόκητα θα τους χτυπήσει η τιμωρία;

43.67

Εκείνη την ημέρα κάθε δεσμός φιλίας θα σπάσει. Το εντελώς αντίθετο, όμως, θα συμβεί σε όσους φοβούνται τον Κύριο.

57.26

Στείλαμε τον Νώε και τον Αβραάμ και χαρίσαμε στους απογόνους τους το προφητικό χάρισμα και τις Γραφές. Μερικοί από αυτούς ακολουθούν τον ίσιο δρόμο, οι περισσότεροι όμως είναι ασεβείς.

57.27

Πάνω στα ίχνη τους στείλαμε και άλλους αποστόλους, όπως τον Ιησού, τον γιο της Μαρίας, στον οποίο δώσαμε το Ευαγγέλιο και βάλαμε στην καρδιά των μαθητών του την πραότητα και τη μεγαλοψυχία. Αυτοί μόνοι τους επινόησαν τον μοναχικό βίο. Εμείς τους είπαμε μόνο να ευχαριστούν τον Θεό, αλλά δεν τήρησαν ό,τι έπρεπε να τηρήσουν. Ανταμείψαμε όσους πίστεψαν, αλλά οι περισσότεροι ήταν ασεβείς.

61.6

Ο Ιησούς, ο γιος της Μαρίας, είπε στον λαό του: «Απόγονοι του Ισραήλ, εγώ είμαι απόστολος του Θεού, σταλμένος προς εσάς για να επικυρώσω τον Μωσαϊκό Νόμο που στάλθηκε πριν από εμένα και να σας προαναγγείλω τον ερχομό κι άλλου αποστόλου, μετά από εμένα, του οποίου το όνομα θα είναι Αχμέτ (Ένδοξος[11])». Και, όταν τους έδειξε ο Ιησούς διάφορα λαμπρά θαύματα, έλεγαν: «Αυτά είναι ολοφάνερη μαγεία».

61.14

Πιστοί, είστε βοηθοί του Θεού, όπως είπε ο Ιησούς, ο γιος της Μαρίας, στους αποστόλους του: «Ποιος είναι βοηθός μου;» «Εμείς είμαστε βοηθοί του Θεού», απάντησαν εκείνοι. Έτσι, κάποιοι από τους απογόνους του Ισραήλ πίστεψαν, και κάποιοι άλλοι έμειναν άπιστοι. Εμείς, όμως, ισχυροποιήσαμε τους πιστούς κατά των εχθρών τους και τους αναδείξαμε νικητές.

66.12

Και στη Μαρία, την κόρη του Ιωακείμ, η οποία παρέμεινε αγνή, εμφυσήσαμε ένα μέρος από το πνεύμα Μας[12]. Αυτή πίστεψε στα λόγια του Κυρίου της και στις αποκαλύψεις των Γραφών. Ήταν ευσεβής.

--------------------

[1] Πιστεύεται πως κάποιοι Εβραίοι της Υεμένης θεωρούσαν τον Έσδρα (Ezra) γιο του Θεού.

 

[2] Κατά Ιωάννη 14:15-17: «Αν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου. Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει έναν άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας στον αιώνα, το Πνεύμα της αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να λάβει, επειδή δεν το βλέπει ούτε το γνωρίζει· εσείς, όμως, το γνωρίζετε, επειδή μένει μαζί σας, και μέσα σας θα είναι.»

[3] Υπαινιγμός στη θεία φύση του Ιησού

[4] Για τους Μουσουλμάνους, ο αρχάγγελος Γαβριήλ είναι το Πνεύμα του Θεού.

[5] Πιθανώς η φωνή του αγίου βρέφους.

[6] Αραβική έκφραση που σημαίνει την παρηγοριά.

[7] Εννοεί ευσεβής, όπως ο Ααρών.

[8] Ο Μωάμεθ δεν παραδέχεται την ανάσταση του Ιησού στην παρούσα ζωή. Εδώ εννοείται η ανάστασή του κατά την ώρα της Κρίσεως, όταν όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν.

[9] Οι Άραβες ειδωλολάτρες θεωρούσαν τους αγγέλους κόρες του Θεού.

[10] Στους Άραβες ειδωλολάτρες.

[11] Μία από τις προσωνυμίες του Μωάμεθ. Οι μουσουλμάνοι θεωρούν πως ο Παράκλητος που αναφέρει ο Ιησούς πως θα στείλει, είναι ο Περικλυτός (=Ένδοξος), δηλαδή ο Μωάμεθ.

[12] Με τη είσοδο του θείου πνεύματος στη Μαρία έγινε η σύλληψη του Ιησού. (Πνεύμα του Θεού οι μουσουλμάνοι ονομάζουν τον Γαβριήλ)

NASA: «Κόκκινος γίγαντας» μετατρέπεται σε νεφέλωμα

Μία εκπληκτικής ομορφιάς φωτογραφία από το απέραντο μυστήριο του σύμπαντος έδωσε στη δημοσιότητα η NASA. Η εικόνα αποτελεί αποτύπωση της έκρηξης ενός «κόκκινου γίγαντα», ο οποίος μετατρέπεται σε νεφέλωμα, εκλύοντας τα πιο... δύσοσμα αέρια, ήτοι μεγάλες αέρινες μάζες από μεθάνιο και άλλα παράγωγα.

 

Δείτε την εκπληκτική φωτογραφία και βίντεο της Διστημικής Υπηρεσίας...

 

Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται από τους επιστήμονες Rotten Egg nebula και εντοπίστηκε σε έναν αρκετά μακρινό γαλαξία.

 

Σύμφωνα με τις μετρήσεις, τα κίτρινα αέρια εκτοξεύτηκαν με ταχύτητα που ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα.

 

Η εικόνα έφτασε στο τηλεσκόπιο της NASA μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια, καθώς ο γαλαξίας στον οποίο συνέβη βρίσκεται σε πολύ μακρινή απόσταση.

 

Οι άνθρωποι μπορεί να είναι ένα από τα πρώτα προηγμένα είδη στο Σύμπαν

Η ευφυής ζωή μπορεί να είναι σε ένα πολύ νεαρό στάδιο του παρατηρήσιμου Σύμπαντος. Οι 200 δισεκατομμύρια γαλαξίες του δείχνουν ένα σαφές δυναμικό για να συνεχίσει την ύπαρξη του για εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρόνια, αν όχι για πολύ περισσότερο. Επειδή οι πλανήτες και η ζωή είναι τόσο νέα στο Σύμπαν μας, λέει ο Dimitar Sasselov του Χάρβαρντ στο βιβλίο του The Life of the Super-Earths, ίσως «το ανθρώπινο είδος δεν άργησε να έλθει στο προσκήνιο. Μπορεί κάλλιστα να είμαστε ανάμεσα στους πρώτους προηγμένους πολιτισμούς."

Το γαλαξιακό σμήνος Hydra A σε απόσταση 840 εκατομμύρια έτη φωτός. Εκατοντάδες γαλαξίες βρίσκονται σε αυτή την εικόνα

Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν βλέπουμε κανένα αποδεικτικό στοιχείο «αυτών» και μπορεί να χρειαστεί πολύς χρόνος για να εξηγηθεί το περίφημο παράδοξο Φέρμι, το οποίο ρωτάει ότι αν υπάρχει ευφυής προηγμένη ζωή στο Σύμπαν, πού είναι και δεν εμφανίζεται; Γιατί δεν έχουμε ανακαλύψει κανένα στοιχείο της ύπαρξής τους;

Η ιστορία του Σύμπαντος, σύμφωνα με τον Sasselov στη νέα μελέτη του, The Life of Super-Earths, μοιάζει με αυτό: πολλές γενιές άστρων φτιάχνουν αρκετό σίδηρο και οξυγόνο, πυρίτιο και άνθρακα, και όλα τα άλλα στοιχεία από το αρχικό υδρογόνο και ήλιο εδώ και περίπου 13 δισεκατομμύρια χρόνια, για να είναι σε θέση να σχηματίσουν τόσο τη γη που ζούμε όσο και τους εξωπλανήτες που η αποστολή Kepler ανακαλύπτει σήμερα.

Σταθερά περιβάλλοντα σε γαλαξίες που είχαν εμπλουτιστεί ικανοποιητικά για να έχουν πλανήτες υπήρξαν μόνο, περίπου, εννέα δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ενώ βραχώδεις πλανήτες σαν τη Γη και μεγαλύτεροι σούπερ-Γαίες κόσμοι, περίπου 7 έως 8 δισ. χρόνια πριν. Έτσι, η ζωή έπρεπε να περιμένει μέχρι εκείνη τη στιγμή, αν όχι αργότερα, για να ξεκινήσει την εμφάνισή της σε όλο το Σύμπαν. Μεταξύ 7 και 9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ήταν διαθέσιμα αρκετά βαριά στοιχεία για να συμμετάσχουν στην πολύπλοκη χημεία που απαιτείται για να αναδυθεί η ζωή και φτιάχτηκαν μαζί με τους γήινους πλανήτες, συγχρόνως με τα σταθερά περιβάλλοντα που απαιτούνται για τη συγκέντρωση των χημικών ενώσεων.

Ο Enrico Fermi υποστήριξε ότι, δεδομένης της ηλικία του Σύμπαντος και λόγω του μεγάλου αριθμού των άστρων και των πλανητικών συστημάτων καθώς και του απίστευτα σύντομου χρονικού διαστήματος που χρειάστηκαν οι άνθρωποι να αναπτύξουν τεχνολογία, γι αυτό άλλοι τυχόν πολιτισμοί στον Γαλαξία μας θα μπορούσαν να είχαν ένα σημαντικό προβάδισμα και θα πρέπει να είναι πολύ πιο προηγμένοι τεχνολογικά από ό,τι είμαστε εμείς τώρα.

Ο Sasselov καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το στατιστικό επιχείρημα στο Παράδοξο του Fermi "ισχύει μόνο αν το χρονοδιάγραμμα για την εμφάνιση της ζωής είναι πολύ μικρότερο από την ηλικία του σύμπαντος, αλλά δεν είναι και τόσο αν οι δύο χρόνοι (του σύμπαντος και της εμφάνισης της ζωής) είναι συγκρίσιμοι. "Το μέλλον για τη ζωή στο Σύμπαν μοιάζει εξαιρετικό”, λέει ο Sasselov.

Οι πλανήτες μπορεί να είναι ένα μικρό μόνο κλάσμα του Σύμπαντος λόγω του μικρού μεγέθους τους, αλλά υπάρχουν τόσοι πολλοί από αυτούς που η πιθανότητα της ζωής αυξάνεται εκθετικά. Το Σύμπαν διέρχεται τώρα από την εποχή με το ανώτατο ρυθμό σχηματισμού άστρων – αλλά φαίνεται να μην έγινε ακόμα η κορύφωση στο σχηματισμό των πλανητών του. Υπάρχουν περισσότερα αστέρια στο Σύμπαν από τους κόκκους της άμμου στη Γη και φυσικά υπάρχει ένας ίσος αριθμός πλανητών.

Από υπολογισμούς υπάρχουν 200 δισεκατομμύρια άστρα στον Γαλαξία μας και το 90% αυτών είναι αρκετά μικρά και αρκετά μεγάλα για να έχουν πλανήτες σε τροχιά. Και μόνο το 10% από αυτά τα αστέρια σχηματίστηκαν με αρκετά βαριά στοιχεία για να έχουν πλανήτες σαν τη Γη, με το 2% από αυτούς – κάπου 100 εκατομμύρια σούπερ-Γαίες και Γαίες – να βρίσκονται σε τροχιά εντός της κατοικήσιμης ζώνης του άστρου τους.

Όμως πρέπει κανείς να αναρωτηθεί ότι αν ένας άλλος πλανήτης εκεί έξω στον Γαλαξία μας (και στα δισεκατομμύρια των γαλαξιών εκεί έξω) είναι ένα μόνο εκατομμύριο χρόνια μεγαλύτερος από τη Γη, πόσο πιο προηγμένη και ανιχνεύσιμη τεχνολογία θα έχει; Και όπως έγραψε ο Arthur Clarke, οποιαδήποτε προηγμένη εξωγήινη τεχνολογία θα πρέπει να διακρίνεται από τη μαγεία.

Γιγαντιαίος εξωπλανήτης χωρίζεται σε δύο κομμάτια στο μέγεθος της Γης

Σε μια ανακάλυψη που δημιουργεί πρόσθετα ερωτήματα σχετικά με το πώς οι πλανήτες τελειώνουν τις ζωές τους, επιστήμονες έχουν εντοπίσει τα υπολείμματα ενός γιγάντιου κόσμου που καταστράφηκε από έντονες παλιρροιακές δυνάμεις που ασκούνταν από το μητρικό άστρο του. Τα δε συντρίμμια περιφέρονται γύρω από το ‘πρησμένο’ κόκκινο γίγαντα άστρο KIC 05807616.

Καλλιτεχνική εικόνα που δείχνει τους δύο κόσμους που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από το φουσκωμένο άστρο KIC 05807616

Αλλά η ποσότητα των συντριμμιών είναι εξαιρετικά μεγάλη. Αστρονομικές παρατηρήσεις εντόπισαν αντικείμενα μεγέθους δύο πλανητών σε τροχιά γύρω από αυτό το άστρο, καθένα δε από τα οποία είναι ελαφρώς μόνο μικρότερα από τη Γη. Οι ερευνητές προτείνουν ότι αυτά τα δυο κομμάτια ανήκαν κάποτε σε ένα ενιαίο, μεγαλύτερο εξωηλιακό πλανήτη.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο μεγαλύτερος κόσμος (εξωπλανήτης) μπορεί να έχει καταστραφεί, όταν μια ακραία βαρυτική έλξη από το φουσκωμένο άστρο του, τον ανάγκασε να κινηθεί σπειροειδώς προς το αντικείμενο. Οι παλιρροιακές δυνάμεις στη συνέχεια το έκοψαν σε κομμάτια. Μερικά απ ‘αυτά πιθανότατα έπεσαν προς το άστρο, ενώ άλλα εγκαταστάθηκαν σε σταθερές τροχιές.

Αυτές οι ανακαλύψεις ρίχνουν νέο φως στο πώς οι πλανήτες τελειώνουν τις ζωές τους. Μέχρι τώρα, είχε θεωρηθεί ότι οι περισσότεροι εξωπλανήτες καταναλώνονται από τα μητρικά αστέρια τους, όταν αυτά γίνονται σουπερνόβα, και πετάγονται έξω στο βαθύ διάστημα κάτι που οφείλεται στις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις, ή καταναλώνονται ολοσχερώς από τις νεοσυσταθείσες μαύρες τρύπες μετά την υπερκαινοφανή έκρηξη.

Αλλά η νέα έρευνα δείχνει ότι κι άλλη μοίρα μπορεί να περιμένει τους πλανήτες.Τα συμπεράσματα της έκθεσης δείχνουν ότι η αρχή και το τέλος του κόσμου δεν ορίζεται πάντα με σαφήνεια.

“Οι πλανήτες μπορεί ακόμα και να εξελιχθούν, διαλυόμενοι σε διάφορα μικρά σώματα, ή να καταστραφούν ολοσχερώς," λένε οι συγγραφείς της έκθεσης Ealeal Bear και Noam Soker από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ισραήλ.

Οι ειδικοί λένε ότι το αντικείμενο KIC 05807616 ήταν κάποτε ένας κίτρινος νάνος, σαν τον Ήλιο μας. Καθώς έφτασε στο τέλος της κύριας ακολουθίας του, τα εξωτερικά στρώματα της ατμόσφαιρας του φούσκωσαν, εκτινάσσοντας τα προς τα έξω σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτό θα συμβεί και στο ηλιακό σύστημα μας κάποτε.

Σύμφωνα με τα υπολογιστικά μοντέλα, οι τρεις εσωτερικοί πλανήτες - Ερμής, Αφροδίτη και Γη – θα περιτυλιχθούν μέσα στον Ήλιο. Ο Άρης μπορεί να υποστεί μια παρόμοια μοίρα, αν και είναι ασαφές εάν θα καταστραφεί ή όχι. Οι άλλοι όμως κόσμοι θα μείνουν ανεπηρέαστοι.

Όσο για τους δύο κόσμους που είναι σε τροχιά γύρω από το KIC 05807616, βρίσκονται πολύ κοντά στο γονικό αστέρι τους, μόλις 900.000 χιλιόμετρα και 1.100.000 χιλιόμετρα, αντίστοιχα. Αυτό σημαίνει πως οι συνθήκες εκεί πάνω είναι πολύ σκληρές: κοντά 9,000° Κελσίου. Είναι δε γνωστοί ως KOI 55,01 και KOI 55.02.

Σε μια τέτοια μικρή απόσταση, είναι πιθανόν να είναι κλειδωμένοι παλιρροιακά στο αστέρι τους, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχουν πάντα την ίδια όψη προσανατολισμένη προς το αντικείμενο. Μια παρόμοια κατάσταση μπορεί να παρατηρηθεί μεταξύ της Σελήνης και της Γης.

