Δευτέρα 30 Μαρτίου 2015

Το ρολόι των 10.000 χρόνων

Ένα ρολόι που θα κρατάει τον χρόνο για τα επόμενα 10.000 χρόνια έχει αρχίσει να χτίζεται βαθιά μέσα σε ένα βουνό στην πολιτεία του Τέξας. Το ύψους 150 μέτρων και διαμέτρου 4 μέτρων κυλινδρικό ρολόι, του οποίου ο σχεδιασμός έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου 20 χρόνια, επιχειρεί να καθιερωθεί ως σύμβολο μακροπρόθεσμης σκέψης. Οι εμπνευστές του ίδρυσαν, το 1996, το Long Now Foundation στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που έχει στόχο να αποτελέσει τον σπόρο ενός μακροπρόθεσμου πολιτιστικού ιδρύματος.
«Θέλω να προτείνω ένα μεγάλο –κλίμακας Στόουνχετζ μηχανικό ρολόι, το οποίο θα κάνει ένα τικ τον χρόνο, θα χτυπάει μία φορά τον αιώνα και ο κούκος του θα βγαίνει μία φορά τη χιλιετία» είχε οραματιστεί ο Ντάνιελ Χίλις, o εμπνευστής του ρολογιού και διάσημος επιστήμονας υπολογιστών, ο οποίος έφτιαξε έναν από τους πρώτους και πιο γρήγορους υπερ-υπολογιστές που βγήκαν στην αγορά στις αρχές του ’90, και έτυχε μεγάλης εμπορικής επιτυχίας.

Ο πρώτος μηχανικός που ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτό το μεγαλόπνοο σχέδιο και παραμένει μέχρι σήμερα ο επικεφαλής του έργου του ρολογιού, είναι ο διευθυντής του Long Now Foundation, Αλεξάντερ Ρόουζ. Ο Ρόουζ, ομιλητής φέτος στο παγκοσμίου φήμης συνέδριο Lift που γίνεται κάθε χρόνο στη Γενεύη και έχει σκοπό να εμπνεύσει και να φέρνει κοντά ανθρώπους για να εξερευνήσουν τον κοινωνικό αντίκτυπο των νέων τεχνολογιών, μίλησε στην «Κ» για το όραμα, αλλά και τη μηχανική, πίσω από αυτό το ενθαρρυντικό εγχείρημα.

– Η μακροπρόθεσμη σκέψη βρίσκει εφαρμογή σε όλες τις πτυχές τη ζωής;
– Oχι, δεν πιστεύω ότι έχει νόημα στα πάντα. Ολόκληρος ο κόσμος της μόδας και της τέχνης, για παράδειγμα, χρειάζεται να κινείται με πολύ γρήγορους ρυθμούς, να πειραματίζεται, και να μην προσκολλάται στο παρελθόν ή να ανησυχεί ιδιαίτερα για το μέλλον.
Σήμερα, όμως, είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα που ο πολιτισμός μας χρησιμοποιεί τον πλανήτη με βραχυπρόθεσμο τρόπο, επιφέροντας όμως μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Η υλοτόμηση, η χρήση ορυκτών καυσίμων και κάθε άλλη εξορυκτική δραστηριότητα, για παράδειγμα, πραγματοποιείται σήμερα με τρόπο κατά τον οποίο τα αποθέματα δεν μπορούν να αναπληρωθούν. Επίσης, είναι πολλοί οι τομείς που σχετίζονται με πολιτικές, και γενικότερα με τη διακυβέρνηση, που υποφέρουν από την εξαιρετικά βραχυπρόθεσμη σκέψη. Από τη συνταξιοδότηση και την περίθαλψη, μέχρι την εκπαίδευση και τα συστήματα σωφρονισμού, ο σχεδιασμός δεν φτάνει ούτε καν σε βάθος γενιάς.

Σημασία στα στατιστικά
– Ποια ζητήματα που άπτονται στην επιστήμη επιδέχονται μακροπρόθεσμο προγραμματισμό;
– Οι επιστήμες του κλίματος και του Διαστήματος είναι εξ ορισμού μακροπρόθεσμου χαρακτήρα. Σήμερα όμως, είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που μπορούμε να εντοπίσουμε και να σταματήσουμε μία πιθανή πρόσκρουση αστεροειδούς ή να επιβραδύνουμε την κλιματική αλλαγή και δεν κάνουμε τίποτα γι’αυτό. Νομίζω ότι οι άνθρωποι είμαστε καλοί στην κατανόηση ανέκδοτων ενδείξεων ή ιστοριών, δεν είμαστε όμως το ίδιο καλοί στην επεξεργασία στατιστικών δεδομένων. Μπορεί να ανησυχούμε μήπως μας κατασπαράξει καρχαρίας όταν κολυμπάμε στη θάλασσα, αλλά στην πραγματικότητα, το –στατιστικά αποδεδειγμένα- πιο επικίνδυνο κομμάτι της διαδικασίας είναι η οδήγηση προς την παραλία. Σχετικά με τους αστεροειδείς, αλλά και άλλες απειλές, όπως οι μεγάλοι τυφώνες, τα τσουνάμι, οι σεισμοί και οι πλημμύρες, υπάρχει συχνά μία στοιχειώδης άρνηση ότι μπορεί αυτά να συμβούν, παρότι η στατιστική δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, ότι σίγουρα θα συμβούν! Ο βασικός στόχος του Long Now Foundation, είναι να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να αποκτήσουν επίγνωση αυτών των πραγμάτων.

– Πώς αποφάσισε ο Ντάνιελ Χίλις, ο άνθρωπος πίσω από τους πιο γρήγορους υπολογιστές, να αφιερωθεί σε κάτι τόσο «αργό»;
– Ο Χίλις, σχεδιάζοντας υπερ-υπολογιστές, αντιλήφθηκε ότι οι άνθρωποι εκτιμούν μόνο την ταχύτητα και όχι πράγματα που χρειάζονται χρόνο για να συμβούν, και επίσης ότι έχουμε σταματήσει να ασχολούμαστε με προβλήματα που δεν μπορούν να λυθούν γρήγορα. Αν ζητήσεις από κάποιον να λύσει το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής ή της πείνας σε πέντε χρόνια θα σου πει ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Εάν όμως του δώσεις 5.000 χρόνια, πιθανώς να το αναλάβει. Το όραμα του Χίλις είναι να δώσει την άδεια στους ανθρώπους να σκεφτούν μακροπρόθεσμα, και αυτό ήταν που οδήγησε στην ιδέα για τη δημιουργία αυτού του συμβόλου, του ρολογιού των 10.000 χρόνων.

Οι κλίμακες
– Γιατί συγκεκριμένα 10.000 χρόνια;
– Δεν θέλαμε να πούμε για πάντα, να χρησιμοποιήσουμε κλίμακες γεωλογικές ή αστρονομικές, γιατί είναι δύσκολο να αισθανθεί κάποιος ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά σε τέτοιες χρονοκλίμακες. Το 10.000 συγκεκριμένα, αντιπροσωπεύει, κατά προσέγγιση, το χρονικό διάστημα που οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει πόλεις και έχουν αναπτύξει τη γεωργία. Το διάστημα δηλαδή κατά το οποίο χτίζουμε τον δικό μας κόσμο, αντί απλά να αντιδρούμε στο κράτος της φύσης.
– Τι θα προσφέρει αυτό το ρολόι στους ανθρώπους σήμερα, σε 100 και σε 1.000 χρόνια;
– Σήμερα, παρότι το ρολόι δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, η συζήτηση που κάνουμε αυτή τη στιγμή για τη μακροπρόθεσμη σκέψη, αποδεικνύει ότι έχει αρχίσει ήδη να δουλεύει. Τα επόμενα 50 με 150 χρόνια, όπως έχει αποδείξει η ιστορία, είναι και τα πιο επικίνδυνα, όσον αφορά την καταστροφή του από ανθρώπινο χέρι. Και αυτό γιατί από τη μία δεν το εκτιμούν ακόμα για την παλαιότητά του και από την άλλη έχει βγει εκτός μόδας. Σε 1.000 χρόνια, ποιος ξέρει; Οι άνθρωποι μπορεί να το χάνουν και να το ξαναβρίσκουν, ή να γνωρίζουν πάντα την ύπαρξή του, αυτό όμως που ελπίζουμε είναι βλέποντάς το ή μαθαίνοντας γι’ αυτό να σκέφτονται ότι νοιαστήκαμε γι’ αυτούς.

Κατασκευή – υλικά
– Τι είδους σχεδιασμός και υλικά απαιτούνται για μία συσκευή που θα αντέξει τόσα χρόνια;
– Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η οξείδωση του ρολογιού. Τα μεγάλα εξαρτήματα είναι φτιαγμένα από ανοξείδωτο ατσάλι θαλάσσης, το οποίο οξειδώνεται μεν, αλλά πολύ αργά. Κάποια από τα μικρότερα εξαρτήματα που θέλουμε να μείνουν σε αυστηρά σταθερές διαστάσεις είναι φτιαγμένα από τιτάνιο και εκείνα που χρειάζονται να έχουν τη μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, όπως τα ρουλεμάν, είναι φτιαγμένα από κεραμικά. Γνωρίζουμε με κάθε σιγουριά ότι κεραμικά αντικείμενα έχουν αντέξει πάνω από 10.000 χρόνια. Οσον αφορά την ενέργεια, χρησιμοποιούνται δύο πηγές. Η πρώτη είναι η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ ημέρας και νύχτας που δημιουργεί μία διαφορά πίεσης που στη συνέχεια, κινεί μπρος-πίσω ένα πιστόνι. Η δεύτερη είναι το «κούρδισμα» από τους επισκέπτες. Ενώ η πρώτη πηγή ενέργειας είναι υπεύθυνη για τον υπολογισμό του χρόνου, για να δείξει το ρολόι τον χρόνο, πρέπει κάποιος να το επισκεφθεί και να το κουρδίσει χρησιμοποιώντας ένα μοχλό. Αυτό το ρολόι δεν θα έχει δείκτες, δεν θα δείχνει τις ώρες και τα λεπτά, αλλά θα κρατάει τον χρόνο χρησιμοποιώντας κύκλους της φύσης, όπως των πλανητών και των αστεριών.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στο Μαντείο τους, όχι επειδή ήταν προληπτικοί και ανόητοι, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς να πιστεύουν σ΄ αυτό


 "Ξέρω καλά ότι ο θεός έτσι πάντα ενεργεί: τον σοφό παρακινεί μ΄ αινιγματικά λόγια, και τους ανόητους διδάσκει καθαρά και σύντομα" Σοφοκλής.

Η ετυμολογία της μαντικής και της μαντείας ανάγεται στο ρήμα μαίνεσθαι. Δηλαδή τα σχετικά φαινόμενα θεωρούνταν καταστάσεις ιερής μανίας, δηλαδή έκστασης κάτι που σημαίνει την, έως ένα βαθμό, απώλεια του εγώ όσο διαρκούσε η κατάσταση αυτή. Στον αρχαίο κόσμο η μαντική συνδεόταν με κάποια θεότητα, που πρόσφερε την πληροφορία που λάμβανε ο μάντης, ο οποίος ήταν το διάμεσο μέσω του οποίου η θεότητα πληροφορούσε για το μέλλον.

Υπήρχαν τεχνητοί τρόποι για να μεταβεί το πρόσωπο σε κατάσταση «διαμεσότητας». Ας θυμηθούμε τα φύλλα δάφνης της Πυθίας ως ένα μικρό παράδειγμα. Κατά τον Πλούταρχο η πρόβλεψη του μέλλοντος είναι αποτέλεσμα συντονισμού της ψυχής του μάντη με τον κόσμο του υπερπέραν, ο οποίος φωτίζεται από τον Απόλλωνα - θεό του φωτός και του Ήλιου - οι ακτίνες του οποίου ξεδιαλύνουν το σκότος και τίποτα δεν είναι κρυφό από αυτόν. Η Κασσάνδρα, οι Σίβυλλες και οι Πυθίες θεωρούνταν « 'εξ 'Απόλλωνος μαινόμεναι ».

Η αγωνία και ο φόβος του ανθρώπου μπροστά στο άγνωστο και η επιθυμία του να προσεγγίσει την αιωνιότητα, αποτελούν βασικό έναυσμα της προσπάθειάς του να εξηγήσει και να αναλύσει τα συμβάντα του παρελθόντος αλλά και να έχει επίγνωση των συμβάντων του μέλλοντος με κάθε μέσο. Ένα απ’ αυτά τα μέσα αποτελεί η μαντεία. Μαντεία λοιπόν είναι η τέχνη πρόβλεψης του μέλλοντος και ερμηνείας του παρόντος και του παρελθόντος με μέσα που δεν βασίζονται στη λογική και στην επιστήμη. Βασικό της στοιχείο είναι αναμφισβήτητα ο νόμος της αιτιότητας, δηλαδή η αναζήτηση των αιτιών μιας ενέργειας για να είναι εφικτή η πρόγνωση του μέλλοντος. Επίσης ίσως, όπως μας λέει η Εύα Πάλμερ στο βιβλίο της "Ιερός Πανικός", "μερικές φορές, κατά τη διάρκεια ενός κύκλου εμπειριών, μια αστραπή από έναν κύκλο να ξεφεύγει και να διαπερνά το σπίτι κάποιου, έτσι που η όρασή του να θαμπώνεται από το περίσσειο φως" ή, να προσθέσουμε, η εσωτερική όρασή του να μεγθύνεται έως του σημείου ένας ανώτερος εαυτός να δίνει απαντήσεις σε χρόνια διατυπωμένα ερωτήματα...

Ο Σωκράτης πίστευε πως η μαντική μπορεί να γίνει κτήμα κάθε ανθρώπου μέσω της αυτογνωσίας. Για τους Στωικούς κάθε συμβάν συνδέεται με το σύνολο των γεγονότων, παρελθόντων, παρόντων και μελλόντων. Κατά τον Δημόκριτο οι ψυχές των προφητών και των τρελλών έχουν διαφορετική σύνθεση από τις ψυχές των υπόλοιπων ανθρώπων. Προκειμένου να επιτευχθεί η πρόγνωση είναι απαραίτητο η ψυχή να ελευθερωθεί από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Γι' αυτό και οι μαντικές ικανότητες αυξάνονται στο μέγιστο σε κατάσταση ύπνωσης ή έκστασης.

Η ανίχνευση του αγνώστου κατά τους αρχαίους Έλληνες γινόταν μέσω των Θεών ή των σημείων που εκείνοι δίνουν στους ανθρώπους. Αυτό επιτυγχάνονταν με άμεσο, έμμεσο, σαφή ή συμβολικό τρόπο.

Οι αρχαίοι Έλληνες διαιρούσαν τη μαντική τέχνη σε δύο κατηγορίες: στην άτεχνη και την έντεχνη, ονόματα τα οποία αποδόθηκαν από τον Κικέρων στο Περί Μαντείας (De Divinatione). Η φυσική ή άτεχνος μαντεία ήταν μια «έμφυτη» ικανότητα προφητείας, μια θεόπνευστη ορμή, που μ’ αυτήν ο άνθρωπος γινόταν όργανο θείου πνεύματος. Αποτελούσε ένα χάρισμα που ασκούνταν με άμεσο τρόπο από ένα αγνό άτομο και ήταν κάθε στιγμή έτοιμο να δεχθεί την έμπνευση και να αποκαλύψει τη θεία βούληση. Από την άλλη πλευρά, η έντεχνη ή επαγωγική μαντεία διδασκόταν και συμπληρωνόταν από μακροχρόνια προσωπική πείρα. Διακρινόταν σε μαντική από έμψυχα όντα ή φυτά και σε μαντική από άψυχα αντικείμενα.

