Ο μαγνητισμός βοηθά τη βαρύτητα στη δημιουργία των άστρων

Τα μαγνητικά πεδία παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στο σχηματισμό ενός άστρου από όσο προηγουμένως νομίζαμε. Η απλή εικόνα που έχουμε για τον σχηματισμό ενός άστρου μέσα στα τεράστια νέφη της σκόνης και των αερίων που υπάρχουν διάχυτα στο σύμπαν, είναι αυτά να συγκρούονται λόγω της βαρύτητας και να γίνονται ολοένα πυκνότερα και θερμότερα μέχρι να ξεκινήσει η πυρηνική σύντηξη. Στην πραγματικότητα κι άλλες δυνάμεις εκτός της βαρύτητας παίζουν ρόλο στη γέννηση των άστρων.

Νέες έρευνες δείχνουν ότι κάποια κοσμικά μαγνητικά πεδία παίζουν ένα πολύ σπουδαίο ρόλο. Αν η θεωρία αυτή επαληθευτεί, τότε θα λύσει ένα μακρόχρονο μυστήριο σχετικά με τη διαδικασία σχηματισμού των άστρων, γιατί οι αστρονόμοι, εδώ και καιρό, διαφωνούν σχετικά με τον τρόπο που τα άστρα προκύπτουν από τα νεφελώματα της σκόνης και των αερίων.

Ένα μοριακό νέφος είναι ένα νέφος αερίων που δρα σαν ένα αστρικό βρεφοκομείο. Όταν ένα τέτοιο νέφος συμπιέζεται μόνο ένα μικρό τμήμα του υλικού του νεφελώματος σχηματίζει άστρα, Και οι επιστήμονες δεν ξέρουν το γιατί; Δηλαδή, αναρωτιούνται γιατί τα γιγάντια νέφη, διαμέτρου χιλιάδων ετών φωτός, δεν «καταρρέουν» πλήρως λόγω της βαρύτητας για να σχηματίσουν σούπερ-άστρα. Άρα κάποια άλλη δύναμη αντισταθμίζει τη βαρύτητα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων.

Η βαρύτητα ευνοεί το σχηματισμό των άστρων αναγκάζοντας το υλικό να συσσωρευτεί μαζί, ως εκ τούτου κάποια επιπλέον δύναμη πρέπει να παρεμποδίζει αυτή την διαδικασία. Τα μαγνητικά πεδία και οι αναταράξεις είναι οι δύο μεγαλύτεροι υποψήφιοι γι’ αυτό το ζήτημα. (Ένα μαγνητικό πεδίο παράγεται από την κίνηση των ηλεκτρικών φορτίων. Τα άστρα και οι περισσότεροι πλανήτες, συμπεριλαμβανομένης και της Γης, παρουσιάζουν ένα μαγνητικά πεδία). Τα μαγνητικά πεδία αναγκάζουν το αέριο να βρίσκεται σε ‘κανάλια΄, γεγονός που καθιστά δύσκολο να σύρεται το αέριο από όλες τις κατευθύνσεις προς ένα σημείο, ενώ οι αναταράξεις ανακατεύουν το αέριο και προκαλείται μία προς τα έξω πίεση που αντιδρά στην βαρύτητα.

Οι αναταράξεις των αερίων μέσα στα νεφελώματα διαταράσσουν την ομοιομορφία τους και επιτρέπουν στη βαρύτητα να έλκει την αραιή ύλη σε πυκνότερες συσσωματώσεις, οι οποίες τελικά θα συμπιεστούν περαιτέρω, ώσπου να πάρουν την τελική μορφή των άστρων, χωρίς να χρειάζεται καθόλου η βοήθεια του μαγνητισμού.

Από την άλλη τα νέφη της σκόνης και των αερίων είναι υπερβολικά διάχυτα, για να μπορέσει μόνη της η βαρύτητα να τα μετατρέψει σε τόσο μεγάλα ουράνια σώματα όπως τα άστρα, συνεπώς ο μαγνητισμός πρέπει να παίζει ρόλο.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή η κίνηση των φορτισμένων ατόμων στα νεφελώματα σχηματίζει ένα μαγνητικό πεδίο που αμβλύνει τις αναταράξεις εντός των νεφών και αντισταθμίζει εν μέρει την ελκτική δύναμη της βαρύτητας. Όπως το γήινο μαγνητικό πεδίο εμποδίζει τα σωματίδια του ηλιακού ανέμου να προσκρούσουν στον πλανήτη μας, έτσι και ο μαγνητισμός στα νεφελώματα ρυθμίζει την μερική – και όχι ολική – βαρυτική κατάρρευσή τους σε άστρα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα νέφη είναι τόσο μακρινά που δεν παρατηρηθούν με μεγάλη λεπτομέρεια, με συνέπεια το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας των επιστημόνων σε αυτό τον τομέα, μέχρι σήμερα, να είναι θεωρητικό και να μην μπορεί να αποδειχτεί εμπειρικά.

“Η σχετική σημασία των μαγνητικών πεδίων έναντι των αναταράξεων είναι ένα θέμα μεγάλης συζήτησης", δήλωσε ο αστρονόμος Hua-bai Li του Κέντρου Αστροφυσικής στο Χάρβαρντ. “Η ανακάλυψη μας χρησιμεύει ως η πρώτη παρατηρησιακή δέσμευση για το θέμα αυτό."

Ο Li και η ομάδα του μελέτησε 25 πυκνά σμήνη, ή πυρήνες νεφελωμάτων, που το καθένα είναι διαμέτρου περίπου ένα έτος φωτός. Οι πυρήνες, που δρουν ως σπόροι από τους οποίους σχηματίζονται τα αστέρια, βρίσκονταν μέσα σε μοριακό νέφη σε απόσταση 6.500 ετών φωτός από τη Γη.

Οι ερευνητές μελέτησαν πολωμένο φως (ως γνωστόν έχει ένα ηλεκτρικό και ένα μαγνητικό ορισμένης διεύθυνσης). Από την πόλωση, οι ερευνητές μέτρησαν τα μαγνητικά πεδία μέσα σε κάθε πυρήνα του νέφους και τα σύγκριναν με τα πεδία στα περιβάλλοντα ισχνά νέφη.

Στις περισσότερες περιπτώσεις το πολωμένο φως από τα πυκνότερα τμήματα των νεφελωμάτων ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με το πολωμένο φως από όλο το νεφέλωμα και άρα με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου. Αν οι αναταράξεις ήσαν η κυρίαρχη δύναμη, όπως συμπέραναν οι επιστήμονες, θα προέκυπτε μια πολύ πιο χαοτική εικόνα, συνεπώς ο μαγνητισμός πρέπει όντως να παίζει καθοριστικό ρόλο στο σχηματισμό των άστρων.

“Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι πυρήνες στο μοριακό νέφος που βρίσκονται κοντά μεταξύ τους, δεν συνδέονται μόνο με τη βαρύτητα, αλλά και μέσω του μαγνητικού πεδίου”, δήλωσε ο Li. "Αυτό δείχνει ότι οι προσομοιώσεις σε υπολογιστή για τον σχηματισμό των άστρων πρέπει να λάβουν υπόψη τους ισχυρά μαγνητικά πεδία."

Το πιο ψυχρό μέρος στο ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται στο νότιο πόλο της Σελήνης.

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ότι η πιο ψυχρή περιοχή του ηλιακού μας συστήματος βρίσκεται πιο κοντά από ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε. Το νέο διαστημικό σκάφος Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), που δημιουργεί τον πρώτο πλήρη χάρτη θερμοκρασιών του δορυφόρου της Γης, ανακάλυψε ήδη ότι στο νότιο πόλο της Σελήνης, μέσα σε κρατήρες που ποτέ δεν τις βλέπει ο ήλιος, η θερμοκρασία είναι πιο χαμηλή και από τον μακρινό Πλούτωνα.

Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες που μετρήθηκαν στη Σελήνη, είναι περίπου 203 βαθμοί Κελσίου κάτω από το μηδέν. Ο Πλούτων είναι τουλάχιστον ένα βαθμό πιο ζεστός, αν και απέχει 40 φορές περισσότερο από τον ήλιο.

"Ακριβώς στο κατώφλι μας υπάρχουν με βεβαιότητα τα πιο κρύα πράγματα που έχουμε ποτέ μετρήσει", δήλωσε ο Ντέηβιντ Πέιτζ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες, ερευνητής της NASA, ο οποίος πάντως δεν απέκλεισε, αλλού στο ηλιακό μας σύστημα να υπάρχουν ακόμα πιο κρύα μέρη, που ακόμα δεν έχουν βρεθεί.

Οι πιο κρύες θερμοκρασίες εντοπίστηκαν σε μικρούς κρατήρες που βρίσκονταν μέσα σε άλλους μεγαλύτερους, ιδίως στους κρατήρες Φαουστίνι, Σουμέικερ και Χάγουορθ. Μερικά από τα πιο κρύα μέρη στο φεγγάρι είναι τόσο μακρινά και ανεξερεύνητα, που ακόμα δεν έχουν όνομα.

Οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες στη Σελήνη έχουν επιστημονική σημασία, επειδή μπορούν να παγιδέψουν πτητικές χημικές ουσίες, όπως τον νερό και το μεθάνιο, σύμφωνα με τον επιστήμονα Ρίτσαρντ Βόντρακ του διαστημικού κέντρου Γκόνταρντ της NASA.

Οι παγιδευμένες αυτές ουσίες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τις μελλοντικές αποστολές των αστροναυτών, αλλά και να βοηθήσουν τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα την προέλευση του ηλιακού μας συστήματος. Η επιστημονική αποστολή του σκάφους LCO, σε εξέλιξη εδώ και μια μόλις εβδομάδα, έχει επίσης βρει αρκετές ενδείξεις υδρογόνου στη Σελήνη, μια πιθανή ένδειξη για παγιδευμένους πάγους κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού.

