Χορεύουμε σε πολλές σχέσεις κατά την διάρκεια της ζωής μας

Διδασκόμαστε ότι « η σωστή σχέση» αποτελεί θεμέλιο στη Νέα Εποχή. Επομένως, σας παρακαλώ να έρθετε σε ένα σύντομο ταξίδι, όπου θα επανεξετάσουμε κάποιες ιδέες για την αγάπη, τη στοργή, τα όρια, την πίστη, την αποπλάνηση, και την ερωτοτροπία. Προσδιορίζοντας και αλλάζοντας τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές/μοτίβα, αναλαμβάνουμε τον έλεγχο της Μεγάλης εργασίας μας και γινόμαστε πρότυπα του υγιούς εραστή.
Ακόμη και μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι της σοφίας μας λένε ότι η «σωστή σχέση» είναι ένα από τα βασικά καθήκοντα που εμείς οι άνθρωποι μαθαίνουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας σε αυτή τη Γη. Όλες οι σχέσεις μας διδάσκουν μαθήματα σε εξέλιξη που αφορούν το να βρούμε και να ζήσουμε τον Ανώτερο Εαυτό μας.
Κάθε αλληλεπίδραση που έχουμε με όποιον συναντάμε κατά τη διάρκεια της ζωή μας, μας διδάσκει τη σχέση μεταξύ του κατώτερου και του Ανώτερου Εαυτού μας. Κάθε αλληλεπίδραση μας διδάσκει για την προσήλωσή μας στην αντίληψη, καθώς και παρωχημένους ή αντιπαραγωγικούς τρόπους να κάνουμε σχέσεις με τους άλλους.
Η ζωή αφορά τις αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους και τα πράγματα. Ανεξάρτητα από την ποιότητα αυτών των αλληλεπιδράσεων, αφορά το πώς θα αποκτήσουμε εμπειρία. Ο καθένας έχει «μια ώθηση να συγχωνευθεί». Αυτό μας κρατάει από το να αποσυρθούμε εντελώς στο «κέλυφος της προσωπικότητας» μας και να μην αφήσουμε ποτέ τον ιδιωτικό θάλαμο των καθρεφτών.
Με την πάροδο του χρόνου, μέσα από την προθυμία μας να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους, βρίσκουμε μια ποικιλία εμπειριών σχέσεων. Μερικές από αυτές είναι ευχάριστες και μερικές είναι επώδυνες. Πόσο από το κάθε ένα από αυτά εξαρτάται από το τι έχουμε μάθει μέχρι εκείνο το σημείο σχετικά με τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτά που δεν είναι καλά για εμάς.
Όλοι θέλουμε ευχάριστες εμπειρίες με τους άλλους. Ωστόσο, σπάνια βρίσκουμε κάποιον που είναι πλήρως συμβατός με εμάς. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ένα μείγμα ομοιοτήτων και διαφορών με τους άλλους. Το πώς μπορούμε να περιηγηθούμε τις διαφορές δημιουργεί δυναμική διαδραστική αρμονία ή τριβή και δυσαρμονία.

H ατομική μας και η αμοιβαία επίγνωση όταν είμαστε με τους άλλους, και το πώς και οι δύο ανταποκρινόμαστε στο χορό μεταξύ μας, επηρεάζει την εμπειρία μας μαζί τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το να εξετάσουμε και να τιμήσουμε «τι μας έφερε στο χορό» για αρχή, μπορεί να είναι μια καλή υπενθύμιση του γιατί είμαστε εκεί και τι μπορούμε να βγάλουμε από την εμπειρία. Συχνά, γνωρίζοντας την αιτία έναρξης της σχέσης μπορούμε να εξετάσουμε τα μοτίβα γύρω από τους λόγους που αυτή ξεδιπλώνεται με τον συγκεκριμένο τρόπο, και να έρθουμε να γνωρίσουμε τη σημασία και τα μαθήματα που αυτή έχει να μας προσφέρει.
Μερικές φορές αυτό που κάποτε ήταν ευχάριστο μεταξύ δύο ανθρώπων γίνεται επώδυνο για διάφορους λόγους. Μπορεί ή δεν μπορεί οι λόγοι να είναι προσωπικοί, να μπορούσαν να αποφευχθούν, ή ακόμη και «σφάλμα» του ενός ή του άλλου. Η ζωή συνεχίζεται, και όλοι αναπτυσσόμαστε με τρόπους που μπορεί να μην περιμέναμε. Όπως έλεγε ένας σοφός, «Το κινούμενο δάχτυλο γράφει και έχοντας γράψει, συνεχίζει να κινείται....».
Για τον λόγο αυτόν, επειδή έχουμε χορέψει με ένα Όν για λίγο, ακόμη και χρόνια, δεν σημαίνει ότι είμαστε αναγκασμένοι να χορεύουμε μαζί του επ' αόριστον. Διαφορετικές εποχές της ζωής απαιτούν διαφορετικούς τρόπους ζωής, διαφορετικές δεξιότητες και επιτεύγματα, και διαφορετικούς ανθρώπους να αναδείξουν τα διάφορα μέρη της εσωτερικής φύσης μας.
Φυσικά, θα πρέπει πάντα να διατηρούμε σχέσεις με εκείνους που μοιράζονται την Φωτιά της Καρδιάς μας. Μπορούμε πάντα να βρούμε μια μεγαλύτερη Αγάπη και Σοφία μέσω των ενώσεων με τους Πνευματικούς μας αδελφούς και αδελφές. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό, ακόμη και αν η προσοχή μας είναι απασχολημένη με άλλους, έτσι ώστε και οι δύο να αναπτύξουμε αυτό που χρειαζόμαστε σε εκείνη τη συγκυρία της ζωής μας.
Και πάλι, εξετάζοντας το χορό με καινούργιους ανθρώπους μπορεί να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε προοπτική για το τι είναι σωστό ή / και δεν είναι σωστό σε όλες τις υφιστάμενες σχέσεις μας. Ο χορός είναι ατελείωτος στο βαθμό που παραμένουμε ανοικτοί στο να συναντάμε άλλους ανθρώπους, και η ποικιλία της εμπειρίας που έρχεται με τις πολλές σχέσεις μας βοηθά σε μια βαθιά και πολύπλευρη κατανόηση της «σωστής σχέσης». Όλες οι σχέσεις μας δείχνουν τι νομίζει το εγώ μας ότι εμείς είμαστε, και αποκαλύπτουν, επίσης, στη Συνειδητότητα μας, που βρισκόμαστε στην εξέλιξή μας.
Συχνά συναντάμε ανθρώπους εξαιτίας παρελθόντος κάρμα, ενώ άλλες φορές είναι μια επιλογή που γίνεται στη στιγμή. Δεν είναι ο καθένας που συναντάμε «μοιραίος», και πολλές επιλογές δημιουργούν το ποιός εμφανίζεται και πότε.
Πιστεύω ότι πολλές συναναστροφές και επιλογές στη ζωή μας πρέπει ανήκουν στην κατηγορία του «φαινόταν σαν μια καλή ιδέα εκείνη την εποχή». Ενώ μπορούμε ακόμα να αποκτήσουμε μεγαλύτερη επίγνωση από τις οδυνηρές εμπειρίες, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι εναπόκειται σε εμάς να γνωρίζουμε πότε ήρθε η ώρα να τις αφήσουμε πίσω μας.
Πόσο καιρό μια σχέση διαρκεί εξαρτάται αποκλειστικά από το πώς συμπεριφερόμαστε μεταξύ μας, δεδομένου ότι ακόμη και οι φαινομενικά καλοί μπορεί να γίνουν πικρόχολοι για πολλούς λόγους. Ορισμένες σχέσεις δοκιμάζονται μέσα από συνθήκες που δεν είναι «λάθος» κάποιου από τους δύο ανθρώπους. Εδώ οι δοκιμασίες της ζωής μπορεί να βοηθήσουν τους ανθρώπους να γνωρίσουν περισσότερο τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες τους, καθώς και γνωρίσουμε για το τι είμαστε και δεν είμαστε υπεύθυνοι.
Όλες οι σχέσεις εξελίσσονται ως αποτέλεσμα του πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας προς τον άλλο. Καθώς έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε κάποιον, βλέπουμε να παρουσιάζει πολλά είδη αντιδράσεων. Ενώ όλοι έχουν ιδιαιτερότητες, είναι σημαντικό να γίνεται διάκριση μεταξύ της συμπεριφοράς που είναι ακίνδυνη και της συμπεριφοράς που είναι λόγος να απεμπλακούμε. Ανεξάρτητα από απόψεις, ποτέ δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε με την έλλειψη της αγάπης, ύβρεις, χειραγώγηση, ή μονόπλευρες σχέσεις.

 Ένα πράγμα που είναι πάντα παρόν σε κάθε τοξική σχέση είναι κάποιο στοιχείο αποπλάνησης, ή εξαναγκασμού. Αυτά μπορούν να λάβουν πολλές μορφές, και κανένα δεν θα οδηγήσει σε υγιείς σχέσεις. Η αποπλάνηση μπορεί να ακούγεται πολύ συναρπαστική, αλλά, όπως πολλοί από εσάς ήδη γνωρίζετε, τα συντρίμμια δεν αξίζουν το τίμημα.
Μπορείτε να εντοπίσετε τις αποπλανήσεις παρατηρώντας εάν υπάρχουν διαπραγματεύσεις που αφορούν το να θυσιάσετε εσείς κάτι που πιστεύετε, ή αισθάνεστε ότι εξαναγκάζεστε σε κάτι που δεν νιώθετε ότι είναι τελείως σωστό. Μπορεί να υπάρχουν στοιχεία ότι κάτι είναι μονόπλευρο σε σημείο όπου ξέρετε ότι κάτι δεν πάει καλά, άσχετα αν μπορείτε να είστε απόλυτα σίγουροι ή όχι.
Άλλοι τρόποι που δείχνουν ότι κάποιο στοιχείο αποπλάνησης μπορεί να είναι παρόν περιλαμβάνουν παιχνίδια εξουσίας που σε αφήνουν να αισθάνεσαι ότι κάτι είναι εκτός ισορροπίας ή ακόμα και μια αίσθηση αυξανόμενης αδυναμίας, ή όταν αγωνίζεστε με ιδέες ή συναισθήματα που δεν είναι συνήθως εκεί όταν είστε ευτυχισμένοι. Ψέματα και απάτες που δικαιολογούνται από τον ένα εις βάρος του άλλου δείχνουν πάντα ένα στοιχείο αποπλάνησης.
Δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε σχέση μπορεί να διαρκέσει όταν υπονομεύει την άλλη, δημιουργώντας εξαρτήσεις ή αυτο-αμφιβολία, ή μειώνει το αίσθημα της αγάπης που έχουμε για τον εαυτό μας. Όταν αισθανόμαστε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει, αν σκάψουμε λίγο βαθύτερα βρίσκουμε συνήθως ότι τουλάχιστον ένα από τα διάφορα είδη ναρκισσιστικής συμπεριφοράς τροφοδοτεί μια αποπλάνηση που μας επιβάλλεται.
Ο ναρκισσισμός δεν είναι αγάπη για τον εαυτό. Είναι ματαιοδοξία που συνδέεται με μια παροδική μορφή που εξυψώνει την ψευδή αίσθηση του εαυτού σε οποιαδήποτε πραγματική αίσθηση της αγάπης. Καθ 'όλη τη ζωή μας συναντάμε διαφορετικές εμπειρίες τόσο Ανώτατης Αγάπης όσο και κατώτερες επιθυμίες. Μαθαίνοντας να διακρίνουμε μεταξύ αυτών των δύο, τελικά βλέπουμε τα μοτίβα, και με την αλλαγή των τάσεων που προσελκύουν τις κατώτερες, με το πέρασμα του χρόνου σταματάμε να προσκολλόμαστε σε έρωτες που μας αφήνουν να αισθανόμαστε άσχημα.

Θυμηθείτε ότι η αληθινή αιώνια φύση μας είναι η Άνευ Όρων Αγάπη, η Σοφία, και η Νοημοσύνη. Όπως αγκαλιάζουμε τον Ανώτερο Εαυτό μας αυτές οι υψηλότερες ιδιότητες της Ψυχής-Πνεύματος θα γίνουν πιο εμφανείς στις πράξεις, τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας.
Όπως έχουμε αγκαλιάσει αυτή την υψηλότερη «Αγάπη για τον Εαυτό», βρίσκουμε ότι είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ικανότητά μας να αγαπάμε τον «Θεό», την Αλήθεια της Ύπαρξης, και την κοινότητά μας των αδελφών Ψυχών. Αυτά είναι τα σταθερά σημεία αναφοράς όπου βρίσκουμε εισόδους σε μια υψηλότερη αγάπη. Όταν είμαστε προσανατολισμένοι προς την υψηλότερη αγάπη μας, δεν μπορούμε να παρασυρθούμε μακριά από αυτό που υποστηρίζει και αποδεικνύει την ψυχή μας.
Όλες οι σχέσεις μας δείχνουν τι μας αρέσει και τι δεν μας αρέσει ή θαυμάζουμε, ή ίσως πρέπει να μάθουμε να μας αρέσει ή να θαυμάζουμε. Μερικές φορές αυτό λειτουργεί μέσω θετικών εμπειριών, μερικές φορές μέσω αρνητικών. Μερικές φορές στις φιλίες μας, απλά πρέπει να ανεχτούμε κάποιες σχετικά ακίνδυνες αντιπάθειες ώστε να μπορούμε να αναπτυχθούμε στο πώς θα ανταποκριθούμε σε αυτό που είναι άγνωστο ή δεν είναι ακριβώς αυτό που μας αρέσει.
Άλλοι το περνούν αυτό μέσα από τη σχέση τους με εμάς. Συνήθως δεν έχουμε προβλήματα με πράγματα που αρέσουν και στους δύο. Το πρόβλημα στις σχέσεις είναι όταν στον ένα ή και στους δύο δεν αρέσει κάτι. Αυτό είναι το σημείο που οι μικρές τριβές γίνονται το άλεσμα για το μύλο της Ψυχής, όπου και οι δύο θα μάθουν την τέχνη να δίνουν και να παίρνουν.
Αυτό μας δείχνει πώς να διατηρούμε ισορροπημένες φιλίες με εκείνους που μοιράζονται τα βαθύτερα συναισθήματα και τις σκέψεις μας, ανεξάρτητα από τη διαφωνία μας σε κάποια πράγματα. Οι μικρές τριβές δεν πρέπει να οδηγούν σε παραβίαση των ορίων, της ελεύθερης βούλησης, ή της αίσθησης της αγάπης του Θεού και τους ενός για τον άλλον. Αν αισθανόμαστε ότι αυτά παραβιάζονται, τότε συνήθως ο εξαναγκασμός είναι παρόν, συνήθως με τη μορφή της αποπλάνησης.
Το οφείλουμε στους εαυτούς μας να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό, αγάπη, στοργή, και φιλικότητα. Καθώς μαθαίνουμε να αγκαλιάζουμε και να εκφράζουμε τα χαρακτηριστικά αυτά στην προσωπικότητα μας, ταυτόχρονα μαθαίνουμε να τα αναγνωρίζουμε με συνειδητό τρόπο στις καταστάσεις και τις σχέσεις μας.
Καθώς ζούμε αυτές τις υψηλότερες ιδιότητες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μας δίνονται ευκαιρίες να τις προσφέρουμε σε άλλους, καθώς και σε μια ευρεία ποικιλία τρόπων που είναι κατάλληλοι για τον μαγνητισμό μας στις σχέσεις. Τελικά, όσο περισσότερο αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με σεβασμό, αγάπη, στοργή, και φιλικότητα, ακόμη και στα ανθρώπινα λάθη μας, τόσο πιο εύκολο γίνεται να τα προσφέρουμε αυτά στους άλλους σε σταθερή βάση.
Είτε αυτόματα ή σαν αποτέλεσμα μάθησης, μπορούμε όλοι να αναπτυχθούμε σε μια μεγαλύτερη αγάπη, σεβασμό, αγάπη και φιλικότητα προς τους άλλους, χωρίς κρυφές ατζέντες να καταστρέφουν την σχέση. Όταν υπάρχουν κρυφές ατζέντες, υπάρχουν συνήθως στοιχεία της αποπλάνησης παρόντα.
Οι αποπλανήσεις δεν είναι ποτέ ακίνδυνες, δεδομένου ότι υπάρχει συνήθως κάποια χειραγώγηση που τις συνοδεύει. Από την στιγμή που πάμε πέρα από το να αποπλανήσουμε και να αποπλανηθούμε, δεν μπορούμε ούτε να χειριστούμε ούτε να χειραγωγηθούμε. Αυτό οδηγεί στο να καλλιεργήσουμε τις αρετές της απόστασης, της απάθεια, ακόμη και της διάκρισης, δεδομένου ότι μας επιτρέπει να παράγουμε ό, τι καλό αισθανόμαστε είναι κατάλληλο για εμάς, κάποιον άλλο, ή τον κόσμο μας.
Όταν έχουμε ένα υγιές αρχέτυπο Εραστή, είμαστε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας, και καλωσορίζουμε τους άλλους να είναι ο εαυτός τους. Αυτό μας επιτρέπει να απολαύσουμε την σχέση ελεύθεροι από τις παγίδες του εγώ, διότι αντιλαμβανόμαστε τα υγιή και λογικά όρια και μπορούμε να εκφράσουμε μια μεγαλύτερη Αγάπη, τόσο προσωπική όσο και απρόσωπη.
Καθώς αλλάζουμε τα παλιά μοτίβα που προσελκύουν το κατώτερο, αρχίζουμε να ζούμε ένα διαφορετικό τρόπο σχέσης με τον εαυτό μας, τους άλλους, τον κόσμο και τις εμπειρίες μας, καθώς και την ίδια τη ζωή. Τότε ΕΙΜΑΣΤΕ η αγάπη που ψάχναμε κάποτε, και μπορεί να ΕΙΝΑΙ εκείνη η μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο μας.

Το Πνεύµα είναι ζωντανό...

...Οι άνθρωποι πρέπει επιτέλους να το συνειδητοποιήσουν!

Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι καθεµία από τις πράξεις του έχει αντίκτυπο σε όλο τον πλανήτη, τότε ίσως θελήσει να κάνει ό,τι χρειάζεται για να ζει αρµονικά µε όλα τα πλάσµατα που βρίσκονται στον ουρανό και στη γη, αλλάζοντας πρώτα µέσα του.
Σίγουρα πολλοί είναι αυτοί που θα αναρωτηθούν: «Πως είναι δυνατόν τα προβλήµατα και η συµπεριφορά ενός ατόµου να επηρεάζουν ολόκληρο το σύµπαν, όπου κρίνεται η µοίρα εκατοµµυρίων και εκατοµµυρίων όντων;»
Ας πάρουµε το απλό παράδειγµα του ανθρώπου που ζει συνεχώς υπό «ψυχολογική πίεση».
Είναι πολύ πιθανό µε την πρώτη ευκαιρία που θα του δοθεί να ενωθεί µε όσους δεν είναι ικανοποιηµένοι µε το πολιτικό σύστηµα της χώρας τους και υποστηρίζουν ότι τους καταπιέζει και καταστρέφει τις δυνατότητες και την προσωπικότητα τους.
Αυτή η οµάδα ανθρώπων θα είναι αποφασισµένη να γίνουν τα πράγµατα όπως θέλει εκείνη. Με το κυρίαρχο στοιχείο του χαρακτήρα της θα επιδιώξει να πάρει στα χέρια της όλη την εξουσία και φυσικά όλα τα πλεονεκτήµατα της κατάστασης, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι και άλλα άτοµα θα είναι θύµατα της εκδήλωσης του Εγώ της. Λέγοντας «Εγώ» αναφέροµαι στον εγωισµό που πνίγει τον άνθρωπο σε έναν λάκκο µε λάσπη, που καταπιέζει τα θετικά συναισθήµατα και τον σπρώχνει στα βάθη του ασυνείδητου
εκεί όπου είναι θαµµένος ο εσωτερικός άνθρωπος.
Για να µπορέσει αυτό το κοµµάτι του εαυτού µας που θρέφεται από την κοσµική ενέργεια να αναστηθεί και να µας αποφέρει οφέλη, πρέπει να αλλάξουν τα πρωτόγονα ένστικτα και να εξαγνιστεί η ενέργεια που τα κρατάει στη ζωή.
Αυτό µπορεί να γίνει µόνο αν ο άνθρωπος καταλάβει ότι µόνος του ρίχνεται στο στόµα του λύκου όταν δεν χαλιναγωγεί τον εγωισµό του.
Όταν θα συνειδητοποιήσει ότι η κυριαρχία του Εγώ πρέπει να λάβει τέλος, θα χρησιµοποιήσει εκ νέου αυτή την εξαγνισµένη ενέργεια για το καλό της ανθρωπότητας.
Φυσικά είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι η καταστροφή είναι έτοιµη να χτυπήσει την ανθρωπότητα, να διαµαρτύρονται κάθε µέρα ολοένα και πιο δυνατά, οι φωνές τους να υψώνονται σε κάθε γωνιά της γης, ώστε κανείς να µην µπορεί να ισχυριστεί ότι δεν άκουσε την προειδοποίηση!
Το θέµα δεν είναι να κάνουν εκκεντρικές πράξεις οι σηµερινοί τροβαδούροι ή αν προτιµάτε οι ανιχνευτές, αλλά να κρατήσουν µια συνετή στάση και κυρίως να έχουν ευγενικά αισθήµατα προς τη φύση και ό,τι την αποτελεί, τα ζώα και τους ανθρώπους, όλων των φυλών και όλων των χρωµάτων!
Να δείχνουν αγάπη και σεβασµό σε ό,τι ζει γύρω τους, στη γη και στον αέρα

  Κάθε άνθρωπος πρέπει να βρει τη θέση του στο σύµπαν, µια θέση που πρέπει να κερδίσει µε τις καλές του πράξεις και τα καλά του αισθήµατα, µια θέση όπου θα βρουν καταφύγιο τα αδέλφια του τα ζώα, τα φυτά, το νερό των µικρών ρυακιών και των ωκεανών!
Πρέπει να σταµατήσει να λέει: για µένα, σε σχέση µε µένα, µα να δεχτεί το θείο δώρο του εσωτερικού ανθρώπου που θα του λέει: για εµάς, σε σχέση µε εµάς!
Κανείς δεν έχει το δικαίωµα να ζει σαν ερηµίτης, κάθε ανθρώπινη οντότητα πρέπει να εργάζεται σε συνεργασία µε τους οµοίους της, ώστε να έρθει η µέρα που η µητέρα γη δεν θα τρέµει πια κάτω από τα βήµατα του ανθρώπου, αλλά θα του δίνει την πνευµατική και σωµατική ισορροπία που θα τον βοηθήσει να στηριχτεί όταν η ορµή θα τον ωθήσει να ζήσει σε τέλεια αρµονία πρώτα µε τον εαυτό του και κατόπιν µε όλα τα πλάσµατα γύρω του.
Για να του προσφέρει αύριο η µητέρα φύση όλα τα νόστιµα φρούτα και λαχανικά που θα συµπεριλάβει στη διατροφή του.
Για να µην έχουν εφιάλτες αύριο τα δέντρα βλέποντας τον άνθρωπο να κρατάει ένα τσεκούρι, αλλά να του προσφέρουν ευγενικά την ευεργετική σκιά του όταν θα θέλει να ξεκουραστεί.
Για να µπορούν τα φυτά αύριο να προσφέρουν απλόχερα τις θεραπευτικές τους ιδιότητες στον άνθρωπο, που σιγά σιγά θα αποτοξινωθεί από τις συνέπειες της µόλυνσης του χθες!
Για να µπορούν τα παιδιά αύριο να ξεχωρίζουν έναν ελέφαντα από µια αγελάδα ή ένα λαγό από ένα σκύλο, αλλά κυρίως για να αγκαλιάζουν και να προστατεύουν αυτά τα παιδιά τα ζώα που το µόνο που ζητάνε είναι προστασία και λίγη αγάπη!
Η υποµονή, η αγάπη, ο σεβασµός και το θάρρος είναι τα µέσα που µπορείτε να χρησιµοποιήσετε για να γίνετε κι εσείς καθοδηγητές των ανθρώπων.
Μην επιδιώξετε να ντυθείτε µε ιδιαίτερο τρόπο, αλλά φορέστε κάτι που σας αρέσει και µε το οποίο θα αισθάνεστε πραγµατικά άνετα.
Και κάτι ακόµα πολύ σηµαντικό, καλέστε τον υδραυλικό για να επιδιορθώσει τη διαρροή νερού που έχει ο νεροχύτης σας! Ευχαριστώ και καλό δρόµο!
Πάντα µένει λίγο άρωµα στα χέρια εκείνου που προσφέρει ένα λουλούδι.
«Προτίµησε τη δικαιοσύνη από την εκδίκηση»
«Λύσε πρώτα τις προσωπικές σου διαµάχες και µετά προσπάθησε να λύσεις εκείνες των γειτόνων σου!»
«Λύνετε τα προβλήµατά σας αµοιβαία αντί να τα αυξάνετε!» «ιατήρησε την ειρήνη γύρω σου, µην επιδιώκεις τον πόλεµο!»
«Οραµατίσου µια ευτυχισµένη ζωή για το µέλλον της ανθρωπότητας και να µην νοιάζεσαι µόνο για την επιβίωση!»

 «Διώξε από τη ζωή σου την αµφιβολία, που σκοτώνει την ελπίδα!»
Διώξε από τη ζωή σου τον εγωισµό και µάθε να µοιράζεσαι!»
«Κάθε µέρα να ευχαριστείς κάποιον χαµογελώντας του και λέγοντας του: Καληµέρα! Θα δεις ότι ο εσωτερικός άνθρωπος θα φύγει από µόνος του και εσύ θα νιώσεις σε µεγάλη φόρµα»
«Κάνοντας το καλό θα γίνεις πιο αισιόδοξος και θα βελτιωθεί η υγεία σου».
«Κλείσε την πόρτα κατάµουτρα στον εγωισµό σου! έξου την αγάπη στην καρδιά σου!»
«Κάνε το καλό χωρίς να ζητάς ανταµοιβή, θα έρθει µόνη της!»
«Κάνε το καλό σήµερα, αύριο θα είναι πολύ αργά!»
«Ζήσε την κάθε µέρα της ζωής σου σαν να είναι η τελευταία!»
«Κάνε σύντοµες προσευχές που θα σε κάνουν να νιώσεις ότι κάθε µέρα είναι δώρο από το Θεό!»
«Κάνε τη λαχτάρα σου να αγαπάς να ανθήσει µέσα σου, γιατί είναι πραγµατικά κρυµµένη βαθιά µέσα σου!»
«Κάνε όνειρα για µια καινούργια ζωή σήµερα και αύριο τα όνειρά σου θα γίνουν πραγµατικότητα!»
«Φέρε στην επιφάνεια τις δυσάρεστες στιγµές της ζωής σου και µελέτησες τες!»
«Άναψε τη φωτιά που θα τις καταστρέψει όλες!»
«Σκόρπισε µακριά τις στάχτες και ξέχασε τες!»
«Κάνε τους κοντινούς σου ανθρώπους να µην τρέµουν όταν πλησιάζεις αλλά να τρέχουν προς το µέρος σου και να σε αγκαλιάζουν!»
«Κάνε τη µαµά σου να ξαναβρεί το χαµόγελό της και να τη λες «µαµάκα»!»
«Κάνε τα παιδιά σου να θέλουν να είναι κοντά σου και να σε λένε «µπαµπάκα»!»
«Ξέθαψε από το χώµα την κακή σου διάθεση και άπλωσε τη στον ήλιο της χαράς!»
Δώσε στον εξωτερικό άνθρωπο να καταλάβει ότι πρέπει να καλωσορίζει τον εσωτερικό άνθρωπο!»
«Κατάλαβε ότι αν θέλεις να αλλάξεις µπορείς να το κάνεις!»
«Κάνε το σώµα σου και τις αισθήσεις σου να επιθυµούν την εσωτερική ευτυχία!»
Διώξε από την καρδιά σου τη µετριότητα και το φόβο!» «Χτίζε το µέλλον σου µέρα µε τη µέρα, µε θετικές σκέψεις, θετικά λόγια και θετικές πράξεις!»
«Πρέπει να συναναστρέφεσαι µόνο όσους θέλουν πραγµατικά να νιώσουν τη χαρά της ζωής!»
«Φτιάξε µια οµάδα ανθρώπων που θέλουν όπως κι εσύ να αγγίξουν αυτό που µέχρι χθες δεν ήταν παρά ψευδαίσθηση. Καθένας από εσάς πρέπει να θέτει ένα στόχο και να βοηθάει το διπλανό του στις δύσκολες στιγµές απαισιοδοξίας και µελαγχολίας».
«Η ζωή σου είναι ένας τεράστιος κήπος όπου σπάρθηκαν υγιείς σπόροι. Εσύ και οι φίλοι σου θα είστε οι κηπουροί που θα τους ποτίζουν και θα τους προστατεύουν από την κακοκαιρία. Η ζωή είναι µια οµαδική εργασία, αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσεις!»
«Μην εξαντλείς τις δυνάµεις σου µόνο σε προσωπικά σχέδια, αλλά συνεργάσου µε άλλους ανθρώπους για να φτιάξετε µαζί έναν καλύτερο κόσµο, τον κόσµο που τελικά όλοι έχουµε στην καρδιά µας!»
«Θα δεις ότι θα γίνεις πιο δυνατός αν βλέπεις τη θετική πλευρά της ζωής. Θα νιώσεις ικανός να δίνεις και να παίρνεις!»
«Θα συνειδητοποιήσεις ότι στην πραγµατικότητα τα προβλήµατα και τα εµπόδια που εµφανίζονται στο δρόµο σου είναι καταστάσεις που απαιτούν περισσότερη προσπάθεια, περισσότερη αυτοπεποίθηση και περισσότερο θάρρος!»
«Μην αναλώνεσαι σε κλάµατα και παράπονα. Προσπάθησε να κάνεις ό,τι πρέπει να κάνεις για να βελτιώσεις τη ζωή τη δική σου και των ανθρώπων που σε περιβάλλουν. Μόνο έτσι θα µπορέσεις να πεις µια µέρα «Αγαπώ τη ζωή»».
«Ψάξε να βρεις µέσα σου αυτό που θα σου δώσει τη δύναµη να αντιµετωπίσεις τις δυσκολίες της ζωής. Είµαι σίγουρη ότι θα το βρεις!»

«Αναζήτησε µέσα σου τον εσωτερικό άνθρωπο και µίλα του. Είναι ο καλύτερος φίλος σου. Εµπιστεύσου τον, άνοιξε του την πόρτα της καρδιά σου, πες του τις λύπες σου και τις χαρές σου. Μην είσαι αγνώµων στη ζωή!»
«Κάτσε άνετα, άναψε ένα κερί, κοίτα τη φλόγα. Είναι µικρή, απλή, χαριτωµένη! Μπορείς να την ονοµάσεις ελπίδα ή καλύτερα αγάπη, όπως θέλεις!»
«Με το φως του, ο εσωτερικός άνθρωπος θα σου δείξει ήρεµα και υποµονετικά το δρόµο που θα σε οδηγήσει στην εσωτερική ευτυχία».
«Άκουσε µε, φίλε µου, ακολούθησε µε σε έναν δρόµο που θα σε οδηγήσει και πάλι σ αυτό που ήσουν κάποτε, δηλαδή στο να ξαναγίνεις παιδί. Κλείσε τα µάτια, ξάπλωσε στο χορτάρι, φάε καραµέλες. Συγκεντρώσου σε όλα τα αισθήµατα που νιώθεις!»
«Συνέχισε φίλε µου, κλείσε τα µάτια για µερικές στιγµές, φώναξε δίπλα σου τον παλιό σου σύντροφο, τον εσωτερικό σου φίλο, τον εσωτερικό άνθρωπο που είναι µέσα σου. Πες του να ξαπλώσει δίπλα σου, πάνω στο δροσερό χορτάρι ή στο άχυρο».
«Πες του τι νιώθεις. Μίλα του για τις στιγµές λύπης και για τις αποτυχίες σου. Θα σε ακούσει ευγενικά και σίγουρα θα µπορέσει να σε βοηθήσει να βγεις από αυτή την κατάσταση! Να ξέρεις, φίλε µου, ότι µόνος αυτός µπορεί να σε οδηγήσει στο σωστό δρόµο, αν ζητήσεις πραγµατικά τη βοήθειά του!»
«Άκου, φίλε µου». «Είναι ο άνεµος που φυσά, θα µου πεις!» «Όχι, δεν είναι ο άνεµος, αλλά τα βογκητά που βγαίνουν από το στήθος σου και χάνονται στο άπειρο». «Άκου, φίλε µου, µάθε να προσεύχεσαι µε τον τρόπο σου, µόνο εσύ µπορείς να ανακαλύψεις τα οφέλη της προσευχής, όταν λέγεται αγνά µε τις εικόνες, τις λέξεις και τα αισθήµατα που ταιριάζουν στην ψυχή σου. Άσε τα λεπτά να κυλήσουν, µην φοβάσαι µήπως χάνεις χρόνο. Παραδώσου στην υπέρτατη ευτυχία που γεµίζει την καρδιά σου και αναζωογονεί το σώµα σου». «Φίλε µου, µάθε να είσαι ειλικρινής µε τον εαυτό σου».
«Αποδέξου τους φόβους που κρύβεις µέσα σου, σαν εµπόδια που κάποτε πρέπει να ξεπεράσεις. Οι δυσκολίες είναι µέσα στη ζωή, µπορείς να τις θεωρήσεις σαν κοµµάτια από παζλ που πρέπει να τα βρεις και να τα βάλεις στη σωστή θέση».
«Σ αυτό τον κόσµο, όπου κυριαρχεί διαβολικός θόρυβος, άκου τον ήχο των βηµάτων σου, που σε οδηγούν µπροστά σε πόρτες, οι οποίες θα σε φέρουν αντιµέτωπο µε τις επιθυµίες σου».
«Μην ξεχνάς ούτε για µια στιγµή ότι αυτό που επιθυµείς είναι µπροστά σου, αν είσαι αποφασισµένος να καταβάλεις την απαιτούµενη προσπάθεια για να το αποκτήσεις!»
«Η ίδια η φύση σου δείχνει ότι ο χρόνος περνάει και αφήνει ίχνη. Κοίτα τους κορµούς των δέντρων, κάθε σηµάδι που κουβαλάνε µαρτυρά ότι η ίδια η ζωή έχει αφήσει επάνω τους τα αποτυπώµατά της. Πρόκειται για µαρτυρίες που οι άνθρωποι µπορούν να µελετήσουν ανά τους αιώνες, µαρτυρίες που φανερώνουν την αλήθεια για τη ζωή των προγόνων µας».
«Το θάρρος, η πίστη και η αγάπη θα είναι οι µάρτυρες που αργότερα θα δώσουν το δικαίωµα στους απογόνους σου να πουν: «Ήταν θαρραλέος, ήταν καλός, έκανε ό,τι καλύτερο µπορούσε για να βελτιωθεί η ζωή του ανθρώπου πάνω στη γη!»
«Άκου φίλε µου, διώξε από το µυαλό σου τη σκέψη ότι θα χτυπήσεις παλαµάκια δυο τρεις φορές, σαν να ήσουν µάγος, και το θαύµα θα γίνει! Όχι, τα όνειρά σου δεν µπορούν να πραγµατοποιηθούν µ αυτόν τον τρόπο. Πρέπει να διαλύσεις την οµίχλη που απλώνεται µπροστά σου και ο µόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι να πιστέψεις στον εαυτό σου! Να κάνεις κάθε µέρα ένα βήµα προς τα εµπρός, στο δρόµο όπου θεωρείς ότι τα όνειρά σου θα γίνουν πραγµατικότητα».
«Μην χαράζεις δρόµο µέσα από τα σύννεφα, γιατί αυτό είναι ψευδαίσθηση, χίµαιρα».
«Όταν οι άνθρωποι θα έχουν καταστρέψει τα δάση, όταν θα έχουν σκοτώσει τα ζώα, όταν από την πλεονεξία τους δεν θα έχει µείνει ούτε σταγόνα νερό στα ποτάµια, τότε η γη θα µπορεί να γλείφει ήρεµα τις πληγές της, γιατί οι άνθρωποι θα έχουν εξαφανιστεί για πάντα!»
Πολλοί θα αναρωτηθούν αν η συγγραφέας του βιβλίου είναι τρελή ή πεφωτισµένη.
Θα απαντήσω απλά και λακωνικά ότι αναζητώ την ευτυχία των ανθρώπων! Δεν µε ενδιαφέρει να πεθάνω ξεχασµένη απ όλους, θα συνεχίσω την πορεία µου που δεν θα τελειώσει πάνω σ αυτή τη γη και θα φτάσω στο πανδοχείο της ευτυχίας όπου δεν θα µε περιορίζει η ύλη, θα είµαι φως πέρα από τα όνειρα και όσα βλέπουν οι άπιστοι! Θα γίνω δέντρο, το φύλλωµά του, ο κορµός του, ο χυµός του! Όποιος µε ψάξει θα µε βρει! Όποιος θελήσει να ακούσει το κάλεσµά µου, θα το ακούσει, δεν θα ζει πλέον κουφός!
Τα ψέµατα, η µαταιοδοξία, ο εγωισµός δεν πρέπει να έχουν θέση πια στην καρδιά των ανθρώπων!
Πρέπει να βρουν τη δύναµη και το θάρρος σε µια νέα ύπαρξη!
Πρέπει να ενωθούν και πάλι µ αυτή τη θεία οντότητα!
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο θάνατος επιτρέπει στον άνθρωπο να εκµεταλλευτεί κάθε στιγµή της ζωής του και του δείχνει ότι πρέπει να κάνει µόνο το καλό όσο ζει!
Οι άνθρωποι πρέπει να κυριευτούν από µια τεράστια δύναµη που θα τους ωθήσει να αποβάλλουν την κακία τους και να βοηθούν ο ένας τον άλλο µ έναν κοινό σκοπό, η ύπαρξή τους να βασίζεται στις καλές πράξεις, την ευτυχία, τη ζωή!
Οι άνθρωποι δεν µπορούν πλέον να κωφεύουν σ αυτό το κάλεσµα, πρέπει να καταδεχτούν να ακούσουν το µήνυµα απελευθέρωσης και βελτίωσης των συνθηκών ζωής στο µέλλον!
Το Πνεύµα είναι ζωντανό! Οι άνθρωποι πρέπει επιτέλους να το συνειδητοποιήσουν! Μόνο η ύλη είναι φθαρτή! Το πνεύµα του καλού είναι αθάνατο, περιµένει, µια µέρα θα κυριεύσει την ανθρώπινη φυλή!
Γιατί αυτή είναι η πραγµατική φύση του ανθρώπου, αυτός είναι ο θησαυρός που έκρυψε στις ψυχές των ανθρώπων το θείο πνεύµα!
Η σηµερινή ζωή µου είναι καρπός όλων όσων έζησα στις προηγούµενες ζωές µου.
Ήµουν µια δύστυχη ψυχή του λαού της Ατλαντίδας, που ζούσε στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού και καταστράφηκε από την έλλειψη σωµατικής και πνευµατικής δύναµης

Οι οδυνηρές συνέπειες του ξύλου στα παιδιά

Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο, αλλά ορισμένοι γονείς το θεωρούν ως μια ήπια μορφή σωματικής τιμωρίας. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής (όπως και οι ειδικοί αναπτυξιολόγοι) φυσικά και είναι αντίθετοι σε αυτή την τακτική.

