Σεβασμός στην πίστη του άλλου!

Συχνά γίνεται λόγος για «σεβασμό στην πίστη» του άλλου, σε προφορικές συζητήσεις και σε γραπτά μηνύματα. Φυσικά, κανείς δεν ασχολείται με τα παραμύθια που πιστεύει καθένας, εφόσον δεν επιβαρύνει με αυτά τον περίγυρό του και την κοινωνία, άρα περιττεύει και η συζήτηση για σεβασμό τους. Όμως η προσπάθεια επιβολής στην κοινωνία είναι συνεχής, οπότε κάθε αντίδραση είναι απαραίτητη...

Πριν από χρόνια ξεσηκώθηκαν οι απανταχού μουσουλμάνοι επειδή κάποιοι Ευρωπαίοι σκιτσογράφοι δημιούργησαν γελοιογραφίες του προφήτη τους, έναν ιμάμη με ψηλό τουρμπάνι… «Δεν σέβονται τη θρησκεία μας» διαλαλούσαν και μερικοί –λίγοι ή πολλοί- προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον σκιτσογράφο. Το γεγονός ότι αυτά τα σκίτσα δημοσιεύτηκαν στη Δανία και, αν δεν έκαναν οι θρησκόληπτοι φασαρία, δεν θα το είχε πληροφορηθεί κανένας, δεν έπαιξε ρόλο! Αντίθετα, ήθελαν ως ζηλωτές να δείξουν την παρουσία τους και να απειλήσουν τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους — όπως κάνουν και στις μέρες μας.

Παρ’ ημίν έχει περάσει, βέβαια, η εποχή των βασανιστηρίων και δολοφονιών εκ μέρους του χριστιανικού ιερατείου και του θρησκευόμενου όχλου, η επιβάρυνση του περίγυρου δεν έχει σταματήσει όμως — από τις μισθολογικές εισπράξεις για το τίποτα που προσφέρει το ιερατείο, μέχρι τις καμπάνες και τα μεγάφωνα που βουίζουν στις γειτονιές, μέχρι και τους αγιασμούς και τα μαθήματα θρησκοληψίας στα σχολεία και στο στρατό, μέχρι τις εικονίτσες και τα καντηλέρια σε δημόσιους χώρους, θέλει δεν θέλει ο πολίτης.

Και θα μπορούσε να κάνει ο φιλήσυχος άνθρωπος κάποιες υποχωρήσεις, να αφήνει τους θεόπληκτους να εκφράσουν τις ιδεοληψίες τους με θορύβους και αλαλαγμούς! Ιδίως οι φυσιοκράτες, οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση που δεν αντιλαμβάνονται και δεν δέχονται υπερφυσικά φαινόμενα και πρόσωπα, που δεν αναγνωρίζουν κανένα φανταστικό φίλο στους ουρανούς ή αλλού, καταλαβαίνουν ότι δεν είναι δυνατόν όλα τα μέλη μιας κοινωνίας να βρίσκονται στην ίδια γραμμή πνευματικής και πολιτισμικής ανάπτυξης. Πάντα κάποιοι θα μένουν πίσω, άλλοι κολλημένοι στο ποδόσφαιρο, άλλοι στα αναβολικά και ναρκωτικά και άλλοι, ουραγοί αυτοί, στις θρησκείες και στους φανταστικούς θεούς και αγίους…

Ας δούμε όμως τι διαβάζουν και πρέπει να πιστεύουν οι θεόπληκτοι, προς το παρόν μόνο αυτοί που κυκλοφορούν στη δική μας κοινωνία. Τα «ιερά κείμενά» τους είναι εύγλωττα! Και δεν είναι δυνατόν να ισχυριστούν ότι αυτά είναι περασμένα και αδιάφορα (καταργείστε τα τότε!), ότι πρέπει να τα εννοούμε μεταφορικά (άλλα λέγανε ο Αυγουστίνος και ο Βασίλειος!), ότι γράφτηκαν για άλλες εποχές (αυτό λέμε κι εμείς!) κ.λπ. Αυτά ισχύουν, αυτά διδάσκει και επιβάλλει το ιερατείο τους και, αν οι πιστοί δεν τα αποδέχονται, θα υποστούν τις συνέπειες που περιέχονται ως απειλές σ’ αυτά:
Μουσουλμάνοι: Οι «άπιστοι», σύμφωνα με το κοράνι, όχι μόνο θα τιμωρηθούν από τον μουσουλμάνο θεό της ειρήνης και αγάπης με «αιώνιο πυρ», αλλά θα πνιγούν στο πύον και τα νερά του βόθρου (σούρες 14,16 και 78,25), θα πιουν «καυτό νερό» (σούρα 6,70), θα «ξεσκιστούν τα σωθικά τους» (σούρα 47,15), θα «χτυπηθούν με μεταλλικά ρόπαλα» (σούρα 22,21), θα «φοράνε ρούχα από υγρό χαλκό και πίσσα» (ιδέα, ε;) (σούρα 22,19)… και πάρα πολλά ακόμα!

Σε πάμπολλα σημεία του κορανίου γίνεται αναφορά στο μίσος που έχει ο φιλεύσπλαχνος Αλλάχ για τους «άπιστους», τους χαρακτηρίζει «τα χειρότερα ζώα» (σούρα 8,55) και, εννοείται, κάθε πιστός στον «αληθινό θεό» έχει την ιερή υποχρέωση να εκτελέσει την οργή τού Αλλάχ εναντίον τους (σούρα 8,15-16).

Χριστιανοί: Ο χριστιανικός θεός της αγάπης δεν είναι βέβαια τόσο κακός όσο ο μουσουλμανικός, αλίμονο! Δίνει εντολή (Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 28): «Eάν δεν υπακούσεις επιμελώς εις την φωνή του Κυρίου του θεού σου, για να προσέχεις να εκτελείς όλες τις εντολές του και τα διατάγματα του, τα οποία εγώ σε προστάζω σήμερα, όλες αυτές οι κατάρες θα έλθουν πάνω σου και θα σε βρουν…

 «Eάν δεν υπακούσεις, καταραμένος θα είσαι στην πόλη και καταραμένος θα είσαι στον αγρό. Καταραμένες θα είναι οι αποθήκες σου, το καλάθι και η σκάφη σου. Καταραμένος ο καρπός της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γης σου, καταραμένες οι γέννες των γελαδιών και των προβάτων σου. Καταραμένος θα είσαι όταν εξέρχεσαι αλλά και όταν εισέρχεσαι. Ο Κύριος θα στείλει επάνω σου την φτώχεια και την πείνα, τον τρόμο, την θλίψη και την φθορά και ό,τι πιάνεις θα καταστρέφεται. Ο Κύριος θα προσκολλήσει πάνω σου θανατικό. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με απορία, πυρετό, ρίγος, ερεθισμό, μαρασμό, φλόγωση και κιτρινίλα και με μάχαιρα και με ανεμοφθορία και θα σε καταδιώκει μέχρι να αφανισθείς!» Αληθώς, λόγια αγάπης, αν δεν υπακούσεις στον δημιουργό σου, ο οποίος ο ίδιος σε έφτιαξε έτσι και ξέρει τι θα κάνεις (ως πάνσοφος) και θα μπορούσε να σε αποτρέψει (ως παντοδύναμος), αλλά σου αφήνει ελευθερία να δει αν θα το κάνεις, παρότι ξέρει τι θα γίνει…

Κι επειδή η Π.Δ. είναι των Εβραίων και απορρίπτεται από τους ολιγόπιστους χριστιανούς, όταν δεν βολεύει, να δούμε τι αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (13, 41-43): «Θα στείλει ο υιός του ανθρώπου (μάλλον ο φανταστικός Χριστούλης) τους αγγέλους του και θα μαζέψουν στο βασίλειό του (νοοτροπία αυτοκρατορίας) όλα τα σκάνδαλα και τους παρανόμους και θα τους βάλει στο καμίνι της πυράς (ό,τι έκαναν αργότερα συστηματικά οι πιστοί)»

Αυτών και άλλων ευαγγελικών απειλών προηγήθηκε ο Παύλος, ο οποίος δεν είχε σχέση με τον αρχηγό του, δεν άκουσε ποτέ τι είπε αυτός, προσκολλήθηκε σε ένα θρησκευτικό ρεύμα Ιουδαίων αιρετικών, επινόησε ένα θαύμα που τον έβαζε στο κέντρο των εξελίξεων, μάζεψε ηθικολογίες από τη Μέση Ανατολή και μίλαγε στο ίδιο αιμοβόρικο και εκδικητικό ιουδαϊκό στιλ όπως οι πνευματικοί πρόγονοί του (προς Ρωμαίους 1, 28-32): «Όσοι αρνούνται να αναγνωρίσουν τον θεό (των χριστιανών), γεμάτοι με κάθε αδικία πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία, γεμάτοι από φθόνο φόνο, έριδα, δόλο, κακοήθεια, ψιθυριστές, αυτοί που είναι μισημένοι από το θεό, υβριστές, υπερήφανοι, αλαζόνες, εφευρέτες κακών, ανυπάκουοι στους γονείς, κ.λπ. κ.λπ.», έχει αραδιάσει ο περιφερόμενος προσηλυτιστής όλες τις «αμαρτίες» που είχε στο μυαλό του από τη Μικρασία και γύρω — όλοι αυτοί λοιπόν «είναι άξιοι θανάτου, όχι μόνο αν τα κάνουν όλα αυτά, αλλά και αν συμβάλλουν με άλλους για να τα πράξουν». Αληθέστατα, ένας οχετός αγάπης εναντίων των «απίστων και αμαρτωλών»…
Απ’ την άλλη πλευρά, οι φυσιοκράτες δεν έχουμε κανένα ιερό σύγγραμμα, ούτε της νομαδικής εποχής ούτε και σύγχρονο, για να το υπερασπιστούμε, δεν χρειαζόμαστε καν κάτι τέτοιο!

Γνωρίζουμε στο βαθμό που μας επιτρέπει η παιδεία μας τη φύση και τους νόμους της και δεν απειλούμε ή καταριόμαστε κανέναν αν πράττει κάτι αντίθετο… Να καταραστούμε κάποιον που δεν «σέβεται» τον νόμο της βαρύτητας; Το πολύ πολύ να συμμετάσχουμε στην ανάσυρσή του από τη χαράδρα που έπεσε… Να απειλήσουμε κάποιον που δεν «σέβεται» τους νόμους του ηλεκτρομαγνητισμού; Στην ανάγκη θα φροντίσουμε να αποκατασταθεί η υγεία του, αν υποστεί ηλεκτροπληξία ή χτυπηθεί από τον κεραυνό που έφαγε κατακέφαλα, όταν κυκλοφορούσε σε ανοικτό έδαφος ή κάτω από ψηλά δέντρα ή όταν κολυμπούσε στη θάλασσα μέσα σε καταιγίδα…

Οι άθεοι δεν μισούν κανέναν που πιστεύει σε παραμύθια, δεν θέλουν όμως να πληρώνουν για τα είδωλα και τα μαγικά των θεοκρατών, οι οποίοι κουκουλώνουν την ανασφάλεια και άγνοιά τους με πίστη σε φανταστικούς αρχηγούς και φίλους…

Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων

Παράξενη αλλά τόσο κοινή και οικεία σε όλους μας είναι η ανακούφιση που νιώθουμε, και η αιφνίδια συρροή ενέργειας και θάρρους, όταν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίας, αγωνίας, σκοτεινών προαισθημάτων, ημερών γεμάτων φόβο και άγρυπτων νυχτών, αντιμετωπίζουμε τελικά τον πραγματικό κίνδυνο: μια απειλή την οποία μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε. 
 

Ή ίσως αυτή η εμπειρία να μην είναι τόσο παράξενη όσο φαίνεται αν, επιτέλους, μαθαίνουμε τι κρυβόταν πίσω από αυτό το ασαφές αλλά πείσμον αίσθημα κάποιου πράγματος φρικτού και προορισμένου να συμβεί, που συνέχιζε να δηλητηριάζει τις μέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να χαιρόμαστε, για κάποιο λόγο όμως δεν μπορούσαμε – και που έκανε τις νύχτες μας άγρυπνες … Τώρα που γνωρίζουμε από που έρχεται το πλήγμα, γνωρίζουμε επίσης, αν μη τι άλλο, τι μπορούμε να κάνουμε για να το αποκρούσουμε – ή τουλάχιστον έχουμε μάθει πόσο περιορισμένη είναι η ικανότητά μας να βγούμε αλώβητοι και τι είδους απώλεια, ή βλάβη, ή πόνο, πρέπει να περιμένουμε.
 

Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για δειλούς που έγιναν ατρόμητοι μαχητές όταν αντιμετώπισαν κάποιον «πραγματικό κίνδυνο», όταν η καταστροφή που περίμεναν κάθε μέρα, αλλά μάταια είχαν προσπαθήσει να φανταστούν, επιτέλους ήρθε. Ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς σαφή αναφορά ή αιτία — όταν μας στοιχειώνει χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά.«Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας: στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε - προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας.
 

Η εμπειρία της ζωής στην Ευρώπη του 16ου αιώνα – στο χρόνο και στον τόπο όπου η μοντέρνα εποχή μας ήταν έτοιμη να γεννηθεί – συνοψίστηκε κοφτά, και θαυμάσια, από τον Lucien Febvre σε τέσσερις μόνο λέξεις: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»). Ο Febvre συνέδεσε την πανταχού παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα της καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι επομένως του φόβου.
 

Η νεωτερικότητα επρόκειτο να είναι το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός: μακριά από το φόβο και προς έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυφλή και αδιαπέραστη μοίρα – αυτό το θερμοκήπιο φόβων. Όπως συλλογιζόταν ο Βίκτωρ Ουγκό, νοσταλγικά και με λυρική διάθεση εν προκειμένω: ωθημένη από την επιστήμη («ο θρόνος της πολιτικής θα μεταμορφωθεί σε θρόνο της επιστήμης»), θα έρθει μια εποχή που θα δώσει τέλος στις εκπλήξεις, τις συμφορές, τις καταστροφές – αλλά και τέλος στις διενέξεις, τις αυταπάτες, τους παρασιτισμούς… Με άλλα λόγια, μια εποχή που θα δώσει τέλος σέ όλα αυτά τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται οι φόβοι.
 