«Ελπίζαμε ότι άλλες ομάδες θα μελετούσαν την ανακάλυψη αυτή και θα προτείνουν τις δικές τους ιδέες, ή να βελτιώσουν τις ερμηνείες μας σχετικά με το αντικείμενο. Είμαστε λοιπόν χαρούμενοι ότι αυτό συνέβη πολύ γρήγορα, από τους Ealeal Bear και Noam Soker. Οι δύο τους πρότειναν αυτή την πραγματικά ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση για το σενάριο μας, εξηγεί ο Stéphane Charpinet από το Ινστιτούτο Ερευνών της Τουλούζης και κύριος ερευνητής της ανακάλυψης.

Γιατί μας εκνευρίζουν κάποιοι ήχοι όπως το μασούλημα;

Σας πιάνει μια αφόρητη αηδία ή ένας εκνευρισμός στα όρια της οργής, όταν ακούτε κάποιον δίπλα σας να μασάει ή να κάνει κλικ-κλικ παίζοντας με το στιλό του; Κατ’ αρχήν, δεν είστε ο μόνος (αν το νομίζατε). Κατά δεύτερον, οι επιστήμονες μόλις βρήκαν για πρώτη φορά μια εξήγηση στον εγκέφαλο γι’ αυτή την περίεργη ανθρώπινη αντίδραση, που αποκαλείται μισοφωνία. Πιστεύουν ότι ανακάλυψαν πλέον τη νευροβιολογική βάση της.

Βρετανοί επιστήμονες συμπέραναν ότι η μισοφωνία είναι μια πραγματική εγκεφαλική διαταραχή και όχι μια φανταστική ή μόνο ψυχική αντίδραση. Σε συγκεκριμένους ανθρώπους ορισμένοι ήχοι «πυροδοτούν» συγκεκριμένες αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα, οι οποίες συνδυάζονται με επιτάχυνση των χτύπων της καρδιάς, ακόμη και με έκκριση ιδρώτα.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων University College Λονδίνου και Νιούκαστλ, με επικεφαλής τον καθηγητή γνωστικής νευρολογίας Τιμ Γκρίφιθς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας “Current Biology”, σύμφωνα με το BBC και τη βρετανική «Τέλεγκραφ», μελέτησαν τους εγκεφάλους 20 μισοφωνικών ανθρώπων και -για λόγους σύγκρισης- 22 άλλων χωρίς μισοφωνία.

Διαπιστώθηκε ότι στα άτομα με μισοφωνία μια περιοχή του εγκεφάλου που περιλαμβάνει τον μηχανισμό ελέγχου των συναισθημάτων, εμφανίζει υπερδραστηριότητα στο άκουσμα ορισμένων ήχων. Η περιοχή αυτή εμφανίζει διαφορετικές νευρωνικές συνδέσεις με άλλα μέρη του εγκεφάλου στους ανθρώπους με μισοφωνία, σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

«Για πολλούς ανθρώπους με μισοφωνία αυτό θα είναι ευπρόσδεκτο νέο, καθώς για πρώτη φορά βρήκαμε μια διαφορά στη δομή και λειτουργία του εγκεφάλου τους. Η μελέτη μας δείχνει ότι υπάρχουν σημαντικές εγκεφαλικές μεταβολές, που θα πρέπει να πείσουν τους σκεπτικιστές στην ιατρική κοινότητα ότι πρόκειται για μια πραγματική διαταραχή», δήλωσε ο δρ Σουκμπιντέρ Κουμάρ του Ινστιτούτου Νευροεπιστήμης του Νιούκαστλ. Όπως είπε, το πιο δυνατό αίσθημα των μισοφωνικών είναι ο θυμός και όχι η αηδία.

«Εγώ ο ίδιος ανήκα στους σκεπτικιστές, εωσότου είδα τους ασθενείς στην κλινική και κατάλαβα πόσο εντυπωσιακά όμοια είναι τα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου τους» δήλωσε ο Γκρίφιθς.

Η μισοφωνία μπορεί να εμφανισθεί σε μικρά παιδιά, σε σημείο που να ενοχλούνται τόσο πολύ από τους ήχους που κάνουν οι άλλοι όταν τρώνε, ώστε μπορούν να φάνε μόνο όταν είναι μόνα τους.

«Το μόνο που μπορώ να περιγράψω, είναι ότι ήθελα να χτυπήσω τους ανθρώπους στο πρόσωπο, όταν άκουγα το θόρυβο που έκαναν τρώγοντας» δήλωσε χαρακτηριστικά η 29χρονη Ολάνα Τάνσλεϊ-Χάνκοκ, που είχε έντονη μισοφωνία από την ηλικία των οκτώ ετών και έπρεπε να τρώει στη μοναξιά της κρεβατοκάμαράς της.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια θεραπεία για τη μισοφωνία, ενώ δεν είναι ξεκάθαρο πόσο συχνή είναι στον πληθυσμό, καθώς δεν υπάρχει κάποιος σαφής τρόπος για να διαγνωσθεί. Πάντως η ανακάλυψη του «αποτυπώματός» της στον εγκέφαλο, ελπίζεται ότι μπορεί μελλοντικά να οδηγήσει σε κάποια θεραπεία.

Η Φύση της Πραγματικότητας

Τι συμβαίνει στην ουσία με τους εαυτούς μας και γύρω από μας; Τι είμαστε αληθινά, τι νομίζουμε ότι είμαστε, γιατί το νομίζουμε και πόσο απέχει από την αλήθεια; Το να νομίζουμε κάτι όμως είναι προϊόν σκέψεων. Μήπως και αυτές δεν είναι αυτό που πιστεύαμε; Είμαστε μόνο εμείς πίσω από αυτές; Αν όχι, τότε τι άλλο υπάρχει και ποιό επιτέλους θα μπορούσε να είναι το σημείο αναφοράς για την αλήθεια; Έχουμε πρόσβαση σε αυτό; Ποια είναι η πραγματική δυναμική στο επίπεδο της υφηλίου και ποιος ο ιδιαίτερος ρόλος της Ελλάδας, αν υπάρχει; Και άλλες πολλές παρόμοιες αναρωτήσεις. Είναι επείγον να καταπιαστούμε με αυτές τις ανησυχίες και να απαντήσουμε σωστά, επιστημονικά και αποδεικτικά.

Θα ανακαλύψουμε, προοδευτικά, μια παλιά ξεχασμένη στις μέρες μας αλήθεια, η απελευθέρωσή μας από τα σημερινά δεσμά, που είναι πρώτα απ’ όλα προσωπικά αυτό-δεσμά, θα έρθει από την συνειδητοποίηση του καθενός μας για τον ρόλο μας και τις ικανότητές μας, δηλαδή την ταυτότητά μας. Θα ανακαλύψουμε μια διαδικασία που ξεπερνά τα σύνορα του εαυτού μας και συνδέεται γενικότερα με την φύση της αντίληψης που έχουμε εμείς, τα έλλογα όντα στον πλανήτη Γη. Όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του όλου θα πρέπει να επιτύχουν σημαντική και πρακτική εξέλιξη στην συνειδητοποίησή τους για τον τρόπο που έχουμε προβλεφθεί από την ίδια την Δημιουργία. Οι δυνάμεις που αναδύονται μέσα μας από αυτήν την προσπάθεια και η αντανάκλαση του μοντέλου που θα δημιουργηθεί προς όφελος όλου του συστήματος από μια τέτοια διαδικασία, δεν έχουν όρια.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα έχουν νόημα

Σε προηγούμενα άρθρα παρουσιάσθηκαν καινοτόμες επιστημονικές γνώσεις που αλλάζουν δραστικά την εικόνα που είχαμε μέχρι τώρα για την ζωή, την υγεία, και γενικά τα διάφορα προβλήματά μας, αλλά και για την ίδια την υπόσταση μας. Οι γνώσεις αυτές είναι περίτρανα αποδεδειγμένες, χωρίς να αντιπροσωπεύουν όμως ακόμη την επίσημη θέση του καθιερωμένου συστήματος, όπως συμβαίνει συχνά με καινοτόμες γνώσεις στις καμπές της ανθρώπινης εξέλιξης.

Ο Δρ. Hamer με την Νέα Ιατρική του και πολλοί άλλοι που εργάσθηκαν ως επί το πλείστο πάνω στα γόνιμα χνάρια του αλλά και παράλληλα μ’ αυτόν, αποδεικνύουν ότι η εξέλιξη των ειδών για την επιβίωση έγινε σμιλεύοντας μια απόλυτα απαραίτητη ενότητα μεταξύ σώματος – ψυχολογίας – εγκεφάλου. Η ερμηνεία μας για την πραγματικότητα προκαλεί αντιδράσεις μέσα μας που παίρνουν την μορφή μιας ψυχολογικής χροιάς. Για παράδειγμα, μια κατάσταση που ερμηνεύθηκε σαν απειλή για την ζωή μας μπορεί να μετατραπεί στιγμιαία σε φόβο θανάτου.

Όταν το πρόβλημα – στρες ξεπερνάει τα όρια του επιτρεπτού για το σύστημα μας, ο εγκέφαλος αναλαμβάνει να κατευθύνει την επίλυση του προβλήματος προς ένα πολύ συγκεκριμένο όργανο που αντιστοιχεί επακριβώς στην χροιά του στρες. Στο παράδειγμά μας θα είναι οι κυψέλες των πνευμόνων, σύμβολο ζωής-θανάτου στην εξέλιξη των ειδών, που θα λάβουν την διαταγή να λειτουργήσουν διαφορετικά, δημιουργώντας περισσότερα κύτταρα (καρκίνος των πνευμόνων) για την προμήθεια περισσότερου οξυγόνου που (συμβολικά) λείπει.

Όταν το πρόβλημα επιλυθεί με κάποιο τρόπο, πχ. πραγματικό (η κατάσταση αλλάζει), η ψυχολογικό (συνειδητοποίηση πως η ερμηνεία-φόβος μας ήταν αβάσιμη) διατάζει την επαναφορά των κυττάρων στην πρότερη κανονική λειτουργία τους και την συμπαράσταση των μικρό-οργανισμών του σώματος ή έξω από αυτόν (στην περίπτωση μας τους βακίλους του Κώχ) που θα επανορθώσουν όλες τις ζημιές. Αυτή η φυσιολογική αντίδραση-ίαση του οργανισμού προκαλεί συνήθως έντονα σωματικά φαινόμενα που εκλαμβάνονται σαν πραγματική ασθένεια (φυματίωση στο παράδειγμά μας) και αντιμετωπίζεται μέσα στην άγνοιά μας σαν τέτοια. Περισσότερες από τις μισές «ασθένειές» είναι εκφράσεις ίασης!

Τα σημεία από τα οποία προέρχεται η εκάστοτε διαταγή του εγκεφάλου προς τα όργανα είναι προγραμματισμένα στον εγκέφαλο εδώ και εκατομμύρια χρόνια και μπορούν να παρατηρηθούν με ηλεκτρονικό σαρωτή (scanner). Κάθε όργανο αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες ερμηνείες-χροιές στρες και τα ίχνη αυτά υπάρχουν στο ίδιο σημείο του εγκεφάλου για όλους τους ανθρώπους. Έτσι μια πλήρης χαρτογράφηση έγινε δυνατή μεταξύ 1) των ψυχολογικών χροιών των στρες μας, 2) των οργάνων που υποφέρουν και 3) των σημείων στο εγκέφαλο που διατάζουν, τα καθένα τους ένα συγκεκριμένο όργανο, να λειτουργήσει διαφορετικά.

Τα παραπάνω έχουν αποδειχθεί χωρίς εξαίρεση για κάθε ασθένεια και κάθε ασθενή, καθιστούν πια νόμο της φύσης και φαίνονται λογικά για να τα δεχθούμε. Υπάρχουν όμως και άλλες επιστημονικές διαπιστώσεις που μας ξαφνιάζουν περισσότερο, όπως η επιρροή στρες των γονικών σκέψεων στο έμβρυο που κυοφορείται (ξεκίνημα ασθένειας όπως και επαναφορά ίασης) καθώς και η επιρροή στην υγεία μας των ψυχολογικών δραμάτων που έζησαν οι πρόγονοι μας.

Επίσης τα δυστυχήματα της ζωής και οι περιοδικές επαναλήψεις των αποτελούν μέρος της ίδιας διαδικασίας διάχυσης συγκεκριμένου υπερβολικού στρες. Όπως παραπάνω με τα άυλα πρότυπά μας (δηλαδή οι ερμηνείες μας για το πως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος) έτσι και οι άυλες σκέψεις των άλλων και μάλιστα πέρα από τον χρόνο της δικής μας ζωής, επηρεάζουν την ύλη μας ! Πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο και ιδίως, πού φωλιάζουν και μας περιμένουν επανειλημμένα αυτές οι μνήμες και τι τους δίνει αυτή την δύναμη;

Την απάντηση ήρθαν να μας δώσουν καινοτόμες ιδέες στην Φυσική και πιο συγκεκριμένα η θεωρία της Διττότητας του χρόνου και του χώρου που διατυπώθηκε από τον Γάλλο Φυσικό Δρ. Garnier Malet, με επιστημονικές δημοσιεύσεις από το 1996. Αποδεικνύεται πως είναι η έννοια του Χρόνου αποτελεί τον πέπλο μυστηρίου όλων των εποχών για την Δημιουργία, κάτι γνωστό από την αρχαιότητα, αρκεί να διαβάσουμε τον Τίμαιο του Πλάτωνα.

Η θεωρία αυτή πιστοποιεί πως είμαστε φυλακισμένοι στο βιολογικό όριο της αντίληψή μας για την ροή του χρόνου (24 εικόνες / δευτ.) που καθιστά την δική μας πραγματικότητα, το «τώρα» μας. Δεν είναι όμως η μοναδική. Μεταξύ των αντιληπτών στιγμών υπάρχουν απειροελάχιστα ανοίγματα χρόνου, μη αντιληπτά από το συνειδητό μας μέρος, αλλά αντιληπτά από το υποσυνείδητο και επιτρέπουν στο αιθερικό μας σώμα να επισκεφθεί μια άλλη πραγματικότητα, όπου ο χρόνος κυλά πολύ πιο γρήγορα, συγχρόνως με τον δικό μας.

Στην ουσία ένας χώρος όπου οι παρατηρητές έχουν διαφορετική αντίληψη του χρόνου απ’ ότι εμείς. Δηλαδή η φυσιολογική πυκνότητα πράξεων εκεί είναι απείρως μεγαλύτερη από την δική μας (αλλά βιώνεται σαν κανονική για τους εκεί παρατηρητές) και έτσι σε μια ανεπαίσθητη για μας στιγμή – σε ένα άνοιγμα χρόνου- εκεί μπορούν να γίνουν πολλά. Θα το ονομάσουμε καταχρηστικά «μέλλον» διότι οι σκέψεις μας δημιουργούν εκεί διάφορα μελλοντικά δυναμικά, δοκιμάζονται δηλαδή πολλά πιθανά σενάρια-πρότυπα χάρη στην άλλη, ταχύτατη ροή χρόνου, πριν ένα από αυτά βιωθεί στην δική μας, στο παρόν μας.

Η πληροφορία για το ποιό σενάριο θα έπρεπε να βιωθεί επιστρέφει σε μας μέσα από τα ανοίγματα χρόνου, πριν συνειδητοποιήσουμε καν ότι έγινε μια τέτοια διεργασία και αυτό τεκμηριώθηκε πειραματικά. Κάτι μέσα μας «γνωρίζει» την κατάσταση πριν αυτή αναδυθεί σαν σκέψη στο συνειδητό μας μέρος! Η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των δύο πραγματικοτήτων γίνεται με το αιθερικό μας σώμα, την κυματική μορφή του υλικού μας σώματος, χάρη στην ασύλληπτη ταχύτητα 400 000 φορές την ταχύτητα του φωτός, που αποτελεί λοιπόν και την ταχύτητα της σκέψης.

Τα περίεργα όμως δεν σταματούν εδώ. Με την προσέγγιση αυτή, η ίδια η δική μας πραγματικότητα εξελίσσεται με την σειρά της σε ανοίγματα χρόνου μιας άλλης, όπου ο χρόνος κυλά πολύ πιο αργά, αλλά συγχρόνως με την δική μας ! Σε αυτήν την άλλη πραγματικότητα υπάρχει κάτι που γνωρίζει το κάλλιστο σενάριο που θα έπρεπε να βιώσουμε στο παρόν χάρη στην εμπειρία του παρελθόντος και έτσι θα την ονομάσουμε καταχρηστικά «παρελθόν». Το ιδανικό θα ήταν να μας πληροφορούσε αυτόματα για το τι ακριβώς θα έπρεπε να βιώσουμε αφού έκανε την διαλογή ανάμεσα στα πολλά – εν δυνάμει ακόμη σενάρια – που δημιουργούμε συνεχώς για το κάθε τι στο «μέλλον».

Αυτό ακριβώς γίνεται και μάλιστα με μια ταχύτητα 7 φορές ακόμη μεγαλύτερη από την προηγούμενη (2.800.000 φορές η ταχύτητα του φωτός !) που αποτελεί επίσης και την ταχύτητα της διαίσθησης, της «πρώτης σταγόνας» που περνά από μέσα μας για το κάθε τι, μιας διαίσθησης της οποίας ο μηχανισμός αποδεικνύεται έτσι και επιστημονικά. Αυτό που εξελίσσεται στο «παρελθόν» κατέχει λοιπόν την σύνθεση της ζωής μας και είναι μια διττή πτυχή του εαυτού μας, ο ανώτερος εαυτός των παραδόσεων, τα δαιμόνιο του Σωκράτη, η πηγή της διαίσθησης, ο Εαυτός – πυρήνας του ψυχικού μας συστήματος κατά τον Jung κτλ.