Η αποστολή εστιάζει στο νότιο πόλο της Σελήνης, που ουσιαστικά είναι ανεξερεύνητος μέχρι τώρα και παρουσιάζει τις καλύτερες πιθανότητες για εύρεση υπόγειων πάγων

Ο μικρότερος εξωπλανήτης φαίνεται να είναι ένας σταθερός, βραχώδης κόσμος

Η αναζήτηση για έναν εξωπλανήτη κατοικήσιμο είναι ένα από τα ιερά δισκοπότηρα στην αστρονομία. Ένα από τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου είναι η ανίχνευση των πλανητών γύρω από άστρα σαν τον ήλιο μας. Ειδικά προγράμματα με τηλεσκόπια στο διάστημα και τη Γη έχουν δείξει ότι υπάρχουν εκατοντάδες πλανήτες εκτός του ηλιακού μας συστήματος. Η πλειοψηφία όμως αυτών είναι αέριοι γίγαντας πλανήτες, σαν τον Δία, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και μικροί πλανήτες σχεδόν σαν τη Γη, που αποδεικνύουν ότι η ανακάλυψη εξωπλανητών με μάζα σαν τη Γη ή σε μία τροχιά γύρω από έναν άλλο ήλιο με ακτίνα σαν τη Γης – δηλαδή σε απόσταση περίπου 1 αστρονομική μονάδα – είναι εφικτή. 

Πάνω: Η επιβεβαίωση της φύσης του Corot-7b, σαν ο πρώτος βραχώδης πλανήτης εκτός του ηλιακού μας συστήματος, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την αναζήτηση γήινων εξωπλανητών. Η ανίχνευση από το παρατηρητήριο Corot και ακολούθως οι μετρήσεις της ακτινικής ταχύτητας του με το Harps δείχνουν ότι ο Corot-7b, έχει πυκνότητα παρόμοια με αυτή του Ερμή, της Αφροδίτης, του Άρη και της Γης κάνοντας τον σαν τον πέμπτο γνωστό γήινο πλανήτη στο Σύμπαν, που μάλλον αποτελείται από στερεά πετρώματα και όχι από αέρια.

Έως σήμερα έχουν εντοπιστεί περίπου 330 εξωηλιακοί πλανήτες, ωστόσο ο νέος εξωπλανήτης Corot-7b, που είναι σε απόσταση 500 ετών φωτός από τη Γη, είναι ο πρώτος βραχώδης πλανήτης.

Για την ανακάλυψη του χρησιμοποιήθηκε το ισχυρό τηλεσκόπιο των 3.6 μέτρων του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητήριου (ESO ) στη Χιλή, όπου βρίσκεται ο φασματογράφος Harps, με τη βοήθεια του οποίου οι αστρονόμοι υπολόγισαν την ακτινική του ταχύτητα και από εκεί ότι ο πλανήτης έχει πενταπλάσια μάζα σε σχέση με τη Γη και διάμετρο περίπου 80% μεγαλύτερη. Αυτό σημαίνει ότι η πυκνότητά του (5.5 g/cm3) είναι συγκρίσιμη με της Γης και επομένως αποτελείται από βραχώδη υλικά.

Αν και τα βασικά χαρακτηριστικά του μοιάζουν με του δικού μας πλανήτη, ο Corot-7b είναι αδύνατο να φιλοξενεί ζωή, αφού απέχει από το μητρικό του άστρο μόνο 2,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα, συγκριτικά με τα 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Γη από τον Ήλιο.

Η απόσταση από το μητρικό του άστρο είναι τόσο μικρή ώστε το έτος του διαρκεί μόλις 20,4 γήινες ώρες και η θερμοκρασία στην επιφάνειά του κυμαίνεται από 1.000 έως 1.500 βαθμούς Κελσίου.

Η ανακάλυψη του έγινε με μία από τις γνωστές τεχνικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται στην αναζήτηση των εξωπλανητών: φασματοσκοπική ακτινική ταχύτητα, αστρομετρία, βαρυτικός μικροεστιασμός, φωτομετρικές διελεύσεις. Από αυτές, η αναζήτηση για διελεύσεις – το πέρασμα των εξωπλανητών μπροστά από το μητρικό αστέρι – παρέχει μια άνευ προηγουμένου πρόσβαση στις φυσικές ιδιότητες του πλανήτη. Ειδικότερα, ο συνδυασμός της φωτομέτρησης στην διάρκεια της διέλευσης και οι μετρήσεις της ακτινικής ταχύτητας μας δίνει άμεσες και πολύ ακριβείς εκτιμήσεις της πλανητικής μάζας και της ακτίνας, και ως εκ τούτου τη μέση πυκνότητα. Οι παράμετροι αυτές με τη σειρά τους παρέχουν αυστηρούς περιορισμούς σχετικά με τη σύνθεση και τη φυσική δομή του πλανήτη και ακολούθως την πιθανότητα του πλανήτη να είναι μία πραγματικά όμοια Γη.

Η διαστημική αποστολή COROT ερευνά για εξωπλανήτες με τη μέθοδο της φωτομέτρησης καθώς ο πλανήτης διέρχεται μπροστά από τον ήλιο του. Για να βρεθεί έγιναν παρατηρήσεις 46 άστρων για διελεύσεις μεταξύ των οποίων και το Corot-7, που βρίσκεται στην κύρια ακολουθία σαν τον Ήλιο μας,

Αν και έχουν εντοπιστεί περίπου δώδεκα υπερ-γαίες ο πλανήτης Corot-7b είναι ο πρώτος για τον οποίο υπάρχουν διαθέσιμες τόσο η μάζα όσο και η ακτίνα του. Συνδυάζοντας τις εκτιμήσεις για την ακτίνα και τη μάζα του από τις μετρήσεις του φασματογράφου Harps βγήκε ότι η μέση του πυκνότητα είναι 5,5 g/cm3, . Υπάρχουν μόνο τρεις άλλοι γνωστοί πλανήτες με παρόμοια πυκνότητα: δηλαδή οι γήινοι πλανήτες.

ΑΡΧΑΪΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΠΙΝΔΑΡΟΣ - •Πυθιονίκαις IV - Ἀρκεσιλάῳ Κυρηναίῳ ἅρματι (4.70-4.92)

τίς γὰρ ἀρχὰ δέξατο ναυτιλίας, [στρ. δ]
τίς δὲ κίνδυνος κρατεροῖς ἀδάμαντος
δῆσεν ἅλοις; θέσφατον ἦν Πελίαν
ἐξ ἀγαυῶν Αἰολιδᾶν θανέμεν χεί-
ρεσσιν ἢ βουλαῖς ἀκνάμπτοις.
ἦλθε δέ οἱ κρυόεν πυκινῷ μάντευμα θυμῷ,
πὰρ μέσον ὀμφαλὸν εὐδένδροιο ῥηθὲν ματέρος
75 τὸν μονοκρήπιδα πάντως
ἐν φυλακᾷ σχεθέμεν μεγάλᾳ,
εὖτ᾽ ἂν αἰπεινῶν ἀπὸ σταθμῶν ἐς εὐδείελον
χθόνα μόλῃ κλειτᾶς Ἰαολκοῦ,

ξεῖνος αἴτ᾽ ὦν ἀστός. ὁ δ᾽ ἦρα χρόνῳ [αντ. δ]
ἵκετ᾽ αἰχμαῖσιν διδύμαισιν ἀνὴρ ἔκ-
παγλος· ἐσθὰς δ᾽ ἀμφοτέρα νιν ἔχεν,
ἅ τε Μαγνήτων ἐπιχώριος ἁρμό-
ζοισα θαητοῖσι γυίοις,
ἀμφὶ δὲ παρδαλέᾳ στέγετο φρίσσοντας ὄμβρους·
οὐδὲ κομᾶν πλόκαμοι κερθέντες ᾤχοντ᾽ ἀγλαοί,
ἀλλ᾽ ἅπαν νῶτον καταίθυσ-
σον. τάχα δ᾽ εὐθὺς ἰὼν σφετέρας
ἐστάθη γνώμας ἀταρβάκτοιο πειρώμενος
85 ἐν ἀγορᾷ πλήθοντος ὄχλου.

τὸν μὲν οὐ γίνωσκον· ὀπιζομένων δ᾽ ἔμ- [επωδ. δ]
πας τις εἶπεν καὶ τόδε·
«Οὔ τί που οὗτος Ἀπόλλων,
οὐδὲ μὰν χαλκάρματός ἐστι πόσις
Ἀφροδίτας· ἐν δὲ Νάξῳ φαντὶ θανεῖν λιπαρᾷ
Ἰφιμεδείας παῖδας, Ὦτον καὶ σέ, τολ-
μάεις Ἐπιάλτα ἄναξ.
90 καὶ μὰν Τιτυὸν βέλος Ἀρτέμιδος θήρευσε κραιπνόν,
ἐξ ἀνικάτου φαρέτρας ὀρνύμενον,
ὄφρα τις τᾶν ἐν δυνατῷ φιλοτά-
των ἐπιψαύειν ἔραται.»