Ό,τι έμελλε όμως να είναι μια οδός διαφυγής, αποδείχθηκε τουναντίον μια μακρά παράκαμψη. Πέντε αιώνες μετά, σε μας που βρισκόμαστε στο άλλο άκρο του πελώριου νεκροταφείου ρημαγμένων ελπίδων, η ετυμηγορία του Febvre ηχεί – ξανά – εντυπωσιακά ταιριαστή και επίκαιρη.  Η εποχή μας είναι, ξανά, μια εποχή φόβων.

Σεπτέμβριος: Ο μήνας των ιώσεων

Κόκκινες μύτες, μάτια δακρυσμένα, πρόσωπα χλομά και ασυνήθιστη γκρίνια. Αν το παιδί σας παρουσιάζει τέτοια συμπτώματα, πιθανώς να έχει προσβληθεί από μία από τις πολλές ιώσεις που βρίσκονται σε έξαρση αυτή την εποχή.

Οι αδενοϊοί, οι ιοί δηλαδή του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, κάνουν συχνά την εμφάνισή τους αυτή την περίοδο και προσβάλλουν παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας, αλλά και ενήλικες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Αυτά που θα παρουσιάσει το παιδί μετά από την προσβολή του από τον ιό εξαρτώνται άμεσα από την κατηγορία στην οποία ανήκει αυτός ο ιός. Ωστόσο, για τους αδενοϊούς τα συμπτώματα συνήθως είναι: καταρροή (συνάχι), πονόλαιμος και καταβολή δυνάμεων.

Προσοχή!
Σε πολλές περιπτώσεις παιδιά που έχουν προσβληθεί από τον ίδιο ιό δεν παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα. Αυτό εξαρτάται από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο οργανισμός του παιδιού εκείνο το χρονικό διάστημα. Δηλαδή, αν είναι, για παράδειγμα, εξαντλημένος, θα εμφανιστούν σε πιο βαριά μορφή τα συμπτώματα της ίωσης.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
 Από το πόσο ισχυρός είναι ο ιός εξαρτάται και το πόσο θα διαρκέσει η εκδήλωση της αρρώστιας. Έτσι, τα συμπτώματα από συνηθισμένους ιούς διαρκούν από ένα μέχρι δύο 24ώρα. Αν, όμως, τα συμπτώματα και κυρίως ο πυρετός συνεχίζουν για περισσότερες μέρες, τότε το παιδί πρέπει να επισκεφθεί το γιατρό.

Προσοχή!
Καλό είναι να επισκέπτεστε τον παιδίατρο μετά τη δεύτερη μέρα των συμπτωμάτων, για να αποφεύγονται έτσι περαιτέρω επιπλοκές και προβλήματα.
Τις πρώτες δύο ημέρες της ίωσης καταπολεμήστε τα συμπτώματα με τις γνωστές και πρακτικές μεθόδους, όπως χλιαρά μπάνια, κομπρέσες, αντιπυρετικά και ζεστά ροφήματα.
Στις ιώσεις αποφεύγονται τα φάρμακα, καθώς δεν μπορούν να καταπολεμήσουν όλους τους ιούς, αφού αυτοί εξελίσσονται συνεχώς.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
Όσον αφορά τις επιπτώσεις των ιώσεων για τη μετέπειτα πορεία της υγείας των μικρών ασθενών, υπάρχουν κάποιοι ιοί, όπως αυτός της εγκεφαλίτιδας, που μπορούν να επιφέρουν σοβαρά προβλήματα στον ασθενή, ενώ οι αδενοϊοί δεν κρύβουν πολύ σοβαρούς κινδύνους. Οι επιπτώσεις τους περιλαμβάνουν συνήθως την πρόκληση πνευμονίας και επιπλοκών στο αναπνευστικό σύστημα, οι οποίες, όμως, αντιμετωπίζονται και θεραπεύονται.

Προσοχή!
Μην πανικοβάλλεστε, αν διαπιστώσετε ότι το παιδί σας έχει κάποια ίωση.
Ντύνετε τα παιδιά σας ελαφρά και φροντίζετε να μην κουράζονται.
Επίσης, τους χειμερινούς μήνες, οπότε και παρατηρείται έξαρση των ιώσεων, κρατάτε τα παιδιά σας στο σπίτι για 2-3 ημέρες.

ΠΡΟΛΗΨΗ
 Η πρόληψη από αυτές τις ιώσεις είναι δύσκολο να επιτευχθεί, καθώς ο ασθενής δε γνωρίζει την παρουσία του ιού. Παρ’ όλα αυτά, για τις περιόδους του χρόνου που υπάρχουν επιδημίες από συγκεκριμένους ιούς:
Συνιστάται η αποφυγή συνωστισμού σε κλειστούς χώρους και η καταπόνηση του οργανισμού.
Προτείνεται η κατανάλωση ελαφρών γευμάτων.
Επίσης, τα εμβόλια μπορούν να προστατέψουν σε μεγάλο βαθμό τον οργανισμό. Με αυτά εισάγονται στον οργανισμό εξασθενισμένοι ιοί, οι οποίοι παράγουν αντισώματα και θωρακίζουν τον οργανισμό.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ
Σήμερα είναι γνωστά περισσότερα από 500 είδη ιών και ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς έχει χωριστεί από τους ειδικούς σε κατηγορίες, ενώ κάποιοι άλλοι ιοί δεν έχουν κατηγοριοποιηθεί ακόμα.
Οι ιώσεις αποτελούν τις εκφράσεις προσβολής του οργανισμού από τους ιούς. Οι ιοί είναι μικροοργανισμοί με σφαιρικό ή πολύγωνο σχήμα και προσβάλλουν τον οργανισμό εισβάλλοντας στο εσωτερικό των κυττάρων. Δεν αποτελούν αρχέγονες, δηλαδή αυτόνομες μονάδες, αλλά βρίσκονται σε πλήρη εξάρτηση από ζωντανό οργανισμό. Πολλαπλασιάζονται μέσα στα κύτταρα, τα οποία προσβάλλουν, και στη συνέχεια εκδηλώνεται η νόσος.
Οι ιοί αποτελούνται από νουκλεοπρωτεΐνες, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα στο μολυσμένο οργανισμό να παράγει αντισώματα. Με τη βοήθεια των αντισωμάτων μπορεί να προσδιοριστεί η ιογενής νόσος, αλλά και να θωρακιστεί ο οργανισμός έναντι των ιών.
Από τι στιγμή που ο ιός θα μπει στο κύτταρο ισχύουν τρεις εκδοχές. Κατά την πρώτη εκδοχή ο ιός μπορεί να μείνει στο κύτταρο χωρίς να εκδηλωθεί. Στη δεύτερη ο μικροοργανισμός ωθεί το κύτταρο να παράγει ιντερφερόνη, μια ουσία που έχει την ικανότητα να τους εξουδετερώνει. Στο τελευταίο στάδιο ο ιός πολλαπλασιάζεται μέσα στο κύτταρο και εξαπλώνεται και στα διπλανά, ενώ στη συνέχεια περνάει από το μεσοκυττάριο υγρό στην κυκλοφορία και τότε ο οργανισμός εκδηλώνει την αρρώστια.

Πώς αλλάζει το μέγεθος του κόλπου στη ζωή της γυναίκας;

Η αισθητική του γυναικείου κόλπου

Ένα από τα συνθήματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια των φεμινιστικών διαδηλώσεων στην Ιταλία το 1972 ήταν το “Con dito, con dito, orgasmo garantito”, το οποίο μεταφράζεται «Με το δάχτυλο, με το δάχτυλο οργασμός εγγυημένος». Τι σημαίνει άραγε αυτό το σύνθημα; Πρώτα απ’ όλα υποδηλώνει τη δυνατότητα ικανοποίησης χωρίς τη συμμετοχή του πέους. Δεύτερον, σαφώς υποδηλώνει ότι η τεχνική είναι αυτή που μπορεί να δώσει στη γυναίκα έναν υπέροχο οργασμό και όχι το μέγεθος του δακτύλου ή του πέους.

Ο γυναικείος κόλπος είναι ένας ελαστικός σωλήνας συνολικού μήκους 8-11 εκατοστών (στην άτοκη γυναίκα), του οποίου το εξωτερικό στόμιο οριοθετείται από τον παρθενικό υμένα, ενώ το τέλος του σωλήνα καθορίζεται από την παρουσία του τραχήλου της μήτρας. Η διάμετρος του κόλπου είναι 3-5 εκατοστά στο έξω στόμιο, ενώ κοντά στον τράχηλο της μήτρας είναι λίγο μεγαλύτερη. Οι διαστάσεις όμως αυτές ποικίλουν από γυναίκα σε γυναίκα και αλλάζουν κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής ζωής. Σημαντική αύξηση των διαστάσεων παρατηρείται τους πρώτους μήνες της σεξουαλικής δραστηριότητας, καθώς επίσης μετά από έναν ή περισσότερους τοκετούς.

Αλλαγές μπορούν να παρουσιάζουν επίσης κατά τη διάρκεια της ερωτικής επαφής, κατά την οποία το μεν έξω τμήμα του κόλπου εφαρμόζει στο σώμα του πέους, η δε βαθύτερη περιοχή χαλαρώνει σχηματίζοντας ιδανικές συνθήκες εναπόθεσης του σπέρματος. Η διαδικασία αυτή διευκολύνεται κατά τον οργασμό της γυναίκας που συνοδεύεται με ανύψωση της μήτρας.

Κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής είναι δυνατόν το πέος να πιέζει τον τράχηλο της μήτρας δημιουργώντας αίσθηση αντίστασης στον άνδρα. Η πίεση αυτή δεν έχει σχέση μόνο με το μήκος του πέους, αλλά με την ανατομική κατασκευή της γυναίκας (θέση της μήτρας, χαλάρωση των συνδέσμων της μήτρας μετά από τοκετούς) και από τη στάση που το ζευγάρι κάνει σεξ. Όταν η γυναίκα είναι πάνω στον άνδρα τότε η θέση της μήτρας χαμηλώνει και πιέζεται προς τον κόλπο. Άρα λοιπόν η εντύπωση «επάρκειας» του μήκους του πέους που καθορίζεται από το αν το πέος αγγίζει τον τράχηλο της μήτρας δεν είναι συνάρτηση μόνο του μήκους του πέους. Αρκεί δηλαδή μία απλή αλλά έντονη χαλάρωση των συνδέσμων της μήτρας μετά από τοκετούς, η οποία φέρνει τη θέση της μήτρας πιο κοντά στον κόλπο, για να δημιουργήσει στον άνδρα το αίσθημα ότι το πέος του καταλαμβάνει ολόκληρο το μήκος του κόλπου αγγίζοντας τον τράχηλο.

Η αισθητικότητα (ή αλλιώς η αισθητηριακή νεύρωση) του κόλπου είναι ιδιαίτερα έντονη στο έξω τριτημόριο του κόλπου και ιδιαίτερα στην περιοχή πίσω από το ηβικό οστό. Είναι η περιοχή στην οποία περιγράφεται και το περίφημο σημείο G από όσους το πιστεύουν. Επομένως, θεωρητικά ένα πέος μήκους 8 εκατοστών είναι απόλυτα επαρκές για να προκαλέσει έντονη διέγερση, εφόσον κατά τις παλινδρομικές κινήσεις η ράχη του πέους έρχεται σε επαφή με το επάνω τοίχωμα του κόλπου. Η τριβή αυτή διευκολύνεται από δύο σημαντικές γωνίες: την οξεία γωνία που σχηματίζεται ανάμεσα στο πέος και το σώμα του άνδρα και την επίσης οξεία γωνία (400 περίπου) που σχηματίζει ο κόλπος με το σώμα της γυναίκας.

Κύριο χαρακτηριστικό του κόλπου για μια ικανοποιητική σεξουαλική επαφή είναι η ακεραιότητα του μυϊκού συστήματος που τον περιβάλλει. Η άσκηση των μυών του περινέου βοηθά τον κόλπο να περιβάλλει και να εφαρμόζει στο πέος την ώρα της επαφής. Αντίθετα, οι κακώσεις των μυών του περινέου κατά τον τοκετό επιδρούν αρνητικά στους μύες αυτούς και μπορούν να τραυματίσουν έντονα τη συσταλτικότητα του κόλπου, δηλαδή τη δυνατότητα του κόλπου να εφαρμόζει σαν «γάντι» στο πέος, ανεξάρτητα από το μέγεθος του πέους.

Σε τελική ανάλυση, η καλή σεξουαλική επαφή είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, ανατομικών και λειτουργικών, αλλά και θέμα τεχνικής. Η απομόνωση ενός παράγοντα χωρίς συνεκτίμηση των υπολοίπων δεν μπορεί να επισημάνει το αίτιο μιας ανατομικής ή λειτουργικής ανεπάρκειας.

Η γυναικεία εμπειρία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ένα δάκτυλο μπορεί να οδηγήσει τη γυναίκα σ’ έναν «εγγυημένο» οργασμό. Το ανδρικό μυαλό καθηλωμένο σε άμεσα μετρήσιμα μεγέθη έκανε ζήτημα, τα τελευταία χρόνια, το μέγεθος του πέους θεωρώντας το υπεύθυνο για την ποιότητα της σεξουαλικής επαφής.

Αν κανείς επιθυμεί να εστιάσει μόνο στα ανατομικά χαρακτηριστικά, τότε οφείλει να λαμβάνει υπόψη του τόσο την ανατομία του κάθε κόλπου όσο και την ανατομία του κάθε πέους προκειμένου να αναζητήσει ιδανικές ανατομικές συνθήκες, βάσει της λογικής ότι κάθε κλειδαριά ξεκλειδώνει με ένα μόνο κλειδί...Η εκτίμηση μεγεθών ως κριτήριο ποιότητας αποτελεί γνώρισμα ανώριμων και υπερκαταναλωτικών κοινωνιών. Η υπερκατανάλωση στο σεξ είναι σαφώς εις βάρος της ποιότητας.

Σε επίπεδο καθαρά ψυχολογικό, η παρατήρηση εκ μέρους των γυναικών για μικρό μέγεθος πέους στον άνδρα θα μπορούσε να αποτελεί και στοιχείο υποτίμησης ή απόρριψης ή ακόμα και απάντηση της γυναίκας σε παλαιότερες εδραιωμένες υποτιμήσεις που χρησιμοποιούν οι άνδρες εις βάρος των γυναικών του τύπου της «ψυχρής γυναίκας».

