Η εξόντωση των Βογομίλων (Bogomil)

Καταρχάς πρέπει να διευκρινιστεί ότι οι σταυροφορίες είχαν αιτιολογηθεί θεολογικά με τις ιδεοληψίες του (ιερού) Αυγουστίνου περί «δίκαιου πολέμου» (bellum iustum). Κατά τη θεωρία του Αυγουστίνου, ένας πόλεμος έπρεπε να πληροί 3 χαρακτηριστικά για να θεωρείται «δίκαιος και θεάρεστος»:
1.  Ο πόλεμος πρέπει να έχει κηρυχθεί από νομιμοποιημένη αρχή, κάποιον κοσμικό ή εκκλησιαστικό ηγεμόνα! Έτσι αποκλείονται οι λαϊκές επαναστάσεις που καταλήγουν σε πόλεμο, ως μη θεάρεστες.
2.  Ένας πόλεμος μπορεί να κηρυχθεί για «δίκαιο αίτιο» (iusta causa) που στηρίζεται σε κάποια αδικοπραξία του αντιπάλου.
3.  Ο πόλεμος πρέπει να πραγματοποιείται με «καλές προθέσεις» (rectae intentiones) κι αυτό είναι εξασφαλισμένο, αν ο πόλεμος στηρίζεται στην «αγάπη και μεγαλοθυμία» του θεού!
Αντιλαμβάνεται καθένας, πόσο υποκειμενικές είναι αυτές οι εκτιμήσεις που προδιαγράφει ο Αυγουστίνος και έχει υιοθετήσει ασμένως ο εκκλησιαστικός μηχανισμός! Για παράδειγμα, η καθολική εκκλησία της Γερμανίας θεωρούσε «δίκαιους» τους κατακτητικούς πολέμους του Χίτλερ, ενώ η επίσης καθολική εκκλησία της Πολωνίας τους θεωρούσε «άδικους»! Και ως προς τη μεγαλοθυμία του θεού, μπορεί καθένας να βρει κληρικούς πάσης βαθμίδας που θα βεβαιώσουν ή θα αρνηθούν την ύπαρξη μεγαλοθυμίας του θεού – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για ένα πανάγαθο, παντοδύναμο και πάνσοφο ον, το οποίο πολιτεύεται και παίρνει θέση στους καυγάδες των πιστών του!

Σημαντικό είναι ότι οι χριστιανοί είχαν αρχίσει τότε να κάνουν στροφή και προσφέρονταν στο ρωμαϊκό κράτος για συναλληλία. Από φιλειρηνικό και απελευθερωτικό κίνημα, προσχώρησαν στη στήριξη της αυτοκρατορίας και ανέδειξαν στρατιωτικούς αγίους (Δημήτριος, Γεώργιος κ.ά.) Από την «πόρνη Ρώμη» προέκυψε θεολογικά, με δικολαβικούς συλλογισμούς του Αυγουστίνου, το «κράτος θεού» (civitas dei), το οποίο όμως ούτε που το λυπήθηκε ο θεούλης και επέτρεψε το έτος 41Ο να ισοπεδωθεί η Ρώμη από τους Γότθους του Αλάριχου.
Τότε έκανε ο Αυγουστίνος άλλη μια θεολογική στροφή και γνωμάτευσε ότι, το κράτος του θεού δεν είναι εδώ, δεν καταλάβατε, είναι στον ουρανό, κορόιδα… Τελικά, πέθανε ο ίδιος όταν πολιορκούσαν την πόλη του οι Βάνδαλοι (εκχριστιανισμένοι κι αυτοί!), πριν αναγκαστεί να κάνει κι άλλη θεολογική στροφή! Όταν ακούτε λοιπόν ρήτορες να τρώνε την ώρα με εδάφια από τα γραπτά του «ιερού» Αυγουστίνου, να σκέφτεστε ότι ο συγκεκριμένος εκκλησιαστικός «πατέρας» ήταν, εκτός από θεολογικός ανεμόμυλος (άλλαξε θρησκείες και θεωρίες αρκετές φορές) και ένθερμος πολεμοκάπηλος!
Ερχόμαστε τώρα στους Βογόμιλους, πρόδρομους των Καθαρών.

Οι Βογόμιλοι ήταν μια δυιστική, αντιφεουδαρχική χριστιανική κοινότητα στο βαλκανικό και μικρασιατικό χώρο και πήρε το όνομά της από κάποιον Βούλγαρο Bogomil (=Θεόφιλος). Φαίνεται ότι ο Βογομιλισμός ήταν απόγονος του Παυλικανισμού και ο ίδιος υπήρξε πρόδρομος αρκετών άλλων χριστιανικών «αιρέσεων» στα Βαλκάνια και τη Δυτική Ευρώπη, όπως της Πατάρια στην Ιταλία, των Καθαρών, των Αδαμιτών, των Βαλδένσιων κ.ά.
Οι Βογόμιλοι διδάσκανε, μεταξύ άλλων, ότι αυτοί ήτανε οι αληθινοί μαθητές του Χριστού, ενώ οι υπόλοιποι χριστιανοί ήτανε μαθητές του Σατανιήλ, που είχανε για κέντρο τους την Αγιά Σοφιά της Κων/πολης. Και μου φαίνεται ότι σ” αυτό δεν είχαν πολύ άδικο! Προφανώς οι ορθόδοξοι που βρίσκονταν (πάντα) στην πλευρά της εξουσίας θεωρούσαν τους Βογόμιλους αιρετικούς και, εννοείται, οι Βογόμιλοι θεωρούσαν όλους τους άλλους αιρετικούς…
Ο αυτοκράτορας (1081-1118) Αλέξιος Α” Κομνηνός ξεκίνησε διωγμό κατά των Βογομίλων, θεωρώντας ότι αποτελούν απειλή για την Αυτοκρατορία. Ο Πατριάρχης Νικόλαος Γ΄ καταδίκασε ως αιρεσιάρχη τον αρχηγό τους, Βασίλειο τον Ιατρό, ο οποίος, μαζί με μαθητές του, βασανίστηκε και τελικά κάηκε δημοσίως στην πυρά στο Ιπποδρόμιο της Κων/πολης από τα χέρια του Αυτοκράτορα Αλεξίου το 1118. Άλλη μια έκφραση της συναλληλίας κράτους και εκκλησίας: οι κρατιστές παπάδες αφόριζαν και ο στρατός έκανε τη βρωμοδουλειά των δολοφονιών.
Στην Κων/πολη εκδηλώθηκε τότε κύμα συλλήψεων εναντίων των Βογομίλων. Όσοι αποκήρυσσαν την πίστη τους (υπέγραφαν δήλωση μετανοίας, θα λέγαμε σήμερα) απελευθερώνονταν ενώ οι υπόλοιποι καταδικάζονταν σε ισόβια φυλάκιση. Υποψιάζομαι ότι «αποκήρυσσαν» αυτοί που δεν είχαν σχέση με τους Βογόμιλους και, απλά, είχαν συκοφαντηθεί από γείτονες και επαγγελματικούς αντιπάλους. Οι πραγματικοί, πιστοί Βογόμιλοι ήταν φανατικοί και προτιμούσαν να πεθάνουν, όπως έκαναν επί Ρωμαίων οι πρώτοι χριστιανοί. Τίποτα καινούργιο λοιπόν!
Ο Αλέξιος διόρισε κήρυκες για να εκφωνήσουν ομιλίες στον ναό της Αγία Σοφίας και να προειδοποιήσουν το λαό για τους κινδύνους που προέρχονταν από τους Βογόμιλους και για τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να εντοπίζουν τους αιρετικούς. Δεν ξέρω αν έχουν διασωθεί αυτοί οι λόγοι, θα μαθαίναμε το φιλάνθρωπο πνεύμα, με το οποίο μιλούσαν στους ναούς οι παπάδες εκείνης της εποχής. Πάντως, από τις οδηγίες που έδιναν για εντοπισμό «αιρετικών», μπορώ να φανταστώ τί συκοφαντίες και αλληλοκαρφώματα θα προέκυψαν, για να εισπράξει ο αλητόβιος όχλος την αμοιβή.
Όλα αυτά τα περιγράφει η Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλέξιου. Αν δεν υπήρχαν γραπτά από έγκυρο πρόσωπο, θα έλεγαν σήμερα οι απολογητές αυτών των δολοφονιών ότι δεν συνέβησαν, πρόκειται για συκοφαντίες σε βάρος της ορθοδοξίας, φαντασίες των αθέων είναι. Ας δούμε λοιπόν, πώς περιγράφουν οι λαμπροί χριστιανοί του ΟΟΔΕ τα δολοφονικά αυτά γεγονότα εναντίον των Βογομίλων που είναι μερικούς αιώνες προγενέστερα των αντίστοιχων εγκλημάτων της «Ιεράς Εξέτασης» των καθολικών:
«Τον Βασίλειο τον καταδίκασε ο βασιλιάς να καή, αν δεν αρνηθή την πλάνη του.» Εγώ πιστεύω ότι με ακριβώς τον ίδιο τρόπο απαλλάσσονται οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, από τον Νέρωνα, μέχρι τον Διοκλητιανό, οι οποίοι επίσης καλούσαν τους χριστιανούς να απαρνηθούν την πλάνη τους! «Πρόσταξε λοιπόν ο Αλέξιος να στήσουν μέσα στον ιππόδρομο από μια μεριά έναν σταυρό, κι” από την άλλη ν” ανάψουνε μια φωτιά, ώστε ο κατάδικος να φοβηθή τη φωτιά και να βαδίση προς τον σταυρό κι έτσι να γλυτώση.»
Η Άννα Κομνηνή γράφει ότι είχαν ανάψει στον ιππόδρομο μια τεράστια φωτιά, μια πυρκαγιά ολόκληρη. Είχαν σκάψει μια πολύ μεγάλη τάφρο και είχαν συσσωρεύσει πλήθος ξύλα, κορμούς από πανύψηλα δέντρα, που έτσι τοποθετημένα δημιουργούσαν την εντύπωση όρους. Όταν ανάφτηκε η πυρά ένα μεγάλο πλήθος άρχισε σιγά σιγά να συρρέει στον επίπεδο χώρο του Iπποδρόμου αλλά και στις κερκίδες, περιμένοντας να δει τι θα συμβεί.
Αποφεύγοντας ο Βασίλειος, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, τη φωτιά, θα υπήρχε δημόσια απόδειξη ότι κατέφυγε στο σταυρό… ματανόησε, πίστεψε στην αλήθεια! Αλλά αυτός τίποτα, αγύριστο κεφάλι! Συνεχίζει ο απολογητής: «Ο Βασίλειος πίστευε πως θα τον αρπάξουν οι Άγγελοι, και τράβηξε προς τη φωτιά.» Ήταν κανονικά ιδεοληπτικός χριστιανός, πίστευε σε θεούς και φαντάσματα…