Σε κάθε περίπτωση ακόμη και στις μέρες μας - αν και όχι με την ίδια συχνότητα που συνέβαινε τη δεκαετία του ’50 – υπάρχουν γονείς που πιστεύουν ότι το ξύλο είναι μια μέθοδος επιβολής πειθαρχίας αλλά και ανατροφής. Πολλοί μάλιστα γονείς χτυπούν τα παιδιά τους κατά καιρούς, όταν τα παιδιά έχουν κάνει κάποια ζημιά ή είναι ανυπάκουα ή απλά επειδή είναι κουρασμένοι.

Σε μελέτη που πραγματοποίησε το πανεπιστήμιο Saouthern Methodist του Ντάλλας, διαπιστώθηκε ότι είναι αρκετοί οι γονείς που χτυπούν τα παιδιά τους και ειδικότερα, αυτό γίνεται τις βραδινές ώρες. Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές όταν οι μητέρες γυρίζουν κουρασμένες από τη δουλειά είναι αρκετά εκνευρισμένες και χτυπούν τα παιδιά τους συνήθως πριν τα βάλουν για ύπνο.

 Ο επικεφαλής της έρευνας, δόκτωρ George Holden, υπογραμμίζει ότι τα παιδιά που οι γονείς τους τα χτυπούν γίνονται πιο επιθετικά από τα υπόλοιπα παιδιά ενώ έχουν περισσότερο άγχος και ενδέχεται να νοσήσουν από κατάθλιψη. Μάλιστα ο ερευνητής σημείωσε ότι οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους είναι και αυτοί που τα χτυπούν περισσότερο.

Το ξύλο είναι μια οδυνηρή συνέπεια για όλους. Δυστυχώς όμως δεν είναι λίγοι οι γονείς που δυσκολεύονται να συγκρατήσουν τα νευρά τους, και συχνά χωρίς καν να το σκεφτούν, σηκώνουν χέρι στο παιδί. Πόσο βοηθά όμως το ξύλο στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού και τι μηνύματα περνούν;

Διδάσκει το παιδί ότι η βία είναι ένας αποδεκτός τρόπος να εκφράσει κανείς τη γνώμη του και τον θυμό του και να αντιμετωπίσει έτσι τις συγκρούσεις. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον υπόλοιπο τρόπο με τον οποίο προσπαθείτε να μεγαλώσετε το παιδί σας.

Είναι οδυνηρό. Η σκόπιμη πρόκληση πόνου στο παιδί είναι σκληρό και απάνθρωπο (ακόμα κι αν νομίζετε ότι το κάνετε για το «καλό του»).

Είναι επιβλαβές συναισθηματικά και για εσάς τους ίδιους. Το ξύλο είναι τραυματική εμπειρία για όλους. Οδηγεί σε τύψεις, ενοχές και αμφιβολίες σχετικά με την ποιότητα των δικών σας δεξιοτήτων. Είναι δυσάρεστη εμπειρία και φυσικά στο τέλος της ημέρας έρχεστε αντιμέτωποι με το κρίσιμο ερώτημα «Τι σόι γονιός είμαι;».

Είναι επιβλαβές συναισθηματικά και για το παιδί. Τραυματίζεται έτσι η παιδική ψυχούλα του. Αισθάνεται ότι κάτι έχει κάνει λάθος, δημιουργεί δυσαρέσκεια και μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού.

Το ξύλο κάνει τα παιδιά αδύναμα. Άλλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, κατέδειξε ότι τα πεντάχρονα παιδιά που τα χτυπούσε ο πατέρας τους, όταν, αργότερα, πήγαιναν στο δημοτικό σχολείο ήταν πιο αδύναμα στα μαθησιακά τεστ λεξιλογίου.

Είναι ασέβεια προς το ίδιο το παιδί και δεν βοηθά να καλλιεργηθούν υγιές πρότυπα αλλά και ο σεβασμός προς τους γονείς.

Χάνεται η εμπιστοσύνη και εισβάλλει η ανασφάλεια στη ζωή του παιδιού.

Σταματά η αποτελεσματική επικοινωνία.

Δεν βοηθά στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Σε εκπομπή του ο διακεκριμένος αμερικανός παιδοψυχολόγος και δημοφιλέστατος παρουσιαστής Dr. Phil, έδειξε τι έκανε με τον 7χρονο γιο του που έβριζε, κλώτσαγε και έφτυνε. Ο Dr. Phil εξηγεί γιατί πιστεύει ότι το ξύλο είναι η λάθος επιλογή για να συνετίσετε το παιδί σας: "Έχετε πρόβλημα με την βίαια συμπεριφορά και τους καβγάδες με το παιδί σας και προσπαθείτε να τα διορθώσετε δείχνοντάς του ότι είστε μεγαλύτερος και δυνατότερος; Είναι λάθος, γιατί έτσι το θυμώνετε περισσότερο. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να κατέβετε στο επίπεδό του. Η μόνη διαφορά σας είναι ότι είστε μεγαλύτερος".

Οι Πύλες της Ευτυχίας

99% Εμπνευση! Επτά Δρόμοι για να Φωτίσετε τη Ζωή σας
Gates of Happiness
Θα ανιχνεύσουμε κάποια στοιχεία που αναδεικνύουν τη προσωπική μας γεωγραφία, προσθέτοντας βαθιά φαράγγια και ψηλές βουνοκορφές στην πεζή καθημερινότητα. Ποια είναι τα πράγματα, τα συναισθήματα, οι συνθήκες, τα ερεθίσματα που δίνουν χρώμα στη ζωή μας; Πού βρίσκεται η πηγή αυτής της «πνοής» μέσα μας που μας «εμπνέει;» Είναι αυτή η πνοή που τελικά μας διαφοροποιεί από τα καταναλωτικά προβλέψιμα ανθρωποειδή, στα οποία προσπαθεί επιμελώς το Σύστημα να μας μετατρέψει; Μήπως η Έμπνευση είναι η μόνη μας αντίσταση στην επερχόμενη μαζική πολτοποίηση των συνειδήσεων;
Τελευταία είχα την τύχη να γνωρίσω έναν πολύ ιδιαίτερο και εμπνευσμένο άνθρωπο. Είχε πριν μερικούς μήνες βγει από μακρόχρονη πνευματική απομόνωση, με ελάχιστη επαφή με τους άλλους και τα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα. Δεν έχει σημασία πώς και γιατί. Γεγονός είναι ότι αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να σφυρηλατήσει ελεύθερα τη συνείδησή του έξω από κοινωνικές νόρμες και να αναπτύξει βαθιά διαύγεια και σοφία.
Όταν τον ρώτησα πώς βλέπει τους ανθρώπους μετά από δεκαπέντε χρόνια «απουσίας», απάντησε: «Βλέπω τα μάτια τους σβησμένα, σαν να λείπει η εσωτερική τους φλόγα». Συνειδητοποίησα ότι αυτό το «σβήσιμο» που εμείς μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε, γιατί το υφιστάμεθα σταδιακά και ύπουλα, μέσα από το τρίπτυχο κατανάλωση-τεχνολογία-αυτοματισμός είναι ακριβώς το σβήσιμο της έμπνευσης στη καθημερινή μας ζωή.
Είναι η αίσθηση όταν ξυπνάς το πρωί κι όλα σου φαίνονται βαρετά και γκρίζα. Που ξέχασες πότε γέλασες τελευταία φορά με τη καρδιά σου. Που σπάνια πια βρίσκονται πράγματα που σε εκπλήττουν. Είναι που έχασες μια για πάντα τον «εφηβικό ενθουσιασμό» που είχες κάποτε υποσχεθεί στον εαυτό σου και στην κοινωνία ότι θα τον κρατήσεις ζωντανό για το καλό των άλλων. Η πίκρα, η απογοήτευση, η πλήξη, το «μια από τα ίδια» που συναντούμε στον καθένα μας.

Ξεχάσαμε να ξανα-ανακαλύπτουμε τον κόσμο την κάθε στιγμή!
Ο αληθινός κόσμος μας διαφεύγει, γιατί ζούμε παρασιτικά και λάθρα, επαναλαμβάνοντας εσαεί προκατασκευασμένα μοντέλα σκέψης και συμπεριφοράς –τα οποία παρεμπιπτόντως, είναι συνήθως αρνητικά. Ξεδιπλώνουμε συνεχώς το πιο μικρό και μίζερο κομμάτι του εαυτού μας, αναμασώντας τον πόνο, τα παράπονα, τις απογοητεύσεις που μας κρατούν δέσμιους σε μια υποβαθμισμένη εικόνα, καρικατούρα του εαυτού μας, της αληθινής ζωής, που παραμένει λαμπερή και εμπνευσμένη, μακριά μας, ή κάπου θαμμένη βαθιά μέσα μας. Αναπαράγουμε προκάτ συνταγές ευτυχίας και επιτυχίας, χωρίς να αναρωτιόμαστε: τι είναι αυτό που διψά πραγματικά η ψυχή μας; Μπορεί το επώνυμο ρούχο, το ακριβό αυτοκίνητο να μας το δώσει; Τι είναι αυτό που όλοι ψάχνουμε όλοι, αν όχι η ολόκληρη, η αψεγάδιαστη, η τέλεια ευτυχία;
Με μια προσεκτική, τίμια έρευνα μέσα μας, θα βρούμε ότι υπάρχουν εκείνες οι στιγμές, έστω οι φευγαλέες αναμνήσεις των στιγμών που έχουμε όλοι ανεξαιρέτως νοιώσει να μετέχουμε στο θαύμα της ζωής. Στιγμές πολλές φορές ανεξήγητες, όταν νοιώθουμε την ομορφιά γύρω να μας πνίγει, την ομορφιά που κρύβεται στα πιο ασήμαντα μικρά πράγματα, όταν ξαφνικά πλημμυρίζουμε από αγάπη γι’ αυτόν τον τυχαίο άγνωστο που βρίσκεται μπροστά μας, όταν όλο το ψεύτικο οικοδόμημα του κοινωνικού εαυτού μας γκρεμίζεται μονομιάς και μένει η γυμνότητα, η τραγικότητα, η έσχατη ομορφιά μας.
Στην πραγματικότητα δεν χάσαμε αυτή τη βαθιά ομορφιά ούτε στιγμή, παρόλη τη μικρότητα, την εγωιστική συμπεριφορά. Δεν χάσαμε ποτέ τη βαθιά ανθρωπιά, το μεγαλείο, την τραγικότητά μας. Η αληθινή μας φύση παραμένει πάντα υπέροχη και χωράει στην αγκαλιά της όλο τον κόσμο. Όλη η γνώση, η σοφία, η αγάπη, η συμπόνια, όλα τα ταλέντα, όλες οι ικανότητες, όλη η δημιουργικότητα και η φαντασία είναι μέσα μας, περιμένουν και επιμένουν.
Είναι μια τεράστια αποθήκη του «συλλογικού υποσυνείδητου» στην οποία έχουμε άμεση πρόσβαση ανά πάσα στιγμή. Και δεν είναι «μεγάλα λόγια». Πάρτε το απόφαση! Είμαστε οι δημιουργικοί καλλιτέχνες του έργου που ονομάζουμε «ζωή μας». Είμαστε, είτε το θέλουμε, είτε όχι, όλοι εμπνευσμένοι κατά βάθος! Υπάρχουν κάποιες πύλες εισόδου σε αυτή την αποθήκη έμπνευσης. Κι επειδή δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί όσο θέλουμε να νομίζουμε, πρόκειται για πύλες κοινές για τους περισσότερους, χωρίς να είναι αποκλειστικές ή περιοριστικές, μιας κι ο καθένας μας δίνει το δικό του τόνο παραλλαγής στο ανθρώπινο τοπίο.

Πρώτη Πύλη: η Φύση
Είναι μια από τις πιο δυνατές πηγές –ίσως η πιο δυνατή– από τις οποίες πηγάζουν εκείνα τα θετικά συναισθήματα που μας πείθουν ότι αυτή τη ζωή αξίζει να την ζούμε. Σε πρωταρχικό επίπεδο αυτό θεωρείται αυταπόδεικτο: ο ήλιος, το φεγγάρι, τα αστέρια, τα δάση, τα βουνά, τα νερά έφερναν τους προβιομηχανικούς ανθρώπους κοντά στο εξαίσιο. Γι αυτούς, για πάνω από 300.000 χρόνια ιστορίας, η Φύση αντιπροσώπευε , σύμφωνα με τον μεγάλο θρησκειολόγο Mircea Eliade, την «αληθινή ύπαρξη», που ήταν θαυματουργή, αναγεννώμενη και πέρα από διανοητική κατανόηση. Η αντίληψη της θεϊκής σχεδίασης της Φύσης έκανε τους ανθρώπους να βρίσκουν τη φύση.
Το 1897, στην αυτοβιογραφία του, ο συγγραφέας J. Trevor (My Quest of God), περιγράφει πώς ένα πρωί μετά από περίοδο βαριάς κατάθλιψης, περπατώντας στους λόφους της βόρειας Αγγλίας, την ώρα της ανατολής του ήλιου, άρχισε να νοιώθει ότι: «βρίσκεται στον παράδεισο –μια εσωτερική κατάσταση ειρήνης και χαράς και σιγουριάς, απερίγραπτα έντονη, συνοδευόμενη από μια αίσθηση ότι λούζεται σε ένα ζεστό και λαμπερό φως… μια αίσθηση ότι έχει περάσει πέρα από το σώμα του.
Τη δεκαετία του 1980, ο Ιάπωνας μύστης της φυσικής καλλιέργειας Masanobu Fukuoka, γράφοντας το βιβλίο που θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή στη σχέση του ανθρώπου με τη γεωργία (την εποχή της πνευματικής γεωργίας), περιγράφει τη στιγμή της αιφνίδιας φώτισής του (σατόρι) με τα παρακάτω λόγια: «Μετά από μια νύχτα περιπλάνησης ακούμπησα εξαντλημένος στη ρίζα ενός δέντρου… Καθώς πλησίαζε η αυγή, η διαπεραστική κραυγή ενός νυχτερινού ερωδιού με ξύπνησε απότομα. Στη στιγμή έγινα διαφορετικός άνθρωπος.
Με είχε κτυπήσει σαν κεραυνός εν αιθρία, μου φανερώθηκε ολοζώντανα η αληθινή φύση αυτού του κόσμου. Ισχυρή συγκίνηση με είχε κυριεύσει, ώστε έτρεμα στο σώμα και στη ψυχή. Φώναξα από χαρά, με λόγια που θα πρέπει να ήταν ακατάληπτα. Η λάμψη της πρωινής δροσιάς στη χλόη, το πράσινο των δέντρων τα οποία ήταν λουσμένα στο πρωινό φως και τρεμούλιαζαν από χαρά». Από τότε και μέχρι σήμερα στα προχωρημένα ενενήντα του, συνεχίζει με ακούραστη επιμονή να γυρίζει σε όλο τον κόσμο διδάσκοντας και σπέρνοντας τους περίφημους σπόρους του για την απο-ερημοποίηση του πλανήτη.
Ο συγγραφέας Πάολο Κοέλο, υποστηρίζει ότι είτε πρόκειται για τη λογοτεχνία, είτε για τη μηχανική, είτε για την τεχνολογία της πληροφορικής, είτε για τον ίδιο τον έρωτα, «η δημιουργική διαδικασία ακολουθεί ένα και μοναδικό μοντέλο: τον κύκλο της Φύσης». Εμείς όμως, οι κοινοί άνθρωποι, πώς μπορούμε να επανασυνδεθούμε με τη Φύση, δημιουργώντας μια αληθινή σχέση μαζί της, πέρα από πικνίκ στα λιβάδια και μπάνια στις παραλίες;
Από προσωπική εμπειρία, θα έλεγα ότι κάποιες καθημερινές στιγμές μοναξιάς μέσα στη Φύση είναι απαραίτητες για την ψυχική και συναισθηματική μας ισορροπία. Κάποιοι τις συνδυάζουν με το αγαπημένο τους σπορ ή με τη βόλτα του σκύλου. Όπως και να έχει, βρείτε δέκα-είκοσι λεπτά καθημερινά και περπατήστε στο δάσος, στη παραλία, ή έστω στο γειτονικό πάρκο, χωρίς να «κάνετε» τίποτα. Κλείστε το κινητό, ανοίξτε τα αυτιά και τη καρδιά σας: ακούστε τα πουλιά, τον ήχο των φύλλων στα δέντρα, τον ήχο του νερού, μυρίστε το χώμα, παρατηρήστε τα σύννεφα να αλλάζουν και καθίστε έτσι για λίγο, αφήνοντας τον εαυτό σας να εναρμονιστεί με το φυσικό περιβάλλον, που τόσο το έχει στερηθεί.
Δεν χρειάζεται να πάμε κάπου μακριά. Αν δεν υπάρχει χρόνος, αρκεί απλά να αφουγκραστείτε το αγαπημένο σας φυτό στο σαλόνι ή στο μπαλκόνι σας, να το ποτίσετε ακούγοντας το χώμα να «πίνει» το νερό, να του ψιθυρίσετε τα παράπονά σας, να του εμπιστευτείτε τα μυστικά μέσα από τη καρδιά σας, να χαϊδέψετε τα κλαδιά και τα φύλλα του. Ή να σταθείτε για λίγο με το κεφάλι ψηλά να κοιτάξετε το πέταγμα των πουλιών. Η εσωτερική επανασύνδεση και η εναρμόνιση είναι θέμα δευτερολέπτων. Οι αποδράσεις αυτές πρέπει να είναι καθημερινές, όχι για να φορτώσουμε ακόμη περισσότερο ένα βαρύ πρόγραμμα, αλλά για να πλουτίσουμε τη ζωή μας με αυτά τα πολύ απλά, αλλά πολύ σημαντικά πράγματα που δίνουν την αίσθηση της φρεσκάδας και της έμπνευσης.