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΟΤΙ:
• Το μυϊκό σύστημα του κόλπου συμβάλλει στην τέλεια «εφαρμογή» σε οποιοδήποτε μέγεθος πέους.
• Η ύγρανση του κόλπου στη φάση διέγερσης καθιστά ευχερέστερη τη σεξουαλική επαφή.
• Παθήσεις του κόλπου και σεξουαλικά προβλήματα στη γυναίκα προκαλούν μερικές φορές σπασμό και αδυναμία εισόδου, δίνοντας την εντύπωση του στενού κόλπου.
• Ανατομικά προβλήματα του κόλπου μπορεί να εμποδίζουν την επαφή.

Παιδική και εφηβική κατάθλιψη: Πότε και γιατί φταίει η οικογένεια;

Πολλοί είναι οι παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κατάθλιψης στα παιδιά και τους εφήβους: γενετικοί, βιολογικοί, γνωσιακοί, διαπροσωπικοί, καθώς και αντιξοότητες στην παιδική ηλικία.

 

 - Οικογενειακοί και γενετικοί παράγοντες

 

Οι οικογενειακοί παράγοντες καθορίζουν σημαντικά την κατάθλιψη. Τα παιδιά των καταθλιπτικών γονιών είναι περίπου τέσσερις φορές πιο πιθανά να παρουσιάσουν ένα καταθλιπτικό επεισόδιο από τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν έχουν παθολογία. Επίσης είναι δύο φορές πιο πιθανά να πάθουν κατάθλιψη από τα παιδιά που οι γονείς τους υποφέρουν από άλλες ψυχιατρικές διαταραχές ή ιατρικές παθήσεις. Οι επιπτώσεις της γονεϊκής ψυχοπαθολογίας μπορεί να οφείλονται σε γενετικές ή περιβαλλοντικές επιρροές ή έναν συνδυασμό και των δύο.

 

Η γονεϊκή ψυχοπαθολογία αποτελεί συχνά μέρος μιας περίπλοκης κατηγορίας παραγόντων κινδύνου όπως βία, παραμέληση, ελλιπής γονεϊκή φροντίδα, στρες και άλλου τύπου αντιξοότητες.

 

Τα αποτελέσματα από μελέτες σε οικογένειες και διδύμους έχουν δείξει ότι η κατάθλιψη με μικρή ηλικία έναρξης είναι κληρονομική, με τη συμβολή πάντα περιβαλλοντικών παραγόντων.

 

Ορμόνες: σοβαρά καταθλιπτικοί και αυτοκτονικοί νέοι (παιδιά κι έφηβοι) ενδέχεται να παρουσιάζουν υπερέκκριση κορτιζόλης.

 

- Βιολογικοί παράγοντες

 

Νευροβιολογικές μελέτες έχουν δείξει ανατομικές, λειτουργικές και νευροχημικές ανωμαλίες οι οποίες συνδέονται τόσο με κατάθλιψη που έχει νεαρή ηλικία έναρξης, όσο και με κατάθλιψη που έχει πρωτοεμφανισθεί σε ενήλικους. Η ανάμειξη ορισμένων περιοχών του εγκεφάλου, όπως του προμετωπιαίου φλοιού, του ιππόκαμπου, και του αμυγδαλοειδούς πυρήνα έχουν επανειλημμένα βρεθεί σε καταθλιπτικά παιδιά και σε εφήβους. Επίσης έχουν παρατηρηθεί μειωμένος όγκος του μετωπιαίου λοβού και αυξημένος όγκος κοιλίας σε καταθλιπτικά παιδιά.

 

Είναι βέβαια πολύ σημαντική η επίδραση των περιβαλλοντικών παραγόντων και η αλληλεπίδρασή τους με τις βιολογικές ευαλωτότητες. Στρεσογόνα γεγονότα μπορεί να αλλάξουν τη νευροβιολογία.

 

- Γνωσιακή ευαλωτότητα στην κατάθλιψη

 

Σύμφωνα με τις γνωσιακές θεωρίες για την κατάθλιψη, η διαταραχή προκαλείται από την αλληλεπίδραση μεταξύ της γνωσιακής ευαλωτότητας ενός ατόμου και ορισμένες περιβαλλοντικές καταστάσεις που πυροδοτούν αυτή την ευαλωτότητα.

 

Παράγοντες γνωστικής ευαλωτότητας

 

- διαστρεβλωμένα γνωστικά σχήματα

- δυσλειτουργικές απόψεις και εσφαλμένες υποθέσεις

- τάση για απαισιοδοξία και καταθλιπτικογόνες πεποιθήσεις

- τελειομανία και έντονη αυτοκριτική

- τάση για εξάρτηση και υπερβολική ανάγκη επιβεβαίωσης

- μηρυκασμός

- χαμηλή αυτοεκτίμηση

 

Οι παράγοντες αυτοί αλληλεπιδρούν με στρεσογόνα γεγονότα και προκαλούν καταθλιπτικά συμπτώματα σε παιδιά και εφήβους, μικρότερου βαθμού στα παιδιά προεφηβικής ηλικίας, μεσαίου βαθμού στους εφήβους. Η διαφορά αυτή οφείλεται στη μετάβαση στην εφηβεία που περιλαμβάνει ενδυνάμωση των παραγόντων γνωσιακής ευαλωτότητας, αυξημένη συχνότητα και ένταση των στρεσογόνων γεγονότων και αρνητικές αλλαγές στις διαπροσωπικές σχέσεις, οι οποίες σε πιο μικρή ηλικία δρούσαν προστατευτικά.

 

- Επίκτητη αδυναμία (learned helplessness)

 

Οι αρνητικές σχέσεις με τους γονείς προκαλούν στα παιδιά χρόνιο στρες. Στις οικογένειες όπου οι γονείς είναι καταθλιπτικοί, υποφέρουν από κάποια άλλη ψυχική διαταραχή, ή κάνουν κατάχρηση ουσιών, η ανταπόκρισή τους στις ανάγκες των παιδιών είναι ελλιπής. Τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να νιώθουν απελπισμένα, άχρηστα, συντετριμμένα, μελαγχολικά. Η επίκτητη αδυναμία στο παιδί μπορεί να οφείλεται στο γεγονός πως οι γονείς του είναι μόνιμα δυσαρεστημένοι από το ίδιο ό,τι και να κάνει, όπως και να συμπεριφερθεί, ό,τι και να πετύχει. Το παιδί μπορεί να νιώθει αβοήθητο και χωρίς ελπίδα κι αυτό το επίκτητο αίσθημα αδυναμίας που βλάπτει την ικανότητα του νέου να δράσει λειτουργικά, τον/την συνοδεύει και στην ενήλικη ζωή.

 

- Διαπροσωπικοί παράγοντες

 

Η ανασφαλής προσκόλληση (ο ιδιαίτερος δεσμός ανάμεσα στο παιδί και το γονιό) ή η γονεϊκή κατάθλιψη αλληλεπιδρούν με την ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων στους νέους οδηγώντας τους σε κοινωνικές και συμπεριφορικές ανεπάρκειες, όπως υπερβολική αναζήτηση επιβεβαίωσης από τους άλλους, τάση να εκφράζονται αρνητικά για τον εαυτό τους και κοινωνική απομόνωση. Οι ανεπάρκειες αυτές με τη σειρά τους φέρνουν προβλήματα στις σχέσεις τους όπως συγκρούσεις και χαμηλή ποιότητα διαπροσωπικών σχέσεων. Τέτοιες δυσλειτουργικές σχέσεις προκαλούν ευαλωτότητα στην κατάθλιψη. Η διαπροσωπική ευαλωτότητα στην κατάθλιψη ενισχύεται κατά τη διάρκεια της μετάβασης στην εφηβεία, ειδικά στα κορίτσια. Τα κορίτσια τα οποία έχουν πρόωρη ανάπτυξη, μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα σε διαπροσωπικό στρες, επειδή αντιμετωπίζουν διάφορα θέματα, όπως τα πρώτα ραντεβού, νωρίτερα από τα συνομήλικα αγόρια, χωρίς να είναι ψυχολογικά έτοιμα να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους διαπροσωπικές προκλήσεις.

 

- Επισπεύδουσες αιτίες

 

Οι πιο κοινές επισπεύδουσες αιτίες της κατάθλιψης στα παιδιά και τους εφήβους περιλαμβάνουν:

 

 - Απώλεια ενός γονιού ή αγαπημένου προσώπου.

 

 - Απογοητεύσεις, όπως αποτυχία στις εξετάσεις, απογοήτευση από ανθρώπους στους οποίους οι νέοι έδειξαν αφοσίωση και άλλες.

 

 - Τραυματικά γεγονότα, όπως ψυχολογική ή σωματική κακοποίηση, σεξουαλική εκμετάλλευση, εκφοβισμός (bullying). Η κατάχρηση ουσιών από τους γονείς, κάποια χρόνια ψυχολογική ή οργανική αρρώστια, προβλήματα στις οικογενειακές σχέσεις και οικονομικά προβλήματα στην οικογένεια είναι παραδείγματα άλλων αρνητικών γεγονότων.

Εξάρτηση: Στο μυαλό της μαμάς ενός…μαμάκια!

 Σχέσεις εξάρτησης βιώνουν οι άνθρωποι που δηλώνουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς την παρουσία του άλλου, ή έχουν στρέψει υπερβολικά την προσοχή τους, θετικά ή αρνητικά στους άλλους.

 

Σχέσεις εξάρτησης βρίσκουμε σε όλων των ειδών τις σχέσεις.

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος που δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης είναι εκείνος που δεν αγαπά και δεν τα έχει καλά με τον εαυτό του. Αλλά κυρίως επειδή δεν ξέρει πώς να ζει τη δική του τη ζωή και ζει τη ζωή των άλλων.

Όποιος αγαπάει τον εαυτό του, αγαπάει πραγματικά τον άλλον εί­τε βρίσκεται κοντά του είτε μακριά του.

Αν έχεις την προσοχή σου στο πώς ζουν τη ζωή τους αυτοί που λες ότι αγαπάς παιδί, σύντροφος ή σύζυγος, φίλος/ φίλη και επεμβαί­νεις απρόσκλητα στη ζωή τους, τότε, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι ζεις τη ζωή των άλλων και όχι τη δική σου.

Γι’ αυτό σκέψου:
 Θέλω να ζήσω τη ζωή των άλλων ή τη δική μου τη ζωή;

Οι περισσότερες μητέρες είναι ερωτευμένες με τους γιους τους. Όταν οι γιοι είναι μικροί, ασχολούνται περισσότερο μ' αυτούς και λιγότερο με τους άντρες τους.

Όταν μεγαλώσουν, θεωρούν απειλή την κάθε κοπέλα που θα αγα­πήσει το γιο τους, επειδή πιστεύουν ότι η αγάπη του γιου προς αυτές θα λιγοστέψει. Τελικά με τα σκηνικά και τις σκηνές που δημιουργούν στους γιους, καταστρέφουν την όποια μαγεία μπορεί να υπήρχε στις ερωτικές σχέσεις τους.

Όμως, υπάρχουν και γιοι που υποδουλώνονται στη θέληση της μάνας τους και δεν δημιουργούν τη δική τους προσωπική ζωή.

Όπως το μήλο που δεν πέφτει κάτω από τη μηλιά συρρικνώνεται και ξεραίνεται, έτσι συρρικνώνεται η προσωπικότητα και η ζωή των παιδιών που ενώ μεγάλωσαν σε ηλικία, η προσωπικότητά τους δεν αναπτύσσεται είναι άβουλοι γ' αυτό και βρίσκονται κάτω από την επιρροή της μητέρας που θέλει το παιδί της κολλημένο δίπλα της.

Αυτοί οι γονείς, αναρωτιέμαι, μήπως έφεραν τα παιδιά τους σ' αυ­τό τον κόσμο, για να καλύψουν την ανασφάλεια της μοναξιάς και των γηρατειών.

Τώρα, ήρθε στο νου μου μια εικόνα από την παιδική μου ηλικία που έχει σχέση με αυτό το θέμα:
Ένας φαρμακοποιός που είχε φαρμακείο κοντά στη γειτονιά μου, είχε τη μητέρα του συνεχώς στο φαρμακείο. Η μητέρα ποτέ δεν έφευ­γε από εκεί. Ο γιος ήταν συνεχώς κάτω από το άγρυπνο μάτι της μα­μάς του.

Μη φανταστείτε ότι αυτή η γυναίκα εξέπεμπε κάτι το δυναμικό ή αυταρχικό ή ήταν εκεί διότι βοηθούσε το γιο της. Ήταν μια γυναίκα που έδειχνε να είναι διακριτικά προσκολλημένη στο γιο της.
Όσο περνούσαν τα χρόνια η υποταγή του γιου στην προσωπικότη­τα της μητέρας του, τον έκαναν να κινείται σαν ρομπότ και η μορφή του να είναι σαν μια ανέκφραστη μάσκα. Φαινόταν σαν κάποιος να του είχε αφαιρέσει τα συναισθήματα.

Αν είσαι γονιός, σκέψου:
- Θέλω τo παιδί μου να ζει τη δική του ζωή, που θα διαλέξει μό­νο του ή να κάνει τη ζωή που θέλω εγώ, διότι μόνο εγώ ξέρω αυτό που είναι για το καλό του;
- Θα διαλέξω εγώ το επάγγελμα ή το κατάλληλο πρόσωπο που ταιριάζει στο παιδί μου για να παντρευτεί;
- Εγώ θα επιλέξω την περιοχή που θα μείνει ή τα τετραγωνικά του σπιτιού του ή εκείνο;

Έχεις σκεφτεί πως όταν απαιτείς από το παιδί σου να λειτουργεί με τις δικές σου αποφάσεις, ποτέ δεν θα αποκτήσει δική του γνώμη και θέληση; Ότι θα είναι επιρρεπής στις αρνητικές συνήθως παρο­τρύνσεις των άλλων παιδιών, με ολέθρια αποτελέσματα;

Αναλογίζεσαι σε ποιες βλαβερές συνήθειες, μπορεί να εθιστεί;

Στο ταξίδι για την ανακάλυψη της κρυμμένης αρμονίας στη ζωή...

Αντιλαμβάνομαι την ζωή σαν μια διαδικασία αυτό-ανακάλυψης: μια προσεκτική, υποστηριζόμενη εξερεύνηση του πως δρούμε, νιώθουμε, σκεφτόμαστε και σχετιζόμαστε με τους άλλους σήμερα και πως όλα αυτά έχουν επηρεαστεί από τις προηγούμενες εμπειρίες μας. Επίσης, η ζωή αποτελεί μια ευκαιρία να ωριμάσουμε και να αναπτύξουμε νέους και αποτελεσματικότερους τρόπους αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας στις σχέσεις μας.