«Όταν όμως πήγε κοντά στη φωτιά, δείλιασε κι’ άρχισε να γυρίζη το πρόσωπό του από δώ κι’ από κει και να χτυπά τα χέρια του και τα μεριά του. Στο τέλος στάθηκε ακίνητος.»
Στόχος των ασήμαντων ενδιάμεσων περιγραφών (κτύπαγε τα χέρια του!) είναι να μετριαστεί η βαρύτητα της δολοφονίας ενός «πιστού» στη θρησκεία του. «Τότε οι δήμιοι (οι δήμιοι ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί, όχι κάποιοι άγνωστοι περαστικοί!) πετάξανε στη φωτιά τον μανδύα του για να δη πως κάηκε και να μην πέση μέσα.
Μα ο Βασίλειος μ” όλο που κάηκε ο μανδύας του, φώναζε πως τον βλέπει να ανεβαίνη ψηλά στον ουρανό, κ” έτσι έπεσε κι” ο ίδιος μέσα στις φλόγες, και κάηκε.»
Δηλαδή δεν τον κάψανε οι ορθόδοξοι χριστιανοί, μόνος του έπεσε στις φλόγες και κάηκε, ίσως και να παραπάτησε… Στη χριστιανικότατη αγιογραφία που παριστάνεται η πυρπόληση αιρετικών, έχουν αναλάβει το δολοφονικό έργο άγγελοι (που είναι βαβυλωνικής προελεύσεως) και επιβάλλουν με ακόντια τη χριστιανικοί αγάπη.
Στην περιγραφή της Κομνηνής υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα αναφορά στο σημείο που πέταξαν οι δήμιοι τον μανδύα στη φωτιά: «Καθώς πολλά λέγονταν από το πλήθος ότι θα μπορούσε να συμβούν, οι δήμιοι, επειδή φοβήθηκαν μήπως οι δαίμονες του Βασιλείου, με την άδεια βέβαια του Θεού, τερατουργούσαν διάφορα άτοπα, και μήπως αρπάζοντάς τον αλώβητο μέσα από την πυρά τον άφηναν σε ένα πολυσύχναστο χώρο και έτσι γινόταν η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης, αποφάσισαν να δοκιμάσουν το πράγμα.» Δεν ήταν και απόλυτα σίγουροι γι” αυτό που γινόταν, ούτε ήξεραν αν ο θεός είναι μαζί τους ή με τους δαίμονες! Λες να έχει ο «αιρετικός» το θεό μαζί του, θα σκέφτηκαν, ας δοκιμάσουμε κανένα κόλπο να βεβαιωθούμε…
Δεν αμφιβάλλω ότι ήταν σαλταρισμένος ο Βασίλειος, όπως είναι και οι σημερινοί του ΟΟΔΕ, αλλά δεν ήταν άτοπο να πληροφορηθούμε πώς προσπαθούν οι σύγχρονοι υπηρέτες της αγάπης να παρακάμψουν το γεγονός της καθαρής δολοφονίας κάποιου ηγέτη για τη θρησκευτική του πίστη, ακριβώς ό,τι έκαναν παλαιότερα οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες και αργότερα οι καθολικοί με τη βοήθεια της «Ιεράς εξέτασης». Μάλλον από τους ορθοδόξους θα πήραν τη συνταγή!
Υπάρχει μάλιστα και η περιγραφή από ένθερμους χριστιανούς ότι, όταν οι δήμιοι έριξαν τον Βασίλειο στη φωτιά, αυτός… εξατμίστηκε χωρίς καπνό ή μυρωδιά καμμένης σάρκας! Οι μεν θεόπληκτοι ορθόδοξοι της εξουσίας έλεγαν ότι αυτό αποτελεί φανερό σημείο οτι και ο ίδιος ο θεός (που δεν έχει αγάπη αλλά είναι αγάπη!) επιθυμούσε να εξοντωθεί το γρηγορότερο δυνατόν το θύμα, οι δε άλλοι θεόπληκτοι, επίσης ορθόδοξοι αλλά ενάντια στην εξουσία, έλεγαν ότι ο Βασίλειος ήταν άγιος και ο θεός (που δεν κούνησε το δακτυλάκι του για να τον σώσει!) τον πήρε δίπλα στο θρόνο του, χωρίς να αφήσει υπολείμματά του στην αμαρτωλή Γη. Όλοι δικαιωμένοι τελικά!
Το αποκορύφωμα της αθλιότητας του απολογητή έρχεται αμέσως μετά. Γράφει ο θρησκόληπτος υπηρεσίας του ΟΟΔΕ: «Ύστερα κάψανε και τους « δώδεκα μαθητές » του Βασίλειου καθώς κι’ όλους τους κορυφαίους Βογόμιλους». Παρεμπιπτόντως έκαψαν λοιπόν οι ορθόδοξοι κρατικοδίαιτοι δήμιοι και μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες ακόμα και ούτε που ντρέπονται να το αναφέρουν! Όπως δεν ντρέπονταν οι μαυροντυμένοι στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της Μακρονήσου και της Γυάρου. Το ίδιο έργο επιτελούσαν! Κατά τα άλλα έχουν γεμίσει τη σελίδα με πληροφορίες του τύπου: «Οι Βογόμιλοι λέγανε εφτά φορές την ημέρα το « Πάτερ ημών ».» Φοβερή πληροφορία κι αυτή…

Το Ωόν (αυγό) αρχετυπικό σύμβολο της γέννησης του κόσμου.

