Είμαστε ρομπότ που τα έκαναν ρομπότ

Θα αποκτήσουν ποτέ οι μηχανές συνείδηση του εαυτού τους;  Αν αυτό συμβεί θα είναι τελικά θετικό ή αρνητικό;

Τα «εγώ» των μηχανών: Παρακολουθούμε τις προσπάθειες να χαρτογραφηθεί η επιφάνεια του πλανήτη Αρη, να καταγραφούν οι θερμοκρασίες στις διάφορες εποχές, να ακτινογραφηθεί το εσωτερικό, να καταλάβουμε αν έχει συχνά σεισμούς και αν τελικά μπορεί να υπάρξει ζωή εκεί επάνω. Το ταξίδι ήταν μακρινό, δύσκολο να το βγάλει πέρα ένας άνθρωπος, τα μηχανήματα τα πήγαν μια χαρά. Το μόνο κακό είναι ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε μαζί τους όπως θα το κάναμε αν βρισκόταν εκεί επάνω ένας άνθρωπος. Να τον ρωτήσουμε αυτό το στερεότυπο αλλά τόσο ουσιαστικό: Πώς τα βλέπεις εκεί πάνω τα πράγματα;
Ενας από τους διάσημους του χώρου, ο Ντάνιελ Ντένετ, τον Μάρτιο του 2009 «φώναξε» μέσα από ένα άρθρο του:

Είμαστε ρομπότ, που τα έκαναν ρομπότ, που τα έκαναν ρομπότ, που τα έκαναν ρομπότ… Αυτό σημαίνει ότι ο εγκέφαλος είναι μια καλοβαλμένη αποθήκη με σύμβολα και κανόνες που απεικονίζουν τον εξωτερικό μας κόσμο και αυτό γίνεται με τη βοήθεια του πλέγματος των νευρώνων του. Αρα αρκεί να αποθηκεύσουμε αρκετά στοιχεία σε μια αντίστοιχη κατασκευή και με τη βοήθεια μιας εξαιρετικής μηχανής αναζήτησης να έχουμε μια λειτουργία αντίστοιχη με την εγκεφαλική. Για χρόνια αυτή η τεχνητή νοημοσύνη ήταν η αυταπάτη πολλών επιστημόνων.

Ο «κεραυνός» της αλλαγής: Μια δολοφονική ερώτηση για την παραπάνω πεποίθηση διατυπώθηκε από τον Χιούμπερτ Ντρέιφους: Πώς θα κρίνει ένας υπολογιστής που έχει αποκτήσει μια εικόνα για την πραγματικότητα με βάση τα δεδομένα που του έδωσαν, αν κάτι ξαφνικά αλλάξει, τι ακριβώς αλλάζει και τι όχι στο κοσμοείδωλό του (εννοείται αν δεν του υποδείξουμε εμείς); Μια μηχανή μαθαίνει να αναγνωρίζει τους φοίνικες από το σχήμα της σκιάς τους.
Οταν όμως η φωτογραφία έχει τραβηχτεί ακριβώς το μεσημέρι που δεν υπάρχουν σκιές, τι γίνεται; Ή, στην περίπτωση της γλώσσας, πώς θα μπορέσει το μηχάνημα να καταλάβει τη φράση «Αυτή η γυναίκα είναι παγόβουνο»;
Υπάρχει λοιπόν μια «φυλή» ερευνητών που έχει αντιληφθεί ότι σημαντικό ρόλο στο πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος παίζει η αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον και η γλώσσα. Ξεκινούν από τον Χάιντεγκερ και συντάσσονται μαζί του όταν κατηγόρησε τη δυτική φιλοσοφία ότι συνηγορεί στο να θεωρούμε τον εαυτό μας κάτι ξεχωριστό από τον περίγυρο. Οταν κάνουμε κάτι με ένα εργαλείο να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ένα με το εργαλείο. Είναι δηλαδή υπέρ μια ολιστικής αντίληψης της πραγματικότητας και αντίθετοι στην αντίληψη υποκείμενο-αντικείμενο (κάτι που η ανατολική φιλοσοφία και κυρίως οι άνθρωποι του Ζεν είχαν ήδη ως τρόπο ζωής εδώ και αιώνες). Διότι παραμορφώνει την εμπειρία και δεν θα μας επιτρέψει ποτέ να δημιουργήσουμε πραγματικά ευφυείς μηχανές. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι ένας υπολογιστής από βιολογικό υλικό.

«Κοινότητες» υπολογιστών; Βέβαια οι αντιλήψεις αυτές έχουν οδηγήσει μερικούς, στην προσπάθειά τους για έξυπνες μηχανές, να προτείνουν τη δημιουργία μιας «κοινωνίας μηχανών» που θα ανταλλάσσουν, λέει, εμπειρίες. Ας κρατήσουμε προς το παρόν από αυτό την αναγνώριση ότι η κοινωνική συναναστροφή και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων είναι δυνατόν να οξύνουν την ευφυΐα τους.
Ενας από τους γνωστούς ερευνητές των θεμάτων των σχετικών με την ευφυΐα των μηχανών, ο Ιγκορ Αλεξάντρ, από το 2004 ακόμη είχε πει σε μια συνέντευξή του: «Αν θέλουν να στείλουν έναν “συνειδητοποιημένο” ρομποτικό εξερευνητή στον Αρη, θα πρέπει αυτός: να φοβάται, να ευχαριστιέται με αυτό που κάνει, να έχει συνείδηση του τι είναι αυτό που βλέπει, να έχει συνείδηση του εαυτού του, μόνο που δεν θα πρέπει να έχει την ανησυχία για το αν θα τον φέρουμε πίσω».
Αποδεικνύεται ότι ακόμη και για το 2012 ζητούσε πολλά. Αργεί ακόμη η κατασκευή ενός τέτοιου μοναχικού μηχανικού εξερευνητή. Προς το παρόν έχουμε ξεκαθαρίσει το ποια στοιχεία τού λείπουν, αλλά δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ποια θέση μπορεί να πάρει τελικά στον κόσμο μας…

Συνοπτική ιστορία της συνείδησης: Την εποχή του Καρτέσιου (1596-1650) αρχίζει η αναζήτηση, στους νεότερους χρόνους, της λύσης στο πρόβλημα τι είναι αυτό που λέμε νόηση. Ο Καρτέσιος επέμενε ότι ο καθένας μας αποτελείται από δύο ενότητες. Ενα υλικό σώμα και μια άυλη νόηση. Το πρόβλημα που αναπήδησε αμέσως από αυτό ήταν το πώς κάτι το μη υλικό, όπως η νόηση, κατάφερνε να έχει χειροπιαστά αποτελέσματα, όπως το να με οδηγήσει να κάνω μια κίνηση, έστω και απλή, π.χ. το να πιάσω ένα ποτήρι. Για αιώνες θεωρίες διατυπώνονταν, ακόμη και ότι μεσολαβεί ο Θεός ανάμεσα στα δύο, αλλά τίποτε δεν κρίθηκε ικανοποιητικό.
Το 1949 ο Γκίλμπερτ Ράιλ έκανε λόγο για το φάντασμα που έβαζε μέσα στη μηχανή ο Καρτέσιος όταν σκεφτόταν με αυτόν τον τρόπο. Το λάθος του, κατά τον Ράιλ, ήταν ότι θεωρούσε και τη νόηση ως κάποιο «πράγμα», όπως ήταν και ο εγκέφαλος. Έπρεπε να την κατατάξει σε άλλη κατηγορία. Στη συνέχεια εμφανίστηκε η θεωρία του Λειτουργισμού, όπου το πρόβλημα θα λυνόταν αν ταυτίζαμε τις νοητικές διαδικασίες με τις εγκεφαλικές. Και έτσι γεννήθηκε η ιδέα ότι μπορούμε να κατασκευάσουμε έναν εγκέφαλο που να έχει συνείδηση της ύπαρξής του, όπως και ο δικός μας, αλλά από άλλα υλικά, μη βιολογικά.

Εμφανίστηκαν όμως άλλοι επιστήμονες που ισχυρίστηκαν ότι θα ήταν λάθος να ταυτίζουμε τον ανθρώπινο εγκέφαλο τον ηλεκτρονικό, γιατί κάτι τέτοιο αφήνει έξω το φαινόμενο της συνειδητότητας, της αίσθησης του “εγώ”, του “είμαι εδώ και υπάρχω”. Κλασικά αντεπιχειρήματα ήταν το κινέζικο δωμάτιο, όπου ο Τζον Σιρλ περιέγραψε ένα μηχάνημα που όταν του στέλνουμε ερωτήσεις στα κινεζικά ψάχνει σε ένα βιβλίο, βρίσκει τις απαντήσεις και τις δίνει αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτε από κινεζικά.

Ολα αυτά ήταν αντεπιχειρήματα στον λεγόμενο Φυσικαλισμό, στην ιδέα δηλαδή ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μην εξηγείται με τους νόμους της Φυσικής και των άλλων θετικών επιστημών, άρα και ο εγκέφαλος αφού είναι από ύλη θα υπακούει στους ίδιους νόμους. Αλλά τότε, όπως αποκρυσταλλώθηκε με την έννοια των Ζόμπι, είμαστε απλά πλάσματα που ενεργούν χωρίς να έχουν συνείδηση του τι κάνουν;

Τελευταίως ο Ντέιβιντ Τσάλμερς διετύπωσε τη θεωρία ότι ως προς το πρόβλημα της συνειδητότητας έχουμε τα «εύκολα», δηλαδή καταλαβαίνουμε γιατί καταλαβαίνουμε τι είναι ένα ολοκλήρωμα ή οι χρόνοι ενός ρήματος, αλλά υπάρχουν και τα «δύσκολα» (The Hard Problem), όπου δεν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε και υποκειμενικές, δηλαδή συνειδητές από εμάς, εμπειρίες.
Σήμερα, Σιρλ, Νταμάζιο, Πίνκερ, Ντένετ και άλλοι προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις στο πρόβλημα, ενώ η απλή τεχνητή νοημοσύνη που πίστευε ότι μπορούμε να φτιάξουμε ένα είδος τεχνητού εγκεφάλου έχει πέσει σε ανυποληψία, παρ’ όλο που υποστηρίχθηκε με φανατισμό από τον Μάρβιν Μίνσκι στο ΜΙΤ.

Η έννοια του χρόνου σε διάφορους πολιτισμούς

Ο τρόπος που αντιλαμβάνονται και διαχειρίζονται οι άνθρωποι τον χρόνο διαφέρει από πολιτισμό σε πολιτισμό. Εμείς θα λέγαμε, ότι έχουμε χάσει κάθε καλή σχέση μαζί του. Ο γλωσσολόγος και βραβευμένος συγγραφέας, Richard Lewis, επιχειρεί να αναλύσει τι σημαίνει χρόνος για πολλές χώρες, σε σχετικό του άρθρο στο Business Insider.

Ο χρόνος είναι περιορισμένος, συρρικνώνεται και φεύγει μαζί με τις τελευταίες υποχρεώσεις της ημέρας, δίνοντας την αίσθηση μιας ιλιγγιώδους επιτάχυνσης στους δείκτες του ρολογιού. Η έννοια του χρόνου μπορεί να ορίζεται έτσι από τους Έλληνες, αλλά από κάθε πολιτισμό εκφράζεται διαφορετικά.
Ο διεθνούς φήμης γλωσσολόγος, ιδρυτής σχολείων και συγγραφέας του βιβλίου “When Cultures Collide”, Richard Lewis, ο οποίος κάνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο, αναλύει σε άρθρο του πώς οι διαφορετικοί πολιτισμοί αντιλαμβάνονται και εξηγούν την έννοια του χρόνου. Για παράδειγμα, οι Ελβετοί έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη σε σχέση με τους γείτονες Ιταλούς, ενώ στο δυτικό ημισφαίριο, οι ΗΠΑ και το Μεξικό διαχειρίζονται τον χρόνο με έναν εντελώς αντίθετο τρόπο, γεγονός που οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των δύο λαών.
Για την νότια Ευρώπη, ο χρόνος είναι “πολυεπίπεδος”. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί, είναι πολύ δραστήριοι και ενεργητικοί, με αποτέλεσμα να ικανοποιούνται μόνο όταν κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Οι υπερ- δραστήριοι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για ακρίβεια και τυπικότητα, σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, τους Γερμανούς και τους Ελβετούς, αλλά θεωρούν ότι το “σήμερα” είναι πολύ πιο σημαντικό από κάποια προγραμματισμένα ραντεβού.
Ο “χρόνος” της Αμερικής είναι “χρήμα”. Σε μια κοινωνία που εστιάζει στο κέρδος, ο χρόνος τις περισσότερες φορές, γίνεται ανύπαρκτος. Κυλάει τόσο γρήγορα “όσο το ρεύμα ενός ποταμού”, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, κι αν θέλει κάποιος να ανταμειφθεί από το πέρασμά του, πρέπει να μάθει να κινείται το ίδιο γρήγορα μαζί του. Το παρόν μάλιστα, για τους Αμερικανούς είναι η μόνη χρονική βαθμίδα που μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποιος για να έχει κάποιο αποτέλεσμα στο άμεσο μέλλον.
Την ίδια “γραμμική” αντίληψη έχουν και οι Αγγλοσαξωνικές χώρες. Η Γερμανία, η Ελβετία, η Ολλανδία, η Αυστρία και οι χώρες της Σκανδιναβίας προτιμούν μάλιστα, να κάνουν μόνο ένα πράγμα την φορά για να είναι πιο αποτελεσματικοί. Προτιμούν να επικεντρώνονται σε αυτό και να το εκτελούν μέσα σε καθορισμένο πρόγραμμα.
Ορισμένοι πολιτισμοί της Ανατολής αντιλαμβάνονται την έννοια του χρόνου ως κάτι κυκλικό. Κάθε μέρα, ο ήλιος ανατέλλει και δύει, οι άνθρωποι γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν και οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη. Το μοντέλο αυτό ισχύει εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ενώ ο χρόνος θεωρείται ότι θα βρίσκεται πάντα σε απεριόριστη προσφορά, μιας και “Όταν ο θεός έφτιαξε τον χρόνο, έφτιαξε μπόλικο από αυτόν”. Οι Ασιάτες πιστεύουν άλλωστε, ότι οι ίδιες ευκαιρίες, οι ίδιοι κίνδυνοι θα επανεμφανιστούν καθώς οι άνθρωποι γίνονται, κατά ημέρες, εβδομάδες, μήνες, σοφότεροι.
Ίσως ο πιο παράδοξος ισχυρισμός  για τον χρόνο προέρχεται από τον Αριστοτέλη στα “φυσικά”. Με βάση την θεωρία του, ο χρόνος δεν υπάρχει γιατί κανένα τμήμα του δεν υπάρχει. Για παράδειγμα, ούτε το μέλλον ούτε και το παρελθόν υπάρχουν γιατί το ένα δεν έχει έρθει ακόμα και το άλλο έχει ήδη περάσει και φυσικά, και τα δύο δεν υπάρχουν σε οποιαδήποτε παρούσα στιγμή. Ο χρόνος επομένως, ως οντότητα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός και άρα δεν μπορεί να υπάρχει.
Ως Έλληνες ίσως, χρειαζόμαστε μια τέτοια θεωρία για να αποδεσμευτούμε από το άγχος που σέρνει μαζί του ο χρόνος. Εάν όμως, δεχτούμε ότι είναι εκεί και μας κοιτάζει επίμονα πίσω από τους δείκτες, τότε μάλλον θα ήταν παρήγορο να πιστέψουμε πως μέσα στο χάος των ωρών, οι “ίδιες ευκαιρίες θα επανεμφανιστούν, καθώς οι άνθρωποι γίνονται κατά ημέρες, εβδομάδες, μήνες, σοφότεροι”...

Επάγγελμα... εκτελεστής - Μία οικογενειακή επιχείρηση

Μια σύντομη παρουσίαση της ιστορίας των δήμιων
Η ιστορία των επαγγελματικών εκτελεστών αποτελεί ένα χρονικό «τελειοποίησης» της θανατικής ποινής και της αναζήτησης πιο αποτελεσματικών μέσων για το… θέαμα του θανάτου.