Οι Έλληνες θεωρούσαν πιο παλιά και επομένως πιο σεβαστή την άτεχνη μαντεία. Υπάρχουν δύο τρόποι άσκησης της άτεχνης μαντείας: α) «διά εμπνεύσεως» και β) «δια χρησμών» . Η πρώτη εξασκούταν μόνο από άτομα τα οποία βρίσκονταν σε κατάσταση έμπνευσης και δεν ήταν απαραιτήτως ιερείς. Αντίθετα η δεύτερη εξασκούταν από μάντεις, ιερείς, κλπ οι οποίοι έπεφταν σε έκσταση με διάφορα τεχνητά μέσα.

Ο πρώτος τρόπος άσκησης της άτεχνης μαντείας, δηλαδή «διά εμπνεύσεως» ασκούταν από τριών ειδών μάντεις: τους δαιμονόληπτες, τους ενθουσιαστικούς και τους εκστατικούς. Οι δαιμονόληπτοι αποκαλούνταν «πυθωνικοί ή πύθωνες» και «εγγαστρίμυθοι ή εγγαστρίται» σε περίπτωση που έφεραν στην κοιλιά τους δαίμονες/θεούς. Ο πρώτος που δίδαξε αυτήν την τεχνική ήταν ο Ευρυκλής. Οι ενθουσιαστικοί (Ορφεύς, Μουσαίος, Αμφίων κλπ) ήταν μάντεις ή άλλα πρόσωπα που περιέπεφταν ξαφνικά σε μαντική έξαρση. Τέλος, οι εκστατικοί περιέπεφταν σε πλήρη αναισθησία για πολύ ώρα, κατά την οποία η ψυχή τους απελευθερωνόταν από το σώμα και αποκτούσε πολύ ισχυρές δυνάμεις. Χαρακτηριστικά παράδειγμα αποτελούν ο μάντης Επιμενίδης και από γυναίκες η Κασσάνδρα, η Πυθία και οι Σίβυλλες. Τέλος στη θεία έμπνευση εντάσσονται και τα όνειρα, τα οποία στέλνονταν από τους θεούς (π.χ. ο Όνειρος). Στα όνειρα εμφανίζονταν θεότητες ή σκιές πεθαμένων και με έναν συμβολικό τρόπο δήλωναν τη βούληση των θεών. Υπήρχαν όμως και φορές που οι θεοί έστελναν όνειρα απατηλά.

Ο δεύτερος τρόπος άσκησης της άτεχνης μαντικής τέχνης («δια χρησμών») ασκούνταν κυρίως από τα μαντεία ή χρηστήρια και οι χρησμοί δίνονταν με διαφορετικό τρόπο από μαντείο σε μαντείο. Άλλες ονομασίες των χρησμών ήταν μαντεύματα, θεοπρόπια, φήμες, θέσφατα και λόγια και των μάντεων χρησμωδός ή χρησμολόγος (=εξηγητής / συλλέκτης χρησμών). Οι χρησμοί συχνά επηρέαζαν τις πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις ενός έθνους.

Η έντεχνη μαντεία εξαρτιόταν από σημεία που προϋπέθεταν σπουδή και γνώση, ενώ ερμηνεύονταν με βάση δεισιδαιμονίες και προλήψεις από γιατρούς, μάντεις, κήρυκες κλπ, οι οποίοι αποτελούσαν υψηλή κοινωνική τάξη. Τα σημεία αυτά θεωρούνταν ότι τα έστελνε ο Δίας και για αυτό το λόγο ονομάζονταν «διοσημίες», π.χ. αστραπές, κεραυνοί, βροντές κλπ. Η υπεροχή της έντεχνης μαντικής κατά τους πρώιμους χρόνους φαίνεται και από την εκτενή πραγμάτευσή της από τον Όμηρο, όπου τα διάφορα είδη της κατείχαν σημαντικό ρόλο τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο βίο: Η οιωνοσκοπία π.χ, καθώς και η εμπυρομαντεία, αναφέρονται πάρα πολύ συχνά ως τρόποι ερηνείας της θείας βούλησης και ως αρωγοί στη λήψη καθοριστικών αποφάσεων.

Παρ΄ όλα αυτά, η εμπνευσμένη μαντική στον Όμηρο δεν ήταν εντελών άγνωστη. Άτομα όπως ο Κάλχας και ο Έλενος εμφανίζονται να προφητεύουν κατόπιν θείκής εμπνεύσεως, δίχως τη βοήθεια θεϊκών σημαδιών, ενώ μια φορά στην Ιλιάδα αναφέρεται το όνομα "Πυθώ πετρήεσσα", το οποίο μάλλον αναφέρεται στην Πυθία των Δελφών. Δείγματα άσκησης της εμπνευσμένης μαντικής έχουμε σε όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας και για στις κύριες μεθόδους της θ΄ αναφερθούμε στην δημοσίευση της ερχόμενης Δευτέρας.

Ωστόσο, αξίζει ν΄ αναφερθεί πως ο ιστορικός μελετητής του αρχαίου κόσμου Έρικ Ρόμπερτσον Ντοντς μας λέει ότι "Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στο Μαντείο τους, όχι επειδή ήταν προληπτικοί και ανόητοι, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς να πιστεύουν σ΄ αυτό". Το μαντείο σήμαινε πίστη και θρησκεία.

Τα όρια της επιστημονικής αλήθειας

Η επιστημονική αντίληψη του ανθρώπου για τον κόσμο είναι όμηρος τόσο του πλαισίου αναφοράς μας στον χωρόχρονο όσο και της γλώσσας που χρησιμοποιούμε για να την εκφράσουμε

Ακόμη και να μπορούσαμε να ταξιδέψουμε σε άλλο Σύμπαν, δύσκολα θα καταφέρναμε να αντιληφθούμε την αλλαγή!

Εχουμε κλείσει ήδη την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και το θέμα μιας ερμηνείας της επιστημονικής αλήθειας και των ορίων της είναι πάντοτε επίκαιρο με δεδομένη τη φρενήρη εξέλιξη της θετικής επιστήμης και των τεχνολογιών αιχμής στο σύνολό τους. Τα ερωτήματα «βάθους» ωστόσο παραμένουν αναπάντητα: Υπάρχει ανάγκη μιας μεταφυσικής οντότητας-δημιουργού του γνωστού τουλάχιστον Σύμπαντος; Γιατί τελικά να υπάρχει κάτι παρά τίποτα; Υπάρχει όντως κάποιο αινιγματικό σωμάτιο Higgs ή τουλάχιστον κάτι που είναι «σαν το σωμάτιο Higgs», όπως ανακοινώθηκε στην επιστημονική κοινότητα από τους ιθύνοντες του CERN στις 4 Ιουλίου του 2012, και το οποίο αναμένεται μέσω του ομώνυμου πεδίου να δώσει μια εμπειρική -επιστημολογική βάση στην ασυμβατότητα των παρατηρήσεων ανάμεσα στο κβαντικό και στο μακροσκοπικό επίπεδο πραγματικότητας; Είναι η Θεωρία της Μεγάλης Εκρηξης μια πλήρης θεωρία για το Σύμπαν με την έννοια ότι μπορεί να ενσωματώσει θεωρητικά οποιεσδήποτε νέες παρατηρήσεις ή είναι απλώς ένα θεωρητικό μοντέλο που περιγράφει ως ένα σημείο επιτυχώς το τρέχον παρατηρησιακό - επιστημολογικό εποικοδόμημα;

Ολα τα παραπάνω ερωτήματα ανάγονται ιστορικά περίπου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν οι θετικές επιστήμες οδηγήθηκαν μέσα από μια σειρά θεωρητικών προβληματισμών που προκάλεσε η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνικής μετά την πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση του 19ου αιώνα σε νέους ριζοσπαστικούς προσανατολισμούς. Ηταν η εποχή της εισαγωγής της κβαντομηχανικής θεωρίας από τον Μαξ Πλανκ, η εποχή της εισαγωγής της ειδικής και μία δεκαετία περίπου αργότερα της γενικής σχετικότητας από τον Α. Αϊνστάιν, η εποχή της κρίσης των θεμελίων των μαθηματικών και της προσπάθειας συνεπούς θεμελίωσής τους από τους Ράσελ - Γουάιτχεντ μέσω του συστήματος της Principia Mathematica. Υπό μία έννοια, μάλιστα, δεν ήταν άσχετες οι ανατροπές στο κλασικό επιστημολογικό εποικοδόμημα με τη γενικότερη επανάσταση στον χώρο της τέχνης και της αισθητικής, ιδιαίτερα στον χώρο των αναπαραστατικών τεχνών. Για παράδειγμα, η τάση της αφαίρεσης των μορφών και του μινιμαλισμού στη σύγχρονη τέχνη δεν μπορεί παρά να ιδωθεί, ιστορικά τουλάχιστον, παράλληλα με την αφαιρετική τάση στα μαθηματικά και τη θεωρητική φυσική, με την αναζήτηση των υποκείμενων μαθηματικών δομών και των μορφολογικών τους αναλλοίωτων, τάση που υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξή τους καθ' όλον τον 20ό αιώνα. Ωστόσο, αυτές οι ριζικές ανατροπές δεν μπορούσαν παρά να δώσουν νέο περιεχόμενο στην ιστορικά φορτισμένη σχέση της επιστήμης με τη φιλοσοφία και την αναλυτική λογική.

Υπό το πρίσμα αυτό και με προϋπάρχουσα την αντιιδεαλιστική παράδοση του διαλεκτικού υλισμού είτε του θετικισμού του Ογκ. Κοντ, η συμβολή νέων φιλοσοφικών προσεγγίσεων - π.χ., της φαινομενολογικής - στη δόμηση ενός ανοικτού μοντέλου που είναι ικανό να «διαλεχθεί» με το επίκαιρο επιστημολογικό εποικοδόμημα στο σύνολό του είναι ακριβώς η ανάδειξη του ρόλου του συνειδότος υποκειμένου στη συγκρότηση μιας αντικειμενικής πραγματικότητας και το πλαίσιο ερμηνείας που εξ αυτού του λόγου καθορίζει. Αυτό το πλαίσιο ερμηνείας δίνει και το εύρος του πεδίου μέσα στο οποίο μπορεί το υποκείμενο να θέτει καλώς εννοούμενα οντολογικά ερωτήματα ώστε να αναμένει καλά θεμελιωμένες απαντήσεις. Είναι χαρακτηριστικό να τονιστεί εδώ ότι η εναλλακτική αναλυτική θεωρία του Βαν Ορμαν Κουάιν εισάγει τον υπο-καθορισμό των επιστημονικών θεωριών, ακόμα και των τυπικο-λογικών, όπως η αναλυτική λογική και τα μαθηματικά, ως προς την εμπειρία και τον τρόπο πρόσληψης και συγκρότησής της τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, το μη μονοσήμαντο της επιστημονικής αλήθειας όπως αυτή τυποποιείται μέσω των αντίστοιχων θεωριών συνδέεται με το μέτρο κατά το οποίο η συγκρότηση της ίδιας της εμπειρίας επικαθορίζει το περιεχόμενο και τη φόρμα των θεωριών.

Αναφερόμενοι ειδικότερα στην έννοια του φαινομενολογικού ορίζοντα, νοούμενου όχι με τη συνηθισμένη έννοια του φυσικού ορίζοντα αλλά με την έννοια του πεδίου που καθορίζεται από την αποβλεπτικού τύπου συνείδηση του υποκειμένου κατά την εναργή παρουσία του στον κόσμο αλλά και από την ίδια τη φύση ως προ-αναγωγικό του πεδίο. Τα όρια του ορίζοντα αυτού είναι μεν αναλλοίωτα καθ' όσον αναφέρονται στη συνειδησιακή δομή του υποκειμένου και τον τρόπο συγκρότησης της πραγματικότητας από αυτό, είναι ωστόσο μετατοπίσιμα στον βαθμό που μετατοπίζεται το αποβλεπτικό του πεδίο.

Πώς θα ήταν το ταξίδι σε άλλο Σύμπαν;
Πιο απλά, αν υποθέσουμε ότι ευσταθούν κάποιες σύγχρονες κοσμολογικές θεωρίες που ισχυρίζονται ότι υπάρχουν άλλα παράλληλα ή εξωτικά σύμπαντα και σε κάποιο πολύ μακρινό μέλλον οι μελλοντικοί μας απόγονοι θα είχαν τις τεχνολογικές δυνατότητες να ταξιδέψουν ως εκεί, ποτέ δεν θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι όντως βρίσκονται σε κάποιο άλλο Σύμπαν και όχι στο δικό μας. Κι αυτό γιατί στον βαθμό που θα εξακολουθούσαν να είναι άνθρωποι με την ιδιαίτερη «αρχιτεκτονική» ενσωματωμένης συνείδησης και ορισμένου τύπου συγκρότησης της αντικειμενικής πραγματικότητας, θα μπορούσαν μόνο να ισχυριστούν ότι αυτό το οποίο βλέπουν ή αλληλεπιδρούν είναι απλώς μια επέκταση του δικού τους «ορίζοντα» όπως τον είχαν συγκροτήσει με όρους αμοιβαιότητας στο Σύμπαν-μήτρα τους. Αυτή είναι εξάλλου και η επικρατούσα σήμερα τάση ερμηνείας των τεσσάρων θεμελιωδών σταθερών της φυσικής (και όχι κατά κοινή παρανόηση παγκόσμιων σταθερών), δηλαδή της «παγκόσμιας» σταθεράς της βαρύτητας G, της σταθεράς Πλανκ h, της ταχύτητας του φωτός c και της σταθεράς του Μπόλτσμαν κ. Οι σταθερές αυτές, δηλαδή, εκφράζουν εγγενώς τα όρια της ανθρώπινης γνώσης που είναι μεν αναπόφευκτα και μη αλλοτριώσιμα αλλά που ταυτόχρονα μετατοπίζονται όπως ο φαινομενολογικός ορίζοντας.

Είναι γεγονός ότι οι τέσσερις αυτές σταθερές αρθρώνουν την ύπαρξη των «γραμμών οριζόντων» που μας χωρίζουν από το άπειρα μικρό και το άπειρα μεγάλο. Η ταχύτητα του φωτός c, π.χ., είναι κατά τη γενική σχετικότητα το ανώτατο όριο ταχύτητας στο Σύμπαν γιατί η άρνησή της θα οδηγούσε σε φαινόμενα ακαριαίας επίδρασης από απόσταση και σε παράλογα αποτελέσματα όπως το νοητικό πείραμα Αϊνστάιν - Ποντόλσκι - Ρόουζεν (υπάρχει ωστόσο ένσταση με πειραματικές αξιώσεις γι' αυτή τη θέση). Η σταθερά του Πλανκ h εκφράζει ένα κατώτατο όριο δράσης στο Σύμπαν με την έννοια μιας ελάχιστης δράσης που πρέπει να παραχθεί από μια συσκευή μέτρησης ώστε να έχουμε «απόκριση» του μετρούμενου κβαντικού αντικειμένου (ΔΑ •ΔΕ≥ h , - πρώτη ανισότητα του Χάιζενμπεργκ).