Για παράδειγμα, πολλές φορές αυτό που έχω νιώσει μέσα από τη επικοινωνία μου με τους ανθρώπους είναι ότι υποφέρουν από κατάθλιψη και άγχος όταν βρίσκονται σε αδιέξοδες καριέρες, δυστυχισμένες σχέσεις, ή ρουτίνα. Συχνά η κατάσταση μοιάζει χωρίς ελπίδα, αλλά δεν είναι έτσι διότι:

Όπως το νερό που κυλά πάνω από στεγνό έδαφος, δημιουργεί βαθιά ποτάμια, έτσι και οι επαναλαμβανόμενες σκέψεις και συναισθήματα «χαράσσουν» άκαμπτα δίκτυα κινητοποίησης, τα οποία αντιστοιχούν σε σταθερές συμπεριφορές. Όσο πιο πολύ χρησιμοποιούμε αυτά τα δίκτυα, τόσο πιο πολύ επαναλαμβάνονται οι ίδιες συμπεριφορές και τόσο πιο δύσκολα αλλάζουν.

Παρ' όλα αυτά, μέσα από την ενσυναίσθηση και χρησιμοποιώντας μια ψυχοσωματική προσέγγιση, είναι δυνατό να εντοπιστούν αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα, ώστε να «χαραχτούν» νέα συναισθηματικά κανάλια και αντίστοιχες συμπεριφορές, οι οποίες να ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις ανάγκες καθενός μας.

Αν το πρώτο και σημαντικότερο θεμέλιο είναι η υγεία νου, σώματος και συναισθημάτων, τότε το πρώτο βήμα αφύπνισης από κει και πέρα θα πρέπει να είναι η εκπαίδευση των ανθρώπων με βασικό εργαλείο την επικοινωνία, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένας πνευματικός πλούτος, που θα κάνει εφικτή την κατανόηση της μεγάλης σημασίας της συμβιωτικότητας, όχι μόνο των ανθρώπων, αλλά όλων των ειδών.

Η τεχνολογία κάνει εύκολη οποιαδήποτε έρευνα και ανάπτυξη σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο και η φύση προσφέρει ατελείωτη ενέργεια ώστε να γίνει πραγματικότητα μια κοινωνία ανθρώπων, η οποία θα εξελίσεται σε όλους τους τομείς με τη μέθοδο της επιστήμης, και οι άνθρωποι που την αποτελούν θα διαχειρίζονται τους πόρους του περιβάλλοντος με αρχές αεικαλλιέργειας (permaculture), θα εναρμονίζονται με τη φύση βασίζοντας τη διατροφή τους σε φυσική καλλιέργεια και θα στεγάζονται με φυσική δόμηση χαμηλού ενεργειακού αποτυπώματος.

Είναι τραγικό λάθος να πιστέψει κάποιος ότι οι πληροφορίες που αφορούν την ανθρώπινη υγεία και που παρουσιάζονται παρακάτω είναι σωστές ή λανθασμένες. Η γνώση, η δύναμη και οι απαντήσεις είναι ΟΛΑ μέσα μας, στα κύτταρα μας, γραμμένα στο DNA μας. Δεν παρουσιάζεται καμία «βίβλος της υγείας» και δεν υπάρχει ανάγκη αφορισμού κανενός ειδικού και καμίας επιστήμης. Το σώμα μας, ο νους μας και η ψυχή μας δεν αποκτούν και δεν παρουσιάζουν ασθένειες κατά λάθος και χωρίς αιτία.

Αντίθετα, ΕΜΕΙΣ είμαστε αυτοί που δημιουργούμε τα προβλήματα, που κάνουμε λάθος επιλογές, που δεν μπορούμε να χτίσουμε το μέλλον μας, να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και να λειτουργήσουμε λογικά, συνειδητά και με σθένος στις καθημερινές άρρωστες καταστάσεις που ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι έχουμε προκαλέσει στον εαυτό μας και στους άλλους με την γκρίνια μας, την απαισιοδοξία μας, το φθόνο μας, την ασυνειδησία και την απληστία μας.

Ας αναλάβουμε επιτέλους την ευθύνη για όσα μας συμβαίνουν. Η γνώση, η λογική και το συναίσθημα είναι και τα τρία μέσα μας.

Ας τα γνωρίσουμε επιτέλους, ας γνωρίσουμε τον εαυτό μας, ας βάλουμε υγιής στόχους και ας πάρουμε συνειδητές αποφάσεις για το καλό της ζωής μας, των συνανθρώπων μας και του περιβάλλοντός μας. Ας το κάνουμε για μας, αληθινά ελεύθερα.

ΆΡΙΣΤΗ ΥΓΕΙΑ είναι η κατάσταση κατά την οποία ο οργανισμός σαν ολότητα και το κάθε κύτταρο ξεχωριστά στηρίζονται και ισορροπούν στις τρεις σταθερές, δυνατές και ακλόνητες βάσεις της υγείας,

α) την ΑΡΙΣΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
β) την ΑΡΙΣΤΗ ΝΟΗΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
γ) την ΑΡΙΣΤΗ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ.

Η άριστη υγεία είναι το αδιαίρετο και ισορροπημένο σύνολοόλων των παραπάνω. Από την άριστη υγεία ΔΕΝ μπορεί να λείπει καμία από τις 3 παραπάνω βάσεις. Σε περίπτωση που κάποια από τις παραπάνω βάσεις είναι απαίδευτη ή υστερεί σε οποιοδήποτε βαθμό τότε δημιουργούνται ανεπανόρθωτες επιπλοκές.

Οδεύοντας προς την άριστη υγεία και πετυχαίνοντας την, ο οργανισμός σου επανακτεί τις δυνάμεις με τις οποίες γεννήθηκε και στις τρεις υποστάσεις του - ενώνεται με τον ομφάλιο λώρο της γης, στηρίζεται επιτέλους στις δικές του δυνάμεις, γίνεται ακλόνητος σωματικά, άπειρος νοητικά και ανεπηρέαστος ψυχολογικά - και τις οποίες δυνάμεις όταν θυμηθεί να χρησιμοποιεί άριστα, θα είναι σε θέση να δει το ρόλο του και το πραγματικό μέγεθος του μέσα στον υπερ-οργανισμό της Γαίας και κατ' επέκταση στον συμπαντικό υπερ-οργανισμό και άρα να καταλάβει και να δώσει νόημα στη ζωή.

ΑΡΙΣΤΗ σωματική υγεία είναι η κατάσταση κατά την οποία το σώμα σαν ολότητα και το κάθε υποσύστημα ξεχωριστά (αναπνευστικό, νευρικό, κυκλοφορικό, πεπτικό, κτλ), στηρίζονται και ισορροπούν στις τρεις σταθερές, δυνατές και ακλόνητες βάσεις,
α) την ΔΙΑΤΡΟΦΗ, το «καύσιμο», τα υλικά που χρησιμοποιεί ο οργανισμός για να χτίσει κύτταρα, ιστούς, μύες, κτλ,
β) την ΑΘΛΗΣΗ, δηλαδή την λειτουργία και συνεργασία των υποσυστημάτων του σώματος, την ευρωστία, το χτίσιμο του «σπιτιού» που κατοικείς, την άμυνα του οργανισμού, και τέλος
γ) την ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ, την ανάπαυση των υποσυστημάτων, την χαλάρωση των μυών, την οξυγόνωση, την ηρεμία, τον ύπνο, κτλ.

Οδεύοντας προς και κατακτώντας την άριστη σωματική υγεία, το σώμα θυμάται ικανότητες όπως, αποθήκευση ενέργειας, αντοχή στα καιρικά φαινόμενα, αντοχή στον πόνο, δύναμη, αντοχή στη δύναμη, αεροβική ικανότητα, αυτοΐαση, αντοχή σε ιούς και αρρώστιες, διατήρηση θερμοκρασίας, γρήγορη ανάρρωση από χτυπήματα, ασθένειες, (ικανότητες) τις οποίες, όταν θυμηθεί να χρησιμοποιεί άριστα, θα είναι σε θέση να προλαμβάνει και να αντιμετωπίζει εύκολα, γρήγορα και πάνω από όλα αποτελεσματικά καταστάσεις όπως, κράμπες, σημάδια, μελανιές, ακμή, ζαλάδες, ημικρανίες, υπνηλία, στομαχικές διαταραχές, αιμορροΐδες, αϋπνίες, σκωληκοειδίτιδα, έλκος, αρθρίτιδα, χολή, καρδιακά προβλήματα, εμφράγματα, ιώσεις, κακώσεις, σπασίματα, ρήξεις μυών, δυσκοιλιότητα, παχυσαρκία, ατονία, άσθμα, ωτίτιδα, λοιμώξεις, αναιμία, λευχαιμία, καρκίνους κτλ.

ΑΡΙΣΤΗ νοητική υγεία είναι η κατάσταση κατά την οποία ο νους σαν ολότητα και η κάθε επεξεργασία ξεχωριστά (ιδέες, σκέψεις, λύσεις, θεωρίες, συνδυασμικότητα, κτλ), στηρίζονται και ισορροπούν στις τρεις σταθερές, δυνατές και ακλόνητες βάσεις,

α) τη ΜΝΗΝΗ, τη γνώση, τις πληροφορίες, τις εμπειρίες, τα διαβάσματα, τα ακούσματα, τις προσωπικές ανακαλύψεις, θεωρίες και εμπειρίες, κτλ,

 β) τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ, τη διάθεση για δημιουργία, τη φαντασία, το να παίρνεις λίγο από το «τίποτα» και να το κάνεις «κάτι», την κατανόηση πολυεπίπεδων νοημάτων, την ταξιδιάρικη σκέψη, τη μυθοπλασία, τις νοητικές πύλες σε φανταστικούς κόσμους, το χιούμορ, τα όνειρα για το μέλλον και ο προσωπικός τρόπος πραγματοποίησής τους, κτλ και τέλος

γ) τη ΛΟΓΙΚΗ, την κριτική σκέψη, την επεξήγηση, την κατανόηση μιας αρχής και ενός τέλους, την αλληλουχία, την αιτιολόγηση, τα δεδομένα και τα ζητούμενα, κτλ.

Οδεύοντας προς και κατακτώντας την άριστη νοητική υγεία, το μυαλό θυμάται ικανότητες όπως, προγραμματισμός, διορατικότητα, επικοινωνία, ειλικρίνεια, περιέργεια, ερευνητικότητα, αντοχή στην αλήθεια (που πονάει), εξισορρόπηση συναισθημάτων (που πονάνε), (ικανότητες) τις οποίες, όταν θυμηθεί να χρησιμοποιεί άριστα, θα είναι σε θέση να προλαμβάνει και να αντιμετωπίζει εύκολα, γρήγορα και πάνω από όλα αποτελεσματικά καταστάσεις όπως, προβλήματα λογικής, απάτες, ανία, βαρεμάρα, ακαταστασία, λάθος εκτιμήσεις, λάθος επιλογές, διλλήματα, δύσκολες θέσεις, γκρίνια, βλακεία, απελπισία κτλ.

ΑΡΙΣΤΗ ψυχική υγεία είναι η κατάσταση κατά την οποία η ψυχή και κάθε ταξίδι ξεχωριστά (το είναι σου, οι αναμνήσεις που δημιουργείς, οι πέντε αισθήσεις), στηρίζονται και ισορροπούν στις τρεις σταθερές, δυνατές, και ακλόνητες βάσεις,

α)το ΘΑΡΡΟΣ, την τόλμη, τη θέληση που πηγάζει από μέσα, την υπεράνθρωπη προσπάθεια, την ενέργεια που ξεπερνά τον εαυτό μας, την ηρωική ψυχολογία, κτλ,

β) την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, την αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου, του περιβάλλοντος υποσυνειδήτου, της περιβάλλοντος ψυχολογίας, την κατανόηση των επιλογών και των επεκτάσεών τους πριν εμφανιστούν οι συνέπειές τους, κτλ και

γ) το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ, την αλληλεπίδραση των ψυχών των ανθρώπων, την κατανόηση των ενεργειών που περιβάλλουν τις καταστάσεις, την συναίσθηση των ψυχικών φορτίων/εμποδίων των συνανθρώπων, κτλ.

Οδεύοντας προς την άριστη ψυχική υγεία και πετυχαίνοντας την, το μυαλό θυμάται ικανότητες όπως, ενόραση, διαίσθηση, ελπιδοφορία, αγάπη, υπομονή, τόλμη, εμπιστοσύνη, ελευθερία, αντοχή στην πραγματικότητα (που πονάει), επικοινωνία με τον εαυτό, κτλ, (ικανότητες) τις οποίες, όταν θυμηθεί να χρησιμοποιεί άριστα, θα είναι σε θέση να προλαμβάνει και να αντιμετωπίζει εύκολα, γρήγορα και πάνω από όλα αποτελεσματικά καταστάσεις όπως, χωρισμούς, αποχαιρετισμούς, θανάτους κοντινών προσώπων, ζήλεια, δηλεία, άγχος, πίεση, διλήμματα, ασυνέπεια, νευρικότητα, αποξένωση, απελπισία, αναισθησία, κτλ.

Ο ανθρώπινος νους, η ανθρώπινη ψυχή και το ανθρώπινο σώμα, χτίζουν κύτταρα κάθε μέρα, ζουν και αναπνέουν κάθε μέρα, νιώθουν, αισθάνονται και γεμίζουν εμπειρίες κάθε μέρα. Έχουμε ένα βιολογικό ρολόι που βασίζεται στο περιβάλλον (μέρα, νύχτα, βιολογικές ανάγκες, κτλ), και ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ακολουθούμε κάποιες διαδικασίες (πέψης, συντήρησης, δημιουργίας, αναπαραγωγής, άμυνας, αποθήκευσης και κατανάλωσης ενέργειας, κίνησης, οξυγόνωσης, λειτουργίας των μυών, ύπνου, αναγέννησης, ξεκούρασης μυϊκού, πεπτικού και νευρικού συστήματος, αισθημάτων, δημιουργίας, σκέψης, επινόησης, χαράς, αγάπης, κτλ) κάθε στιγμή.

Το σώμα, ο νους και η ψυχή λοιπόν λειτουργούν με ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ τρόπο, άσχετα με το αν γνωρίζουμε όλες τις ικανότητες μας σωματικά, νοητικά και ψυχικά, είτε το θέλουμε, είτε όχι.

 Συγκεκριμένος ο λόγος που ανεβάσαμε πυρετό, συγκεκριμένος ο λόγος που έχουμε σκοτοδίνες κάθε φορά που σηκωνόμαστε απότομα από την καρέκλα, συγκεκριμένος ο λόγος που νοσήσαμε, συγκεκριμένος ο λόγος που ραγίζει η καρδιά μας όταν χάνουμε την αγάπη, συγκεκριμένος ο λόγος όταν μαυρίζει το συκώτι μας από τη στεναχώρια.