Δεν είμαστε λοιπόν μόνοι.

Το καταπληκτικό μ’ αυτήν την προσέγγιση είναι ότι η ύπαρξη διττού εαυτού είναι απαραίτητη για το κάθε τι και επομένως νόμος της Δημιουργίας. Από τα στοιχειώδη σωμάτια (το ηλεκτρόνιο εξελίσσεται παράλληλα με το ποζιτρόνιο του) μέχρι τα αστέρια και τους γαλαξίες που είναι διττά. Ο λόγος φαίνεται τελικά να είναι λειτουργικός για οποιαδήποτε εξέλιξη στο σύμπαν. Τίποτα λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει, να βιώσει δηλαδή μια πραγματικότητα σε ένα χώρο και ένα χρόνο, να ξεπεράσει τα εμπόδια της ζωής του, χωρίς την ανάγκη πολλών πειραμάτων – προτύπων εν δυνάμει δηλαδή σεναρίων και την μετέπειτα διαλογή τους χάρη στην εμπειρία. Χρειάζονται λοιπόν, σε κάθε επίπεδο, δύο υποστάσεις για την ίδια συμπαντική ύπαρξη.

1) μία που βιώνει τις εμπειρίες και αναλύει τις καταστάσεις στις λεπτομέρειές τους: εμείς δηλαδή στο παρόν με αποστολή ανάλυσης – δράσης (ανά-θ-ρωπος, σύμφωνα πάντα με τον Δρ. Δρ. Garnier Malet, δηλαδή το πρόχειρο {ρωπός} που κοιτάζει προς τα επάνω)

2) απαραίτητα μια διττή υπόσταση της ίδιας ύπαρξης που κατέχει τις ίδιες ερωτήσεις, περιμένει απαντήσεις μέσα από την γρήγορη δράση μας κι έχει αποστολή σύνθεσης – επίβλεψης πάνω στην ουσία, στον σκοπό, στο νόημα των δυναμικών που διασχίζουμε και βιώνουμε στην ύλη. Και αυτό αποδεικνύεται μαθηματικά, χωρίς καμία θρησκευτικότητα η μυστικισμό.

Αρχίζουμε λοιπόν να κατανοούμε την θεμελιώδη διαδικασία της Δημιουργίας, τον απλό φυσικό νόμο, ότι τίποτα δεν επιτρέπεται να βιωθεί, άρα να υπάρξει στο «καθαρό» εάν δεν δημιουργηθούν πρώτα «πρόχειρα», δηλαδή πρότυπα – μοντέλα – σενάρια – δυναμικά – σύμβολα, ενώ θα έπρεπε ιδανικά να γίνεται κάθε φορά διαλογή καταλληλότητά τους πριν εμφανισθούν στην πραγματικότητά μας. Τα δυναμικά αυτά είναι δημιουργήματα σε άλλη ροή χρόνου των σκέψεων και προθέσεων του καθενός, αλλά προσβάσιμα από όλη την ανθρωπότητα. Επομένως μεταφέρουν και την υπευθυνότητα μας για την ποιότητά τους λόγω των επιπτώσεων τους στους άλλους.

Η δημιουργία παρόμοιων δυναμικών από τους πολλούς, μετατρέπεται σε συλλογικό δυναμικό, συντονιζόμενο με τον καθένα μας με ιδιαίτερο, προσωπικό τρόπο και ιλιγγιώδες ταχύτητες. Εκεί λοιπόν, εκτός δικού μας χώρου και χρόνου, φωλιάζουν τα σύμβολα, τα πρότυπα, οι μύθοι, οι μνήμες, κτλ. και ότι άυλο φαίνεται να επηρεάζει την ζωή μας. Εκεί πρέπει να αναζητηθεί η τεράστια σημασία τους κι όχι μέσα στους εγκεφάλους μας που «απλώς» επεξεργάζονται τα σήματα. Πάντα και όπου να πάμε δονούμαστε με αυτά τα άυλα δυναμικά-σύμβολα-πρότυπα σαν να ήταν μέσα μας. Θα μπορέσουμε έτσι τώρα να προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα της φύσης της πραγματικότητας και των προβλημάτων μας.

Το Άυλο κατευθύνει το Υλικό – η Υλη ακολουθεί το Πνεύμα

Βιώνουμε τις άυλες ερμηνείες μας για την πραγματικότητα που μπορεί έτσι να αλλάξει: Έχουμε τώρα τις νέες επιστημονικές αποδείξεις πως όχι μόνο οι ασθένειες, αλλά και ότι μας συμβαίνει δεν είναι τυχαίο. Επομένως το κάθε τι έχει κάποιο νόημα για μας και θα έπρεπε να το ψάξουμε στις άυλες ερμηνείες μας για τον κόσμο και τον εαυτό μας. Στην ουσία πρόκειται για συμπεράσματά μας, για πρότυπά μας «πως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος» ώστε να είμαστε καλά, τα προγράμματα δηλαδή που μας κατευθύνουν εν αγνοία μας, διότι τα θεωρούμε ελεύθερη βούληση.

Συγχρόνως όμως, τα σενάρια που βιώνουμε δεν είναι υποχρεωτικό να συμβούν σαν πεπρωμένο σκαλισμένο στο μάρμαρο, αλλά μπορούν να αλλάξουν με την συνειδητοποίησή μας ότι πρόκειται για ερμηνείες μας και όχι για την απόλυτη αλήθεια. Τότε μόνο εξασκείται πραγματικά η ελεύθερη βούλησή μας αλλάζοντας τις ερμηνείες μας για τον κόσμο και τον εαυτό μας. Παίρνουμε την τύχη στα χέρια μας.

Το τοπίο όμως που εμφανίζεται έτσι μπροστά μας φαίνεται φανταστικό, δύσκολο να το δεχτούμε: Τίποτα το τυχαίο, άυλες ερμηνείες οι πηγές των προβλημάτων, άυλα δυναμικά που δημιουργούνται με τις άυλες σκέψεις μας σε άλλη μη αντιληπτή ροή χρόνου και επικοινωνούν μαζί μας χάρη στο άυλο αιθερικό μας σώμα και με ασύλληπτες ταχύτητες, επιρροή και υπευθυνότητα μας στην ζωή και των άλλων που δεν γνωρίζουμε καν ! Αλλά και οι άυλες σκέψεις μας που παίζουν καθοριστικό ρόλο αναδεύουν μέσα μας πριν καν τις συνειδητοποιήσουμε !

Μήπως είναι υπερβολικά όλα αυτά, ένα μείγμα αληθειών και φαντασίας; Διότι διαφορετικά έχουμε σοβαρό πρόβλημα με αυτό που θεωρούσαμε μέχρι τώρα πραγματικότητα, αλλά και με την ίδια την υπόστασή μας, την ταυτότητά μας. Εξετάζοντας στην συνέχεια την όλη εικόνα των γνώσεων που υπάρχουν θα αντιληφθούμε πως όλα αυτά δεν είναι καθόλου υπερβολικά αλλά τρόπος λειτουργίας της Ζωής και του Σύμπαντος, δηλαδή της Δημιουργίας. Εκεί όμως θα βρεθούν και τα μέσα για την επανάκτηση του πραγματικής ταυτότητάς μας και της ισορροπίας μας.

Γνωρίζουμε από την αρχαιότητα ότι η πραγματικότητα που βιώνουμε δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι η απόλυτη αλήθεια, π.χ. «Όλα είναι σύμβαση, στην πραγματικότητα τα άτομα και το κενό, κομμένοι από την δυνατότητα να γνωρίσουμε την πραγματικότητα, γνωρίζουμε αυτό που επηρεάζει το σώμα μέσω των αισθήσεων» Δημόκριτος

«Ο αγαθός Δημιουργός δεν έκανε τον κόσμο σύμφωνα με εκείνο που γεννήθηκε αλλά με πρότυπο το αιώνιο και αμετάβλητο που γίνεται αντιληπτό από την λογική και την σκέψη. Τότε αναγκαστικά αυτός ο κόσμος πρέπει να είναι εικόνα κάποιου άλλου και έτσι οι συλλογισμοί που εξηγούν εκείνο που δημιουργήθηκε με πρότυπο το αιώνιο και αποτελεί εικόνα του, πρέπει να είναι πιθανοφανείς και ανάλογοι με τους πρώτους, αφού όποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στην γένεση και στην ουσία η ίδια υπάρχει ανάμεσα στην πίστη και στην αλήθεια» Πλάτων, Τίμαιος – 29 a,b,c

Τα βασικά εργαλεία του ορθολογισμού και των αποδείξεων, η Λογική και τα Μαθηματικά, είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη φύση μας και δεν μπορούμε να τα παρατηρήσουμε κάπου έξω από εμάς σαν ανεξάρτητες δομές ώστε να κάνουμε πειράματα και να αποδείξουμε την ορθότητά τους. Άρα βρίσκονται στον χώρο ύπαρξης μετά την Φυσική, δηλαδή την Μεταφυσική.

Η Λογική λοιπόν, τρόπος αντίληψης του Κόσμου, είναι στην ουσία Μεταφυσική, ενώ τα Μαθηματικά αποτελούν την μεταφυσική δομή του Κόσμου. Η λογική είναι ο Λόγος, ακρογωνιαίος λίθος της Δημιουργίας που λειτουργεί με την θεωρία των αριθμών, όπως γνώριζε και ο Πυθαγόρας. Υπάρχουν στον Κόσμο περισσότερα από αυτά που μπορούν να κατανοήσουν οι επιστήμες και η φιλοσοφία τους. Αποδεικνύεται μαθηματικά, αποκλειστικά με τις αρχές της λογικής (καθ. Δρ. Α. Νασίκας) ότι ο λόγος με τον οποίο επικοινωνούμε εισάγει υποχρεωτικά αντιφάσεις αλλά τον χρησιμοποιούμε αποδεχόμενοι τις κάποιες αλλοιώσεις σε αυτά που ανταλλάσσουμε κι άρα δεν μπορεί να μας εκφράσει με ακρίβεια. Για να αποφύγουμε τις αντιφάσεις, οδηγούμαστε στην σιωπή.

Γι’ αυτόν τον ερευνητή “Η αλήθεια έχει μία ιερότητα που διαταράσσεται όταν διατυπώνεται” Αυτό μας θυμίζει τις διάφορες παραδόσεις πάνω στην αξία της σιωπής, πέρα από τις λέξεις και τις σκέψεις, προκειμένου να αντιληφθούμε τι συμβαίνει βαθιά μέσα μας. Η Κβαντομηχανική, το πεδίο Φυσικής που εξετάζει τον μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματίων, μας πληροφορεί ότι ο παρατηρητής επηρεάζει την πραγματικότητα, χωρίς να μπορεί όμως ακόμη να μας εξηγήσει τον τρόπο. Η ιατρική το ασπάζεται αυτό χρησιμοποιώντας το στα πειράματα αξιολόγησης των φαρμάκων όπου οι γιατροί δεν γνωρίζουν αυτό που δίνουν στους ασθενείς για να μην τους επηρεάσουν τηλεπαθητικά.

Η τηλεπάθεια όμως είναι ένα φαινόμενο πασίγνωστο από πάντα και διαπιστώθηκε πειραματικά όχι μόνο μεταξύ ανθρώπων αλλά μεταξύ όλων των βασιλείων της φύσης: ζώα και φυτά με ανθρώπους, φυτά με ζώα, ζώα μεταξύ τους, φυτά μεταξύ τους, κτλ. Οι έρευνες έχουν πραγματοποιηθεί από πολλούς επιστήμονες σε δεκάδες χώρες. Όλα επικοινωνούν μεταξύ τους με ασύλληπτη ταχύτητα, έξω από την συνείδηση μας, αυτόματα.

Οι ψυχολόγοι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, έχουν μετρήσει επανειλημμένα εδώ και δεκαετίες την πρόγνωση του σώματος για αυτό που θα συμβεί πριν γίνει αντιληπτό συνειδητά. Κάτι μέσα μας γνωρίζει από πριν ενώ ο εγκέφαλος δεν το έφερε ακόμη στην συνείδηση. Είμαστε λοιπόν κάτι περισσότερο και διαφορετικό από μόνο τις σκέψεις μας. Ο εγκέφαλος είναι το υπέρτατο εργαλείο μας αλλά όχι ο εαυτός μας.

Οι καθαρά μεταφυσικές εμπειρίες από την πλευρά τους βρίθουν όπως με τις εκατομμύρια περιπτώσεις εμπειρίας κοντά στον θάνατο ανά τον πλανήτη (μερικές με, συμπτωματικά, ελεγχόμενες καταστάσεις σε χειρουργεία), όπως τα λεγόμενα των μικρών παιδιών για αναμνήσεις τους από άλλους χώρους που μπορούν να ελεγχθούν, ή ακόμη τα βιβλία των νεκρών (Θιβέτ, Αίγυπτος) και τα πολλά ανάλογα στοιχεία στην αρχαία Ελληνική γραμματεία. Ο κατάλογος των αποδείξεων για την παράξενη κατάσταση που υπάρχει με την ουσία της πραγματικότητας είναι πολύ μεγάλος. Είδαμε πως η κατοχή των γνώσεων αυτών θα ήταν αποφασιστική για την πρακτικά καθημερινή ισορροπία μας αλλά για και την ανώτερη ανθρώπινη εξέλιξή μας.

Θα περιμέναμε λοιπόν πως όλα αυτά θα ήταν αντικείμενα διδασκαλίας από την νεαρή ηλικία μέχρι τα γεράματα, και φυσικά στόχοι φρενιτιώδους έρευνας στα πανεπιστήμια. Διαπιστώνουμε όμως πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ουδεμία μνεία από το επίσημο σύστημα έρευνας και εκπαίδευσης, επιμελής αποφυγή τέτοιων θεμάτων και γελοιοποίηση συχνά από τους επίσημους ειδήμονες, ενώ το αδαές πλατύ κοινό κοιτάζει με αμηχανία. Τι συμβαίνει λοιπόν με την τόσο φανερή διαφορά μεταξύ «επίσημης» και «ανεπίσημης» γνώσης;

Οι επίσημες επιστήμες αγνοούν την ουσία του κόσμου και ψηλαφούν

Οι επιστήμες έχουν προχωρήσει πολύ χάρη σε μία υπέρ-εξειδίκευση που επιτρέπει με μακροχρόνιες προσπάθειες και πειραματικές διαδικασίες, την βαθιά ανάλυση και την διατύπωση θεωριών. Οι γνώσεις μας προχωρούν σε κάθε ειδικότητα και η τεχνολογία παρουσιάζει θεαματικά αποτελέσματα στην καθημερινότητά μας, όπως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι δορυφόροι, οι τηλεπικοινωνίες, η ρομποτική, τα νέα υλικά, η ιατρική διαγνωστική, οι μεταμοσχεύσεις, κτλ. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος και η ζωή μας καλυτέρευσε πολύ.

Στην ουσία οι επιστήμες έχουν πελαγώσει με τις πιο βασικές έννοιες: ύλη – κύματα – ενέργεια – ζωή – χώρος – χρόνος – πεδίο κτλ. Το πλατύ κοινό από την πλευρά του, εντυπωσιασμένο από τα επιτεύγματα της υψηλής τεχνολογίας, δεν μπορεί να φανταστεί κάτι τέτοιο και θεωρεί την επιστήμη παντογνώστρια. Αυτό που συμβαίνει βασικά είναι η έλλειψη μιας ενοποιημένης κατανόησης (α) της ανθρώπινης ύπαρξης σε όλα τα επίπεδα: φυσικό, ενεργειακό, ψυχολογικό, νοητικό, πνευματικό και (β) θεμελιωδών εννοιών όπως ο χώρος και ο χρόνος, και των φυσικών δυνάμεων (βαρύτητα, ηλεκτρομαγνητισμός, πυρηνικές δυνάμεις).

Υπάρχουν στρατιές ειδικών για το κάθε τι, αλλά σπάνιες συνθέσεις που να δίνουν την γενική εικόνα της πραγματικότητας. Η μηχανιστική μέθοδος ότι μόνο αυτού που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και μόνο αυτά που μπορούν να μετρηθούν αξίζουν τον κόπο, παραμένει βασικά η ίδια εδώ και αιώνες. Υπάρχει ένας ολέθριος χωρισμός Φυσικής – Φιλοσοφίας και Πραγματικότητας – Μαθηματικών που οδηγεί στην νοητική πτώχευση. Ολέθριος διότι μας απομακρύνει από την αλήθεια που θα έπρεπε να ήταν ο κεντρικός στόχος των επιστημών. Μια επιφανειακή έστω ανασκόπηση των βασικών αρχών πίσω από τα φαινόμενα της Ζωής και του Σύμπαντος θα μας πείσει γι’ αυτό:

Η ζωτική ενέργεια, πηγή της ζωής, είναι άγνωστη επιστημονικά.