***
Ποιά να ᾽ταν άραγε η αρχή του ταξιδιού που τους περίμενε; [στρ. δ]
Ποιός κίνδυνος τους έδεσε με κρατερά αδαμάντινα καρφιά;Ήταν γραφτό ο Πελίας απ᾽ των περίλαμπρων των Αιολιδών τα χέριανα πεθάνει ή από τις αλύγιστες βουλές τους.Ήρθε παγερό το μάντεμα στην έξυπνη καρδιά του·του το ᾽παν πλάι στον ομφαλό, που κέντρο είναιτης πλουσιόδεντρης μητέρας:75με κάθε τρόπο από τον μονοσάνταλο πολύ να φυλαχτεί,όταν από το απόκρημνο κατάλυμά τουθενά ᾽ρθει στην περίβλεπτη γη της ξακουστής Ιωλκού,
ή ξένος λάχει να ᾽ναι αυτός ή συμπολίτης. [αντ. δ]Και σαν έφτασε η ώρα, εκείνος ήρθε,ένας έκπαγλος άντρας με δίδυμα κοντάρια,80και δυο φορούσε ρούχα, το ντόπιο των Μαγνήτων,που εφάρμοζε στο εξαίσιο κορμί του,και πάνωθέ του μια δορά από λιοπάρδαλη,που από τις ριγηλές τον φύλαγε βροχές·κι άκοφτα τα πανέμορφα σγουρά μαλλιά τουπέφτανε κυματίζοντας σ᾽ ολόκληρη την πλάτη.Ευθυτενής γοργά προχώρησε και, δοκιμάζονταςτην άτρομη θέλησή του, στην αγορά85που ήταν γεμάτη κόσμο στάθηκε.
Κανείς δεν τον εγνώριζε, μα τον θαυμάζαν όλοι, [επωδ. δ]και κάποιος μάλιστα είπε τούτον τον λόγο:«Αυτός εδώ δεν πρέπει να ᾽ναι ο Απόλλωνας,μα ούτε και της Αφροδίτης ο άντρας με το χάλκινο άρμα.Όσο για τα παιδιά της Ιφιμέδειας,τον Ώτο και σένα, άρχοντα τολμηρέ Εφιάλτη,λένε πως πέθαναν στη λαμπερή τη Νάξο.90Αλλ᾽ όμως και τον Τιτυό με μια γοργή σαγίτα,που την επήρε απ᾽ την ανίκητη φαρέτρα της,τον πέτυχε η Αρτέμιδα, για να μην κυνηγά κανείςέρωτες που δεν είναι στη δύναμή του.»

Αριστοτέλης: Βασιλεία, Αριστοκρατία, Πολιτεία

Η προϋπόθεση για τη μελέτη των πολιτευμάτων,

ο προσδιορισμός των εννοιών «πόλις» και «πολίτης»

 

Ο Αριστοτέλης όρισε και διερεύνησε τις έννοιες πολίτης και πολιτεία . Σύμφωνα με τον φιλόσοφο, όσα πολιτεύματα αποσκοπούν στο κοινό συμφέρον είναι ορθά, ενώ όσα εξυπηρετούν αποκλειστικά το συμφέρον των αρχόντων ανήκουν στις παρεκκλίσεις των ορθών πολιτευμάτων. Στη συνέχεια αρχίζει να εξετάζει τα είδη των πολιτευμάτων.

 

Τα είδη τους διακρίνονται ανάλογα με το πόσοι ασκούν την εξουσία (ένας, λίγοι ή πολλοί) και τον στόχο που εξυπηρετούν. Έτσι, τα πολιτεύματα που εξυπηρετούν το κοινό συμφέρον ονομάζονται ορθά, ενώ τα πολιτεύματα που στοχεύουν στο συμφέρον του ενός, των λίγων ή των πολλών αποτελούν τις παρεκκλίσεις των ορθών. Πιο συγκεκριμένα, ορθά πολιτεύματα είναι η βασιλεία, η αριστοκρατία και η «πολιτεία» (με τον ίδιο όρο, «πολιτεία», αποδίδεται και η έννοια πολίτευμα) και τα τρία στοχεύουν στο συμφέρον του συνόλου των πολιτών.

 

Διωρισμένων δὲ τούτων ἐχόμενόν ἐστι τὰς πολιτείας
ἐπισκέψασθαι, πόσαι τὸν ἀριθμὸν καὶ τίνες εἰσί, καὶ πρῶ-
τον τὰς ὀρθὰς αὐτῶν· καὶ γὰρ αἱ παρεκβάσεις ἔσονται
(25) φανεραὶ τούτων διορισθεισῶν. ἐπεὶ δὲ πολιτεία μὲν καὶ
πολίτευμα σημαίνει ταὐτόν, πολίτευμα δ’ ἐστὶ τὸ κύριον τῶν
πόλεων, ἀνάγκη δ’ εἶναι κύριον ἢ ἕνα ἢ ὀλίγους ἢ τοὺς πολ-
λούς, ὅταν μὲν ὁ εἷς ἢ οἱ ὀλίγοι ἢ οἱ πολλοὶ πρὸς τὸ κοι-
νὸν συμφέρον ἄρχωσι, ταύτας μὲν ὀρθὰς ἀναγκαῖον εἶναι
(30) τὰς πολιτείας, τὰς δὲ πρὸς τὸ ἴδιον ἢ τοῦ ἑνὸς ἢ τῶν ὀλί-
γων ἢ τοῦ πλήθους παρεκβάσεις. ἢ γὰρ οὐ πολίτας φατέον
εἶναι τοὺς <μὴ> μετέχοντας, ἢ δεῖ κοινωνεῖν τοῦ συμφέροντος. κα-
λεῖν δ’ εἰώθαμεν τῶν μὲν μοναρχιῶν τὴν πρὸς τὸ κοινὸν
ἀποβλέπουσαν συμφέρον βασιλείαν, τὴν δὲ τῶν ὀλίγων μὲν
(35) πλειόνων δ’ ἑνὸς ἀριστοκρατίαν (ἢ διὰ τὸ τοὺς ἀρίστους ἄρχειν,
ἢ διὰ τὸ πρὸς τὸ ἄριστον τῇ πόλει καὶ τοῖς κοινωνοῦσιν
αὐτῆς), ὅταν δὲ τὸ πλῆθος πρὸς τὸ κοινὸν πολιτεύηται συμ-
φέρον, καλεῖται τὸ κοινὸν ὄνομα πασῶν τῶν πολιτειῶν,
πολιτεία. (συμβαίνει δ’ εὐλόγως· ἕνα μὲν γὰρ διαφέρειν
(40) κατ’ ἀρετὴν ἢ ὀλίγους ἐνδέχεται, πλείους δ’ ἤδη χαλεπὸν
[1279b] ἠκριβῶσθαι πρὸς πᾶσαν ἀρετήν, ἀλλὰ μάλιστα τὴν πολε-
μικήν· αὕτη γὰρ ἐν πλήθει γίγνεται· διόπερ κατὰ ταύτην
τὴν πολιτείαν κυριώτατον τὸ προπολεμοῦν καὶ μετέχουσιν
αὐτῆς οἱ κεκτημένοι τὰ ὅπλα.) παρεκβάσεις δὲ τῶν εἰρη-
(5) μένων τυραννὶς μὲν βασιλείας, ὀλιγαρχία δὲ ἀριστοκρατίας,
δημοκρατία δὲ πολιτείας. ἡ μὲν γὰρ τυραννίς ἐστι μοναρ-
χία πρὸς τὸ συμφέρον τὸ τοῦ μοναρχοῦντος, ἡ δ’ ὀλιγαρ-
χία πρὸς τὸ τῶν εὐπόρων, ἡ δὲ δημοκρατία πρὸς τὸ συμ-
φέρον τὸ τῶν ἀπόρων· πρὸς δὲ τὸ τῷ κοινῷ λυσιτελοῦν
(10) οὐδεμία αὐτῶν.

 

Παρεκκλίσεις των ορθών πολιτευμάτων της Βασιλείας, Αριστοκρατίας, Πολιτείας

 

α) η Τυραννία, που υπηρετεί το συμφέρον του ενός, του μονάρχη

β) η Ολιγαρχία, που υπηρετεί το συμφέρον των ολίγων, των πλουσίων

 

γ) η «Δημοκρατία», που υπηρετεί το συμφέρον των πολλών, των απόρων

 

Η ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΩΝ ΟΡΩΝ «πολιτεία» και «πολίτευμα» Ο Αριστοτέλης ταυτίζει τους όρους «πολιτεία» και «πολίτευμα», καθώς η μορφή της «πολιτείας» προσδιορίζεται από το περιεχόμενο, την οργάνωση και τη λειτουργία του πολιτεύματος. «Πολίτευμα», από την άλλη, είναι το σώμα που ασκεί την εξουσία στην πόλη, η ύψιστη αρχή, η οποία μπορεί να είναι είτε ένα άτομο είτε λίγα είτε το σύνολο των πολιτών.

 

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥΣ: Τα πολιτεύματα διακρίνονται, κατά τον Αριστοτέλη, σε ορθά και στις παρεκκλίσεις τους από τα ορθά.

 

ΟΡΘΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΑ	→	ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΘΑ
1) Βασιλεία κυβερνά ένας στόχος: το κοινό συμφέρον	→	1) Τυραννία κυβερνάει ένας στόχος: το συμφέρον του μονάρχη
2) Αριστοκρατία κυβερνούν λίγοι (οι άριστοι) στόχος: το κοινό συμφέρον	→	2) Ολιγαρχία κυβερνούν λίγοι (οι πλούσιοι) στόχος: το συμφέρον των λίγων (των πλουσίων)
3) «Πολιτεία» κυβερνά ο λαός στόχος: το κοινό συμφέρον	→	3) «Δημοκρατία» κυβερνά ο λαός (οι άποροι) στόχος: το συμφέρον των πολλών (των απόρων)

 

 

ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΩΝ

 

            α) Αριθμητικό κριτήριο: τα πολιτεύματα διακρίνονται ανάλογα με τον αριθμό των προσώπων που ασκούν την εξουσία. Έτσι, η εξουσία μπορεί να ασκείται είτε από ένα πρόσωπο –βασιλιάς, τύραννος– είτε από λίγους –αριστοκράτες, ολιγαρχικούς– είτε από τον λαό –πολιτεία, δημοκρατία.