Το κβαντικό κατώφλι της συνείδησης
Εν ολίγοις, οι σταθερές της σχετικότητας G και c έχουν σχέση με το αδύνατο του ορισμού ενός απόλυτου χώρου και ενός απόλυτου χρόνου στο Σύμπαν, ενώ οι σταθερές h και κ μπορεί να θεωρηθεί ότι ορίζουν τα όρια του υποατομικού Σύμπαντος με την ταυτόχρονη άρση μιας αιτιοκρατούμενης και καλώς ορισμένης πραγματικότητας. Μια σύγχρονη ερμηνεία, στο πλαίσιο της κβαντικής βαρύτητας, της σταθεράς «παγκόσμιας» έλξης G, σε συνδυασμό με τις σταθερές h και c, οδηγεί στις έννοιες του χρόνου και του μήκους Πλανκ και την υποψία ότι ο ίδιος ο χωρόχρονος έχει κβαντική δομή με συνεπαγόμενη μια α-κατανόητη μη περαιτέρω «διαιρεσιμότητά» του. Με αυτό το δεδομένο, είναι σημαντική η μεταθεωρητική θέση ότι ο τρόπος συγκρότησης της πραγματικότητας από ένα υποκείμενο-φορέα αυτοσυγκροτούμενης χρονικής συνείδησης οριοθετεί όχι μόνο το «βάθος» της παρατήρησης εντός του φυσικού κόσμου αλλά και τα όρια της τυπικής γλώσσας των αντίστοιχων λογικο-μαθηματικών θεωριών. Η κατάσταση κβαντικής περιπλοκής (quantum entanglement) θεωρείται από πολλούς θεωρητικούς της κβαντομηχανικής ότι εκφράζει ακριβώς το κατώφλι μιας φυσικής κατάστασης «απρόσιτης» στην εξαντικειμένισή της από τη συνείδηση του υποκειμένου μέσω του τριγώνου κβαντικό γεγονός - συσκευή μέτρησης - νοούν υποκείμενο.

Αντίστοιχα σε τυπικο-λογικό επίπεδο είναι σήμερα ανοικτό στη μαθηματική κοινότητα κατά πόσο προτάσεις που αναφέρονται στο μαθηματικό συνεχές και στις ιδιότητές του ή το «ακαθόριστο» άπειρο είναι εν τέλει αναλυτικού χαρακτήρα και ως τέτοιες μπορεί κανείς να τις χειρισθεί. Είναι γνωστό ότι η αρχή της επαληθευσιμότητας των επιστημονικών θεωριών (Σχολή της Βιέννης) προσέκρουσε στην ένσταση του Καρλ Πόπερ για το μάταιο της επιβεβαίωσης των λεγόμενων καθολικών προτάσεων μιας τυπικής θεωρίας μέσω της επιστημονικής τους επαλήθευσης. Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την εγκυρότητα μιας καθολικής μαθηματικής πρότασης, πολύ περισσότερο μιας καθολικής εμπειρικής πρότασης της Φυσικής, αν δεν προϋποθέσουμε μια ad hoc επ' άπειρον επέκταση του πεδίου και της «μορφολογίας» της φυσικής μας εμπειρίας, την οποία ωστόσο δεν έχουμε κανέναν εμπειρικό τρόπο να αποδείξουμε; Η άρνηση, για παράδειγμα, μιας τέτοιας καθολικής πρότασης στα σύνολο των πραγματικών αριθμών (αρχιμήδεια ιδιότητα) μας οδηγεί στο «εξωτικό» σύμπαν των μη συμβατικών πραγματικών αριθμών. Η ποπεριανή υποκατάσταση της αρχής της επαληθευσιμότητας με το κριτήριο της διαψευσιμότητας όπου αρκεί μία και μόνο εμπειρική διάψευση μιας τυπικής πρότασης για να απορριφθεί εκφράζει ακριβώς και τους εγγενείς περιορισμούς της ανθρώπινης γνώσης. Δεν υπάρχει, δηλαδή, αντικειμενική πραγματικότητα ανεξάρτητη του τρόπου συγκρότησής της και, αν υπάρχει τέτοια, δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί παρά μόνο διαμεσολαβούμενη και διυποκειμενικώς οριζόμενη μέσω των υποκειμένων-φορέων συνείδησης που είναι όλοι οι άνθρωποι.

Ομηροι του χωροχρόνου και της γλώσσας
Αν η επιστήμη είναι η εξαντικειμένιση της εμπειρίας, τότε η φυσική εμπειρία υπεκφεύγει της πλήρους επιστημονικής της σύλληψης κατά το «έλλειμμα» της συγκρότησής της σε μια αντικειμενική δομή εντός ενός αντικειμενικού χωροχρόνου και την επακόλουθη αφαίρεσή της στο πλαίσιο μιας τυπικής μαθηματικής θεωρίας. Κατ' ακολουθίαν, η επιστημονική αλήθεια συναρτάται εγγενώς (κατά τον Κουάιν στο γνωστό έργο του «Word and Object») με το εκφραστικό εύρος του νοητικού σχήματος και της γλώσσας διά των οποίων αυτή διαμεσολαβείται. Είναι αξιοσημείωτο, ωστόσο, ότι τόσο τα μαθηματικά μοντέλα όσο και οι θεωρητικές εξιδανικεύσεις της Φυσικής έχουν αποδειχθεί διαχρονικά ιδιαίτερα αποτελεσματικά εργαλεία στην εν τοις πράγμασι περιγραφή των φυσικών φαινομένων, τουλάχιστον σε μια ευρεία γκάμα τους.

Εν τέλει, αν τα μεγάλα ερωτήματα της μη πληρότητας των μαθηματικών θεωριών κατά Κ. Γκέντελ και της μη αποφασισιμότητας κρίσιμων εικασιών για το μαθηματικό άπειρο (βλ., π.χ., θεωρία των «πολυ-συμπάντων» του Γ. Χ. Γούντιν) έχουν μια υποκείμενη κοινή συνιστώσα με τα μεγάλα ανοικτά προβλήματα της θεωρητικής φυσικής - κβαντομηχανικής θεωρίας - κοσμολογίας, αυτή είναι εύλογο να υποτεθεί ότι είναι η αναγωγή στον θεμελιώδη τρόπο συγκρότησης του πεδίου αναφοράς τους και στην υποκειμενική αρχή του, η οποία δεν είναι άλλη από την ανθρώπινη συνείδηση με την (αυτοσυγκροτούμενη) χρονικότητά της εντός του κόσμου-φορέα νοήματος που την περιβάλλει.
Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του ανθρώπου-φορέα συνείδησης σε σχέση με τον φυσικό κόσμο που τον «διαπερνά» και ταυτόχρονα τον υπερβαίνει και η έννοια του μετατοπίσιμου αλλά αναπαλλοτρίωτου κοσμικού ορίζοντα που επάγει η αρχιτεκτονική αυτή καθορίζουν τα όρια της επιστημονικής γνώσης για τον κόσμο αλλά και το εύρος των καλώς τιθέμενων ερωτημάτων σε σχέση με τον κόσμο αυτόν. Υπό το πρίσμα αυτό, ερωτήματα που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε μεταφυσικά ή τελεολογικά όπως, λ.χ., η αναζήτηση ενός υπέρτατου όντος δημιουργού του Σύμπαντος στερούνται νοήματος. Μάλλον εδώ πρέπει να μένουμε σιωπηλοί με τη βιτγκενσταϊνιανή έννοια της λέξης.

Τι σκέφτονται τα ψάρια

Ιάπωνες επιστήμονες «διάβασαν» τον εγκέφαλο τους

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν τα ψάρια μπορούν να σκεφτούν; Κι αν μπορούν, τι σκέφτονται; Την απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δίνουν Ιάπωνες επιστήμονες οι οποίοι κατάφεραν να δουν τις σκέψεις ενός ψαριού μέσα στον εγκέφαλό του, καθώς αυτό κολυμπούσε.

Είναι η πρώτη φορά που οι νευροεπιστήμονες καταφέρνουν να παρακολουθήσουν εγκεφαλικά κύτταρα εν ώρα δράσης σε ένα ανεξάρτητα κινούμενο ζώο. Παρόλο που το αντικείμενο μελέτης ήταν ψάρι, η έρευνα αυτή παρέχει στοιχεία και για τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Οι ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Γενετικής της Ιαπωνίας και του Ινστιτούτου Επιστήμης του Εγκεφάλου του πανεπιστημίου Σαϊτάμα, με επικεφαλής τον καθηγητή Γιουνίτσι Νακάι και τον Κοϊτσι Καβακάμι, κατάφεραν να καταγράψουν ολόκληρη τη διαδικασία ενεργοποίησης και απενεργοποίησης των επιμέρους εγκεφαλικών κυττάρων κάθε στιγμή στον εγκέφαλο του ψαριού.
Οι ερευνητές τροποποίησαν γενετικά τη διαφανή προνύμφη ενός μικρού ψαριού-ζέβρα, έτσι ώστε το τμήμα του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην όραση, να εκπέμπει πλέον φωσφορίζον πράσινο φως, κάθε φορά που οι νευρώνες ενεργοποιούνταν. Με τη βοήθεια ενός μικροσκοπίου και μιας βιντεοκάμερας υψηλής ανάλυσης, οι επιστήμονες κινηματογράφησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα του ψαριού σε διαφορετικές στιγμές (όταν κατασκόπευε τη λεία του, όταν κινείτο προς αυτήν, όταν αποφάσιζε να την πιάσει κλπ).

Η μεγάλη αυτή επιστημονική επιτυχία, δίνει ελπίδες ότι στο μέλλον θα καταστεί εφικτό για τους επιστήμονες να ερμηνεύουν τη συμπεριφορά ενός ζώου, τη διαδικασία μάθησης και μνήμης, καθώς και τα συναισθήματά του (φόβος, χαρά, θυμός κ.α.), με βάση την ιδιαίτερη ενεργοποίηση των ξεχωριστών συνδυασμών νευρώνων (εγκεφαλικών κυττάρων).

Η νέα τεχνολογία, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ευρύτερα για να μελετηθεί η νοητική διαδικασία σε ανθρώπους και ζώα διευκολύνοντας την μελέτη, κατανόηση και ίσως θεραπεία των εγκεφαλικών διαταραχών.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

Άλλο ένα βράδυ που είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου. Το άτιμο το κρύο που δεν αφήνει το σπιτάκι μου να ζεσταθεί με κρατούσε ξύπνιο. Στην τηλεόραση παίζει άλλη μια χαζή ταινία. Στο μυαλό μου ωστόσο έρχονταν σιγά σιγά όλοι αυτοί οι φίλοι που ήρθαν στην ζωή μου και έτσι ξαφνικά χάθηκαν! Άλλοι που υπάρχουν ακόμα, άλλοι που έμειναν αρκετά, άλλοι που είτε έκαναν ένα γρήγορο πασάλειμμα, είτε ένα αργό και ολίγον τι βασανιστικό πασάλειμμα!

«Άραγε γιατί να έκατσαν όλοι αυτοί τόσο λίγο στην ζωή σου;». Πιστεύω όλοι μας έχουμε κάτσει, άλλοι περισσότερα και άλλοι λιγότερα βράδια, με την σκέψη αυτών που έτσι ξαφνικά αποφάσισαν και εξαφανιστούν από την μια στιγμή στην άλλη! Αλλά είμαι σίγουρος πως κανένας μας δεν μπόρεσε ακόμη να δώσει απάντηση σε αυτό το αναθεματισμένο «Γιατί έφυγαν;».

Στο ένα χέρι έχουμε εκείνους που πέρασαν, ψέκασαν, σκούπισαν και τελείωσαν. Αυτοί συνήθως κάνουν ένα αστραπιαίο πέρασμα χωρίς να σε επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης σου και χωρίς να προλάβουν να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι στην ζωή.

Παρόλο που δεν υπήρξαν και κάτι το σπουδαίο, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν πια δίπλα σου κάπως σου έρχεται ρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε. Αυτό βέβαια συμβαίνει εξαιτίας της ματαιοδοξίας του ανθρώπου, που θέλει να είναι αρεστός σε όλους με το έτσι θέλω! Εντάξει δεν λέω υπάρχουν και εξαιρέσεις , που λένε αυτό το «τι έφταιξε και δεν μπόρεσα να ταιριάξω μαζί του, τι λάθος έκανα;», αλλά αποτελούν την μειονότητα.

Στο άλλο χέρι έχουμε εκείνους που έμειναν και έκαναν εκείνο το περιβόητο βασανιστικό πασάλειμμα. Αυτοί παρέμειναν αρκετό καιρό και εσύ άρχισες να δένεσαι μαζί τους, να μοιράζεσαι πράγματα μαζί τους, να ζεις μαζί τους αξέχαστες στιγμές, να είναι εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα και στις χαρές αλλά και στις λύπες. Ένα ωραίο πρωινό ωστόσο εξαφανίστηκαν έτσι χωρίς να πουν ούτε ένα γεια, χωρίς λόγο και αιτία.

Οι λόγοι που έφυγαν χιλιάδες. Εικασίες που το μυαλό μας κάνει άπειρες, πηγαίνοντας πάντα μα πάντα, στο χειρότερο από όλα τα σενάρια, χωρίς κανένα απολύτως σημάδι έτσι απλά γιατί είναι από τη φύση του να σκέφτεται συνεχώς τα χειρότερα! Όμως την πικρή αλήθεια την γνωρίζουμε όλοι μας, όσο και αν προσπαθούμε να καθησυχάσουμε λίγο το μυαλό μας, το μοναδικό άτομο που μπορεί να μας δώσει αυτήν την πολυπόθητη απάντηση είναι αυτό που έφυγε.

Ας μην ξεχνάμε και αυτούς που πήραν την απόφαση να μείνουν στην ζωή μας και να διάλεξαν να είναι δίπλα σε κάθε σημαντική και ασήμαντη στιγμή της ζωής μας. Είναι εκεί σε όλα τα σκαμπανεβάσματα τις, στις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας, στις μεγάλες αλλαγές και στο καθετί που θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Μπορεί να εκνευρίζονται με το παραμικρό, μπορεί να εκνευρίζονται από κάποιες συμπεριφορές μας αλλά δεν έφυγαν, έμειναν και με τον τρόπο τους και την στάση τους μας έκαναν καλύτερους!

Όπως και να έχει όμως ήταν άνθρωποι που είχαμε επιλέξει να υπάρχουν δίπλα μας. Ήταν ή μπορεί και να είναι ακόμα φίλοι μας. Ό,τι και να ήταν όμως μας έκαναν και να γνωρίσουν και τις δύο πλευρές του νομίσματος που μπορεί να έχει μια φίλια!

Ο πρώτος ηλίθιος

Ο πρώτος ηλίθιοςΟ ηλίθιος δεν μιλούσε πολύ. Μόνο οι άλλοι το έκαναν γι’ αυτόν. Ο ηλίθιος άκουγε. Άκουγε όλους τους άλλους. Ο καθένας είχε να του πει την ιστορία του, τον πόνο του και το βάσανό του. Ήταν χαρούμενοι μόνο όταν ήταν μαζί τους, όχι όταν ήταν με τους άλλους. Όταν έπαιζε με τα παιδιά τους, έλεγαν γι’ αυτόν ότι δεν είχε να κάνει τίποτα άλλο. Ο ηλίθιος άκουγε όλες αυτές τις ερμηνείες και τις απόψεις του κόσμου.

Δεν άλλαζε όμως. Ήταν πάντα με εκείνους που τον είχαν ανάγκη, ακόμα και αν δεν είχαν ανάγκες. Ήταν η άμμος της παιδικής χαράς. Όλα τα παιδιά έπαιζαν μαζί του κι ύστερα τον άφηναν μόνο για να μπορέσουν να τον βρουν και πάλι την επόμενη ημέρα να τα περιμένει.