Δυστυχώς όμως κάνουμε τις επιλογές μας και έχουμε καταλήξει στη γνώμη που έχουμε για το καθετί, με βάση το περιβάλλον που ζούμε, το οποίο είναι με τη σειρά του πρόσκαιρο, δεν στηρίζεται σε σταθερές βάσεις και προ-επιλεγμένο πριν από εμάς, για εμάς.

Πέρα όμως από αυτά που έχουμε συνηθίσει και πέρα από τις συμβουλές των «έμπειρων» περπατημένων, πέρα από το αν νιώθουμε άσχημα και αν κατηγορούμε άλλους για τις επιλογές μας σωματικά, νοητικά και συναισθηματικά, θα μπορούσαμε απλά να σταθούμε λίγο και να αφουγκραστούμε το σώμα μας, το μυαλό μας και την ψυχή μας.

Να γίνουμε φίλοι με το «είναι» μας ώστε να μπορούμε να είμαστε φίλοι και με τη φύση που μας δίνει ζωή αλλά και με τους άλλους ανθρώπους.

Ευχές για το καλύτερο,σε ότι οραματίζεται και δημιουργικά εμπλέκεται ο καθένας....

Ο δεκάλογος της πραγματικής φιλίας*

 Φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα είχε πει ο Σωκράτης.

Για ορισμένους η πραγματική φιλία έρχεται μια φορά στη ζωή, ενώ για μερικούς αποτελεί ένα άπιαστο όνειρο. Εμπειρίες, απόψεις και συμπεριφορές, όλα ανατρέπονται από τη στιγμή που εισχωρήσει η αληθινή φιλία στη ζωή μας.

Πώς όμως μπορούμε να «ανοίξουμε» τις πόρτες στην πραγματική φιλία;...

1. Πραγματικοί με τον εαυτό σας... αληθινοί φίλοι με τους γύρω σας
Εάν επιθυμείτε να έχετε πραγματικούς φίλους, θα πρέπει πρώτα να γνωρίσετε και να αποδεχτείτε τον εαυτό σας. Άλλωστε αν δεν αποδεχτείτε και δεν αγαπάτε τον ίδιο σας τον εαυτό, πώς θα οδηγήσετε τους άλλους προς εσάς και πως θα τους καλωσορίσετε;

2. Σεβαστείτε τη διαφορετικότητα των άλλων
Ο καθένας κοιτάζει τη ζωή μέσα από το δικό του φακό. Συχνά εμείς αναμένουμε από τους άλλους να δουν τη ζωή τους μέσα από το δικό μας φακό, δημιουργώντας έτσι πολλά προβλήματα. Πρέπει να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και κατανόηση, καθώς οι διαφορές κάνουν ισχυρότερη μια φιλία.
3. Η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια καθοδηγούν μια φιλία

 Αφεθείτε ελεύθεροι μπροστά στους άλλους, μοιραστείτε τις σκέψεις σας και μιλήστε όσο πιο ειλικρινά μπορείτε. Οι άνθρωποι αισθάνονται τον τρόπο που τους προσεγγίζουν, μετατρέποντας έτσι τη συμπεριφορά τους. Μην συζητήσετε για το φίλο σας πίσω από την πλάτη του και μην αφήνετε τους άλλους να αναφέρουν άσχημα πράγματα για αυτόν.

4. Να είστε παρόντες και στις δύσκολες στιγμές
Η αληθινή φιλία δεν βασίζεται στο να είστε εκεί όταν είναι βολικό αλλά όταν είναι δύσκολο. Όταν περνάτε ευτυχισμένες στιγμές όλοι επιθυμούν να μοιραστούν τη χαρά σας αλλά μόνο οι αληθινοί φίλοι θα σας συμπαρασταθούν σε δύσκολες προσωπικές στιγμές.

5. Η αληθινή φιλία είναι γεμάτη αγάπη και γεμάτη «θετικές» ανησυχίες
Αν έχετε την αίσθηση ότι ο φίλος σας διαθέτει κάποιο πρόβλημα πρέπει να τον αφυπνίσετε και να τον υποστηρίξετε όσο περισσότερο γίνεται. Ο καλός φίλος δεν προσπαθεί να γίνεται αρεστός μέσα από τη συγκατάθεσή του, αλλά ορισμένες φορές φαίνεται μέσα από τη θέλησή του να σας δείξει το λάθος. Μην είστε επικριτικοί, αλλά δώστε στοχαστικές συμβουλές, δείχνοντάς με αισιόδοξο τρόπο το «καλό» του.

6. Δείτε τη θετική πλευρά των άλλων
Ένας αληθινός φίλος σίγουρα γνωρίζει αρκετά καλά τα μειονεκτήματά σας, αλλά δεν παύει να πιστεύει στις δυνατότητες σας. Επικεντρωθείτε στα καλά σημεία των φίλων σας, εκτιμήστε τα όμορφα πράγματα πάνω τους και δείξτε τους τα συναισθήματά σας για αυτόν. Η εκτίμηση είναι ένα συναίσθημα που όλοι το έχουν ανάγκη.

7. Μην «εγκλωβίζετε» το φίλο σας στις δικές σας ανάγκες...
Δώστε χώρο στους ανθρώπους γύρω σας. Η ανάγκη για αποκλειστικότητα πολλές φορές κουράζει τους άλλους και δεν προσφέρει την κατάλληλη «αναπνοή» στους φίλους σας. Η επιθυμία για «φρέσκες» συναντήσεις πρέπει να αποτελεί επιθυμία και των δύο. Ένας καλός φίλος δεν απαιτεί και δεν σκέφτεται πρώτα τον εαυτό του, δεν είναι εγωιστής.

8. Η συγχώρεση αποτελεί το χρυσό κανόνα για την πραγματική φιλία
Το ότι δεν εγκρίνετε μια πράξη δεν σημαίνει αποκλειστικά ότι χαρακτηρίζει αυτόν που την υποστήριξε. Η συζήτηση θεωρείται η καλύτερη λύση, ώστε να μπορέσετε να κατανοήσετε την αιτία του προβλήματος. Μην χρησιμοποιείτε τους φίλους σας, ως μέτρο της αξίας σας - έχετε αξία.

9. Εμβαθύνετε τη φιλία σας με την πάροδο του χρόνου
Είναι ωραίο να επιδιώκετε κάθε στιγμή να γνωρίζετε ακόμα περισσότερο έναν άνθρωπο. Κάτι τέτοιο θα σας κάνει να νιώθετε πιο σίγουροι για την ποιότητα της φιλίας σας και θα κρατήσει το ενδιαφέρον ζωντανό. Μην αρκείστε στο χρόνο που έχετε περάσει με κάποιον αλλά παρατηρήστε το κατά πόσο τον γνωρίζετε πραγματικά.

10. Οι αυθόρμητες δραστηριότητες και ο ελεύθερος χρόνος... τα κλειδιά για μια φιλία
Διασκεδάστε κάνοντας κάθε μέρα διαφορετικές δραστηριότητες, αποτελώντας ουσιαστικά μια θετική δύναμη στη ζωή του φίλου σας. Το καλύτερο δώρο δεν στηρίζεται στα χρήματα, αλλά στην αφιέρωση του ελεύθερου χρόνου σας. Δημιουργείστε καινούριες εμπειρίες και χαρούμενες στιγμές.

Μαρία Ιωσηφίδου!

*Αφιρωμένο στους αληθινούς φίλους μου και μόνο!

Κρυφή ή Κρυμμένη Αρμονία

Ο Ηράκλειτος που έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. [544-484] αναφέρει ότι «Η κρυφή αρμονία είναι καλύτερη από τη φανερή»

Ο Osho στο βιβλίο του «Η κρυμμένη αρμονία» αναφέρει για τον Ηράκλειτο «Ο Ηράκλειτος είναι μία ύπαρξη τόσο φωτεινή, που όταν τον κοιτάς, τα μάτια σου χάνουν την ικανότητα να βλέπουν, το φως είναι πάρα πολύ για σένα. Δεν είσαι συνηθισμένος σε τόσο φως. Γι' αυτό, πριν ατενίσεις τον Ηράκλειτο, πρέπει να κάνεις μερικές προετοιμασίες.

Όταν μιλά ο Ηράκλειτος φαίνεται αινιγματικός, γιατί εκφράζεται αντιφατικά. Αυτοί που γνωρίζον πάντα εκφράζονται αντιφατικά. Υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό. Δεν είναι αινιγματικοί, είναι πολύ απλοί. Μα, τι να κάνουν; Αν η ζωή η ίδια είναι μια αντίφαση, τι άλλο μπορούν να κάνουν;
Για να αποφύγεις τις αντιφάσεις, μπορείς να φτιάξεις τακτοποιημένες και ξεκάθαρες θεωρίες, αλλά θα είναι λαθεμένες Δεν θα 'ναι αληθινές μες στην πραγματικότητα της ζωής.

Ο Αριστοτέλης είναι σαφής, είναι καθαρός μοιάζει με περιποιημένο κήπο. Ο Ηράκλειτος είναι άγριο δάσος.»

Εννοιολογικά
κρυφός -ή -ό [krifós] Ε1 : που είναι κατασκευασμένος ή τοποθετημένος με τέτοιον τρόπο, ώστε οι άλλοι να μην μπορούν να τον δουν ή να μην μπορούν να υποπτευθούν την ύπαρξή του
κρυμμένος
επίθ α / θ / ουδ κρυμμένος, κρυμμένη, κρυμμένο [kri'menos, kri'meni, kri'meno]
ασφαλισμένος, που δε βρίσκεται εύκολα

Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα τα πράγματα ,υλικά, πνευματικά, συναισθηματικά, που ποθούμε είναι κρυφά ή κρυμμένα για εμάς;

Εάν είναι κρυφά γιατί να είναι και εάν είναι κρυμμένα ποιος τα έκρυψε και γιατί?
Τελικά η αλήθεια είναι κάτι που μας διαφεύγει και υπάρχουν πολλές εκδοχές της ανάλογα την θέση και οπτική που έχει ο καθένας μας ή είναι μια;

Σε όλα αυτά που είναι η πλάνη?

Στην φιλοσοφία ο όρος λογική πλάνη αναφέρεται στην σχηματική πλάνη, δηλαδή σε ένα ψεγάδι στην δομή ενός παραγωγικού επιχειρήματος, το οποίο καθιστά το επιχείρημα άκυρο.

Εμείς σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι και σας Έλληνες με μεγάλη πολιτιστική κληρονομία πόσο είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε την πλάνη που μας σερβίρουν από όλες τις πλευρές;

Για να βγεις από μια οποιαδήποτε κατάσταση πρέπει να είσαι σε θέση να δεις τον εαυτό ως μη εμπλεκόμενο να είσαι ψύχραιμος και να βγάλεις τα συμπεράσματα σου χωρίς προκατάληψη όσο αυτό είναι εφικτό. Είμαστε όμως σε θέση να δούμε τη πλάνη;

Λίγες Σκέψεις με πολλές απορίες…

Η ΑΛΕΠΟΥ

Μικρός Πρίγκιπας ΧΙΙ Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ

Η ΑΛΕΠΟΥ

(απόσπασμα)XXI

Τότε λοιπόν εμφανίστηκε η αλεπού.

- Καλημέρα, είπε η αλεπού.

- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και στράφηκε, μα δεν είδε τίποτα.

- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω απ’ τη μηλιά.

- Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη…

- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.

- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος…

- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν είμαι εξημερωμένη.

- Α, συγνώμη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

Όμως, μετά από σκέψη, πρόσθεσε:

- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

- Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;

- Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγάνε… Μεγάλος μπελάς. Εκτρέφουν και κότες. Είναι το μόνο τους καλό. Κότες γυρεύεις;

- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».

- Δημιουργώ δεσμούς;

Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο μ’ άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού ίδια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο…

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ εξημέρωσε…

- Πολύ πιθανόν, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τα πιο τρελά πράματα…

- Α, δεν είναι στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:

- Σ’ έναν άλλο πλανήτη;

- Ναι.

- Υπάρχουν κυνηγοί σ’ εκείνο τον πλανήτη;

- Όχι.

- Ενδιαφέρον. Και κότες;

- Όχι.

- Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.

Όμως η αλεπού ξαναγύρισε στην προηγούμενη σκέψη της:

- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, οι άνθρωποι με κυνηγάν. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι’ αυτό λοιπόν, βαριέμαι λίγο. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ’ αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ’ όλα τα’ άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω απ’ τη γη. Το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω απ’ τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το στάρι για μένα είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…

Η αλεπού σώπασε και κοίταξε ώρα πολλή το μικρό πρίγκιπα:

- Σε παρακαλώ… εξημέρωσέ με, είπε.

- Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω ν’ ανακαλύψω φίλους και πολλά πράματα να γνωρίσω.

- Γνωρίζουμε μονάχα τα πράματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα απ’ τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…

Την επομένη ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.

- Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τα’ απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και Θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της… Χρειάζεται κάποια τελετή.

- Τι πάει να πει τελετή; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, μια ώρα με τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγούς. Χορεύουν την Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. Η Πέμπτη λοιπόν είναι υπέροχη μέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαμε τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι μέρες θα έμοιαζαν όλες, κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισμού:

- Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.

- Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω…

- Σωστά, είπε η αλεπού.

- Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Σωστά, είπε η αλεπού.

- Τι κέρδισες λοιπόν;

- Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού.

Έπειτα πρόσθεσε:

- Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.

Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.

- Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.

Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.

- Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. Δεν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.

Και ξαναγύρισε στην αλεπού:

- Αντίο, είπε…

- Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

- Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

- Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.

- Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…, είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις.Θα είσαι υπεύθυνος για πάντα για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…

- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

*Για μένα η ευτυχία κατακτάται συνειδητοποιώντας τι νόημα έχει η ζωή σου. Αυτό σημαίνει γιατί ζεις πραγματικά, τι δραστηριότητες έχεις, η ζωή δεν είναι απλά ένα πέρασμα που συμβαίνει πέρα από την δική μου επιθυμία, αλλά κάτι που έχει να κάνει με τα πράγματα που εγώ κάνω. Όταν εγώ αισθάνομαι ότι συμπορεύονται ο δρόμος μου με τον σκοπό μου, τότε γαληνεύω. Και αυτήν την γαλήνη εγώ την αποκαλώ ευτυχία.