 

β) Ποιοτικό κριτήριο: το κριτήριο που διαφοροποιεί αξιολογικά τα πολιτεύματα και τα διακρίνει σε ορθά και σε παρεκκλίσεις («παρεκβάσεις») από τα ορθά είναι ο στόχος, το συμφέρον το οποίο υπηρετούν. Έτσι, βλέπουμε ότι στα ορθά πολιτεύματα – βασιλεία, αριστοκρατία, πολιτεία– οι φορείς της εξουσίας αποβλέπουν στο συμφέρον του συνόλου των πολιτών, την ευδαιμονία και, συνεπώς, στην ύψιστη αυτάρκεια. Αντιθέτως, στις παρεκκλίσεις αυτών οι φορείς της εξουσίας αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση του δικού τους συμφέροντος. Πιο συγκεκριμένα, ο τύραννος επιδιώκει να διατηρήσει την εξουσία με άνομο τρόπο και να αποκομίσει τα μεγαλύτερα οφέλη από αυτή.
 

Η ολιγαρχία αποβλέπει στο πολιτικό και οικονομικό συμφέρον των λίγων, των πλουσίων, οι οποίοι ελέγχουν την εξουσία ακυρώνοντας το συμφέρον των πολιτών, και η «δημοκρατία», στην οποία την εξουσία ασκεί με ιδιοτέλεια το πλήθος των απόρων, επιδιώκει να εξυπηρετεί το συμφέρον των πολλών αδιαφορώντας όμως για το κοινό καλό, το συμφέρον όλων ανεξαιρέτως των πολιτών.

 

Βέβαια, παρατηρούμε ότι στην περίπτωση της ολιγαρχίας και της «δημοκρατίας» το κριτήριο διάκρισής τους δεν είναι μόνο ποιοτικό, αλλά και οικονομικό-ταξικό, καθώς δεν υπηρετείται το συμφέρον των λίγων και των πολλών (του πλήθους) αντίστοιχα, αλλά το συμφέρον των πλουσίων και των απόρων.
 

Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι η διάκριση των πολιτευμάτων σε τρία ορθά και τρεις αντίστοιχες παρεκκλίσεις είναι πλατωνική (Πολιτικός, 291d). Η διαφορά με τον Αριστοτέλη έγκειται στο κριτήριο διάκρισής τους, το οποίο, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, είναι ο νόμος, τον οποίο άλλα από τα πολιτεύματα ακολουθούν και άλλα όχι.

 

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ: Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η βασιλεία, το πρώτο ορθό πολίτευμα, είναι η μοναρχία, η εξουσία του ενός, που έχει ως στόχο της την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού, σε αντίθεση με την τυραννία που είναι μοναρχία που αποβλέπει στο συμφέρον του τυράννου. Στη βασιλεία η εξουσία βρίσκεται στα χέρια ενός άνδρα που ξεχωρίζει σε αρετή από όλους τους άλλους και το ορθό είναι να αναγνωριστεί απ’ όλους τους πολίτες ως μόνιμος φορέας της πολιτικής εξουσίας.

 

Η ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ: Στην αριστοκρατία, το δεύτερο ορθό πολίτευμα, τη διοίκηση της πολιτείας την ασκούν οι «ἄριστοι». Κατά τον Αριστοτέλη, οι άριστοι ορίζονται με βάση την παιδεία, τη μόρφωση που έχουν, η οποία είναι σύμφωνη με τον νόμο («ὑπὸ τοῦ νόμου κειμένη»). Επομένως, η αριστοκρατία στηρίζεται στην «κατ’ ἀρετὴν» υπεροχή όχι του ενός, όπως στη βασιλεία, αλλά περισσοτέρων.

 

Σύμφωνα με την πολιτική σκέψη του Αριστοτέλη η αριστοκρατία περιλαμβάνει τρεις κατηγορίες πολιτών: τους εύπορους, τους άπορους και τους «κατ’ ἀρετὴν διαφέροντες». Όταν υπερέχει το τελευταίο στοιχείο, τότε η αριστοκρατία πλησιάζει στην ιδανική πολιτεία και στόχος της είναι το κοινό καλό (Πολιτικά 1293b και 1307a 9).

 

Σκόπιμο κρίνεται να αναφερθεί σε αυτό το σημείο ότι τα χαρακτηριστικά της αριστοκρατίας που αναφέρονται στο χωρίο «το όνομα αριστοκρατία οφείλεται είτε στο ότι κυβερνούν οι άριστοι είτε στο ότι ασκούν την εξουσία αποβλέποντας σε ό,τι είναι άριστο για την πόλη και για τα μέλη της» θα έπρεπε να αναφέρονται σε όλα τα ορθά πολιτεύματα, όμως προβάλλονται στην αριστοκρατία τονίζοντας έτσι την αξία της για τον φιλόσοφο. Διάβασε: Η Κίνηση της Φλογερής Αλήθειας και Η Ακινησία του Παγωμένου Δόγματος.

 

            Η «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» Τον όρο «πολιτεία» τον συναντάμε τον 4ο π.κ.ε. αιώνα να χρησιμοποιείται κι από άλλους, πέραν του Αριστοτέλη, συγγραφείς, ιδίως ρήτορες. Δηλώνονταν μ’ αυτόν είτε τα μη μοναρχικά πολιτεύματα είτε η θετική εκδοχή της δημοκρατίας. Εκτροπή αυτού του πολιτεύματος ήταν η εκδοχή της «δημοκρατίας» που απέβλεπε στην εξυπηρέτηση του συμφέροντος μόνο των απόρων, την οποία κατατάσσει ο φιλόσοφος στα παρεκκλίνοντα πολιτεύματα.

 

Για τον Αριστοτέλη λοιπόν, η «πολιτεία» είναι το τρίτο αξιολογικά ορθό πολίτευμα, ένα πολίτευμα-μεσότητα, το οποίο αποβλέπει στο συμφέρον του συνόλου των πολιτών και όχι μονομερώς στο συμφέρον μιας τάξης. Στο πολίτευμα αυτό κυβερνούν, κατά τον φιλόσοφο, οι πολίτες της μέσης κοινωνικά και οικονομικά τάξης, οι οποίοι υπακούουν εύκολα στη λογική, γι’ αυτό δεν είναι ούτε δεσποτικοί ούτε ιδιοτελείς στην άσκηση της εξουσίας. Ο φιλόσοφος αποδίδει στο πολίτευμα αυτό το όνομα «πολιτεία», ένα όνομα κοινό για όλες τις μορφές πολιτευμάτων. Έτσι, και ιδιαίτερα με τις φράσεις «συνηθίζουμε να ονομάζουμε» και «πήρε το όνομα πολιτεία», το πολίτευμα αυτό εξαίρεται ως το «κατεξοχήν» πολίτευμα (σχήμα «κατεξοχήν»), το πολίτευμα δηλαδή που κατά την κοινή αντίληψη είναι το καλύτερο από τα άλλα. ( Πολιτεία Ελεύθερων Ατόμων )

 

Όμως η χρήση του τρίτου προσώπου («πήρε»), όταν αναφέρεται στην «πολιτεία», αντί του αντικειμενικού «ονομάζεται» από τον φιλόσοφο, καταδεικνύει ότι ο ίδιος δεν συμμερίζεται την άποψη αυτή. Αντίθετα, η χρήση πρώτου πληθυντικού προσώπου («συνηθίζουμε να ονομάζουμε»,) όταν αναφέρεται στα πολιτεύματα της βασιλείας και της αριστοκρατίας, δείχνει ότι τα θεωρεί καλύτερα.

Συναισθηματική κακοποίηση στις σχέσεις: Τα 2 ειδών θύματα και ο θυμός

Πότε μιλάμε για συναισθηματική κακοποίηση στη σχέση;

Είναι ένα εξίσου επικίνδυνο είδος κακοποίησης με τη σωματική. Περιλαμβάνει τη λεκτική κακοποίηση τις δηλαδή φωνές, τις ύβρεις αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Έχει να κάνει με μία σειρά επαναλαμβανομένων επεισοδίων που προσβάλλουν, απειλούν, απομονώνουν, υποβιβάζουν, εξευτελίζουν ή και ελέγχουν έναν άλλο άνθρωπο.

Οι συμπεριφορές που συχνά χαρακτηρίζουν τη συναισθηματική κακοποίηση συμπεριλαμβάνουν:

Έλλειψη αμοιβαιότητας στη σχέση. Εσείς δίνετε αλλά οι άλλοι μόνο λαμβάνουν. Η συμπεριφορά αυτή δεν έχει υγιή κίνητρα μιας και η προσπάθεια ικανοποίησης του άλλου έχει να κάνει πάντα με την αποφυγή μιας άσχημης κατάστασης, να κάνω αυτό για να μη θυμώσει και να μου επιτεθεί...

Ο σύντροφός σας συνηθίζει να σας δημιουργεί ενοχές και πάντα να ρίχνει σε εσάς το φταίξιμο. Έχει την τάση να κάνει τα πάντα να φαίνονται δικό σας λάθος.

Η αυτοεκτίμησή σας κλονίζεται συστηματικά. Η συναισθηματική κακοποίηση καταστρέφει τον πυρήνα του ατόμου, γιατί επιτίθεται σε ολόκληρο το "είναι" του. Το θύμα όσο περνούν τα χρόνια νιώθει όλο και πιο ασήμαντο, χωρίς αξία, αναξιόπιστο, αβοήθητο. Άτομα που υφίστανται συναισθηματική κακοποίηση πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τα αγαπάνε, και ότι τους αξίζει αυτό που περνάνε σα να φταίνε τα ίδια, σαν αυτά να έκαναν κάτι κακό για το οποίο πρέπει να τιμωρηθούν.