Ο ηλίθιος τα αγαπούσε όλα και γι’ αυτό το λόγο δεν τον αγαπούσε κανένα ιδιαίτερα. Ήταν απλώς ο ηλίθιος τους. Μαζί του ένιωθαν πάντα ασφάλεια διότι ήταν ο μεγάλος. Όμως όπως ήταν ο μεγάλος τούς άρεσε να κοροϊδεύουν τα γεράματά του. Δεν έφταιγαν τα παιδιά αν είχε γεννηθεί γέρος για να τα προστατέψει. Εκείνος έφταιγε για όλα, τα παιδιά ήταν αθώα και το ίδιο οι γονείς τους. Δεν ήταν αγαθός αλλιώς πώς θα έφταιγε για όλους και όλα. Ήταν υπεύθυνος για όλα μπροστά σε όλους και για όλους μπροστά σε όλα. Όπως δεν ανήκε σε καμιά παρέα, ήταν ο παράξενος της παρέας. Και κάθε παρέα ήθελε τον παράξενό της.

Ο ηλίθιος αναλάμβανε αυτό το ρόλο με πάθος και περίμενε τα καρφιά της αθωότητας που δεν έλειπαν ποτέ να τον πληγώσουν. Για τα παιδιά ήταν ο γαλάζιος γίγαντας, εκείνος που δεν πέθαινε ποτέ για να τον βασανίζουν όλα τα παιδιά δίχως εξαίρεση. Βέβαια οι γονείς ήξεραν ότι ήταν παράξενος. Και τον πρόσεχαν όπως προσέχουν τους δασκάλους. Κάθε του λέξη την ερμήνευαν. Δεν έπρεπε να θίξει την κοινωνία. Ο ηλίθιος ήταν ο δάσκαλος των παιδιών διότι ήταν παιδιά. Έτσι τουλάχιστον πίστευαν. Η ανθρωπιά του δεν ήταν ένα καλό παράδειγμα για τα κοινωνικά παιδιά και πρόσεχαν να μην εκτραπούν.

Ενώ τα παιδιά τον αγαπούσαν διότι μπορούσαν να τον πληγώσουν δίχως να πει τίποτα. Ενώ τους γιάτρευε κάθε φορά που πονούσαν ακόμα και αν το χτύπημα ήταν δικό τους. Ήταν ο δικός τους ηλίθιος. Έτσι τον έβλεπαν και οι γονείς. Αρκεί να μην έβλαπτε την κοινωνία. Μιλούσε βέβαια για την ανθρωπότητα αλλά του το συγχωρούσαν διότι ήξεραν ότι ήταν ηλίθιος και παράξενος. Έλεγαν μέσα τους ότι ο καθένας έχει τα κουσούρια του. Η ανθρωπότητα ήταν η αδυναμία του αλλά ποιος μπορούσε να κατανοήσει τι έλεγε πραγματικά και ουσιαστικά.

Όμως μερικά παιδιά που ήταν και αυτά παράξενα τον άκουσαν. Δεν μιλούσαν πολύ και οι γονείς δεν αντιλήφθηκαν αμέσως το κακό που γινόταν. Άκουγαν τον ηλίθιο και καταλάβαιναν για πρώτη φορά τι σημαίνει ζωή. Θέλησαν να μιλήσουν για πρώτη φορά για την ανθρώπινη ζωή στην κοινωνία και τότε εκείνη αποφάσισε να λυτρώσει τον ηλίθιο από τα βάσανα. Τον δηλητηρίασε.

Ήταν ο πρώτος ηλίθιος και λεγόταν Σωκράτης.

Mεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα

Mεταμοντέρνο ΟλοκαύτωμαΤο μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα ολοκληρώνεται σε τέσσερα επίπεδα:
Πολιτισμική εξόντωση
Ηθική εξόντωση
Οικονομική εξόντωση
Κυριολεκτική εξόντωση
Η συνείδηση του ανθρώπου είναι ο πολιτισμός του.
Η πολιτισμική ένδεια είναι η πρωταρχική μορφή βίας, όσο παράδοξο και να ακούγεται αυτό.

Πολιτισμός είναι η γλώσσα.
Η γλωσσική ένδεια κάνει τον άνθρωπο ανήμπορο να αντιληφθεί την απάτη των κυβερνώντων. Αν χρησιμοποιείς μόνο 100 λέξεις τότε ο εγκέφαλος σου λειτουργεί, υπολειτουργεί ουσιαστικά, πατώντας πάνω σε αυτά τα θραύσματα σκέψης.
Είναι σαν να προσπαθείς να διασχίσεις τον Ειρηνικό Ωκεανό (ή τον Ολοκληρωτικό Ωκεανό), πατώντας πάνω σε εκατό ασταθείς πέτρες. Ανάμεσα από τις λέξεις που σου αφήσανε καιροφυλακτεί το απύθμενο κενό.
Και καθώς βουλιάζεις ουρλιάζεις: “Χαίρε βάθος απύθμενο”.

Πολιτισμός είναι η γνώση της Ιστορίας.
Η Ιστορία είναι μνήμη και (όλοι το γνωρίζουν, εσύ πως το ξέχασες;) όταν ξεχνάς το παρελθόν σου είσαι υποχρεωμένος να κάνεις τα ίδια λάθη. Ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που τα λάθη σου σε εξοντώνουν.
Ο ανιστόρητος άνθρωπος θα πιστέψει εύκολα ότι η σβάστικα είναι αρχαιοελληνικό σύμβολο και ότι οι ελέω Γερμανίας κυβερνώντες είναι οι καταλληλότεροι για να τον σώσουν από τον πνιγμό.
Και καθώς πνίγεται ωρύεται: “Heil Euro!”

Πολιτισμός είναι η επιστήμη.
Όταν αυτή απαξιώνεται για οικονομικούς λόγους, όταν ο Δαρβίνος θάβεται κάτω από τόνους θρησκευτικού φονταμενταλισμού, όταν το Γυμνάσιο και το Λύκειο γίνονται ο προθάλαμος της ανεργίας, όταν το πανεπιστήμιο παύει να είναι ναός της γνώσης και γίνεται ναός των Ιεροσολύμων, με τους Εμπόρους των Εθνών να ξεπουλάνε την πραμάτεια τους στις Στοές και στις Ακαδημίες, τότε η επιστήμη παράγει μόνο επιστημονισμό και εξελιγμένα πλυντήρια σκέψης.
Και οι απόφοιτοι απορούν: “Τι εννοείτε όταν λέτε διπλή μερίδα πατάτες;”

Πολιτισμός είναι οι παραδόσεις.
Αυτές καθορίζουν την ιστορική συνέχεια που δεν είναι καταγεγραμμένη στα βιβλία.
Λαός χωρίς παραδόσεις είναι σαν σπίτι χωρίς θεμέλια. Θα γκρεμιστεί με το πρώτο φύσημα κάθε έξωθεν ανέμου, είτε αυτός είναι μιλιταριστικός είτε οικονομικός είτε πολιτισμικός.
Και τα παιδία παίζουν με αμερικανικά παιχνίδια, κατασκευασμένα στην Κίνα, κάτω από το χριστουγεννιάτικο πλαστικό δέντρο, περιμένοντας τον Santa Claus για να τον κεράσουν κόκα-κόλα.

Πολιτισμός είναι η τέχνη.
Η μουσική χωρίς Κορεάτες ράπερ, ο κινηματογράφος χωρίς τρομοκράτες Άραβες, ο χορός χωρίς τηλεοπτικά σόου, η λογοτεχνία χωρίς θεληματικά πηγούνια, η ζωγραφική χωρίς τις συζύγους των υπουργών, η γλυπτική χωρίς πλατείες και αδριάντες, τα γκράφιτι χωρίς αστυνομία, η φαντασία χωρίς εξουσία.
Αλλά οι λόγιοι λογοδοτούν στους εκδότες και στα ιδρύματα των τραπεζών
Ο πολιτισμός είναι ο καθρέφτης, είναι η συνείδηση. Δίχως τη συνείδηση, δίχως τον πολιτισμό, επέρχεται η ηθική ένδεια.
Και αυτό είναι το δεύτερο επίπεδο στην καταρράκωση των ηθών και των λαών.

Ηθική ένδεια: Εκπτώσεις ηθικής όπου άξιος είναι μόνο ο νικητής.
Ανεξαρτήτως θυμάτων.
Ο απατεώνας γίνεται το πρότυπο, εφόσον παραμένει ελεύθερος.
Η πόρνη γίνεται το ίνδαλμα, εφόσον είναι στην τηλεόραση.
Ο τοκογλύφος γίνεται το παράδειγμα, εφόσον κερδίζει.
Ο ηθικός αυτουργός είναι αθώος, εφόσον είναι πολιτικός.
Ο δολοφόνος είναι ιλουστρασιόν, εφόσον είναι στα κουτσομπολιά των επιφυλλίδων.
Ο ψεύτης προάγεται, εφόσον είναι δημοσιογράφος.
Ο φοροφυγάς μένει ανέγγιχτος, εφόσον είναι εφοπλιστής.
Ο χρεοκοπημένος διασώζεται, εφόσον είναι τραπεζίτης.
Ο καταπατητής απαλάσσεται, εφόσον είναι αρχιμανδρίτης.
Ο φτωχός κατασπαράσσεται, εφόσον είναι φτωχός.
Ο έκπτωτος πίθηκος, ο sapiens χωρίς πολιτισμό, χωρίς ηθική πλέον, πασχίζει να γίνει κι αυτός απατεώνας, πόρνος, τοκογλύφος, ηθικός αυτουργός, δολοφόνος, ψεύτης, φοροφυγάς, χρεοκοπημένος, καταπατητής.
Μετά την πολιτιστική και την ηθική ένδεια έρχεται απαρέγκλιτα η οικονομική κατάρρευση.
Ο απολίτιστος και ο ανήθικος είναι εύκολοι στόχοι.
Αρκεί να τους δώσεις ένα καθρεφτάκι i-phone και μια πιστωτική κάρτα.
Τρέχουν τότε να δανειστούν για να αγοράσουν κι άλλα καθρεφτάκια, για να αποπληρώσουν τις δόσεις της κάρτας, κι όλο αγοράζουν κι όλο φουσκώνουν, κι όλο καταναλώνουν κι όλο δανείζονται, μέχρι να έρθει η ώρα που η φούσκα σκάει.
Τότε έρχεται η ώρα της φυσικής εξόντωσης, τότε αρχίζει το τέλος.
Αυτόχειρες, άστεγοι, άνεργοι, ανασφάλιστοι, ανεμβολίαστοι, αναλφάβητοι, απολιτικοί, αμέτοχοι, ανόητοι, άβουλοι, αβοήθητοι, απολυμένοι, άφραγκοι, απλήρωτοι, απελπισμένοι, αστοί (μικρό), άχρηστοι, αποτυχημένοι, αδύναμοι, αγανακτισμένοι, άγριοι, ανίσχυροι, απελπισμένοι…

Άνθρωποι.
Ο μεταμοντέρνος Ολοκληρωτισμός αδιαφορεί για τις φυλές, τις θρησκείες και τις εθνικότητες. Όλοι είμαστε αναλώσιμοι.
Στον μεταμοντέρνο Ολοκληρωτισμό δεν υπάρχουν Άριοι και Υπάνθρωποι, μόνο πλούσιοι και φτωχοί.
Ο μεταμοντέρνος Ολοκληρωτισμός είναι μανιχαϊστικός. Δεν υπάρχουν πενήντα αποχρώσεις του γκρίζου. Δεν υπάρχει καν γκρίζο.
Ή μπορείς (να βρεις δουλειά, να αποπληρώσεις τα δάνεια, να είσαι ασφαλισμένος, να υπακούσεις τον Μίλγκραμ, να πατάς τους άλλους κάτω για να ανέβεις λίγο πιο ψηλά) ή πεθαίνεις.

Διάλεξε: Αναλγησία ή θάνατος; Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
Το μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα ολοκληρώνεται σε τέσσερα επίπεδα:
Πολιτισμική εξόντωση
Ηθική εξόντωση
Οικονομική εξόντωση
Κυριολεκτική εξόντωση.
Αν φτάσεις στο τέταρτο επίπεδο είναι αργά για δάκρυα.
Game over

Λέγε πολλά «όχι»

Τα συναισθήματα σε αριθμούςΑν θες να κόψεις δρόμο, γίνε κοφτερός σαν μαχαίρι.

Σταμάτα να είσαι ψευτο-καλούλης! Γίνε σκληρός, δηλαδή αληθινός, πρώτα με τον εαυτό σου.
Συνεπής, υπεύθυνος, στοχευμένος, λιτός, φλογερός, άπληστος και μαζί ολιγαρκής.

Κάθε στιγμή ζωής είναι μια μάχη, μια απόφαση, μια γεμάτη νόημα επιλογή.
Μην υποτιμάς καμιά στιγμή, κανένα σου λόγο, καμιά σου σκέψη, κανέναν και τίποτα.
Ζύγισε τους ανθρώπους και τα πράγματα σαν να είναι ο θησαυρός σου.

Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος και ενέργεια για πέταμα.
Κάθε σκέψη και πράξη σου σε προετοιμάζει για τον σκοπό της ζωής σου.
Μάθε να θέτεις συγκεκριμένους στόχους που ετοιμάζουν “άπιαστους” σκοπούς, δηλαδή σκοπούς που σε υπερβαίνουν, εσένα και τις δυνατότητές σου.

Μάθε να λες πολλά «όχι». Το «όχι» σου να είναι «όχι». Να γίνει δεύτερή σου φύση.
“Όχι” ασήμαντα και σημαντικά, ανώδυνα κι επώδυνα. Στον εαυτό σου και στους άλλους.
Μάθε, μέσα από τα “όχι” σου, να μην λογαριάζεις ακριβά την γνώμη των άλλων.
Χτίσε με γερές πέτρες την γνώμη σου, ψήλωσε και δυνάμωσε το εγώ σου. Τόσο, ώστε να θελήσεις ολόψυχα να το εγκαταλείψεις. Όταν έρθει η στιγμή, να το παραδώσεις για τον ακριβό μαργαρίτη.
Ο δρόμος της ψυχής σου προς το Μεγάλο “ΝΑΙ”, είναι στρωμένος με πολλά μικρά και μεγάλα “Όχι”.

Αν θες πολλά, γίνε πολύς.
Αν θες λίγα, συνέχισε να ‘σαι λίγος.
Πάντως, πάρε απόφαση!

Ανθρωποι ρομπότ

Άνθρωποι γίνονται ρομπότ στο υπόγειο του σπιτιού τους.

Σε ένα υπόγειο του Πιτσμπουργκ των ΗΠΑ, ένας καλλιτέχνης του piercing και ένας βετεράνος της Πολεμικής Αεροπορίας τοποθετούν μεταλλικά κομμάτια στις άκρες των δακτύλων τους με σκοπό να μεταμορφωθούν σε ρομπότ και καλωσορίζουν όποιον άλλον θέλει να το κάνει επίσης. Μην με ρωτήσεις γιατί ένας άνθρωπος να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο; Δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει να γνωρίζω, είναι  Αβυσσος ο νους (γιατί ψυχή δεν υπάρχει) και το μόνο άσχημο είναι το ό,τι ζούμε ανάμεσα τους.

Ένας δημοσιογράφος που επισκέφθηκε το μέρος μας περιγράφει πώς εμφύτευσαν μικρούς μεταλλικούς δίσκους στα ακροδάκτυλά τους και όλα αυτά σε ένα υπόγειο που είχαν μετατρέψει σε εργαστήριο. Μέσα στο εργαστήριο παρατήρησε μία σειρά Arduino motherboards, ηλεκτρόδια και μεταλλικά μέρη.