Η Βιολογία ερμηνεύει τις διεργασίες του σώματος, όχι όμως την κινητήριο τους δύναμη. Μας διδάσκει πως είμαστε τυχαία υπό-προϊόντα μιας τεράστιας διαδικασίας της εξέλιξης των ειδών επί δισεκατομμύρια έτη όπου ο καταλληλότερος επιβιώνει, παρ όλες τις αποδείξεις περιόδων στην Γη με σχεδόν ακαριαία εμφάνιση εκατομμυρίων νέων ειδών – Jay Gould και άλλοι, και τις πολυάριθμες μελέτες ψυχολογίας στον άνθρωπο που αποδεικνύουν πως μόνο η συνεργασία υπάρχει σαν βιώσιμη λύση και όχι ο ανταγωνισμός.

Ο δε εγκέφαλός μας επωφελήθηκε πρόσφατα της από ανάγκη όρθιας στάσης των πιθήκων από τους οποίους καταγόμαστε -αν και δεν βρέθηκε ακόμη ανθρωπολογικά ο κρίκος που λείπει από την πιθηκοειδή εξέλιξη μας, ή οι εξηγήσεις για την πρόσφατη ανίχνευση σε μας γονιδίων του ανθρώπου του Neanderthal ή ακόμη επιβεβλημένων τεχνολογικά γονιδιακών μεταβολών στο DNA μας πριν 12 000 έτη, όπως και σε αρκετά φυτά. Από ποιους άραγε;

Έτσι λοιπόν ο εγκέφαλος αναπτύχθηκε τόσο πολύ που απέκτησε συνείδηση του εαυτού του. Homo sapiens στα σπήλαια, παρόλο του ότι περιέργως ήταν σύγχρονος εξελιγμένων πολιτισμικών υπολειμμάτων που ανακαλύπτονται ανά την υδρόγειο) και φθάσαμε στον σύγχρονο ευφυή άνθρωπο και όλα αυτά με 30 000 γονίδια, μόνο 15% περισσότερα από ένα σκουλήκι, αλλά με μεγάλη συνδυαστική ικανότητα, που αναδύθηκε τυχαία σε μας και μας δίνουν την πολυπλοκότητα του ανθρώπου αλλά και την ανάδυση της συνείδησής του !!

Χαρτογραφήθηκαν όλα τα γονίδια αλλά αποτελούν μόνο 5% του συνόλου, ενώ τα υπόλοιπα 95% θεωρούνται άχρηστα και αγνοούνται, παρ όλες τις ανακαλύψεις ότι λειτουργούν σαν υγρά laser και αλληλο-πληροφορούνται στιγμιαία με βιοφωτόνια: A. Popp, E. Guillet, Ρώσοι και άλλοι ερευνητές.

Οι ασθένειες μας είναι τυχαία φαινόμενα χωρίς καμία σχέση με την ψυχολογία μας (παρ όλους τους απόλυτα αποδεδειγμένους νόμους του Hamer στους αντίποδες) και υπεύθυνα είναι συγκεκριμένα άρρωστα γονίδια και φυσικά η ατυχία μας να τα έχουμε κληρονομήσει, παρ όλες τις αποδείξεις της επιγενετικής για τον στρατηγικό ρόλο της μεμβράνης που επιτρέπει ή όχι τις ανταλλαγές με το περιβάλλον, ενώ το DNA «απλά» εκτελεί σαν πειθήνιος εργάτης τις εντολές για κατασκευή πρωτεϊνών – B. Lipton και άλλοι.

Ο Lamarck ήταν πολύ πιο κοντά στην αλήθεια υποστηρίζοντας ότι το περιβάλλον πληροφορεί το κύτταρο. Μεταλλαγές γονιδίων επιβάλλονται από τον ίδιο τον εγκέφαλο μετά από ένα στρες και όχι από την τυχαιότητα και αποσύρονται, επανορθώνονται. Όλα αυτά με σκοπό να μας βοηθήσουν. Οι μεταλλαγές που κληρονομούμε με τις ασθένειές τους είναι αποτέλεσμα των προγονικών στρες, όπως έχει διαπιστωθεί, τα οποία στρες με την σειρά τους αντιστοιχούν στα δυναμικά που αποφασίσαμε πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε στην ενσάρκωσή μας. Οι τυχαίες μεταλλαγές από τα σπάνια λάθη κατά τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων αφορούν την πολύ αργή διαδικασία της Δαρβινικής εξέλιξης, εκτός σε θύματα ατομικής βόμβας ή άλλων παρόμοιων επιδράσεων.

Οι μικρο-οργανισμοί μέσα μας είναι πολύ περισσότεροι από τα κύτταρά μας και ζυγίζουν 15% του βάρους μας αλλά τους θεωρούμε εχθρούς μας κάθε φορά που εμφανίζονται σε μια ασθένεια, και αποτελούν έτσι τον κύριο στόχο για την ίαση, ο Δρ. Hamer απέδειξε το αντίθετο και ο Α. Bechamp, παραγκωνισμένος συνάδελφος του L. Pasteur που διαβολοποίησε τα βακτήρια, είχε δίκιο πριν 150 χρόνια ότι οι μικρο-οργανισμοί μπορούν να δημιουργηθούν από, και μέσα στο σώμα.

Τα εμβόλια όμως θα μας σώσουν, ακόμη και από τον καρκίνο και τα δίνουμε υποχρεωτικά ακόμη και σε νεογνά στα οποία δεν ωρίμασε το ανοσοποιητικό τους σύστημα, γνωρίζοντας εμπεριστατωμένα, παγκόσμια συνέδρια ειδικών ανά τον κόσμο που αποδεικνύουν τους κινδύνους, την ελάχιστη προστασία τους και την πιστοποιημένη ολέθρια μακρόχρονη επίδραση τους στην υγεία. Είναι απλώς μέσα στο πρωτόκολλο που πρέπει να ακολουθηθεί τυφλά.

Η τεχνολογία στις επιστήμες της υγείας έκανε θαύματα και επωφελούμαστε όλοι αλλά οι θεμελιώδεις αρχές της λειτουργίας του ανθρώπου και του φαινομένου της ζωής αγνοούνται από το σύστημα, ανίκανο να δημιουργήσει το πιο απλό κύτταρο, ενώ όλες οι παραδόσεις διδάσκουν και αποδεικνύουν την άφατη ενέργεια της Ζωής (Chi των Κινέζων, Prana των Ινδών, Αιθέρας των Ελλήνων, κτλ.)

Οι γιατροί περιέργως υποφέρουν από τις ίδιες ασθένειες και με την ίδια συχνότητα με το πλατύ κοινό, ενώ ο καρκίνος εμφανίζεται περισσότερο και σε μικρότερες ηλικίες τώρα, παρ όλες τις επί δεκαετίες περίφημες και πανταχού έρευνες καταπολέμησής του. Είναι θεμελιωμένο πια πως το σύστημα κολυμπά ενάντια στο ρεύμα της αλήθειας, ακόμη, και ιδίως, σε αυτό της απλής λογικής. Στο καθένα μας και στην συλλογική συνείδηση έχει λοιπόν επιβληθεί η έννοια της τυχαίας ύπαρξής μας από πρώην πιθήκους, ενός σάκου από επικίνδυνα βακτήρια και άχρηστα υλικά στα κύτταρά τους, που παλεύει ενάντια όλων για την επιβίωσή του.

Μιας μηχανής, διότι θεωρείται ξεκομμένη από την ψυχολογία, που περιμένει στο συνεργείο τα φάρμακα για να εξαφανισθούν τα συμπτώματα, συχνά μόνο πρόσκαιρα. Το πεπρωμένο μας εξαρτάται από την διάγνωση κάποιου ειδικού, που θα κάνει ειλικρινά ότι καλύτερο μπορεί, αλλά σύμφωνα με τις παραπάνω αρχές. Είμαστε μηχανές για επιδιόρθωση με αριθμό μητρώου στο ασφαλιστικό μας ταμείο και όχι ψυχές που υποφέρουν. Ποια θα μπορούσε να είναι τότε η αυτό-εκτίμησή μας, ή το αίσθημα κάποιας εκπλήρωσης στο πέρασμα μας από την Γη, ή ο ρόλος μας πέρα από τον επιούσιο σε συνεργασία με τους άλλους; Από ποιό θαύμα θα έρθει η συνειδητοποίηση της αλήθειας για να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας;

Η Ύλη και το Σύμπαν παραμένουν επίσης άγνωστα για τις επιστήμες.

Ένα τεράστιο Σύμπαν γεμάτο Γαλαξίες που κρύβει πολλά περισσότερα.

Η κατάσταση στις επιστήμες για τον κόσμο που μας περιβάλει (τα ενδότερα της ύλης, το Σύμπαν) δεν μας φωτίζουν καλύτερα για την ουσία του, απ’ ότι οι επιστήμες της Ζωής για την ουσία της Ζωής, παρ όλες τις εντατικές έρευνες επί έναν αιώνα τώρα. Τα διάσημα πια πειράματα στο διεθνές κέντρο ερευνών CERN της Ελβετίας για την ανίχνευση του τι εκφέρει μάζα στα στοιχειώδη σωμάτια (διαφημισμένο και σαν σωμάτιο του Θεού !) δεν έχουν δώσει στην ουσία τίποτα ακόμη αλλά, χωρίς να το θέλουν, αποκαλύπτουν και υπογραμμίζουν στο κοινό το παράδοξο της απόστασης που χωρίζει τις τεχνολογίες από την γνώση της ουσίας.

Η Κβαντομηχανική και η Πυρηνική Φυσική μας έδωσαν πολλά μέχρι τώρα, σαν κατανόηση της ύλης και σαν εφαρμογές. Το ίδιο και ο ηλεκτρομαγνητισμός με τις τηλεπικοινωνίες και οι θεωρίες της Σχετικότητας (Ειδική και Γενική με την βαρύτητα). Αλλά η ουσία λείπει παρ όλες τις προσπάθειες γι’ αυτό, διότι όλοι πιστεύουν ότι κάτι άλλο πρέπει να υπάρχει πίσω από το πέπλο: πιο βασικές και πιο απλές αρχές που να ενοποιούν όλες αυτές τις επί μέρους θεωρίες, οι οποίες απλώς μας «εξυπηρετούν» μέχρι σήμερα, σαν αποδεκτές για την ώρα προσεγγίσεις. Οι προσπάθειες εξωτικών θεωριών (χορδές, κβαντική βαρύτητα, κτλ.) δεν πείθουν πια ούτε τους ίδιους τους εισηγητές των, ενώ αναδύθηκε από το 1982 και μετά (Aspect, Suarez, Gisin, etc) το τεράστιο πρόβλημα της σύζευξης φωτονίων της ίδιας πηγής, που αλληλο-πληροφορούνται φαινομενικά στιγμιαία, όσο μακριά και να βρίσκονται, ενάντια στις υπάρχουσες θεωρίες.

Παρ όλες αυτές τις μεγάλες ρωγμές, η Φυσική επιμένει στη απόρριψη της ύπαρξης του αιθέρα λόγω σύγκλισης άλλων υποθέσεων και παλαιών πειραμάτων και έτσι συνεχίζουμε να αγνοούμε, π.χ. το πώς μεταφέρονται τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Παράλληλα, νέα, εξελιγμένα πειράματα (E. Silvertooth, 1986, και άλλοι μετά) απέδειξαν με μετρήσεις στα υπόγεια των εργαστηρίων πως η Γη κινείται με 380 χλμ. / δευτ. προς τον αστερισμό της Λύρας σχετικά με κάτι.

Το ίδιο μετρούσε λίγο αργότερα ο δορυφόρος COBE. Αυτές οι αποδείξεις της ύπαρξης του περίφημου αιθέρα στον οποίο όλα είναι βουτηγμένα θα ανανέωνε πολλές υποθέσεις της Φυσικής. Περιέργως τα συνταρακτικά νέα αποσιωπήθηκαν από το σύστημα που παραμένει έτσι παγωμένο επί ακόμη ένα τέταρτο του αιώνα. Ο αιθέρας ήταν γνωστός σαν υπαρκτός από την αρχαιότητα όπως μας μεταφέρουν οι Έλληνες συγγραφείς. Στον Τίμαιο, ο Πλάτωνας τον συνδέει με το δωδεκάεδρο και το σύμπαν, ενώ αστρονομικές μετρήσεις (J-P Luminet) δείχνουν πως το Σύμπαν (με τον συναφή του αιθέρα) δεν είναι σφαιρικό αλλά μάλλον δωδεκαεδρικό. Περίεργη σύμπτωση.

Και πάλι πολυγραφότατοι Έλληνες είναι και σήμερα αυτοί που τον επιβάλουν με τις έρευνές τους: ο πολιτικός μηχανικός και ερευνητής κ. Ιπποκράτης Δάκογλου έχει μελετήσει όσο κανείς, με μεγάλη διαίσθηση, τις γνώσεις των Πυθαγόρειων για πολλά θέματα επιστημών και με ιδιαίτερη διεισδυτικότητα για τον αιθέρα και την λειτουργία του σύμπαντος, και τα παρουσιάζει σε 6 βιβλία. Ο Έλληνας Φυσικός Δρ. Paul LaViolette αποδεικνύει με την θεωρία του και ανάλυση πολλών μετρήσεων, την αδιάλειπτη ανάδυση της ύλης από τον αιθέρα και έχει προβλέψει τις επιστημονικές ανακαλύψεις σε πολλά θέματα για το Σύμπαν και την ύλη, δεκαετίες πριν ανακοινωθούν από τα επίσημα κανάλια της επιστήμης. Τα παρουσιάζει σε 5 βιβλία του εκ των οποίων τα 2 και στα Ελληνικά.

Αλλά και η αρχαία Ελληνική γλώσσα μας ξαφνιάζει συνεχώς με τον πλούτο πληροφοριών που εμπεριέχονται μέσα της για τις βάσεις του σύμπαντος και της φύσης. Αποκαλύπτονται, αποκωδικοποιημένες πια, χάρη στις θεμελιώδεις εργασίες δεκαετιών από Έλληνες ερευνητές με πολλά πονήματα, όπως οι μαθηματικοί Κ. Μαρκάτος και Ε. Αργυρόπουλος με την λεξαριθμική προσέγγιση, Α. Τζιροπούλου, Αλτάνη, Α. Σιέτος, Κ. Σιαμάκης, Θ. Σημαιοφόρος, και άλλοι που αφιέρωσαν και αφιερώνουν την ζωή τους στις έρευνες για την γλώσσα μας. Ας ακούσουμε όμως έναν από τους πρωτεργάτες της νεότερης Φυσικής, διότι όλοι τους τότε αποδείχθηκε πως ήτανε συγχρόνως και φιλόσοφοι.

«Σαν άνθρωπος που αφιέρωσε όλη του την ζωή στη πιο ορθολογιστική σπουδή της ύλης, μπορώ να σας πω σαν αποτέλεσμα της έρευνάς μου πάνω στο άτομο τα εξής: Δεν υπάρχει κάτι που καθαυτό του να λέγεται Υλη. Όλη η ύλη έχει σαν πηγή της και υπάρχει μόνον χάρη σε μια δύναμη που φέρνει τα σωμάτια ενός ατόμου σε δόνηση και κρατά αυτό το απειροελάχιστο ηλιακό σύστημα μαζί. Μπορούμε να υποθέσουμε πίσω από αυτήν την δύναμη την ύπαρξη ενός συνειδητού και ευφυούς πνεύματος. Αυτό το πνεύμα είναι η μήτρα κάθε μάζας» Max Planck (1944) Βραβείο Nobel για την θεωρία των κβάντα (1918).

Το περίφημο και τυχαίο Big-Bang, της αρχικής έκρηξης από το πουθενά, με τον επακόλουθο (απαραίτητο αλλά τυχαίο) πληθωρισμό της, παραμένει η άρχουσα υπόθεση, παρ όλες τις στρατιές επιστημόνων που διαφωνούν. Οι αστρονομία και αστροφυσική παραδέχονται πως το ορατό σύμπαν δεν είναι παρά ένα έκτο του όλου που πρέπει να υπάρχει για να εξηγηθούν οι μετρήσεις, π.χ. των κινήσεων των αστέρων και των γαλαξιών. Υποθέτουμε λοιπόν πως πρόκειται για κάποια σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια που κάποτε θα γνωρίσουμε καλύτερα. Όλη η Δημιουργία λοιπόν είναι ένα τυχαίο και μυστηριώδες γεγονός που γέννησε κάποτε τα πάντα, συγχρόνως με τον Χώρο και τον Χρόνο, ξεκινώντας από ένα σημείο άπειρης πυκνότητας και θερμοκρασίας που δεν κατανοούμε.

Καταλήγουμε στην «ανακάλυψη» ότι σχεδόν όλο το σημερινό σύμπαν είναι άπιαστο, ακατανόητο, κάπου αλλού. Μόνο η έλλειψη κάτι καλύτερου υποχρεώνει τους επιστήμονες να επιμένουν σε παρόμοιες, παράδοξες θέσεις. Και εδώ λοιπόν, όπως και με τις επιστήμες της Ζωής, επιβάλλεται από το σύστημα επιστημών στο πλατύ κοινό και στο συλλογικό ασυνείδητο η έννοια του τυχαίου, αλλά με πιο μεγαλειώδη τρόπο διότι πρόκειται για την ίδια την Δημιουργία. Είμαστε τυχαία σκουπιδάκια ριγμένα στον ωκεανό ενός κενού, που και αυτός είναι μικροσκοπικός μπροστά σε έναν μεγαλύτερο αλλά άγνωστο και αόρατο ωκεανό. Κανένας σκοπός λοιπόν πουθενά.