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα. Μας λέει ότι κάτι δεν πάει καλά και ζητάει την προσοχή μας. Ο θυμός είναι κάτι υγειές. Μας χτυπάει καμπανάκια ότι χρειάζεται να φροντίσουμε τον εαυτό μας.
Όταν τον χρησιμοποιούμε σωστά, ο θυμός μας βοηθάει να αποφεύγουμε καταστάσεις που μπορούν να αποβούν τοξικές.

Αν επιτρέψουμε σε κάποιον να ξεπεράσει το όριά μας και δεν εκφράσουμε την ενόχλησή μας, του δίνουμε το δικαίωμα να το επαναλάβει ξανά ξανά και όλο και πιο έντονα. Η ενόχληση μπορεί να εξελιχθεί σε θυμό. Σκοπός είναι να συνειδητοποιήσουμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα το θυμό μας όσο αυτός δεν είναι ακόμη πολύ μεγάλος.
Στη συναισθηματική κακοποίηση υπάρχουν δύο ειδών θύματα που έχουν να αντιμετωπίσουν το θυμό:

• Αυτοί που δεν έχουν επίγνωση του θυμού τους

• Αυτοί που δεν έχουν τις ικανότητες να διαχειριστούν το θυμό τους

Τα άτομα που κάνουν εξαρτητικές σχέσεις θυμώνουν εκεί που δεν πρέπει και δεν θυμώνουν εκεί που πρέπει. Συνήθως αρνούνται το θυμό τους, κυρίως απέναντι σε ανθρώπους από τους οποίους εξαρτούν την αυτοπεποίθηση τους. Γιαυτό και λέμε ότι η άρνηση παρεμποδίζει την επίγνωση.
Όταν αρχίσουν να συνειδητοποιούν τι γίνεται έρχονται αντιμέτωποι με μαζεμένο θυμό. Αυτός ο θυμός μπορεί να έχει μείνει μέσα τους για χρόνια και να μην έχει εξωτερικευτεί ποτέ. Τότε ο θυμός γίνεται οργή.

Τα θύματα σε αυτή τη φάση χρειάζονται επιβεβαίωση. Πρέπει να το συζητήσουν με κάποιον που τους καταλαβαίνει. Δυστυχώς μπορεί κανείς πολύ εύκολα να μείνει σε αυτό το στάδιο, μιας και η επιβεβαίωση και η κατανόηση τα κάνει να νιώθουν πολύ καλά. Επιτέλους νιώθουν ότι δικαιώθηκαν.

Ο θυμός είναι μία αντίδραση που προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά και χρειάζεται προσοχή.
Η παράλογη ενοχή και η ντροπή μπορούν να μπλοκάρουν τον κατάλληλο χειρισμό του θυμού.
Μερικές φορές τα θύματα έρχονται σε επαφή με το θυμό τους, αλλά δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν παρόλο τον απαραίτητο χρόνο επιβεβαίωσης που έχουν στη διάθεσή τους. Αυτό συνήθως γίνεται με άτομα που ενώ αντιμετωπίζουν το θυμό του παρελθόντος, δεν αντιμετωπίζουν το θυμό του παρόντος στην καθημερινότητά τους. Τη στιγμή που τα άτομα αυτά αναγνωρίσουν και σταματήσουν τους άλλους να τους εκμεταλλεύονται και να παραβιάζουν τα όριά τους, ο θυμός συνήθως μειώνεται, μέχρι που εξαλείφεται.

Η σωστή διαχείριση του θυμού δίνει στο θύμα τη δύναμη να κάνει κάτι με το θυμό του, ώστε να μην κολλήσει στη φαινομενική δύναμη που του δίνουν η επιβεβαίωση και η δικαίωση που παίρνει από τους άλλους.

Περίπου τις ίδιες ικανότητες (λεκτικές και γνωστικές) πρέπει να μάθουν και οι θύτες. Τα άτομα αυτά επίσης αρνούνται το θυμό τους. Για παράδειγμα η οργή μπορεί να έχει να κάνει περισσότερο με την αίσθηση ότι ο άλλος τους παραμελεί ή δεν τους υπολογίζει αρκετά παρά με την ανάγκη τους να προκαλέσουν ένταση ή οτιδήποτε άλλο.

Η διαφορά μεταξύ θύματος και θύτη έχει να κάνει με την ένταση του ελέγχου της παρόρμησης, η οποία είναι πολύ πιο έντονη στους θύτες παρά στα θύματα. Ωστόσο, υπάρχουν θύματα που χρειάζονται να καλλιεργήσουν εξίσου δεξιότητες ελέγχου της παρόρμησής τους.

Οι αγχώδεις προβλέψεις: Τι σκεφτόμαστε όταν η αυτοπεποίθηση είναι στο ναδίρ

Οι αγχώδεις προβλέψεις

Όταν νιώθετε ανασφάλεια, είναι πιο πιθανό να προβλέπετε τα χειρότερα- να σκέφτεστε το μέλλον και να φέρνετε την καταστροφή. Οταν κάνετε σκέψεις του τύπου «Αυτό δεν μπορώ να το κάνω, είναι πολύ δύσκολο» και «Δεν έχω αρκετή εμπειρία, θα γίνω ρεζίλι», οποιοδήποτε νέο ξεκίνημα φαίνεται αδύνατο και οποιοδήποτε εμπόδιο αξεπέραστο.

 

Οι προβλέψεις για το μέλλον και οι εκτιμήσεις για το τι μπορεί να συμβεί και τι όχι δεν είναι τίποτα άλλο από μια τεχνική επιβίωσης. Στα προϊστορικά χρόνια, οι άνθρωποι των σπηλαίων έπρεπε να αναλύουν τον κίνδυνο που ενείχαν κάποιες περιστάσεις και να αποφασίζουν εάν, π.χ., η πάλη με το μαμούθ που πλησίαζε ήταν παράτολμη ή όχι. Οι αισθητήρες κινδύνου που διαθέτουμε σήμερα είναι το ίδιο ευαίσθητοι όσο και τότε. Εάν δεν κάναμε μια εκτίμηση κινδύνου δεν θα υπήρχε κάτι να μας αποτρέψει από το να πηδήξουμε από μια γέφυρα για πλάκα ή από το να πούμε στο αφεντικό μας τη γνώμη που έχουμε για εκείνον. Αυτό που προστατεύει την κοινωνία από την καταστροφή της είναι ο προσδιορισμός των παραμέτρων επιτυχίας και αποτυχίας. Όλα καλά ως εδώ, μόνο που κάποια στιγμή οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις σας σταματούν να αντανακλούν την πραγματικότητα, κι αυτό συμβαίνει ακριβώς όταν πάσχετε από χαμηλή αυτοεκτίμηση.

 

Όταν δεν έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, δημιουργείτε αμέτρητα αρνητικά πιθανά σενάρια τα οποία ενδέχεται να προκύψουν από κάτι που κάνετε ή λέτε (ή από κάτι που δεν κάνετε ή δεν λέτε), ενώ αγνοείτε οποιαδήποτε θετική εκδοχή τους. Οι αρνητικές αυτές προβλέψεις σάς κάνουν να αισθάνεστε άγχος, νευρικότητα και αβεβαιότητα. Το άγχος σάς κάνει να πιστεύετε ότι τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από όσο είναι στην πραγματικότητα και κατά συνέπεια η εμπιστοσύνη στον εαυτό σας πέφτει κατακόρυφα. Τότε, ενώ ο οργανισμός σας τίθεται σε κατάσταση άλης ή φυγής, εσείς νιώθετε ένα σωματικό σφίξιμο.

 

Πάλη ή φυγή

Κάθε φορά που αισθάνεστε όχι απειλείστε ενεργοποιείται η ενστικτώδης αντίδραση πάλης ή φυγής, στέλνοντας στο κυκλοφορικό σας αδρεναλίνη και κορτιζόλη. Η καρδιά σας χτυπάει πιο γρήγορα για να στείλει το αίμα από τις περιοχές που δεν το έχουν ανάγκη στους μυς και στα άκρα που θα το χρειαστούν είτε για να παλέψουν είτε για να το σκάσουν. Η αναπνοή σας γίνεται πιο γρήγορη για να επιτρέψει σε μεγαλύτερη ποσότητα οξυγόνου να εισέλθει στο κυκλοφορικό σας, οι κόρες των ματιών σας διαστέλλονται για να οξυνθεί η όρασή σας, η ακοή σας γίνεται εξαιρετικά ευαίσθητη και η αντίληψη του πόνου μειώνεται. Το τμήμα του εγκεφάλου σας που ασχολείται με τα λογικά καθημερινά προβλήματα οπισθοχωρεί λίγο, για να μπορέσετε να συγκεντρωθείτε πλήρως στον κίνδυνο.

Βρίσκεστε σε «θέση επίθεσης» - ιδανικό εάν κάνετε ελιγμούς ανάμεσα στις σφαίρες σε μια καταδίωξη αλά Τζέιμς Μποντ, αλλά όχι και τόσο αν η δική σας περίπτωση είναι απλώς λίγη αμηχανία μπροστά στο να ζητήσετε αύξηση.

Ο οργανισμός σας δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα σε σωματικές και ψυχολογικές απειλές (π.χ., μια καταδίωξη με αυτοκίνητα ή ένας σεισμός και το αίτημα για αύξηση ή η συνάντηση με τον πρώην σας σε ένα πάρτι). Η αντίδρασή του θα είναι η ίδια και το μυαλό σας θα αρχίσει να αναζητά με ζέση και άλλες πιθανές απειλές, εστιάζοντας ηθελημένα μόνο στα αρνητικά στοιχεία.