«Από τότε που ήμουν παιδί,» αναφέρει ο ένας από τους δύο, «έλεγα σε όλους ότι θέλω να γίνω ρομπότ. Αυτόν τον καιρό τελικά αυτό δεν φαίνεται και τόσο απίθανο. Το παράξενο αυτό ζευγάρι, θα τους ονομάζαμε βιονικούς biohackers έχουν εμμονή με την ανθρώπινη βελτίωση του σώματος και συνεχώς αναζητούν τρόπους να τοποθετήσουν μηχανικά κομμάτια στο σώμα τους. Έχουν επαφές με μία σειρά άλλους που έχουν την επιθυμία να τους μοιάσουν και ήδη μερικοί από αυτούς έχουν ήδη εμφυτεύσει στο σώμα τους μεταλλικά μέρη.

Το μαγνητικό εμφύτευμα δίνει τη δυνατότητα σε όποιον το φέρει να αντιλαμβάνεται τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, όπως μικροκύματα ή ακόμα και τους συρμούς του μετρό που περνούν κάτω από το έδαφος. Πέρα όμως από αυτό, δεν υπάρχει κάτι άλλο επωφελές στο να έχει κάποιος εμφυτευμένο έναν μικρό μεταλλικό δίσκο. Αυτό όμως που κάνει τη διαφορά, αναφέρουν οι biohackers είναι ότι πρόκειται μόνο για την αρχή.

«Το κόστος είναι πολύ μικρό και η τοποθέτηση δεν είναι αρκετά παρεμβατική στο σώμα. Σιγά σιγά συνηθίζεις στην ιδέα ότι έχεις ένα ξένο σώμα μέσα σου και όσο περνάει ο καιρός το βλέπεις πια σαν ένα κομμάτι του σώματός σου. Σίγουρα είναι πολύ ωραία να νιώθεις το μαγνητισμό, αλλά αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι ότι δίνει στο σώμα μία μικρή πινελιά τεχνολογίας»

Κοντολογίς προετοιμάζουν τον άνθρωπο για τις εμφυτεύσεις των μεταλλικών τσιπ, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η περίπτωση όμως αυτή, δηλαδή η μετατροπή ανθρώπων σε ρομπότ δεν είναι και η πρώτη στην ιστορία αφού οι μετανθρωπιστές Lepht Anonym και Kevin Warwick το κάνουν εδώ και χρόνια τώρα αν και υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Η Anonym είναι ερασιτέχνης hacker χωρίς κάποια εκπαίδευση και δεν χρησιμοποιεί αναισθησία ή ιατρικά εργαλεία σε αντίθεση με τον Warwick που είναι ακαδημαϊκός.

Σε κάποιο προφίλ για την Anonym διαβάζουμε ότι αυτό που θέλει να κάνει είναι να μοιραστεί την ιδέα «κάντο μόνος σου.» Δεν πρόκειται για μία μετανθρωπιστική ιδέα, δεν πρόκειται για την αθανασία ή υπερφυσικές ικανότητες, αλλά όταν μία φορά ένα από τα εμφυτεύματα σταμάτησε να λειτουργεί ήταν σαν να ήταν τυφλή.

Ένας σχολιαστής στο ίδιο προφίλ πρόσθεσε τις δικές του ιδέες για τη «μηχανική βελτίωση του σώματος»

“Η μηχανική βελτίωση του σώματος είναι απλά αυτή η άκρη όπου το ήθος του Μετανθρωπισμού συναντά τις πραγματικότητες της ζωής. Δοκιμάζουμε τις ιδέες στα σώματά μας–πάντα γνωρίζοντας πολύ καλά τους κινδύνους τους οποίους αποδεχόμαστε πλήρως. Γιατί;  Είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε αυτό το ρίσκο έτσι ώστε να κάνουμε τη διαφορά με τρόπους που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πριν.

Για να δει κάποιος τον κόσμο με νέο τρόπο, για να βρει νέα εργαλεία και να εφαρμόσει ώστε να πει ότι ένας καλύτερος, διαφορετικός και πιο άγριος κόσμος είναι πιθανός–αυτό μπορώ να σας το δείξω. «Γιατί δεχόμαστε να παίρνουμε αυτό το ρίσκο; Για το λόγο ότι δείχνει το πόσο σημαντικό θεωρούμε ότι είναι αυτό που κάνουμε. Γιατί να επιχειρήσεις να πιάσεις το άπιαστο, να γνωρίσεις τα όριά σου, να έχεις ένα καλύτερα προσαρμόσιμο σώμα, να κάνεις το ακατόρθωτο, να βοηθήσεις στη δημιουργία καλύτερων μέσων που συνδέονται με την τεχνολογία μας;”

Ο Warwick από την άλλη πλευρά, έχει μελετήσει τη λειτουργία των εμφυτευμάτων στο εργαστήριο και για πολύ καιρό ήταν αρκετά δύσκολο να πείσει την ακαδημαϊκή κοινότητα ότι αυτό που έκανε δεν ήταν παράλογο. Τα πράγματα, όμως έχουν αλλάξει, όπως αναφέρει: «Μία δεκαετία πριν αν μιλούσες για μηχανική βελτίωση σώματος θα έβρισκες πολλές αντιδράσεις. Αν ο σκοπός σου δεν ήταν να βοηθήσεις όσους ήταν σωματικά ανάπηροι τότε δεν σήκωναν κουβέντα.»

Με την έλευση των smartphones αναφέρει ο Warwick όλα αυτά άλλαξαν. «Οι άνθρωποι αναγνώρισαν αυτή την εφαρμογή της τεχνολογίας επειδή ακριβώς τώρα επιβάλλεται να είναι κάποιος συνδεδεμένος συνεχώς.»

Γυρίζοντας πίσω στο Πίτσμπουργκ, ο δημοσιογράφος είδε μία μεγάλη ποικιλία από εμφυτεύματα για τα ακροδάκτυλα, από ένα εμφύτευμα που ελέγχει ένα  smart phone μέχρι άλλα που κάνουν παρεμβολές στον εγκέφαλο.

Ο άνθρωπος είναι ήδη έτοιμος να δεχτεί μεταλλικά αντικείμενα στο σώμα του σαν κάτι φυσιολογικό, μόνο που τα συνεπακόλουθα αποτελέσματα δεν θα του αρέσουν καθόλου, μα καθόλου.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΑΣ !

Μεξικό: Η κυβέρνηση δημοσίευσε αρχεία των Μάγια για παρουσία εξωγήινων

Η κυβέρνηση του Μεξικού αποφάσισε να δημοσιοποιήσει επιβεβαιωμένες επαφές με εξωγήινη νοημοσύνη, φέρνοντας στη δημοσιότητα αρχαία έγγραφα που αποδεικνύουν την ύπαρξη εξωγήινης παρουσίας.
Πριν από λίγο καιρό αποχαρακτηρίστηκαν διάφορα έγγραφα των Μάγια, τα οποία είχαν συνταχθεί πριν από 1300 χρόνια, που δείχνουν ότι η ανθρώπινη φυλή δεν είναι η μόνη νοημοσύνη με προηγμένη τεχνολογία στον κόσμο (σύμπαν).
Τα διαστημικά ταξίδια ήταν σε χρήση από εξωγήινα πλάσματα εδώ και πολλούς αιώνες στο περιβάλλον της γης.
Τα έγγραφα αυτά που έχουν δημοσιοποιηθεί από την κυβέρνηση του Μεξικού, είναι μελέτες για το ζήτημα αυτό, οι οποίες θα προσθέσουν πληροφορίες σχετικά με την προέλευση της νοημοσύνης στην ανθρωπότητα.
keimeno_magia
Η παρουσίαση των πληροφοριών αυτών, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Μεξικού, αποτελούν ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα προς την κατεύθυνση του καθορισμού της αλήθειας.
«Αυτή η παρουσίαση, ίσως κάνει και άλλες κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο που έχουν στοιχεία σχετικά με την παρουσίαση νοημόνων όντων να τα δημοσιοποιήσουν προκειμένου να υπάρξει συνεργασία με την ερευνητική κοινότητα για ύπαρξη εξωγήινης νοημοσύνης», σημειώνει ο νικητής του Sundance Film Festival, ο Χουάν Κάρλος Ρούλφ [Juan Carlos Rulfo].
Η πρόταση για συνεργασία της διεθνούς κοινότητας ήταν μια πρωτοβουλία του προέδρου Αλβάρο Κολόμ.
«Το Μεξικό έχει γνωστοποιήσει τους κωδικούς, σημαντικά έγγραφα και αντικείμενα των Μάγια που είχαν εξωγήινες επαφές- όλα τα στοιχεία τους επιβεβαιώθηκαν από τους αρχαιολόγους», είπε.
«Η κυβέρνηση του Μεξικού δεν συμμετέχει στην έρευνα, αλλά είμαστε διατεθειμένοι να υποστηρίξουμε αυτήν την πρωτοβουλία».
Ο Αλβάρο Κολόμ, μίλησε επίσης, για «επαφές μεταξύ των Μάγιας και εξωγήινους, βάσει αρχαίων εγγράφων που η κυβέρνηση είχε αποθηκεύσει σε ασφαλή υπόγεια θησαυροφυλάκια για κάποιο χρονικό διάστημα», όπου αναφέρονται «τόποι προσγείωσης στη ζούγκλα που χρησιμοποιούνταν επί 3.000 χρόνια».
Σημειώνεται ότι τα μυστικά αυτά ‘προστατεύονταν’ από την κυβέρνηση του Μεξικού επί 80 χρόνια, σημειώνει η πηγή.

Ανακαλύφθηκε προϊστορική αιγυπτιακή ζυθοποιΐα στο Ισραήλ

Θραύσματα κεραμικών αγγείων ηλικίας 5.000 και πλέον ετών που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή μπίρας από τους Αιγύπτιους ανακαλύφθηκαν σε ένα εργοτάξιο στο Τελ Αβίβ, ανακοίνωσε σήμερα η Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων.
 
«Εντοπίσαμε 17 κοιλότητες στο Τελ Αβίβ που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση αγροτικών προϊόντων που χρονολογούνται από την πρώιμη εποχή του χαλκού (3500-3000 π.Χ) και μεταξύ των εκατοντάδων πήλινων αγγείων που ανακαλύψαμε βρίσκονται μεγάλες κεραμικές λεκάνες που χρησίμευαν στην παραγωγή μπίρας» περιέγραψε ο Ντιέγκο Μπαρκάν, διευθυντής της ανασκαφικής ομάδας της Αρχής.
Η ανακάλυψη αυτή αποδεικνύει ότι «οι Αιγύπτιοι είχαν κατακτήσει» την περιοχή του Τελ Αβίβ πριν από 5000 και πλέον χρόνια, προσέθεσε η αρχή σε ένα δελτίο τύπου που εξέδωσε.
«Έως σήμερα, δε γνωρίζαμε την παρουσία των Αιγυπτίων παρά μόνο στα βόρεια της ερήμου Νεγκέβ (νότιο Ισραήλ) και στα νότια παράλια όπου η αιγυπτιακή κατοχή επεκτεινόταν έως την περιοχή Άζορ» νοτιοανατολικά του Τελ Αβίβ, προσέθεσε ο Μπαρκάν.

Σύμφωνα με την Αρχή Αρχαιοτήτων «η μπίρα ήταν το εθνικό ποτό της Αιγύπτου και αποτελούσε ένα βασικό είδος στη διατροφή των Αιγυπτίων έχοντας την ίδια αξία με το ψωμί».
«Η μπίρα καταναλωνόταν από όλο τον πληθυσμό ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή κοινωνικής κατάστασης. Παραγόταν με τη βοήθεια ενός μείγματος από μερικώς ψημένο κριθάρι και νερό το οποίο άφηναν να «ξεκουραστεί» προκειμένου να επιτευχθεί η ζύμωση στον ήλιο προτού προστεθούν διαφορετικά φρούτα και συμπυκνώματα με στόχο να δοθεί γεύση στην μπίρα» προστίθεται στην ανακοίνωση.

Η κάμερα του Mars Orbiter φωτογράφησε ένα μυστηριώδες αντικείμενο στον Άρη!

Η κάμερα του Mars Orbiter φωτογράφησε ένα μυστηριώδες αντικείμενο στον Άρη
Το Mars Orbiter είναι ένα διαστημικό τηλεσκόπιο που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Άρη για πολλά χρόνια, και εκτελεί σαρώσεις του έδαφους με εκπληκτική θέα σε υψηλή ανάλυση.
Ο καθετήρας ξεκίνησε το 1996, και διοικείται από το Malin Space Science Systems της NASA και από το 2006 ο ανιχνευτής δεν λειτουργεί πλέον σε 100%.
Κάποιοι λάτρεις και ερευνητές έχουν μελετήσει προσεκτικά κάποιες φωτογραφίες στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης και της τελευταίας που θα δείξουμε παρακάτω.

ufo-su-marte115
Η εικόνα φαίνεται να αντιπροσωπεύει ένα κυκλικό μεταλλικό αντικείμενο.
jupiter2Και «ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το αντικείμενο έχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα με τον κλασικό ιπτάμενο δίσκο, αλλά και με το διαστημόπλοιό του Δία 2 της δημοφιλούς σειράς sci-fi.

Φυσικά οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από την Nasa και μπορείτε να την δείτε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο, και αυτό γιατί μας αρέσει να μιλάμε πάντα με αποδείξεις.
Βλέπε αρχική εικόνα της NASA
Φωτογραφία Πηγή: http://www.msss.com/moc_gallery/m13_m18/full_gif_non_map/M18/M1800558.gif

 

Έρχονται οι χειρουργοί-ρομπότ από την Google

Ο αμερικανικός κολοσσός στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, Google, έχει δείξει εδώ και καιρό την πρόθεσή του να επεκταθεί σχεδόν σε κάθε τομέα νέων τεχνολογιών στον κόσμο, ενώ ιδιαίτερη δυναμική φαίνεται ότι αποκτούν οι πρωτοβουλίες της εταιρείας στον χώρο της Ιατρικής.

Τελευταία της απόπειρα, είναι η συνεργασία της με την Johnson & Johnson για την κατασκευή ρομποτικών χειρουργικών συστημάτων, τόσο προηγμένων, που θα χτυπήσουν με αξιώσεις τον ανταγωνισμό που εκπροσωπείται αυτήν τη στιγμή από την εταιρεία Intuitive Surgical και το σύστημα da Vinci.
Σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ, η Google θα συνεργαστεί με την εταιρεία Ethicon, θυγατρική της J&J, η οποία είναι από τις κορυφαίες εταιρείες κατασκευής χειρουργικών συσκευών, αλλά δεν έχει μπει ακόμα στον χώρο της ρομποτικής.
Ο Gary Pruden, επικεφαλής τους τμήματος χειρουργικής στην J&J, δήλωσε σχετικά: «Αυτή η συνεργασία με την Google είναι άλλο ένα σημαντικό βήμα στη δέσμευσή μας για την προώθηση της χειρουργικής φροντίδας, και μαζί, έχουμε ως στόχο να εναποθέσουμε την καλύτερη τεχνολογία στα χέρια των χειρουργών σε όλο τον κόσμο».
Η ρομποτική χειρουργική είναι ένας τομέας με πολλές προοπτικές στην υγειονομική περίθαλψη, καθώς βελτιώνει την ακρίβεια των χειρουργικών επεμβάσεων, μειώνοντας ταυτόχρονα τους τραυματισμούς και συντομεύοντας τη χρονική διάρκεια αποκατάστασης για τους ασθενείς.

Οι μεγαλύτερες Ελληνικές λέξεις

Τα τιτανοτεράστια μακρινάρια της γλώσσας μας!
Η γλωσσολογική δυνατότητα της Ελληνικής να σχηματίζει τερατωδώς πολυσύνθετες λέξεις είναι ένα φαινόμενο καλά πιστοποιημένο στο διάβα στο ιστορικού χρόνου.