Το κοσμικό αυγό, η πανάρχαια αρχή των πάντων παρελαύνει σε όλους τους μύθους, Ελληνικούς, Αιγυπτιακούς, Κέλτικους, Ινδικούς, κ.λ.π.  

Για τους Ορφικούς μέσα από το βαθύ έρεβος της νύχτας ο χρόνος γέννησε το κοσμικό αυγό ( ωόν αργύφεον) που από μέσα του ξεπήδησε ο Φάνης ο Πρωτόγονος, ο  Έρωτας, αρσενικός και θηλυκός μαζί για να ξεκινήσει η δημιουργία της πλάσης.

 

Στην ελληνική σκέψη το αυγό είναι σύμβολο της Παρθενογένεσης (εξ’ου και η σίγουρη πρωτιά που του δίνουμε στον πασίγνωστο γρίφο), δυναμική μορφή της αναγέννησης και της μεταμόρφωσης. 

 

Η αλήθεια είναι πως το σχήμα του είναι το πιο κοντινό στο τέλειο, θεϊκό σχήμα του κύκλου που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στην φύση.

 

Όλα, ακόμα και οι πιο τέλειοι σφαιρικοί πλανήτες, όπως και η Γη μας είναι πεπλατυσμένοι στους πόλους τους. Οι τροχιές των ουράνιων σωμάτων δεν είναι ποτέ τέλειοι κύκλοι αλλά κατά περίεργο τρόπο όλες τους κάπως λοξοί από τον τέλειο κύκλο, «αυγοειδείς». Αν ο απόλυτος Δημιουργός κρατάει για χάρη του τον τέλειο κύκλο σε όλο το υπόλοιπο σύμπαν και σε μας βεβαίως παραχώρησε το σχήμα του αυγού σα σχέδιο και βάση δημιουργίας.

 

Με βάση αυτό το σχήμα αναπαράγονται εκατομμύρια όντα, αυτό βλέπουμε και στην ανατομία του θηλυκού και αρσενικού ακόμα και όταν είναι θηλαστικά. Στα παλαιολιθικά ειδώλια της Genitrix η μορφή της μητέρας-Θεάς είναι ένα σώμα φτιαγμένο από πολλαπλά κοσμικά αυγά.

 

Σε πολλές μυθολογίες το αυγό γεννιέται από τα αρχέγονα νερά του κόσμου και εκκολάπτεται από ένα πουλί. Στους Ινδούς από την χήνα Χάμσα που όταν το αυγό της είναι έτοιμο ξεχωρίζει στα συστατικά του για να φτιάξει το σύμπαν. Ο κρόκος γίνεται ο Ουρανός και το ασπράδι η Γη. Στην παράδοση Σίντο το Σύμπαν μοιάζει με το αυγό μιας γιγαντιαίας κότας που όταν σπάει τα βαρύτερα μέρη του γίνονται η Γη και τα ελαφρύτερα ο Ουρανός. 

Στα Ορφικά Μυστήρια πάλι, ένα φίδι που ελισσόταν γύρω από το Αυγό, συμβόλιζε τον Κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό Πνεύμα.

Σύμβολο της νέας ζωής για τους αλχημιστές συμβολίζει στο Αυγό  του Φιλοσόφου τον σπόρο της πνευματικής ζωής και δείχνει τον τόπο όπου λαμβάνει χώρα μια μεγαλειώδης μεταμόρφωση.  Στη μυστική γλώσσα των αλχημιστών από το αυγό φύεται το άσπρο λουλούδι (ασήμι), το κόκκινο λουλούδι (χρυσάφι) και το μπλε λουλούδι (το λουλούδι της σοφίας).

Αιγύπτιοι

Για τους αρχαίους Αιγύπτιους πριν τη δημιουργία του κόσμου δεν υπήρχε τίποτα εκτός από τα αρχέγονα νερά, γνωστά ως Nun, που περιέβαλλαν το σύμπαν μέχρι που εμφανίστηκε σε αυτά ένα μεγάλο αυγό που γέννησε η Seb, η όρνιθα. Αυτό περιείχε έναν ζωντανό θεό, τον γνωστό Ra, ο οποίος πήρε τη θέση του στο σύμπαν ως ήλιος. Ο Ra έκανε τέσσερα παιδιά, τους Shu και Geb και τις Tefnut και Nut. Ο Shu και η Tefnut δημιούργησαν την ατμόσφαιρα και στηρίζονταν στον Geb, ο οποίος έπρεπε να είναι πολύ δυνατός, γι’ αυτό και μεταμορφώθηκε στη Γη και τέλος η Nut έγινε ο ουρανός.

 

Μετά από χρόνια ο Geb και η Nut έκαναν κι αυτοί τέσσερα παιδιά, τους Set και Osiris και τις Isis και Nephthys. Ο Osiris και ο Set, παρόλο που ήταν αδέρφια, δεν ήταν αγαπημένοι, και μετά το θάνατο του Ra, όταν η βασιλεία πέρασε στα χέρια του Osiris ο οποίος είχε ζευγαρώσει με την Isis, ο Set εξοργίστηκε. Με ένα πονηρό τέχνασμα κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, τον ανάγκασε να μπει σε ένα σεντούκι, το οποίο το έκλεισε αμέσως με τη βοήθεια των υπηρετών του και το πέταξε στο Νείλο, με αποτέλεσμα να σκοτώσει τον αδερφό του.

 

Η Isis αγαπούσε πολύ το σύζυγό της κι έψαξε πολύ να τον βρει. Το σεντούκι είχε καταλήξει σε ένα αλμυρίκι στις φοινικικές ακτές κι όσο αυτό μεγάλωνε, τελικά το περιέκλεισε μέσα του. Το δέντρο αυτό κόπηκε και χρησιμοποιήθηκε ως κολόνα στο παλάτι του βασιλιά της Βύβλου, της φοινικικής πόλη της Χαναάν, του σημερινού Λιβάνου. Ανέδυε ένα ξεχωριστό άρωμα στα πέρατα του κόσμου, έγινε γνωστό εξαιτίας της ιδιότητάς του αυτής κι έτσι όταν έμαθε γι’αυτό η Isis κατάλαβε τη σημασία του και φρόντισε να το πάρει πίσω στην Αίγυπτο. Όλη αυτή η περιπέτεια οδήγησε και στη γέννηση της ιδέας του “Δέντρου της Ζωής“.

 

Έτσι, όταν ο Osiris εγκλωβίστηκε στο σεντούκι, έγινε μεταφορικά ένα με το Δέντρο της Ζωής, έγινε ο κοσμικός άξονας γύρω από τον οποίο αναπτύσσονται οι ουρανοί και η παγκόσμια κολώνα-σύνδεσμος ανάμεσα στον ουρανό και τη Γη. Με τα κλαδιά του στήριζε τον ουρανό και με τις ρίζες του λάμβανε το λόγο του θεού από τα νερά της Netterworld, που στα αρχαία αιγυπτιακά σημαίνει “ο κόσμος των θεών“, αλλά και “η χώρα των νεκρών“.