Φιλία

Είναι πολύ υπέροχο να έχουμε κοντά μας φίλους που να μπορούν να τους νιώθουμε και να μας νιώθουν.
Και ένας νέος είπε, Μίλησε μας για τη Φιλία.
Κι εκείνος αποκρίθηκε λέγοντας:
Ο φίλος σας είναι η εκπλήρωση των αναγκών σας.
Είναι το χωράφι που εσείς σπέρνετε με αγάπη και θερίζετε με ευγνωμοσύνη.
Και είναι το τραπέζι σας και το παραγώνι σας.
Γιατί πηγαίνετε στο φίλο με την πείνα σας, και τον αναζητάτε για τη γαλήνη σας.
Όταν ο φίλος σας εκφράζει τις σκέψεις του, δε φοβάστε το όχι στη δική σας σκέψη, ούτε αποσιωπάτε το ναι.
Και όταν εκείνος είναι σιωπηλός, η καρδιά σας δεν παύει για ν' ακούσει την καρδιά του.
Γιατί στη φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη.
Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δε λυπάσαι, γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ' αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του, όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα.
Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθαιμα του πνεύματος. Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει.
Και δίνετε το καλύτερο εαυτό σας στο φίλο σας. αφού θα γνωρίσει την άμπωτη του κυμάτου σας, δώστε του να γνωρίσει και την παλίρροιά του.
Είναι ο φίλος σας κάτι που θα έπρεπε να γυρεύετε όταν έχετε ώρες που θέλετε να σκοτώσετε;
Καλύτερα να γυρεύετε το φίλο σας πάντα όταν έχετε ώρες να ζήσετε. Γιατί έργο του φίλου σας είναι να εκπληρώσει τις ανάγκες σας, αλλά όχι να γεμίσει το κενό σας.
Και μέσα στη γλύκα της φιλίας κάνετε να υπάρχει γέλιο, και μοίρασμα χαράς.
Γιατί στις δροσοστάλες των μικρών πραγμάτων η καρδιά βρίσκει την καινούργια αυγή της και ξανανιώνει.

Το προσωρινό υποκλίνεται στο αιώνιο

Το στρες αποτελούσε μεγάλο κομμάτι στην ζωή μου. Δεν είναι όμως οι στρεσογόνοι παράγοντες που με έκαναν να χάνω την ισορροπία μου, αν και είναι πολύ εύκολο να μπούμε στο παιχνίδι να κατηγορούμε τους άλλους, εξωτερικές συνθήκες, ή τον εαυτό μου, τις εσωτερικές διεργασίες του μυαλού μου, για την α-σθένεια μου, την απογοήτευση και τη δυσαρμονία μας.

Αυτό που παρατηρούσα ήταν η προσκόλληση μου και η τάση που είχα να κρατιέμαι σε αυτά που με κλειδώνουν ή αλλιώς με στρεσάρουν.

Η κλασική προσέγγιση ήταν πρώτα να μη αναγνωρίζω την πραγματική φύση του γεγονότος (πάντα η φούσκα στην αρχή είναι μεγάλη σας αερόστατο) και δεύτερον ήταν με το να αντιστέκομαι να παλεύω να κατηγορώ και πάντα προσπαθώντας να πιέσω την πραγματικότητα, που δεν μου αρέσει, σε μια κατεύθυνση που θεωρούσα ικανοποιητική, ασφαλής, και ευχάριστη για εμένα. Βέβαια δεν έχει προηγηθεί αναγνώριση της βαθύτερης δομής του τι συμβαίνει (ζούμε πανικός τώρα... τρέχουμε) και τι επιλογές είχα.

Εδώ έρχεται τώρα όμορφα και ωραία η συνειδητοποίηση ότι οκ με το να είσαι πνευματικό ον σε αναζήτηση δεν σημαίνει οτι δεν είσαι και ανθρώπινο ον. Η πνευματικότητα δεν εξαφανίζει τον πόνο την α-σθένεια και το στρες απλά τα μειώνει σε ένταση. Ο πόνος μας ενημερώνει οτι είμαστε ανθρώπινα όντα. Ο πόνος αποτελεί όχημα εξέλιξης μας κάνει καλύτερους. Η αντιμετώπιση των ανθρώπινων προκλήσεων-προσκλήσεων δεν μας κάνουν λιγότερο η περισσότερο "πνευματικούς" απλά σημαίνει οτι βιώνουμε πράγματα όπως όλοι οι υπόλοιποι ανθρώποι στο πλανήτη γη.

Συνειδητοποίηση ότι η πνευματικότητα δεν είναι να κάνεις τη ζωή να "Λυγίζει" στις προσωπικές μου επιθυμίες (αν και το έχω δει να γίνεται!!) αλλά το κλειδί για μένα είναι να έχω την ευλυγισία να "λυγίζω" εγώ στη ζωή, ή "Το προσωρινό να υποκλίνεται στο αιώνιο".

Μετά από πολύ προσωπική εργασία παρατηρώ τον εαυτό μου να μην έχει έντονα πια συναισθήματα για πράγματα καθημερινής φύσεως. Μάλλον ακολουθώ την συμβουλή από το χωριό μου "Go with the flow" αλλά όταν με πιάνει πια ξέρω να το χειριστώ καταλλήλως.!

Η πληροφορία είναι πολύ σημαντική αλλά όταν συμβαδίζει με βίωμα γίνεται ΓΝΩΣΗ και η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ!

Ότι δίνεις είναι πραγματικά δικό σου

 Σκεφτόμουν εάν είχα ποτέ την ελευθερία στην ζωή μου να πω πραγματικά αυτό που αισθανόμουν.

Μοιραζόμουν ποτέ τις σκέψεις μου τις ιδέες μου ή απλά περίμενα να προβάλουν οι άλλοι τις ιδέες τους για το τι είμαι εγώ, τι μπορώ να κάνω και να βιώσω.

Μπορεί να ήταν/είναι πιο εύκολο για μένα να προσπαθώ να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων και να αποφύγω την σύγκρουση.

Μπορεί και να πίστευα/ω ότι κάνω και τον άλλο ευχαριστημένο και ταυτόχρονα γίνομαι και αρεστός, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Με τι κόστος όμως;

Τα δικά μου αυθεντικά κομμάτια που είναι; Είχα προσδοκία για το τι θα πρέπει να με κάνει ευτυχισμένο, σταθερότητα, ασφάλεια, αρμόνια, αποδοχή, αγάπη. Πως όμως να ψάχνω να τα βρω όλα αυτά εκτός από εμένα όταν πρωτίστως δεν τα έχω βρει μέσα μου; Κάτι λείπει ειπα.. και ξεκίνησα.

Ακολούθησα το πάθος μου, το έκανα σπούδασα φιλοσοφία, ασχολήθηκα με την πνευματικότητα και είδα καθαρά ότι ζούσα σε ένα πλαίσιο οικογενειακών κανόνων και κοινωνικών ρητρών μέσα από το οποίο δεν ήξερα πως να ακούσω τον εαυτό μου. Μεγάλωσα ντροπαλός και φοβισμένος μήπως πω την λάθος απάντηση που δεν ταίριαζε με το τι οι άλλοι μου είπαν να κάνω, να είμαι και να σκέφτομαι.

Η κοινωνική μάσκα φοριέται την στιγμή που γεννιόμαστε και ακούμε τις πρώτες μας λέξεις. Μαθαίνουμε να ευχαριστούμε τους άλλους, να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες τους και να αποφεύγουμε τα μοιραζόμαστε τα συναισθήματα μας, το οποίο με την σειρά του γίνεται ένας δια βίου αγώνας του «είμαι αρκετά καλός;» «γνωρίζω αρκετά;» «έχω αρκετά;».

Έχω αυτήν την ανάγκη, τον πόθο να με ακούσουν για αυτή του είμαι χωρίς όρους αλλά βρίσκω τον εαυτό μου στο μονοπάτι της αγάπης με όρους( μετρώ την αγάπη σε είδος, σε χρόνο, σε λόγο κλπ) αναζητώντας την έγκριση και αναγνώριση από τους άλλους γνωρίζοντας τελικά οτι όλα αυτά είναι μέσα μου.

Έχω δυο αγαπημένους φίλους ο ένας είναι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της πνευματικής αναζήτησης και ο άλλος συνοδοιπόρος στο κομμάτι της υλικής αναζήτησης.

Κάποια στιγμή πριν κάποια χρόνια είχα θυμώσει με τον δεύτερο φίλο μου γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει ότι υπάρχουν και αλλά πράγματα πέρα του υλικού κόσμου και προσπαθούσα να την πείσω ότι είναι λάθος να βρίσκεται μόνο εκεί.

Από την άλλη γνώριζα/ω πόσο σημαντική είναι στην ζωή μου και ήθελα να την αλλάξω αλλά να μην την χάσω κιόλας.

Έτσι έβραζα στο ζουμί μου. Προσπαθούσα να τον αλλάξω για να κάνω έμενα και τον εγωισμό μου χαρούμενους! εκεί έπεσε το κέρμα της συνειδητοποίησης τον έκρινα για αυτό που δεν είναι και δεν τον αποδεχόμουν και για άλλη μια φορά έπαιζα τον ρόλο του σωτήρα και σταμάτησα.

Οι επιλογές που κάνουμε αποτελούν γνώσεις και εμπειρίες για την πορεία της ζωής μας και ο καθένας έχει 100% την ευθύνη αυτών χωρίς παρεμβολή από άλλους( ιδίως εμένα)

Όταν είσαι αγάπη, μοιράζεσαι , διδάσκεις γίνεσαι πρότυπο για μίμηση με πάθος και περιέργεια, συμπόνια και κατανόηση.

Πώς επικοινωνούμε αυθεντικά έτσι ώστε οι άλλοι να μας ακούν και να είναι ανοιχτοί σε μας; Μπορεί να βοηθήσει να χρησιμοποιήσετε αυτές τις φράσεις:

Παρατηρώ ότι ...
Είσαι πρόθυμος να ...
Είμαι περίεργος για ...
Αισθάνομαι,… εσύ τι αισθάνεσαι;
Είσαι ανοιχτός να ακούσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου γύρω από αυτό;
Αυτό είναι που επιθυμώ για τη σχέση μας ... εσύ τι θέλεις;
Είσαι πρόθυμος να ακούσεις τη δική μου άποψη, ακόμα και αν δεν είναι η ίδια με τα δικά σου;
Είμαι απογοητευμένος ή δεν είμαι εντάξει με .... γιατί αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι ...
Νομίζω / πιστεύω ότι ... τι νομίζεις / πιστεύεις ;
Τι ακριβώς εννοείτε με ...

Μπορεί να θέλετε να αποφύγετε ορισμένες φράσεις που έρχονται αντιμέτωποι με την κριτική και την κρίση, καθώς μπορεί να προκαλέσει και να επηρεάσει την αμυντική ικανότητα του άλλου να είναι αυθεντικός μαζί σας:

Θα πρέπει να ...
Ποτέ δεν ....
Πρέπει πάντα ...
Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ....
Τι έπαθες;
Γιατί ή πώς να μην μπορείτε να δείτε ότι ...
Είμαι τόσο απογοητευμένος που ...
Πώς μπόρεσες ...;
Δεν σε πιστεύω ...
Είσαι τόσο ...
Μερικές ακόμα σκέψεις για περισυλλογή.

ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΚΑΥΓΑΔΙΖΟΥΜΕ! Γιατί; Και ποιον ρόλο παίρνετε στον καυγά;

Οι συνηθέστερες συγκρούσεις
Τα πιο συνηθισμένα ζητήματα για τα οποία τα ζευγάρια καυγαδίζουν είναι: τα χρήματα, το σεξ, τη δουλειά, τα παιδιά και τις δουλειές του σπιτιού-και μάλιστα τις περισσότερες φορές με αυτή τη σειρά προτεραιότητας. Οι περισσότεροι καυγάδες ξεκινάνε επειδή υπάρχει διαφορετική γνώμη και καθόλου υπομονή ή βασικές επικοινωνιακές δεξιότητες. Με καλή θέληση και λίγη δουλειά και από τα δυο μέλη, το ζευγάρι μπορεί να αποφύγει πολλούς καυγάδες και την κακή διάθεση που ακολουθεί.

Αν υπάρχει βία
Αν υπάρχει βία ή απειλή βίας, αυτό είναι κάτι το οποίο κανείς δεν πρέπει να ανεχθεί και για κανένα λόγο μέσα σε μια σχέση. Αν οι καυγάδες σας έχουν στοιχεία βίας ή φοβάστε να εκφράσετε τη γνώμη σας επειδή σας τρομάζει η ιδέα ότι τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν από τον έλεγχο, χρειάζεστε βοήθεια.

Τα ίδια και τα ίδια θέματα…
Αν πάλι βρίσκετε ότι τα ίδια ζητήματα επανέρχονται στο προσκήνιο αυτούσια ή σε παραλλαγές στο ίδιο θέμα, ή αν μόλις τελειώσετε με ένα θέμα προκύπτει αμέσως κάποιο άλλο για να οδηγήσει σε ένταση και καυγά στη σχέση, αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν άλυτα ζητήματα σε βάθος. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί:

Άλυτα ζητήματα
Μερικές φορές οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι καυγάδες τους έχουν να κάνουν περισσότερο με το παρελθόν και άλυτα ζητήματα του παρελθόντος (του δικού τους ή του συντρόφου τους) παρά με το ‘εδώ και τώρα’. Συναισθήματα όπως η απόρριψη, η προδοσία, η έλλειψη αγάπης στην παιδική ηλικία μπορεί να δημιουργήσουν συνθήκες ψυχικής ευαισθησίας οι οποίες οδηγούν σε εκρήξεις και καυγάδες όταν ο σύντροφος αγγίζει χωρίς να το θέλει μια τέτοια ευαίσθητη χορδή.
Ένα παράδειγμα είναι όταν το ένα άτομο στη σχέση θυμώνει και καυγαδίζει κάθε φορά που ο/η σύντροφός του έχει να κάνει ένα ξαφνικό ταξίδι ή τυχαίνει μια επαγγελματική υποχρέωση. Ενώ το πρόβλημα φαίνεται να εντοπίζεται στο παρόν, ψάχνοντας θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς ότι αυτό το ζήτημα σχετίζεται με το γεγονός ότι αυτό το άτομο που καυγαδίζει είχε βιώσει ξαφνική εγκατάλειψη από έναν γονιό στην παιδική του ηλικία και κατά κάποιον τρόπο ‘ξαναπαίζει’ το δράμα.