Όταν λοιπόν η γλωσσική αυτή ευχέρεια συνδυαστεί με τη λεξιπλαστική φαντασία του ομιλούντος, τότε ο συνδυασμός μπορεί να αποδειχθεί εκρηκτικός!
Λέξεις-σιδηρόδρομοι δηλαδή που έχουν βαλθεί να πουν και να περιγράψουν τα πάντα εντός της επικράτειάς τους, εκτοξεύοντας το πολυσύλλαβο στα ακρότατα όριά του.
Θα μπορούσε φυσικά να είναι ολόκληρες προτάσεις, αλλά σαν άσκηση λες του νου οι κοινωνοί της ελληνικής αποπειρώνται συχνά-πυκνά να σπάσουν τα κοντέρ της λεξιλογικής δημιουργικότητας, άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε ολότελα αποτυχημένα.
Ας πάμε λοιπόν ένα ταξίδι στον κόσμο της γλωσσολογικής πλαστικότητας για να δούμε γλωσσικά παιχνίδια με δεκάδες (τουλάχιστον!) συλλαβές.
Και μια σημείωση: οι λέξεις που θα δούμε δεν είναι μόνο οι λεξικογραφημένες (αυτές που συναντάμε κοντολογίς στα λεξικά της ελληνικής) ή αυτές που έχουν εμφανιστεί σε κείμενα, αλλά και τεχνητές λέξεις, καθώς εκεί κρύβεται όλος ο ανυπέρβλητος πλούτος της γλώσσας μας…

Η απολύτως μεγαλύτερη όλων: η κληρονομιά του Αριστοφάνη
Η μεγαλύτερη λέξη της Ελληνικής μάς έρχεται από την αρχαιότητα και είναι παρακαταθήκη του μεγάλου μας κωμικού δραματουργού Αριστοφάνη. Είναι στις «Εκκλησιάζουσες» που ο σατιρικός ποιητής περιγράφει μια συνταγή, ένα φαγητό κοντολογίς που αποτελείται από όχι λιγότερα από 172 γράμματα. Για να το δούμε:
λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλοπελειολαγωοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών

Είναι στους στίχους 1169-1175 που ο Αριστοφάνης περιγράφει τη μαγειρική συνταγή των 172 χαρακτήρων και 78 συλλαβών, που αποτελείται από όχι λιγότερα από 27 συνθετικά! Συστήνεται βέβαια θερμά να αποφύγετε πάση θυσία την παρασκευή του εκλεκτού(;) εδέσματος, καθώς το φαγητό περιέχει τα πάντα, ένα συνονθύλευμα από ψάρια, πουλερικά και θαλασσινά, διανθισμένα με λαγό και μέλι, τα οποία σιγοβράζουν για ώρες στη χύτρα.
Μια πρόχειρη μετάφραση του γλωσσοδέτη (σκεφτείτε τον φουκαρά τον ηθοποιό που πρέπει να τον πει κιόλας επί σκηνής!) θα ήταν κάπως έτσι:
γιουβετσοψαροσάλαχαγαλεοκεφαλόψωματουρσοτσιχλοπίτσουνακοκορολαγο-
στίφαδακοτσυφομελοπίπεραστραγαλοτυροπέτμεζατρυγονομυαλομύζηθρα-
ψητοκοτοπερίστερακρεμμυδοσκορδολάχαναντοματοαγγουροράπανα
Και για να κάνουμε λιανά το αριστοφανικό μακρινάρι, ιδού και τα συστατικά του ομολογουμένως περίεργου εδέσματος:
λοπάς (γεύμα)
τέμαχος (φέτα ψαριού)
σέλαχος (σαλάχι)
γαλεός (σκυλόψαρο)
κρανίον (κεφάλι)
λείψανον (υπόλοιπα)
δριμύς (πικάντικα)
υπότριμμα (διάφορα υλικά κοπανιστά)
σίλφιον (είδος του φυτού «νάρθηκας»)
κάραβος (κάβουρας)
μέλι
κατακεχυμένος (περιχυμένος)
κίχλη (το πουλί «τσίχλα»)
επί
κόσσυφος (κοτσύφι)
φάττα (φασοπερίστερο)
περιστερός (οικιακό περιστέρι)
αλεκτρυών (κοκοράκι)
οπτός (ψητός)
κεφάλιον (κεφαλάκι)
κίγκλος (υδρόβιο πτηνό)
πέλεια (μαύρο βραχοπερίστερο)
λαγώος (λαγός)
σίραιον (βρασμένο κρασί)
βαφή (σάλτσα βουτήματος)
τραγανός
πτέρυξ (φτερό)
Η μεγαλύτερη αναμφίβολα λέξη της αρχαίας ελληνικής έπαιξε στο ελληνικό ίντερνετ ως η μεγαλύτερη του κόσμου (φυσικά!), με τις αναφορές να τη θέλουν κάτοχο του Ρεκόρ Γκίνες.
Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται, τουλάχιστον έπειτα από το 1990, καθώς στο Βιβλίο Γκίνες η μεγαλύτερη λέξη του κόσμου είναι ένα σανσκριτικό μακρινάρι του 16ου αιώνα, ένα κοσμητικό επίθετο που περιγράφει μια χώρα και το συναντάμε σε ποιητικό-πεζό έργο, το οποίο μεταγραμματισμένο στο λατινικό αλφάβητο καλύπτει όχι λιγότερους από 428 χαρακτήρες (25 ολόκληρα επίθετα).
Αν και το απόλυτο ρεκόρ ανήκει χωρίς άλλο σε μια πρωτεΐνη που οι επιστήμονες αποκαλούν χαϊδευτικά «titin», γιατί αν θέλουν να την πουν με το πλήρες αγγλικό όνομά της, θα πρέπει να συλλαβίσουν 189.819 χαρακτήρες! Ευτυχώς που οι χημικές ενώσεις και τα αριθμητικά είναι εκτός συναγωνισμού, αλλιώς θα κατείχαν τα πρωτεία…

Αρχαία και βυζαντινά μακρινάρια, αλλά και καθαρευουσιάνικες κατασκευές
Τα φιλολογικά παιχνίδια των προγόνων μας, οι υπερπολυσύλλαβες λέξεις δηλαδή που δεν έχουν καμιά πρακτική αξία και αποκαλύπτουν απλώς το λογοτεχνικό θάρρος των συγγραφέων, ήταν άλλοτε δημοφιλέστατα.
Την ώρα λοιπόν που οι παραδεδομένες Ελληνικές λέξεις που έχουν πάνω από 20 γράμματα (περισσότερες από 10 συλλαβές) παραμένουν ελάχιστες, οι πρόγονοί μας είχαν βαλθεί να βάλουν τα γυαλιά στους λεξικογράφους.
Πέρα από το μακρινάρι του Αριστοφάνη, η αρχαία γραμματεία έχει να επιδείξει κάμποσες ακόμα μακρεπίμακρες λέξεις. Φαίνεται πως η δεύτερη μεγαλύτερη, που προέρχεται από ελληνικό πάπυρο, είναι μια λέξη 50 γραμμάτων, μια επίκληση στον παντοδύναμο Δία που ρίχνει αστραπές και βροντές, την ώρα που φωτίζει τον κόσμο και χαρίζει πλούτο:
κεραυνομεγακλονοζηνπερατοκοσμολαμπροβελοπλουτοδότα
Στην τρίτη θέση, ο αποθησαυρισμός της αρχαίας ελληνικής τοποθετεί ένα μακρινάρι 47 γραμμάτων που δεν είναι άλλο από ένα πολυσύνθετο επίθετο (αναφέρεται στο «Codices graeci Chisiani e Borgiani»):
ακτινοχρυσοφαιδροβροντολαμπροφεγγοφωτοστόλιστος!
Κατά πόδας ακολουθεί, με 38 γράμματα, το «Ηρακλειανοκυροσεργιοπυρροπαυλοπετρίται» (αναφέρεται στο «Scripta saeculi VII vitam Maximi Confessoris illustrantia»), οι ακόλουθοι του Ηρακλή, Κύρου, Σέργιου, Πύρρου, Παύλου και Πέτρου δηλαδή.
Ο Φλάυιος Διόσκορος του 6ου αιώνα μ.Χ. μας λέει για μια αρκούντως άξια δημιουργία ζώων, πουλιών, αστεριών και ουράνιων σωμάτων, έναν γλωσσοδέτη 38 γραμμάτων: «παναξιοκτηνοπτηναστροφωστηροκοσμοποιία».
Ο Αριστοφάνης ξαναχτυπά, αυτή τη φορά στις «Σφήκες» του, και κάνει σατιρικά λόγο για «ορθροφοιτοσυκοφαντοδικοταλαιπώρων», ένα τεχνητό μακρινάρι 33 χαρακτήρων, ενώ ο Βασίλειος Καισαρείας (ο Άγιος Βασίλης) τον ισοφαρίζει σε γράμματα με το «αστραποβροντοχαλαζορειθροδαμάστου» του!
Ο Θεόδωρος Β’ Λάσκαρης Βατάτζης (Θεόδωρος Β’ Δούκας Λάσκαρις) αναφέρει σε επιστολή του τον υπέροχο σιδηρόδρομο «στρογγυλοφιλοσοφογραμματογράφου», με τον άθλο του των 31 γραμμάτων να συναντά ωστόσο στο διάβα του και πάλι τον Αριστοφάνη, ο οποίος τον ισοφαρίζει στη «Λυσιστράτη» με το «σπερμαγοραιολεκιθολαχανοπώλιδες».
Ο κωμικός ποιητής της αρχαιότητας Έφιππος ο Αθηναίος πλάθει ένα μακρινάρι με τον Βρύσο και τον Θρασύμαχο και τα κέρματα που παίρνουν, το οποίο σκαρφαλώνει στα 30 γράμματα («Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων»), την ίδια ώρα που η βυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση μάς άφησε κληρονομιά τόσο το «πανυπερπρωτοπανσεβαστοϋπέρτατος» των 31 χαρακτήρων όσο και τα «ακτινολαμπροφεγγοφωτοστόλιστος» και «πανσεβαστοκοσμοποθοπροσκύνητος» των 30 γραμμάτων!
Ο Φιλόξενος ο Κυθήριος, διθυραμβοποιός της κλασικής εποχής, είχε τον δικό του σιδηρόδρομο-σήμα κατατεθέν με 30 γράμματα, το «τοξαισελαιοξανθεπιπαγκαπύρωτος», την ίδια ώρα που ο βυζαντινός λόγιος και γραμματικός του 12ου αιώνα Ιωάννης Τζέτζης σκαρφίστηκε ένα ισοδύναμο σε μακροσκελείς όρους μακρινάρι, το «κομπορηματοχρηματομετεωροφέναξ».
Ο πανταχού παρόντας λεξιπλάστης της αρχαίας ελληνικής Αριστοφάνης τα είχε δώσει όλα στη «Λυσιστράτη» σε όρους γλωσσικής επινοητικότητας και ξαναχτύπησε με τον γλωσσοδέτη των 29 γραμμάτων «σκοροδοπανδοκευτριαρτοπώλιδες», τον οποίο ισοστάθμισε ο βυζαντινός ιερωμένος και λόγιος του 13ου αιώνα Ιωάννης Απόκαυκος, όταν χαρακτήρισε κάποιον «λογαριαστοπνευματικοοικονόμος».
Ειδική αναφορά οφείλει να γίνει στον βυζαντινό λόγιο του 9ου αιώνα Κωνσταντίνο Ρόδιο, ο οποίος δεν έκρυβε τις γλωσσοπλαστικές του δυνάμεις. Κι έτσι μας χάρισε τα «πρεσβευτοκερδοσυγχυτοσπονδοφθόρος» (33 γράμματα),
«πλαστιγγοζυγοκαμπανοσφαιρωστάτης» (32 γράμματα),
«βαρβιτοναβλοπλινθοκυμβαλοκτύπος» (31 γράμματα),
«ελληνοθρησοχριστοβλασφημότροπος» (31 γράμματα),
«κασαλβοπορνομαχλοπρωκτεπεμβάτης» (31 γράμματα),
«λακτεντοχοιροκριοβουτραγοσφάγος» (31 γράμματα),
«ολεθριοβιβλοφαλσογραμματοφθόρος» (31 γράμματα),
«λαρυγγογλασκοξεστοχανδοεκπότης» (30 γράμματα),
«κορνουτοπαρθενοτριβοψυχοφθόρος» (30 γράμματα),
«ἀλλαντοχορδοκοιλιεντεροπλύτης» (29 γράμματα),
«κλεπτοτυμβονυκτεροσκοτεργάτης» (29 γράμματα),
«μοιχοπαιδοδουλοσκανδαλεργάτης» (29 γράμματα) κ.λπ.
Στα «Κορακιστικά» (1813) του Ιάκωβου Ρίζου Νερουλού συναντάμε το σατιρικό καθαρευουσιάνικο μακρινάρι των 31 παρακαλώ γραμμάτων «ελαδιοξιδιοαλατολαχανοκαρύκευμα», ενώ στη θεατρική «Βαβυλωνία» του Δημήτρη Βυζάντιου φιγουράρει το 33 χαρακτήρων «εδωδιμολεσχοποικιλοβρωματοπωλείον»!
Ο λαϊκός μας ήρωας Καραγκιόζης ήταν ταυτοχρόνως μεγάλος γλωσσοπλάστης, αφού δεν έκρυβε ποτέ στο θέατρο σκιών τον λεξιλογικό του πλούτο. Κι έτσι τόλμησε να συλλαβίσει το μακρυνάρι των 73 γραμμάτων, διαμαρτυρόμενος στον Χατζηαβάτη ότι «δεν ψάχνει υπηρέτη ο Βεζίρης, αλλά έναν «υπηρετομαγεροσιδεροζυμωσφουγκαροκαμαριεροκηπουροαμαξογραμματογλωσσομαθή»!
Αλλά και ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος, γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους ως Ραμπαγάς, δημοσίευσε στο σατιρικό περιοδικό του «Ραμπαγάς» στις 26/6/1886 (τίτλος άρθρου «Αι Αθήναι διασκεδάζουν») το απίστευτο μακρινάρι
καφελουκουμοκονιακορρουμοσουμαδολεμοναδοκερασομπισκοτοκουραμπιεδοναργιλεδο-
μαστιχοτριανταφυλλωνερόματα