 

Η Isis όταν παρέλαβε το σύζυγό της τον φρόντισε με βότανα, τον τύλιξε με σάβανα και προσευχήθηκε πολύ γι’ αυτόν, για να τον επαναφέρει στη ζωή. Η ίδια θεωρούνταν η Αγία Μητέρα και ήταν παρθένα, στην οποία της εμφυτεύτηκε το σπέρμα του συζύγου της αφού αυτός είχε πεθάνει. Αναπαριστάται να έχει αγκαλιά το γιο της Horus κι αντιστοιχεί στον αστερισμό της Παρθένου. Το αρχαίο αιγυπτιακό σύμβολο του δέντρου της ζωής ήταν τρεις ιεροί λωτοί, το γνωστό fleur de lis, έμβλημα της ζωής και της ανάστασης. Κι αυτό γιατί χάρη στις προσευχές της Isis, τη μεγάλη της αγάπη και την αμέριστη βοήθεια του Anubis, ο Osiris αναστήθηκε τελικά για να οδηγήσει αυτό με τη σειρά του στην τιμητική ανακήρυξη του Anubis σε θεό του βαλσαμώματος.

 

Στο βιβλίο των νεκρών, αναφέρεται πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, έβραζαν κι έβαφαν αυγά με διάφορα σχέδια, έπειτα έγραφαν τις ευχές τους πάνω σε αυτά, τα έβαζαν σε καλάθια από φύλλα φοίνικα και τα κρεμούσαν στα δέντρα ή στις κορυφές των σπιτιών τους, με την ελπίδα οι θεοί να ακούσουν τις προσευχές τους και να τους απαντήσουν. Το έθιμο αυτό επιβιώνει μέχρι και σήμερα και θεωρείται εθνική κι όχι θρησκευτική γιορτή, γι’ αυτό γιορτάζεται από όλους τους Αιγύπτιους ανεξαρτήτως θρησκείας. Είναι γνωστό ως Sham El-Nessim που σημαίνει “εισπνοή των ευωδιών“, προφανώς της άνοιξης, και πέφτει πάντα τη Δευτέρα μετά το ορθόδοξο Πάσχα. Η έννοια αυτή προέρχεται από την κοπτική γλώσσα κι αυτή με τη σειρά της από τα αρχαία αιγυπτιακά.

 

Η συγκεκριμένη γιορτή συνδεόταν άμεσα με την αστρονομία και τη φύση και σηματοδοτούσε την έναρξη της άνοιξης, που είναι και η μέρα κατά την οποία πίστευαν πως η μέρα και η νύχτα είχαν ίση διάρκεια κι αυτό με τη σειρά του σηματοδοτούσε την έναρξη της δημιουργίας της ζωής. Κατά την ημερομηνία αυτή ο ήλιος ανατέλλει σε πλήρη ευθυγράμμιση με την Μεγάλη Πυραμίδα και τη Σφίγγα, η οποία σμιλεύτηκε να κοιτάζει το συγκεκριμένο σημείο του ορίζοντα, προκειμένου να παρακολουθεί και να ορίζει κάθε χρόνο την επέτειο της δημιουργίας του κόσμου.

 

Κινέζοι

Όπως και στους υπόλοιπους πολιτισμούς, έτσι και για τους αρχαίους Κινέζους στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα, παρά μόνο το χάος, μέσα στο οποίο επέπλεε το κοσμικό αυγό. Το κοσμικό αυγό το είχε εναποθέσει το ιερό πουλί Tien και περιείχε το Yin και το Yang, αντίθετα μεταξύ τους, τα οποία όμως ταίριαζαν απόλυτα — και ήταν αυτή η τελειότητά τους η αιτία που δεν τους επέτρεπε ακόμα να δημιουργήσουν τον κόσμο.

 

 

Κάποτε όμως, μες στο αυγό, γεννήθηκε ο P’an Ku, ο αρχέγονος άνθρωπος ο οποίος σιγά σιγά άρχισε να αναπτύσσεται και, καθώς ήταν ανυπόμονος, άρχισε να τεντώνει τα χέρια και τα πόδια του μέχρι που τελικά το κέλυφος έσπασε κι ο P’an Ku απελευθερώθηκε.

 

Το Yin έγινε ο ουρανός και το Yang μεταμορφώθηκε στη Γη. Στη Γη κατέβηκε κι ο P’an Ku μαζί με τέσσερα ακόμα πλάσματα που γεννήθηκαν μαζί του. Αυτά ήταν τα τέσσερα πιο τυχερά: ο μονόκερος, ο δράκος, ο φοίνικας και η χελώνα. Για δεκαοχτώ χιλιάδες χρόνια, κι αφού έβγαζε κάθε μέρα δεκαοχτώ πόδια, ο P’an Ku με τη βοήθεια των πλασμάτων αυτών έσπρωχνε τον ουρανό για να τον απομακρύνει από τη Γη. Κι αφού τελικά τα κατάφερε, πέθανε και η ανάσα του μεταμορφώθηκε σε αέρα και σύννεφα, τα μάτια του στον ήλιο και το φεγγάρι, το στομάχι, το κεφάλι και τα άκρα του στα βουνά, τα δάκρυα κι ο ιδρώτας του σε ποτάμια, η σάρκα του σε εύφορα εδάφη και τα μαλλιά του στα φυτά και τα δέντρα.

 

Το ανθρώπινο γένος σε αυτή την ιστορία δεν είχε τόσο ευγενική καταγωγή, αφού προήλθε από τους ψύλλους στο σώμα του. Αφού ολοκλήρωσε τη δημιουργία του κόσμου, αποσύρθηκε στο διάστημα για άλλα δεκαοχτώ χιλιάδες χρόνια, προτού εισέλθει σα δέσμη φωτός σε μια ιερή παρθένα και να αναγεννηθεί από αυτήν ως Tien-Tsun, το “Αρχικό Κινούν“, που συναντάμε και στην κοσμογονία του Αριστοτέλη.

 

Το Αρχικό Κινούν σύμφωνα με τον Αριστοτέλη κινεί άλλα αντικείμενα, αλλά το ίδιο παραμένει ακίνητο. Είναι τέλεια όμορφο, αδιαίρετο και συλλογίζεται το τέλειο σχέδιο, τον εαυτό του. Από αυτή την ιδέα, και καθώς σύμφωνα με τον Παρμενίδη “τίποτα δεν προέρχεται από το τίποτα“, προέκυψε το συμπέρασμα της ύπαρξης του Θεού, μια θεωρία που βρήκε μεγάλη αποδοχή στη μετέπειτα μεσαιωνική φιλοσοφία και θεολογία.

 

Αρχαίοι Έλληνες 

 

Στην Ελληνική μυθολογία συναντάμε πάλι στην αρχή μόνο το χάος. Στο χάος πετούσε μια θεά με μαύρα φτερά, η Νύχτα, θεά του θανάτου, του ύπνου και των ονείρων. Καθώς υπήρχε μόνο το απόλυτο σκοτάδι, η Νύχτα ένιωθε μόνη και πρόσμενε καιρό για συντροφιά. Ωσότου μετά την ένωσή της με τον Άνεμο άρχισε να μεγαλώνει μέσα της ένα ασημένιο αυγό. Από αυτό πρώτα βγήκε ο Έρως, ο οποίος σύμφωνα με την θεογονία του Ησίοδου αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη πίσω από τη γέννηση όλων των θεών. Από το πάνω μέρος του αυγού προέκυψε ο Ουρανός κι από το κατώτερο η Γαία.