Ευαίσθητα ζητήματα
Αν υπάρχουν θέματα-ταμπού στη σχέση σας τα οποία ξεσηκώνουν θύελλα κάθε φορά που τα αγγίζετε, τότε μάλλον χρειάζεται να τα συζητήσετε περισσότερο. Αν τα αφήσετε να κρύβονται, μπορεί να γίνουν ωρολογιακές βόμβες που μπορεί να εκραγούν ανά πάσα στιγμή. Τα θέματα-ταμπού μπορεί να είναι μια ξεχασμένη επέτειος, ένας μεγάλος καυγάς, κάποια στιγμή που αισθανθήκατε ότι ο σύντροφός σας δεν ήταν εκεί όταν τον χρειαζόσασταν. Συνήθως τα θέματα-ταμπού αντιπροσωπεύουν μια ρωγμή στην εμπιστοσύνη που έχει ο ένας σύντροφος προς τον άλλον, όπως μια εξωσυζυγική σχέση ή κάποια προδοσία. Το να θάψει κανείς τα παλιά προβλήματα της σχέσης του δεν είναι κακό, αλλά θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι είναι ήδη νεκρά.

Προασπίζοντας τις βαθύτερες ανάγκες
Πολλές φορές τα ζευγάρια καυγαδίζουν για θέματα όπως τα χρήματα, το σεξ ή τις δουλειές του σπιτιού γιατί έτσι παλεύουν για τις βαθύτερες ανάγκες τους μέσα στη σχέση. Έτσι, ο καυγάς για το ποιος είναι υπεύθυνος να πληρώσει τι μπορεί να αντιπροσωπεύει κάτι παραπάνω από το οικονομικό ζήτημα της στιγμής: μπορεί να αντιπροσωπεύει το ποιος έχει την ευθύνη και τη δύναμη στην κατάσταση αυτή.
Οι καυγάδες για τις δουλειές του σπιτιού συνήθως αντιπροσωπεύουν ακάλυπτες ανάγκες για σεβασμό και αξία στο άτομο, ενώ οι καυγάδες για το πόσο συχνά έχει σεξ το ζευγάρι σχετίζονται με την αίσθηση της αγάπης, της φροντίδας, του νοιαξίματος και της βαθύτερης ανάγκης για στοργή και επικοινωνία.

Κρυμμένα οφέλη
Για μερικά ζευγάρια οι καυγάδες έχουν έναν σημαντικό ρόλο και αποκομίζουν από αυτούς κάποιο όφελος: είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους! Μπορεί επίσης ο καυγάς να αποτελεί το ‘αλατοπίπερο’ στη σχέση τους ή να είναι ένας τρόπος για το ένα ή το άλλο μέλος του ζευγαριού να λάβει προσοχή από το άλλο.
Για άλλους, η χαρά του καυγά κρύβεται στο ότι μετά το ζευγάρι επανασυνδέεται και επιβεβαιώνει την αγάπη του ο ένας για τον άλλον.

Μην ξεχνάτε!
Μην ξεχνάτε: κάτω από την επιφάνεια του κάθε καυγά συχνά κρύβονται άλλα, βαθύτερα ζητήματα που επιζητούν προσοχή και επίλυση. Αν δεν συζητήσει κανείς αυτά τα βαθύτερα θέματα, τα οποία καμουφλάρονται σε επιφανειακά ζητήματα της καθημερινότητας, τότε αυτά θα επανέρχονται και θα ταλαιπωρούν το ζευγάρι μέχρι να επιλυθούν.

Ποιο είναι το στυλ σας στους καυγάδες;
Γνωρίζετε πώς χειρίζεστε τις συγκρούσεις; Ποιο είναι το στυλ σας και τι πρέπει να κάνετε για να το βελτιώσετε;

Ο ειρηνοποιός: δε σας αρέσουν οι καυγάδες και θεωρείτε υποχρέωσή σας να καλμάρετε τους πάντες και τα πάντα όσο πιο γρήγορα γίνεται, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι παραβλέπετε τις δικές σας ανάγκες ή δεν ακούγεται η γνώμη σας.

Ο επιθετικός με την αμυντική στάση: πιστεύετε ότι όσο γρηγορότερα και εντονότερα δράσετε, τόσο το καλύτερο. Εντοπίζετε αμέσως τις διαφωνίες και παρεμβαίνετε επιθετικά, θυμίζοντας τους κανόνες, τις πιθανές συνέπειες ή κυρώσεις για να αποφύγετε την εξέλιξη του καυγά. Όμως, με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε ένα άσχημο κλίμα στη συζήτηση και η τροπή της γίνεται αρνητική, οπότε καταλήγει σε αυτό που προσπαθούσατε να αποφύγετε-τον καυγά.

Ο οσιομάρτυρας: η τακτική σας είναι σιωπηλή και επίμονη στο να δείξετε τα συναισθήματά σας. Δεν επιτίθεστε, αλλά περιμένετε να ανακαλύψει ο σύντροφός σας τι σας συμβαίνει. Χρησιμοποιείτε τη σιωπή, τους αναστεναγμούς, τον αυτοοικτιρμό, τη γκρίνια. Μπορεί τελικά να παρατηρήσει ο σύντροφός σας ότι κάτι συμβαίνει, όμως χρειάζεται χρόνο και είναι μια κουραστική διαδικασία και για τους δύο.

Ο πολεμιστής: είναι το στυλ του ατόμου που σε όλη του τη ζωή είχε να παλέψει για τα δικαιώματά του, από τα πολύ απλά ως τα πιο σύνθετα. Παρόλο που το άτομο αυτό δείχνει δυνατό και αποφασιστικό, στον πυρήνα του κρύβεται ο φόβος ότι μπορεί να πληγωθεί και κάθε διαφωνία είναι οδυνηρή.

Ο απορροφητικός: το άτομο που φοβάται τις διαφωνίες και κάνει κάθε τι για να ‘απορροφήσει’ τους κραδασμούς της σχέσης και να μην καταλήξει το θέμα σε καυγά. Το άτομο αυτό δεν προσπαθεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του ή να προβάλει τις απόψεις του, απλώς περιμένει υπομονετικά να περάσει η μπόρα. Μέσα του όμως μπορεί να κοχλάζει θυμός.

Ο διαπραγματευτής: είναι το άτομο που πραγματικά επιθυμεί να βρεθεί μια ειρηνική λύση στο πρόβλημα χωρίς να στεναχωρηθεί κανένας και με το να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Το άτομο αυτό ακούει ήρεμα την άποψη του συντρόφου του και εκθέτει ψύχραιμα και με αυτοπεποίθηση τη δική του. Το άτομο αυτό αντιλαμβάνεται ότι ο καλύτερος τρόπος για να πάει καλά η σχέση είναι να υπάρχει συνεργατική διάθεση, αμοιβαιότητα, καλή επικοινωνία και μικροί συμβιβασμοί και από τις δύο πλευρές.

 Αυτό το τελευταίο στυλ είναι και το πιο λειτουργικό. Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν διαφωνίες σε μια σχέση, το σημαντικό όμως είναι να τις χειρίζεται κανείς εποικοδομητικά και να μην είναι επιζήμιες για τα μέλη της σχέσης.

Το «θέλω» μας, πότε έχει πιθανότητες να πετύχει ?

Όλα μας τα χρόνια «παλεύουμε» για να κάνουμε τα θέλω μας πραγματικότητα.

Κάθε μας θέλω ξεκινά από όνειρο και ύστερα αναζητούμε τον τρόπο να το υλοποιήσουμε. Όταν ένα θέλω μπορώ να το ονειρευτώ μπορώ και να το ζήσω έλεγε ο Γουολτ Ντίσνευ. Ναι έτσι είναι, γιατί όταν καταφέρω να το ονειρευτώ, το ζω, το βιώνω, το βλέπω, άρα βλέπω όλη την εικόνα. Όλη την εικόνα θα πει τα καλά του θέλω μου αλλά και τα αρνητικά του.

Οπότε με όλο το τοπίο αν συνεχίζει να είναι θέλω μου τότε ναι μπορώ να το ζήσω. Αλλιώς το μυαλό θα θέτει μονίμως εμπόδια και μονίμως άρνηση με αποτέλεσμα το θέλω μου είτε να μη γίνει ποτέ, είτε να γίνει και να μοιάζει με τραμπάλα, είναι να έχει απόλυτη αποτυχία. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν το ονειρεύτηκα, αλλά το φαντάστηκα.

Πώς γίνεται όμως κάποια θέλω μας να γίνονται πραγματικότητα και κάποια άλλα όχι ?
Υπάρχουν άραγε διαφορές σε θέλω και θέλω ? Πώς δημιουργούνται τα θέλω μας ? Είναι θέλω μας ? Ίσως είναι ίσως πάλι να μην είναι δικά μας θέλω.

Ένα θέλω που ξεκινάει από την καρδιά μας, μέσα από την ψυχή μας θα είναι σαν τον ποταμό που ρέει ασταμάτητα και αβίαστα. Ένα εσωτερικό όνειρο που πηγάζει από μέσα μας τότε είναι μέσα από το δικό μας «άστρο». Αν το ακούσουμε αυτό το όνειρο θα υλοποιηθεί.

Σε αυτό το όνειρο- θέλω, από εμάς δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά καρτερικότητα, ηρεμία και δημιουργικότητα, δηλαδή αρμονική διαδρομή μέσα από την ψυχή μας. Όταν η ψυχή επιλέγει και εμείς την ακούμε τότε τα πράγματα είναι απλά, πολύ απλά. Τίποτε που βγαίνει από μέσα μας, τόσο πηγαίο δεν εμποδίζεται, ούτε έχει κόπωση, αλλά τη χαρά της ανάπτυξης. Έτσι αυτή η πηγή από την ψυχή μας, μας δίνει τα ανάλογα «φτερά» για να πετάξουμε. Η ζωή του ανθρώπου που ακολουθεί την πηγή αυτή μοιάζει με μελωδία και είναι.

Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα θέλω μας γιατί δεν υλοποιούνται ή κι αν υλοποιούνται γιατί δεν έχουν διάρκεια ή επιτυχία?

Μα γιατί δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι θέλω. Αν αναζητήσετε σε βάθος ένα σας θέλω που είτε δεν έχει γίνει είτε έγινε και δεν είχε επιτυχία θα δείτε ότι ήταν ένα θέλω που έκρυβε μέσα του ένα πρέπει. Όχι μπορεί να μην ήταν επιβολή από τον περίγυρο, γιατί αυτός είναι και ο πιο «εύκολος» στόχος για να τα βάλουμε μαζί του. Το πρέπει που εμείς το βαφτίσαμε θέλω ήταν από την δική μας ανάγκη για καταξίωση, για αναβάθμιση. Οπότε σε κάθε τέτοιο θέλω μας, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά που είτε δεν τα θέλουμε, δεν τα είχαμε φανταστεί, μας κούρασαν. Όταν για ένα μας θέλω λοιπόν που έγινε και απέτυχε ή δεν είναι όπως το φανταστήκαμε, κάπου πίσω του «κρύβει» τα πρέπει που έχουμε θέσει εμείς στους εαυτούς μας.

Κανείς δεν μας φταίει σε αυτόν το δρόμο που επιλέξαμε να βάλουμε εμείς τους εαυτούς μας. Η εικόνα μας «φταίει» που κάναμε και κάνουμε προσπάθεια να την δημιουργήσουμε. Αυτή η «εικόνα» μία μέρα θα μετατραπεί σε εφιάλτης, αφού θα νιώθουμε όλη μας τη ζωή βάσανο και μαρτύριο που θα θέλουμε να τελειώσει αυτό που εμείς επιλέξαμε να αρχίσουμε και αυτό δεν θα έχει τέλος. Μοιάζουν σαν να κολλάει η «βελόνα» στο ίδιο μέρος, η ζωή μετατρέπεται σε μαρτυρική ρουτίνα χωρίς τέλος.

Πως γεννιέται ένα θέλω ? Αυτό είναι που οφείλουμε να αναζητήσουμε. Πώς αναβαθμίστηκε ένας δρόμος σε θέλω μας ? Ποιον προσπαθούμε να «κερδίσουμε» μέσα από αυτό ? Ποια συμπεριφορά αποζητούμε από το «κοινό» μας ? Πόσο θα χάσουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτό το θέλω? Πόση προσποίηση θα χρειαστεί να κάνουμε ? Πόσο θα πάμε πίσω τις αξίες μας, τα πιστεύω μας και το ήθος μας πίσω από αυτό το θέλω ? Ερωτήσεις και απαντήσεις που μόνο εμείς μπορούμε να τις δώσουμε σε μας. Ίσως κάποιες φορές ούτε εμείς σε μας. Γιατί στα τόσα «σταμάτα» που είπαμε στην ψυχή μας και στην καρδιά μας, εκείνες δεν μπορούν να «σηκώσουν» ίσως πια το ανάστημά τους και να το ανορθώσουν στον τόσο μεγάλο τοίχο του εγώ μας.

Το θέλω μας όταν γίνεται λοιπόν για την εικόνα σίγουρα θα μας φέρει αντιμέτωπους με μπελάδες γιατί κάθε τι που είναι έξω από την φυσικότητα κάποια στιγμή δεν αντέχει και δημιουργεί σεισμικές δονήσεις. Αυτές έχουν αντίκτυπο στον περίγυρό μας, στην οικογένειά μας, στην δουλειά μας, στην ξεκούραση και διασκέδασή μας και τελικά στο σώμα μας.

Υπάρχουν όμως και τα θέλω της ψυχής που και εκείνα έχουν αρχή και τέλος. Όμως όταν το θέλω είναι της ψυχής, ο άνθρωπος απολαμβάνει με όλες του τις αισθήσεις όλο το ταξίδι, όλη την διαδρομή του θέλω αυτού. Νιώθει ευλογημένος μέσα από αυτό το ταξίδι. Οπότε όταν ολοκληρωθεί το ταξίδι- θέλω νιώθει ο άνθρωπος πληρότητα και ισορροπία. Αναζητά όλα όσα έμαθε από αυτό, τα τοποθετεί στην «βιβλιοθήκη» του μυαλού του και της καρδιάς του και οδηγείται πάλι από την ψυχή του στο επόμενο θέλω.

Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε για κάτι ότι δεν ήταν θέλω μας, αλλά ότι αναγκαστήκαμε να το κάνουμε θέλω μας. Αυτό για να ειπωθεί θέλει πολύ κουράγιο και τόλμη. Άτολμος και δειλός είναι αυτός που δεν μιλά και συνεχίζει στον βωμό της εικόνας του να ισοπεδώνει τη ζωή που του δόθηκε και να την χάνει λεπτό το λεπτό μέσα από την υπερηφάνεια του.