Η επαγγελματοποίηση του θανάτου, είχε ανατεθεί σε μια «φυλή» ανδρών, οι οποίοι στερούνταν οικογενειακής κατάστασης και εξοστρακίζονταν σχεδόν από κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, γράφει η Stassa Edwards στο theappendix.net.
Αναγκασμένοι να ζουν στο περιθώριο, οι δήμιοι ορίζονταν μέσα από ένα ασαφές πλέγμα: αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των δημόσιων θανατώσεων μεν και σχετίζονταν με το στέμμα, αλλά περιφρονούνταν ηθικά.
Δεν επέλεγε κάποιος να γίνει δήμιος. Αντίθετα, «γεννιόταν» ως τέτοιος.
Παρότι νομικά δεν υπήρχε κληρονομική διαδοχή στο επάγγελμα αυτό, συνήθως αναγνωριζόταν ως «οικογενειακή επιχείρηση».
Ο τίτλος του εκτελεστή περνούσε από το μεγαλύτερο γιο στο μεγαλύτερο γιο. Οι νεότεροι γιοι και ανιψιοί παρέμεναν στην οικογενειακή επιχείρηση, καλύπτοντας ανάγκες σε άλλες πόλεις ή ως βοηθοί.
Όσο για τις κόρες των δήμιων… εκείνες παντρεύονταν τους γιους τους, και γεννούσαν τις επόμενες γενιές εκτελεστών.
Οι πρώιμες σύγχρονες πόλεις θέσπισαν νόμους, που υπαγόρευαν σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής των εκτελεστών, από το πού μπορούσαν να ζουν μέχρι το σε ποια κτίρια μπορούσαν να εισέλθουν ή ποιον μπορούσαν να αγγίξουν.
Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, οι δήμιοι απαγορευόταν να διαμένουν στις αστικές περιοχές, όπου παρείχαν τις υπηρεσίες τους.

Εκτός από την απαιτούμενη συμμετοχή στα θρησκευτικά δρώμενα, όπου αυτοί και οι οικογένειές τους περιορίζονταν σε ένα καθορισμένο στασίδι, οι εκτελεστές έμπαιναν στις πόλεις μόνο για να εκτελούν τα καθήκοντά τους.
Οι δήμιοι, όμως, δεν ήταν αγροίκοι, αγράμματοι, ψυχοπαθείς που απολάμβαναν ευχαρίστηση από τις δολοφονίες και τα φώτα της δημοσιότητας, όπως πολλοί πιστεύουν. Αντίθετα, ήταν σε μεγάλο βαθμό εγγράμματοι και καλά εκπαιδευμένοι. Λάμβαναν μόρφωση στο σπίτι τους, καθώς οι οικογένειές τους απαγορευόταν να πηγαίνουν στα σχολεία. Η εκπαίδευση ενός εκτελεστή συνεπαγόταν μια στοιχειώδη γνώση του συστήματος θέσης του για τη δικαιοσύνη, την τάξη και τις τελετουργίες, καθώς και το ρόλο του στο πλαίσιο αυτών.

Κυρίως όμως, η εκπαίδευσή τους περιλάμβανε εκτεταμένες αναφορές γύρω από την ανατομία του ανθρώπου. Μάλιστα, οι γνώσεις τους ήταν τόσο καλές, που πολλές φορές τους φώναζαν στη θέση των γιατρών.
Ένας καλός εκτελεστής κρινόταν από την ικανότητά του να… σκοτώνει, χωρίς το θέαμα να γίνεται πολύ αιματηρό.
Σε κάποιες γερμανικές πόλεις –σημειώνει η αρθρογράφος- οι εκτελεστές είχαν τρεις ευκαιρίες, προτού τους αρπάξει το πλήθος και πεθάνουν στη θέση του «αμαρτωλού», όπως γράφει ο Joel F. Harrington στο βιβλίο του «The Faithful Executioner».
Και η Γαλλία δεν ανεχόταν τις «κακότεχνες» εκτελέσεις. Προκειμένου οι εκτελεστές να αποφύγουν να γίνουν οι ίδιοι θύματα του κοινού τους, αναζητούσαν τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να «προσφέρουν» γρήγορο θάνατο στους καταδικασθέντες.

Ο Frantz Schmidt, δήμιος του 16ου αιώνα στη Νυρεμβέργη, έγραφε στο ημερολόγιό του, ότι είχε καταφέρει επιτυχώς να καταργήσει την τιμωρία του πνιγμού των καταδικασμένων γυναικών για βρεφοκτονία μέσα σε ένα σακί στο ποτάμι, με τον… αποκεφαλισμό, ο οποίος ήταν πιο οικονομικός και λειτουργούσε αποτρεπτικά για τις γυναίκες που σχεδίαζαν να προβούν στο ίδιο έγκλημα.
Η εφεύρεση της γκιλοτίνας άλλαξε για πάντα τη φύση των εκτελέσεων, καθώς η «τέχνη του θανάτου» έφυγε από τα χέρια του δήμιου.
Μπορούσαν να εκτελεστούν εκατοντάδες άνθρωποι μέσα σε μια μέρα, χωρίς να κουράζεται κανείς και κυρίως χωρίς… λάθη.
Η ανάγκη για καλά εκπαιδευμένους εκτελεστές μειώθηκε και μέχρι το 19ο αιώνα, οι εκτελεστές είχαν αντικατασταθεί από τις τεχνολογικές καινοτομίες.

Οι πιο περίεργοι φόροι στην ιστορία

Φόρος εισοδήματος, φόρος ακίνητης περιουσίας, φόρος προστιθέμενης αξίας… φόρος εδώ, φόρος εκεί… φόροι παντού!
Σε μια Ελλάδα που προσπαθεί να ξεφύγει από τη δίνη της οικονομικής κρίσης επιβάλλοντας ολοένα και περισσότερους φόρους σε αυτούς που άλλο δεν αντέχουν… ας γνωρίσουμε μια άλλη, άγνωστη σε εμάς πλευρά των φόρων.

…Ελπίζουμε ότι δε θα βάλουμε ιδέες για καινούριους φόρους στους ιθύνοντες (αν και ικανούς τους έχουμε)!
Ασυνήθιστοι φόροι στην ιστορία:
Στην αρχαία Αίγυπτο, φορολογούνταν ακόμη και το… μαγειρικό λάδι, το οποίο φυσικά αποτελούσε μονοπώλιο του φαραώ!
Κατά τη διάρκεια του 1ου αιώνα μ.Χ. ο ρωμαίος αυτοκράτορας Βεσπασιανός έβαλε φόρο στα… ούρα! Το φόρο πλήρωναν οι αγοραστές/συλλέκτες ούρων. Τα ούρα χρησιμοποιούνταν για διάφορους σκοπούς εκείνη την εποχή, από πλύσιμο ρούχων μέχρι μαύρισμα (άγνωστο το πώς).
Στην αρχαία Ρώμη οι ιδιοκτήτες σκλάβων μπορούσαν να απελευθερώσουν τους σκλάβους τους μετά από μερικά χρόνια ή/και μετά την πληρωμή κάποιου ποσού από την πλευρά των τελευταίων. Η ρωμαϊκή κυβέρνηση επέβαλλε επιπλέον φόρο ελευθερίας στους απελευθερωμένους σκλάβους.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είχαν επιβάλλει φόρο στο σαπούνι!
Η χαρτοπαιξία φορολογούνταν μέχρι το 16ο αιώνα. Το 1710 η αγγλική κυβέρνηση αύξησε πάρα πολύ τους φόρους στα χαρτιά και τα ζάρια. Ο συγκεκριμένος φόρος αφαιρέθηκε το 1960.
Το 1660 η Αγγλία επέβαλλε φόρο στα… τζάκια! Ο φόρος αυτός παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1689.
Το 1696 η Αγγλία επέβαλλε ένα φόρο στα τζάμια, φορολογώντας τους ιδιοκτήτες κατοικιών, ανάλογα με τον αριθμό των τζαμιών που είχαν αυτά.
Το 1705, ο ρώσος αυτοκράτορας Πέτρος ο Μέγας εισήγαγε ένα νέο φόρο στα… μούσια, ελπίζοντας να καταφέρει με αυτόν τον τρόπο να πείσει περισσότερους άντρες να ξυρίζουν τις γενειάδες τους, λουκ που είχε υιοθετηθεί στη Δυτική Ευρώπη.
Στη Γαλλία ο φόρος στο αλάτι (gabelle) ήταν μία από τις πολλές ακόμη αιτίες που οδήγησαν στη Γαλλική Επανάσταση.
Στην Αγγλία του 1784 οι πολίτες πλήρωναν φόρο μέχρι και για τα καπέλα! Για να αποφύγουν τη φορολόγηση, οι κατασκευαστές καπέλων σταμάτησαν να αποκαλούν έτσι τις δημιουργίες τους, με αποτέλεσμα να επιβληθεί φορολογία σε οτιδήποτε μπορούσε να φορεθεί στο κεφάλι. Ο φόρος καταργήθηκε το 1811.
Το 1789 οι Άγγλοι εισήγαγαν φόρο και στα κεριά. Οι πολίτες απαγορευόταν να φτιάχνουν τα δικά τους κεριά, εκτός κι αν αποκτούσαν ειδική άδεια και πλήρωναν φόρο για τα κεριά που παρήγαγαν. Ο συγκεκριμένος φόρος καταργήθηκε το 1831.
Λίγα χρόνια μετά, το 1795, επιβλήθηκε φόρος στις αρωματικές πούδρες που οι άντρες και οι γυναίκες έβαζαν στις περούκες τους. Αυτό οδήγησε σε δραματική πτώση στη δημοτικότητα των περουκών.
Το 1885 στον Καναδά επιβλήθηκε φόρος «Κινέζων», σύμφωνα με τον οποίο οι κινέζοι μετανάστες πλήρωναν φόρο για να μπουν στη χώρα. Ο φόρος αυτός παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1923, οπότε απαγορεύθηκε η είσοδος των Κινέζων στη χώρα συνολικά, με μερικές εξαιρέσεις.
Η πόλη Johnstown της Πενσιλβάνια καταστράφηκε από μια φονική πλημμύρα που στοίχισε τη ζωή σε σχεδόν 2.000 ανθρώπους στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1936 μία άλλη πλημμύρα χτύπησε την πόλη. Αυτό οδήγησε στην επιβολή φόρου στο αλκοόλ, με τα έσοδα από τον οποίο θα χρηματοδοτούνταν η ανοικοδόμηση της πόλη. Μέχρι το 1942 είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί πόροι, ωστόσο ο φόρος αυτός παραμένει μέχρι σήμερα, αποδίδοντας στην πολιτεία περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
Στη Νέα Υόρκη υπάρχει ειδικός φόρος για τα έτοιμα φαγητά.
Το Μέιν έχει ξεχωριστό φόρο για τα μύρτιλα (blueberries), που αποτελούν πολύτιμη πηγή πόρων για την αμερικανική αυτή πολιτεία.
Στην Αϊόβα, την Πενσιλβάνια και το Νιου Τζέρσεϊ δεν επιβάλλεται φόρος για τις κολοκύθες που προορίζονται για κατανάλωση, αλλά ο φόρος μπαίνει όταν χρησιμοποιούνται ως διακοσμητικά και για να σκαλιστούν.
Το 2005 η πολιτεία του Τεννεσί άρχισε να απαιτεί από τους εμπόρους ναρκωτικών να πληρώνουν ανώνυμα φόρους για τις παράνομες ουσίες που πουλούσαν.
Τα γλυκά που φτιάχνονται με αλεύρι στο Σικάγο φορολογούνται με 1%, ενώ αν δεν περιέχουν αλεύρι με 6,25%.
Τα φρέσκα φρούτα που πωλούνται από αυτόματα μηχανήματα στην Καλιφόρνια υπόκεινται σε φόρο 33%.
Στο Νέο Μεξικό οι υπεραιωνόβιοι δεν πληρώνουν φόρους, αλλά μόνο εφόσον δεν είναι εξαρτώμενοι.
Στη Μινεσότα υπάρχει ειδικός φόρος για τις γούνες.
Η Ιαπωνία επέβαλλε φόρο στο ουίσκι, βάσει του ποσοστού αλκοόλ. Οι παρασκευαστές ουίσκι άρχισαν να αραιώνουν το προϊόν τους με νερό, για να αποφύγουν τη φορολόγηση. Στην Ευρώπη αυτή η πρακτική απαγορεύεται, με αποτέλεσμα το ιαπωνικό ουίσκι να έχει… προβάδισμα στη χώρα του.

Η Χίμαιρα

Η Χίμαιρα ήταν κόρη του Τυφώνα και της Έχιδνας. Αδέλφια της ήσαν ο Κέρβερος, η Λερναία Ύδρα και η Σφίγγα. Ο Όμηρος αναφέρει: «Από θεούς κρατούσε η φύτρα της, όχι από ανθρώπους, κι είχε λιόντα κεφάλι, ουρά δρακόφιδου και μεσοκόρμι γίδας και ξεπετούσε από τα ρουθούνια της φωτιές τρανές και φλόγες». Μας πληροφορεί επίσης ότι το τέρας αυτό το είχε αναθρέψει ο Αμισώδαρος ή Αμιωδαρόνης , βασιλιάς της Καρίας.

Ο Ησίοδος επίσης επιβεβαιώνει ότι η Χίμαιρα «είχε τρία κεφάλια. Το ένα ήταν κεφάλι φοβερού λιονταριού, το άλλο κατσίκας και το τρίτο τρομερού δράκοντα. Το κορμί της μπροστά ήταν λιοντάρι, πίσω δράκοντας και στη μέση κατσίκας, που ξερνούσε φωτιές». Γνωρίζουμε ακόμη ότι με τις φωτιές που ξερνούσε από τα τρία της στόματα προξενούσε μεγάλες καταστροφές στα σπαρτά. Έτρωγε επίσης ζώα και ανθρώπους.

Ως κατοικία του τέρατος αυτού αναφέρονται πολλές περιοχές όπως η Φρυγία, οι Ινδίες, ακόμη και η Λιβύη. Επισημότερες όμως φαίνεται πως είναι η αρχαία Κόρινθος και η Σικυώνα, διότι παράσταση Χίμαιρας έφεραν τα νομίσματά τους αλλά και οι ασπίδες των οπλιτών τους. Απεικονίσεις με την χίμαιρα έφεραν στις ασπίδες τους και οι οπλίτες της Κυζίκου και της Ζελείας, γεγονός που σημαίνει ότι η Χίμαιρα είχε γνωρίσει ημέρες δόξας.

Οι μύθοι της Χίμαιρας διαβάζονται στην Αινειάδα του Βιργίλιου, στην Ιλιάδα (Ζ’ 179-182), του Ομήρου, στη Θεογονία του Ησίοδου και αλλού.

 Την Χίμαιρα, που ερήμωνε την πανίδα και την χλωρίδα της Λυκίας, καθώς και τους κατοίκους της, ανέλαβε να σκοτώσει ο ήρωας Βελλεροφόντης, μετά από εντολή του βασιλιά της Ιοβάτη. Ο ήρωας κατάφερε τον άθλο, γιατί περί άθλου επρόκειτο, με την βοήθεια του φτερωτού αλόγου, του Πήγασου. Ο Πήγασος, το άτι με τα χρυσά φτερά, και ο Χρυσάωρ γεννήθηκαν από την ένωση του Ποσειδώνα και της Μέδουσας, άλλο τέρας αυτή, μετά τον αποκεφαλισμό της από τον Περσέα.