Συνηθισμένες αγχώδεις προβλέψεις

Όταν η αυτοπεποίθησή οας βρίσκεται στο ναδίρ και νιώθετε άγχος, οι προβλέψεις σας για το μέλλον περιλαμβάνουν κάποια ή όλα από τα παρακάτω:

♦ Υπερτιμάτε τπν πιθανότπτα αποτυχίας. Πιστεύετε ότι τα πράγματα δεν θα πάνε όπως τα θέλετε ή όπως τα θέλουν οι άλλοι και θεωρείτε ότι αναπόφευκτα θα έχουν τη χειρότερη εξέλιξη.

♦ Υπερτονίζετε τις συνέπειες μιας αποτυχίας. Θεωρείτε, π.χ., ότι θα είναι καταστροφική και θα έχει τρομακτικό αντίκτυπο σε εσάς.

♦ Υποτιμάτε την ικανότητά σας να αντεπεξέλθετε σε καταστάσεις εάν αυτές δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το πρόγραμμα.

♦ Αδιαφορείτε πλήρως σε οτιδήποτε υπονοεί ότι δεν θα αποτύχετε. Ακόμα κι αν κάποτε πετύχατε το ίδιο ακριβώς πράγμα, θα το αγνοήσετε ή θα θεωρήσετε εκούσια ότι η τωρινή περίσταση διαφέρει σε κάτι, οπότε δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συγκριτικό στοιχείο.

Αν το άγχος σας σας κάνει να φοβάστε να ζητήσετε λίγη βοήθεια ή μερικά σχόλια από κάποιον, θα ενισχύσει άμεσα το πρόβλημα, αφού σας αφήνει χωρίς μέτρο σύγκρισης για το πώς τα πάτε ή πώς μπορεί να αποδίδετε. Αντίθετα, μόνο υποθέσεις μπορείτε να κάνετε με βάση αυτά που έχετε μέσα στο μυαλό σας.

Αν δέχεστε τις προβλέψεις χωρίς να τις αμφισβητείτε -όπως κάνει η Τζούλια στο παράδειγμα που θα διαβάσετε στη συνέχεια-, τότε αυτές θα έχουν τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή σας και θα επηρεάζουν τα συναισθήματα και τις πράξεις σας. Ακόμα και όταν επιτυγχάνετε και τα καταφέρνετε σε κάτι, θα υποτιμάτε την απόδοσή σας και θα εστιάζετε σε κάθε πιθανό μειονέκτημα, όπως π.χ. «Εντάξει, αλλά δεν θα κρατήσει» ή «Ηταν θέμα τύχης, τα κατάφερα την τελευταία στιγμή». Με το να εστιάζει στα αρνητικά στοιχεία της τωρινής της κατάστασης, η Τζούλια αγνοούσε τόσο εξαιρετικό ήταν το γεγονός ότι είχε περάσει δύο ολόκληρα χρόνια κάνοντας τρεις δουλειές ταυτόχρονα.

Παράδειγμα: Η λανθασμένη επαγγελματική πρόγνωση της Τζουλιας

Η εταιρεία στην οποία εργαζόταν η Τζούλια είχε πέσει θύμα της κρίσης. Μέσα στα δύο τελευταία χρόνια το 15% του προσωπικού είχε απολυθεί και όσοι την είχαν γλιτώσει ένιωθαν τυχεροί που είχαν ακόμη δουλειά. Ή σχεδόν τυχεροί. Η Τζούλια ήξερε ότι έπρεπε να αισθάνεται ευγνωμοσύνη, αλλά ο όγκος της δουλειάς της είχε πολλαπλασιαστεί, βρισκόταν στο γραφείο δεκατέσσερις ώρες την ημέρα και δεν έβλεπε κανένα φως στην άκρη του τούνελ. Οι προσλήψεις είχαν παγώσει και έτσι ήξερε ότι δεν θα είχε βοήθεια σύντομα, αλλά ύστερα από δύο ολόκληρα χρόνια χωρίς ανάπαυλα ήταν εντελώς εξαντλημένη.

 

Είχε αρχίσει να καθυστερεί και ο προϊστάμενός της την είχε ήδη επιπλήξει δύο φορές. Δεν καταλάβαινε πώς απαιτούσαν να συνεχίζει με τους ίδιους ρυθμούς χωρίς καμία υποστήριξη ή τουλάχιστον κάποια αύξηση που να εξισορροπεί τις αυξημένες ευθύνες της και να την ανταμείβει.Ένιωθε ότι δεν την εκτιμούσαν... αλλά ντρεπόταν κιόλας. Μήπως θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένη και μόνο που είχε τη δουλειά της;

 

Εάν αντί να επιπλήττει τον εαυτό της τον συνέχαιρε, θα αισθανόταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να μιλήσει στο αφεντικό της/Οταν οι σκέψεις σας διακατέχονται από φόβο, οι προβλέψεις σας δεν ανανεώνονται, αφού αγνοείτε οτιδήποτε δεν κολλάει στην απαισιόδοξη οπτική σας. Αυτό λοιπόν αναπόφευκτα αντανακλάται στη συμπεριφορά σας και, όπως η Τζούλια, καταλήγετε είτε να αναβάλλετε την αντιμετώπιση των προβλημάτων σας είτε να την αποφεύγετε εντελώς.

Αποφυγή και κωλυσιεργία

Ο φόβος μπορεί να σας κάνει να αποφεύγετε ή να αναβάλλετε να κάνετε αλλαγές και όσο δεν παίρνετε την κατάσταση στα χέρια σας τόσο πιο δύσκολη και πιο τρομακτική γίνεται, μέχρι που φαίνεται αξεπέραστη.

Εάν δεν έρθετε αντιμέτωποι με κάτι, δεν θα έχετε ποτέ την ευκαιρία να διαψεύσετε τις αρνητικές προβλέψεις σας. Δεν θα μπορέσετε να ανακαλύψετε εάν είστε σε θέση να τα βγάλετε πέρα ή εάν τα πράγματα αλλάξουν προς το καλύτερο. Πάρτε το παράδειγμα της Τζούλιας: Ποιο είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί εάν είχε ζητήσει βοήθεια από το αφεντικό της; Να της έλεγε «όχι». Ωστόσο, θα μπορούσε επίσης να της πει «Εκτιμώ όλα όσα κάνεις, αλλά περίμενε δυο μήνες ακόμα και τα πράγματα θα αλλάξουν, γιατί θα αρθεί το πάγωμα των προσλήψεων». Τότε η Τζούλια θα ένιωθε ανακουφισμένη, επειδή θα ήξερε πως θα άλλαζε κάτι.

Ρώσοι επιστήμονες ανακοίνωσαν μια ιστορική ανακάλυψη!

Πρίν λίγες μέρες Ρώσοι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι παρήγαγαν με επιτυχία, τεχνολογία μέσω της οποίας μπορούν να αλλάζουν τα άτομα και τα ισότοπα ενός χημικού στοιχείου και να το μετατρέπουν σε ένα άλλο στοιχείο!

Αυτό μπορεί να αποτελέσει την μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη στην ιστορία της Ανθρωπότητας, κάνοντας πραγματικότητα το όνειρο των αλχημιστών, που προσπαθούσαν να μετατρέψουν το μολύβι σε χρυσό!

H ανακάλυψη έγινε απο δύο Ρώσους χημικούς επιστήμονες, την κα Tamara Sahno και τον κο Victor Kurashov, οι οποίοι δουλεύουν στο συγκεκριμένο project απο το 1998, ενώ τα πρώτα επιτυχημένα πειράματα έλαβαν χώρα μόλις το 2013!

Η εφαρμογή της εν λόγο ανακάλυψης μπορεί να χρησιμοποιηθεί σχεδόν σε οποιαδήποτε βιομηχανία αφού μπορεί να μετατρέψει οποιοδήποτε στοιχείο του περιοδικού πίνακα σε κάποιο άλλο!
Όπως τονίζουν, μετα απο 2.000 επιτυχημένα πειράματα για την μετατροπή αυτή δεν χρειάζεται πυρηνική ή άλλου είδους βαριά επεξεργασία παρα μόνο βιοχημική καθιστώντας την απολύτως ασφαλή, τόσο για το περιβάλλον όσο και για το προσωπικό, ενώ η εν λόγο μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την διάλυση των ραδιενεργών αποβλήτων 100%!

Η απίστευτη αυτή ανακάλυψη, μας ανοίγει τον δρόμο για μια πληθώρα νέων εφαρμογών, όπως στην ενέργεια, στα φάρμακα και σε κάθε είδους βιομηχανία, ακόμη και στην εξερεύνηση του διαστήματος!

Όπως αντιλαμβάνεστε οι παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές συνέπειες απο αυτή την ανακάλυψη δεν μπορούν να συνυπολογιστούν προς το παρόν!

Η ιστοσελίδα του ομίλου στον οποίο εργάζονται οι Ρώσοι επιστήμονες που έκαναν την ανακάλυψη:
http://bt-isotopes.com/

Ο "Κρατήρας της Μάχης" θα εκτεθεί αύριο για πρώτη φορά

Για πρώτη φορά από την ημέρα της ανακάλυψής του –πριν από 140 χρόνια- θα εκτεθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ο κρατήρας της μάχης, μαζί με ένα από τα χρυσά κύπελλα που είχε στο εσωτερικό του. 

Ο περίφημος και αθέατος έως τώρα αργυρός κρατήρας θα μεταφερθεί τη Δευτέρα 25 Ιουλίου, στις 11:00 το πρωί, από το Εργαστήριο Συντήρησης Μετάλλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην αίθουσα του Βωμού (αίθουσα 34), για να εκτεθεί σε κατάλληλη προθήκη, να φωτιστεί και να συνοδευτεί από το κατάλληλο εποπτικό υλικό για τους επισκέπτες, που θα μπορούν να το θαυμάσουν στη θέση αυτή έως... την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της επιτυχημένης του δράσης του μουσείου με τίτλο Αθέατο Μουσείο, που αναδεικνύει κάθε δυο μήνες ένα αριστούργημα από τις αποθήκες, δηλαδή από τον άγνωστο κόσμο των αρχαιοτήτων που βλέπουν μόνον οι ειδικοί ερευνητές.