Δεύτερη Πύλη: η Απλότητα
Η ζωή μας γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη. Φροντίζει γι’ αυτό το πολιτικοοικονομικό σύστημα, τα ΜΜΕ, φροντίζουμε κι εμείς να δημιουργούμε όλο και περισσότερες καταναλωτικές «ανάγκες» που φέρνουν όλο και μεγαλύτερο αίσθημα ανικανοποίητου. Έχουμε ξεχάσει τα αυτονόητα: δεν χρειαζόμαστε τίποτα από όλα αυτά. Η αληθινή έμπνευση και η ικανοποίηση δεν έρχεται ποτέ μέσα από την υιοθέτηση καταναλωτικών προτύπων και μοντέλων συμπεριφοράς. Το μόνο που κάνουν όλα αυτά, είναι να μας αποξενώνουν από τον αληθινό μας εαυτό, να ξεχνάμε τις αληθινές μας ανάγκες.
Ξαναγυρίστε στην απλότητα και ανακαλύψετε τον τεράστιο πλούτο της φλόγας του κεριού, της ησυχίας, τον ήχο του φαγητού που βράζει, την αγκαλιά, το σκοτάδι. Δοκιμάστε ένα μόνο βράδυ να μην ανάψετε τα φώτα, ούτε την τηλεόραση και να αφήσετε τη νύχτα να μπει απαλά μέσα στο σπίτι –δοκιμάστε να μένετε περισσότερη ώρα σιωπηλοί. Να ξυπνήσετε το πρωί νωρίς, να ανοίξετε την μπαλκονόπορτα για να ακούσετε το πρώτο τιτίβισμα των πουλιών. Δοκιμάστε να βγείτε έξω χωρίς make-up και ψηλά τακούνια. Να μιλήσετε στους άλλους για τα πραγματικά συναισθήματά σας. Να είστε απλά ο εαυτός σας χωρίς επιτήδευση. Η απλότητα μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας, πιο κοντά στους άλλους και πιο κοντά στη πηγή της έμπνευσής μας. Τόσο απλά!

Τρίτη Πύλη: η Στιγμή
Η παρούσα στιγμή είναι μια προνομιακή πύλη της έμπνευσης. Αν ο νους είναι συνέχεια παγιδευμένος ανάμεσα στην αναπόληση και το αναμάσημα του παρελθόντος και τον σχεδιασμό, την ονειροπόληση και το άγχος του μέλλοντος, δεν υπάρχει χώρος για την παρούσα στιγμή. Ζούμε μετέωροι ανάμεσα στην ιστορία και τη φαντασία, χωρίς ανοιχτό διάστημα στο παρόν. Δεν είμαστε ποτέ εδώ. Ξεχνάμε το μεγάλο Τώρα, όπου γίνονται όλα τα θαύματα, της έμπνευσης, της κατανόησης, της επινόησης, της σύνθεσης, της ανακάλυψης και το μεγαλύτερο απ’ όλα: το θαύμα της αγάπης.
Δεν υπάρχει ανθρώπινη δημιουργία που να μην αγκυροβόλησε σε ένα δυναμικό Τώρα. Όλοι οι επιστήμονες, οι συγγραφείς, οι μουσικοί, οι ζωγράφοι, οι τεχνίτες, οι εραστές το επιβεβαιώνουν: η δημιουργία συμβαίνει όταν χάνουμε την αίσθηση του γραμμικού χρόνου, όταν μπαίνουμε στο απέραντο διάστημα του Τώρα, της παρούσας στιγμής, όταν κάνουμε την κάθετη βουτιά στην ύπαρξή μας και ανασύρουμε το πολύτιμο πετράδι της έμπνευσης. Πώς να εξασκηθούμε να ζούμε στο Τώρα; Υπάρχουν άπειρες μέθοδοι και πνευματικά μονοπάτια, αλλά ο δρόμος είναι ένας: η επίγνωση, η προσοχή, η συνειδητότητα.
Αναρωτιέστε αν έχετε επίγνωση; Απλά, κάντε το εξής τεστ στον εαυτό σας: Θυμηθείτε να ρωτάτε κάθε τρεις και λίγο τον εαυτό σας πού βρίσκεται, πού τριγυρνάει ο νους σας, ό, τι κι αν κάνετε. Στο 99,9% των περιπτώσεων θα δείτε ότι ο νους σας θα παγιδευμένος ανάμεσα στα αγχώδη αόριστα σχέδια για το μέλλον και στο άχρηστο επαναλαμβανόμενο βίντεο του παρελθόντος, κατασκευάζοντας συνέχεια ανούσια σενάρια, απασχολούμενος είτε με ενοχές, είτε με φόβους. Αυτό απλά σημαίνει ότι δεν έχουμε επίγνωση, δεν ζούμε στο παρόν, στην παρούσα στιγμή. Με αγάπη και υπομονή, φέρτε πίσω τον νου σας εδώ και τώρα. Ξανά και ξανά.

Τέταρτη Πύλη: η Αγάπη
Η αγάπη είναι η αληθινή φύση μας. Είναι η βασική ποιότητα που έχουμε, όταν απομακρύνουμε τους φόβους, τις ανασφάλειες, τις προσκολλήσεις και τις εγωιστικές μας τάσεις. Το φως πίσω από όλα τα συναισθήματα. Η μια και μοναδική ενέργεια που κινεί τον κόσμο, τους πλανήτες, το κάθε τι. Είναι μια κατάσταση χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς προσκόλληση, χωρίς προτίμηση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η αγάπη είναι ευδαιμονία, ισοψυχία, αταραξία, μια γεύση. Δεν σ’ αγαπώ γιατί με συμφέρει, γιατί με βολεύει. Σ’ αγαπώ γιατί υπάρχεις, γιατί υπάρχω. Η υπερ-προσωπική αγάπη είναι η μεγαλύτερη έμπνευση που μπορεί να υπάρξει.
Συνήθως η αγάπη που βιώνουμε είναι μικρή μόνο σπίθα, αναλαμπή της αληθινής αγάπης. Ωστόσο, μπορούμε να την επεκτείνουμε, να εξασκηθούμε σε αυτό. Ένα καλό πεδίο είναι, για τους γονείς, η αγάπη για τα παιδιά τους και για τους εραστές, η αγάπη για τον σύντροφό τους. Νοιώστε την προσωπική αυτή αγάπη να σας γεμίζει ολόκληρους. Μετά, φέρτε στον νου σας έναν άνθρωπο που σας είναι «αδιάφορος». Αφήστε την ίδια ζεστή ενέργεια να τον τυλίξει. Και άλλον, και άλλον. Αρχίστε να εκπαιδεύετε τον εαυτό σας να νοιώθει αγάπη για όλους τους ανθρώπους που γνωρίζετε, που δεν γνωρίζετε, που «συμπαθείτε», που «αντιπαθείτε», χωρίς εξαίρεση. Δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά με το χρόνο, θα δείτε τη καρδιά σας να μαλακώνει και να ανοίγει απέναντι στον κάθε «άγνωστο» και συνάμα τόσο οικείο συνάνθρωπο.
Δεν υπάρχει πιο μεγαλειώδες συναίσθημα! Αν θέλετε να κάνετε κάτι καλά, βάλτε λίγη υπερ-προσωπική αγάπη στην συνταγή και θα μεγαλουργήσετε! Ο κανόνας ισχύει για όλα: από το φαγητό μέχρι τη συγγραφή ενός βιβλίου. Θυμάμαι όποτε έβγαινα να μιλήσω σε ακροατήριο και είχα το σχετικό τρακ, η μόνη λύση ήταν να θυμηθώ πόση αγάπη ένοιωθα γι’ αυτό το γνωστικό αντικείμενο, γι’ αυτή την επιστήμη, για την ιστορία, για τους ανθρώπους… Αυτό και μόνο «έλυνε» τη γλώσσα και μου έδινε έμπνευση.

Πέμπτη Πύλη: η Ελευθερία
Ο κοινωνικός προγραμματισμός αποτελεί βασικό περιοριστικό όρο της ελευθερίας. Μας δεσμεύει σε ένα γενικά «αποδεκτό» μίζερο, δραματικά προβλέψιμο πλαίσιο επιλογών, αξιολογήσεων και προτεραιοτήτων. Η αποδέσμευση από τις κοινωνικά προδιαγεγραμμένες αξίες και απαξίες, ανοίγει μπροστά μας την απεραντοσύνη της ελεύθερης βούλησης. Η ελευθερία είναι ένα sine qua non συστατικό της έμπνευσης. Μόνο σε κατάσταση ελευθερίας αναδύονται οι εσωτερικές ανάγκες, οι δημιουργικές εκφράσεις και οι πρωτότυπες εκφάνσεις του βαθύτερου είναι. Αυτού του είδους η προσωπική ελευθερία κατακτάται βήμα-βήμα: πρώτα αναγνωρίζουμε τι είναι αυτό που πραγματικά μας εμπνέει. Κατόπιν αντλούμε το θάρρος να το δημιουργήσουμε.
Δεν είναι πάντα κάτι εύκολο, γιατί, ακολουθώντας την έμπνευσή μας συχνά αντιμετωπίζουμε την δυσπιστία και την ενδεχόμενη εχθρότητα των άλλων –οικείων, συναδέλφων κλπ. Το να πηγαίνεις κόντρα στο κατεστημένο πνεύμα των ανθρώπων, ακολουθώντας την εσωτερική σου φωνή, δεν είναι κάτι που εύκολα εγκρίνουν ή σέβονται οι διάφοροι μικροί και μεγάλοι κοινωνικοί μηχανισμοί ελέγχου: η οικογένεια, το εργασιακό περιβάλλον, η γειτονιά… Σε αυτή τη περίπτωση, εξηγούμε με αυτοπεποίθηση και υπομονή ότι πρόκειται για δική μας ελεύθερη επιλογή να ακολουθήσουμε αυτό που μας «γεμίζει». Συνήθως, η αντίδραση των άλλων είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη δική μας σιγουριά: όσο περισσότερο ανασφαλείς και αβέβαιοι νοιώθουμε σε σχέση με αυτό που θέλουμε, τόσο λιγότερη αποδοχή συναντούμε. Όταν εμείς τα έχουμε «βρει με τον εαυτό μας», συνήθως και οι άλλοι το παίρνουν απόφαση και μας αφήνουν στην ησυχία μας.

Έκτη Πύλη: η Ικανοποίηση
Η έμπνευση ανθίζει πάντα μέσα σε κλίμα αισιοδοξίας και ικανοποίησης. Η ικανοποίηση δεν είναι κάτι δεδομένο –είναι κάτι που καλλιεργείται, όπως και το αντίθετό της, που είναι η βάση του καταναλωτισμού: το ανικανοποίητο, η διαρκής δίψα για όλο και περισσότερα αγαθά, ανθρώπους, σχέσεις, σπίτια, ρούχα, αυτοκίνητα, κανάλια, ταξίδια, χρήματα… Μπορούμε να αναπτύξουμε και να καλλιεργήσουμε την αίσθηση της ικανοποίησης αρχίζοντας απλά να αποδεχόμαστε αυτό που υπάρχει στη ζωή μας. Αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε.
Σταματάμε να γκρινιάζουμε συνεχώς περιφέροντας τη μιζέρια μας στις παρέες, στα μπαράκια και στα πάρτι. Σταματάμε να αντλούμε αυτή την ύποπτη ηδονή από το ρόλο του θύματος και του «καημένου» και παίρνουμε την ευθύνη για τη ζωή μας. Από τη στιγμή που παίρνουμε την ευθύνη, είμαστε ακέραιοι και αξιοπρεπείς. Δεν έχει σημασία η ηλικία. Έχω δει πολλά κακομαθημένα παιδιά ογδόντα χρονών και πολλά αξιοπρεπή και ακέραια δέκα χρονών…
Μια μικρή συνταγή ικανοποίησης σας διαβάζω και από το «ψαγμένο» αμερικάνικο περιοδικό Balanced Living:
Αυτό που έχω, μου αρκεί
Αυτό που είμαι μου αρκεί.
Αυτό που κάνω, μου αρκεί.
Αυτό που έχω πετύχει, είναι αρκετό.
Αν ανήκετε στη πολυπληθή ομάδα των γκρινιάρηδων ανικανοποίητων, δοκιμάστε να το επαναλαμβάνετε αυτό συχνά στον εαυτό σας και δείτε πώς λειτουργεί. Αφήστε την έμπνευση να ανθίσει μέσα στην αισιοδοξία και στην ικανοποίηση. Έχετε την επιλογή.

Έβδομη Πύλη: Ο Διαλογισμός - Στοχασμός
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανακαλύπτουν τα τεράστια αποθέματα δύναμης και έμπνευσης που μπορούν να αντλήσουν μέσω απλών διαλογιστικών (στοχαστικών) τεχνικών. Τεχνικές διαλογισμού (στοχασμού) διδάσκονται παντού, σε όλες τις μεγάλες εταιρίες, για την αύξηση της παραγωγικότητας και την προώθηση αρμονικών εργασιακών σχέσεων. Οι μεγάλοι δημιουργοί αντλούν έμπνευση μέσα από στιγμές διαλογισμού –ιδιαίτερες και διαφορετικές για τον καθένα. Όλο και περισσότεροι ψάχνουν για αυτή τη βαθύτερη έμπνευση, συνειδητοποιώντας ότι η ζωή είναι κάτι παραπάνω από «δουλειά, λεφτά και πράγματα». Με τον διαλογισμό αρχίζει να φεύγει ένα «βάρος» από πάνω μας, αυτό της διαρκούς ανησυχίας, του συναισθηματικού πόνου, της κούρασης, της απογοήτευσης και γινόμαστε πιο ανάλαφροι. Ξαναβρίσκουμε τη πηγή της παιδικής χαράς μέσα μας, ξανα- ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Όχι στη Νοητική Τεμπελιά
Τελειώνοντας, σκέφτομαι ότι το αντίθετο της έμπνευσης είναι η κατάσταση της «νοητικής τεμπελιάς», κατάσταση που προωθεί ιδιαίτερα η τηλεόραση, το εκπαιδευτικό και το πολιτικό σύστημα, καθώς και οι οργανωμένες εκκλησίες στους οπαδούς τους: «μην κουράζεσαι να σκέφτεσαι τέκνο μου, θα το κάνω εγώ για σένα, ξέρω τι χρειάζεσαι». Το αντίδοτο είναι στο χέρι μας: να μένουμε «ζωντανοί στο κύτταρο», να έχουμε επίγνωση και προσοχή, όλες τις αισθήσεις σε χαλαρή εγρήγορση, χωρίς άγχος, να κοιτάμε και να εξετάζουμε πραγματικά μέσα και γύρω μας.
Αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αλλάζουμε τον κόσμο.

Το μεγαλύτερο ραδιοτηλεσκόπιο του κόσμου που κατασκευάστηκε για να εντοπίσει εξωγήινη ζωή

Η Κίνα θα εκτοπίσει σχεδόν 10.000 ανθρώπους προκειμένου να εξασφαλίσει τον απαραίτητο χώρο για το μεγαλύτερο ραδιοτηλεσκόπιο του κόσμου, μια γιγάντια συσκευή που κατασκευάστηκε με τη φιλοδοξία να εντοπίσει κάποια ευφυής εξωγήινη ζωή, ανακοίνωσαν σήμερα τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.
Το «Five-hundred-metre Aperture Spherical Radio Telescope» (FAST, Σφαιρικό Ραδιοτηλεσκόπιο Ανοίγματος Πεντακοσίων Μέτρων), καλύπτει μια επιφάνεια ίση με 30 γήπεδα ποδοσφαίρου και θα έχει περίμετρο 1,6 χιλιομέτρων, ενώ αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Οι επαρχιακές αρχές κάλεσαν 9.110 ανθρώπους που ζουν σε ακτίνα πέντε χιλιομέτρων από το ραδιοτηλεσκόπιο να εγκατασταθούν αλλού, όπως μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.
Το FAST, το οποίο έχει ένα σφαιρικό άνοιγμα διαμέτρου 500 μέτρων, είναι εγκατεστημένο σε μια αγροτική ζώνη της επαρχίας Γκουιζού (νοτιοδυτική Κίνα), ανάμεσα σε τρεις λόφους.

Εικόνες από την κατασκευή του τηλεσκοπίου

Η μετεγκατάσταση των κατοίκων θα επιτρέψει «να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο περιβάλλον σε όρους ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων», δήλωσε ο Λι Γιουετσένγκ ένας υψηλόβαθμος επαρχιακός αξιωματούχος τον οποίο επικαλείται το Νέα Κινα.
Οι άνθρωποι που θα υποχρεωθούν να μετεγκατασταθούν θα αποζημιωθούν με 12.000 γιουάν (1.650 ευρώ). Σε ορισμένους θα δοθεί και συμπληρωματική βοήθεια για τα έξοδα μετεγκατάστασης.

Τι είναι το FAST
Το FAST, η κατασκευή του οποίου άρχισε τον Μάρτιο του 2011, στοίχισε 1,2 δισεκ. γιουάν (165 εκατ. ευρώ). Το ραδιοτηλεσκόπιο αυτό υπερβαίνει σαφώς σε διαστάσεις το ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο, που βρίσκεται στο νησί του Πόρτο Ρίκο και έχει διάμετρο 305 μέτρων.