Ο κορίνθιος ήρωας Βελλεροφόντης, γιος του Γλαύκου και εγγονός του Σισύφου, εδάμασε τον Πήγασο με τα γκέμια με το χρυσό χαλινάρι , που του δώρισε η Αθηνά. Έτσι ο Βελλεροφόντης υπερήφανος και σίγουρος στην ράχη του Πήγασου πέταξε να συναντήσει τη Χίμαιρα. Μόλις την είδε με δύναμη και χωρίς δισταγμό σήκωσε το κοντάρι του με την μολυβένια αιχμή και το έμπηξε στο φλεγόμενο στόμα της. Το μολύβι έλιωσε από τις φλόγες, την δηλητηρίασε και την θανάτωσε.
Οι επιστήμονες στις μέρες μας έχουν “υιοθετήσει” την λέξη χίμαιρα, για να περιγράψουν όντα που δημιουργήθηκαν από το συνδυασμό ετερόκλητων γενετικών στοιχείων. Η Γενετική επιστήμη περιγράφει ζωντανούς οργανισμούς που έχουν περισσότερους από έναν γενετικούς κώδικες ή κύτταρα από περισσότερους από έναν οργανισμούς. Πρόσφατα μάλιστα επετράπη στους επιστήμονες να αναμείξουν ανθρώπινο γενετικό υλικό με ζωικό, σε υβριδική έστω μόνο μορφή. Δηλαδή, τους δόθηκε η άδεια, να φτιάξουν χίμαιρες!

Mαθητές από την Κρήτη έστειλαν δορυφόρο στο διάστημα

Μία σπουδαία διάκριση πέτυχαν μαθητές της Βιάννου σε ευρωπαϊκό διαγωνισμό αφού κατάφεραν να βραβευτούν για ένα δορυφόρο που δημιούργησαν.

 

Πρόκειται για τον διαγωνισμό Cansat που διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος σε συνεργασία με το Νορβηγικό Κέντρο Διαστημικής Εκπαίδευσης.Το Γενικό Λύκειο της Βιάννου κατάφερε να είναι μία από τις 16 συνολικά ομάδες από σχολεία της Ευρώπης που συμμετείχαν στον διαγωνισμό.

 

Ο Γιώργος Λουλάκης και η Θάλεια Δογκάκη, μαθητές της Β΄ τάξης, με τη συνοδεία του καθηγητή Φυσικής, Αστρινού Τσουτσουδάκη, χρειάστηκαν από 4 πτήσεις και 2 σχεδόν ημέρες για κάθε κατεύθυνση για να παρευρεθούν στο νησί Andoya που βρίσκεται βόρεια της Νορβηγίας.

 

Από την ομάδα ViannoSat απόντες ήταν οι αριστούχοι και πολυτάλαντοι μαθητές της Γ” τάξης Παναγιώτης Ραπτάκης, Μαρία Ραπτάκη και Δημήτρης Χριστοδουλάκης εξαιτίας του ότι έπρεπε να δώσουν για πανελλήνιες.

 

Ο μικροσκοπικός δορυφόρος που μετέφεραν στις αποσκευές τους, εκτοξεύτηκε με πύραυλο σε ύψος που υπολογίστηκε στα περίπου 1032 μέτρα από τους ίδιους τους μαθητές ενώ κατά την κάθοδο του πραγματοποίησε μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου της Γης που βρέθηκαν να είναι απόλυτα σύμφωνες με αυτές του γειτονικού Αστεροσκοπείου της πόλης Tromso. Μια σειρά δοκιμών και πειραμάτων κατά τη διάρκεια των προηγούμενων μηνών οδήγησε σε μια εξαιρετικά ανθεκτική σχεδίαση και κατασκευή που άντεξε τις τεράστιες διαδοχικές επιταχύνσεις σε αντίθεση με αυτούς των περισσοτέρων ομάδων που παρουσίασαν προβλήματα και είτε διαλύθηκαν κατά την εκτόξευση είτε δεν κατάφεραν να μεταδώσουν ασύρματα τα δεδομένα της πτήσης στο σταθμό βάσης.

 

Ο έπαινος, που απονεμήθηκε στην ομάδα ViannoSat για τη μικρότερη ομάδα που κατόρθωσε ποτέ επιτυχημένη εκτόξευση, ήταν η ελάχιστη ανταμοιβή για όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα για όσα έμειναν πίσω αφού παρόλο που γνώριζαν ότι δεν θα ταξίδευαν στη Νορβηγία εντούτοις δεν έλειψαν ούτε στιγμή από τις πολύ συχνές συναντήσεις μέσα στη βδομάδα, με έμφαση στα Σαββατοκύριακα, θυσιάζοντας όχι μόνο τον ελεύθερο χρόνο τους αλλά και αυτό από το διάβασμα τους ακόμα και τις παραμονές των εξετάσεων.

Ο Θρύλος του Γεφυριού της Άρτας σε τρισδιάστατη εικονική αναπαράσταση

Ο περίφημος Θρύλος του Γεφυριού της Άρτας σε μια σύγχρονη 3D animated έκδοση κατάλληλη για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Δείτε το βίντεο:

Ο Νο 1 φόβος ο οποίος σας εμποδίζει από το να ζήσετε τον σκοπό της ζωής σας

Μιλάω καθημερινά με ανθρώπους σχετικά με το τι τους εμποδίζει από το να ζήσουν τον σκοπό τους. Οι περισσότεροι μου δίνουν τους παρακάτω λόγους:
- Δεν ξέρω ποιος είναι ο σκοπός μου
- Δεν μπορώ να παραιτηθώ από τη δουλειά μου γιατί χρειάζομαι τα χρήματα
- Ο σύντροφός μου δεν με υποστηρίζει
Αυτοί φυσικά είναι πολύ καλοί λόγοι, αλλά ο μεγαλύτερος φόβος που σας εμποδίζει από το να ζήσετε τον σκοπό σας είναι πολύ βαθύτερος.
Είναι ο φόβος του τι θα πουν οι άλλοι για εσάς αν έχετε το θάρρος να προχωρήσετε και να είστε αυτοί που πραγματικά είστε.

Ο φόβος αυτός είναι τόσο μεγάλος που τον καλύπτετε με πολλούς άλλους λόγους. Επιλέγετε δουλειές και σχέσεις οι οποίες δημιουργούν τις καλύτερες συνθήκες ώστε να επικυρώσετε αυτούς τους λόγους. Σας επιτρέπουν να κρύψετε την μεγαλοπρέπειά σας και να αποφύγετε τον πόνο που επιφέρει η κρίση των άλλων για εσάς.

Το ξέρω αυτό πολύ καλά επειδή το έκανα κι εγώ για πολύ καιρό.
Η γνώμη των άλλων μας κρατά κολλημένους. Όμως, η διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους που ζουν τον σκοπό τους με εκείνους που δεν τον ζουν, δεν είναι τα χρήματα ή οι δυνατότητες. Είναι το γεγονός ότι οι πρώτοι επιτρέπουν στον εαυτό τους να είναι αυθεντικοί.
Πώς επέτρεψα στον εαυτό μου να είναι αυθεντικός; Συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου και ζήτησα βοήθεια. Βρήκα φίλους που συζητήσαμε  απαντήσεις και δύναμη να γίνω ο εαυτός μου. Ξέφυγα από το “εμείς” και ακολούθησα το “εγώ”. Μέσω αυτής της πνευματικής θεραπείας, ανακάλυψα τον σκοπό της ζωής μου.

Έχω πέντε συμβουλές ώστε να ξεπεράσετε αυτό τον φόβο που σας εμποδίζει να λάμψετε με το φως σας:

1. Περάστε χρόνο μαθαίνοντας τον εαυτό σας βαθιά
Αν δεν ζείτε τον σκοπό σας, σίγουρα δεν γνωρίζετε ποιοι είστε. Περάστε χρόνο προσπαθώντας να ξεσκεπάσετε τους φόβους σας, τα πάθη σας, τα όνειρά σας. Ο διαλογισμός και ένα ημερολόγιο θα σας βοηθήσουν πολύ.

2. Αρχίστε να εξερευνάτε τον σκοπό σας
Αν δεν είστε σίγουροι ποιος είναι ο σκοπός σας, μπορείτε συζητήσετε το. Να κάνετε μικρά βήματα αλλάζοντας την κατεύθυνση της ζωής σας προς τα εκεί που θέλετε. Μόλις μάθετε τον σκοπό σας, το να ενεργείτε προς τα εκεί είναι πολύ εύκολο. Τότε μπορείτε να γίνετε ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

3. Απομακρυνθείτε από τους ανθρώπους που πιστεύετε ότι θα σας κρίνουν
Σε μερικές περιπτώσεις, αυτό μπορεί να σημαίνει πως πρέπει να δώσετε τέλος σε μια σχέση, αλλά σε άλλες σημαίνει ότι δίνετε στον εαυτό σας τον χώρο και τον χρόνο να είστε αυθεντικοί και να παίρνετε τις δικές σας αποφάσεις. Η ανακούφιση της πίεσης ώστε να μην χρειάζεται να μοιράζεστε με άλλους είναι τόσο ενδυναμωτική!

4. Προσέξτε τι και ποιους κρίνετε
Αυτή είναι μια καταπληκτική άσκηση γιατί συνήθως φοβόμαστε την κριτική επειδή κρίνουμε εμείς τους άλλους. Καθώς θα εξασκήστε στην μη κρίση, η γνώμη των άλλων θα γίνεται λιγότερο σημαντική και θα ανακτήσετε τη δύναμη της αυτο-έκφρασης.

5. Δείξτε ότι είστε ευάλωτοι
Όταν ανακτήσετε τη δύναμή σας και δεν χρειάζεται πλέον να προσποιείστε ότι είστε κάποιοι που δεν είστε, μοιραστείτε την ιστορία σας, αλλά να είστε ευάλωτοι. Θα εκπλαγείτε με τους τρόπους με τους οποίους θα σας υποστηρίξουν και με το πώς θα βρεθείτε κοντά στους ανθρώπους που αγαπάτε, ακριβώς επειδή θα είστε αυθεντικοί.

Πώς να αγχώνεστε λιγότερο και να απολαμβάνετε περισσότερο τη ζωή

Ήρθε πάλι το καλοκαίρι. Ώρα να θέσετε νέους στόχους, να αποφασίσετε να κάνετε περισσότερα, να τρώτε λιγότερο, να σταματήσετε το κάπνισμα, να αρχίσετε τη γυμναστική και άλλα πολλά τα οποία ελπίζετε ότι θα βελτιώσουν τη ζωή σας την επόμενη χρονιά. Αυτό που ξεχνάτε είναι ότι τα εξωτερικά ερεθίσματα δεν μετράνε. Αυτό που λαχταράτε αληθινά είναι να νιώθετε πιο χαρούμενοι και πιο υγιείς μέρα με τη μέρα.
Σίγουρα θα θέλατε να επιτύχετε αυτούς τους μεγάλους στόχους και να κερδίσετε περισσότερα χρήματα, αλλά οι έρευνες δείχνουν πως όταν επιτευχθούν οι στόχοι, απλά θέτετε νέους. Για να δημιουργήσετε μακροχρόνια οφέλη στη ζωή σας, να έλξετε περισσότερες ευκαιρίες και σχέσεις τόσο σε ατομικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, χρειάζεται να δουλέψετε από μέσα προς τα έξω.
Το άγχος και ο πόνος είναι σχετικά, αλλά επίσης και το κοινό νήμα που μας ενώνει όλους. Εξασφαλίζοντας λίγο χρόνο για να θυμηθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι, να απολαύσουμε μερικές αναπνοές, να γελάσουμε, να κάνουμε όμορφο έρωτα (μόνοι μας ή με άλλους) και να βρούμε τρόπους να ρουφήξουμε την ουσία του να είμαστε ζωντανοί, θα βοηθήσει στην υποχώρηση των συναισθημάτων που προκαλούν άγχος. Ακολουθούν μερικά πράγματα που θα πρότεινα να κάνετε καθημερινά για να κρατήσετε το τέρας του άγχους μακριά.

1. Γελάστε. Δυνατά.
Η ζωή είναι πολύ χαοτική και τραγική χωρίς το απαλό λάκτισμα του γέλιου. Απ’ ό,τι φαίνεται, η θεωρία ότι “το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο” είναι αληθινή. Είναι αδύνατον να νιώσετε το απίστευτο βάρος των αρνητικών συναισθημάτων όταν γελάτε. Το γέλιο κάνει μια επανεκκίνηση στο νου και στο σώμα και μας επιβάλλει να εστιάζουμε στη στιγμή. Μας ανεβάζει ψυχολογικά, μας αναζωογονεί και ταυτόχρονα μας ηρεμεί. Αρχίστε να γελάτε

2. Αγκαλιαστείτε. Για πολλή ώρα.
Το αγκάλιασμα είναι μνημειωδώς ωφέλιμο στην ανθρώπινη εμπειρία. Όταν βρισκόμαστε στην αγκαλιά κάποιου άλλου για πάνω από δέκα δευτερόλεπτα, τα επίπεδα οξυτοκίνης στον εγκέφαλο εκτοξεύονται. Είναι όμορφο να εναγκαλιζόμαστε με κάποιον άλλον, να τον μυρίζουμε, να του χαμογελάμε, να νιώθουμε την αναπνοή του να εναρμονίζεται με την δική μας. Κατά τη διάρκεια αυτής της ανταλλαγής, δύο ανθρώπινες καρδιές επικοινωνούν μεταξύ τους και βελτιώνουν τη διάθεσή μας. Αγκαλιαστείτε.

3. Κάνετε σεξ. Μόνοι ή με άλλους.
Γυμνές αγκαλιές! Για εκατομμύρια χρόνια, ο οργασμός έχει διαιωνίσει διάφορα είδη ζωής. Επιπλέον, δεν χρειαζόμαστε σύντροφο για να απολαύσουμε την γλυκιά ολοκλήρωση. Σίγουρα οι περισσότεροι προτιμούν να έχουν κάποιον με τον οποίο θα μοιραστούν την εμπειρία, αλλά υπάρχει κάτι μοναδικό στο να φέρνουμε τον εαυτό μας σε ολοκλήρωση. Είναι μια υπενθύμιση των απολαύσεων της καθημερινότητας και του ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Εκφράστε τη σεξουαλικότητά σας.

4. Κινηθείτε
Το σώμα μας είναι μια μηχανή, ένα εκπληκτικό όχημα το οποίο μας δίνει ζωή. Δεν είναι απλά ένα ντυμένο όχημα ή ένας τρόπος να έλκουμε ο ένας τον άλλον. Είναι ένα πολύπλοκο και ατελείωτα συναρπαστικό είδος ζωής, το οποίο λειτουργεί μόνο αν το φροντίζουμε. Το ξέρουμε αυτό, η άσκηση είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία μας. Αν μισείτε το γυμναστήριο, δεν χρειάζεται να πηγαίνετε. Αν πηγαίνετε όμως, εξακολουθήστε να το κάνετε.
Αλλιώς, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές που μπορείτε να απολαύσετε στο ύπαιθρο ή στην άνεση του σπιτιού σας. Περπατήστε, κάντε ποδήλατο, παίξτε σχοινάκι, χορέψτε, κάνετε yoga, pilates, φτιάξτε τον κήπο, κάνετε ορειβασία, παίξτε με τον σκύλο σας ή τα παιδιά σας, παλέψτε, κάντε έρωτα. Ξεκινήστε.

5. Συλλογιστείτε
Χωρίς να επιστρέφετε στο παρελθόν και να λέτε τις ίδιες ιστορίες συνεχώς μέχρι να διαστρεβλωθεί το νόημά τους, συλλογιστείτε την κάθε μέρα. Φέρτε λίγη επίγνωση στη συμπεριφορά σας, στις σκέψεις σας, στην ενέργεια που ανταλλάξατε με άλλους. Πώς βελτιώσατε τη ζωή σας;
Δεν μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο στα πάντα, οπότε ας αφήσουμε τα άσχημα και ας κρατήσουμε τα όμορφα. Σχεδόν τα πάντα στη ζωή παρέρχονται, οι εμπειρίες είναι εφήμερες, γι’ αυτό ελέγξτε όσα μπορείτε: την αναπνοή σας, τη συμπεριφορά σας, τις αντιλήψεις και τις αντιδράσεις σας. Είναι απίστευτο τι μπορούν να κάνουν λίγη επίγνωση και ευγνωμοσύνη. Αρχίστε να συλλογίζεστε.