Υπάρχει λοιπόν η πίστη των επιστημόνων, μια πίστη στο τυχαίο αλλά παρόλα αυτά πίστη, με τον περίφημο αστροφυσικό Hawking να δηλώνει πως είμαστε παρόλα αυτά τόσο προχωρημένοι που δεν χρειαζόμαστε πια την υπόθεση του Θεού στις εξισώσεις μας. Ίσως πιστεύει πως είναι πάλι κάτι τυχαίο που τον κρατά 40 χρόνια ζωντανό, μοναδική περίπτωση στην υφήλιο, ενάντια στην βραχύχρονα θανατηφόρα ασθένειά του.

Πως λοιπόν να νιώσουμε ότι είμαστε κάτι, έστω μικρό, όταν όλα είναι τυχαία και αόρατα; Πως θα μπορούσαμε να φαντασθούμε την ταυτότητά μας αν είμαστε άγνωστοι περιπλανώμενοι χωρίς σκοπό σε ένα χάος, που τολμάνε παρόλα αυτά και οι ίδιοι υποστηρικτές της τύχης να αποκαλούνε κόσμο – κόσμημα; Δεν έχουν παρατηρήσει ίσως πως κάθε κόσμημα πρέπει να έχει έναν ευφυή δημιουργό. Ο ολέθριος χωρισμός Φυσικής και Φιλοσοφίας είναι επί το έργον για αναισθητοποίηση και αποξένωσή μας από τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Όλα όμως έχουν την εξήγηση τους. Ευτυχώς για όλους μας όμως, η αλήθεια βρίσκεται στους αντίποδες όλων αυτών. Όπως αναφέρθηκε επανειλημμένα παραπάνω, οι ίδιες οι επιστήμες, αλλά καινοτόμες, έξω από το υπάρχον σύστημα προς στιγμή, έρχονται σε βοήθεια. Όπως ένα τεράστιο άλυτο αίνιγμα (puzzle) που παρατηρείται μόνο κομμάτι – κομμάτι, διότι διαφορετικά δεν βγάζουμε νόημα από το σύνολο, λόγω έλλειψης των κεντρικών ψηφίδων που κρατάνε το κλειδί του αινίγματος.

Ένα κλειδί όμως που δακτυλοδεικνύεται και φωναχτά μάλιστα, από την αρχαιότητα, αλλά μπροστά σε σύγχρονους τυφλούς και κωφούς. Το κλειδί αυτό είναι ο χρόνος και ο Πλάτωνας το παρουσιάζει ξεκάθαρα στον Τίμαιο, ακόμη και αριθμητικά, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, όπως υπογραμμίζει και έρχεται τώρα να αποδείξει ο σύγχρονος Γάλλος ερευνητής Δρ. Garnier Malet με την θεωρία της Διττότητας του Χρόνου και του Χώρου.

Περιγράψαμε ήδη τα βασικά στοιχεία της θεωρίας στις αρχές του άρθρου με την σημασία της για εμάς. Θα προσθέσουμε ορισμένες βασικές υποθέσεις της που θα μας κάνουν να νιώσουμε το απαραίτητο δέος προς την πηγή των πάντων και την χαρά για την συμμετοχή μας στο παιχνίδι, σαν μέλη της. Η αισιοδοξία για έξοδο από τα δεινά μας θα μπορέσει να γεννηθεί παρατηρώντας την πραγματικότητα από τόσο ψηλά.

Αντί για μία μυστηριώδη και τυχαία έκρηξη σαν πρωταρχική δημιουργική δύναμη, ο Γάλλος ερευνητής υποθέτει μία ευφυή αρχική δύναμη που πάντα υπήρχε και θα υπάρχει και είναι περίεργη θέλοντας να εξελιχθεί, να απαντήσει στα πολλαπλά ερωτήματά της, να γνωρίσει δηλαδή τον εαυτό της. Αυτή η άπειρη ευφυΐα της και η ύπαρξη σκοπού της, αλλάζουν εντελώς το σκηνικό από μία τυχαιότητα που νομίζαμε μέχρι τώρα.

Η ίδια η αρχική δύναμη είναι ο απαραίτητος Χρόνος και Χώρος τον οποίον επομένως ελέγχει απόλυτα, ενώ διασπάται σε ένα μεγάλο αριθμό συνειδήσεων (εμάς), ευφυών δημιουργημάτων της (διότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο εξ ορισμού) που θα «τρέξουν» για τις απαντήσεις, με απαραίτητα απόλυτη ελεύθερη βούληση, σε άλλους παρόμοιους χώρους. Αυτές με την σειρά τους, απαντώντας στις αρχικές ερωτήσεις θα ανακαλύψουν την ανάγκη άλλων, νέων, καινοτόμων ερωτήσεων που ο αρχική δύναμη δεν προέβλεψε.

Επιτυγχάνεται λοιπόν ο αναζητούμενος εμπλουτισμός και πρόοδος του όλου από τα μέλη. Για να μπορέσει αυτό να επιτευχθεί, πρέπει στις νέες ερωτήσεις να δοθούν οι τελικές απαντήσεις από κάποιον, και αυτός είναι η άλλη υπόσταση του κάθε δημιουργήματος που αναδύεται λοιπόν απαραίτητα διττό από την αρχική Δημιουργία. Συναντάμε λοιπόν την έννοια της συνεργασίας από τις απαρχές της Δημιουργίας. Η ροή του Χρόνου που κάθε μία των δύο υποστάσεων αντιλαμβάνεται διαφορετικά είναι στην ουσία η εμφυτευμένη διαφορετική αντίληψη τους από την αρχή, σύμφωνα με τον διαφορετικό χώρο στον οποίο πρέπει να εξελιχθεί ο ρόλος της.

Έτσι ο καθένας εκπληρώνει τον ρόλο του, τον σκοπό του. Η σημασία της εντελέχειας του Αριστοτέλη σαν μια από τις δυνάμεις που κινούν την πραγματικότητα αποκαλύπτεται. Πρόκειται για τον ελκυστή των μαθηματικών, την αγωνία του βελανιδιού να γίνει κάποτε βελανιδιά. Για τον ίδιο λόγο ο συμβολισμός της χροιάς ενός στρες καθρεφτίζεται απαραίτητα στο όργανο που αποτελεί το υλοποιημένο σύμβολο της ίδιας λειτουργίας, του ίδιου σκοπού.

Τίποτα δεν υπάρχει ή γίνεται άσκοπα. Το κάθε τι πρέπει να έχει συνείδηση στο επίπεδο του ρόλου του και εμείς την συνείδηση του ίδιου του εαυτού μας. Διότι απλούστατα αποτελούμε μέλη της αρχικής συνείδησης, όπως τα κύματα είναι μέλη του απέραντου ωκεανού. Η Δημιουργία υποθέτει πως θα διαλέξουμε την καινοτομία και την συνεργασία που πρέπει να την εκφράζουμε παντού.

Μία ιδιαίτερη τριπλή περιστροφική κίνηση κινεί τα πάντα χάρη στην αρχική και αέναη ενέργεια του αιθέρα, το δυναμικό της Δημιουργίας. Αυτή η κίνηση στα διάφορα επίπεδα με τους χώρους και χρόνους τους, δίνει απλές αλγεβρικές εξισώσεις που λύνουν άμεσα τα περίφημα μυστήρια του κόσμου και της Ζωής (π.χ. για πρώτη φορά θεωρητικός υπολογισμός της ταχύτητας του φωτός με μια απλή σχέση μέσα από την κίνηση της Γης στο ηλιακό σύστημα, της διάρκειας της μετάπτωσης των ισημεριών – Πλατωνικός ενιαυτός – το μέγεθος της «σκοτεινής» ύλης και ενέργειας, η “άχρονη” σύζευξη φωτονίων, οι αποστάσεις των πλανητών από τον Ήλιο, οι τεράστιες ταχύτητες ανταλλαγής πληροφοριών – σκέψης και διαίσθησης, κτλ.)

Δείχνει επίσης ότι η φυγή των γαλαξιών δεν υπάρχει – είναι δεμένη με την αντίληψη μας. Μια περιοδική εκπομπή πληροφορίας μας γίνεται αντιληπτή σαν αρχική έκρηξη. Ο μακρόκοσμος λειτουργεί όπως ο μικρόκοσμος – “Το πάνω είναι όπως το κάτω’ του Τρισμέγιστου Ερμή -διότι οι κινήσεις των πλανητών μας φανερώνουν τις σταθερές του ατόμου. Η αναμενόμενη ενοποίηση έχει μάλλον επιτευχθεί. Η διαίσθηση του γνωστού καθηγητή, πρύτανη και συγγραφέα Γ. Γραμματικάκη (στο συμπέρασμα πρόσφατης συνέντευξής του) ήταν απόλυτα σωστή υποστηρίζοντας πως η λύση θα έρθει από μια καινοτόμο προσέγγιση για τον Χρόνο και όχι από συνεχείς προόδους στα σημερινά μονοπάτια έρευνας.

Η ίδια αυτή κίνηση εκφράζεται και δονεί το σώμα μας. και καθρεφτίζοντας την ισορροπία του, γνώση και διαίσθηση που μετέτρεψε ο Γάλλος ερευνητής Δρ. Danis Bois σε πρακτική και αποτελεσματική μέθοδο θεραπείας (Σώματο – Ψυχό – Παιδαγωγική) που εφαρμόζεται αλλά και διδάσκεται στην Ελλάδα από το Κινούν. Τα βασικά αριθμητικά στοιχεία της θεωρίας αναγράφονται στον Τίμαιο (όπου αναφέρει το 1+1/8 και τον λόγο 243/256) αλλά ποτέ δεν έχουν κατανοηθεί πως επρόκειτο για επιστημονικές γνώσεις. Μια ξεχασμένη αλήθεια αναδύεται ξανά. Και πάλι η πηγή της είναι Ελληνική.

Διαισθητικά νιώθουμε αυτή την εκδοχή για την Δημιουργία και την Ζωή πολύ καλύτερα από ότι την τυχαιότητα που συναντάμε στο άλλο μονοπάτι. Συγχρόνως πρόκειται για πολύ απλούστερη προσέγγιση που εξηγεί επί πλέον τα μυστήρια που αφήνουν οι άλλες πολύπλοκες προσεγγίσεις. Ακόμη ένας πρωτεργάτης και φιλόσοφος της σύγχρονης επιστήμης θα μας εκμυστηρευθεί τις σκέψεις του, πολύτιμες στην νέα εποχή

«Ένα ανθρώπινο ον είναι μέρος του συνόλου, που αποκαλείται από μας Σύμπαν, ένα μέρος περιορισμένο σε χρόνο και χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του σαν να είναι κάτι χωριστό από τα υπόλοιπα, ένα είδος οπτικής πλάνης της συνείδησης του. Η αυταπάτη είναι ένα είδος φυλακής για μας, περιορίζοντάς μας στις προσωπικές επιθυμίες μας και στην συμπάθεια που τρέφουμε για λίγα κοντινά μας άτομα.

Καθήκον μας πρέπει να είναι να ελευθερωθούμε απ’ αυτή την φυλακή, διευρύνοντας τον κύκλο συμπάθειας, έτσι ώστε να αγκαλιάσουμε όλα τα ζωντανά πλάσματα και το σύνολο της φύσης με όλο το κάλλος της. Στην σιωπή και έκσταση είναι η βαθιά συναισθηματική πεποίθηση που έχω για την παρουσία της υπέρτατης νοητικής δύναμης που αποκαλύπτεται μέσα στο ακατάληπτο για μας σύμπαν. Εκεί σχηματίζεται η ιδέα μου για τον Θεό» A. Einstein

Αν όμως όλα αυτά είναι αλήθεια, γιατί υποφέρουμε προσωπικά και συλλογικά; Δεν ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για θεωρίες που δεν απαντούν στα καυτά προβλήματά μας. Η απάντηση θα ερευνηθεί σε αυτά που ονομάσαμε ελεύθερη βούληση και δημιουργία δυναμικών με τις σκέψεις και αυτό μέσα στην έννοια του συστήματος.

Κάθε σύστημα ανθρώπων σκηνοθετεί στους αντίποδες της αλήθειας

Το κάθε τι αποτελεί ένα σύστημα με την απαραίτητη ιεραρχία του. Από τα στοιχειώδη σωμάτια μέχρι τους γαλαξίες, περνώντας από κάθε έκφρασης ζωής στην Γη. Θαυμάζουμε την τάξη, αρμονία και λογική που τα διέπει. Την μόνη εξαίρεση φαίνεται να αποτελούν τα ανθρώπινα συστήματα. Δυσαρμονία στο σώμα μας, στις οικογένειες, φυλές, εταιρίες, κοινωνικά στρώματα, συντεχνίες, κόμματα, ομάδες διάφορες, υπηρεσίες, κυβερνήσεις, κράτη, σύνολα κρατών, κτλ. Παντού όπου και να κοιτάξουμε, οι ασθένειες, η βία και νοθεία σε κάποια μορφή, τρομοκρατία, επαναστάσεις, πόλεμοι, γενοκτονίες, οι οικονομικές και άλλες κρίσεις σήμερα, κτλ. το μαρτυρούν.

Και όμως. Το κάθε ανθρώπινο ον που θέλει να εκμυστηρευθεί, στην σιωπή της νύχτας, πριν αποκοιμηθεί, θα ομολογήσει πως αυτά που επιθυμεί περισσότερο στην ζωή του είναι η ηρεμία, η ειρήνη, η αγάπη, η ειλικρίνεια, η τιμιότητα. Αυτό που παρατηρούμε στην πράξη βρίσκεται συχνά στους αντίποδες. Τι συμβαίνει στο ενδιάμεσο; Μήπως οι άνθρωποι που έχουμε την ισχυρότερη λογική και τις υψηλότερες ικανότητες συνειδητοποίησης γινόμαστε ρομπότ λειτουργώντας με αλλοπρόσαλλα προγράμματα;

Ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό είναι οι σκέψεις μας που δίνουν ζωή στην λογική και την συνειδητότητα. Είναι όλες δικές μας για να ασπασθούμε το περίφημο «σκέφτομαι άρα υπάρχω » του Καρτέσιου; Είμαστε πραγματικά οι σκέψεις μας; Η απάντηση φαίνεται να είναι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ.Έχουμε ήδη αναφέρει νωρίτερα πως σύμφωνα με πολλές μελέτες εδώ και δεκαετίες (π.χ. Libet, Radin,κτλ.), κάτι μέσα μας γνωρίζει και αντιδρά σε πληροφορίες που καταφθάνουν στην συνείδηση σαν σκέψεις μόνο 0,5 – 2 δευτερόλεπτα αργότερα.

Κάτι φαίνεται πληροφορεί το σώμα μας διαισθητικά και μετά παίρνει την σκυτάλη ο εγκέφαλος, προσθέτοντας τις δικές του ερμηνείες και λογική. Αυτά, όπως παρουσιάσθηκαν ήδη, αποκαλύπτει και η θεωρία της Διττότητας. Οι σκέψεις με την σειρά τους δημιουργούν δυναμικά, σενάρια πιθανά, σε άλλη ροή χρόνου, και είναι διαθέσιμα για την συλλογικότητα, χρησιμοποιούμενα σαν μοντέλα για σκέψεις από τον οποιουδήποτε. Εάν κάνω σκέψεις νοθείας και βίας, τροφοδοτώ και πλουτίζω την παρακαταθήκη παρόμοιων πιθανοτήτων στο μέλλον για όλους. Εάν τα φοβερά που μου λένε τα πιστεύω θα ζήσω φοβισμένος και θα επηρεάσω τους άλλους. Το δικό μου θα μπορούσε να γίνει συλλογικό, αλλά και εγώ επηρεάζομαι από αυτά των άλλων. Ένας φαύλος κύκλος αλληλεπιδράσεων.

Γιατί τότε υλοποιούνται περισσότερο τα επικίνδυνα δυναμικά στην εμπειρία ζωής ανά την υφήλιο και πολύ λιγότερο τα ευχάριστα; Δρέπουμε σήμερα αυτά που σπείραμε σαν ανθρωπότητα τα περασμένα 25 000 χρόνια ενσαρκώσεων. Φαίνεται πως τα επικίνδυνα δυναμικά ήταν περισσότερα και πως τώρα πρέπει να συγκεντρωθούμε στα δημιουργικά δυναμικά για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο. Τώρα ακριβώς που οι κρίσεις φουντώνουν και κάνουν μια τέτοια προσπάθεια πιο δύσκολη. Πρόκειται για ζωτική πρόκληση να ελέγχουμε τις σκέψεις μας. Πολλές παραδόσεις μας διδάσκουν την αυταπάτη των σκέψεων.

Οι ιδιότητες ενός συστήματος είναι πάντα διαφορετικές από αυτές των μελών του διότι εξαρτώνται και από τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις των. Η μαγιονέζα είναι πολύ διαφορετική από τα υλικά της και συμπεριφέρεται διαφορετικά από αυτά. Οι ιεραρχίες των συστημάτων και τα υποσυστήματα με ιδιαίτερα συμφέροντα, αγωνίζονται να διατηρήσουν τον έλεγχο με κάθε τρόπο και ο καλύτερος είναι να ελέγχουν τις σκέψεις των μελών, έτσι ώστε τα μέλη να δημιουργούν αυτόματα, σαν ρομπότ, δυναμικά αρεστά για τους σκοπούς της ιεραρχίας.