 

Ο Έρως μεταμορφώθηκε σε φως, έτσι ώστε να γίνει ο μεσολαβητής-οδηγός ο οποίος ωθεί κι έλκει προς την θεϊκή αγάπη που βρίσκεται μέσα σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Είναι ο εσώτερος μάρτυρας που ξεδιπλώνει τη θεϊκή γνώση κι απελευθερώνει τη δημιουργική διαδικασία του μυαλού. Επηρεασμένοι από τον Έρωτα, ο Ουρανός και η Γαία σμίγουν για να δώσουν με τη σειρά τους τους Εκατόγχειρες, τους Κύκλωπες και τέλος τους Τιτάνες, κάποιοι από τους οποίους ήταν και ο Ωκεανός, ο Υπερίων, η Ρέα, η Θέμιδα, η Μνημοσύνη και φυσικά ο Κρόνος.

 

Μετά έχουμε την εξορία του Κρόνου στα έγκατα της Γης από τον πατέρα του Ουρανό, γιατί τον θεωρεί τερατόμορφο, ο τελευταίος όμως καταφέρνει με τη βοήθεια των Εκατόγχειρων και των Κυκλώπων να του επιτεθεί, να τον ευνουχίσει και να πάρει τη θέση του στη Βασιλεία των θεών, με σύζυγό του τη Ρέα. Ακολουθεί η γνωστή ιστορία, όπου ο Κρόνος από φόβο μη χάσει την εξουσία του καταβροχθίζει τα παιδιά του, ωσότου η Ρέα πάρει την απόφαση να σώσει τον Δία, δίνοντας στον Κρόνο μια πέτρα στη θέση του για να τη φάει και στέλνοντας το μικρό Δία στην Κρήτη να τον φυλάνε οι Κουρήτες. Αφού ο Δίας έχει πια ενηλικιωθεί, επιτίθεται βίαια στον πατέρα του κι απελευθερώνει από τα σπλάχνα του τα αδέρφια του, για να αρχίσει με αυτό τον τρόπο η κυριαρχία του στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ενώ ο Κρόνος στέλνεται στον Τάρταρο.

 

Ινδοί

 

Στον Ινδουισμό, οι περίφημοι Νόμοι του Manu μιλάνε για τον αυθύπαρκτο θεό, τον Κύκνο της αιωνιότητας ο οποίος δημιούργησε το νερό, μέσα στο οποίο εναπόθεσε το σπόρο, για να γίνει το χρυσό αυγό, γνωστό και ως κοσμικό αυγό ή hiranyagarbha. Η ζωή που περιέκλειε ήταν η Θεία Ουσία κι αυτοαποκαλούνταν Vishnu, ο θεός-φύλακας. Ο Vishnu άρχισε να δημιουργεί τον εαυτό του, που αποκαλούσε πια Brahma, ή αλλιώς ο θεός-δημιουργός, παραμένοντας μέσα στο αυγό για ένα ολόκληρο χρόνο. Στη συνέχεια χώρισε τον εαυτό του στα δύο για να έχει συντροφιά κι έτσι προέκυψαν από το κέλυφος το Πνευματικό Βασίλειο ή αλλιώς ο Παράδεισος και από τον κρόκο το Φυσικό Βασίλειο ή αλλιώς η Γη. Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, δημιουργήθηκαν από το ασπράδι οι σημαντικές πτυχές της ζωής, όπως ο χρόνος, η βαρύτητα, οι γλώσσες, οι αισθήσεις, ο ουρανός και φυσικά η ζωή και ο θάνατος.

 

Ο Brahma γίνεται ξανά Vishnu, προκειμένου να διαφυλάξει όλα τα δημιουργήματά του. Στο τέλος του κόσμου θα μεταμορφωθεί στον Siva τον θεό της καταστροφής, θα επιστρέψει στο κοσμικό αυγό, όπου ο Vishnu θα τον προφυλάξει σε έναν μακραίωνο, ήσυχο ύπνο. Θα γεννηθεί ξανά από την αρχή, ως μια νέα δημιουργία, για να αρχίσει και πάλι από την αρχή η διαδικασία, η οποία είναι γνωστή ως Μετενσάρκωση.

 

Φυλή Cahuilla Γηγενής Αμερικανοί

 

Για την ινδιάνικη φυλή Cahuilla, η ιστορία ξεκινάει από το απόλυτο σκοτάδι. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν δύο νύχτες — η αρσενική και η θηλυκή. Αυτές προσπάθησαν να κάνουν παιδί τέσσερις φορές — τις τρεις πρώτες απέτυχαν και την τέταρτη μετά από ένα εκτυφλωτικό φως έγινε το θαύμα. Ο κεραυνός έκοψε σα μαχαίρι τα βάθη του ουρανού, αφήνοντας πίσω του σε μορφή αφρού τη μητρική ουσία. Η ουσία αυτή έμοιαζε με το ασπράδι του αυγού που απλωνόταν στο απέραντο διάστημα και είχε τη μορφή ιστών αράχνης. Ένας κεραυνός διαπέρασε τη μητρική ουσία, αυτή άρχισε να ωριμάζει και τελικά να αναπτύσσει δύο μεγάλα αυγά. Όταν έφτασε η κατάλληλη στιγμή, αυτά εκκολάφτηκαν για να σπάσει τελικά το ανώτερο μέρος του κελύφους και να αποκαλυφθούν τα δύο δίδυμα αδέρφια, ο Mukat και ο Tamaoit.

 

Τα δύο αδέρφια όμως δεν είχαν τη δυνατότητα να δουν ο ένας τον άλλο, ούτε και να σταθούν κάπου γιατί δεν υπήρχε η Γη. Έτσι, ανέλαβαν τη δημιουργία αυτής αλλά και των κατοίκων της. Πρώτη τους δουλειά ήταν να κατασκευάσουν το τομπάκο και μια πίπα. Έπειτα μια ράβδο και για να μπορέσουν να τη στερεώσουν κάπου, έκαναν ένα υποτυπώδες πέτρωμα. Αυτό άρχισε να αναπτύσσεται για να δώσει πολύ αργότερα τη Γη, αποτελώντας το θεμέλιο λίθο. Για να την κρατήσουν σταθερή, δημιούργησαν τεράστιες άσπρες και μαύρες αράχνες, που ζουν στο τέλος του κόσμου για να υφάνουν κλωστές και να συγκρατήσουν όλα τα πετρώματα. Καθώς όμως η ανάπτυξη της Γης ήταν γρήγορη κι ασυγκράτητη, δημιούργησαν τους ανέμους και δυο είδη τεράστιων μυρμηγκιών — ούτε αυτά όμως μπορούσαν να βοηθήσουν ιδιαίτερα. Τελικά, η δουλειά έγινε αφού έφτιαξαν και τους ωκεανούς. Για να μην κυλήσει το νερό και φύγει, γύρισαν προς τα πάνω τις άκρες και το ασφάλισαν!

 

Και μετά ήρθε η σειρά των ανθρώπων και των ζώων. Οι γονείς τους, οι δύο νύχτες, τους ψιθύρισαν ένα νανούρισμα για να τους ηρεμήσουν, το οποίο ακούγεται μέχρι σήμερα να κοιμίζει τα παιδιά. Ήταν όμως ακόμα σκοτάδι κι έτσι δεν έβλεπαν τι δημιουργούσαν κι έτσι γεννήθηκε ο ήλιος με ένα φύσημα από το στόμα τους. Μετά από αυτό μπορούσαν να τα δουν καλύτερα και καθώς αυτά που έκανε ο Tamaoit δεν ήταν όπως έπρεπε, τα πήρε μαζί του και πήγε από κάτω. Ακολούθησαν σκοτάδι, φωτιές και σεισμοί, καθώς ο Tamaoit ήταν δυσαρεστημένος που δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει στη Γη με τα δημιουργήματά του. Το αποτέλεσμα από αυτή την αναταραχή ήταν η γέννηση των βουνών και των οροσειρών. Κάποια στιγμή όμως ο Tamaoit αποφάσισε να τα παρατήσει κι έτσι οι άνθρωποι μπόρεσαν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους.