6. Απολαύστε το. Συνειδητά.
Λατρεύω τη ζάχαρη. Πολύ. Για πολλά χρόνια ήμουν σε άρνηση, πιστεύοντας πως η καταπιεσμένη σεξουαλική επιθυμία με προέτρεπαν προς μια επιτακτική ανάγκη να επιθυμώ πράγματα όπως σοκολάτα και μπισκότα. Φρούτα, κακάο, αγαύη και όλα τα φυσικά συστατικά είναι αυτά που πρέπει να τρώμε συνειδητά.
Η στέρηση ή ο περιορισμός δεν λειτουργούν, καθώς οδηγούν σε απελπισμένες αποφάσεις. Αργά ή γρήγορα θα κρύβεστε σε μια ντουλάπα με το πέμπτο κουλούρι στο χέρι. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη ζήσουμε χωρίς απολαύσεις. Γι’ αυτό, μεταξύ των φυσικών χυμών και των άλλων φυσικών συστατικών τα οποία παίρνουμε για να λειτουργεί σωστά το σώμα μας, μπορούμε αραιά και πού να βάζουμε μια πρόκληση με κάτι άλλο. Δώστε στον οργανισμό σας αυτό που σας αρέσει και απολαμβάνετε. Αν σας αποτρέπουν από το να εκτονώνετε τα νεύρα ή την έντασή σας, λίγες παραπάνω θερμίδες δεν πειράζουν. Απολαύστε.

7. Ρωτήστε τον εαυτό σας αν οι σκέψεις σας κάνουν χειρότερη την εμπειρία του άγχους σας.
Αν συμβαίνει αυτό, κάνετε έναν δεκάλεπτο περίπατο, μια δεκάλεπτη διακοπή για να βγείτε έξω και να πάρετε μεγάλες αργές αναπνοές, βρείτε κάποιον να αγκαλιάσετε, παρακολουθείστε ένα αστείο κλιπάκι στο internet, αυνανιστείτε (σε κάποιο απομονωμένο μέρος), κάντε κάτι ανόητο για να θυμίσετε στον εαυτό σας πόσο μικρή είναι η ζωή. Είναι τόσο μικρή ώστε να κολλάμε σε επιφανειακές ανοησίες, μελοδραματικά επιχειρήματα ή να ανησυχούμε για το ποια είναι η θέση μας σε αυτήν.

Είστε ήδη ολοκληρωμένοι. Έχετε κερδίσει. Βρίσκεστε ακόμα εδώ. Απολαύστε όσα μπορείτε λοιπόν. Έχετε άλλη επιλογή; Ζήστε.

Ο Δρόμος του καθενός γεμίζει με εκείνα που είναι έτοιμος να δεχθεί και να πολεμήσει για να μην γίνουν μοίρα…

Είναι όμορφος ο Δρόμος μας, ακόμα κι αν είναι διαφορετικός
Ο πλούτος της εμπειρίας μας δεν αφορά τον Δρόμο, αλλά εμάς που τον περπατάμε…

Το βήμα διαφοροποιείται για τον καθένα μας, το ίδιο και η αντίληψη της πραγματικότητας που είναι γεμάτη από αιτίες και αποτελέσματα…
Κάποιος θα κυττά το ένα, κάποιος θα κυττά το άλλο και κάποιος θα κυττά και τα δύο…

Σημασία έχει αυτή η βαθιά ειρήνη που «κερδίζει» ο καθένας μας, χωρίς να χρειάζεται να την δικαιολογεί ή να επιχειρηματολογεί υπέρ της…
Αν ψάχνεις να βρεις επιχειρήματα για εμένα, χάθηκες…
Αν δεν ψάχνεις να βρεις επιχειρήματα για εσένα, πάλι χάθηκες…

Ο Δρόμος του καθενός γεμίζει με εκείνα που είναι έτοιμος να δεχθεί και να πολεμήσει για να μην γίνουν μοίρα…

«Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να θυμάσαι μόνο ότι σ 'αγαπώ»

κι όμως η ζωή δεν είναι παραμύθι...
Έχοντας πλέον ο σεισμός υποχωρήσει, διασώστες φτάνουν στα ερείπια του σπιτιού μιας νεαρής γυναίκας κι αντικρύζουν το πτώμα τηςμέσα στα χαλάσματα. Η στάση του σώματός της όμως ήταν σχετικά περίεργη, θυμίζοντας κατά πολύ την στάση που παίρνει πιστός έχοντας λυγίσει στα γόνατά του για να λατρέψει και να προσευχηθεί τον Θεό του.
Το σώμα τη είχε κλίση προς τα εμπρός, με τα δύο χέρια της να έχουν την μορφή υποστήριξης από ένα άγνωστο -ωστόσο στην όψη- αντικείμενο. Τα συντρίμια του σπιτιού, είχαν καταπλακώσει την πλάτη και το κεφάλι της.

Αντιμετωπίζοντας όλες αυτές τις δυσκολίες, ο αρχηγός της ομάδας διάσωσης, αποφασίζει να βάλει το χέρι του μέσα από ένα στενό άνοιγμα στον τοίχο για να φτάσει το σώμα της άτυχης γυναίκας. Είχε ακόμη μέσα του την ελπίδα ότι αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να είναι ζωντανή.
Ωστόσο, τόσο το κρύο δέρμα όσο και η ακαμψία του σώματος, μαρτυρούσαν πως η γυναίκα είχε σίγουρα πεθάνει. Ο ίδιος μαζί με την υπόλοιπη ομάδα άφησαν αυτό το σπίτι και κατευθύνθηκαν στα υπόλοιπα, αναζητώντας τα επόμενα υπό κατάρρευση κτίρια.
Κάποιοι ανεξήγητοι όμως λόγοι, παρακινούσαν τον αρχηγό της ομάδας να επιστρέψει στο κατεστραμέννο σπίτι της νεκρής γυναίκας, καθώς μια εντυπωσιακή δύναμη τον καλούσε πίσω...
Έτσι κι έγινε. Πλησίασε, γονάτισε και έβαλε ξανά το χέρι του ανάμεσα στο άνοιγμα που είχε εντοπίσει πριν, αναζητώντας ένα μικρό κενό κάτω από το νεκρό σώμα. Ξαφνικά, άρχισε να φωνάζει με ενθουσιασμό! «Είναι ένα παιδί! Υπάρχει ένα παιδί!»
Όλη η ομάδα συγκεντρώθηκε γύρω του και προσεκτικά αφαίρεσε τις σωρούςτων γκρεμισμένων τμημάτων του σπιτιου, γύρω από την άτυχη γυναίκα. Πράγματι, μπροστά τους πλέον, υπήρχε ένα τριών μηνών αγοράκι, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα με μοτίβα άνθεων, κάτω από το νεκρό σώμα της μητέρας του.
Προφανώς, η γυναίκα είχε πραγματοποιήσει μια υπεράνθρωπη θυσία για την διάσωση του γιου της. Όταν όμως αντιλήφθηκε πως το σπίτι κατέρρεε, χρησιμοποίησε το σώμα της για να δημιουργήσει ένα αυτοσχέδιο κάλυμμα προστασίας για τον γιό της. Το μικρό αγοράκι, κοιμόταν ακόμα ήρεμο και γαλήνιο, ενώ ο επικεφαλής της ομάδας διάσωσης τον είχε πλέον στα χέρια του και τον απομάκρυνε από τα χαλάσματα.
Ο γιατρός, κατέφθασε γρήγορα για να εξετάσει το μικρό αγόρι. Αφού άνοιξε την κουβέρτα, εντόπισε ένα κινητό τηλέφωνο.Υπήρχε ένα μήνυμα κειμένου στην οθόνη που έγραφε:
«Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να θυμάσαι μόνο ότι σ 'αγαπώ.»

ΟΙ 5+1 ΕΠΟΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Ι. Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Έρχομαι από μία μακρινή εποχή όπου οι άνθρωποι υπήρξαμε γυμνοί
μέσα στην παγωμένη έρημο της άγνοιας.
Μία εποχή που δεν ξεχώριζες το θήραμα από τον θηρευτή.
Τότε που δεν υπήρχαν ακόμη οι νόμοι των ανθρώπων.
Και η σάρκα μας ήταν βορά στα δόντια των άγριων θηρίων και στην οργή της φύσης.
Tότε που αντικρίζαμε τον ήλιο με δέος και το σκοτάδι με τρόμο.
Μέσα στην απέραντη μοναξιά μας και στην άγονη σιωπή της σκέψης,
βρήκαμε την ζωή και τον θάνατο.
Κι ύστερα τα συναισθήματά μας εξαπλώθηκαν στην οικουμένη.
Σάν πελώριο κύμα ορμήξαμε πάνω στην άγνωστη πλάση
εδραιώνοντας την κυριαρχία μας μέσα από αίμα και φωτιά.
Βαδίσαμε στην αιωνιότητα ως δυνατοί.
Κι από κατατρεγμένοι γίναμε κατατρέχοντες.
Ο κόσμος ολόκληρος υποκλινόταν μπροστά στην αδυσώπητη βούλησή μας.
Χαράξαμε μία πορεία θριάμβου μέσα στο άγνωστο φώς των εκατομμυρίων χρόνων
και αγωνιστήκαμε ενάντια στα τρομερά θηρία και τα ανυπέρβλητα στοιχεία της φύσης.
Θέσαμε τις βάσεις του μελλοντικού κόσμου πάνω στα κουφάρια του εχθρού,
εξαφανίζοντας τα ανόητα διλήμματα του είδους μας.

ΙΙ.Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ

Έρχομαι από μία μακρινή εποχή όπου οι άνθρωποι υπήρξαμε οι απεσταλμένοι
των αρχόντων του Σύμπαντος.
Ερμηνευτές των μεγάλων μυστικών, των νόμων της ψυχής και της σοφίας.
Μία εποχή όπου δοξάζονταν οι μεγάλοι άντρες και τα επιτεύγματά τους.
Τότε που οι θεοί περπάτησαν ανάμεσα στους ανθρώπους.
Και μας δίδαξαν πώς να υποτάσσουμε αλλά κυρίως πώς να υποτασσόμαστε
σε δυνάμεις που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε.
Τότε που οι άνθρωποι προσκυνούσανε το μεγαλείο βασιλιάδων και βασιλισσών.
Και χάρη στην ιερή μας υποταγή και την τυφλή μας υπακοή,
δημιουργήσαμε τα μεγαλύτερα των ανθρώπινων αριστουργημάτων.
Δώρα της ύπαρξής μας και της ευγνωμοσύνης μας στον προαιώνιο κριτή
της άδολης μοίρας μας.
Μέσα από τους παλαιούς νόμους και τις προφητείες ξεχυθήκαμε
να κατακτήσουμε αυτό που ποτέ δεν μας ανήκε.
Να υμνήσουμε τους νεκρούς μας συντρόφους που τώρα βρίσκονται
στο πάνθεον των ηρώων.
Και πάνω σε θεόρατα λευκά μάρμαρα,πάνω σε χρυσοποίκιλτα ιμάτια
κάτω από τα ξίφη και τα δόρατά μας.
Εκεί στα πέρατα του κόσμου που σκορπίσαμε τα σπλάχνα μας.
Μείναμε στην Ιστορία ως Αθάνατοι, αφήνοντας στις επόμενες γενιές την
κληρονομιά του αίματος και της κτήσης.

ΙΙΙ.ΤΟ ΑΓΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

‘Ερχομαι από μία μακρινή εποχή όπου οι άνθρωποι υπήρξαμε απόστολοι
ενός θεού που ποτέ δεν γνωρίσαμε.
Μία εποχή όπου τα πάθη και οι ακολασίες των ανθρώπων,
κρύβονταν επιμελώς κάτω από τον μανδύα της πίστης.
Τότε που κάθε νόμος και κάθε γνώση ανθρώπινη ήτανε στην υπηρεσία του ιερατείου.
Τότε που κάτω από τα πανίσχυρα σύμβολα της ιεροσύνης
βασίλευε ο λόγος του θεού των βασιλιάδων και των δυνατών.
Και ήμαστε πάντα δίκαιοι,επιτελώντας το θεάρεστο έργο μας.
Κάτω από την ιερή σεμνοτυφία μας αναστέναξαν οι άγριοι,οι άπιστοι.
Στις πέντε ηπείρους διαδόθηκε το μεγαλείο της πίστης μας.
Και τα σύμβολά μας καρφώθηκαν με μανία στην καρδιά των τεράτων.
Χαρίσαμε την θεϊκή μας ευγένεια με αντάλλαγμα την αιώνια υποδούλωση.
Πάνω στα κάστρα των φυλών του κόσμου έτρεχε ποτάμι
το αίμα των απίστων .
Ποιός άραγε να τολμήσει ν’αρνηθεί την θεϊκή μας παρέμβαση.
Ακόμα και σε αυτούς τους ευλογημένους τόπους,
που μεριμνούν οι άριστοι.
Φωτιά και βάσανο περιμένει αυτούς που χλευάζουν την βούληση του θεού.
Οι ναοί μας, απομεινάρια της ιερής αποστολής μας
και οδηγητές για τον πολιτισμό μας.
Τα λόγια και τα έργα μας έμελλε να σημαδέψουν
τα αμόρφωτα εκείνα πλάσματα του θεού.
Οι πνευματικές αλυσίδες είναι απείρως καλύτερες
ακόμη κι από τα φονικότερα των όπλων.
Το όραμα του παραδείσου επί της γής μπορεί τώρα να συντελεστεί.

IV.Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Έρχομαι από μία μακρινή εποχή όπου οι άνθρωποι γνωρίσαμε καινούριους κόσμους.
Ανεξερεύνητα βουνά και εύφορες πεδιάδες.
Μακρινές θάλασσες με σπάνια πουλιά και ψάρια.
Μία εποχή όπου δοκιμάσαμε τα όρια του γνωστού κόσμου μας.
Τότε που ανακαλύψαμε τον χαμένο πλούτο που μας περίμενε.
Τότε που περπατήσαμε θριαμβευτικά μέσα στην πράσινη ζούγκλα.
Και στην καυτή έρημο έφτασε η χάρη μας
με τις ευλογίες του θεού πάντα.
Κι όλοι οι μύθοι και οι θρύλοι ζωντάνεψαν κάτω απο το βλέμμα
των αγροίκων.
Έπρεπε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες και τις ελπίδες των βασιλιάδων μας.
Αδράξαμε την ευκαιρία να μεταδώσουμε τον πολιτισμό μας
εκεί που υπήρχε μόνο γη κι ελευθερία.
Μοχθήσαμε με πανοπλίες,καραβέλες και οβίδες.
Κανένα βέλος,κανένα δόρυ δέν έφτασε
να αμφισβητήσει την θεϊκή μας αποστολή.
Τώρα πλέον τα λάβαρά μας ανεμίζουν περήφανα
πάνω από τα κεφάλια των απίστων.
Είναι η στιγμή που ο λευκός άνθρωπος παίρνει ό,τι του ανήκει.
Κανένα σύνορο,κανένα όριο.
Μονάχα χρυσός και χέρια.
Μιά με την πιστόλα,μιά με την Βίβλο.
Γνωρίσαμε τον κόσμο και εκείνος μας γνώρισε.
Τώρα η γη και η θάλασσα κι ο ουρανός είχαν νέους αφέντες.
Και εκείνες οι παλιές παραδόσεις και οι θρησκείες,
έμελλε ν’αλλάξουν παντοτινά.
Και οι κίτρινοι να υπακούν τους άσπρους.
Και οι μαύροι να υπακούν τους άσπρους.
Και οι κόκκινοι να υπακούν τους άσπρους.
Και οι άσπροι να υπακούν τους άσπρους.
Κι όλοι κάτω από την πίστη και την υποταγή
να διαιωνίζουμε την τυραννία και τον θάνατο.
Χωρίς σύνορα,χωρίς όρια.Μονάχα χρυσάφι και αίμα.