Δεν έχουν παρά να δημιουργούν οι ίδιες την ποιότητα σκέψεων που θέλουν να αναπαραχθούν στους εγκεφάλους των αδαών μελών για να δυναμώσουν συλλογικά και να υλοποιηθούν με τέλειο αυτοματισμό. Αν φοβίσουν μερικά από τα μέλη και τα υπόλοιπα θα σκεφθούν φοβισμένα χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο, ενώ στα πρώτα θα ισχυροποιηθεί ο φόβος, με αποτέλεσμα την ακινητοποίηση και έλεγχο του συνόλου.

Η επιρροή είναι εύκολη διότι το κάθε τι που εκλαμβάνεται σαν υπεύθυνος, σαν ειδήμων, και άρα σαν ηγεσία, αποτελεί για τα μέλη το σύμβολο του «πατέρα», που υποσυνείδητα είναι συνυφασμένο με την προφανώς καλή και προστατευτική πρόθεσή του. Ο ασθενής μπροστά σ’ έναν γιατρό, ο επιβάτης μπροστά στον οδηγό λεωφορείου, ο στρατιώτης μπροστά στον ανώτερό του, ο πολίτης μπροστά στον πολιτικό, ο αναμμένων μπροστά στον υπάλληλο, ο υπουργός μπροστά στον πρωθυπουργό, κτλ. έχει αντανακλαστικά ελαφριάς ή μεγάλης υποτίμησης και επομένως κάποιας κατάθλιψης και μιας ασαφούς ενοχής.

Οι ενοχές μπροστά στον «πατέρα» ανοίγουν τις πόρτες για ολική παράδοση της προσωπικότητας και απορρόφηση των σημάτων τους σαν απόλυτες αλήθειες και διαταγές. Όπως ακριβώς με τα μικρά παιδιά. Ένα χαμόγελο και μια ενθαρρυντική λέξη του γιατρού μπορεί να θεραπεύσει αυτοστιγμεί. Ένας συνοφρυωμένος πολιτικός στην τηλεόραση και μερικές «τυχαίες» διαρροές μπορούν να παγώσουν έναν λαό που τον παίρνει στα σοβαρά. Η συνέντευξη ενός επιστήμονα θα ερμηνευθεί από τους πολλούς σαν απόλυτη αλήθεια ανεξάρτητα από την πραγματική της αξία.

Οι πολιτικές και άλλες ηγεσίες, και φυσικά τα μέσα ενημέρωσης είναι τυπικά παραδείγματα τέτοιας μεθοδευμένης διαδικασίας. Αυτό δείχνει η εμπειρία και εξηγούνται τα φοβερά παράδοξα ενάντια κάθε λογικής, που υποδουλώνουν τις σκέψεις του συνόλου και επομένως την συμπεριφορά του. Αρπάζουμε τις σκέψεις που περνάνε από μέσα μας, τις νομίζουμε εσφαλμένα σαν δικά μας προϊόντα και είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως είναι και η εσώτερη ταυτότητά μας: «Εμείς τα σκεφθήκαμε.» Ναι, αλλά χωρίς να συνειδητοποιήσουμε πως δεν ήταν δικά μας συμπεράσματα ή ιδέες, αλλά εμφυτεύματα που μας προγραμμάτισαν.

Έχουμε ήδη εξετάσει διεξοδικά τα συστήματα των φυσικών επιστημών (Βιολογίας, Ιατρικής, Φυσικής), και τις διαφορές με αυτά που πιστεύει το πλατύ κοινό.

Πολλές άλλες εσκεμμένες και εμφανείς παραπληροφορήσεις, όπως: η ενοχοποίηση του κοινού σαν αιτία της κλιματικής αλλαγής ενάντια στα πραγματικά ευρήματα, το όφελος της κρεατοφαγίας ενάντια στην υγεία μας, η ευκολία στην γλώσσα παρά την πολιτισμική καταστροφή ταυτότητάς που φέρνει, το χρηματιστήριο για εύκολο πλουτισμό παρά την φούσκα που αντιπροσωπεύει, οι εκπρόσωποι του λαού, ακούραστοι υποστηρικτές του στις νέες εκλογές παρόλες τις αποδείξεις του αντίθετου πριν λίγο, ένα φοβερό χρέος χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία, κτλ.

Η εικονική πραγματικότητα, το Matrix στο Γήινο μεγαλείο του. Γιατί δεν μπορούμε να το ξετινάξουμε από πάνω μας και να ζήσουμε ελεύθεροι; Το πλατύ κοινό δεν μελετά τα βράδια για να καταλάβει και να συμπεράνει μόνο του ώστε να αναθεωρήσει σωστά τα πιστεύω του. Έχει στενό, ωφελιμιστικό ορίζοντα επιβίωσης. Πιστεύει ότι του προτείνουν οι «ειδικοί». Οι τελευταίοι με την σειρά τους πιστεύουν χωρίς πολλές αντιρρήσεις αυτά που τους δίδαξε το σύστημα και τα επαναλαμβάνουν πειθήνια και ειλικρινά. Το σύστημα λοιπόν αυτοσυντηρείται χωρίς καινοτομία, με πάγωμα στα συνηθισμένα ώστε να διαιωνισθεί, αλλά εν τέλει το σύστημα θα ανανεωθεί υποχρεωτικά καταρρέοντας, διότι είναι αντίθετο με τις συμπαντικές αρχές της εξέλιξης.

Το «ζήτημα 2012» σαν αφορμή για την επείγουσα συνειδητοποίησή μας.

Τι σχέση τώρα έχουν όλα αυτά με την πυκνή φιλολογία γύρω από την διαβόητη ημερομηνία της 21ης Δεκεμβρίου 2012; Θα έρθει η καταστροφή του Αρμαγεδώνα όπως δείχνουν οι πρόσφατες ταινίες τρόμου; Θα περάσουμε σε κάποια άλλη διάσταση, συνειδητοποιημένοι με αλλαγμένο DNA όπως υποστηρίζουν άλλοι; Θα έρθουν οι αρχαίοι Θεοί – εξωγήινοι να σώσουν μερικούς; Πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία (επιστημονικά, ιστορικά, αρχαιολογικά, κτλ.) μάλλον υπάρχουν πίσω από αυτά. Πάλι όμως, όπως με τις επιστημονικές θέσεις, δεν βρίσκουμε το κεντρικό κομμάτι του αινίγματος που είναι η δυναμική του Χρόνου, η σύγκλιση των ροών του, κάτι που συμβαίνει περιοδικά και αποκαλύπτει τα δυναμικά που δημιουργήσαμε. Ένας βασικός νόμος του Σύμπαντος.

Η θεωρία της Διττότητας υπολογίζει μαθηματικά ότι αυτή η σύγκλιση (κάθε 25 000 χρόνια περίπου και σε μικρότερο βαθμό κάθε 6.000 χρόνια περίπου) δεν είναι στιγμιαία αλλά χρειάζεται μία μεταβατική περίοδο που άρχισε το 1899 με την μορφή τεραστίων ηλιακών εκρήξεων, υποχρεωτικά κάθε 30 έτη, μέχρι το 1989.

Κατόπιν η δυναμική αλλάζει και η σύγκλιση μπορεί να επιταχυνθεί από την θεωρητική τριακονταετία, όπως έγινε ήδη το 2003, αντί το 2019. Χρειάζονται τώρα άλλες δύο τέτοιες τεράστιες εκρήξεις που είναι απίθανο όμως να γίνουν απανωτές στις επόμενες λίγες εβδομάδες. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε ακριβώς θα γίνουν, ούτε καν η Δημιουργική αρχή που βρίσκεται επί το έργον. Δεν πρόκειται λοιπόν ακόμη για το τέλος των Χρόνων και ακόμη λιγότερο για το … τέλος του κόσμου!

Ήταν λοιπόν οι Mayas τόσο άσχετοι; Κάθε άλλο. Ποτέ δεν ανακοινώσανε κάποια επερχόμενη καταστροφή, όπως πολλοί επιτήδειοι ή παπαγαλίζοντες μας τρομοκρατούν εδώ και χρόνια τώρα. Είχανε απλώς τα βλέμματά τους στραμμένα συνεχώς προς την επιστροφή των Θεών, των εξωγήινων που τους είχαν επισκεφθεί πριν χιλιάδες χρόνια και θεωρήσανε Θεούς. Γεγονός που μαρτυρείται αναμφισβήτητα σε δεκάδες τόπους ανά την υφήλιο.

Ιδιαίτερα πριν 12. 000 χρόνια περίπου (εποχή του Λέοντα, Άτλαντες, πυραμίδες-Σφίγγα, κτλ.) και πριν 6 000 χρόνια περίπου (εποχή του Ταύρου, Σουμέριοι, Αργοναύτες). Οι εξηγήσεις του Αλκίνοου προς τον Οδυσσέα για το ταξίδι της επιστροφής του στην Ιθάκη που του υπόσχεται, δεν είναι παρά λεπτομέρειες για εξωγήινη τεχνολογία (Ραψωδία Θ, στίχοι 555-563)1 και η ιστορία θα έπρεπε να ξαναγραφεί κάποια στιγμή.

Η δυνατότητα των «Θεών» να ξανά-παρουσιασθούν υπόκειται στους νόμους του Χρόνου όπως επικυρώνει η θεωρία της Διττότητας, και υπάρχει ένα παράθυρο που ανοίγει πριν την ολοκληρωτική σύγκλιση των χρόνων.

Υπολογίσανε λοιπόν οι Mayas, με τις γνώσεις των επισκεπτών τους, ότι 5130 χρόνια αργότερα, δηλαδή από τις 21/12/ 2012 και μετά, οι «Θεοί» θα έχουν την πόρτα του Χρόνου αρκετά ανοιχτή (διότι οι πληροφορίες από όλα τα 12 ζώδια θα είναι διαθέσιμες ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ) έτσι ώστε να μπορούν να εμφανίζονται οι ίδιοι (τουλάχιστον πληροφοριακά), έχοντας πια όλες τις απαραίτητες γι’ αυτούς πληροφορίες που θα χρειασθούν στον επισκεπτόμενο χώρο.

Παράλληλα, τα μεγαλύτερα ανοίγματα του χρόνου και άρα επικοινωνίας μεταξύ σκέψεων και δυναμικών, θα επιτρέψουν το πέρασμα περισσότερων πληροφοριών με μας (12 κανάλια πληροφόρησης συγχρόνως) και επομένως θα είναι δυσκολότερο να επεξεργασθούν από τις σκέψεις μας. Οι τελευταίες θα μπορούν με την σειρά τους να δημιουργούν εντονότερα σενάρια που θα μπορούν να υλοποιούνται αμεσότερα. Θα καταστεί λοιπόν ευκολότερο για τον καθένα να γίνει “μέντιουμ” αλλά και να δέχεται περισσότερα και εντονότερα παράσιτα. Θα χρειαστεί λοιπόν μεγαλύτερη προσπάθεια εκ μέρους μας να ελέγχουμε τις σκέψεις μας, απορρίπτοντας ότι φέρνει φόβους και κακοπροαίρεση, για να δημιουργούμε αρεστά και όχι επικίνδυνα δυναμικά.

Το θέμα της 21/12/ 2012 μας πληροφορεί τουλάχιστον ότι η εξάσκηση μας στον έλεγχο των σκέψεων (και επομένως της συνειδητοποίησης των προγραμμάτων – ερμηνειών μας που τις ελκύουν) πρέπει να αρχίσει για έναν ακόμη σοβαρό λόγο αμέσως τώρα. Όχι μόνο για να ελευθερωθούμε από τα μέχρι τώρα δεσμά μας που αναλύσαμε παραπάνω, αλλά και για να είμαστε καλύτερα συνειδητοποιημένοι και προετοιμασμένοι απέναντι στην εντονότερη πληροφόρηση που πλησιάζει. Αυτό αποτελεί και το σπουδαιότερο σημείο του άρθρου.

Η λύση σε κάτι τέτοιο δεν μπορεί να έρθει εύκολα από μια συλλογική προσπάθεια, διότι παρ’ όλη την ευεργετική βοήθεια και νουθεσία που θα μπορούσαμε να δεχθούμε από κάποιους, σε τελευταία ανάλυση, την στιγμή που σκεφτόμαστε, η σκέψη και η συνειδητοποίηση είναι αυστηρά προσωπική διεργασία. Ο καθένας απαντά στον ωκεανό για το τι έκανε με το δικό του ακριβό κυματάκι και όχι τι συμβαίνει με το άλλο στην απέναντι ακτή. Ισως εμείς οι Έλληνες μπορούμε εύκολα να βρούμε καλές παλιές «σημειώσεις» για θέματα που μας απασχολήσανε κάποτε. Ισως είμαστε καλύτερα οπλισμένοι από όλους και το ξεχάσαμε. Ο καθένας όμως πρέπει να κάνει την υπέρβαση στην γωνιά του.

«Και ακόμη πες μου ποιά είναι η χώρα σου κι η πόλη κι ο λαός σου, για να σε πάνε τα καράβια μας με τους διαλογισμούς τους. Τι εμείς οι Φαίακες στα καράβια μας δεν θέμε καπετάνιους κι ουδέ τιμόνια, σαν που βρίσκονται στων άλλων τα καράβια. Ότι λογιάζουμε, ότι θέλουμε μονάχα τους το βρίσκουν, και των ανθρώπων όλων ξέροντας και καρπερά χωράφια και πολιτείες, γοργά της θάλασσας τα πλάτη διαπερνούνε, συντυλιγμένα μες σε σύγνεφο και καταχνιά, κι ουδ’ έχουν φόβο ποτέ τους να βουλιάξουνε κι ουδέ ζημιά να πάθουν».

Έλληνες σαν δημιουργοί καινοτομίας

Σε κάθε τάξη σχολείου υπάρχουν οι καλοί μαθητές, χαϊδεμένοι συχνά των δασκάλων, έχουν αυξημένη περιέργεια, πολλές νέες ιδέες, μελετούν αρκετά, απαντούν σωστά στις ερωτήσεις, οι μόνοι που δανείζονται βιβλία από την μικρή βιβλιοθήκη, και ανυπόμονοι γράφονται τρέχοντας πρώτοι στο σχολείο. Μερικές φορές ο δάσκαλος ίσως τους ζητήσει να τον αναπληρώσουν λιγάκι σε κάποιο μάθημα λόγω ανωτέρας βίας. Οι υπόλοιποι που δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και παίζουν συνήθως με πιστόλια ή μπαλόνια, δεν μπορούν παρά να τους ζηλεύουν και όταν τους δίνεται η ευκαιρία να τους βασανίζουν, εξορκίζοντας το δικό τους σύνδρομο κατωτερότητας.

Ας φαντασθούμε τώρα μια ιστορία με το σχολείο Γη για ταξιδιώτες του διαστήματος και τους πρώτους εγγραφέντες μαθητές, στενούς συνεργάτες των δασκάλων. Έχουν ήδη την γνώση για τον χώρο αυτό και δεν μπορούν παρά να την διοχετεύσουν στους άλλους συμμαθητές, διότι οι δάσκαλοι πρέπει να απουσιάσουν για λίγο. Αναλαμβάνουν να δίνουν στην τάξη την σωστή πληροφόρηση, όλοι τους θαυμάζουν από μέσα τους, τους ακούνε και μερικοί τους μιμούνται.

Φυσικά τους ζηλεύουν πολύ. Πριν το τέλος της σχολικής περιόδου, πολλά ξεχαστήκανε διότι το κτίριο μισό-κάηκε και μετά πλημμύρισε και τα μαθήματα γίνονται στην ύπαιθρο. Οι ιδέες που δοθήκανε είναι όμορφες, σύμφωνα με αυτό που νιώθουν όλοι, αλλά οι τεμπέληδες κάψανε τις σημειώσεις. Η σκοποβολή και το ποδόσφαιρο έγιναν τότε το αντικείμενο μαθημάτων και διαγωνισμάτων στο τέλος της χρονιάς, και η ευκαιρία εκδίκησης των διαφόρων προς τους καλούς διότι προμηθεύθηκαν περισσότερα και καλύτερα παιχνίδια και όπλα. Σιγά-σιγά οι πρώην καλοί μπήκαν στον ίδιο χορό με το ρεύμα που δημιουργήθηκε και ξεχάσανε τις βιβλιοθήκες και τις ιδέες.

Και έρχονται φυσικά τελευταίοι διότι δεν συναγωνίζονται εκεί που ήταν από την φύση τους καλοί, στα θέματα που έθεσε η δημιουργική αρχή, αλλά στα παιχνίδια και ιδιοτροπίες των άλλων που δεν καταλάβανε πολλά από την αξία της σχολικής χρονιάς. Και με την σειρά τους μιμούνται τους άλλους τώρα διότι πιστεύουν στα νέα θέματα εξετάσεων. Ξεχάσανε εντελώς τον αρχικό τους ρόλο και έτσι χάσανε την ταυτότητά τους, ενώ οι άλλοι δεν την είχαν συνειδητοποιήσει έντονα για να την χάσουν.