Διάφοροι αχταρμάδες
Αν χρησιμοποιήσουμε ως πηγή τα λεξικά της κοινής νεοελληνικής (Τριανταφυλλίδη, Μπαμπινιώτη, Φυτράκη κ.λπ.), τότε η ελληνική απόδοση του DNA, το «δεσοξυριβοζονουκλεϊνικό» οξύ, φαίνεται να κρατά τα σκήπτρα με 23 γράμματα. Με μόλις ένα γράμμα λιγότερο, το «ηλεκτροεγκεφαλογράφημα» κατατάσσεται δεύτερο, εκτός κι αν το πάρουμε στη γενική του («ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος»), που πλέον έχει 25 γράμματα (το «δεσοξυριβοζονουκλεϊνικό» στη γενική του μένει πίσω με 24 χαρακτήρες). Καταλαβαίνετε τη συλλογιστική…
Το «κοινωνιογλωσσολογικός» (Λεξικό Τριανταφυλλίδη) έχει 21 γράμματα, τι γίνεται όμως με το «κοινωνικοοικονομικοπολιτικοπεριβαλλοντικός»; Το παιχνίδι με την ελληνική γλώσσα δεν έχει πραγματικά τέλος, αν επιστρέψουμε όμως στις «κανονικές» λέξεις (τις λεξικογραφημένες δηλαδή), πρέπει να μνημονεύσουμε το 21 γραμμάτων μακρινάρι «αλληλοεξουδετερώνομαι», το οποίο αν γίνει «αλληλοεξουδετερωνόντουσαν» αγγίζει τους 25 χαρακτήρες.
Στο ανατρεπτικό Αντίστροφο Λεξικό (Αναστασιάδη-Συμεωνίδη), το οποίο περιέχει λέξεις που δεν περιλαμβάνονται στα άλλα λεξικά της νεοελληνικής και συχνά κανείς δεν ξέρει τι σημαίνουν, φιγουράρει μια ακόμα απόπειρα γλωσσοδέτη, που στην ονομαστική έχει 25 γράμματα και στη γενική 28: το «αρεταμαρτωλιδεοπαθόφθεγμα».
Και βέβαια έχουμε και τα αριθμητικά, αν και αυτά δεν έχουν πλάκα. Παραθέτουμε ενδεικτικά μια σειρά που συναντάμε σε μαθηματικά κείμενα που εκτείνονται από τον Διόφαντο ως και τα νεότερα χρόνια:
τριακοντατρισμυριοστοχιλιοστοεπτακοσιοστοεβδομηκοστόεκτα (56 χαρακτήρες)
μυριοστοεπτακισχιλιοστοπεντακοσιοστοτεσσαρακοστόπεμπτα (54 χαρακτήρες)
μυριοστοτετρακισχιλιοστοεξακοσιοστοτεσσαρακοστόπρωτα (52 χαρακτήρες)
τρισκαιδεκακισμυριοστοτριακοσιοστοεικοστοπρώτων (47 χαρακτήρες)
τρισκαιδεκακισμυριοστοτριακοσιοστοεικοστόπρωτα (46 χαρακτήρες)
τετρακισμυριοστοχιλιοστοεξακοσιοστοεξκαιδέκατον (47 χαρακτήρες)
τετρακισμυριοστοτετρακισχιλιοστοοκτακοσιοστόν (45 χαρακτήρες)
τρισχιλιοστοδιακοσιοστοτεσσαρακοστοέννατον (42 χαρακτήρες)
δισμυριοστοδισχιλιοστοτετρακοσιοστόν (36 χαρακτήρες)
οκτακισχιλιοστοεκατοστοεικοστόγδοον (35 χαρακτήρες)
εννεακαιεικοσικαιεπτακοσιοπλασιάκις (35 χαρακτήρες)
τετταρακοντακαιπεντακισχιλιοστόν (32 χαρακτήρες)
τετρακισχιλιοστοεξηκοστοτέταρτον (32 χαρακτήρες)
επιτετρακοσιοστοκαιτεσσαρακοστώ (31 χαρακτήρες)
χιλιοκτακοσιογδοηκονταπλασίονα (30 χαρακτήρες)
τετρακισχιλιοστοενενηκοστόεκτα (30 χαρακτήρες)
διακοσιοστοτεσσαρακοστοτρίτοις (30 χαρακτήρες)

Στην προφορική μας παράδοση, όλοι ξέρουμε τη «σκουληκομυρμηγκότρυπα» των 21 χαρακτήρων («σκουληκομυρμηγκότρυπες» με 22 γράμματα), ή την εκκλησιά τη «μολυβοκοντυλοπελεκητή» (κι αν την κάνουμε «μολυβοκοντυλοπελεκητούς» ανεβαίνει στα 23 γράμματα), αλλά και το «υποδηματοεπιδιορθωτήριον» των 24 γραμμάτων που καταγράφει ο Τριανταφυλλίδης.
Αλλά και το παλιό κλασικό «αναρχοληστοκομμουνιστοσυμμορίτες», που τόσο χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 1940-1970, είναι ένα τεχνητό μακρινάρι 32 γραμμάτων, όχι τίποτα παίξε-γέλασε! Την ίδια στιγμή, η ιδιωματική μας παράδοση μας έχει χαρίσει πάμπολλους γλωσσοδέτες, από το «ποτηροκαλαθοσκαρβελοσωμαρογαϊδουρολειβαδοποταμίσουμε» των 52 χαρακτήρων μέχρι και εκείνη τη φουκαριάρα την καρέκλα που το ποδάρι της «ξεκαρεκλοποδαριαστηκε» (21 γράμματα)!
Είπαμε, το παιχνίδι με τη γλώσσα δεν έχει τέλος και προέρχεται ακόμα και από πηγές που δεν θα περίμενες ποτέ. Πώς το λέει αυτό το χρώμα η Μοιραράκη; Α ναι, «μπορδοροδοκοκκινοζορζοβί» (24 γράμματα)!
Περιμένουμε φυσικά και τις δικές σας συνεισφορές, καθώς είναι τόσα αυτά τα υπέροχα μακρινάρια που έμειναν εκτός…

Michelin: Πώς μια εταιρεία ελαστικών έγινε παγκόσμια αυθεντία στα εστιατόρια

Michelin: Πώς μια εταιρεία ελαστικών έγινε παγκόσμια αυθεντία στα εστιατόρια
Προφανώς, με τις τόσες εκπομπές μαγειρικής τα τελευταία χρόνια στην Ελληνική τηλεόραση, θα έχετε ακούσει για τα αστέρια Michelin.
Δεν φαίνεται λογικό, οι πιο ταλαντούχοι σεφ του κόσμου και τα καλύτερα εστιατόρια να ανησυχούν τόσο για την έγκριση (και τα αστέρια) της εταιρείας. Και όμως είναι.
Πάμε πίσω στο πρώτο τεύχος της Michelin το 1900. Εκείνη την εποχή στη Γαλλία, υπήρχαν μόνο 3.000 αυτοκίνητα στους δρόμους όλης της Γαλλίας.
michelin-guide-3Τότε η Michelin έφτιαχνε ελαστικά ποδηλάτων. Τα μηχανοκίνητα οχήματα έγιναν ευρέως διαδεδομένα στις μάζες περίπου το 1908, όταν η Ford κατασκεύασε το Model T.
Έτσι, προκειμένου να αυξηθεί η ζήτηση στα ελαστικά, η Michelin Brothers έπρεπε να αυξήσει τη ζήτηση για αυτοκίνητα. Και φυσικά, για να ενισχύσει η ζήτηση για αυτοκίνητα, θα έπρεπε να πείσουν τους ανθρώπους να ταξιδέψουν πιο μακριά.
Ουσιαστικά με τον οδηγό της η Michelin ήθελε να γίνει μια προσπάθεια ώστε οι άνθρωποι να παίρνουν τα αυτοκίνητά τους περισσότερο και να ανακαλύπτουν νέα μέρη, έτσι ώστε τελικά να χρειάζονται περισσότερα ελαστικά.
michelin-guide-1Σχεδόν 35.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης τυπώθηκαν και διανεμήθηκαν δωρεάν. Περιείχε χρήσιμες πληροφορίες για ταξίδια στους αυτοκινητιστές, συμπεριλαμβανομένων τουριστικών συμβουλών, πρατήρια βενζίνης, χάρτες καθώς και -φυσικό και επόμενο- οδηγίες για την αλλαγή ελαστικών.

michelin-guide-4Σύντομα ακολούθησαν οδηγοί για την Ελβετία, την Βαυαρία, τα Βρετανικά νησιά και «τις χώρες του Ήλιου» (Βόρεια Αφρική, Ιταλία).
Μετά τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1920 η Michelin άρχισε να χρεώνει τον οδηγό όταν ο André Michelin επισκέφτηκε κάποια στιγμή έναν έμπορο ελαστικών και παρατήρησε αντίτυπα του οδηγού να χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν έναν πάγκο εργασίας.
Με βάση την αρχή ότι «ο άνθρωπος σέβεται πραγματικά κάτι που πληρώνει«, τα αδέρφια αποφάσισαν να σταματήσουν να τον διανέμουν δωρεάν.

Ο οδηγός έγινε πιο περίπλοκος, τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία αναφέρονταν σε ειδικές κατηγορίες. Αρκετά σύντομα, καθώς οι αδελφοί είδαν ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα εστιατόρια στον οδηγό τους, προσελήφθη μια ομάδα ανώνυμων επιθεωρητών για να επισκέπτεται και να βαθμολογεί εστιατόρια.
Έπειτα, το 1926 ήρθαν τα αστέρια Michelin. Στην αρχή, απονέμονταν μόνο ένα αστέρι, αλλά στα 1930, θεσπίστηκε μια ιεραρχία όπου από ένα αστέρι σήμαινε «ένα πολύ καλό εστιατόριο στην κατηγορία του, δύο αστέρια για την εξαιρετική κουζίνα, που αξίζει μια παράκαμψη και τρία αστέρια για την εξαιρετική κουζίνα, που αξίζει ένα ειδικό ταξίδι».

Και έτσι άρχισε ο κόσμος των εστιατορίων να μπλέκει με τα ελαστικά…

Κυριακή 29 Μαρτίου 2015

Πλάτων: ο ορισμός της φιλοσοφίας

Πιο λεπτομερή στοιχεία για την έννοια της “φιλοσοφίας” μπορούν πάλι να αναζητηθούν στο χώρο των σοφιστών και του κύκλου του Σωκράτη. Η φιλοσοφία νοείται εδώ κατ’ αρχήν ως θεωρητική ενασχόληση εφόσον ασκείται με συστηματικό τρόπο, όπως, λ.χ., η μόρφωση των νέων (Ευθύδ. 307a∙ Γοργ. 485a). Η “φιλοσοφία” στην περίοδο αυτή δεν περιορίζεται σ’ ένα συγκεκριμένο πεδίο: Η γεωμετρία είναι φιλοσοφία (Θεαίτ. 143d), το ίδιο και η μουσική, δηλαδή η θεωρία της αρμονίας (Τιμ. 88c). Στον Ξενοφώντα (Απομνημ. 4, 2, 23) ο Ευθύδημος χαρακτηρίζει την ενασχόληση με ποιητές και σοφιστές ως τη δική του “φιλοσοφία στο Συμπόσιον του Ξενοφώντα (Ι 5) φιλοσοφία είναι η παιδεία που παρέχεται με αμειβόμενη διδασκαλία από τους σοφιστές Πρωταγόρα, Γοργία, Πρόδικο και άλλους, ενώ ο Σωκράτης θέλει να την αποκτήσει χωρίς να τον διδάξει κανείς. Τι θεωρούσε ο λαός φιλοσοφία μπορούμε να το συμπεράνουμε πολύ καθαρά από την Απολογία (23d) του Πλάτωνα. Στο χωρίο αυτό επιρρίπτονται κατηγορίες στους “φιλοσόφους” και συγκεκριμένα ότι ερευνούν ότι βρίσκεται πάνω και κάτω από τη γη, δεν πιστεύουν στους θεούς και με την τέχνη του λόγου τους βοηθούν στο να υπερισχύει το χειρότερο. Μ’ άλλα λόγια, οι φιλόσοφοι είναι άθεοι και διαστρεβλωτές του δικαίου και επιπλέον καταπιάνονται με μια επιστήμη που δεν ωφελεί κανέναν σε τίποτα.

Δίπλα σ’ αυτήν την περιορισμένη σημασία της λέξης (φιλοσοφία είναι η συστηματική, θεωρητική δραστηριότητα) διατηρείται όμως και η αρχική σημασία της λέξης (επιδίωξη της σοφίας ή της γνώσης), και η επιδίωξη της σοφίας μπορεί να αντιπαραβληθεί προς την κατοχή της σοφίας ή της γνώσης. Έτσι στον Φαίδρο (278d) του Πλάτωνα λέγονται τα εξής: “Να τον ονομάσουμε βέβαια σοφό εμένα μου φαίνεται πως είναι πολύ και αρμόζει μονάχα στο θεό∙ να τον ονομάσουμε όμως φιλόσοφον ή κάτι παρόμοιο θα του άρμοζε ίσως περισσότερο και θα ήταν πιο ανάλογο.” Η σοφία, η οποία αποτελεί αντικείμενο μιας τέτοιας επιδίωξης, ταυτίζεται με τη γνώση∙ πρβ. Θεαίτ. 145e: “Είναι λοιπόν το ίδιο η γνώση και η σοφία; Ναι.”

Στο ερώτημα τι σημαίνει “φιλοσοφία” στον Πλάτωνα θα μπορούσε κανείς, με βάση την παραπάνω τελευταία πληροφορία, να αναμένει την απάντηση ότι η φιλοσοφία είναι η επιδίωξη της σοφίας ή της γνώσης. Ο Πλάτων όμως δίνει άλλη απάντηση: “Όσοι ασχολούνται με ορθό τρόπο με τη φιλοσοφία φαίνεται ότι δεν καταγίνονται με τίποτε άλλο παρά με το να πεθαίνουν και να είναι νεκροί, και τούτο οι άλλοι άνθρωποι διόλου δεν το αντιλαμβάνονται” (Φαίδων 64a). Η απάντηση αυτή δεν αποτελεί μόνο παράδοξο αλλά εγείρει κατ’ αρχήν εντονότατη αντίδραση: Αν έχουν έτσι τα πράγματα, ώστε μέλημα των ίδιων των φιλοσόφων να είναι το να εξαφανιστούν καλύτερα απ’ αυτή τη γη, τότε ας μην τους εμποδίσουμε καθόλου∙ ας φροντίσουμε να τους ξεφορτωθούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται (Φαίδ. 64b). Δεν μπορούμε όμως να βάλουμε τόσο εύκολα στην άκρη την πληροφορία που μας δίνει ο Πλάτων. Τι εννοεί όταν χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία επιδίωξη του θανάτου; Θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τα λόγια του με το να συλλογιστούμε τι εννοεί με τη λέξη “θάνατος”.

Στον Φαίδωνα (64c) ο θάνατος ορίζεται ως “χωρισμός της ψυχής από το σώμα”. Ο άνθρωπος όσο ζει είναι άρα κάτι σύνθετο από ψυχή και σώμα. Το σώμα ως οργανικό σώμα δεν είναι αφ’ εαυτού ζωντανό, αφού τα στοιχεία από τα οποία συντίθεται δεν είναι ζωντανά. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει κάτι μη ταυτόσημο με το σώμα που να του δίνει ζωή. Αυτή η αρχή της ζωής λέγεται ψυχή. Όσο βρίσκεται στο σώμα, το σώμα είναι ζωντανό∙ ο ζων άνθρωπος μπορεί να αντιλαμβάνεται και να σκέπτεται. Και αυτές οι ικανότητες πρέπει να είναι ικανότητες της αρχής της ζωής∙ αν δηλαδή το σώμα δεν είναι από μόνο του ζωντανό, τότε δεν κατέχει και από μόνο του τις ικανότητες της αντίληψης και της σκέψης. Αν όμως συμβαίνει αυτό, τότε δεν είναι το ανθρώπινο σώμα εκείνο που κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο∙ η αρχή του να είναι κανείς άνθρωπος είναι μάλλον η ψυχή∙ αυτή είναι ο άνθρωπος με την ουσιαστική έννοια. Αν τώρα θέσουμε παραπέρα το ερώτημα τι ξεχωρίζει τον άνθρωπο ως έμψυχο ον από τα άλλα έμβια όντα, όπως τα φυτά και τα ζώα, είναι προφανές ότι ο άνθρωπος έχει ως κοινό στοιχείο με τα ζώα και τα φυτά το ζην∙ την ικανότητα της αισθητηριακής αντίληψης την έχουν και τα ζώα∙ μόνο στον άνθρωπο ανήκει ο νους. Ακόμη κι αν δεν είναι ίσως δυνατόν να αρνηθούμε την ύπαρξη ενός είδους νοημοσύνης στα πολύ εξελιγμένα ζώα, εν τούτοις μόνο ο άνθρωπος μπορεί να νοήσει “εκείνο το οποίο είναι”. Τη νόηση “εκείνου το οποίο είναι” την ονομάζει ο Πλάτων νόησιν ή επιστήμην ή και φρόνησιν (καθαρή νοητική γνώση). Αυτή τη γνώση δεν την αποκτούμε μέσω των αισθήσεων∙ γιατί οι αισθήσεις μας αφήνουν πάντοτε να αντιλαμβανόμαστε μόνο ένα ον που βρίσκεται κάθε φορά εδώ και εκεί, που αλλάζει τόπο και που με το πέρασμα του χρόνου τα συστατικά του μεταβάλλονται, ένα ον που γεννιέται και πεθαίνει. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι “εκείνο το οποίο είναι”. “Εκείνο το οποίο είναι” δεν το προσεγγίζουμε ποτέ με την αισθητηριακή αντίληψη, αλλά το γνωρίζουμε μόνο όταν υπερβούμε την αντίληψη και το προσπελάσουμε στην καθαρή σκέψη.