V.Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ

Έρχομαι από μία εποχή όπου οι άνθρωποι βασιλεύουμε
σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης.
Μία εποχή όπου τίποτε δέν έμεινε ανεξερεύνητο.
Και όλες οι σοφίες και οι γνώσεις του παρελθόντος,
τέθηκαν στην υπηρεσία των ανθρώπων.
Θεόρατα κτήρια υψώθηκαν εκεί που ήταν καλύβες.
Και ατελείωτοι δρόμοι στρώθηκαν εκεί που το χώμα κι η λάσπη
έθαβαν τα όνειρα και τις ελπίδες των φτωχών.
Τώρα πλέον την πολύχρωμη χαρά που ξεπροβάλλει
από τις οθόνες της πλήξης,μπορούν να την χαίρονται.
Οι αποχαυνωμένοι της καθημερινότητας.
Και να την απολαμβάνουν οι εκλεκτοί της τυραννίας.
Και εκεί που κάποτε στενάζανε οι ατμομηχανές και ανέμιζε η καρβούνα,
τώρα αρκούν οι εργάτες-πιόνια να δίνουν χαρά στα σόγια των αρίστων.
Σε ανακαινισμένους ναούς της σκλαβιάς
εξαγοράζεται η ελπίδα.
Κάτω απο την μπότα του καλοντυμένου αφέντη.
Κι ανάμεσα σε σοκάκια με βιτρίνες,
πεθαίνει κι η τελευταία πνοή της ελευθερίας.
Σε αυτά τα θαύματα του σήμερα,στις αχανείς λεωφόρους
και στους δαιδαλώδεις δρόμους.
Αποκοιμιέται η χαρά της ζωής και το πάθος των συντρόφων.
Αργοσβήνει ο άνθρωπος μέσα σε λαμπερές επαύλεις,
και στα μουχλιασμένα χαμόσπιτα.
Στέκει ακίνητος μπροστά στην συμφορά που έρχεται.
Αμήχανος στο καθημερινό του βάσανο,
περιμένει μάταια την λύτρωσή του
Και όλος ο κόσμος καταρρέει μέσα σε ένα εντυπωσιακό ψέμα.
Μάταια τα χαμόγελα των περασμένων δεκαετιών.
Και απατηλή η χαρά του πατέρα για το παιδί του.
Σάν σκόνη χάνεται στον άνεμο η επίπλαστη ευμάρεια.
Η πρόσκαιρη ηδονή του Εγώ.
Τώρα μόνος ο καθένας προσπαθεί
ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των πλανημένων.
Να πορευτεί στο μαύρο μέλλον,να σταθεί.
Αντάξιος των προγόνων του.
Μα η μεγάλη μάχη δέν δίνεται στους ναούς της απληστίας.
Παρά στις πληγωμένες καρδιές και στις αλλοτριωμένες συνειδήσεις.
Ευλογημένοι οι έχοντες και καταραμένοι οι μή έχοντες.
Για να θριαμβεύσει το αληθινό αύριο,πρέπει να σβήσει το απατηλό σήμερα.

 VI.Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Έρχομαι από μία μακρινή εποχή όπου οι άνθρωποι δέν υπάρχουμε πιά.
Μονάχα οι σκιές τους απομείνανε να γυρνάνε στους ερειπωμένους δρόμους,
ανάμεσα στα χαλάσματα της πεπερασμένης δόξας της ανθρώπινης λαίλαπας.
Μία εποχή όπου η παγερή σιωπή ο καυτός άνεμος και το καπνισμένο τσιμέντο
είναι ό,τι απέμεινε από την δίψα των ανθρώπων.
Τότε που όλο το μεγαλείο του κόσμου,σωριάστηκε σάν χάρτινος πύργος.
Τότε που η ελπίδα εξαϋλώθηκε μέσα στην πύρινη κόλαση.
Και ο κόσμος τώρα δέν θα είναι ποτέ πιά ίδιος.
Μονάχα οι πέτρες που αντέχουν στον χρόνο μπορούν να μιλήσουν για τον μεγάλο χαμό.
Και στα παλάτια της απληστίας που κάποτε όριζαν τις τύχες των ανθρώπων,
τώρα σιγοψιθυρίζουν οι νεκρές μνήμες των αρχόντων του παλιού κόσμου.
Ποτέ πιά ο θάνατος δέν θα ήταν τόσο ευλογημένος,τόσο κυρίαρχος.
Μα η πλάση βρίσκει την δύναμη και συνεχίζει.
Μέσα στην μαύρη σκοτωμένη γή ανθίζουν οι καμέλιες.
Ανάμεσα στα σκελετωμένα χαμογελαστά κουφάρια της χαμένης νιότης μας.
Πάνω από νεκρούς ιστούς απλώνεται η αρχέγονη φύση.
Και σε τούτο το κοσμοδρόμιο του αύριο μπαίνουν οι παρακαταθήκες του σήμερα.
Εκεί που ο χρόνος ανακατεύεται με τις εξαφανισμένες υπάρξεις.
Αυτό που ζητάνε πλέον τα δισεκατομμύρια των πεθαμένων,
να τους θυμούνται οι ζωντανοί στην λαμπρότητα της μανίας τους
και στην αδαή χαρά τους.

Μόνο όταν γίνετε φίλος του εαυτού σας, μπορείτε να έχετε φίλους

Κατά πόσο χρειαζόμαστε φίλους; Αν στα αλήθεια το σκεφτείτε, το πιο σπουδαίο πράγμα για το οποίο ψάχνετε στη ζωή σας είναι ένας φίλος. “Μακάρι να είχα ένα φίλο”, λέτε. “Μακάρι ο φίλος μου να ήταν έτσι... ή έτσι...” Μην ψάχνετε ένα φίλο έξω από τον εαυτό σας, γιατί δεν θα βρείτε αυτό το φίλο, μέχρι να γίνετε φίλος του ίδιου του εαυτού σας. Όταν γίνετε φίλος του εαυτού σας, θα είστε φίλος του καθενός. Μόνο όταν γίνετε φίλος του εαυτού σας, μπορείτε να έχετε φίλους, και όχι πριν απ’ αυτό. Όταν παραπονιέστε ότι δεν έχετε φίλους, είναι γιατί δεν είστε φίλος του εαυτού σας. Κάνετε κάτι λάθος. Αν αναλύσετε πραγματικά τη ζωή σας, θα δείτε ότι πάρα πολλές φορές ήσαστε ο εχθρός του σώματός σας, του νου σας, των συναισθημάτων σας, του σπιτιού σας, ακόμα και των αγαθών σας.

Θυμάμαι μια μέρα επισκεπτόμουν μια γυναίκα που είχε πολλά προβλήματα. Ξαφνικά πήρε ένα πολύ ωραίο ποτήρι, το πέταξε και είπε, “Βαρέθηκα τη ζωή.” Το ποτήρι έγινε κομμάτια στο πάτωμα.
“Τι συμβαίνει; είπα εγώ.
“Δεν έχω ούτε ένα φίλο”, απάντησε αυτή.
“Μα”, είπα εγώ, “εσύ δεν είσαι καν η φίλη αυτού του μικρού ποτηριού. Το έκανες χίλια κομμάτια. Τι σου έκανε αυτό το αντικείμενο; Έβαζες τα χείλη σου σ’ αυτό το ποτήρι και έπινες ωραία ποτά και ξαφνικά το πετάς και το καταστρέφεις. Αυτό είναι ένα σημάδι ότι δεν μπορείς να έχεις φίλους, μέχρι να γίνεις φίλη του καθετί που υπάρχει”.

Η φιλία είναι μια μεγάλη ποιότητα. Προσπαθήστε να είστε φίλος. Αλλά μην είστε ψεύτικος φίλος. Η ατραπός της φιλίας είναι αγάπη, αρμονία, αγώνας, σοβαρότητα, ενθουσιασμός, αρετή, ευγένεια, έμπνευση και καθοδήγηση.

Έτσι μπορείτε να γίνετε φίλος του εαυτού σας. Ένας φίλος δεν κάνει κακή χρήση του νου· ένας φίλος δεν κάνει κακή χρήση των συναισθημάτων· ένας φίλος δεν κάνει κακή χρήση του φυσικού σώματος. Ένας φίλος δεν εναποθέτει βαριά φορτία σ’ αυτά τα τρία σώματα, γιατί τα αγαπά.

Είστε φίλος του ίδιου του εαυτού σας; Σκεφτείτε το. Τι πράγματα κάνετε στη ζωή που δε δημιουργούν αληθινά φιλία με το σώμα, το νου και τα συναισθήματά σας; Αν δεν γίνετε φίλος με τον εαυτό σας, αναπτύσσετε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση στη φύση σας. Διχάζετε τον εαυτό σας· δημιουργείτε μια διχασμένη προσωπικότητα. Θυμηθείτε τα λόγια του Χριστού: “Ένα σπίτι διαιρεμένο ενάντια στον εαυτό του, δεν μπορεί να κρατήσει”. Άρα ας είναι ένα σπίτι ενωμένο.

Όταν γίνετε ο φίλος των σωμάτων σας και ο φίλος του Εσωτερικού Φύλακά σας, γίνεστε πιο υγιής, πιο χαρούμενος και πιο ενεργητικός. Αλά αν γίνετε ο εχθρός των σωμάτων σας και δεν έχετε καλές σχέσεις με την Εσωτερική Παρουσία σας, αναπτύσσετε διάφορες εντάσεις, ασθένειες και παραφροσύνη.

Ένας φίλος οδηγεί πάντα το φίλο του στη σωστή κατεύθυνση προς το μέλλον. Λέει την αλήθεια στο φίλο του. Τον αγαπά και τον βοηθά, ιδιαίτερα όταν έχει προβλήματα ή βρίσκεται σε κρίση. Τον συγχωρεί, αλλά τον παρακολουθεί άγρυπνα. Τον ενθαρρύνει να αγωνίζεται. Τον προστατεύει απ’ όλες αυτές τις επιρροές που είναι καταστροφικές για την υγεία, τη γαλήνη και την πνευματική υγεία. Δεν υπερφορτώνει το φίλο του, αλλά κατανοεί την ικανότητά του για μόχθο και κόπο.

Από τη στιγμή που θα γίνετε ο φίλος των φορέων σας και ο φίλος της Εσωτερικής παρουσίας σας, οι άνθρωποι θα σας θεωρούν σαν φίλο τους, γιατί θα γίνετε μια πηγή ευλογίας γι’ αυτούς.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία

Αναγέννηση

Εισερχόμενος σε μια κατάσταση χωρίς δράση, αναιρούνται οι δράσεις όλων των «άλλων»… Η νίκη στο Δείμο σου, είναι ένα νοητικό «πάγωμα» της σκηνής δράσης όλων εκείνων των «άλλων», οι οποίοι με τη δράση τους, δημιουργούν την ακινησία της ροής της Συνειδητότητας… Αυτού του «έτσι είναι τα πράγματα» χωρίς περιθώριο ερωτήσεων και απαντήσεων.

Οι πολεμιστές, συνήθως στόλιζαν την ασπίδα τους με το πρόσωπο του Δείμου. Το σύμβολο της «πρόκλησης» και της πρόσκλησης σε μάχη εδώ και τώρα χωρίς όρους.

Ο φόβος, σε αναγκάζει να δώσεις μάχη ή να τραπείς σε φυγή. Ο δείμος όμως σου παρουσιάζει εμπρός σου όλες τις προϋποθέσεις της δικής σου συμμετοχής, στο πεδίο της μεγαλύτερης πρόκλησής σου.

Όμως βρίσκεσαι στον αισθητό κόσμο. Και αυτό το πεδίο, είναι και δική σου δημιουργία, μιας και το παρατηρείς και εσύ. Αν το όπλο του πολεμιστή είναι το σπαθί, το όπλο του πνευματικού μαχητή είναι ο λόγος του.

Υπάρχουν «λόγοι» και λέξεις και έννοιες λοιπόν, οι οποίοι είναι σαν σπαθιά στα μάτια κάποιων.

Και οι λόγοι αυτοί, οφείλουν να μένουν στη «θήκη» τους, μέχρι να υπάρξει επίγνωση της απόκτησής τους, μιας και η επίγνωση αυτή, είναι πάντοτε άηχη…
...
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δημιουργήσουμε επίγνωση της απόκτησής τους... Για τη ζωή που επιλέξαμε να ζήσουμε και τη λειτουργία του κόσμου μας...

Η φαλάκρα του προφήτη Ελισσαίου ήταν ιερή

    

 Η Βίβλος είναι μια κουρελού της οποίας τα περισσότερα υφάδια αποτελούνται από ιστορίες φρίκης. Δεν χρειάζεται καμμιά απόδειξη περί αυτού διότι πολύ εύκολα μπορεί κανείς να την βρει σχεδόν οπουδήποτε και να την διαβάσει. Και παρ’ όλες τις παροτρύνσεις των ρασοφόρων το χριστεπώνυμο πλήρωμα επιμένει να μην θέλει ούτε ζωγραφιστή να την δει. Η πνευματική τεμπελίτιδα των πιστών είναι απτόητη.
Στο βιβλίο αυτό το οποίο βρίθει από άθλιες και ελεεινές ιστορίες ορκίζονται στην χώρα της Ρωμιοσύνης Πρόεδροι Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, υπουργοί, στρατηγοί, δάσκαλοι καθηγητές, δικαστικοί, λιμενικοί, αστυνόμοι, εφοριακοί…. δίχως ίχνος ντροπής!!!
Διαβάστε στην συνέχεια μια τέτοια ιστορία φρίκης με θύματα σαράντα αθώα παιδιά, τα οποία για ψύλλου πήδημα κατασπαράχτηκαν από αρκούδες τις οποίες ο ίδιος ο θεός Γιαχβέ εξώθησε προς τούτο.

Σεβασμό στους φαλακρούς, μπρε!
Κανονικά ο προφήτης Ελισσαίος έπρεπε να μου είναι συμπαθής, ως ομοιοπαθής· έχω κι εγώ φαλάκρα, «ανδρογενετική αλωπεκία» που λένε οι γιατροί! Παρότι δε πολλοί και διάφοροι γράφουν ότι η φαλάκρα «δίνει γοητεία» και «αποτελεί δείγμα υγείας», εγώ θα προτιμούσα να είχα τη μαλλούρα που διέθετα μέχρι τα 35-40 χρόνια μου! *σνιφ*
Τελικά όμως δεν μου είναι καθόλου συμπαθής ο Ελισσαίος, γιατί αυτός είχε κόμπλεξ με τη φαλάκρα, ενώ εγώ απαντάω, σε όποιον τολμάει να θίξει την εμφάνιση της κεφαλής μου, με το σαββοπουλικό: «άλλοι είναι φαλακροί απ” έξω κι άλλοι από μέσα!». Τι συνέβη λοιπόν με τον Ελισσαίο; Το θεόπνευστο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, Βασιλειών Δ’, γράφει στο δεύτερο κεφάλαιό του τα εξής:

23 καὶ ἀνέβη ἐκεῖθεν εἰς Βαιθήλ· καὶ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ παιδάρια μικρὰ ἐξῆλθον ἐκ τῆς πόλεως καὶ κατέπαιζον αὐτοῦ καὶ εἶπον αὐτῷ· ἀνάβαινε, φαλακρέ, ἀνάβαινε. 24 καὶ ἐξένευσεν ὀπίσω αὐτῶν καὶ εἶδεν αὐτά, καὶ κατηράσατο αὐτοῖς ἐν ὀνόματι Κυρίου· καὶ ἰδοὺ ἐξῆλθον δύο ἄρκοι ἐκ τοῦ δρυμοῦ καὶ ἀνέρρηξαν ἀπ᾿ αὐτῶν τεσσαράκοντα καὶ δύο παῖδας.