Κάποια στιγμή έρχονται πάλι οι καθηγητές διότι επιτέλους η πόρτα του κήπου ξανάνοιξε και αρχίσανε δουλειά. Με αυτούς βρήκαν την ευκαιρία της ανοικτής πόρτας και άλλοι άσχετοι καθηγητές να μπουν στον ίδιο χώρο μήπως αποκομίσουν κάτι. Μόνο που σε αυτόν τον μαγικό κόσμο μπορούν να αλλάξουν τις σκέψεις των μαθητών, όπως τους εξυπηρετεί. Δεν τους απασχολεί το μάθημα και χαροποιούνται με τον έλεγχο των σκέψεων που επιτυγχάνουν στους παλιούς καλούς μαθητές, οι οποίοι εμποδίζονται έτσι να επανέλθουν στα πράγματα και χρησιμοποιούνται σαν σκλάβοι να τροφοδοτούν τα δυναμικά που θέλουν να υλοποιούν οι ίδιοι. Ιδιαίτερα σε μερικούς από τους παλιούς καλούς, αυτούς πουν παίρνουν τις σημαντικές συλλογικές αποφάσεις.

Ας αφήσουμε να μιλήσει και ο ποιητής: «Μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες του τόπου αυτού; Ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του «ήθους» που χαρακτηρίζει το βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού, στο σύνολό του. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος, έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις θα έλεγε κανείς ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την ανεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της» Οδ. Ελύτης σε συνέντευξή του (1956)

Πρέπει να κρατηθεί μυστικό ότι αυτοί οι τωρινοί τελευταίοι στην σκοποβολή αποτελούσαν κάποτε το καλό παράδειγμα σε πολύ δυσκολότερα αγωνίσματα. Πρέπει λοιπόν να ποτιστούν με τις αντίθετες σκέψεις, ενώ οι πρωταθλητές του ποδοσφαίρου και των όπλων πρέπει να γίνουν οι χαϊδεμένοι αυτών των καθηγητών που απεχθάνονται τις διαχρονικές ιδέες. Η ύλη μόνο να μετράει. Και να γονατίσουν τους πρώην καλούς με φανταστικά χρέη ενώ αυτοί τους χρωστάνε την τροφοδοσία τους. Δεν θέλουν νέες περιπέτειες ανώτερου επιπέδου όπου θα χάνανε τον έλεγχό τους.

Μπορούμε να συνεχίσουμε για πολύ την απλουστευμένη παραβολή για τα 25.000 χρόνια των διαχρονικών αξιών που μεταφέρουν οι Έλληνες, ανεξάρτητα από τις επιμιξίες γονιδίων των σωμάτων, διότι αποφασίζουμε να ενσαρκωθούμε σε αυτόν τον χώρο όπου έχουμε κάποιον ρόλο να παίξουμε. Υπάρχουν αιώνια τα δυναμικά αυτών των αξιών που δονούνται με τους καινούριους μαθητές που αποφασίζουν κάθε φορά να έρθουν για εξετάσεις σε αυτόν τον χώρο και όχι σε άλλον. Δονούνται όμως και με πολλά άσχημα δυναμικά αυτών που έχουν συμβεί στον ίδιο χώρο. Που αναζωπυρώνονται με τις ελεγχόμενες σκέψεις μας, ιδίως των ηγεσιών μας. Ιδίως τώρα με τα πλατύτερα ανοίγματα των χρόνων.

Η βασική απάντηση μας είναι η ανάκτηση της χαμένης ταυτότητάς μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τον ιδιαίτερο ρόλο μας, πάντα και ακόμη περισσότερο στις μέρες μας. Να σταματήσουμε να νιώθουμε όπως το θέλουν οι άλλοι, δηλαδή τελευταίοι της τάξης.

Και πάλι ο ίδιος ποιητής θα το πει ξεκάθαρα: «Μ’ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω «Ψευδοφάνεια». Έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό, τι πραγματικά είμαστε. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη γνησιότητας. Το κακό πάει πολύ μακριά. Όλα τα συστήματα μας και οι θεσμοί μας πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο απ’ έξω και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως- όπως επάνω σ’ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής

Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ό, τι καλό υπάρχει – αν υπάρχει κάτι καλό σ’ αυτόν τον τόπο! Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπάθειας των αρχηγών του, αίρεται, χάρις σ’ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα! Όσο λοιπόν και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα, επέτυχε ως Γένος, αλλ’ απέτυχε ως Κράτος! Και παρακαλάω νύχτα-μέρα το Θεό, και το μέλλον να με διαψεύσουν.» Οδ. Ελύτης (1956)

Είναι αδύνατο να εξαφανισθούν τα άσχημα δυναμικά

Θα παροπλισθούνε όμως μόλις συγκεντρωθούμε στα σωστά, σε ότι καινοτομικό έδωσε το Ελληνικό πνεύμα στην ανθρωπότητα. Διότι γνωρίζουμε τώρα πως το πνεύμα προηγείται της ύλης κι η καινοτομία είναι το βασικό όπλο στην αποστολή των δημιουργημάτων. Τι έχουμε να φοβηθούμε; Τους εαυτούς μας και μόνο. Οι Γενίτσαροι ήταν καταστροφικότεροι από τους Τούρκους διότι ήταν Έλληνες στην ουσία αλλά χωρίς την συνείδηση ότι είναι.

Ο αυτοκαταστροφισμός μας από την αρχαιότητα, μας παρακολουθεί σε πολλά επίπεδα. Ίσως τελειοποιώντας ότι πιάνουμε, «τελειοποιήσαμε» και τα αρνητικά των άλλων που μιμηθήκαμε μέσα στην λήθη μας και τα κρατήσαμε. Ίσως πάλι σαμποτάρουμε τους εαυτούς μας διότι υποσυνείδητα φοβόμαστε πια την υπευθυνότητα του μεγαλείου που ξεχάσαμε και θα μπορούσαμε να ξαναβρούμε.

Διότι αυτά που έδωσε η αρχαία Ελλάδα ήταν μια χλωμή ανταύγεια του τι είχε προηγηθεί πολύ παλαιότερα και χάθηκε. Ο Όμηρος χρειαζόταν παράδοση και σμίλευμα γλώσσας χιλιετιών για να μπορέσει να γράψει τα έργα του. Ο Σωκράτης μιλάει για παλιούς και βασικούς λειτουργούς, τους “ονοματοποιούς” που ορίζανε τον νόημα των λέξεων. Δεν συμβαδίζουν όλα αυτά με τα ερείπια των Μυκηνών. Ούτε με τα γελοία περί αλφαβήτου από τους έμπορους Φοίνικες. Τα όμορφα δυναμικά των πραγματικών εαυτών μας υπήρχαν πολύ πριν από τότε, πριν ξεχαστούν από τα νεότερα παράσιτα στις τελευταίες χιλιετίες.

Μόλις συμβεί λοιπόν η στροφή μέσα μας και ξανά ανακαλύψουμε το δέος της πραγματικότητάς μας που όλοι ζηλεύουν, θα έχουμε συνδεθεί με τις διαχρονικές αξίες, κινητήριο δύναμη της Δημιουργίας, που μόνο αυτές μπορούν να μας βοηθήσουν, διότι αυτές είναι εμείς, άσχετα πώς φαινόμαστε τώρα. Ο σκοπός του συμπαντικού μας όλου είναι η συνειδητοποίησή του και είμαστε κομμάτια του με τον ίδιο σκοπό. Το είχαμε εφαρμόσει και διδάξει κάποτε. Εδώ και πολύ καιρό όμως

«Χάθηκε η συνείδηση πως η Ελλαδικότητα είναι πρόταση πολιτισμού, πανανθρώπινου αναγκαίου και ο πολιτισμός είναι πρόταση νοήματος της ζωής» Χρ. Γιανναράς.

Πρέπει να την ξαναβρούμε. Η επιστήμη μας δείχνει πως δεν μπορούμε παρά να δονούμαστε, ακόμη και πάντα, διαχρονικά, με αυτές τις δυνατότητες και ποιότητες. Μόνο σε αυτήν την σκέψη, ίσως νιώσουμε ένα ρίγος για το συμπαντικό παιχνίδι που διεξάγεται και να ακούσουμε να αντιλαλεί η βροντερό κραυγή του Νίκου Καζαντζάκη: «Δεν φοβούμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λέφτερος».

Πολύτιμα μαθήματα ευτυχίας

Όπως πίστευε ο Επίκουρος, ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Την ευτυχία, τη μακαριότητα, την έχει μέσα του, φτάνει να παραμερίσει όσα τον ενοχλούν και του κάνουν κόλαση τη ζωή.

Εδώ σας δίνουμε μερικά μικρά αλλά πολύτιμα μαθήματα ευτυχίας που μας δίνουν οι αρχαίοι πρόγονοι μας:

1. Κάνε τα πάντα με αγάπη! Ζούμε με συναισθήματα, όχι με τις ώρες στο ηλιακό ρολόι. Θα έπρεπε να μετράμε το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς. Αριστοτέλης

2. Η αγάπη είναι η αιτία ενότητας όλων των πραγμάτων. Αριστοτέλης

3. Αγκάλιασε τις προκλήσεις και μάθε από αυτές. Όπως λέει και το αρχαίο γνωμικό: «Ζήσε το σήμερα και ξέχασε το παρελθόν». Οι προκλήσεις είναι πάντα μια ευκαιρία για κάτι καινούριο. Ακόμη και το ΟΧΙ μπορεί να γίνει μια νέα για να κινηθούμε σε μια νέα κατεύθυνση. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. «Οι μικρές ευκαιρίες είναι συχνά η αρχή μεγάλων έργων». Δημοσθένης

4. Πίστεψε στον εαυτό σου, άκουσε τον και μην παίρνεις πολύ σοβαρά αυτά που σου λένε οι άλλοι. Κανείς δεν γνωρίζει τον εαυτό σου καλύτερα από εσένα τον ίδιο. Και κανείς τα παιδιά σου. Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους που δεν θα μοιραστούν τις ίδιες ιδέες, τις ίδιες απόψεις και το ίδιο όραμα με εσένα, όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών. Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου δώσουν δωρεάν συμβουλές για το πώς θα πρέπει να είναι η ζωή σου ως μητέρα ή πατέρας. Άκουσε τους χωρίς να τους κρίνεις και ακολούθησε αυτό που σου λέει η καρδιά σου «Εκείνος που ξέρει να ακούει επωφελείται ακόμη κι από εκείνους που μιλούν άσχημα». Πλούταρχος

5. «Μάθε να είσαι σιωπηλός, άφησε το μυαλό ήσυχο να ακούσει και ν’ απορροφήσει». Πυθαγόρας

6. Ονειρέψου αυτά που θέλεις, και όχι αυτά που δεν θέλεις. Είναι σημαντικό να ονειρευόμαστε, να κάνουμε μεγάλα όνειρα και να μην σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε. Αλλά πάντα να ελπίζουμε στα καλύτερα «Μην ξοδεύεις αυτό που έχεις επιθυμώντας αυτό που δεν έχεις. Θυμήσου ότι αυτό που έχεις τώρα, είναι κάτι απ’ όλα αυτά που κάποτε ονειρεύτηκες να αποκτήσεις». Επίκουρος

7. Ποτέ μην τα παρατάς και ποτέ μη χάνεις την πίστη σου Αντικατέστησε τον φόβο με την ελπίδα.Η ταπεινοφροσύνη, ή αγάπη και η πίστη, μπορούν να κάνουν θαύματα. Και όλα θα συμβούν την κατάλληλη στιγμή και την κατάλληλη εποχή. «Δεν υπάρχει τίποτα «μεγάλο» που δημιουργείται ξαφνικά…Ένα τσαμπί σταφύλια χρειάζεται χρόνο να ανθίσει, να καρποφορήσει και να…ωριμάσει»! Επίκτητος

8. Πάντα να σκέφτεσαι και να «νιώθεις» θετικά. Η θετική σκέψη είναι δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων. Εστιάστε πάντα στο παρόν και στους λόγους για τους οποίους χαίρεστε! Απομακρύνετε από τη ζωή σας τους αρνητικούς ανθρώπους και φροντίστε πάντα να περιβάλλεστε από ανθρώπους με θετική ενέργεια. Και όπως λένε και οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι: «Η ιατρική είναι συνυφασμένη με την ουσία του νου» Ιπποκράτης

9. «Η ευτυχία εξαρτάται από τον εαυτό μας». Αριστοτέλης

10. Ψάξε μέσα σου τις απαντήσεις Πάντα η σκέψη και η ενδοσκόπηση μας βοηθάει να βρούμε τη σωστή λύση, όταν νιώθουμε μπερδεμένοι «Αυτό που μπορούμε να επιτύχουμε εσωτερικά θα αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα.» Πλούταρχος

11. Οι δύσκολες καταστάσεις είναι που μας κάνουν πιο θαρραλέους «Το θάρρος μας δε φαίνεται στις καθημερινές μας χαρούμενες σχέσεις, αλλά στις προκλήσεις της ζωής και τις αντιξοότητες». Επίκουρος

12. Μην αντιστέκεσαι στο πεπρωμένο σου «Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του» Πλάτων

13.«Στον καθένα υπάρχουν τρεις αρετές: Η σύνεση, η δύναμη και η καλή τύχη». Ίων ο Χίος

14. Δες τα λάθη σου θετικά και σαν εμπειρίες που θα κινούνται προς την κατεύθυνση των ονείρων σου. «Αυτός που κάνει τα περισσότερα κάνει τα περισσότερα λάθη». Ευριπίδης

Απρόσμενη ανακάλυψη για την ατμόσφαιρα της Γης

Η έως τώρα πεποίθηση ότι, στα νιάτα της, η Γη είχε πυκνότερη ατμόσφαιρα, αποδεικνύεται λανθασμένη.

Επιστήμονες από τις ΗΠΑ και την Αυστραλία μελέτησαν φυσαλίδες αέρα παγιδευμένες σε πετρώματα ηλικίας 2.7 δισεκατομμυρίων ετών και συμπέραναν ότι εκείνη την εποχή ο αέρας ασκούσε το πολύ το ήμισυ της πίεσης που ασκεί σήμερα η ατμόσφαιρα πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη μας.

Οι φυσαλίδες

Τη νέα μελέτη πραγματοποίησαν ερευνητές του πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ και του πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, με επικεφαλής και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Nature Geoscience».

Οι εκτιμήσεις των ερευνητών βασίζεται στην χρησιμοποίηση ως «παλαιοβαρομέτρου» των φυσαλίδων αέρα που παγιδεύθηκαν σε στερεοποιημένη βασαλτική λάβα στην περιοχή Πιλμπάρα της δυτικής Αυστραλίας. Με τον τρόπο αυτό, υπολογίσθηκε το βάρος, άρα και η πίεση, της ατμόσφαιρας πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν ότι η πίεση ήταν το 25% έως 50% της σημερινής, λίγο μεγαλύτερη από αυτήν πάνω από το όρος Έβερεστ.

Τα νέα ευρήματα ανατρέπουν την ευρέως αποδεκτή πεποίθηση πως η νεαρή Γη είχε πυκνότερη ατμόσφαιρα από ότι τώρα. Αυτή η ανακάλυψη οδηγεί επίσης σε νέες εκτιμήσεις για το ποια και πόσα αέρια υπήρχαν στην αρχαία ατμόσφαιρα και πώς το κλίμα και η βιολογία τότε αλληλοεπηρέαζαν τον πλανήτη μας.

Το περιβάλλον εκείνη την εποχή

Πριν από 2,7 δισεκατομμύρια χρόνια, στη Γη ζούσαν μόνο μονοκύτταροι οργανισμοί, η ηλιακή ακτινοβολία στον πλανήτη μας ήταν περίπου κατά 20% έως 30% πιο ασθενής, ενώ η γήινη ατμόσφαιρα δεν περιείχε καθόλου οξυγόνο. Αντίθετα, περιλάμβανε περισσότερα «αέρια του θερμοκηπίου» (μεθάνιο, διοξείδιο του άνθρακα) και λιγότερο άζωτο από το σημερινό 80%, καθώς το απορροφούσαν μαζικά τα βακτήρια και το αφαιρούσαν συνεχώς από τον αέρα. Η αραιότερη ατμόσφαιρα, μεταξύ άλλων, θα επηρέαζε την ισχύ των ανέμων, ακόμη και το σημείο βρασμού των υγρών πάνω στη Γη.

Η μελέτη, που χρηματοδοτήθηκε από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία, έχει συνέπειες και για την αστροβιολογία, καθώς φωτίζει περισσότερο τις συνθήκες που μπορεί να επικρατούν σε άλλους εξωπλανήτες με αραιή ατμόσφαιρα. Η πίεση του αέρα είναι σημαντική για την ύπαρξη ζωής, καθώς βοηθά την ατμόσφαιρα να διακρατήσει υδρατμούς, παγιδεύει τη θερμότητα του Ήλιου (ή όποιου άλλου άστρου), ενώ επιδρά στις βιοχημικές αντιδράσεις των οργανισμών.