 

Φιλανδοί

 

Kalevala σημαίνει “χώρα των απογόνων της Kaleva“, μιας μυθικής περιοχής που συνδέεται με τη Φινλανδία. Η Kalevala θεωρείται το εθνικό έπος των Φιλανδών, καθώς περιλαμβάνει πενήντα ποιήματα ή τραγούδια που εξιστορούν τις περιπέτειες μυθικών ηρώων και θεοτήτων και περιγράφουν τη γέννηση του κόσμου. Σύμφωνα με το έργο, το ιερό πουλί Goldeneye, πετά πάνω από τον ωκεανό ψάχνοντας ένα μέρος να ξεκουραστεί. Τότε, όμως, πέρα από τον ουρανό και τη θάλασσα δεν υπήρχε στεριά, ούτε ήλιος και φεγγάρι.

 

Τότε η θεά Ilmatar που είχε κατέβει από τα ουράνια στα βάθη των ωκεανών το λυπήθηκε κι ανέβασε το γόνατό της, για να αφήσει τα αυγά του, έξι χρυσά κι ένα ασημένιο. Καθώς η Ilmatar κινούνταν, τα αυγά έσπασαν για να σχηματίσουν τον φυσικό κόσμο, τον ήλιο και τη σελήνη. Το κάτω μέρος του κελύφους ενός αυγού δημιούργησε το στερέωμα, το άνω τμήμα του κρόκου ενός άλλου έγινε ο ήλιος, το άνω μέρος του ασπραδιού έδωσε τη σελήνη, όλα τα υπολείμματα με τους λεκέδες έγιναν τα αστέρια, ενώ τα σκούρα τμήματα του κελύφους μεταμορφώθηκαν στα σύννεφα. Όλη αυτή η διαδικασία είχε διάρκεια εφτακόσια χρόνια, κατά τα οποία με κάθε κίνηση γεννιόταν κι ένα μέρος του κόσμου!

 

Κέλτες

Για τους Κέλτες, το αυγό συμβολίζει τη δύναμη και την αρχή μιας νέας ζωής, γι’ αυτό και θεωρούνταν φυσιολογικό μετά από μια μακρά περίοδο σκληρού χειμώνα τα αυγά να χρησιμοποιούνται ως σύμβολο του ερχομού της άνοιξης. Στο κέλτικο ημερολόγιο, εορτάζονταν οι τέσσερις εποχές, αλλά και οι δύο ισημερίες. Την πρώτη πανσέληνο αμέσως μετά την εαρινή Ισημερία γιορταζόταν το Oester, το φεστιβάλ για τη θεά της άνοιξης, που αναπαριστανόταν από ένα κουνέλι που συμβόλιζε το ζευγάρωμα κι ένα αυγό που συμβόλιζε το ξεκίνημα μιας νέας ζωής.

 

Οι αρχαίοι Κέλτες συνήθιζαν να αφήνουν αυγά να κυλούν από το ανώτερο τμήμα ενός λόφου, σε μια ένδειξη μίμησης της κίνησης του ήλιου. Η εκκλησία τροποποίησε το έθιμο αυτό και το χρησιμοποίησε προκειμένου να αναπαραστήσει την απομάκρυνση του λίθου από την είσοδο του τάφου του Χριστού, ενώ πήρε το θέμα του θανάτου/αναγέννησης και επίθεσε σε αυτό τον θάνατο και την Ανάστασή Του.

 

Αν μετά από όλα αυτά, ακόμα πλανάται το ερώτημα, “το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;“, το μόνο που μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά πια είναι πως έχει έναν βαθύ μυστηριακό συμβολισμό, υποδηλώνοντας την αέναη επιστροφή στη μετά θάνατο ζωή.

 

Το αυγό έχει το τυπικό σχήμα του σπέρματος και γι’ αυτό στο μυαλό όλων των αρχαίων λαών είχε άρρηκτη σχέση με τη ζωή και την αναγέννηση. Η ελλειπτική μορφή του συμβόλιζε επίσης την κίνηση των ουράνιων σωμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της Γης. Οι αναλογίες του αναπαριστούν υπέροχα την εξέλιξη του κόσμου σε στάδια και τις ανθρώπινες αρχές. Περιγράφει, τέλος, τη σφαίρα του φωτός που “περικυκλώνει όλα τα έμβια όντα“.

 

Ακόμα κι ο ίδιος ο Einstein, στη θεωρία της σχετικότητας, συνέλαβε το καμπυλωτό πεπερασμένο σύμπαν στη μορφή αυγού, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ο Edwin Hubble ανακάλυψε με έκπληξη πως όλοι οι γαλαξίες απομακρύνονται μεταξύ τους με φανταστικές ταχύτητες. Αλλά αυτά τα τελευταία, ανήκουν σε ένα πεδίο στο οποίο δεν έχω περαιτέρω γνώσεις και θα το αφήσω στους πιο ενημερωμένους να αναλάβουν να δώσουν επιπλέον εξηγήσεις…

O «Επιμενίδειος ύπνος»

Μία από τις καταπληκτικότερες αλλά και πιο παράδοξες ιστορίες, της εποχής της αρχαίας Ελλάδας, αποτελεί χωρίς αμφιβολία και η ιστορία του Επιμενίδη. Ο Επιμενίδης θεωρείται ένας από τους πιο ξακουστούς σοφούς που έζησαν ποτέ στην Κρήτη. Δεν ήταν μόνο ένας θρησκευτικός διδάσκαλος, αλλά ήταν επίσης γνωστός για τις μαντικές και τις προφητικές του ικανότητες.

Ο Επιμενίδης ήταν εκείνος που κάλεσαν οι Αθηναίοι  (*) και καθάρισε την πόλη τους από το Κυλώνειον Άγος . {Ο Κύλων ήταν ευγενής Αθηναίος και έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. Το 640 π.Χ. έγινε ολυμπιονίκης. Ήταν γαμπρός του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη. Το 636 π.Χ. ή το 632 π.Χ και ενώ την εξουσία στην Αθήνα είχε ο Μεγακλής της οικογένειας των Αλκμαιωνιδών, ο Κύλων εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή δυσαρέσκεια κατά των αριστοκρατών τους οποίους εκπροσωπούσε ο Μεγακλής, θέλησε να γίνει τύραννος των Αθηνών. Είχε πάρει χρησμό από το Μαντείο των Δελφών που έλεγε: «εν του Διός τη μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν» (Θουκ. Α' 126, 4). Θεώρησε οτι η μεγαλύτερη γιορτή του Δία ήταν τα Ολύμπια. Κατά την διάρκεια της γιορτής επιτρεπόταν στους ολυμπιονίκες στην επέτειο της νίκης τους να πηγαίνουν με συγγενείς και φίλους και να κάνουν θυσίες σε διάφορα ιερά της πόλης. Εκμεταλλευόμενος το γεγονός κατέλαβε την Ακρόπολη με την βοήθεια φίλων και στρατιωτών από τα Μέγαρα που του έδωσε ο πεθερός του Θεαγένης. Κυρίως η παρουσία των ξένων στρατιωτών εξαγρίωσε τους Αθηναίους και παρόλη την αγανάκτησή τους για τον άρχοντα Μεγακλή και την πολιτική που εφάρμοζε, τον βοήθησαν να πολιορκήσει τον επίδοξο τύραννο και τους συνεργούς του στην Ακρόπολη. Ο Κύλωνας με τον αδερφό του κατάφερε να διαφύγει στα Μέγαρα, όμως οι υπόλοιποι και ενώ πολλοί από αυτούς είχαν πεθάνει απο την πείνα, κατέφυγαν ως ικέτες στον βωμό της Πολιάδος Αθηνάς. Οι Αθηναίοι τους υποσχέθηκαν πως αν βγούν από το ιερό δεν θα τους σκοτώσουν, αλλά όταν αυτοί άρχισαν να παραδίνονται εκτελέστηκαν όλοι και κάποιοι απο αυτούς και μέσα στο ιερό. Το γεγονός της δολοφονίας των ικετών προκάλεσε φρίκη στους υπόλοιπους πολίτες της Αθήνας, οι οποίοι κατηγόρησαν τον Μεγακλή και όλους τους Αλκμαιωνίδες για το λεγόμενο Κυλώνειο Άγος και τους υποχρέωσαν να εγκαταλείψουν την Αθήνα. Μετά από αυτό μεγάλος λοιμός έπληξε την Αθήνα, τον οποίο οι πολίτες θεώρησαν ως θεία δίκη για το έγκλημα. Εν τω μεταξύ ο Κύλωνας ξεσήκωσε τους Μεγαρείς εναντίον των Αθηναίων και κατάφεραν να καταλάβουν την Σαλαμίνα και να προξενήσουν μεγάλες καταστροφές στην υπόλοιπη Αττική. Για αυτά υπεύθυνοι θεωρήθηκαν οι Αλκμαιωνίδες και ο Μεγακλής)}.