Εκεί που πήγαινε λοιπόν στη Βαιθήλ ο σοφός αυτός προφήτης, τον πειράξανε κάποια παιδιά, λέγοντάς του «περπάτα φαλακρέ!» ή κάτι τέτοιο χλευαστικό. Θα ξεφυσούσε κιόλας ο φουκαράς καθώς ανέβαινε στην ανηφόρα και θα δημιουργούσε μια αστεία εικόνα για τα παιδιά.
Και τι κάνει ο θεοσεβής και φιλάνθρωπος αυτός γέροντας; Αντί να διασκεδάσει με τα πειράγματα, ως σοφός που ήταν, και να συνεχίσει την πορεία του, αντί να αλλάξει κατεύθυνση απομακρυνόμενος από τα πειραχτήρια, αντί να τα κυνηγήσει για να τους δώσει καμιά σφαλιάρα, απευθύνεται στο θεό του, ο οποίος, ως γνωστόν, λύνει όλα τα προβλήματα των πιστών του!
Και δεν είπε στο θεούλη, «προτάτευσέ με τώρα παντοδύναμε από τα τσογλάνια, αφού με έκανες φαλακρό, κομπλεξικό και αβοήθητο» ή «δώσε μου θεούλη μου πάλι μαλλιά για να μη με κοροϊδεύουν τα παιδιά της γειτονιάς» ή κάτι τέτοιο παρόμοιο, αυτός απλούστατα καταράστηκε τα παλιόπαιδα! Όπου η κατάρα των Ιουδαίων προφητών είναι κάτι σαν την ακτίνα που εκτοξεύουν από τα διαστημόπλοια οι εξωγήινοι!
Εδώ πιεζόμαστε εκ των πραγμάτων να κάνουμε κάποια σύγκριση: Φαντάζεται κάποιος ότι ο Σωκράτης που ήταν πανάσχημος, όπως έλεγε ο ίδιος για τον εαυτό του, ή κάποιος άλλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος θα απευθυνόταν στους θεούς, αν τον κορόιδευαν κάποιοι, μικροί ή μεγάλοι; Φαντάζεται κάποιος τον Bertrand Russell που ήταν αδύνατος και πανύψηλος, περπάταγε δε σαν ξυλοπόδαρος, να θύμωνε επειδή κάποιος τον είπε κρεμανταλά ή οτιδήποτε άλλο; Φαντάζεται κάποιος τον Einstein με τα πεταχτά ασπρο-γκρίζα μαλλιά και τη μουστάκα του να θύμωνε, επειδή κάποιος τον λοιδώρησε με τον άλφα ή βήτα τρόπο; Φυσικά όχι, επειδή αυτοί και άλλοι πολλοί ήταν φύσει και θέσει σοφοί και είχαν την απαιτούμενη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, δεν ήταν μονόφθαλμοι σε ποίμνιο αόμματων νομάδων…
Μετά λοιπόν τη θερμή επίκληση του λαμπρού προφήτη, πράγματι κοτζάμ θεός που κυβερνάει (τότε) όλη τη Γη, αργότερα όλο το ηλιακό σύστημα, λίγο μετά όλο το γαλαξία και σήμερα όλο το σύμπαν, ίσως και τα πολλαπλά σύμπαντα που πιθανόν να υπάρχουν, ασχολήθηκε και με το πρόβλημα καζούρας που υπέστη ο Ελισσαίος, αφού ο θεός ακούει τους πιστούς και εκτελεί τα θελήματά τους, ό,τι κι αν του ζητήσουν αυτοί! Ούτε βουλευτής Αγουλινίτσας να ήταν ο μεγάλος! Στέλνει λοιπόν ο θεός της αγάπης δύο αρκούδες και τρώνε τα παλιόπαιδα…
Μπορείτε να αναρωτηθείτε κι εσείς, πού βρέθηκαν οι αρκούδες στην έρημο της Παλαιστίνης, αλλά δεν είναι το σημαντικότερο εδώ. Σημαντικότερο είναι ότι σύμφωνα με το ιερό βιβλίο της Π.Δ. η ποινή που αντιστοιχεί σε μια καζούρα είναι ο θάνατος! Όχι για 2-3 μπαγάσικα παιδάκια, όχι για 5-10, αλλά για 42 παιδιά από 42 οικογένειες — έστω από 30-35 οικογένειες, αν μερικά ήταν αδέλφια. «Τεσσαράκοντα και δύο» γράφει το θεόπνευστο σύγγραμμα και ποιος τολμάει να το αμφισβητήσει; Λες και ήταν κουνούπια…
Γράφει κάπου ένας σαλταρισμένος θεόπληκτος ως ερμηνεία, αδυνατώντας να κατανοήσει αυτές τις ιστορίες που τον αναγκάζουν να πιστεύει (ή όλες ή τίποτα, δεν επιτρέπεται επιλογή διά της λογικής!), ότι ο θεός έδειξε με αυτή την ενέργεια πως πρέπει να σέβονται οι άνθρωποι τους ιερείς και προφήτες, γιατί είναι απεσταλμένοι του και άλλα τέτοια! Δηλαδή πρώτος κανόνας πίστης είναι ο σεβασμός των (συνήθως τυχάρπαστων) ιερέων και μετά η αγάπη, η μετριοπάθεια και όλα όσα διδάσκει η χριστιανική θρησκεία; Σκοτώνει ο θεός 42 παιδιά για να διδάξει σεβασμό σε ένα προβληματικό άτομο, το οποίο δεν έχει αποκτήσει την απαραίτητη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση; Μόνοι τους δείχνουν οι χριστιανοί πόσο άχρηστος και άσχετος είναι ο θεός τους, αφού ταυτίζονται με τα παραμύθια των Ιουδαίων…
Εμείς οι ταπεινοί και αδαείς τι να υποθέσουμε τώρα: Ότι ως φαλακροί δεν πρόκειται να λοιδορηθούμε ποτέ, αφού μας προστατεύει ο προφήτης Ελισσαίος; Ότι άμα πούμε στο διπλανό που μας πάτησε στο λεωφορείο, καμιά «γαλλική» κουβέντα, θα επικαλεστεί αυτός το θεό του και θα μας φάει η αρκούδα; Ότι ο θεός έπρεπε να καταργήσει τη φαλάκρα και δεν θα «μας τη λένε» πλέον τα παλιόπαιδα στο δρόμο; Ή ότι ο «θεός της αγάπης» είναι θεός της πλάκας και όσοι πιστεύουν αυτές τις ανόητες ιστορίες και αυτά τα βιβλία είναι ηλίθιοι; Καθένας μπορεί να διαλέξει ό,τι νομίζει…
 

Φυσιολατρία

Aν χάσεις την επαφή σου με τη φύση, χάνεις την επαφή με τους ανθρώπους. Αν δεν υπάρχει σχέση με τη φύση, τότε γίνεσαι φονιάς, τότε σκοτώνεις τα μωρά της φώκιας, φάλαινες, δελφίνια και ανθρώπους, είτε για το κέρδος είτε για “σπορ”, για τροφή ή για απόκτηση γνώσεων.
Τότε η φύση σε φοβάται και αποσύρει την ομορφιά της. Μπορεί να κάνεις μακρινούς περιπάτους στα δάση, μπορεί να κατασκηνώνεις σε όμορφα μέρη, αλλά είσαι φονιάς κι έτσι χάνεις τη φιλία τους.
Ίσως να μην έχεις σχέση με κανέναν, ούτε με τη γυναίκα ή τον άντρα σου, είσαι πάρα πολύ απασχολημένος-ή απασχολημένη- με το τι κερδίζεις και το τι χάνεις, με τις προσωπικές σου σκέψεις, με την ευχαρίστηση και τον πόνο που νιώθεις. Ζεις στη δική σου σκοτεινή απομόνωση και η φυγή σου από αυτή φέρνει περισσότερο σκοτάδι. Το ενδιαφέρον σου συγκεντρώνεται σε μια λειψή επιβίωση, απερίσκεπτη, χαλαρή ή βίαιη. Και χιλιάδες πεθαίνουν της πείνας ή σφάζονται εξαιτίας της ανευθυνότητάς σου.
Αφήνεις την τακτοποίηση του κόσμου στους ψεύτες, διεφθαρμένους πολιτικούς, στους διανοούμενους, στις αυθεντίες. Επειδή δεν έχεις εσύ ακεραιότητα, αφήνεις να χτιστεί μια κοινωνία ανήθικη, ανέντιμη, μια κοινωνία βασισμένη παντελώς στον εγωισμό.
Κι ύστερα δραπετεύεις από όλο αυτό, για το οποίο μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος, στις ακρογιαλιές και στα δάση.
***
Κρισναμούρτι

Αλήθεια Ποιά Αλήθεια;

Αλήθεια είναι, γενικά, η υπαρκτότητα μιας κατάστασης ή η πραγματικότητα ενός γεγονότος. Ως αλήθεια δεχόμαστε αυτό που αντιλαμβάνονται ως πραγματικότητα, με σιγουριά, οι περισσότεροι άνθρωποι. Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου, δημιουργούν μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την «αίσθηση» που αυτό προκαλεί. Όταν αυτή η κοινή σύμβαση αφορά ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων, όταν δηλαδή «όλοι» αντιλαμβάνονται κάτι με όμοιο τρόπο, τότε η κοινή αυτή σύμβαση γίνεται αποδεκτή ως αλήθεια.

Αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι συμφωνούν ότι είναι αληθινό.
Δύο διαφορετικές ομάδες ανθρώπων μπορούν να έχουν διαφορετικές «αλήθειες»: οι μεν να λένε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι ο ουρανός είναι μπλε. Καθώς το χρώμα είναι μόνο μια μορφή που σχηματίζεται στον εγκέφαλο από την επεξεργασία της αλληλουχίας ηλεκτρικών ώσεων που μεταφέρει το οπτικό νεύρο, το μπλε είναι μια σύμβαση, η οποία εξαρτάται από την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε όλοι με όμοιο τρόπο κάτι όπως το χρώμα. Η αχρωματοψία για παράδειγμα θα μπορούσε να προκαλέσει μια τέτοια ασυμφωνία.
Η αλήθεια ως όρος χρησιμοποιείται από την ευρωπαϊκή φιλοσοφία για να καθορίσει αυτό που αποτελεί μέρος της πραγματικότητας. Γενικά η έννοια και η αξία της αλήθειας αποτελεί ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα της φιλοσοφίας, με πολλές διαφορετικές θεωρίες να έχουν ειπωθεί.

Η έκφραση της μη αλήθειας είναι το ψέμα.
Η λέξη προέρχεται από το στερητικό α- και τη λέξη λήθη (λησμονιά).Σύμφωνα όμως με το λεξικό των Liddell – Scott η λέξη προέρχεται από το λήθω = λανθάνω (= μου διαφεύγει) και το στερητικό “α”.
Το ψέμα δεν είναι το ακριβώς αντίθετο της αλήθειας. Η αλήθεια αντανακλά και παράγει πραγματικότητα, η μη αλήθεια δεν παράγει πραγματικότητα, ενώ το ψέμα, ενώ δεν αντανακλά την πραγματικότητα, παράγει νέα πραγματικότητα, νέα δηλαδή αλήθεια, όταν το πιστεύει κάποιος. Πολλές φορές κάποιος μπορεί να κάνει αληθείς δηλώσεις, να μη λέει δηλαδή ψέματα για όσα τον ρωτούν και παρόλα αυτά να κρύβει μέρος της αλήθειας, ηθελημένα. Αυτού του είδους η πρακτική για πολλούς είναι ομότιμη με ψέμα, με την έννοια ότι έχει την ίδια πρόθεση.
Η αλήθεια για τον καθένα είναι η πραγματικότητα που βιώνει. Η πραγματικότητα αυτή καθορίζεται από όσα αισθάνεται και πιστεύει. Συνήθως, όταν χρησιμοποιούμε τον όρο αλήθεια, αναφερόμαστε σε πράγματα που αισθανόμαστε και πιστεύουμε από κοινού.
Η αλήθεια δεν είναι ίδια για τον καθένα. Για την αλήθεια διαφωνούν ακόμη και ειδικοί επί των θεμάτων. Για παράδειγμα οι επιστήμονες διαφωνούν σε πολλά θέματα για το τι ισχύει πραγματικά και οι θρησκείες αποδέχονται διαφορετική εκδοχή της αλήθειας η μία από την άλλη. Ακόμη και όταν αλήθεια θεωρείται η πραγματικότητα που βιώνουμε, όσοι υποστηρίζουν πως υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα, θεωρούν πως ένα σύμπαν σαν το δικό μας είναι επίσης μια εκδοχή της αλήθειας.
Για να αποφεύγει το λάθος, η επιστήμη αναζητά την αλήθεια μέσα από αυστηρές διαδικασίες ελέγχου. Η επιστημονική αλήθεια φαίνεται να είναι αρκετά αντικειμενική καθώς ζητά τα όσα ισχυρίζεται κάποιος να επαληθεύονται πειραματικά, όσες φορές κι αν κάποιο πείραμα επαναλαμβάνεται. Για όσο διάστημα μια θεωρία καλύπτει όσα παρατηρούμε, η θεωρία αυτή θεωρείται αληθής. Καθώς η επιστήμη κάνει συνεχώς νέες ανακαλύψεις, η επιστημονική αλήθεια αναπροσαρμόζεται ή επεκτείνεται.
Η αλήθεια των θρησκειών είναι περισσότερο αξιωματική και αδιαπραγμάτευτη από αυτή της επιστήμης.
Η θρησκευτική αλήθεια παραμένει σταθερή, ενδεχομένως όμως να αλλάζει η ερμηνεία των πιστεύω της ώστε να ακολουθεί τις σύγχρονες παρατηρήσεις. Στον χριστιανισμό, η θρησκευτική αλήθεια φανερώνει τον ίδιο τον Θεό ως την απαρχή και συνέχεια της αλήθειας: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. γ΄ 21). Μεγάλο μέρος της θρησκευτικής αλήθειας δεν φαίνεται να είναι δυνατό να τεκμηριωθεί με επιστημονική διαδικασία και ως εκ τούτου γίνεται αποδεκτή μέσω της πίστης. Στη θρησκευτική αλήθεια γίνεται φανερό πως, εννοιολογικά, η αλήθεια δεν είναι το αντίθετο του ψέματος, καθώς οι θρησκευτικές αλήθειες διαφέρουν μεταξύ τους.

Η αλήθεια σύμφωνα με τη «Θεωρία των Ιδεών» του Πλάτωνα. Ο Πλάτωνας, θέλοντας να δείξει τη δυσκολία του να συλλάβει κανείς την αλήθεια, χρησιμοποίησε μια αλληγορία. Είπε πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις αισθήσεις τους για να συλλάβουν την αλήθεια, όμως εξαπατώνται από αυτές. Μοιάζουν σαν να είναι δεμένοι μέσα σε ένα σπήλαιο από το οποίο δεν μπορούν να βγουν ή να κοιτάξουν πίσω, όπου (πίσω τους) βρίσκεται αναμμένη μία φωτιά, καθώς και διάφορα αντικείμενα που περνούν από μπροστά της. Το μόνο που βλέπουν είναι οι σκιές που σχηματίζονται από τα αντικείμενα στον τοίχο του σπηλαίου καθώς αυτά φωτίζονται από τη φωτιά.
Η σκιά ενός κύβου θα μπορούσε να εμφανίζεται είτε σαν ακανόνιστο εξάγωνο, σαν παραλληλόγραμμο ή σαν τετράγωνο, αλλάζοντας συνεχώς μορφή καθώς αυτός περιστρέφεται. Οι σκιώδεις αυτές μορφές εμφανίζονται μάλιστα παραμορφωμένες από τη φωτιά που κυματίζει και από το ανάγλυφο του τοίχου του σπηλαίου. Οι άνθρωποι τελικά, εμπιστευόμενοι την εικόνα που τους δίνει η περιορισμένη όρασή τους, την οποία και συνηθίζουν, πιστεύουν πως η αλήθεια είναι οι σκιές.
Ακόμη και αν κάποιος δραπετεύσει και βγει από το σπήλαιο στο φως του ήλιου, αν δεν έχει ανοικτό φιλοσοφικό πνεύμα τυφλώνεται από το φως και ξαναμπαίνει στη σιγουριά του σπηλαίου, ανίκανος να ξεφύγει από αυτό που έχει συνηθίσει ως αληθινό. Ο φιλόσοφος, αυτός δηλαδή που συνεχώς θέτει ερωτήματα για το «τι», «πώς» και «γιατί», είναι ο μόνος που μπορεί να δει την αλήθεια και παρόλο που γνωρίζει πως θα χλευαστεί στην προσπάθειά του να τη μεταφέρει και στους υπόλοιπους μέσα στο σπήλαιο, ο Πλάτωνας υποστηρίζει πως είναι χρέος του να τους μεταδώσει τη γνώση αυτή.
Με το ζήτημα της αλήθειας, ασχολήθηκαν και ανέπτυξαν διάφορες θεωρίες και πολλοί άλλοι φιλόσοφοι, όπως οι Ιμμάνουελ Καντ, Ρενέ Ντεκάρτ, Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, Φρειδερίκος Νίτσε, Πολ Νατόρπ και άλλοι.
Η σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη δίνει στον όρο αλήθεια διάφορες ερμηνείες:

Οντολογική αλήθεια: Είναι η αλήθεια για τα πράγματα όπως υπάρχουν καθ’ εαυτά και όπως είναι η πραγματική τους φύση και όχι όπως ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να τα γνωρίσει.