Κάθε θέλω που γεννιέται από το μυαλό μας για την εικόνα μας, δημιουργεί την αίσθηση της ήττας, της θλίψης, του πόνου, αν δεν έχει την εξέλιξη που πιστεύουμε. Μας ρίχνει πολύ την αυτοεκτίμηση και ίσως μας αναγκάζει να βγούμε από την «μάχη» για τη ζωή από το φόβο μην γίνουμε «ρεζίλι». Η απομόνωση είναι αυτό που ζητάμε με φόβο την αποτυχία. Επειδή τα θέλω μας έπεσαν στο κενό, γκρεμίστηκαν, θεωρούμε ότι κάθε μας θέλω θα έχει παρόμοια κατάληξη. Έτσι γίνεται αν ζούμε για τους άλλους, αν ζούμε για να μας συμπαθούν, για να μας εκτιμούν. Με αποτέλεσμα να θέτουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο να χάσουμε την επαφή μας με εμάς.

Ο εαυτός σου είναι αυτός που θα είναι μαζί σου μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου. Αν δεν έχεις με εκείνον οικειότητα και την άνεση να τον ακούς δεν θα μπορέσεις ποτέ να έχεις ισορροπία με τίποτε στη ζωή. Κάθε σου όνειρο θα κινδυνεύει πριν ακόμη αρχίσει γιατί θα είναι πάντα για να πάρεις τον έπαινο.

Ο χτύπος της καρδιά σου είναι ο έπαινος. Η καρδιά σου είναι αυτή που μπορεί να σου πει τι θέλει, τι νιώθει, όχι το μυαλό. Το μυαλό δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος, αλλά το αντίθετο.
Γκρέμισε τον τοίχο του εγώ και δώσε τον λόγο στην καρδιά σου. Σταμάτα να νοιάζεσαι για την εικόνα γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Ζητούμενο είναι να ζήσεις τη δική σου ζωή με τους άλλους και όχι για τους άλλους. Γιατί όταν θα επιτρέπεις σε σένα να ακούς την καρδιά σου, το ίδιο θα κάνεις και με τους ανθρώπους σου. Τότε όλα γύρω σου θα γίνουν μαγικά παραμυθένια.

Το Χρέος

Θέλεις τα αυτιά να σου χαϊδέψω ή προτιμάς τα λόγια να σου κάψουν τη λογική;

Είναι το Χρέος άνθρωπε σου λέω!
Το Χρέος που έχεις σα γονιός, να πεις στο παιδί σου τα πρέποντα και να το αφήσεις να τραβήξει μετά κατά πως νομίζει. Το Χρέος που έχεις σαν αγαπητικός να δώσεις το μέρισμα της καρδιάς σου σε μια φλόγα που ίσως είναι να σε κάψει. Το Χρέος που έχεις σαν άνθρωπος να περάσεις από το καμίνι που σφυρηλατεί ψυχές και μετά να ανοίξεις τις πόρτες της ψυχής σου στους σταυρωτές σου.
Είναι το Χρέος άνθρωπε για τη ζωή που σου έχει χαριστεί. Να πάρεις φόρα από τον πάτο για να πιάσεις το αστέρι σου. Ίσως στο δρόμο να πέσεις, αλλά αν το Χρέος το έχεις εκπληρώσει ορθά, τότε έχεις σηκώσει την ανθρωπότητα από τον πάτο μέχρι του σημείου που έπεσες. Βήμα μεγάλο είναι αυτό!
Είναι το Χρέος άνθρωπε για το δρόμο της δημιουργίας. Πριν να γίνεις ατσάλι, πρέπει να σε καψαλίσουν οι φωτιές της κόλασης και να σβήσεις στα νερά της αλήθειας. Άλλο δρόμο δεν έχει. Ο δρόμος της μαλθακότητας, δεν διαρκεί πολύ. Θα βρεις εκεί τον εαυτό σου αν μείνεις πολύ και δεν θα σου αρέσει καθόλου αυτό που θα σου σούρει.

Οι εχθροί του Ανθρώπου

Σύμφωνα με τον Δον Χουάν, ο άνθρωπος της Γνώσης είναι εκείνος που υπομένει με πίστη τις κακουχίες που ακολουθούν τη διαδικασία της μάθησης. Για να το πετύχει κανείς αυτό και να μπορέσει να ξεσκεπάσει τα μυστικά της Γνώσης και της Δύναμης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να κατατροπώσει τους τέσσερις φυσικούς εχθρούς.

Ο πρώτος εχθρός είναι ο Φόβος. Ένας φοβερός εχθρός που πολύ δύσκολα μπορεί να καταπολεμηθεί. Ο Φόβος παραφυλάει και σε περιμένει σε κάθε στροφή του δρόμου κι αν τρομοκρατηθείς και τρέξεις μακριά του, τότε σ’ έχει κερδίσει. Από τη στιγμή όμως που ένας άνθρωπος τον ξεπεράσει μια φορά, τότε ο άνθρωπος αυτός είναι ελεύθερος για την υπόλοιπη ζωή του γιατί θα έχει αντικαταστήσει το Φόβο με τη Διαύγεια.

Η Διαύγεια- αποτελεί το δεύτερο εχθρό του ανθρώπου. Η πνευματική Διαύγεια που έχει την ικανότητα να διώχνει το Φόβο από την ψυχή του ανθρώπου, μπορεί ακόμα και να τον τυφλώσει. Όταν ο άνθρωπος ενδίδει στη δύναμη της πνευματικής Διαύγειας, υποκύπτει στην πραγματικότητα στο δεύτερο αυτόν εχθρό.

Ο καινούριος κίνδυνος που τώρα γεννιέται μέσα του, είναι να αρνηθεί τη δράση και να παραμείνει αδρανής, όταν έρθει η ώρα της δράσης. Γιατί πάντα έρχεται μια στιγμή που θα πρέπει να δρούμε με ταχύτητα και πίστη. Όταν συνειδητοποιήσει πως ακόμα και η Διαύγεια δεν είναι παρά ένα εμπόδιο μπροστά στα μάτια του, τότε έχει ξεπεράσει και το δεύτερο αυτόν εχθρό.

Στο σημείο αυτό τίποτα δεν μπορεί να πληγώσει τον άνθρωπο της Γνώσης. Θα έχει αποκτήσει Δύναμη, κι αυτή ακριβώς είναι ο τρίτος εχθρός. Ο άνθρωπος της Γνώσης είναι σε θέση να αναγνωρίζει τη Δύναμη που τον πλησιάζει και ξαφνικά, δίχως καν να καταλάβει με ποιο τρόπο, θα έχει χάσει τη μάχη. Ο εχθρός του θα τον μετατρέψει σ’ ένα σκληρό, γεμάτο παραξενιές άνθρωπο. Μα κι αυτός ο εχθρός θα κατατροπωθεί, όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει πως η Δύναμη που φαινομενικά απέκτησε, δεν είναι στην πραγματικότητα δική του.

Έτσι ο άνθρωπος της Γνώσης θα φτάσει κάποτε σ’ ένα σημείο, από όπου θα γνωρίζει πότε και με ποιο τρόπο θα πρέπει να χρησιμοποιεί τη Δύναμή του. Με τον τρόπο αυτόν θα καταφέρει να νικήσει και τον τρίτο εχθρό του.

Και όπως θα πλησιάζει στο τέλος του ταξιδιού της Γνώσης, ο άνθρωπος θα βρεθεί απροειδοποίητα απέναντι στον τέταρτο εχθρό του: τα Γηρατειά. Πρόκειται για το χειρότερο και πιο σκληρό από τους εχθρούς του ανθρώπου, ο οποίος ποτέ δεν μπορεί να νικηθεί ολοκληρωτικά. Ο μόνος τρόπος δράσης είναι να πολεμήσεις και να τον διώξεις μακριά σου. Ο αντικειμενικός σκοπός του εχθρού αυτού, είναι να διεκδικήσει και να ηγεμονεύσει όλη την ανθρώπινη Διαύγεια, Δύναμη και Γνώση.
Αν όμως ο άνθρωπος αποβάλλει την κούραση του κι ακολουθήσει τη μοίρα του, τότε θα μπορεί πλέον να ονομάζεται πραγματικός άνθρωπος της Γνώσης. Και θα του είναι αρκετό να καταφέρει να πολεμήσει τον αόρατο αυτόν εχθρό για μια μόνο στιγμή. Κι εκείνη ακριβώς η στιγμή θα είναι η μεγάλη του νίκη!

Εντυπωσιακά πλάσματα που φωτίζουν τα σκοτάδια του πλανήτη μας εδώ και εκατομμύρια χρόνια

Εάν πιάσατε ποτέ πυγολαμπίδα θα είχατε την ευκαιρία να θαυμάσετε την απαράμιλλη ομορφιά ενός από τους πολλούς βιοφωταυγείς οργανισμούς που κυκλοφορούν στον πλανήτη μας.
Οι πυγολαμπίδες μπορεί να είναι ο πιο γνωστός από αυτούς, ωστόσο το φαινόμενο της βιοφωταύγειας (ή βιοφωτισμού) είναι πολύ συνηθισμένο στη φύση.

Ερευνήθηκε και διαπιστώθηκε ότι αιτία της φωτοβολίας ορισμένων ζωντανών οργανισμών είναι η οξείδωση της πρωτεΐνης λουκιφερίνης. Αυτή η βιοχημική αντίδραση απαιτεί τριφωσφάτη αδενοσίνη (ΑΤP), που καταλύεται από τη λουκιφεράση.
Τα τελευταία χρόνια επιστήμονες και καλλιτέχνες έχουν επιχειρήσει να δημιουργήσουν με τεχνητά μέσα το φαινόμενο του βιοφωτισμού εμφυτεύοντας τις κατάλληλες ουσίες σε υλικά, φυτά, ακόμη και σε ζώα.
Προς το παρόν σας παρουσιάζουμε μερικά από τα εντυπωσιακά πλάσματα που φωτίζουν τα σκοτάδια του πλανήτη μας εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

Πυγολαμπίδες

Στις λαμπυρίδες, οικογένεια εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων, περιλαμβάνονται περίπου 2000 είδη, τα περισσότερα εκ των οποίων εκπέμπουν φως από την κοιλιακή τους χώρα.
Η βιοφωταύγεια των πυγολαμπίδων χρησιμοποιείται κυρίως για την προσέλκυση ταιριού, ενώ σε ορισμένα είδη παίζει το ρόλο δολώματος για δυνητικά θηράματα. Ορισμένες πυγολαμπίδες εκπέμπουν φως σε συγκεκριμένες συχνότητες και όχι σε τυχαίες.

Τα σκουλήκια που φωσφορίζουν

Οι πυγολαμπίδες όταν βρίσκονται στη φάση της προνύμφης είναι γνωστές ως “σκουλήκια που λάμπουν”, ωστόσο πολλά παρόμοια είδη έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Για παράδειγμα, τα σκουλήκια του είδους Arachnocampa Luminosa ενδημούν σε σπήλαια της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Αυτό το περίεργο πλάσμα υφαίνει μεταξωτό ιστό όπως οι αράχνες, αλλά τα υφάδια του κρέμονται μεμονωμένα από τις οροφές των σπηλαίων. Είναι καλυμμένα με ένα δηλητηριώδη μύκητα και χρησιμεύουν για την παγίδευση των θηραμάτων.

Θαλάσσια βακτήρια


Μια σειρά είδη του γένους Vibrio έχουν την ιδιότητα της βιοφωταύγειας η οποία λαμβάνει διάφορες μορφές. Αυτή που βλέπουμε συχνότερα είναι το λαμπύρισμα των κυμάτων που σκάνε στην ακτή κατά τις βραδινές ώρες, φαινόμενο σύνηθες τόσο στις τροπικές όσο και στις εύκρατες θάλασσες.
Τη λάμψη που πυροδοτεί η κίνηση του νερού μπορούμε να την προκαλέσουμε και μόνοι μας κολυμπώντας βράδυ σε αυτά τα νερά. Ορισμένες φορές το φαινόμενο συμβαίνει και σε ανοιχτή θάλασσα.
Τέλος, σε μια τρίτη εκδοχή του, το φαινόμενο προκαλείται όταν τα συγκεκριμένα βακτήρια προσκολλώνται σε μέρη του σώματος ψαριών, καλαμαριών ή άλλων θαλάσσιων οργανισμών, χαρακτηριστικό πολύ κοινό τους οργανισμούς που ζουν σε μεγάλα βάθη.

Πεσκανδρίτσα

Η πεσκανδρίτσα είναι ένα από τα γνωστά μας ψάρια που έχει την ικανότητα της βιοφωταύγειας. Από το κεφάλι αυτών των ψαριών προεξέχουν ειδικά όργανα που λειτουργούν ως δολώματα. Οι άκρες αυτών των κεραιών είναι κυριολεκτικά κατειλημμένες από βιοφωταυγή βακτήρια.
Η λάμψη που εκμπέμπουν έλκει άλλα ψάρια στα μεγάλα βάθη όπου το φως είναι ελάχιστο και τα οδηγεί απευθείας στα αγκαθωτά σαγόνια της πεσκανδρίτσας. Το ενδιαφέρον είναι ότι την ικανότητα της βιοφωταύγειας διαθέτουν μόνο τα θηλυκά που εκτός των άλλων την εκμεταλλεύονται για να προσελκύσουν αρσενικά.
Η βιοφωταύγεια συναντάται συχνά στα ψάρια της αβύσσου.

Βιοφωταυγείς μύκητες

Ενώ τα περισσότερα είδη μανιταριών δεν διαθέτουν την ιδιότητα της βιοφωταύγειας, υπάρχουν 71 γνωστά είδη που λάμπουν χάρη σε αυτήν μέσα στο σκοτάδι, δημιουργώντας ένα ανεπανάληπτο θέαμα.
Τα βιοφωταυγή μανιτάρια φυτρώνουν στο έδαφος των δασών όπου υπάρχει βιομάζα (ξύλο) σε αποσύνθεση.
Σε αντίθεση με άλλους βιοφωταυγείς οργανισμούς, ο σκοπός της βιοφωταύγειας σε αυτούς του μύκητες δεν έχει διακριβωθεί.
Ορισμένοι υποθέτουν ότι το φως προσελκύει θηράματα, άλλοι υποστηρίζουν ότι απομακρύνει θηρευτές καθώς θεωρείται δείγμα τοξικότητας.