Υπάρχει ωστόσο καταγεγραμμένο, το σημαντικότερο ίσως γεγονός της ζωής του, χάρη στο οποίο έχει παραμείνει γνωστός μέχρι και τις μέρες μας. Κάποτε λοιπόν, ο πατέρας του έχασε ένα από τα πρόβατά του και έστειλε τον γιο του τον Επιμενίδη, στο χωράφι που χάθηκε το πρόβατο, για να ψάξει να το βρει και να το φέρει πίσω. Πράγματι, ο Επιμενίδης ξεκίνησε να βρει το πρόβατο, αλλά φαίνεται πως μπερδεύτηκε στην διαδρομή και αντί να φτάσει στο συγκεκριμένο χωράφι που του είχε υποδείξει ο πατέρας του, έχασε τον δρόμο και κατά λάθος μπήκε μέσα σε μία σπηλιά. Όπως ήταν κουρασμένος από την αναζήτηση του πρόβατου, αποκοιμήθηκε.

Αυτό που είναι όμως άκρως εντυπωσιακό, ότι ο Επιμενίδης κοιμήθηκε μέσα σε αυτήν την σπηλιά για 57 ολόκληρα χρόνια!. Μάλιστα, η ενθύμηση αυτού του τόσο παράδοξου γεγονότος, έχει παραμείνει μέχρι τις μέρες μας μέσω της παροιμιώδους φράσης «Επιμενίδειος ύπνος».

Η ιστορία μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Όταν ξύπνησε ο Επιμενίδης, άρχισε και πάλι να ψάχνει το πρόβατο, πιστεύοντας ότι έχει κοιμηθεί λίγες μόλις ώρες. Σύντομα όμως, κατά την προσπάθεια της νέας του ανεύρεσης, διαπίστωσε έκπληκτος ότι κατά την διάρκεια του ύπνου του είχαν αλλάξει τα πάντα γύρω του, καθότι δεν ήταν πλέον σε θέση να αναγνωρίσει τίποτα από όσα γνώριζε πριν κοιμηθεί.

 

Το χωράφι είχε αλλάξει ιδιοκτήτη, ακόμα και το χωριό του παρουσίαζε πολύ μεγάλες και ανεξήγητες αλλαγές, αλλά ακόμα και όταν αναζήτησε να βρει τους δικούς του ανθρώπους, ανακάλυψε ότι δεν βρισκόταν πια εκεί που ήξερε πριν κοιμηθεί...Πολύ σύντομα, ο Επιμενίδης ανακάλυψε ότι οι πιο πολλοί άνθρωποι που γνώριζε, είχαν πια πεθάνει. Παρόλα αυτά κατάφερε κάποια στιγμή να βρει τον αδελφό του, γέροντα πλέον, ο οποίος και του εξήγησε τι ακριβώς είχε συμβεί στην πραγματικότητα. 

 

Ίσως αυτό το γεγονός του Επιμενίδειου ύπνου, δεν θα ήταν τόσο σημαντικό, αν δεν είχαμε μια σημαντική μαρτυρία από το Διογένη Λαέρτιο.
 

Στο βιβλίο του για τον Πυθαγόρα, ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας ταξίδεψε σε όλον σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο, προκειμένου να γίνει κάτοχος όλων των σημαντικών μυήσεων. Σε αυτόν τον δρόμο της αναζήτησης της αλήθειας λοιπόν, ο Πυθαγόρας επισκέφτηκε και την Κρήτη, προκειμένου να συναντήσει τον Επιμενίδη.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι ήταν τόσο σημαντικές οι εσωτερικές γνώσεις που διέθετε ο Επιμενίδης, που ακόμα και αυτός ο Πυθαγόρας επεδίωξε να μυηθεί από αυτόν, να συμπληρώσει δηλαδή μην μύησή του, καθότι κατέβηκαν μαζί στο περίφημο «Ιδαίον άντρον», το σπήλαιο δηλαδή στο οποίο γεννήθηκε ο ύψιστος των Θεών ο Δίας...
 

Το αποκαλυπτικό αρχαίο κείμενο έχει ως εξής: «...εἶτ' ἐν Κρήτῃ σὺν Ἐπιμενίδῃ κατῆλθεν εἰς τὸ Ἰδαῖον ἄντρον». ...Στην συνέχεια (ο Πυθαγόρας) επισκέφτηκε την Κρήτη και κατέβηκε στο Ιδαίον Άντρον με την συνοδεία του Επιμενίδη, ἀλλὰ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ εἰς τὰ ἄδυτα· αλλά επίσης επισκέφτηκε και τα άδυτα των ναών της Αιγύπτου. καὶ τὰ περὶ θεῶν ἐν ἀπορρήτοις ἔμαθεν. Έτσι γνώρισε τα απόρρητα μυστικά που αφορούν στην φύση των Θεών.

Όπως βλέπουμε ο Πυθαγόρας δείχνει μία ιδιαίτερη προτίμηση στο να κατέρχεται σε άδυτους μυστηριακούς χώρους, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, εντελώς ετερόκλιτα μεταξύ τους, ως προς τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Με την στάση του αυτήν, αποδεικνύει ότι σε κάθε περίπτωση, η εσωτερική μύηση, αποτελεί μία εμπειρική πολύτιμη γνώση, απαραίτητη για την προσωπική μας εξέλιξη.

 

Θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι το «Ιδαίον Άντρον» είναι ένα σπήλαιο σε οροπέδιο, στο όρος Ίδη (Ψηλορείτης) της Κρήτης, στο οποίο σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ανατράφηκε ο Δίας. Σήμερα είναι ένας σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος στον οποίο έχουν διενεργηθεί ανασκαφές από το 1884 και έχουν ανακαλυφθεί διάφορα αντικείμενα (αρχαϊκά αγαλμάτια, φιάλες, χάλκινες ασπίδες) ακόμα και από την μινωική εποχή.

Είναι λοιπόν πολύ πιθανόν, στο εσωτερικό του Ιδαίου Άντρου να γινόταν μυήσεις, για το πώς θα μπορούσε κανείς να λάβει θεϊκή ανατροφή και μάλιστα ανάλογη με αυτήν του Διός. Διαπιστώνουμε επομένως ότι ένα από τα αποτελέσματα αυτού του «Επιμενίδειου ύπνου», είναι η αποκάλυψη πολύ σημαντικών απόρρητων μυστικών που σχετίζονται με την κατανόηση της φύσης του θεού.