Τυπική αλήθεια: Στην τυπική αλήθεια προϋπόθεση είναι η έλλειψη αντιφατικότητας και η ταυτόχρονη παρουσία λογικής ακολουθίας. Ωστόσο μία τυπική αλήθεια μπορεί να μην είναι ουσιαστική. Στην φράση «η ψυχή είναι αθάνατη», περιέχεται μία τυπική αλήθεια, δεδομένου ότι δεν είναι ουσιαστικά επιβεβαιωμένη.

Καθ’ ύλην αλήθεια: Είναι η αλήθεια κατά την οποία υπάρχει πλήρης ταύτιση της γνώσης προς το περιεχόμενο και τα πραγματικά δεδομένα. Η φράση «Η γη κινείται γύρω από τον ήλιο» είναι πραγματική αλήθεια και διαθέτει απόλυτο κύρος.

Μεταφυσική αλήθεια: Πρόκειται για την αλήθεια που δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει με βεβαιότητα. Έρχεται σε αντίθεση με την θετική σχολή, που υποστηρίζει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια μόνο με τα εμπειρικά δεδομένα.

Δογματική αλήθεια: Είναι η άποψη ότι μπορούμε με βεβαιότητα να γνωρίσουμε την αλήθεια των πραγμάτων, τα οποία είναι όπως ακριβώς μας φαίνονται. Το αληθές είναι μία από τις δύο βασικές αξίες (τιμές) της λογικής. Η δεύτερη είναι το ψευδές.
Ο Αριστοτέλης φαίνεται να ήταν ο πρώτος που έθεσε τυπικό πλαίσιο για τη λογική, την προτασιακή λογική, που εξελίχθηκε και συνδέεται άμεσα με την ευρύτερη μαθηματική λογική. Η Άλγεβρα Μπουλ, που έχει προκύψει ως μαθηματική έκφραση της Αριστοτέλειας λογικής (του είναι ή δεν είναι), έχει βρει ευρεία εφαρμογή στην σχεδίαση του λογισμικού και των κυκλωμάτων των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Η Αλήθεια ήταν θεότητα στην Ελληνική Μυθολογία, ιδεατή ανθρωπόμορφη προσωποποίηση της αλήθειας των αρχαίων Ελλήνων φερόμενη προστάτις της έννοιας. Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ήταν κόρη του Δία. Ο Πλούταρχος την αναφέρει ως “Τροφό του θεού Απόλλωνα”, μαζί με την Κορυθάλεια.
Σύμφωνα με έναν μύθο του Αισώπου ο Προμηθέας είχε πλάσει την Αλήθεια από πηλό, πριν όμως την ζωντανέψει, o Δόλος έπλασε ένα δεύτερο ομοίωμα, που όμως του τέλειωσε ο πηλός και έτσι άφησε το έργο του χωρίς πόδια. Επιστρέφοντας ο Προμηθέας και βλέποντας τα δύο πανομοιότυπα καλλιτεχνήματα αποφάσισε να τα ζωντανέψει και τα δυο. Η Αλήθεια περπάτησε, το ομοίωμα του Δόλου όμως δεν μπόρεσε να κάνει ούτε ένα βήμα. Σύμφωνα με τον Φιλόστρατο η θεά Αλήθεια φορούσε λευκή εσθήτα και περιφέρονταν “λευκοχειμωνούσα” κοντά στο Αμφιαράειο.

Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την Αλήθεια Veritas, θεωρώντας την κόρη του Κρόνου (Saturnus), ή του Χρόνου (Tempus). Επειδή η Αλήθεια εικονίζονταν πάντα χωρίς στολίδια και πλούσια ενδύματα έναντι των άλλων θεοτήτων, ο Οράτιος την αποκαλούσε “nuda” Veritas, δηλαδή “γυμνή αλήθεια”. Από τότε καθιερώθηκε η ρητορική έκφραση “γυμνή αλήθεια”, ή “αλήθεια γυμνή” που λέγεται μέχρι και σήμερα εκ του γεγονότος ότι δεν χρειάζεται στην απόδοσή της ιδιαίτερα καλολογικά στοιχεία ή προλόγους, εξ ου ακόμη και η έκφραση “ωμή αλήθεια”.

Τέλος στη αρχαία Αίγυπτο όπως αναφέρει ο Κλαύδιος Αιλιανός στις διηγήσεις του ο Αιγύπτιος Αρχιερέας, ως δείγμα δίκαιου ανθρώπου, όταν εκτελούσε καθήκοντα δικαστή, κρεμούσε από το λαιμό του ιδιαίτερο περίαπτο από ζαφείρι που έφερε το όνομα “Αλήθεια”.

Περί μονοτονίας

«Ποιο είναι το δηλητήριο της σύγχρονης βιομηχανικής ζωής μας; Αναμφίβολα η μονοτονία -μονοτονία της εργασίας και της ανούσιας κοινωνικής και κοινοτικής ζωής.»
Για την κοινωνία, η εξέλιξη της ανθρωπότητας δεν πρέπει να είναι σταθερή και ακόμη λιγότερο μονότονη. Το πρέπον της κοινωνίας είναι η μονοτονία που αποτελεί το επακόλουθο του οράματός της, δηλαδή η αθανασία του παρόντος. Κατά συνέπεια, όλο το σύστημά της είναι βασισμένο στην ιδέα ότι η ζωή είναι απλώς μία ημέρα που επαναλαμβάνεται.

Όλη η ουσία για τα άτομα της κοινωνίας είναι πώς να περάσει η ημέρα. Δεν υπάρχουν επιπτώσεις που αγγίζουν το αύριο. Το παίγνιο έχει μόνο μία αρχή, την αρχή της επανάληψης. Και οι κανόνες αφορούν μόνο την ημέρα. Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η θρησκεία δεν έχει νόημα, εκτός αν συμπίπτει με την έννοια της καθημερινότητας. Όσο πιο απλοϊκή είναι η θρησκεία τόσο το καλύτερο, διότι έτσι είναι εύκολη η εφαρμογή της. Η κοινωνία μετατρέπει τα έργα σε διαφημιστικά, τα τραγούδια σε ρεφρέν, τα συνθήματα σε σλόγκαν.

Έτσι οι διανοούμενοι είναι άχρηστοι, όχι μόνο ως άνθρωποι αλλά και μέσω του έργου τους, που δεν έχει καμιά αξία. Η κοινωνία δίνει σημασία στο γραφείο, μόνο αν υπάρχει καρέκλα. Μόνο στην τουαλέτα επιτρέπει να μην έχει καρέκλα, διότι έχει την ίδια λειτουργία. Η βιομηχανική επανάσταση δεν αφαίρεσε εργασίες, όπως νομίζουν μερικοί ειδικοί. Πιο απλά, έδωσε χρόνο σε πολλά άτομα να δουν τον εαυτό τους όπως είναι στην πραγματικότητα.

Πώς ένα άτομο δίχως ανθρωπιά θα μπορούσε ποτέ να γίνει άνθρωπος; Η κοινωνία έμαθε στα άτομά της ότι μόνο η ύπαρξη έχει νόημα και ότι η ζωή είναι απλώς μία ουτοπία. Επιπλέον, με την πάροδο του χρόνου, τα άτομα ανακαλύπτουν ή μάλλον ακριβέστερα, η κοινωνία τούς το αποκαλύπτει, ότι αυτή η συγκεκριμένη ουτοπία είναι επικίνδυνη, διότι μπορεί να μετατραπεί σε ιδεώδες για το οποίο οι άνθρωποι μπορεί να θυσιαστούν. Αυτή η θυσία αποκαλέστηκε από την κοινωνία, αυτοκτονία. Κατά συνέπεια, ερμηνεύτηκε ως μία προσβολή του συστήματος.

Τα άτομα δίχως ιστορία δεν μπορεί να έχουν προβλήματα. Κι όπως δεν ξέρουν ότι δεν έχουν μέλλον, θεωρούν τους οραματιστές ως επικίνδυνους για τη διάσωση της κοινωνίας. Μετά την εξόντωση οποιασδήποτε αντίστασης, η διάσωση μετασχηματίζεται σε συντήρηση. Η ανατροφοδότηση του συστήματος είναι απόλυτα κυκλική και έχει μία αποκλειστική αποστολή. Πρέπει να εξασφαλίσει ότι η κοινωνία θα παραμείνει η ίδια. Αν και αυτή η αποστολή φαίνεται παράδοξη με την αναπόφευκτη εξέλιξη της τεχνολογίας, το παράλογο δεν αργεί να εμφανιστεί.
Μια απλή κοινωνιολογική προσέγγιση αρκεί για να αποδείξει πόσο ισχυρά είναι τα κοινωνικά συμπλέγματα. Είναι, επιπλέον, σταθερά σαν την ημέρα. Όπως η κοινωνία περιορίζει τη δράση της μνήμης στο χρονικό διάστημα της ημέρας, κανένα άτομο δεν μπορεί να κάνει οποιαδήποτε σύγκριση. Και δίχως πλαίσιο σύγκρισης, δεν υπάρχει πεδίο εξέλιξης. Σε αυτή την κοινωνία ακόμα και τα βιβλία έχουν μετατραπεί σε περιοδικά και τα περιοδικά σε εφημερίδα, αλλιώς δεν παύει η επικινδυνότητά τους, ακόμα και αν δεν τα διαβάζουν τα άτομα.

Διότι ένας άνθρωπος αρκεί, όπως το κερί που φωτίζει το σκοτάδι. Έτσι τα βιβλία είναι αφιερωμένα, όλο και περισσότερο, στα αθλήματα, στη μαγειρική, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, δηλαδή στα μοναδικά συστατικά της εξέλιξης της ημέρας, η οποία είναι η μόνη που επιτρέπει η κοινωνία στην ανθρωπότητα. Παρόλα αυτά, η ανθρωπότητα ζει και γι’ αυτό η θυσία μας είναι απαραίτητη.

Όταν γεννήθηκε ο Μύθος του Χρόνου

Οι αρχαίοι σοφοί, προσπαθώντας να διεισδύσουν στο μυστήριο της ύπαρξης, προκάλεσαν τη γέννηση του μύθου. Ο μυθικός λόγος έδινε μια απάντηση στα θεμελιώδη ερωτήματα του ανθρώπου για την προέλευση του κόσμου, την αιτία του, τη ζωή και το νόημά της, το θάνατο και το μυστήριό του κλπ. Μέσα από αλληγορίες και μεταφορικές περιγραφές, ο μύθος έκρυβε αλήθειες που είχαν σχέση με την εξέλιξη της ψυχής και την πνευματική πρόοδο του ανθρώπου επί της γης, αλλά και αλήθειες για τον κόσμο και την πορεία του στο χρόνο.

Κάθε μύθος, όπως και κάθε σύμβολο, μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους και συχνά συναντάμε απόψεις και ερμηνείες που δεν συμβιβάζονται απόλυτα με την κοινή λογική ή την επιστημονική εξήγηση των φαινομένων. Πολλές φορές μάλιστα, οι ερμηνείες που δίδονται για ορισμένους μύθους ή σύμβολα, αγγίζουν τον τομέα που χαρακτηρίζεται ως «φαντασία».
Ας προσπαθήσουμε όμως να κατανοήσουμε τους μύθους όχι με το νου αλλά με την καρδιά, όχι με τη σκέψη αλλά με το «νιώσιμο» της καρδιάς, όπως προστάζει η Φωνή της Σιγής.

Τι είναι ο χρόνος; Όταν ρώτησαν τον Αυγουστίνο τι έκανε ο θεός προτού δημιουργήσει το σύμπαν, εκείνος υποστήριζε ότι: «Η έννοια του χρόνου δεν έχει νόημα πριν την αρχή του σύμπαντος. Ο χρόνος είναι μια ιδιότητα του σύμπαντος και συνεπώς, δεν υφίσταται χρόνος πριν από το σύμπαν».
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τον χρόνο σαν μια συστατική έξη της κίνησης και τον τοποθετούσε μέσα στο σώμα του ουρανού, δηλαδή του ορατού σύμπαντος. Έλεγε ότι:

«Σώμα δίχως κίνηση δεν υπάρχει, και επειδή έξω από τον ουρανό δεν υπάρχει σώμα, άρα δεν υπάρχει χρόνος έξω από αυτόν» (Περί Ουρανού). Αναφερόμενος στον Δημόκριτο (Α71) έγραφε: «Υποστηρίζουν ότι ο χρόνος είναι αδημιούργητος και με αυτό ο Δημόκριτος αποδεικνύει ότι τίποτε δεν μπορεί να δημιουργηθεί αφού ο χρόνος δεν έχει δημιουργηθεί. Είχε πειστεί όμως ότι ο χρόνος είναι αιώνιος».

Αν το σύμπαν άρχισε να υπάρχει από τη στιγμή της μεγάλης έκρηξης και μετά, μπορούμε ενδεχομένως να πούμε ότι ο χρόνος της μέτρησης των γεγονότων είχε μια αρχή, τουλάχιστον στο δικό μας ουρανό ή σύμπαν. Και ότι η εξάπλωση του σύμπαντος αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το ξεδίπλωμα του χρόνου στον κόσμο μας. Αισθανόμαστε την ύπαρξή του μέσα από την ροή των γεγονότων και την κίνηση των ουρανίων σωμάτων, τα οποία σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Τίμαιος) «φανερώνουν σε εμάς την κίνηση και το μέτρο του χρόνου».

Οι πλανήτες έγιναν όργανα που διατηρούν τους αριθμούς (με τις αστρικές περιόδους) και έτσι, με τη βοήθειά τους, ο χρόνος που είναι το αντίτυπο της αιωνιότητας, ή ένα είδος κινητής εικόνας της αιώνιας ύπαρξης (Τίμαιος) ενσαρκώνεται στον αισθητό και ορατό κόσμο και γίνεται ο χρόνος της μέτρησης.

Στις μυθικές παραδόσεις η ιστορία της πρώτης γέννησης του χρόνου παίρνει τη μορφή ενός προσωπικού μύθου, του μύθου του θεού Κρόνου – του Kranan των Ινδών. Οι λέξεις Κρόνος, Kranan ή Κράντωρ, δηλαδή κυρίαρχος, ηγεμών και δημιουργός έχουν ως κοινή ρίζα το καρ. Εξηγώντας το όνομα του Κρόνου ο Πλάτων (Κρατύλος) αναφέρεται στη ροή και την κίνηση: «Θαρρείς ότι τυχαία έδωσαν στον Κρόνο και τη Ρέα ονόματα ρευμάτων;» Παραπάνω στο ίδιο κείμενο όμως, θεωρεί ότι το όνομα Κρόνος προέρχεται από τη λέξη Κούρος, δηλαδή νέος αλλά και καθαρός και αμόλυντος. Παρουσιάζει έτσι, δύο όψεις του θεού Κρόνου.