Το νέο έκθεμα, αναμένεται να προσελκύσει το ενδιαφέρον των επισκεπτών, αλλά και του επιστημονικού κοινού, μιας και ο κρατήρας δεν έχει ποτέ στο παρελθόν παρουσιαστεί και η ανασύσταση της προέλευσής του με τη μελέτη και παρουσίαση του ταφικού του περιβάλλοντος, θα συμβάλουν στην ολοκληρωμένη αφήγηση της άγνωστης ιστορίας ενός νέου και πολλά υποσχόμενου μέλους της πολεμικής ελίτ, ενός πρίγκιπα της πρώτης δυναστείας του Μυκηναϊκού κόσμου, που έζησε βίο βραχύ με μεγάλες προσδοκίες. 

Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΑΘΕΑΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 

Το Νοέμβριο του 1876 και μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, ο Ερρίκος και η Σοφία Σλήμαν ανέσκαπταν τον έναν μετά τον άλλον τους πέντε πρώτους βασιλικούς τάφους του περίφημου ταφικού Κύκλου Α των Μυκηνών. Στους τάφους αυτούς εντόπισαν για πρώτη φορά αντικείμενα και ταφικά έθιμα απολύτως άγνωστα ως τότε στην αρχαιολογική έρευνα, που χρονολογούνταν στο 16ο αι. π.Χ., δηλαδή σε μια περίοδο του παρελθόντος που ήταν έως τότε παντελώς αχαρτογράφητη.

Το Νοέμβριο του 1876 γεννήθηκε η Μυκηναϊκή Αρχαιολογία, που επρόκειτο να δώσει στα επόμενα 140 χρόνια το μέγα σώμα των γνώσεών μας για τον πρώτο μεγάλο ελληνόφωνο Πολιτισμό του Αιγαίου, τον Μυκηναϊκό.

Κι εγώ ο τάφος V έγινε διάσημος για την περίφημη ταφή του εικοσιεπτάχρονου πολεμιστή με την προσωπίδα που ονομάστηκε «του Αγαμέμνονα», ο τάφος IV είχε στο μέσον του την ταφή ενός πρίγκιπα μόλις 18 χρονών στον οποίον είχαν χαριστεί τα περισσότερα και τα πολυτιμότερα κτερίσματα όλης της Μυκηναϊκής περιόδου (1600 – 1075 π.Χ.).

Ο πρίγκιπας του τάφου IV είχε λάβει ως δώρα πολλά μακρά ξίφη, χρυσελεφάντινα μικροτεχνήματα, καθώς και ορισμένα από τα πιο εντυπωσιακά χρυσά και αργυρά κύπελλα του κρητομυκηναϊκού κόσμου.

Ο Σλήμαν παρατήρησε μεταξύ άλλων και ορισμένα αργυρά ελάσματα σε κακή κατάσταση, που έφερε στην Αθήνα και αριθμήθηκαν με τους αρ. ευρετηρίου 605-607. Κανείς όμως τότε δεν τους έδωσε σημασία.

Τα πολύτιμα κτερίσματα του Ταφικού Κύκλου Α εκτέθηκαν στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Πολυτεχνείου το Δεκέμβριο του 1877 και κατόπιν μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο το 1893, όπου βρίσκονται έως σήμερα. Τα περίεργα αργυρά ελάσματα με αρ. ευρ. 605-607 έμειναν οριστικά στις αποθήκες.

Τη δεκαετία του 1960 ο Διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Χρήστος Καρούζος εμπιστεύθηκε στην αρχαιολόγο, Αγνή Ξενάκη-Σακελλαρίου να μελετήσει εκ νέου τα ευρήματα του ταφικού Κύκλου Α που ήσαν στις αποθήκες. Εκείνη εντόπισε την τεράστια σημασία των ελασμάτων με αρ. ευρ. 605-607 και με τη βοήθεια των εξαιρετικών συντηρητών του Μουσείου και ενός καλλιτέχνη, ανέστησε το μεγαλύτερο αργυρό αντικείμενο της Μυκηναϊκής αρχαιότητας: τον αργυρό κρατήρα του πολέμου. Το 1974 η Αγνή Ξενάκη-Σακελλαρίου δημοσίευσε την αποκατάσταση του αγγείου σε διεθνές αρχαιολογικό περιοδικό. Ωστόσο, το αγγείο, λόγω της κακής κατάστασης διατήρησής του δεν εκτέθηκε ποτέ και παρέμεινε στις αποθήκες, γνωστό μόνον στους ειδικούς επιστήμονες της πολεμικής εικονογραφίας του προϊστορικού Αιγαίου.

Η ανασύσταση του αγγείου από τα θραύσματα απέδωσε τον περίτεχνο διάκοσμό του που είχε γίνει με την έκτυπη τεχνική. Η μεγάλη ανάγλυφη ζώνη στο κύριο σώμα του κρατήρα παρουσιάζει δύο ομάδες αντιμέτωπων πολεμιστών, που τους διακρίνει το διαφορετικό είδος των ασπίδων τους, εν είδει διακριτικών δύο διαφορετικών «στρατών». Τέσσερις πολεμιστές με οκτώσχημες ασπίδες από τη μία μεριά, εναντίον τεσσάρων με πυργοειδείς ασπίδες από την άλλη, και ενός μαχητή, που έχει πέσει ηρωικά στο έδαφος, ανάμεσα στους αντιμαχόμενους.

Το 2003 ανακαλύφθηκε στα Αρχεία του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου το περίφημο «χειρόγραφο του Παναγή Σταματάκη», του Έλληνα αρχαιολόγου που συμμετείχε στις ανασκαφές των Σλήμαν και κατέγραφε κάθε ώρα και στιγμή και με λεπτομέρεια, κάθε εύρημα και τον τόπο της εύρεσής του, την ώρα που ερχόταν στο φως. Κάτι που δεν είχε φροντίσει να κάνει ο Ερρίκος Σλήμαν, στερώντας μας τη γνώση των ταφικών συνόλων (δηλαδή, σε ποιον νεκρό ανήκε τι). Έτσι, σήμερα είμαστε σε θέση να αποδώσουμε τον μεγάλο κρατήρα στην ταφή του πρίγκιπα και να γνωρίζουμε ότι μέσα του είχαν τοποθετηθεί ορισμένα από τα πιο εντυπωσιακά χρυσά και αργυρά κύπελλα, συνιστώντας το εύρημα, το πρώτο συμποσιακό σύνολο του ελληνόφωνου κόσμου των πρώτων αριστοκρατών. Σαν να επρόκειτο δηλαδή, για τις ταφικές προσφορές των ίδιων των συμπολεμιστών του πρίγκιπα. Μια ερμηνεία γοητευτική, αλλά όχι βεβαίως τεκμηριωμένη.

Συν. Φωτογραφίες και σχέδια αναπαράστασης του εικονογραφικού διακόσμου.

Η αγάπη σαν μια αόρατη πληγή

Πολυπληθείς έρευνες επισημαίνουν τη μεγάλη σημασία της αγάπης στην ζωή μας. Επιπλέον επισημαίνουν, πως όσοι μεγαλώνουν με αγάπη, γίνονται ενήλικες δυνατοί, ισορροπημένοι και υγιείς ψυχοσυναισθηματικά.

  Παράλληλα, άνθρωποι που λαμβάνουν αγάπη, συνήθως την προσφέρουν απλόχερα δίχως να ζητήσουν αντάλλαγμα. Όμως, και άλλοι, οι οποίοι την στερήθηκαν, μπορούν να αγαπήσουν, αλλά ο τρόπος τους συχνά, είναι παράξενος και χαρακτηρίζεται από εξάρτηση και αναζήτηση ανταπόδοσης.

  Η αγάπη μέσα στο ζευγάρι, μπορεί να πάρει πολλές μορφές, μπορεί να δίνει χαρά αλλά και λύπη, μπορεί να φτάνει το ζευγάρι στην απόλυτη ευτυχία ή να πονάει σα μια αόρατη πληγή μέσα του.

  Πολλοί μιλούν για την αγάπη, τα λόγια όμως, ποτέ δεν μπορούν να εκφράσουν όλα αυτά τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει κάποιος, όταν αγαπά έναν άνθρωπο, είτε αυτά είναι χαράς, είτε είναι λύπης.

  Οι λέξεις είναι μόνο χρώματα που φωτίζουν το λόγο μας και εάν είναι ζωντανά, δίνουν την αίσθηση της ευτυχίας, εάν είναι σκούρα τότε ο πόνος είναι αβάσταχτος.

  Κανείς όμως δεν μπορεί να νιώσει αυτό που νιώθει ο άλλος. Κάνεις δεν μπορεί να καταλάβει, μόνο εκείνος που βιώνει όλη αυτήν την δυνατή κατάσταση, που γενικότερα λέγεται αγάπη, αλλά εμπερικλείει τόσα μέσα της.

  Άνθρωποι που δεν βιώσαν την αγάπη, δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτούς που αγαπάνε, δεν είναι δυστυχισμένοι, αλλά δεν είναι και ευτυχισμένοι, διότι τους λείπει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι από την ζωή τους.

  Ακόμα και εκείνοι που αγάπησαν και πληγώθηκαν βαθιά, δε μετανιώνουν, διότι έζησαν κάτι δυνατό. Κι αυτοί που πονούν ακόμη, χαίρονται, γιατί κάποτε τουλάχιστον ζήσανε την ευτυχία.