«Ενδείξεις» μιας πέμπτης, άγνωστης ως σήμερα θεμελιώδους δύναμης

Το Καθιερωμένο Μοντέλο της σωματιδιακής φυσικής θα πρέπει να αναθεωρηθεί εκ βάθρων αν τελικά επιβεβαιωθούν οι «ενδείξεις» μιας πέμπτης, άγνωστης ως σήμερα θεμελιώδους δύναμης. Αν και πολλοί δηλώνουν σκεπτικοί, ο ισχυρισμός θα υποβληθεί σε εξονυχιστικό έλεγχο.

Εδώ και δεκαετίες οι φυσικοί πιστεύουν ότι στο Σύμπαν υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις ή «αλληλεπιδράσεις»: η βαρυτική δύναμη, η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή πυρηνική (η οποία συγκρατεί τα κουάρκ από τα οποία αποτελούνται σωματίδια όπως τα πρωτόνια και τα νετρόνια) και η ασθενής πυρηνική δύναμη (η οποία ευθύνεται για τη ραδιενεργή διάσπαση).

Τα τελευταία χρόνια, επισημαίνει ο δικτυακός τόπος του περιοδικού Nature, θεωρίες για την ύπαρξη κι άλλων δυνάμεων ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Βασικός λόγος είναι η αποτυχία του Καθιερωμένου Μοντέλου να εξηγήσει τη λεγόμενη σκοτεινή ύλη, ένα μυστηριώδες υλικό που αντιστοιχεί στο 80% της μάζας του Σύμπαντος. Διάφορες θεωρίες που έχουν προταθεί για τη σκοτεινή ύλη προβλέπουν την ύπαρξη εξωτικών σωματιδίων, ορισμένα από τα οποία αποτελούν φορείς υποθετικών νέων δυνάμεων. Ένα από αυτά είναι το «σκοτεινό φωτόνιο», σε αντιστοιχία με το συμβατικό φωτόνιο που δρα ως φορέας της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης.

Οι τελευταίες ενδείξεις μιας πέμπτης δύναμης έρχονται από τον Αττίλα Κραζναχόρκαϊ, ερευνητή στο Ινστιτούτο Πυρηνικής Έρευνας της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών. Τα εργαστηριακά πειράματά του αποκάλυψαν μια ανωμαλία σε αντιδράσεις ραδιενεργού διάσπασης η οποία δείχνει να φέρει την υπογραφή μιας μυστηριώδους δύναμης.

Τα αναπάντεχα συμπεράσματα αναρτήθηκαν το 2015 στην υπηρεσία προδημοσίευσης ArXiv και δημοσιεύτηκαν φέτος στο έγκριτο Physical Review Letters. Τα ευρήματα όμως δεν προσέλκυσαν έντονο ενδιαφέρον μέχρι τα τέλη Απριλίου, οπότε μια αμερικανική ομάδα δημοσίευσε στο ArXiv μια ανεξάρτητη ανάλυση που έδειχνε ότι τα δεδομένα δεν έρχονταν σε αντίθεση με προηγούμενα πειράματα και θα μπορούσαν να αποτελούν ενδείξεις άγνωστης θεμελιώδους δύναμης.

Το πείραμα του Κραζναχόρκαϊ δείχνει να προτείνει την ύπαρξη ενός νέου σωματιδίου, ενός «μποζονίου» με μάζα μόλις 34 φορές μεγαλύτερη από του ηλεκτρονίου.

Η ομάδα του ούγγρου φυσικού βομβάρδισε με πρωτόνια έναν στόχο από λίθιο-7, με αποτέλεσμα να σχηματιστούν ασταθείς πυρήνες βυλληρίου-8. Οι πυρήνες αυτοί διασπώνται αυθόρμητα, εκτοξεύοντας ζεύγη ηλεκτρονίων και ποζιτρονίων υπό γωνίες που επιβάλλονται από το Καθιερωμένο Μοντέλο.

Το πείραμα αποκάλυψε ζεύγη σωματιδίων που δεν υπάκουαν σε αυτόν τον κανόνα. Οι ερευνητές εικάζουν τώρα ότι ένα απειροελάχιστο ποσοστό των πυρήνων βυρυλλίου-8 απελευθέρωσε ενέργεια υπό τη μορφή ενός μυστηριώδους σωματιδίου, το οποίο στη συνέχεια διασπάστηκε και εκτίναξε ζεύγη σωματιδίων σε μη αναμενόμενες γωνίες.

«Είμαστε πολύ σίγουροι για τα πειραματικά αποτελέσματά μας» λέει ο Κραζναχόρκαϊ, ο οποίος επανέλαβε το πείραμα αρκετές φορές τα τελευταία τρία χρόνια, και προσπάθησε να αποκλείσει κάθε άλλη εξήγηση. Αν πράγματι κατάφερε να αποκλείσει κάθε πηγή λάθους, η πιθανότητα να οφείλονται σε καθαρή τύχη τα αποτελέσματα είναι μόλις 1 στα 200 δισεκατομμύρια.

Σύμφωνα με την αμερικανική ομάδα που ανέλυσε τα δεδομένα, το μυστηριώδες σωματίδιο είναι ένα «πρωτοφοβικό μποζόνιο Χ». Το υποθετικό, εξωτικό σωματίδιο θα λειτουργούσε ως φορέας μιας νέας θεμελιώδους δύναμης, η οποία θα δρούσε μόνο σε πολύ μικρές αποστάσεις, λίγες φορές τη διάμετρο ενός ατομικού πυρήνα.

Οι ασυνήθιστες ιδιότητες του προτεινόμενου σωματιδίου κάνουν άλλους ειδικούς να δηλώνουν σκεπτικοί. Φαίνεται όμως ότι η ερευνητική κοινότητα δεν είναι αρκετά δύσπιστη για να αγνοήσει τα ευρήματα.

Η επιβεβαίωση ή η διάψευση θα μπορούσε να έρθει εντός του έτους από δύο σημαντικές πειραματικές προσπάθειες, το πείραμα DarkLight του Εργαστηρίου Τζέφερσον στις ΗΠΑ, το οποίο αναζητά σκοτεινά φωτόνια, και το πείραμα LHCb του ευρωπαϊκού εργαστηρίου CERN.

Τα αποτελέσματα μπορούν δυνητικά να φέρουν μεγάλες, πραγματικά θεμελιώδεις εκπλήξεις.

Φιλελευθερισμός και Δημοκρατία

Ένα μεγάλο πρόβλημα στη σκέψη είναι η διάκριση μεταξύ ατομικών δικαιωμάτων (που αποτελούν τον κορμό του φιλελευθερισμού) και λαϊκής κυριαρχίας με την ισότητα και την κοινωνικότητα (που αποτελεί τον κορμό της δημοκρατίας). Δηλαδή, το τρίπτυχο της ελευθερίας, ισότητας, αδελφοσύνης έχει σπάσει σε δύο τμήματα. Το ένα μέρος με την ελευθερία ενσωματώθηκε (με ατελή βέβαια τρόπο) στον φιλελευθερισμό και το άλλο μέρος με την ισότητα και την αδελφοσύνη ή κοινωνικότητα με ομοίως ατελή τρόπο στην ιδεολογία του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Όμως οι Ιδέες μόνον σαν ομάδα βρίσκουν το πλήρες και αληθινό νόημά τους, δηλαδή η μία ολοκληρώνεται μέσω της άλλης. Χωριστά μπορούν να καταλήξουν σε τρομακτικές στρεβλώσεις. Έχουμε ήδη οδυνηρή εμπειρία της “ισότητας” και “κοινωνικότητας” χωρίς ελευθερία και της “ελευθερίας” χωρίς ισότητα και κοινωνικότητα, όπου αυτές οι ίδιες οι ιδέες διαστρεβλώνονται και αναιρείται το σημαινόμενό τους.

Πιστεύουμε ότι αυτοί που θεωρούν πως αυτά τα δύο δεν συνδέονται κατ’ ανάγκην, στηριζόμενοι στο ότι εκείνοι που τα συνέλαβαν στο παρελθόν τα θεωρούσαν αντιφατικά μεταξύ τους ή στο ότι άλλοι συνέλαβαν τη δημοκρατία και άλλοι τα ατομικά δικαιώματα, σφάλλουν. Το παρελθόν δεν πρέπει να δεσμεύσει το μέλλον. Εξάλλου, αυτές οι διακρίσεις είναι δικές μας, γιατί αυτά μπορούμε σήμερα να συλλάβουμε και δεν λειτουργούν έτσι σε οντολογικό επίπεδο, πράγμα που φαίνεται από την ανάγκη του κόσμου για μια αρμονία που, με τέτοιου είδους αντίληψη, τελικά δεν επιτυγχάνεται υπονοώντας ύπαρξη σφάλματος. Επιπρόσθετα, για παράδειγμα, να πούμε ότι τα αυτονόητα του παρελθόντος έχουν παύσει να είναι τέτοια σήμερα, όπως οι πόλεις-κράτη λόγω της εξελιξιμότητας της ανθρώπινης συνείδησης – άρα και της ανάγκης.

Η διάκριση λοιπόν φιλελευθερισμού και δημοκρατίας είναι λανθασμένη για τους εξής λόγους:

1) Μια πραγματικότητα, μια αλήθεια, ποτέ δεν γινόταν αντιληπτή από τους ανθρώπους αμέσως στην ολότητά της. Συνήθως, γινόντουσαν αντιληπτές μόνον κάποιες πλευρές της, θα λέγαμε θραύσματα της πραγματικότητας που μπορούσε κάποιος νους να συλλάβει ανάλογα με την ποιότητα, την ιδιοσυγκρασία, τα ενδιαφέροντα και την ολκή του. Αυτό λειτουργούσε εποικοδομητικά μέχρις ενός ορισμένου σημείου, γιατί έριχνε κάποιο φως στις ατομικές και κοινωνικές λειτουργίες. Ως μερικότητα όμως πάντοτε κατέληγε σε διαστρεβλώσεις, επειδή μόνον η πραγματικότητα στην ολότητά της ενέχει αρμονία και γι’ αυτό μόνον αυτή μπορεί και πρέπει να μας δεσμεύει εσαεί. Από το άλλο μέρος, αυτή η ελευθερία μας απέναντι στο παρελθόν δεν πρέπει να μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αγνοήσουμε το παρελθόν, για να “καινοτομήσουμε” εκκεντρικά ή με ιδιοτελή κίνητρα.

2) Η ίδια η πραγματικότητα έχει δύο πλευρές. Η μία είναι το σύνολο των δυνατοτήτων του ατόμου και της κοινωνίας, του οποίου όμως αγνοούμε τη δυναμική και την επιρροή στα πράγματα του κόσμου, διότι είναι αφανές και σχετίζεται με τη φύση του όντος, που αν και άγνωστη δεν μπορεί παρά να ασκεί καθοριστική επιρροή. Η άλλη είναι η απτή πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας και λέγεται κοινωνία, άτομα και κόσμος.

Για την πρώτη μπορούμε να διαφωνούμε όσο θέλουμε, μια και μας αφήνει εκ των πραγμάτων το περιθώριο να επιδιώκουμε τη δοκιμαστική εμπειρία της εφαρμοσμένης άποψής μας.

Για τη δεύτερη όμως δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε για το ότι υπάρχει η κοινωνία, ζούμε μέσα και μέσω αυτής, για το ότι όλοι επιζητούν ελευθερία και ότι η ισότητα και η κοινωνικότητα μπορούν να διασφαλίσουν την επιδιωκόμενη αρμονία αν είναι ορθά ερμηνευμένες. Αλλά, ακόμη και αν δεν υπήρχε η κοινωνία, υπάρχει ο κόσμος τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε αναγκαστικά.

Δηλαδή, υπάρχει εκ των πραγμάτων μία αναπόφευκτη σχέση της οποίας τη φύση είμαστε αναγκασμένοι να διερευνήσουμε και να εξομαλύνουμε. Αυτή είναι μία θεμελιώδης Ανάγκη που προκύπτει από τη Σχέση η οποία αποτελεί από μία άποψη τη φύση των πραγμάτων του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Όλα μας εξαναγκάζουν σε σχέση, π.χ. η ανάγκη για λήψη τροφής είναι απότοκο μιας σχέσης υποφώσκουσας, η χαρά και η λύπη, η τάση για ελευθερία (τουλάχιστον όπως την αντιλαμβανόμαστε).

Όλα αυτά εκφράζουν τη σχέση μας με το περιβάλλον. Ακόμη και το μίσος κάτι τέτοιο εκφράζει. Η αποξένωση που μπορεί να επιδιώκουμε δεν είναι αληθινή, είναι μία αυταπάτη η οποία ορισμένες φορές αποτελεί έκφραση της κυριαρχικότητας. Αλλά και η κυριαρχικότητα είναι μία σχέση, αν και στρεβλή.

Αυτή τη θεμελιώδη Σχέση δεν μπορούμε να την αποφύγουμε και, όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα επιλύσουμε τα προβλήματά μας.

3) Το μεγάλο πρόβλημα του ανθρώπου είναι ότι δεν μπορεί να κατανοήσει ούτε στο ελάχιστο τη συμβατότητα της ελευθερίας με την ισότητα, την κοινωνικότητα και, επομένως, τη δημοκρατία, παρ’ όλο που έχει επιχειρηθεί η συνύπαρξή τους στις σύγχρονες δημοκρατίες. Υπάρχει τέτοια απόσταση ανάμεσά τους μέσα στον νου του ανθρώπου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ανάγκη για συσχετισμό τους και σύνθεσή τους σε ένα όλο – έστω σε κάποιον βαθμό. Και οι ίδιοι οι οραματιστές συχνά ήσαν φανατικά προσκολλημένοι στη δική τους σύλληψη της ιδέας που όμως αναπόφευκτα ήταν μερικότητα. Επιπλέον, μπορεί ενίοτε και τα κίνητρα για τη σύλληψη μιας ιδέας να ήσαν ιδιοτελή, γιατί ο καθένας μπορεί να παίρνει επιλεκτικά από τις νοητικές συλλήψεις ό,τι εξυπηρετεί τις επιθυμίες του, φυσικά διαστρεβλώνοντάς το. Μια τέτοια όμως ιστορική πραγματικότητα δεν πρέπει να ασκεί πλέον την παραμικρή επιρροή στην αντίληψή μας για την αλήθεια, αν και είναι χρήσιμο να διατηρείται στη μνήμη. Η αληθινή πραγματικότητα ή η Ιδέα μέσω της οποίας αυτή εκφράζεται δεν πλήττεται από αυτό, δεν αλλοιώνεται, υπάρχει γιατί η φύση της όποιας πραγματικότητας είναι τέτοια.

4) Το τελευταίο αλλά κυρίαρχο πρόβλημα στην αντίληψη της σχέσης φιλελευθερισμού και δημοκρατίας είναι το ότι βάση για κάθε σχέση – και πολύ περισσότερο για μια τέτοια πολύπλοκη και φαινομενικά αντιφατική σχέση – αποτελεί η ανθρώπινη συνείδηση, ατομική και συλλογική. Αυτό είναι το κρισιμότερο πεδίο δράσης των οραματιστών, το οποίο, αν και είναι εμφανές, διαφεύγει σχεδόν τελείως της μέριμνάς τους, επειδή αυτό που επιδιώκουν είναι τα άμεσα αποτελέσματα μέσω μιας οργανωμένης δράσης που δεν θα χρειαστεί να ασχοληθεί με τη συνείδηση αυτή. Γι’ αυτόν τον λόγο τόσο εύκολα καταφεύγει κανείς στην επιβολή, επειδή η συνείδηση λειτουργεί σαν εμπόδιο στην εφαρμογή των οραμάτων (ακόμη και αν είναι ορθά, που βέβαια δεν είναι πάντα τέτοια). Η συνείδηση είναι η πηγή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Όλες οι άλλες επιρροές βασίζονται στην αντίδραση της ίδιας της συνείδησης στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος όπως π.χ. η επιθυμία για το χρήμα.

Επομένως, θα χρειαζόταν ένα ενδιαφέρον για τις έννοιες που καθορίζουν τη ζωή μας, έστω και αν δεν συνειδητοποιούμε την επιρροή τους, μία σχέση καθαρότερη με αυτόν τον κόσμο των εννοιών που πρέπει όμως να γίνει πρακτικός. Αλλιώς, ό,τι και να κάνουμε, ό,τι οργάνωση και να δημιουργήσουμε, ό,τι και να σκεφθούμε, το αποτέλεσμα θα είναι απογοητευτικό, γιατί δεν θα μπορεί να υποστηριχθεί από τα υποκείμενα ακόμη και αν είναι σωστό.

Γι’ αυτό είναι σφάλμα να δεσμευόμαστε από το παρελθόν, όταν ορθώνεται μπροστά μας ολοκάθαρα η Ανάγκη του παρόντος που υποδεικνύει την ενυπάρχουσα Αλήθεια, ότι ο άνθρωπος και ο κόσμος αναπτύσσονται σε μια αναγκαστική Σχέση που δεν αποτελεί ανθρώπινη επιλογή, αλλά παρ’ όλα αυτά αποτελεί ένα πεδίο όπου μπορεί να εκφράσει τη δημιουργική αυτοβουλία του – αν και μέχρι τώρα η έκφρασή του ήταν ιδιοτελής και καταστροφική. Υπάρχει η δυνατότητα για εποικοδομητική δημιουργικότητα της αυτοβουλίας, αρκεί να το συνειδητοποιήσει ο ίδιος ο άνθρωπος.