Ο Πρόκλος (Πλατωνική Θεολογία) ενισχύει αυτή την άποψη περί του αμόλυντου θεού, θεωρώντας ότι η ένωση του πατρός Κρόνου και των άσπιλων θεών είναι αμόλυντη και ανυπέρβλητη. Γι’ αυτό, οι λόγιοι της εποχής των Νεοπλατωνικών λέγουν ότι ο Χρόνος είναι «εκείνος για τον οποίο τηρείται σιγή. Ο Κύριος που γίνεται γνωστός στις ψυχές μόνο μέσω του Νου. Τον εγκατέστησαν εντός της πατρικής σιγής και τον ανυμνούν σαν πατέρα των πατέρων. Χρόνος και κόσμος άρχισαν μαζί, σαν το ατελές αντιφέγγισμα της αιώνιας ταυτότητας».(Πρόκλος στον Αλκιβιάδη, Κρατύλο, Παρμενίδη)

Η εικόνα αυτή του θεού Κρόνου έρχεται σε αντίθεση με τον Ησιόδειο θεό, ο οποίος παρουσιάζεται ως δόλιος και αγκυλομύτης. Ο θεός Κρόνος του Ησίοδου, ως γιος του θεού Ουρανού, ανήκει στη δεύτερη θεοκρατική τάξη και εμφανίζεται ως προσωποποίηση της ροής του χρόνου, που καταβροχθίζει αυτά που προκάλεσε. Υπό αυτή την έννοια, είναι το «ρεύμα» της πρώτης ερμηνείας του Κρατύλου που αναφέρθηκε παραπάνω. Αρπάζοντας την εξουσία από τον πατέρα του, κυριαρχεί στην μορφή και στην ύλη και συνεπώς, γίνεται ο πατέρας κάθε περαιτέρω εξέλιξής της. Παρά την κατοπινή κυριαρχία του Διός – όταν αναπτύσσεται η συνείδηση στον κόσμο – ο θεός Κρόνος παραμένει πατέρας, κριτής και πανδαμάτωρ χρόνος.

Αναφέρεται ως κριτής στα νησιά των Μακάρων από τον Ησίοδο και τον Πίνδαρο, και οι αρχαίοι Έλληνες αφιέρωναν πολλές γιορτές σ’ αυτόν, όχι μόνο για να τον τιμήσουν ως δημιουργό αλλά και για να τον εξευμενίσουν ως κριτή τους. Διότι μέσα στο χρόνο τον οποίο προσωποποιεί, όλα τα άδικα διορθώνονται και η σωτηρία εξασφαλίζεται γιατί εκείνος κρίνει και κυριαρχεί επί πάντων. Τίποτε δεν του ξεφεύγει και γι’ αυτό είναι πανούργος και αγκυλομύτης.

Η κυριαρχία του επάνω στη μορφική ύλη αρχίζει με τον ακρωτηριασμό της γονιμοποιού δύναμης του Ουρανού με ένα δρεπάνι. Το δρεπάνι όμως, εκτός από σύμβολο θανάτου, είναι και εργαλείο θερισμού, δηλαδή σύμβολο της καινούργιας συγκομιδής. Αφαιρώντας τα γεννητικά όργανα του πατέρα του, δηλαδή τη δημιουργική του δύναμη, ο θεός Κρόνος γίνεται το πνεύμα-γιος, που θα δημιουργήσει ζωή και θα εγκαινιάσει τη νέα εποχή, η οποία χαρακτηρίζεται από τη διχόνοια, που φαίνεται ότι αποτελεί μια εξελικτική αναγκαιότητα σε αυτό το στάδιο της πορείας της ζωής.
Ας δούμε όμως και την άλλη όψη του, εκείνη που αφορά τον αγνό και αμόλυντο Κύριο, όπως τον αποκαλεί ο Πρόκλος, ή τον Κούρο, όπως περιγράφεται στον Κρατύλο.

Για το σκοπό μας αυτό ας στραφούμε στον Ορφέα, ο οποίος δίδασκε ότι από το νερό και τη λάσπη – τη συνεχή και τη μεριστή ουσία – γεννήθηκε ένας δράκοντας με κεφάλι λιονταριού και ταύρου, ενώ ανάμεσά τους υπήρχε το πρόσωπο ενός θεού που ονομάζεται Κρόνος και Ηρακλής. Το πλάσμα αυτό είχε φτερούγες στους ώμους του, και ο Ορφέας το θεωρούσε ως συμβολική παράσταση της πρώτης Αρχής, που δεν είχε καμία σχέση με τον Ησιόδειο Κρόνο, ή τον ομώνυμο πλανήτη. Για τον Ορφέα ήταν Πρωτόγονος και Παν, δισώματος – δηλαδή ανδρόγυνος – και γέννησε το απεριόριστο Χάος και το ομιχλώδες Έρεβος. Αποτελούσε μια από τις δύο αρχές-ουσίες της φύσης και τον τοποθετούσε στο υψηλότερο σημείο της δημιουργικής πνευματικής ιεραρχίας, όπως ήταν και ο Μιθραϊκός θεός Κρόνος-Αιώνας που κρατούσε το κλειδί της ύπαρξης.

Παρά τα πολλά ονόματα που του έδινε στους ύμνους του, ο Ορφικός Κρόνος-Ηρακλής θεωρούταν άρρητος, ακατονόμαστος θεός, άφυλλος και δίχως επιθυμίες. Οι τέσσερις μορφές – λιοντάρι, ταύρος, θεός και φτερούγες – είναι παρόμοιες με τις τέσσερις μορφές σύμβολα που παρατηρούμε στη χριστιανική εικονογραφία (όπου θεός = άνθρωπος και φτερούγες = αητός).

Τοποθετώντας τις μορφές αυτές στο ζωδιακό κύκλο, έχουμε τα τέσσερα ζώδια – λέοντα, ταύρο, υδροχόο (άνθρωπο ή θεό) και σκορπιό (ή αητό ή φτερούγες), καθώς και τα τέσσερα στοιχεία που αντιπροσωπεύονται από αυτά, δηλαδή πυρ, γη, αέρα και νερό, που είναι τα τέσσερα ριζώματα του Εμπεδοκλή. Γι’ αυτό ο Ορφικός θεός Κρόνος είναι Παν, όπως επίσης και εκείνος που γεννά το αργυρό αυγό του σύμπαντος. Βλέπουμε δηλαδή εδώ το νοούμενο του παντός της εκδηλωμένης ζωής στο σύμπαν.

Σε άλλες παραδόσεις (Ινδική) χρησιμοποιείται ένα πτηνό αντί των πτερύγων του Ορφικού ή Μιθραϊκού Κρόνου. Το πτηνό, από τη θετική του πλευρά, συμβολίζει τόσο την πτητικότητα όσο και το ιδανικό πέταγμα του πνεύματος ως ένα είδος «οντότητας» ανεξάρτητης και σταλμένης από το μυστήριο του όντος. Είναι επίσης, σύμβολο του οργανωτικού πνεύματος της πρωταρχικής αγνής, αιθερικής ύλης που ενεργοποιείται σε κάθε νέα εκδήλωση των κόσμων. Ο μυθικός λευκός κύκνος Hamsa γεννά το κοσμικό αυγό, όπως και η ιερή Ίβις της αρχαίας Αιγύπτου.

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι ο Χρόνος ταυτίζεται με τη δεύτερη όψη της Παγκόσμιας Ψυχής, και τη δράση της στα πεδία της εκδήλωσης ως δημιουργικό πνεύμα. Όπως λέγουν, όταν η Παγκόσμια Ψυχή θέλησε να αποκτήσει κάποια δραστηριότητα, στράφηκε προς την κίνηση και τότε ξεπήδησε ο χρόνος που πρωτύτερα δεν ήταν φανερός. Η δραστηριότητα του χρόνου είναι εμφανής όσο διαρκεί η εκδήλωση των κόσμων, και σαν εξελικτικό πνεύμα που οργανώνει την ύλη, γίνεται έκδηλος σε καθετί υπαρκτό στη φύση.

Ο Κρόνος θεωρείται κυρίαρχος της ημέρας του Σαββάτου, αλλά δεν θα πρέπει να το εκλάβουμε ως την τελευταία ημέρα της εβδομάδας, αλλά ως το Sabbath, δηλαδή την ημέρα του πνεύματος και της πνευματικής τελείωσης. Την ημέρα αυτή – το συμβολικό Σάββατο – ο άνθρωπος καλείται να σταματήσει κάθε φυσική δραστηριότητα και να στραφεί προς την πνευματική εργασία. Διότι αυτή η ημέρα είναι η έβδομη, η ημέρα της ανάπαυσης του δημιουργού, η ημέρα κατά την οποία το Atman στρέφεται στον εαυτό του.

Ας μην ξεχνάμε ότι κι ο Εβραίος Χριστός «θεράπευε» πάντοτε κατά την ημέρα του Σαββάτου, διότι ως εκπρόσωπος και προϊόν της τελικής πνευματικής πραγμάτωσης του ανθρώπου, ενεργούσε επάνω στις ψυχές των πνευματικά ασθενών και νεκρών, εκείνη την ημέρα κατά την οποία τελείωνε συμβολικά ο χρόνος της σωματικής φύσης και άρχιζε η περίοδος της πνευματικής αναγέννησης του ανθρώπου, που είναι η περίοδος του αιώνιου.

Τι είναι το αιώνιο; Κατά τον Πλωτίνο (Περί Αιώνος και Χρόνου): «Η ψυχική ενέργεια του Αιώνιου Όντος που δίνει ζωή, κίνηση και ύπαρξη στο έγχρονο σύμπαν. Η αισθητή ενσάρκωση που εξελίσσεται σε χρόνο εμπεριέχει το ακατάληπτο αιώνιο και ο χρόνος, η όψη του αιώνιου, γίνεται για τους ανθρώπους αόρατος και αόριστος μέσα στο άβατο της ψυχής τους».
Και ο Πλάτων (Τίμαιος) λέει ότι:

«Η ψυχή του Όντος δίνει γέννηση στο χρόνο και η επέκταση της ζωής της είναι η διάρκειά του». Με τα λόγια αυτά ορίζει ότι, όταν σταματήσει η δραστηριότητα της ψυχής, τότε μένει μόνο το αιώνιο, η αιωνιότητα. Αιώνιο, Αιώνας και Αιωνιότητα είναι έννοιες που απασχόλησαν πολύ την αρχαία σκέψη, τόσο ως προς τη φύση τους όσο και ως προς τη σχέση τους με το χρόνο ή τον θεό Κρόνο. «Αιώνα, το άπαντα», αποκαλούσε ο Αριστοτέλης την πέρα από την εξώτατη κίνηση κατάσταση ή ύπαρξη. Θεωρούσε δε ότι ο χαρακτηρισμός Αιώνας, δόθηκε με θεϊκή έμπνευση από τους αρχαίους. «Εκείνο που περιέχει το χρόνο ολόκληρο και την απειρία, το απεριόριστο, είναι ο Αιώνας που πήρε το όνομά του από το ‘αεί είναι’, και είναι αθάνατος και θείος».

Οι Γνωστικοί χρησιμοποιούσαν τον όρο «Αιώνας» ή «Αιών» για να υποδηλώσουν τις ιεραρχίες των πνευματικών όντων. Αιώνες δεν είναι οι εκατονταετηρίδες ετών, όπως οι yuga των Ινδών ή αλλιώς εποχές που αποτελούν τμήμα του χρόνου της μέτρησης. Οι Γνωστικοί Αιώνες είναι θείες υποστάσεις, αιώνια Όντα, Ιδέες. Κάθε Αιώνας είναι πλήρης άλλων πνευματικών όντων, και έχει μέσα του εν δυνάμει την τελείωση και την κίνηση όπως και ο Πλατωνικός Χρόνος-Ιδέα, «η κίνηση του οποίου δεν μετράται με αριθμούς, παρά είναι και παραμένει ένα διαρκές παρόν, μια πνευματική ολότητα» (Τίμαιος).

Οι Αιώνες της Δοξασίας, όπως τους αποκαλεί ο Βαλεντίνος (Αιωνολογία) βρίσκονται στη Σιγή, άγνωστοι και άρρητοι, όπως ο αμόλυντος θεός Κρόνος ή Κύριος των Νεοπλατωνικών. Υπάρχει ένας Αιώνας, ο Αρχαιότατος και Ύψιστος από τον οποίο ξεπήδησε ο Λόγος σαν μια ακτίνα, και μέσω αυτής της θείας εκπόρευσης, καθετί δημιουργείται «εν χρόνω». Αυτός είναι εκείνος που ο Πλάτων ονομάζει ακίνητη και σταθερή αιωνιότητα, όντως ον, και είναι το πρότυπο βάσει του οποίου ο Πλατωνικός Δημιουργός έφτιαξε τον κόσμο, σαν μια κινητή εικόνα του, τη δε κίνησή του την ονόμασε χρόνο.

Αιώνας και Αιωνιότητα λοιπόν, ανήκουν στη σφαίρα της «αϊδίου φύσεως», ενώ ο χρόνος όπως τον αντιλαμβανόμαστε με τη μέτρηση, ανήκει στη σφαίρα του γίγνεσθαι. Ο Πλωτίνος θεωρούσε ότι η Αιωνιότητα αποτελεί αμετάβλητη αρχή ζωής που κατέχει συγχρόνως τα πάντα στο παρόν. «Τα νοητά όντα κείτονται μέσα στην Αιωνιότητα, που είναι Αιώνας και Ον, και παραμένει αμετάβλητη στον εαυτό της και αναλλοίωτη στο αεί παρόν. Είναι το εκκλάμπον μέσα στο υπόστρωμα, είναι ζωή, ομού πάσα, πλήρως αδιάσπαστη, πανταχού παρούσα, χωρίς έκταση και μεταβολή κι εξέλιξη».
Η ίδια ιδέα εκφράζεται και μέσα στο σύμβολο του μυθικού κύκνου kalahamsa, που είναι ένα σύμβολο του Χρόνου στην Ανατολική παράδοση. Το όνομα αυτό μπορεί να διαβαστεί και ως kal – aham –sa, που σημαίνει ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΙΝΑΙ στην αιωνιότητα του Χρόνου.

Ο σανσκριτικός όρος Hamsa, είτε ως «Είναι», «Εκείνο», Χήνα ή Κύκνος αποτελεί επίσης ένα σημαντικό σύμβολο της Σοφίας που βρίσκεται στο σκοτάδι για τον άνθρωπο, διότι κείται πέρα από κάθε δυνατότητα προσέγγισής της από τον ανθρώπινο νου. Είναι η Σοφία που ταυτίζεται με την Αιώνια –Σοφία, έναν από τους Αιώνες του Κρυμμένου Πληρώματος της Δόξας των Γνωστικών.

Οι ασπρόμαυροι Έλληνες

Σαν λαός είμαστε των άκρων. Ασυζητητί. Ή σκληροί υπερασπιστές ή σκληροί πολέμιοι ανθρώπων, γεγονότων, καταστάσεων. Με ελαφριά καρδιά και συνείδηση.
Είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να αλληλοσπαραχτούμε χωρίς λογική, χωρίς συμπάθεια, χωρίς να έχουμε βάλει στο μυαλό μας όλες τις πληροφορίες πριν καταδικάσουμε ή αποδεχτούμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας.
Σε άσπρο-μαύρο ζούμε την κάθε μέρα. Με ελλειμματική σκέψη, με εκρήξεις οργής και με ένα Εγώ που ξεπερνά τα όρια της Γης και εξαπλώνεται στο σύμπαν σαν μικρόβιο.
Σε άσπρο-μαύρο κοιμόμαστε και ξυπνάμε, συμβιώνουμε, συνυπάρχουμε. Το γκρι ούτε που το σκεφτόμαστε. Υπάρχει όμως και αυτό το ενδιάμεσο χρώμα που, αν του βάλεις λίγο μπλε από τον ελληνικό ουρανό, γίνεται ένα υπέροχο γαλάζιο.
Γαλάζιο της πνευματικότητας και του ανοιχτού νου.
Γαλάζιο σαν τη θάλασσα, που ρέει ασταμάτητα και ανοίγει δρόμους για εξερευνήσεις ζωής και περιπέτειες γεμάτες γνώση.
Γαλάζιο, που δίνει νέες ιδέες και μια άλλη προοπτική του κόσμου.
Η Ελλάδα είναι η χώρα του γαλάζιου. Γιατί ανεχόμαστε να τη (μας) διαφεντεύουν ασπρόμαυροι, είναι απορίας άξιο.