Μια ψηφιακή απεικόνιση του FAST μετά την ολοκλήρωση των εργασιών

Ο γενικός διευθυντής της Κινεζικής Εταιρείας Αστρονομίας Βου Σιανγκπίνγκ είχε δηλώσει πέρυσι στο Νέα Κίνα ότι ο υψηλός βαθμός ευαισθησίας του FAST «θα μας βοηθήσει να αναζητήσουμε ευφυή ζωή έξω από τον γαλαξία μας» και συμπληρώνει: «Διαθέτοντας πιο ευαίσθητο τηλεσκόπιο, η εγκατάσταση θα συμβάλει σε λήψη ραδιομηνυμάτων που μπορεί να είναι πιο αδύναμα και απομακρυσμένα».

Οι Κινέζοι επιστήμονες πιστεύουν πως βρήκαν την ιδανική τοποθεσίαΤο τηλεσκόπιο εγκαταστάσθηκε σε μια απομονωμένη περιοχή, η οποία επελέγη επειδή είναι μακριά από μεγάλες πόλεις, είχε διευκρινίσει το Νέα Κίνα. Επιπλέον, η τοπογραφία της περιοχής με σπήλαια και πορώδεις πέτρες θα συμβάλει σημαντικά στην αποστράγγιση των υδάτων που φαίνεται πως συμβάλει επίσης σημαντικά στην εύρυθμη λειτουργία του FAST.
Στην περιοχή υπάρχουν τρεις λόφοι σε απόσταση 500 μέτρων περίπου μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι μια πεδιάδα ιδανική για την εγκατάσταση του τηλεσκόπιου. Επιπλέον, η γύρω περιοχή είναι ήσυχη σε επίπεδο ραδιοσυχνοτήτων, μια ακόμη παράμετρος που είναι απαραίτητη για την καλύτερη λειτουργία του.

Το Ρωσικό ρομπότ που θα αλλάξει τον τρόπο εξερεύνησης του διαστήματος

Το διάστημα υπήρξε ένας ανεξερεύνητος κόσμος που ο άνθρωπος εδώ και χρόνια είχε την επιθυμία να τον εξερευνήσει. Η επιθυμία αυτή τον οδήγησε στο να ανάπτυξη τον τομέα της ρομποτικής στο διάστημα.
Στις 24 Φεβρουαρίου του 2012 η NASA έστειλε το πρώτο ανθρωποειδές ρομπότ στον Διεθνές Διαστημικό Σταθμό χρησιμοποιώντας το διαστημικό λεωφορείο Discovery

Σήμερα Ρώσοι επιστήμονες κατασκεύασαν ένα ρομπότ που θα μπορεί να κάνει εργασίες στο διάστημα αντί για τον άνθρωπο, χωρίς στολή, και θα το χειρίζονται με τηλεκατεύθυνση από το εσωτερικό του σταθμού στον οποίο σύντομα θα αποτελέσει και μέρος του Ρωσικού πληρώματος.
Δείτε το σε βίντεο που δημοσιεύει το rt.com:

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΞΕΝΟΦΩΝ - Συμπόσιον 9, 2-7

Μεταξύ μίμου και παντομίμας

Το Συμπόσιον του Ξενοφώντα ανήκει, όπως και το αντίστοιχο έργο του Πλάτωνα, στη συμποσιακή γραμματεία. Το συμπόσιο που περιγράφεται υποτίθεται ότι έλαβε χώρα στο σπίτι του πλούσιου Καλλία το 422 π.Χ.. Αφορμή στάθηκε η νίκη στο παγκράτιο του νεαρού του φίλου Αυτόλυκου. Έπειτα από συζητήσεις για ποικίλα θέματα, ακολουθεί στο τέλος ένας διάλογος για τον πνευματικό και σαρκικό έρωτα, στον οποίο ο Σωκράτης συμμετέχει με έναν ἐρωτικὸν λόγον. Το έργο τελειώνει με μια παράσταση μίμου: ένα νεαρό αγόρι και ένα κορίτσι, επαγγελματίες του είδους, που έχουν μαθητεύσει κοντά σ᾽ έναν Συρακούσιο δάσκαλο, αναπαριστούν με μιμικές κινήσεις, χορό και διάλογο, που συνοδεύονται από μουσική, τον έρωτα του Διονύσου και της Αριάδνης, που αποτελεί συμβολική εικόνα της συζυγικής ευτυχίας.

Συμπόσιον 9, 2-7

[9.2] ἐκ δὲ τούτου πρῶτον μὲν θρόνος τις ἔνδον κατετέθη, ἔπειτα δὲ ὁ Συρακόσιος εἰσελθὼν εἶπεν· Ὦ ἄνδρες, Ἀριάδνη εἴσεισιν εἰς τὸν ἑαυτῆς τε καὶ Διονύσου θάλαμον· μετὰ δὲ τοῦθ᾽ ἥξει Διόνυσος ὑποπεπωκὼς παρὰ θεοῖς καὶ εἴσεισι πρὸς αὐτήν, ἔπειτα παιξοῦνται πρὸς ἀλλήλους. [9.3] ἐκ τούτου πρῶτον μὲν ἡ Ἀριάδνη ὡς νύμφη κεκοσμημένη παρῆλθε καὶ ἐκαθέζετο ἐπὶ τοῦ θρόνου. οὔπω δὲ φαινομένου τοῦ Διονύσου ηὐλεῖτο ὁ βακχεῖος ῥυθμός. ἔνθα δὴ ἠγάσθησαν τὸν ὀρχηστοδιδάσκαλον. εὐθὺς μὲν γὰρ ἡ Ἀριάδνη ἀκούσασα τοιοῦτόν τι ἐποίησεν ὡς πᾶς ἂν ἔγνω ὅτι ἀσμένη ἤκουσε· καὶ ὑπήντησε μὲν οὒ οὐδὲ ἀνέστη, δήλη δ᾽ ἦν μόλις ἠρεμοῦσα. [9.4] ἐπεί γε μὴν κατεῖδεν αὐτὴν ὁ Διόνυσος, ἐπιχορεύσας ὥσπερ ἂν εἴ τις φιλικώτατα ἐκαθέζετο ἐπὶ τῶν γονάτων, καὶ περιλαβὼν ἐφίλησεν αὐτήν. ἡ δ᾽ αἰδουμένῃ μὲν ἐῴκει, ὅμως δὲ φιλικῶς ἀντιπεριελάμβανεν. οἱ δὲ συμπόται ὁρῶντες ἅμα μὲν ἐκρότουν, ἅμα δὲ ἐβόων αὖθις. [9.5] ὡς δὲ ὁ Διόνυσος ἀνιστάμενος συνανέστησε μεθ᾽ ἑαυτοῦ τὴν Ἀριάδνην, ἐκ τούτου δὴ φιλούντων τε καὶ ἀσπαζομένων ἀλλήλους σχήματα παρῆν θεάσασθαι. οἱ δ᾽ ὁρῶντες ὄντως καλὸν μὲν τὸν Διόνυσον, ὡραίαν δὲ τὴν Ἀριάδνην, οὐ σκώπτοντας δὲ ἀλλ᾽ ἀληθινῶς τοῖς στόμασι φιλοῦντας, πάντες ἀνεπτερωμένοι ἐθεῶντο. [9.6] καὶ γὰρ ἤκουον τοῦ Διονύσου μὲν ἐπερωτῶντος αὐτὴν εἰ φιλεῖ αὐτόν, τῆς δὲ οὕτως ἐπομνυούσης ‹ὥστε› μὴ μόνον τὸν Διόνυσον ἀλλὰ καὶ τοὺς παρόντας ἅπαντας συνομόσαι ἂν ἦ μὴν τὸν παῖδα καὶ τὴν παῖδα ὑπ᾽ ἀλλήλων φιλεῖσθαι. ἐῴκεσαν γὰρ οὐ δεδιδαγμένοις τὰ σχήματα ἀλλ᾽ ἐφειμένοις πράττειν ἃ πάλαι ἐπεθύμουν. [9.7] τέλος δὲ οἱ συμπόται ἰδόντες περιβεβληκότας τε ἀλλήλους καὶ ὡς εἰς εὐνὴν ἀπιόντας, οἱ μὲν ἄγαμοι γαμεῖν ἐπώμνυσαν, οἱ δὲ γεγαμηκότες ἀναβάντες ἐπὶ τοὺς ἵππους ἀπήλαυνον πρὸς τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας, ὅπως τούτων τύχοιεν. Σωκράτης δὲ καὶ τῶν ἄλλων οἱ ὑπομείναντες πρὸς Λύκωνα καὶ τὸν υἱὸν σὺν Καλλίᾳ περιπατήσοντες ἀπῆλθον. αὕτη τοῦ τότε συμποσίου κατάλυσις ἐγένετο.

***
[9,2] Ακολούθως πρώτα τοποθετήθηκε μέσα στην αίθουσα ένας θρόνος· έπειτα εισήλθε ο Συρακόσιος και είπε: «Άνδρες, η Αριάδνη θα εισέλθει στην κρεβατοκάμαρα τη δική της και του Διονύσου και εν συνεχεία θα εισέλθει ο Διόνυσος, κάπως μεθυσμένος από τους θεούς, και θα την πλησιάσει και κατόπιν θα παιγνιδίσουν μαζί.»
[3] Ακολούθως πρώτα εμφανίσθηκε και προχώρησε η Αριάδνη, στολισμένη ως νύμφη, και εκάθισε επάνω στο θρόνο. Ενώ δε ακόμη δεν φαινόταν ο Διόνυσος, ο αυλητής άρχισε να παίζει τον βακχικό ρυθμό. Τότε πράγματι εθαύμασαν την τέχνη του χοροδιδασκάλου. Διότι αμέσως η Αριάδνη, μόλις άκουσε τη μουσική και το τραγούδι, έδειξε με τη στάση της, ώστε όλοι να καταλάβουν ότι με ευχαρίστηση το άκουε και δεν έσπευσε βέβαια να προϋπαντήσει τον Διόνυσο ούτε σηκώθηκε από το θρόνο της, ήταν όμως φανερό πως μόλις συγκρατούσε τον εαυτό της. [4] Ο δε Διόνυσος μόλις την είδε, αφού εχόρευσε, όπως οιοσδήποτε άνθρωπος, φιλικότατα εκάθισε επάνω στα γόνατά της, την αγκάλιασε και τη φίλησε. Εκείνη έδειχνε ντροπαλή, εν τούτοις με αγάπη ανταπέδιδε τις περιπτύξεις. Και όσοι μετείχαν του συμποσίου, βλέποντας αυτά, χειροκροτούσαν και συγχρόνως φώναζαν «πάλι!» [5] Και όταν ο Διόνυσος σηκώθηκε και σήκωσε μαζί του την Αριάδνη, τότε πλέον μπορούσε κανείς να ιδεί το θέαμα να φιλεί και να αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον. Εκείνοι δε που έβλεπαν τον Διόνυσο, που ήταν πράγματι ωραίος, και την Αριάδνη στο άνθος της νεότητάς της, όχι να αστειεύονται αλλ᾽ αληθινά να φιλιούνται με τα στόματά τους, όλοι εφαίνονταν να διατελούν σε διέγερση. [6] Διότι άκουαν τον Διόνυσο να την ερωτά, αν τον αγαπά, κι εκείνη να ορκίζεται με τέτοιον τρόπο, ώστε όχι μόνον ο Διόνυσος, αλλά και όλοι οι παρόντες θα ορκίζονταν μαζί του ότι πράγματι τον νέον και τη νέα, που παρίσταναν την Αριάδνη και το Διόνυσο, τους ένωνε αμοιβαία αγάπη. Διότι δεν έμοιαζαν με ανθρώπους που είχαν διδαχθεί τις μιμικές κινήσεις, αλλά με ανθρώπους που ποθούσαν να κάνουν ό,τι προ πολλού επιθυμούσαν. [7] Τέλος οι συμπότες, όταν τους είδαν να είναι αγκαλιασμένοι και να μοιάζουν σαν να πηγαίνουν να κοιμηθούν, οι μεν άγαμοι ορκίσθηκαν ότι θα νυμφευθούν, οι δε έγγαμοι ανέβηκαν στ᾽ άλογά τους και έτρεχαν προς τις γυναίκες τους, για να τις απολαύσουν.
Ο Σωκράτης μόνο και όσοι παρέμειναν ήρεμοι έφυγαν με τον Καλλία, για να συναντήσουν τον Λύκωνα¹ και τον γιο του και να περιπατήσουν.
Έτσι ετελείωσε τότε το συμπόσιο εκείνο.
---------------

¹ Ο Λύκων είναι ο πατέρας του Αυτόλυκου, γνωστός κυρίως ως κατήγορος του Σωκράτη.

Ποιος θεός είναι αυτός;

Ο ΘΕΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ;

Από την στιγμή που γεννιόμαστε και καταλαβαίνουμε την ζωή, κατανοούμε ότι έχουμε ανάγκες, επιθυμίες για να ολοκληρωθούμε ως αυτόνομο ον που είμαστε σε όλα, αλλά παρότι είμαστε νοητά όντα ο κάθε άνθρωπος από όλους εμάς, και έχουμε την νοητή ουσία για να επιφέρουμε την νόηση μόνοι μας στην ζωή μας με την ελεύθερη βούληση, εμείς μαθαίνουμε να μην σκεφτόμαστε μόνοι μας, αλλά να απαγορεύεται να σκεφτόμαστε, και να υπακούμε στον φόβο του δημιουργού θεού, που μας δημιουργεί τον φόβο για να μην δεχτούμε την οργή του, με τελικό σκοπό να δεχτούμε να γίνουμε δούλοι του ώστε να μας εξουσιάζει.

Επίσης μας μαθαίνουν ότι ο δημιουργός θεός δεν έχει ανάγκες, άρα κι εμείς για να γλυτώσουμε την οργή του πρέπει να σταματήσουμε να έχουμε ανάγκες, και να τον προσκυνούμε ολημερίς κι οληνυχτίς υπακούοντας τυφλά στους νόμους του, για να ζήσουμε ως αθάνατοι υπομένοντας την σκλαβιά του θεού για πάντα υπό τον φόβο να μας δολοφονήσει και να μας στείλει στον θάνατο μια για πάντα.

Πάμε καλά; ποιος τρελός θεός είναι αυτός; είμαστε σοβαροί;

Δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας

«Κανένας δεν είναι πιο ξένος προς τον εαυτό του από τον εαυτό του». Ένα απόσπασμα του μεγάλου φιλοσόφου για την αυτογνωσία.

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ αγνοούμε τον εαυτό μας: κι αυτό έχει τον λόγο του. Ποτέ δεν αναζητήσαμε τον εαυτό μας -πώς θα μπορούσε να συμβεί να τον βρούμε μια μέρα;

 

ΔΙΚΑΙΑ ΕΙΠΩΘΗΚΕ: «Εκεί που είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας» -ο δικός μας θησαυρός είναι εκεί όπου βρίσκονται οι κυψέλες της γνώσης μας. Πάντα προς αυτές πηγαίνουμε, σαν να 'μασταν από γεννησιμιού μας φτερωτά έντομα και συλλέκτες του μελιού της γνώσης, νοιαζόμαστε, με όλη τη δύναμη της καρδιάς μας, μόνο για ένα πράγμα -«να φέρουμε κάτι στο σπίτι».

 

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ, στα λεγόμενα «βιώματα» -ποιος από μας έχει αρκετή σοβαρότητα και γι' αυτό; Ή αρκετό χρόνο; Φοβάμαι πως για τέτοιες υποθέσεις δεν ενδιαφερόμασταν ποτέ: δεν έχουμε την καρδιά μας εκεί -ούτε καν τα αφτιά μας! Μοιάζουμε μάλλον με έναν θεϊκά αφηρημένο και βυθισμένο στον εαυτό του Άνθρωπο, που η καμπάνα του μεσημεριού χτύπησε με όλη της τη δύναμη τους δώδεκά της χτύπους του μεσημεριού, κι εκείνος με μιας αναπηδά και αναρωτιέται: «Τι ώρα χτύπησε;».

 

ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΡΙΒΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ Τ’ ΑΦΤΙΑ ΜΑΣ εκ των υστέρων και ρωτάμε, εντελώς σαστισμένοι, εντελώς μπερδεμένοι, «τι ήταν στ' αλήθεια αυτό που μόλις βιώσαμε;». Ακόμη περισσότερο, «ποιοι είμαστε τελικά;» Τότε μετράμε εκ των υστέρων, όπως είπαμε, όλους τους δονούμενους ακόμη χτύπους της καμπάνας του βιώματός μας, της ζωής μας, του Είναι μας -αχ! και κάνουμε λάθος στο μέτρημα...

 

ΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΤ' ΑΝΑΓΚΗΝ ΞΕΝΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, δεν τον καταλαβαίνουμε, συγχέουμε τον εαυτό μας με άλλους· για μας ισχύει ο νόμος στους αιώνες των αιώνων: «Κανένας δεν είναι πιο ξένος προς τον εαυτό του από τον εαυτό του», όσον αφορά στον εαυτό μας, δεν είμαστε από εκείνους που «αναζητούν τη γνώση».

 

Φ. Νίτσε, Η Γενεαλογία της Ηθικής

Ναρκισσισμός: Είναι αυτό που νομίζουμε;

“Ακόμα ετοιμάζεσαι; Άντε, θα αργήσουμε!” είπε και ψιθύρισε…”Να μην ήσουν τόσο νάρκισσος και τι στον κόσμο!”