  Είναι πολύ σημαντικό να μοιραζόμαστε τόσο δυνατά συναισθήματα, και να ζούμε έντονες καταστάσεις με τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μας, διότι αυτά είναι που μας μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη και μας αλλάζουν ως προσωπικότητες.

  Μην ξεχνάτε ωστόσο, πως σε κάθε σχέση που μας πληγώνει ή μας κάνει ευτυχισμένους θα πρέπει να κρατάμε όλα αυτά που μας κάνανε να νιώσουμε όμορφα. Να λαμβάνουμε την αισιόδοξη πλευρά και να αλλάζουμε, να βελτιωνόμαστε ως άτομα και να μη μένουμε στάσιμοι.

  Μη φοβάστε να νιώσετε την αγάπη. Δώστε την απλόχερα και αφεθείτε στην όμορφη και γλυκιά εμπειρία της βίωσης αυτού του τόσο δυνατού και συνάμα ισχυρού συναισθήματος. Οι ευκαιρίες στην ζωή μας δεν είναι πάρα πολλές, λίγες μπορούν να μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους, αρπάξτε τες και μη μετανιώνετε ποτέ για τις επιλογές σας.

Εσωτερικές συγκρούσεις και η αυτοαποδοχή

  Εμείς και ο εαυτός μας, μία σχέση τόσο ουσιαστική στη ζωή μας, που αν για κάποιο λόγο διαταραχθεί, τότε η ψυχική ηρεμία χάνεται και οι συγκρούσεις κάνουν την εμφάνισή τους αισθητή. Άραγε είναι τόσο σημαντική η αποδοχή του εαυτού μας;

  Πολλοί μιλούν για το πώς φαινόμαστε στους άλλους, πως οι άλλοι νιώθουν για εμάς και τι αντίκτυπο έχει αυτό στην αυτοεικόνα μας. Όμως τα πάντα ξεκινούν με το πώς νιώθουμε πρώτα εμείς για τον εαυτό μας.

  Η έννοια της αυτοεκτίμησης και της αποδοχής του είναι μας, με τα ελαττώματά του και τα θετικά του, ξεκινά από τα παιδικά μας χρόνια. Οι κοινωνικές συναναστροφές και τα πρότυπά μας, θα καθορίσουν το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, και πόσο καθοριστικό ρόλο θα παίξει η γνώμη των άλλων στην εικόνα που έχουμε για εμάς.

  Έτσι, σιγά σιγά χτίζεται η προσωπικότητά μας και μαθαίνουμε να ερχόμαστε πιο κοντά στον εσώτερο εαυτό μας. Και τι θα πει αυτό; Πως μαθαίνουμε να αποκτούμε αυτογνωσία, να κρίνουμε τον εαυτό μας, όπου είναι απαραίτητο, να αποδεχόμαστε τα λάθη μας και διαρκώς να προσπαθούμε να βελτιωθούμε και να γίνουμε καλύτεροι, με στόχο φυσικά, να αγγίξουμε τον ιδανικό μας εαυτό.

  Ο ιδανικός εαυτός, είναι αυτός ο οποίος θα θέλαμε να είμαστε, οι προσδοκίες και τα όνειρα που έχουμε για την προσωπικότητά μας, για τις σχέσεις μας με τους άλλους, για μία καλύτερη θέση στη δουλειά μας για ότι μας αφορά, το οποίο στην ουσία θα μας ανεβάσει ένα επίπεδο, από αυτό που ήδη είμαστε.

  Όταν όμως, δεν υπάρχει η αποδοχή του εαυτού μας, τότε οι εσωτερικές μας συγκρούσεις, μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια εικόνα του εαυτού μας, η οποία δε μας αρέσει. Αρνητικά συναισθήματα μας κατακλύζουν και συχνά η θλίψη συνοδεύει τις σκέψεις μας, σκέψεις, οι οποίες σχετίζονται πάντα με τον εαυτό μας.

  Συχνά, η αυτοαποδοχή συνδέεται με την απουσία αποδοχής από το περιβάλλον μας, όταν οι γύρω μας δε μπορούν να αποδεχτούν αυτό που είμαστε, τότε ο προβληματισμός ασυνείδητα μεταφέρεται μέσα μας και μπαίνουμε στη διαδικασία να αναρωτηθούμε “Γιατί είμαι τόσο λάθος”, “Γιατί δεν μπορώ να γίνω καλύτερος” ή “Εγώ δεν αξίζω τίποτα”, κτλ.

  Όταν εμείς και ο εαυτός μας, τα πάμε καλά, πράγμα που σημαίνει, όταν νιώθω όμορφα με αυτό που είμαι, όταν γνωρίζω τι έχω κάνει στη ζωή μου και για ποιο λόγο αξίζω τον σεβασμό και την εκτίμηση από τους άλλους, τότε μονάχα η ψυχική ηρεμία και γαλήνη μπορεί να με διακατέχει.

  Μην αφήνετε τους άλλους να σας επηρεάζουν αρνητικά για αυτό που είστε, αλλά και για όλα αυτά, τα οποία μπορείτε να κάνετε. Μην ξεχνάτε να δουλεύετε με τον εαυτό σας και να μην αφήνετε άλυτες συγκρούσεις να περιπλανιόνται μέσα σας. Αποδεχθείτε αυτό που είστε, διότι ο καθένας από εμάς είναι μοναδικός και αξίζει γι’ αυτό ακριβώς που είναι.

Περιοχή στον εγκέφαλο νιώθει ό,τι κακό πρόκειται να συμβεί

Εντοπίστηκε περιοχή στον εγκέφαλο που “αισθάνεται” ό,τι κακό πρόκειται να συμβεί καιόταν το παρακάνει δημιουργεί τη γνωστή σε όλους κατάθλιψη. Βρετανοί επιστήμονες βρήκαν μια μικρή και εξελικτικά αρχαία περιοχή στον εγκέφαλο, όχι μεγαλύτερη από μισό μπιζέλι, που «πυροδοτεί» το ενστικτώδες αίσθημα σε έναν άνθρωπο ότι κάτι κακό πρόκειται να του συμβεί.

Η περιοχή, την οποία οι νευροεπιστήμονες αποκαλούν ηνία, πιστεύεται ότι παίζει ρόλο-κλειδί στον τρόπο που οι άνθρωποι προβλέπουν τις άσχημες εμπειρίες και μαθαίνουν από αυτές για να μην τους ξανασυμβούν. Όμως, έπειτα από ένα σημείο, αυτή η θετική όψη του νομίσματος μπορεί να μετατραπεί σε αρνητική.

Όσο πιο πιθανό θεωρεί κάποιος ότι θα συμβεί κάτι που φοβάται (άσχετα από το αν όντως συμβεί), τόσο περισσότερο η ηνία ενεργοποιείται. Οι επιστήμονες υποπτεύονται ότι όταν η εν λόγω εγκεφαλική περιοχή υπεραντιδρά, τότε ο άνθρωπος τείνει να κατακλύζεται από έλλειψη κινήτρων και απαισιοδοξία, εστιάζοντας κατά προτίμηση στα αρνητικά πράγματα παρά στα θετικά, γεγονός που διευκολύνει την εμφάνιση κατάθλιψης. Αν αυτό όντως συμβαίνει -κάτι που ήδη ερευνάται- τότε μπορεί να βρεθεί μια νέα θεραπευτική οδός για την κατάθλιψη.

Προηγούμενα πειράματα με ζώα είχαν δείξει ότι η ηνία ενεργοποιείται, όταν δυσάρεστα συμβάντα συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν, ενώ έχει επίσης διαπιστωθεί ότι καταστέλλει τη δράση της ντοπαμίνης, μιας ουσίας που παίζει ζωτικό ρόλο για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου και του ψυχισμού. Όμως έως σήμερα είχε αποδειχτεί δύσκολη η μελέτη στους ανθρώπους αυτής της περιοχής, που έχει διάμετρο μικρότερη των τριών χιλιοστών.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γνωσιακής Νευροεπιστήμης στο Λονδίνο, κατάφεραν για πρώτη φορά να «φωτίσουν» τη λειτουργία της συγκεκριμένης νευρωνικής δομής σε 23 εθελοντές, που υποβλήθηκαν σε λειτουργική μαγνητική εγκεφαλική απεικόνιση (fMRI).

Οι εθελοντές παρακολούθησαν μια σειρά από εικόνες και, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, μερικές εικόνες συνοδεύονταν από τιμωρία (ήπιο ηλεκτροσόκ), άλλες από ανταμοιβή (χρήματα) και οι υπόλοιπες από τίποτε από τα δύο. Αφού οι συμμετέχοντες στο πείραμα είχαν πια μάθει να συσχετίζουν μια εικόνα με ένα μελλοντικό αρνητικό, θετικό ή ουδέτερο ερέθισμα, διαπιστώθηκε ότι κάθε φορά που έβλεπαν την εικόνα που είχε συνδεθεί με το επερχόμενο ηλεκτροσόκ, «άναβε» η περιοχή της ηνίας στον εγκέφαλό τους.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η εν λόγω περιοχή εξελίχτηκε για να βοηθά τα ζώα -και τους ανθρώπους- να μαθαίνουν από τις άσχημες εμπειρίες τους, έτσι ώστε να τις αποφεύγουν έγκαιρα στο μέλλον. Όμως αυτή η αντίδραση, αν είναι υπερβολική, μπορεί να γυρίσει «μπούμερανγκ» και να δημιουργεί υπερβολική ανησυχία, απαισιοδοξία και τελικά κατάθλιψη. Στο μέλλον, η κατάλληλη «χειραγώγηση» της εν λόγω περιοχής, φαρμακευτικά ή με άλλο τρόπο, μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα της κατάθλιψης.