 

 Χωρίς αμφιβολία αυτή είναι η ανώτατη γνώση που θα μπορούσε να αποκτήσει κανείς και θα μπορούσε να του αποκαλύψει το βαθύτερο νόημα και τον απώτερο σκοπό της ζωής του, διότι τόσο η έννοια του σπηλαίου, όσο και η έννοια της καθόδου σε αυτό, δεν είναι μία τόσο απλή υπόθεση, αλλά υποκρύπτει μία σοβαρότατη μύηση που σχετίζεται με την αποκάλυψη μυστικών που αφορούν την ζωή και τον θάνατο...

 

(*) Λέγεται πώς αν κάποιος σταθεί στους πρόποδες της Ακρόπολης, επί της οδού Επιμενίδου και στρέψει προς τα πάνω το βλέμμα του, θα δει να διαγράφεται στο βράχο ένα. πρόσωπο! Από μια ορισμένη οπτική γωνία, παρουσιάζεται ένα ανδρικό κεφάλι, στο οποίο ξεχωρίζουν τα υπερόφρυα τόξα, τα μάτια, η μύτη και το στόμα. Το πρόσωπο μοιάζει σαν να κοιμάται (εντελώς τυχαία (;) η οδός θυμίζει τον Επιμενίδειο ύπνο) και φαίνεται ευδιάκριτα στο φόντο του ουρανού. Παιγνίδι της φύσης, ή σκαλισμένο επίτηδες στο βράχο; Πάντως στην αρχαία ελληνική γραμματεία δεν υπάρχουν καν ενδείξεις για κάτι παρόμοιο που να σκαλίστηκε από ανθρώπινο χέρι σ' αυτό το σημείο του ιερού βράχου. Ούτε ο Παυσανίας κάνει κάποια αναφορά. Στην ίδια πλευρά υπάρχουν κι άλλες δώδεκα φιγούρες, οι οποίες δεν είναι τόσο εμφανείς, ωστόσο όμως με προσεκτική παρατήρηση θα «αναδυθούν» από τον βράχο.

Στο ιερό της Ειλείθυιας!

Ένας χαμένος ναός, μία εκκλησία στην θέση του, φτιαγμένη αποκλειστικά από υλικά ελληνικών ναών και ιερών, μία ζωφόρος με ένα μοναδικό θέμα,  στο ιερό της Ειλείθυιας, στον Άγιο Ελευθέριο…

 

Άγιος Ελευθέριος ή Μικρή Μητρόπολη ή Παναγία Γοργοεπήκοος

Βρίσκεται δίπλα στην Μητρόπολη των Αθηνών. Εκτίσθη τον 12 μ.χ αιώνα,  στα ερείπια του αρχαίου ναού που ήταν αφιερωμένος στην Ειλείθυια. Όλοι οι τοίχοι του ναού προέρχονται από κομμάτια ελληνικών μνημείων και ιερών (στην πλειονότητά τους) αλλά και από αντίστοιχα Ρωμαϊκών και πρώιμων βυζαντινών.

Πάνω από 90 κομμάτια ελληνικής ιστορίας βρίσκονται τοποθετημένα στους εξωτερικούς τοίχους της εκκλησίας αυτής.

Η Ειλείθυια, θεότητα του τοκετού και της προστασίας των εγκύων και επιτόκων δεν δυσκόλεψε τους χριστιανούς να βρουν όνομα για τον δικό τους ναό: Άγιος Ελευθέριος ονομάστηκε, ως συνέχεια του αρχαίου «Ελθέ, ελθέ» του φώναζαν οι ετοιμόγεννες μάνες στην αρχαία Ελλάδα αλλά και του χριστιανικού «καλή λευτεριά» που λέγεται ως ευχή στις εγκύους…

Η σύνδεση της εκκλησίας με την αληθινή ιστορία του ιερού αυτού τόπου φαίνεται και από το γεγονός ότι  χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος για την εναπόθεση κατά την νύκτα νεκρών και την βάπτιση νηπίων…

Η σημασία της Ειλείθυιας

Η Λητώ πονούσε γεννώντας, για εννέα νύκτες και ημέρες. Αν και όλοι οι αθάνατοι είχαν μαζευτεί στο πλευρό της, κανείς δεν μπορούσε να την βοηθήσει. Και αυτό επειδή η χαιρέκακη Ήρα (η  μητέρα της Ειλείθυιας) δεν την άφηνε να βοηθήσει την ετοιμόγεννη μάνα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος. Όταν η Ίριδα κατάφερε να την βρει και να την φέρει στην Δήλο, η Λητώ γέννησε επιτέλους με την βοήθειά της…

Η εντοιχισμένη ιστορία του ναού

Το πιο σημαντικό και μοναδικό στο είδος του εύρημα, συναντά ο επισκέπτης, στην μπροστινή πλευρά της εκκλησίας: μία αρχαία ελληνική ζωφόρο με τη μοναδική εικονογραφημένη απεικόνιση μηνών (ημερολόγιο) που έχει σωθεί από την αρχαία Αθήνα και όλη την αρχαία Ελλάδα.

Αποτελείται από δύο κομμάτια, και είχε μήκος έξι μέτρα. Επειδή, όμως, ήταν μεγαλύτερη από την «αρχιτεκτονική» σκέψη του όποιου βυζαντινού «αρχιτέκτονα», το ένα μέτρο καταστράφηκε προκειμένου να χωρέσει η ζωφόρος, στις διαστάσεις της εκκλησίας. Αφού τοποθετήθηκε, λοιπόν, χαράκτηκαν επάνω της σταυροί για να εξαγνιστεί από το «ειδωλολατρικό» παρελθόν της…

• 
• 
• 
•  

Ακόμη ένα σημαντικό εύρημα: η απεικόνιση παράστασης από τα Ελευσίνια μυστήρια, στον νότιο τοίχο. Εκεί, απεικονίζεται ανάγλυφο με δάδες και παπαρούνες και ένα κάνιστρο, αυτό του αρχιερέα των Ελευσινίων μυστηρίων (το οποίο περιείχε βασιλικό και κυκεώνα)…

Στην πίσω πλευρά της εκκλησίας, στην οροφή, υπάρχει το αγαλματίδιο της Ειλείθυιας, κρυμμένο καλά από τους περαστικούς μέσα στις φυλλωσιές των λιγοστών δέντρων της αυλής…

Αρχαίες επιγραφές, σάτυροι και επιτύμβιες στήλες είναι μερικά ακόμη από τα έργα τέχνης που βρίσκονται κολλημένα επάνω στους τοίχους του Αγ. Ελευθέριου…

• 
• 
• 
• 
• 
• 
•  

Παρατηρήσεις:

1. Η σπουδαιότητα των ευρημάτων είναι τεράστια. Αλλά οι επίσημοι φορείς, δεν έχουν να μας πουν τίποτα για την καταγωγή και προέλευση όλων αυτών των θησαυρών. Ειδικά για το μοναδικό ημερολόγιο της ζωφόρου και για το ανάγλυφο των Ελευσινίων μυστηρίων…

2. Την ημέρα που επισκεφτήκαμε το ιερό, οι μόνοι έλληνες ήμασταν εμείς, αλλά ο τόπος ήταν γεμάτοςΓάλλους και Άγγλους. Είναι κρίμα οι ξένοι να αναγνωρίζουν την σπουδαιότητα αυτών που εμείς είτε σαν επίσημο κράτος, είτε σαν άτομα αγνοούμε επιδεικτικά…

3. Και για το τέλος, μία "συνωμοσιολογική παρατήρηση": αυτό που υπάρχει στην μία πλευρά του ναού μοιάζει πολύ με τον γνωστό "παντεπόπτη" οφθαλμό. Μάλλον είναι κάτι άλλο, αλλά οι ομοιότητες είναι πολλές. :-)

• 
• 
• 
• 
•  

Βιβλιογραφία:

1. http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=1720
2. http://www.eie.gr/archaeologia/gr/06_DELTIA/file11.aspx
3. Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ, Ι. Πασά