 Πόση αγανάκτηση κρύβει αυτή η πρόταση, αλλά πόσο αληθεύει στην πραγματικότητα; Όλοι, έχουμε στο μυαλό μας μία εικόνα για το πώς πρέπει να είναι ένας νάρκισσος. Είναι η γυναίκα που χρειάζεται ατελείωτες ώρες να ετοιμαστεί, είναι πάντα περιποιημένη και ασχολείται με την εικόνα της ώρες! Ή είναι ο άντρας… Αυτός που περνάει αναρίθμητες ώρες από τη ζωή του στο γυμναστήριο και θέλει να έχει όλα τα βλέμματα στραμμένα επάνω του! Σωστά; Μάλλον, όχι! Μάλλον, αυτό είναι η δική μας θεώρηση για τους άλλους όταν ασυνείδητα συγκρινόμαστε μαζί τους και χάνουμε! Αλλά αν δεν είναι αυτό ο ναρκισσισμός, τότε τι είναι;

Για του λόγου το αληθές, όλοι ξεκινάμε τη ζωή μας, στην κούνια, ως ναρκισσιστές αφού είναι ένας από τους πρωτύτερους μηχανισμούς άμυνας. Όντας, απολύτως, εξαρτημένοι από τους άλλους για να επιβιώσουμε βλέπουμε τα δύο «παντοδύναμα» όντα τους σύμπαντος μας, τους γονείς μας, να μας παρέχουν τροφή, ασφάλεια και προστασία. Αλλά αν αυτά τα όντα “υπηρετούν” εμάς, τότε εμείς πρέπει να είμαστε το κέντρο αυτού του σύμπαντος! Οι πρώτοι έξι μήνες τις ζωής μας, λοιπόν, και τα επόμενα πέντε χρόνια που ακολουθούν είναι ο καιρός που χρειάζεται κάποιος για να καταφέρει να καταλάβει ότι η ιδέα που έχει για τον εαυτό του, τους άλλους και τα πράγματα είναι η ιδανική – και όχι η πραγματική – και να προχωρήσει στη ζωή του γνωρίζοντας τα όριά του. Πως αναπτύσσεται, όμως, ο άνθρωπος και πως γίνεται, αυτό, το πέρασμα στα χρόνια που ακολουθούν;

Περνώντας από στάδιο σε στάδιο, ο άνθρωπος δύναται να συναντήσει προκλήσεις ή εμπόδια. Μία πρόκληση, μπορεί να είναι η εμμονή των γονιών για αριστεία – αλλά για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι μέσα από το παιδί – ή η ανικανότητα τους να αναγνωρίσουν τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού. Τότε, το παιδί παλινδρομεί στην πρώιμη ναρκισσιστική κατάσταση όπως όταν ήταν μωρό ώστε να αναβιώσει, αυτή, την παντοδυναμία που μπροστά της κάθε πρόβλημα φάνταζε ασήμαντο. Αποσύρεται, δηλαδή, αμυνόμενο σε έναν ιδεατό κόσμο και αποκόπτει από την οπτική του τον πραγματικό. Παράλληλα, επιδεικνύει ανώριμη συμπεριφορά αδιαφορώντας για τις ανάγκες των άλλων, θεωρεί τον εαυτό του παντογνώστη και αποζητά τον θαυμασμό όλων – ακόμα – και μέσα από αθέμιτους τρόπους. Ένα, πρώτο, παράδειγμα – εν μέρει – θα ήταν να σκεφτούμε αυτό που κάνουν, ενίοτε, οι κόρες στους πατέρες και τις μετέπειτα φιγούρες της ζωής τους όταν θέλουν να επιτύχουν κάτι. Το ζητούν με νάζι! Το νάζι είναι μία μίμηση, αυτής, της βρεφικής συμπεριφοράς που διαμέσου της, κάποτε, επιτύγχαναν τα πάντα.

Οι μηχανισμοί πίσω από τον ναρκισσισμό – και της παγίωσής του – είναι πολύ απλοί και ονομάζονται επανάληψη και ασυνέπεια. Εφόσον οι προκλήσεις ή τα εμπόδια επιμείνουν, γεννάται η αποθάρρυνση. Αποθάρρυνση, που ενισχύεται αν υπάρχει συναισθηματική απουσία από τους γονείς και καταλήγει στο να αποκτούμε ακραία, μόνο, άποψη για εμάς, τα πράγματα και τους γύρω μας. Φανταστείτε τα δύο μακρινότερα χρώματα μίας παλέτας. Το άσπρο και το μαύρο. Αυτά είναι τα μόνα που μπορεί να αντιληφθεί ένας ναρκισσιστής αγνοώντας όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Για τον ναρκισσιστή, υπάρχει μόνο ο εκθειασμός ή η απαξίωση.

Πως μεταφράζεται, όμως, αυτό και πως εφαρμόζει σε μία πραγματική περίπτωση; Ένας ναρκισσιστής, δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι είναι δυνατό να υπάρχουν, θετικές και αρνητικές πτυχές στα πράγματα και στους άλλους και διατηρεί μία ολιστική γνώμη για εκείνα και τους ανθρώπους. Τα σχήματα, δηλαδή, που δημιουργεί είναι είτε μόνο καλά ή μόνο κακά και είναι αδύνατο να κουβαλούν ενδιάμεσα στοιχεία! Ένα παράδειγμα είναι το “όλοι οι συνάδελφοί μου είναι άχρηστοι!” ή “όποιος υποστηρίζει αυτή την πολιτική άποψη ή ομάδα είναι ανίδεος!”. Τα κακά στοιχεία αφορούν και προβάλλονται – πάντα – στους άλλους ενώ τα καλά αφορούν τον ίδιο καθώς θρέφουν την πομπώδη ιδέα που έχει για τον εαυτό του.

Προτού βιαστούμε, λοιπόν, να χαρακτηρίσουμε τους άλλους ως νάρκισσους ας θυμηθούμε ότι – πάνω απ’ όλα – είναι άτομα με πολύ εύθραυστη αίσθηση αυτοεκτίμησης. Οι επανειλημμένες προκλήσεις της παιδικής τους ηλικίας κατάφεραν να ξυπνήσουν έναν υπολανθάνοντα μηχανισμό άμυνας που “κοιμάται” μέσα σε όλους μας. Ποιος ξέρει… Ίσως ο ναρκισσισμός ναι είναι μία κραυγή προσοχής που ταξιδεύει πίσω στον χρόνο μέχρι να φτάσει στα αυτιά των γονιών που δεν κάλυψαν ποτέ τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού τους.

Το σύνδρομο του κατά φαντασίαν πολίτη

Όλοι ή έστω οι περισσότεροι έχει τύχει να εκνευριστούμε με τα παιδιά μας ή ακούγοντας διηγήσεις φίλων σχετικά με τα δικά τους, επειδή είπαν ψέματα ή απέφυγαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για κάποια υποχρέωση. Σίγουρα οι απαντήσεις που ακούσαμε ήταν δικαιολογίες του τύπου «και οι μεγάλοι λένε ψέματα» ή ακόμα «και ο φίλος μου δε διάβασε, αλλά δεν το κατάλαβε ο πατέρας του, μικρό το κακό.» Βλέπετε, δίνουν απαντήσεις ναι μεν γραφικές , αλλά πέρα για πέρα αντίγραφα των «μεγάλων».

Ξέρετε, από μικροί μαθαίνουμε με έναν περίεργο τρόπο πως το άλλοθι στις πράξεις μας είναι πάντα οι άλλοι. Κυρίως όμως για τις κακές ή για την απραξία μας. Μεγαλώνοντας και επιβιώνοντας, λοιπόν, στην κοινωνία μας βλέπουμε πως η νοοτροπία της απραξίας πέρασε στην καθημερινότητα και για κάποιους από εμάς έγινε και στοιχείο του χαρακτήρα.

Στην κοινωνία λοιπόν μάθαμε πώς τα πάντα λειτουργούν στο πλαίσιο θεσμών τους οποίους έχει ορίσει η ίδια. Φυσικά όρισε και τρόπους με τους οποίους οι πολίτες μπορούν να εκφέρουν άποψη και να βρίσκουν ψεγάδια στην πολιτική ή στην εκάστοτε λειτουργία. Αν το σκεφτούμε όμως επί της ουσίας τελικά αυτή είναι που συντηρεί την απραξία μας. Ειρωνία; Ε ναι, είναι.

Η πολιτική θεωρείται επιστήμη και δύσκολη, θα έλεγα, αφού έχει ως αντικείμενο την ευμάρεια μιας κοινωνίας. Μη ξεχνάμε όμως πως την πολιτική τη δημιουργεί ο άνθρωπος, ο κάθε πολίτης ξεχωριστά. Με αυτό τον τρόπο έχει ο ίδιος και την ανάλογη ευθύνη για όσα κρίνει. Όταν λοιπόν, ο ίδιος ζητάει υγιείς φορείς λειτουργίας και αξίες όπως ισότητα, σεβασμό, δικαιοσύνη και προστασία της αξιοπρέπειάς του οφείλει και ο ίδιος να τις φροντίζει και να τις τιμά.

Κατά πόσο πολίτες είμαστε όμως σήμερα; Θεωρούμαστε λειτουργικοί αρχικά κατά μόνας και στη συνέχεια ως σύνολο; Πολύ απλά...ενεργούμε;

Αν θελήσουμε να χρησιμοποιήσουμε παραδείγματα απάθειας θα δούμε μια κοινωνία να παραπαίει. Μαζί της φυσικά στο ανάλογο τέλμα βρίσκονται και οι άνθρωποί της. Πολιτική ενέργεια δεν είναι μόνο η ψήφος στις εκλογές, οι οποίες πλέον έγιναν από θεσμός ανέκδοτο, αλλά η καθημερινή βελτίωση.

Ένα τηλεφώνημα στους αρμόδιους για έναν άστεγο που κοιμάται στο παγκάκι της πλατείας στη γειτονιά, μπορεί να βοηθήσει. Μία ενημέρωση για σηματοδότη που δε λειτουργεί και μπορεί να προκαλέσει τροχαίο ατύχημα, μπορεί να βοηθήσει. Μία επιστολή στην όποια αρχή για μια στάση λεωφορείου, η οποία δεν έχει το απαραίτητο κιόσκι προστασίας από καιρικές συνθήκες για ανθρώπους που περίμενουν να πάνε στη δουλειά τους. Όλα αυτά είναι παραδείγματα πολιτικών πράξεων. Δείχνουν, όσο μικρό κι αν είναι το καθένα, ενέργεια.

Για να θεωρηθεί λοιπόν κάποιος πολίτης, να ασκεί εποικοδομητική κριτική κι εν τέλει να έχει δικαιώματα, αρχικά οφείλει να έχει και υποχρεώσεις. Να είναι ενεργός. Σκεφτείτε το και πρακτικά. Αν ο καθένας μπορέσει να ακολουθήσει τη λογική του συλλογικού συμφέροντος αφενός θα βελτιώσει την κοινωνία του, αφετέρου θα φροντίσει και την ποιότητα της δικής του ζωής.

Ας μη βρίσκουμε λοιπόν, ως άλλοθι το τι δεν κάνουν οι άλλοι και απλά να το ακολουθούμε, αφού μας έρχεται ευκολότερο. Ας φροντίσουμε οι ίδιοι να προβάλλουμε την αυθεντική έννοια του πολίτη, όπως ήταν κάποτε. Ενεργός και όχι πλασματικά φιλήσυχος που σηματοδοτεί τον άπραγο. Μην ξεγελιέστε, η ορθή οπτική των καταστάσεων και κατά συνέπεια της συμπεριφοράς του καθενός δεν είναι ουτοπία. Είναι επιλογή. Το ίδιο και η κακή ή καλή πολιτική.

Η Βίβλος των Ηδονών

Ο έρωτας αγνοεί την ανταλλακτική σχέση. Αρκείται στον εαυτό του.

Άν ο έρωτας είναι τυφλός, ο λόγος είναι ότι δεν βλέπει τίποτα με τα μάτια της εξουσίας. Μην ελπίζετε να κρίνει και να κυβερνήσει, γιατί αγνοεί την ανταλλακτική σχέση. Αρκείται στον εαυτό του. Όντας το κέρας της Αμάλθειας της σεξουαλικότητας, εκφράζει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο του ευνουχισμού τη θέληση για ζωή και την υπέροχη αγριάδα της.

Αν πάντως, οι εραστές που χτες λατρευόταν, χωρίζουν ξαφνικά μέσα στο μίσος και στην περιφρόνηση, η αιτία δεν βρίσκεται σε κάποιον αναλλοίωτο νόμο της παρακμής, σε κάποια αδυσώπητη μοίρα της κούρασης. Προέρχεται από τη μέγγενη των ανταλλαγών, που μαραίνει τα πάθη, σβήνει τις φλόγες της καρδιάς, πνίγει τις παρορμήσεις.

Αντί να μείνουν άπληστοι για τα πάντα μέχρι την εσχατιά του κορεσμού, να που οι εραστές επικαλούνται το καθήκον, απαιτούν αποδείξεις, αναζητούν μια παραγωγικότητα της στοργής. Επιβάλλονται νόρμες συνοδευόμενες από την απαίτηση της αυστηρής τήρησής τους, δεν γίνεται πια ανεκτή η απερίσκεπτη λήθη, η αδεξιότητα, το ανάρμοστο, η φαντασιοκοπία, τα πάντα αποτελούν αφορμή επιπλήξεων και κυρώσεων. Επειδή τους λείπει η θέληση να δημιουργήσουν την αλλαγή όπου θα ξαναβρεθούν, δανείζονται τα δεκανίκια της κοινωνίας που τους ακρωτηριάζει από τη γενναιοδωρία τους.

Η ψυχρή λογική αποδιώχνει την τρέλα της αφθονίας και έρχεται να κάνει απολογισμό των πραγμάτων. Έφτασαν οι ύπουλοι καιροί του να ζητάς και να δίνεις λογαριασμό, των υποχρεώσεων που πληρώνουν εντόκως τα αναγνωριζόμενα δικαιώματα, των φιλιών έναντι φιλιών που προαναγγέλλουν το ”μία σου και μία μου” του απελπισμένου γοήτρου.

Με το να ιδιοποιούνται ο ένας τον άλλο, με το να μετράνε την αμοιβαία στοργή, ο καθένας καταλήγει να πειστεί ότι τα προτερήματα του αλλού ήταν προϊόν της φαντασίας, ότι η γενναιοδωρία δεν ανταμείβεται όπως πρέπει κι ότι η έλξη δεν ήταν καθόλου δικαιολογημένη.

Ο έρωτας διαμαρτύρεται ότι εκχωρήθηκε σε αφερέγγυο οφειλέτη, οι απογοητεύσεις συντάσσουν ένα πιστοποιητικό χρεωκοπίας, το πάθος καταλήγει στη μικροπρέπεια, η στοργή στο παζάρεμα, η φιλία στη συκοφάντηση…

Πως να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο όπου τα πάντα πληρώνονται; Τις λίγες απολαύσεις που σας απέμειναν να προσφέρετε στους άλλους και στον εαυτό σας, έχετε βαλθεί να τις ανταλλάξετε, να τις λογαριάσετε, να τις ζυγίσετε, να ορίσετε ισοτιμίες.

Το να πίνουμε με ακόρεστη δίψα από το ποτήρι της ζωής είναι η καλύτερη εγγύηση ότι δεν θα στερέψει ποτέ. Αυτό το ξέρουν τα παιδιά, που παίρνουν τα πάντα για να τα προσφέρουν στην τύχη. Η αισθησιακή αφθονία ζωογονεί τις τοπιογραφίες τους πριν η οικονομική επιταγή αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση του βιώματος. Πριν μάθουν την ανταποδοτικότητα, πριν μυηθούν στο να αξίζουν ένα δώρο, να απαιτούν τα οφειλόμενα, να ανταμείβουν για ένα κέρδος, να τιμωρούν για μια υποτίμηση, να ευχαριστούν εκείνους που τους αφαιρούν ένα προς ένα τα θέλγητρα μιας ύπαρξης δίχως αντάλλαγμα.

Το ίδιο ισχύει και για τους παθιασμένους, αυτά τα παιδιά που ξανα-ανακαλύφθηκαν μέσα στον εαυτό τους. Οι εραστές δίνουν τα πάντα και παίρνουν τα πάντα ανεπιφύλακτα. Σαν να συναγωνίζονται ποιος θα προσφέρει τα περισσότερα, δίχως να ζητά τίποτα σε ανταπόδοση. Κι αυτό δεν παύει να δίνει περισσότερη δύναμη στον έρωτα, που αντλεί νέες απολαύσεις ακόμα κι από τις ατονίες του και τις εξαντλήσεις του.

Αν η συγκυρία των συναντήσεων μου προσφέρει τον έρωτά σου και σου προσφέρει τον δικό μου, μην υποβιβάζεις την αρμονία των επιθυμιών μας σε ανταλλαγή… [Πρέπει να ζητώ ανταπόδοση] για να αγαπήσω; Τόσο λίγο αγαπώ τον εαυτό μου; Όποιος δεν είναι γεμάτος από τις δικές του επιθυμίες δεν μπορεί να δώσει τίποτα. Όποιος βαδίζει στον δρόμο του δούναι και λαβείν, προχωρά σιγά σιγά προς την ανία, την κούραση και τον θάνατο…

Όποιος ξέρει να αφουγκράζεται προσεκτικά την απόλαυση, αγνοεί πατρίδες και σύνορα, αφέντες και δούλους, κέρδος και ζημία. Η σεξουαλική πληθώρα είναι αυτάρκης, έχει στον χώρο της και στον χρόνο της αρκετή τόλμη για να συντρίψει ό,τι την εμποδίζει».

Ραούλ Βανεγκέμ*

*Η βίβλος των Ηδονών, Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπινου όντος, Η επανάσταση της καθημερινής ζωής. Ο Βανεγκέμ στα έργα του απορρίπτει την ηθική της εργασίας και ασκεί έντονη κριτική στον καπιταλισμό και τον σύγχρονο κόσμο, θεωρώντας ότι οι αυταπάτες εμποδίζουν τη δημιουργία και καλεί σε μια αλλαγή προοπτικής. Ο Βανεγκέμ συνεχίζει να γράφει βιβλία, προωθώντας την ιδέα μιας ελεύθερης και αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνίας.

Κάποιες συνήθειες νεκρώνουν τη συνείδηση

Κάθε άνθρωπος έχει πάρα πολλές συνήθειες. Κινήσεις καθημερινές οι οποίες είναι σχεδόν «ρομποτικές». Αφού τις κάνουμε χωρίς να έχουμε συναίσθηση. Καθώς λοιπόν ο άνθρωπος είναι ένας μίμος, ο οποίος, σκανάρει και αντιγράφει όλο του το περιβάλλον, υιοθετεί κινήσεις, πράξεις, φράσεις χωρίς να ξέρει και το γιατί. Τις βαφτίζει ύστερα συνήθειες, για τις οποίες δεν έχει ιδέα πως ενεργοποιήθηκαν μέσα του και από ποιον τις έχουν αντιγράψει.

Έτσι ο καθένας μας στο σήμερά του κάνει αναπαράσταση όλο του το περιβάλλον, αντικατοπτρίζοντας όλους όσους τον περιβάλλουν. Η ομιλία μας, φράσεις- ατάκες- κινήσεις, όπως περπάτημα, κάθισμα. Χωρίς λοιπόν και πολύ «κόπο» φτάσαμε να λειτουργούμε μηχανικά και σχεδόν ποτέ ουσιαστικά. Χωρίς να έχουμε καν την γνώση, αν αυτό όλο το κομμάτι είναι δικό μας. Ίσως ένα μικρό απόσπασμα να είναι δικό μας, αλλά και αυτό δεν είναι σίγουρο.

Ως ένας υπέροχος μίμος λοιπόν, αναζητώ να βρω τον εαυτό μου. Χωρίς να κάνω καμία κίνηση να ερευνήσω τις κινήσεις μου όλες. Πώς μπορεί κάποιος να βρει τον εαυτό του, όταν είναι τυλιγμένος με έναν ιστό ? Πώς γίνεται να αφήνομαι σε μία επιφάνεια και να νομίζω ότι εκεί είμαι. Είμαι ?

Για να φτάσω λοιπόν στον πραγματικό μου εαυτό πρώτα απ’ όλα θα αρχίσω να αναζητώ όλες, μα όλες μου τις συνήθειες. Που σημαίνει, από αυτά που τρώω, από τον τρόπο που κοιμάμαι, από τον τρόπο που κινούμε, από τις φράσεις που λέω. Μέσα σε αυτές τις συνήθειες είναι κρυμμένος όλος ο περίγυρός μου. Που είναι το κακό με αυτό, θα μου πείτε. Και γιατί να μπούμε σε μία τέτοια μορφή έρευνας? Μα γιατί όλα αυτά συντελούν και με μαθηματικές πράξεις θα σας οδηγήσουν σε φθορές τόσο βιολογικές αλλά και πρακτικές. Ο άνθρωπος χάνει από τη ζωή του, όχι γιατί έτσι έπρεπε ή έτσι ήταν στον δρόμο του, αλλά από αυτή την τόσο ακούσια αντιγραφή που κάνει. Η αντιγραφή αυτή γίνεται μέσω καταγραφής. Από πού καταγράφουμε μα από τις αισθήσεις μας. Εκείνες, οι αισθήσεις μας, κάνουν ακριβώς ότι η φωτογραφική μας μηχανή, ότι το cd recorder. Δηλαδή αποτυπώνουν μέσα στον εγκέφαλο μας τις πληροφορίες και μέσα από την οικειότητα της κίνησης αρχίζει η επανάληψη της.

Έτσι άθελά μας νεκρώνονται σημεία της συνείδησής μας. Γιατί η συνήθεια έχει την ιδιότητα να εμφανίζεται πρώτη και φυσικά να μας κρύβει επιμελώς το λάθος. Όταν σταδιακά βιώνουμε την νέκρωση της συνείδησης, τότε ενεργοποιούνται τα πάθη.

Νέκρωση συνείδησης δεν εννοούμε να είμαστε χωρίς συνείδηση, αλλά κομμάτια αυτής να έχουν προσβληθεί. Έτσι δεν έχουμε ορατότητα. Μπορούμε με ευκολία να δούμε- αναγνωρίσουμε το κακό στον απέναντι, αλλά δεν έχουμε τον τρόπο να αναγνωρίσουμε ότι κι εμείς το κάνουμε αυτό το κακό. Όμως επειδή είναι τόσο καλά κρυμμένο μέσα στον αυτόματο μας, δηλαδή μέσα στις αυτοματοποιημένες μας κινήσεις, το πέπλο της συνήθειας μας οδηγεί στην μονομερώς τύφλωση μας.

Τα πάθη μας λοιπόν είναι η απόδειξη ότι συνήθειες μας νέκρωσαν την συνείδησή μας. Η νέκρωση αυτή μας οδηγεί σε ασθένειες και σε απώλειες. Γιατί δεν μένουμε μόνο στην νέκρωση, αλλά περνάμε πολύ εύκολα να κρίνουμε και να αξιολογούμε τους άλλους. Λες και εμείς είμαστε σε όλα σωστοί. Και όλο αυτό αυτόματα λειτουργεί ως καταπέλτης και μας φέρνει να βιώνουμε τα αποτελέσματα μας και από τα πάθη μας αλλά και από την νέκρωση μας.

Αναζήτησε λοιπόν μέσα σου να βρεις τι συνήθειες έχεις, ποιες έχουν γίνει η αιτία να νεκρώσεις. Σε ποιους τομείς είσαι νεκρός ? Βρες την ανατροπή μέσα σε σένα, γιατί μέσα σε σένα υπάρχει ο επαναπρογραμματισμός αισθήσεων σου για να βγεις για πάντα στο δικό σου μονοπάτι.

Για να γίνεις κυρίαρχος του εαυτού σου καλό είναι να σε αναζητάς κάθε λεπτό. Χωρίς να ψάχνεις πότε θα τελειώσει όλο αυτό. Αν βιώνεις καταστάσεις λοιπόν πόνου, να θυμάσαι ότι κάποιες σου συνήθειες ευθύνονται γι αυτό. Νέκρωσαν κομμάτια δικά σου και στη θέση τους μπήκαν τα πάθη. Τα οποία σε έχουν κάνει έρμαιο πόνου και φθοράς.

Βαρυτικά κύματα και η επαναστατική ανακάλυψη τους

 

Η βαρύτητα είναι η ασθενέστερη από τις βασικές δυνάμεις που υπάρχουν στη φύση. Παρόλα αυτά κυριαρχεί στο Σύμπαν και είναι υπεύθυνη για την παρούσα μορφή του, αλλά και για τη μελλοντική του εξέλιξη. Οι ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις είναι απείρως ισχυρότερες, αλλά η ύπαρξη θετικών και αρνητικών φορτίων έχει ως αποτέλεσμα την αλληλοεξουδετέρωσή τους κι έτσι το Σύμπαν σε μεγάλη κλίμακα είναι ηλεκτρικά ουδέτερο.

Αν φανταστούμε το χωρόχρονο σαν ένα επίπεδο δίχτυ, τότε κάθε σώμα που τοποθετούμε σ’ αυτό προκαλεί μια τοπική καμπύλωση. Η καμπυλότητα αυτή σύμφωνα με τον Αϊνστάιν αποτελεί έκφραση της ύπαρξης του βαρυτικού πεδίου. Μεγαλύτερες συγκεντρώσεις μάζας δημιουργούν εντονότερες καμπυλώσεις. Οποιαδήποτε μεταβολή του βαρυτικού πεδίου, για παράδειγμα ένα δεύτερο σώμα, που περιφέρεται περί το κεντρικό, θα δημιουργεί μεταβολές στην καμπυλότητα του διχτυού (χωρόχρονου) που θα διαδίδεται με τη μορφή βαρυτικών κυμάτων.

 

Κάθε σώμα δημιουργεί γύρω του ένα ελκτικό βαρυτικό πεδίο και με βάση τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας καμπυλώνει το χωρόχρονο που τον περιβάλλει. Η Θεωρία της Σχετικότητας πρεσβεύει ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι κι έτσι ο τρισδιάστατος χώρος που αντιλαμβανόμαστε στην καθημερινή μας πρακτική αντικαθίσταται από τον ενιαίο τετραδιάστατο χωρόχρονο.

Τα βαρυτικά κύματα, με βάση την αρχική πρόταση του Αϊνστάιν, που πρωτοδιατυπώθηκε το 1915, είναι «κυματισμοί» του βαρυτικού πεδίου ή, ακόμη καλύτερα, του χωρόχρονου και κινούνται με την ταχύτητα του φωτός.

Πρακτικά, τα βαρυτικά κύματα τεντώνουν τον χώρο σε μια διάσταση (ας πούμε κατά μήκος) και τον συμπιέζουν σε μια άλλη (ας πούμε κατά πλάτος), μεταβάλλοντας ανεπαίσθητα τις διαστάσεις των αντικειμένων που συναντούν την πορεία τους.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να μετρήσει κανείς αυτή τη μεταβολή με έναν απλό χάρακα –ο ίδιος ο χάρακας θα μάκραινε ή θα γινόταν κοντύτερος μαζί με το αντικείμενο που θα έπρεπε να μετρήσει.

Τη λύση έδωσαν οι ανιχνευτές LIGO, οι οποίοι άρχισαν να συλλέγουν δεδομένα το 2001 και αναβαθμίστηκαν πέρυσι, λίγο πριν καταγράψουν το πολυπόθητο σήμα.

 

Τον περασμένο Σεπτέμβριο οι δύο ανιχνευτές LIGO αναβαθμίστηκαν σε νέα επίπεδα ακρίβειας και ευαισθησίας αναπτερώνοντας τις ελπίδες των φυσικών για την ανίχνευση του θεωρητικού φαινομένου, έπειτα από μια δεκαετία άκαρπης αναζήτησης με τους αρχικούς ανιχνευτές.

Η αναβάθμιση των συστημάτων με ισχυρότερα λέιζερ και νέα οπτικά επιτρέπει θεωρητικά την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από απόσταση περίπου 88 εκατομμυρίων ετών φωτός. Τελικός στόχος είναι η αύξηση αυτής της απόστασης στα 650 εκατομμύρια έτη φωτός -αυτό σημαίνει ότι οι ανιχνευτές θα μπορούν να σαρώνουν μια σφαίρα στο Διάστημα 1.000 φορές μεγαλύτερη από ό,τι η αρχική μορφή των συστημάτων.

Στην κλασική θεωρία του Νεύτωνα για τη βαρύτητα, κάθε μεταβολή του βαρυτικού πεδίου θα γινόταν αισθητή αυτόματα σε κάθε σημείο του Σύμπαντος, ενώ, με βάση τη Θεωρία της Σχετικότητας, η πληροφορία για την αλλαγή του βαρυτικού πεδίου διαδίδεται στο χώρο με πεπερασμένη ταχύτητα, την ταχύτητα του φωτός. Η αλλαγή του βαρυτικού πεδίου γίνεται αισθητή από τα διάφορα σώματα με τη μορφή παλιρροιογόνων δυνάμεων.

Οι παλιρροιογόνες δυνάμεις έχουν την τάση να παραμορφώνουν τα σωμάτα (ας θυμηθούμε τις παλίρροιες στη Γη λόγω της έλξης της Σελήνης). Επομένως αν θέλουμε να μετρήσουμε τις μεταβολές του βαρυτικού πεδίου, δηλαδή τα βαρυτικά κύματα, θα πρέπει να παρατηρούμε τις μεταβολές της απόστασης δύο αντιδιαμετρικών σημείων του σώματος.

Ας υποθέσουμε πως ένα βαρυτικό κύμα προσκρούει κάθετα σε μια περιοχή της Γης, στην οποία έχουμε τοποθετήσει δύο μακριές ράβδους σε σχήμα «L». Τότε, λόγω της διέλευσης του βαρυτικού κύματος, μεταβάλλεται περιοδικά το μήκος των δύο ράβδων. Όταν το μήκος της μιας ελαττώνεται, της άλλης αυξάνεται και αντιστρόφως, με ρυθμό που προσδιορίζεται από τη συχνότητα του κύματος. Αν φανταστούμε τον εαυτό μας σαν έναν ανιχνευτή βαρυτικών κυμάτων να στέκεται με ανοικτά τα χέρια, τότε ένα διερχόμενο βαρυτικό κύμα θα αλλάζει το ύψος μας περιοδικά, ενώ θα αυξομειώνει και το άνοιγμα των χεριών μας.

Τα λέιζερ ουσιαστικά συγκρίνουν διαρκώς το μήκος των δύο κάθετων σωλήνων και καταγράφουν απειροελάχιστες αποκλίσεις, 10.000 φορές μικρότερες από ένα πρωτόνιο -τόσο μικρές που οι μετρήσεις πρέπει να διακόπτονται κάθε φορά που περνά ένα τρένο σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων ή ένα δέντρο πέφτει με γδούπο.

Οι κυμάνσεις που εικονίζονται στο σχήμα αντιστοιχούν στις κυματοειδείς διαταραχές (βαρυτικά κύματα) του χωρόχρονου που δημιουργούν δύο μαύρες τρύπες (κέντρο της εικόνας) που περιφέρονται η μία περί την άλλη. Ο τριγωνικού σχήματος διαστημικός ανιχνευτής βαρυτικών κυμάτων (LISA) θα καταγράφει αυτές τις κυμάνσεις του χωρόχρονου.

 

Αν μετρηθούμε, θα είμαστε ψηλότεροι ή κοντύτεροι κατά κάποια τρισεκατομμυριοστά του πάχους μια τρίχας του κεφαλιού μας! Σ’ αυτήν τη λογική βασίζεται και η κατασκευή των σύγχρονων ανιχνευτών βαρυτικών κυμάτων.
Δύο δέσμες λέιζερ εκπέμπονται από ένα κοινό σημείο και ανακλώνται σε δύο κάτοπτρα τα οποία βρίσκονται 3 με 4 km μακριά. Όταν το φως των δύο δεσμών επιστρέψει πίσω, «προστίθεται» σε ένα φωτοανιχνευτή. Αν οι δύο δέσμες έχουν διανύσει ακριβώς την ίδια απόσταση, τότε η συμβολή τους θα μας δώσει μια δέσμη ισχυρότερη από τις επιμέρους, αντίθετα, αν οι δύο δέσμες έχουν διανύσει διαφορετικές αποστάσεις, η συμβολή τους θα δώσει μια ασθενέστερη δέσμη. Ένα διερχόμενο βαρυτικό κύμα θα μεταβάλλει περιοδικά τις αποστάσεις των δύο κατόπτρων από το κεντρικό σημείο και η συμβολή των δύο δεσμών λέιζερ θα δίνει άλλοτε ισχυρότερο και άλλοτε ασθενέστερο τελικό σήμα. Επομένως η μεταβολή της έντασης του φωτός στο φωτοανιχνευτή αποτελεί ένδειξη της διέλευσης ενός βαρυτικού κύματος.
Στους σύγχρονους ανιχνευτές είναι δυνατόν να μετρηθούν μεταβολές στην απόσταση των κατόπτρων της τάξης του 0,000000000000000001 cm. Τέτοιου είδους μεταβολές αναμένεται να δημιουργούνται από ισχυρές πηγές βαρυτικών κυμάτων, όπως η έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς αστέρα σε απόσταση 50 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη (για παράδειγμα στο σμήνος γαλαξιών της Παρθένου). Αν φυσικά η πηγή των βαρυτικών κυμάτων είναι στο Γαλαξία μας, τότε, επειδή η πιθανή απόσταση από τη Γη θα είναι 1000 τουλάχιστον φορές μικρότερη, το σήμα που θα λάβουμε θα είναι 1000 φορές ισχυρότερο.

Το αμερικανικό LIGO περιλαμβάνει δύο ανιχνευτές, που ο ένας βρίσκεται στο Χάνφορντ της πολιτείας Ουάσινγκτον και ο δεύτερος στη Λουιζιάνα· οι ανιχνευτές αυτοί έχουν βραχίονες μήκους 4 km. Η ευαισθησία ενός ανιχνευτή είναι ανάλογη του μήκους των βραχιόνων του και των εξωγενών θορύβων του περιβάλλοντος.

 

Με βάση τα παραπάνω, δημιουργείται η εντύπωση ότι η ενέργεια που μεταφέρεται από τα βαρυτικά κύματα είναι μικρή. Εν τούτοις, η ροή ενέργειας με τη μορφή βαρυτικών κυμάτων από τον υπερκαινοφανή που προαναφέραμε, θα είναι 10.000 φορές περισσότερη από όση μας δίνει το λαμπρότερο αστέρι του νυχτερινού ουρανού. Αν μπορούσαμε να μετατρέψουμε την ενέργεια των βαρυτικών κυμάτων του παραδείγματός μας σε ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, θα παρατηρούσαμε ένα σώμα στον ουρανό που θα ήταν λαμπρότερο από την πανσέληνο, αν και θα βρισκόταν σε απόσταση ένα δισεκατομμύριο δισεκατομμύρια φορές μακρύτερα απ’ ό,τι η Σελήνη. Η δυσκολία στην ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων οφείλεται στην υψηλή τους διαπερατότητα, διότι, για παράδειγμα, διαπερνούν τη Γη χωρίς να χάσουν σημαντικό ποσοστό της ενέργειάς τους (σχεδόν τίποτα).

Αντίθετα, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα (π.χ. το φως) απορροφώνται από την ύλη, για παράδειγμα από το μάτι μας, κι έτσι τα μακρινά αντικείμενα γίνονται ορατά, ακόμη κι αν εκπεμπόμενη ροή ενέργειας είναι πάρα πολύ μικρή. Αυτό όμως που ακούγεται ως μειονέκτημα των βαρυτικών κυμάτων έχει και συγκεκριμένες πρακτικές ωφέλειες. Τα βαρυτικά κύματα ταξιδεύουν στο χώρο διά μέσου αστέρων, γαλαξιών ή νεφών ύλης ουσιαστικά ανεμπόδιστα. Επομένως, αν εμείς μπορέσουμε να καταγράψουμε τα ίχνη της διέλευσής τους, θα παρατηρούμε περιοχές του Σύμπαντος στις οποίες δημιουργήθηκαν που αλλιώς θα ήταν αόρατες, αν τις παρατηρούσαμε με τις κλασικές μεθόδους της αστρονομίας, παραδείγματος χάριν με οπτικά τηλεσκόπια, ραδιοτηλεσκόπια ή με τηλεσκόπια ακτίνων Χ.

Αρκεί όμως αυτό για να μιλήσουμε για χρησιμότητα των βαρυτικών κυμάτων; Οι επιστήμονες θέλουν να ερευνούν το άγνωστο και η ίδια η ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων αποτελεί για την επιστήμη και την τεχνολογία μεγάλη πρόκληση. Όμως, οι κυβερνήσεις των προηγμένων επιστημονικά χωρών, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν ερευνητικά προγράμματα, απαιτούν χειροπιαστά και προβλέψιμα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, στο χώρο της αστρονομίας τέτοια αποτελέσματα είναι η εύρεση νέων ουράνιων σωμάτων, η μελέτη των διαφόρων εξελικτικών σταδίων των αστέρων και των γαλαξιών και, τέλος, η συνεισφορά στην κατανόηση της δημιουργίας του Σύμπαντος. Η ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων, πρόκειται να μας παράσχει πληροφορίες για όλα τα παραπάνω και ίσως μας επιφυλάσσει και εκπλήξεις.

 

Πηγές βαρυτικών κυμάτων
Σήμερα πιστεύουμε πως μια από τις πλέον ισχυρές πηγές βαρυτικών κυμάτων είναι τα ζεύγη αστέρων νετρονίων (ένα κουταλάκι ύλης αυτών των αστέρων ζυγίζει περί το ένα δισεκατομμύριο τόνους!) ή τα ζεύγη μαύρων τρυπών (σκοτεινά σώματα με ισχυρότατο βαρυτικό πεδίο που δεν επιτρέπει ούτε στο φως να ξεφύγει). Καθώς τα δύο σώματα περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο (όπως η Γη γύρω από τον Ήλιο), το βαρυτικό τους πεδίο αλλάζει και δημιουργούνται βαρυτικά κύματα που, καθώς απομακρύνονται, αφαιρούν κινητική ενέργεια από το ζεύγος.

Το αποτέλεσμα είναι τα δύο σώματα να πλησιάζουν συνεχώς και μάλιστα, με επιταχυνόμενο ρυθμό. Αυτό αποτελεί πρόβλεψη της θεωρίας κι έχει επιβεβαιωθεί παρατηρησιακά από τους Αμερικανούς επιστήμονες Hulse και Taylor το 1974 (για την ανακάλυψή τους αυτή τους απονεμήθηκε το βραβείο Nobel Φυσικής το 1993).

Στα τελευταία στάδια της εξέλιξης του ζεύγους τα δύο αστρικά σώματα θα περιφέρονται το ένα περί το άλλο με εξωφρενικά μεγάλες ταχύτητες. Για παράδειγμα δύο αστέρια νετρονίων με μάζα όσο ο Ήλιός μας και ακτίνες μόνο 10 km (ο Ήλιος έχει ακτίνα 700.000 km), θα περιφέρονται το ένα περί το άλλο 500 φορές το δευτερόλεπτο. Όπως καταλαβαίνουμε, το βαρυτικό πεδίο θα είναι ισχυρότατο, η μεταβολή του τρομακτική και η εκπεμπόμενη ενέργεια σε βαρυτικά κύματα θα είναι ισοδύναμη με την ενέργεια που θα εκπέμψει ο Ήλιός μας συνολικά στα δισεκατομμύρια χρόνια της ζωής του. Προσοχή όμως, αυτό το τρομακτικό ποσό ενέργειας θα εκπεμφθεί σε ένα χρονικό διάστημα 10-15 λεπτών!

Τέτοια βαρυτικά κύματα αναμένεται να ανιχνεύονται από πηγές που βρίσκονται μέχρι και 100 τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων χιλιόμετρα μακριά ή, καλύτερα, αφού ταξιδέψουν για ένα δισεκατομμύριο χρόνια (για σύγκριση αναφέρουμε πως, αν προερχόταν από τον Ήλιο, το ταξίδι τους θα διαρκούσε μόνο 8 λεπτά). Αν μάλιστα το ζεύγος μας αποτελείται από δύο υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες (με μάζες μερικά εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ηλίου μας), από αυτές που ελλοχεύουν στα κέντρα των γαλαξιών, τότε θα μπορούμε να ανιχνεύουμε βαρυτικά κύματα από πηγές που βρίσκονται στα όρια του Σύμπαντος! Πρέπει να επισημάνουμε εδώ ότι τα διπλά συστήματα αστέρων νετρονίων και οι μαύρες τρύπες αποτελούνται από θερμικώς νεκρά σώματα και επομένως, έχουν συνήθως ελάχιστη εκπομπή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, οπότε πρακτικά είναι αδύνατον να τα ανιχνεύσουμε με άλλο τρόπο.

Ο πλέον εντυπωσιακός τρόπος «συνταξιοδότησης» ενός αστεριού είναι το πέρασμά του από το στάδιο του υπερκαινοφανούς. Τα ιδιαιτέρως υπερμεγέθη αστέρια, αυτά που έχουν μάζα μεγαλύτερη από τον Ήλιό μας, στα τελευταία στάδια της ζωής τους στα- ματούν την εξέλιξή τους με εντυπωσιακό τρόπο και αδρανοποιούνται εκτινάσσοντας τα εξωτερικά τους στρώματα. Το εσωτερικό τους καταρρέει για να δημιουργήσει ένα υπερσυμπαγές αστέρα νετρονίων ή μια μαύρη τρύπα.

Στη φάση της έκρηξης, αλλά και στη συνέχεια έως ότου το κεντρικό υπέρπυκνο σώμα ισορροπήσει, το βαρυτικό πεδίο μεταβάλλεται εντονότατα και τεράστια ποσά ενέργειας εκλύονται με τη μορφή βαρυτικών κυμάτων. Το τι ακριβώς συμβαίνει εκεί είναι τεράστιας σημασίας για την κατανόηση της φυσικής της ύλης σε συνθήκες, όπου, σε θερμοκρασίες μερικών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων βαθμών και παρουσία ισχυρότατων βαρυτικών πεδίων, εξελίσσεται μια διαδικασία δημιουργίας υπέρπυκνης ύλης από νετρόνια, κουάρκ και άλλα εξωτικά σωματίδια. Η παρατήρηση όμως αυτών των διαδικασιών παρεμποδίζεται από τα εξωτερικά στρώματα της ύλης που έχει εκτινάξει στα αρχικά του στάδια ο υπερκαινοφανής. Πρακτικά, ο πυρήνας του αστέρα είναι αόρατος στην παρατήρηση μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Αντίθετα, είναι ορατός σε παρατηρήσεις βασισμένες στη βαρυτική ακτινοβολία. Το νέφος ύλης που εκτινάχθηκε επιτρέπει την ανεμπόδιστη διέλευση των βαρυτικών κυμάτων. Δύο-τρία χρόνια μετά τη λειτουργία των πρώτων ανιχνευτών, οι επιστήμονες αναμένεται να συλλέξουν δεδομένα για μερικές δεκάδες υπερκαινοφανείς.

Το κατάλοιπο της έκρηξης ενός υπερκαινοφανούς (supernova) που παρατηρήθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Γιοχάνες Κέπλερ το 1604. Βαρυτικά κύματα, που εκπέμπονται κατά την έκρηξη τέτοιων υπερκαινοφανών αποτελούν εξαιρετικές πηγές για τους ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων.

 

Αυτές οι πληροφορίες αναμένεται να σηματοδοτήσουν μια εκρηκτική επιστημονική άνθηση στο χώρο των στοιχειωδών σωματιδίων και της φυσικής των ρευστών σε τρομακτικές θερμοκρασίες και πιέσεις, αλλά και την κατανόηση της διαδικασίας γέννησης των αστέρων νετρονίων και των μαύρων τρυπών.

Η πιο σημαντική ένδειξη για τη δημιουργία του Σύμπαντος από μία Μεγάλη Έκρηξη είναι η ακτινοβολία μικροκυμάτων, η οποία είναι κατάλοιπο των αρχικών υψηλών θερμοκρασιών που αναπτύχθηκαν κατά την έκρηξη. Στα 14 δισεκατομμύρια χρόνια που έχουν παρέλθει το Σύμπαν διογκώνεται συνεχώς και η θερμοκρασία του ελαττώνεται αναλόγως. Η ακτινοβολία μικροκυμάτων προβλέφθηκε θεωρητικά πριν από μισό αιώνα από τον George Gamow το 1948 και ανακαλύφθηκε από τους Penzias και Wilson το 1965 (τιμήθηκαν με το Nobel Φυσικής το 1978).

Αντίστοιχα με το θερμικό κατάλοιπο της Μεγάλης Έκρηξης, προβλέπεται να υπάρχει και σε μορφή βαρυτικών κυμάτων ένα κατάλοιπο των αρχικών διαταραχών του βαρυτικού πεδίου, δηλαδή μια βαρυτική ακτινοβολία υποβάθρου, που θα καταγράφει τη βρεφική ηλικία του Σύμπαντος. Τα διάφορα μοντέλα για τη δημιουργία του Σύμπαντος προβλέπουν την ύπαρξή της αν και υπάρχουν αρκετές διαφωνίες για τη συχνότητα εκπομπής της ακτινοβολίας και την ισχύ της. Η παρατήρηση αυτής της ακτινοβολίας θα βοηθήσει τους επιστήμονες στην απόρριψη ενός αριθμού θεωριών γένεσης του Σύμπαντος, κυρίως όμως θα μας βοηθήσει να «φωτογραφήσουμε» το Σύμπαν την ώρα της γένεσής του! Ο λόγος είναι ότι η θερμική ακτινοβολία υποβάθρου μας πληροφορεί για τη μορφή του Σύμπαντος μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μετά τη γένεσή του (παιδική ηλικία), ενώ η ακτινοβολία υποβάθρου σε βαρυτικά κύματα θα μας δώσει πληροφορίες για το πώς ήταν το Σύμπαν μερικά τρισεκατομμυριοστά του πρώτου δευτερολέπτου μετά τη δημιουργία του!

Στην αστρονομία, έως τώρα, η ανάπτυξη νέων οργάνων, που ήταν σε θέση να παρατηρούν σε μια διαφορετική περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος μας επιφύλασσε μια σειρά από εκπλήξεις. Για παράδειγμα, η ραδιοαστρονομία (ανίχνευση πηγών στο ραδιοφωνικό «παράθυρο»), πέραν των επαναστατικών της συνεισφορών στη μελέτη γνωστών αστρονομικών αντικειμένων, έφερε στο φως τους πάλσαρ (pulsars) και τους κβάζαρ (quasars), εξωτικά, έως τότε, αντικείμενα, που βοήθησαν σημαντικά στην κατανόηση της εξέλιξης των αστέρων και των γαλαξιών. Η αστρονομία ακτίνων-γ έχει ανατρέψει πολλά από τα κλασικά μοντέλα ακτινοβολίας των αστέρων κι έχουμε πρόσφατα καταγράψει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εκρήξεις (αόρατες σε άλλες ακτινοβολίες) κατά τις οποίες τα εκλυόμενα ποσά ενέργειας υπολείπονται μόνο αυτών της Μεγάλης Έκρηξης.

Αντίστοιχα, αναμένουμε πως ένα μεγάλο ποσό της αόρατης ύλης που υπάρχει στο Σύμπαν, σε μορφή σκοτεινών αντικειμένων (π.χ. μαύρες τρύπες), αλλά και εξωτικά αστρικά σώματα που δεν προβλέπονται από τη θεωρία, θα κάνει ορατή την παρουσία της μέσω της βαρυτικής ακτινοβολίας.

Οι επιστήμονες στην αυγή της νέας χιλιετίας έχουν κάθε λόγο να πιστεύουν ότι το άνοιγμα ενός νέου «βαρυτικού» παραθύρου θα δημιουργήσει μια επανάσταση στην αντίληψή μας για το Σύμπαν στο οποίο ζούμε.

 

Η ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων

Το σήμα προήλθε από δύο μαύρες τρύπες σε απόσταση 1,2 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Οι μαύρες τρύπες βρέθηκαν σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, κινήθηκαν σπειροειδώς η μία προς την άλλη και τελικά συγκρούστηκαν και συγχωνεύτηκαν, παράγοντας κύματα που έφτασαν μέχρι τους ανιχνευτές.

Η μία από τις δύο αυτές μαύρες τρύπες είχε μάζα 36 ηλιακές μάζες και η άλλη 29 ηλιακές μάζες και, λίγο πριν από την σύγκρουση τους, οι δύο μαύρες τρύπες περιφέρονταν, η μία γύρω από την άλλη, 250 φορές το δευτερόλεπτο, ενώ η ταχύτητά τους έφτανε τα 150.000 χλμ. το δευτερόλεπτο.

Η σύγκρουση έγινε σε χρονικό διάστημα ενός πέμπτου του δευτερολέπτου και δημιούργησε μία μεγαλύτερη με μάζα 62 ηλιακές μάζες με το σήμα της παρατήρησης να είναι ιδιαίτερα θεαματικό.

Η μάζα της μαύρης τρύπας που δημιουργείται από την σύγκρουση εξαρτάται από την γεωμετρία και το σπιν της σύγκρουσης κι έτσι δεν είναι το σύνολό τους αφού ένα 5% περίπου «χάνεται» με την μορφή της ενέργειας των βαρυτικών κυμάτων που παράγονται κατά την σύγκρουση. Έτσι κι εδώ αντί των 65 ηλιακών μαζών έχουμε μία μαύρη τρύπα 62 ηλιακών μαζών.

Η ενέργεια αυτή είναι μεγαλύτερη από ό,τι εκπέμπουν στον ίδιο χρόνο όλα τα άστρα του ορατού Σύμπαντος μαζί.

Οι τρεις χαμένες ηλιακές μάζες μετετράπησαν σε ενέργεια βαρυτικών κυμάτων η οποία ως ορατό φως θα ήταν αντίστοιχο με ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμυρίων ήλιους! Παρ’ όλα αυτά η παραμόρφωση που κατέγραψαν τα δύο παρατηρητήρια LIGO στη Λουιζιάνα και την Ουάσγκτον μετακινήθηκε τέσσερα χιλιοστά της διαμέτρου ενός πρωτονίου!

Εκεί καταγράφηκε μια απειροελάχιστη μεταβολή, μικρότερη από τη διάμετρο ενός πρωτονίου, στις διαστάσεις δύο δύο κάθετων σωλήνων μήκους 4 χιλιομέτρων ή 10 στην -21, δηλαδή 1 διά 1 και 21 μηδενικά. 1/1000000000000000000000 του μέτρου.

Το σήμα αυτό μετατράπηκε από τους ερευνητές σε ηχητικό αρχείο, το οποίο τους επέτρεψε να ακούσουν τον ήχο δύο μελανών οπών που συγκρούονται.

Οι αισθητήρες του LIGO στο Χάνφορντ της Ουάσινγκτον και το Λίβινγκστον της Λουϊζιάνα έπιασαν τα ίχνη στις 14 Σεπτεμβρίου 2015, σχεδόν την ίδια στιγμή.

Οι αισθητήρες τους κατέγραψαν διαστολή και συστολή του χωροχρόνου κατά ένα χιλιοστό του μεγέθους ενός πρωτονίου- πολύ μικρής έκτασης, αλλά και πάλι 10 φορές πιο μεγάλης από τη μικρότερη μονάδα που μπορεί να μετρήσει το LIGO. Το 2015 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την παρουσίαση ενός από τα πιο όμορφα δημιουργήματα της ανθρώπινης σκέψης, τη θεωρία του Αϊνστάιν για τη βαρύτητα, τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Απόρροια αυτής της θεωρίας είναι και τα βαρυτικά κύματα, που αναμένεται να αποκαλύψουν αόρατες και άγνωστες ως σήμερα πτυχές ενός πολύπλοκου και εκπληκτικού Σύμπαντος. Το ταξίδι της επιστημονικής γνώσης είναι μακρύ και μάλλον βρισκόμαστε μόνο στην αρχή του. Ο μοναδικός φάρος σκέψης του 20ού αιώνα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, φώτισε τα προηγούμενα 100 χρόνια το δρόμο των θετικών επιστημών και θα συνεχίσει για αρκετούς αιώνες ακόμη να αποτελεί σημείο αναφοράς της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης.

Ο διαστημικός ανιχνευτής βαρυτικών κυμάτων LISA θα τεθεί σε λειτουργία σε λίγα χρόνια και αποτελεί συνεργασία της ESA (Ευρωπαϊκή Διαστημική Επιτροπή) και της Αμερικανικής NASA. Ο διαστημικός ανιχνευτής κυμάτων βαρύτητας, θα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, ανάλογη με αυτή της Γης, και οι βραχίονές του θα έχουν μήκος περί τα 5 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Ρομπότ ο εχθρός των εργαζομένων

Μελέτες εκτιμούν ότι έως το 2050 ο μισός πληθυσμός της Γης θα είναι άνεργος
Στα προσεχή 30 χρόνια περισσότερο από το 50% των ανθρώπων θα είναι άνεργο καθώς οι περισσότερες θέσεις εργασίας θα έχουν καλυφθεί από ρομπότ, προειδοποιεί ο καθηγητής Moshe Vardi από το πανεπιστήμιο Rice στο Χιούστον του Τέξας.

Ο Vardi μιλώντας στο ετήσιο συνέδριο της αμερικανικής ένωσης για την προώθηση των επιστημών, η οποία, μεταξύ άλλων, εκδίδει το κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science», (American Association for the Advancement of Science – AAAS), υπογράμμισε πως προσεγγίζουμε το σημείο εκείνο όπου οι μηχανές θα μπορούν να ξεπεράσουν τον άνθρωπο σε οποιοδήποτε τομέα.
«Πιστεύω πως η κοινωνία πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό το ερώτημα πριν μας επιβληθεί. Εάν οι μηχανές καταστούν ικανές να να κάνουν σχεδόν τα πάντα τότε οι άνθρωποι τι θα κάνουν» λέει ο ίδιος.

Ένα χρόνο νωρίτερα ο Stephen Hawking είχε προειδοποιήσει πως η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσε να σημάνει το τέλος του ανθρώπινου είδους.
Ο Vardi, που είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής, της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ διευθύνει το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Rice, προέβλεψε ότι οι εξελίξεις αυτές θα έχουν «τεράστιες πολιτικές συνέπειες», καθώς θα αυξάνει η ανεργία και θα «βαλτώνουν» οι μισθοί της μεσαίας τάξης.
Εξέφρασε, επίσης, την αμφιβολία του αν οι άνθρωποι θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι, ακόμη και αν τελικά, χάρη στην αυτοματοποίηση, γινόταν πραγματικότητα το παλαιό όνειρο μιας ζωής γεμάτης ελεύθερο χρόνο και αναψυχή – κάτι στο οποίο, μεταξύ άλλων, έλπιζε ο μεγάλος οικονομολόγος Τζον Μέϊναρντ Κέινς, ο οποίος φανταζόταν ότι κάποια μέρα οι άνθρωποι θα δούλευαν λίγες μόνο ώρες την εβδομάδα και οι μηχανές θα έκαναν τα υπόλοιπα. Μία παρόμοια ουτοπία αναμένει και ο ρομποτιστής Ray Kurzweil, νυν επικεφαλής τεχνολογίας της Google.
«Η εργασία είναι ουσιώδης για την ανθρώπινη ευτυχία» τόνισε ο Βάρντι και πρόσθεσε ότι, σε αυτή την περίπτωση, «η ανθρωπότητα θα έλθει αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη από όλες τις προκλήσεις της, την υπαρξιακή: να βρει νόημα σε μια ζωή χωρίς δουλειά» τονίζει.
Οι τοποθετήσεις του γίνονται την ώρα που οι ΗΠΑ έκαναν παραγγελίες για ρομπότ σε βαθμό που ξαφνιάζει.
Εκτιμάται ότι 260.000 ρομπότ δουλεύουν σε εργοστάσια σε όλες τις ΗΠΑ, ωστόσο παρά τους φόβους ότι τα ρομπότ θα κλέψουν τις δουλειές των ανθρώπων η ανεργία στις Ηνωμένες Πολιτείες έπεσε στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δέκα ετών.
Σύμφωνα με την Ένωση Ρομποτικών Βιομηχανιών (Robotic Industries Association -RIA), διάφορες εταιρείες στις ΗΠΑ παρήγγειλαν το 2015 31.464 ρομπότ αξίας 1,8 δισ δολαρίων πρόκειται για μια αύξηση παραγγελιών της τάξεως του 14%. Επίσης ο αριθμός των ρομπότ που εισήχθη στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 10% με 28.049 κομμάτια αξίας 1,6 δισ δολαρίων