Αυτή η υπέρβαση της αισθητηριακής αντίληψης ή η απόσυρση της ψυχής στον εαυτό της, το να “περισυλλέγεται (η ψυχή) από κάθε σημείο του σώματος και να συγκεντρώνεται” (Φαίδ. 67c), διαταράσσεται όχι μόνο από την αισθητηριακή αντίληψη αλλά επίσης, και προπάντων, από τον πόνο, την επιθυμία (Φαίδ. 65c) και γενικά από καθετί που προέρχεται από το σώμα∙ πρβ. Φαίδ. 66b-c: “Το σώμα μας γεννά μύριες ασχολίες εξαιτίας της τροφής που του χρειάζεται∙ κι επιπλέον, αν μας βρουν ασθένειες, μας φέρνουν εμπόδια στη θήρα του όντος. Με έρωτες και με επιθυμίες και με φόβους και με φανταστικές εικόνες κάθε λογής και με αναρίθμητες ανοησίες μας γεμίζει σε τόσο βαθμό, ώστε πραγματικά (όπως λέγεται συχνά στ’ αλήθεια) εξαιτίας του σώματος καμιά ποτέ ορθή σκέψη δεν είμαστε σε θέση να σχηματίσουμε για τίποτα. Γιατί και πολέμους και επαναστάσεις και μάχες τίποτε άλλο δεν τις προκαλεί παρά το σώμα και οι επιθυμίες του∙ γιατί για την απόκτηση χρημάτων και υλικών αγαθών γίνονται όλοι οι πόλεμοι, και τα χρήματα και τα υλικά αγαθά αναγκαζόμαστε να τα αποκτούμε εξαιτίας του σώματος. Γι’ αυτό επίσης μας λείπει ο καιρός να αναζητήσουμε τη σοφία. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι, και εάν κάποτε ευκαιρήσουμε από αυτό και αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με την έρευνα ενός πράγματος, πάλι στις αναζητήσεις μας μπαίνοντας παντού στη μέση προκαλεί θόρυβο και ταραχή και μας ταλαιπωρεί τόσο, ώστε να μη μπορούμε εξαιτίας του να διακρίνουμε καθαρά το αληθές. Εάν κάποτε θέλουμε να φθάσουμε στην καθαρή γνώση ενός πράγματος, πρέπει να απαλλαγούμε από το σώμα και με μόνη την ψυχή μας να αντικρύσουμε αυτά καθεαυτά τα πράγματα.” Αλλά απελευθέρωση της ψυχής από το σώμα είναι ο θάνατος. Η φιλοσοφία ως επιδίωξη του θανάτου είναι επομένως η απελευθέρωση της ψυχής από τα πάθη και τις ανάγκες του σώματος, η υπέρβαση της αισθητηριακής αντίληψης και η προσπάθεια να γνωρίσουμε στην καθαρή σκέψη “εκείνο το οποίο είναι”.

Από αυτό γίνεται σαφές ότι, όσο η ψυχή είναι συνδεδεμένη με το σώμα, είμαστε μεν πολύ κοντά στη γνώση της αλήθειας όταν η ψυχή παραιτείται όσο γίνεται από τη σχέση με το σώμα, αλλά σε τούτη τη ζωή το μόνο που μπορούμε πάντα είναι να πλησιάζουμε την αλήθεια∙ γιατί όσο η ψυχή είναι ενωμένη με το σώμα δεν μπορεί ποτέ να αποσυρθεί στον εαυτό της, έτσι ώστε να διακοπεί εντελώς η σχέση με το σώμα. Τέλεια γνώση “εκείνου το οποίο είναι” επιτυγχάνεται μόνο όταν η ψυχή αποκοπεί εντελώς από τη συνένωση με το σώμα, δηλαδή μετά το φυσικό θάνατο. Από αυτό όμως δεν επιτρέπεται να συναχθεί το εύλογο συμπέρασμα ότι όποιος επιδιώκει τη σοφία πρέπει να αυτοκτονήσει (Φαίδ. 61c), για να μπορέσει έτσι να φτάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται στη γνώση “εκείνου το οποίο είναι”. Το ότι η ψυχή είναι τρόπον τινά φυλακισμένη στο σώμα ερείδεται σε θέσπισμα όχι ανθρώπινο. Όπως ο νομοταγής πολίτης –ο Σωκράτης είναι το πρότυπο- δεν επιτρέπεται να δραπετεύσει από τη φυλακή, ακόμα κι αν του δίνεται αυτή η δυνατότητα (πρβ. Κρίτ. 50a κ.ε.), έτσι και η ψυχή πρέπει να περιμένει με καρτερία εντός του σώματος, μέχρις ότου, μέσω πάλι ενός μη ανθρώπινου θεσπίσματος, ελευθερωθεί απ’ αυτό. Ένα μη ανθρώπινο θέσπισμα είναι “θείο” θέσπισμα∙ η ψυχή επομένως πρέπει να παραμείνει στο σώμα, μέχρις ότου ο θεός ή οι θεοί ορίσουν να ελευθερωθεί από αυτό.

Για να διασαφηνίσουμε την τελευταία ιδέα ας εξετάσουμε με συντομία τη σημασία των λέξεων θείος και θεός. Διαβάζοντας τις λέξεις αυτές στη μετάφρασή τους (θεός, θεός) και γνωρίζοντας ότι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν σε πολλούς θεούς, θα τους φανταστούμε σαν μια λίγο-πολύ φιλική, άλλοτε πάλι μοχθηρή ομάδα υπεράνθρωπων όντων, η οποία κατά βάση φέρεται σαν τους ανθρώπους∙ και θα θέσουμε τότε το ερώτημα πως είναι δυνατόν φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα να μιλούν ακόμη σοβαρά για θεό ή θεούς. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι οι λέξεις θεός και θείος σημαίνουν καθετί υπεράνθρωπο, αιώνιο και αθάνατο. Κάθε δύναμη που υπάρχει πριν από τη γέννησή μας και θα υπάρχει μετά το θάνατό μας μπορούσε να χαρακτηριστεί θεός ή θείος∙ και πράγματι, οι περισσότερες απ’ αυτές τις δυνάμεις αποκλήθηκαν με τις λέξεις αυτές. Τέτοιες δυνάμεις προσωποποιήθηκαν, όχι μόνο φαινόμενα όπως η βροχή, η καταιγίδα, η λιακάδα, οι ασθένειες κι ο θάνατος, αλλά και ψυχικά ερεθίσματα που κάνουν τον άνθρωπο να καταλάβει ότι βρίσκεται υπό την εξουσία ενός πράγματος που δεν μπορεί να το ελέγξει. Ένα εξαίσιο ερωτικό, λ.χ., είναι έργο της Αφροδίτης∙ μια ασύνετη πράξη είναι ένδειξη του ότι ο Δίας έκανε το λογικό του ανθρώπου ανίσχυρο κ.λπ. Κατά την αντίληψη αυτή ο άνθρωπος είναι παίγνιο πανίσχυρων θεοτήτων που ασχολούνται όχι μόνο με τη διακυβέρνηση του σύμπαντος, αλλά και προπάντων με τη διευθέτηση των ανθρώπινων υποθέσεων. –Πιο σημαντικό από αυτό είναι όμως ότι, η λέξη θεός έχει πρωτίστως κατηγορηματική σημασία. Οι Έλληνες, αντίθετα από τους Εβραίους και τους Χριστιανούς, δεν προέβαλαν πρώτα ως αξίωμα την ύπαρξη του θεού προσπαθώντας κατόπιν να προσδιορίσουν τις ιδιότητές του, λέγοντας, π.χ., ότι “ο θεός είναι αγάπη”, αλλά, για να μείνουμε στο ίδιο παράδειγμα, είπαν ότι “η αγάπη είναι θεός πρβ., π.χ., Ευριπ. Ελένη, στ. 560: “Τους δικούς σου να βρίσκεις είναι θεός”. Αποκαλύπτεται εδώ ένας τρόπος σκέψης που συνδέει αντικείμενα, καταστάσεις ή παραστάσεις με τέτοιο τρόπο που κατ’ αρχήν μας φαίνεται παράδοξος.

Για να διασαφηνίσουμε την πλατωνική αντίληψη σχετικά με την ψυχή ας προσθέσουμε και τα ακόλουθα: Η απομάκρυνση του φιλοσόφου από τη σωματικότητα θα μπορούσε να κατανοηθεί ως φυγή από τον κόσμο και έτσι έχει ερμηνευθεί. Ο Πλάτων όμως δεν ζητεί να αρνηθούμε τον κόσμο. Ο φιλόσοφος, επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι στην ένωση της ψυχής με το σώμα η ψυχή έχει τα πρωτεία, μπορεί να αξιολογήσει ορθά τη σωματική ζωή και να της αποδώσει τη θέση που της αρμόζει στην ιεραρχία ψυχής και σώματος. Η φιλοσοφία είναι η ομοίωση με το

Για τη Φανέρωση

Το σημαντικότερο είναι να φανερωνόμαστε στον Εαυτό μας.

Έχουμε υιοθετήσει πολλές πεποιθήσεις για την αλήθεια, την ειλικρίνεια, την αγάπη, τη φιλία, μα δεν συνειδητοποιούμε πως καθημερινά προδίδουμε τις ίδιες αυτές έννοιες, αγνοώντας τον εαυτό μας, τις πραγματικές μας προθέσεις, τα κρυμμένα κίνητρα που δεν θέλουμε να δούμε.

Όταν είσαι πρόθυμος να ξεσκεπάσεις τα δικά σου εγωιστικά, φοβικά, απολυταρχικά κίνητρα, τότε μπορείς ευκολότερα να αποκαλύπτεις και τα αντίστοιχα κίνητρα των άλλων, είτε τα αναγνωρίζουν συνειδητά είτε όχι. Γίνονται διάφανοι, ακόμα κι αν επιλέγουν να συνεχίζουν την αυτο-άγνοιά τους, την προσποίηση, τους ρόλους που παίζουν νομίζοντας πως είναι «ειλικρινείς.

Οι θεατρινισμοί είναι παντού και συνεχίζονται με τις ευλογίες της ασυνειδησίας του ατόμου. Όσο ξεσκεπάζεις όλο αυτό το παιχνίδι της πόζας, του ονείρου, της υποτιθέμενης γνώσης, τόσο συνειδητοποιείς πόσο καλά παίζεται και πόσο συλλογικά πειστικά περνάει.

Δεν μπορείς να φανερώσεις αυτά που βλέπεις στους κοιμισμένους, γιατί φυσικά θ’ απορριφθούν. Ποιος θέλει να βλέπει τη γύμνια του καθαρά, αν δεν το έχει επιλέξει, με θάρρος, συνειδητά ο ίδιος;

Και όσο αποκτάς εσωτερική όραση, ακοή, αίσθηση, τόσο αναγκαστικά συρρικνώνεται και ταυτόχρονα επεκτείνεται ο κόσμος σου. Δεν απειλείσαι από αυτά που αντιλαμβάνεσαι, όμως βρίσκεσαι στη θέση, να επιλέγεις ποιος θέλεις να είσαι, σε αυτό το συλλογικό θέατρο του παραλόγου, που εξελίσσεται καθημερινά, παντού.

Αποκτάς διαύγεια, διάκριση, διαίσθηση, σε έναν κόσμο που επί το πλείστον θέλει να κρύβεται, να παραμυθιάζεται, να ονειρεύεται. Είναι μοναχική πορεία, την οποία διανύεις μόνο με όσους μπορούν να είναι εξ’ ίσου φανεροί, ισότιμοι, ισάξιοι της εμπιστοσύνης σου… στον ίδιο σκοπό της φανέρωσης της Αλήθειας.

Είναι μια διαρκής πορεία, στην οποία συναντάς πολλά τέρατα και παρανοήσεις, με τα οποία πρέπει να τα βάλεις για να απελευθερωθείς από τα δεσμά της απάτης, της ψευδαίσθησης, της εικόνας του εαυτού σου.

Απαιτεί θάρρος, που είναι το αντίθετο του φόβου.

Γελάω με τις σύγχρονες διδαχές που θέλουν το φόβο αντίθετο της αγάπης, συνεχίζοντας την πλάνη και το κυνήγι ουτοπικών φαντασιώσεων που κοιμίζουν τη συνειδητότητα. Όλα όσα κατηγορούν τα αισθήματα, δίνουν συμβουλές στην αντιμετώπιση των "αρνητικών ανθρώπων", σπρώχνουν τον άνθρωπο έξω από τον Εαυτό σου (με πρόσχημα να "αγαπά τον εαυτό του"), δίνοντάς του ψεύτικα εργαλεία και ενισχυμένες πεποιθήσεις, ενώ ο πραγματικός "εχθρός" ζει και βασιλεύει εντός τους. Ενώ η οπαδοποίηση συνεχίζει να είναι πρακτική αιώνων, με εκλεπτυσμένες "γνώσεις" σύγχρονης πλάνης, που δίνουν την ψευδαίσθηση της αυτο-επιλογής και της αυτάρκειας, η αληθινή Γνώση παραμένει "κρυμμένη", μπροστά στα μάτια που αδυνατούν να δουν.
Κανένας φοβικός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα ειλικρινής, φανερός, τίμιος, αφού παρανοεί για την πραγματικότητα του εαυτού του.

Φυσικά, πολλοί δηλώνουν άφοβοι, έντεχνα σκεπάζοντας το φόβο, με φτιαχτές πεποιθήσεις που δεν τόλμησαν ποτέ να αμφισβητήσουν. Οι περισσότερες θεωρίες, διδασκαλίες, πρακτικές παραμένουν το όπιο του φοβικού, σε μια πραγματικότητα, στην οποία αρνούνται να υπάρξουν φανεροί, με την αγνότητα της γύμνιας τους.

Η πορεία πρέπει να είναι αντίστροφη και απαιτεί το γκρέμισμα αυτού που φαίνεται να είναι μοναδικό και αληθινό. Όμως πώς να γκρεμίσεις αυτό που φαίνεται να είναι τόσο στέρεο, τόσο αληθινό, που τίποτ’ άλλο δεν φαίνεται να υπάρχει, που να μπορείς να βάλεις στη θέση του; Το παράδοξο που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι και ο δρόμος που χρειάζεται να ακολουθήσουμε… όσοι τολμούμε, όσοι αντέχουμε ή όσοι είμαστε έτοιμοι. Αυτός είναι ο δρόμος του αληθινού εσωτερικού πολεμιστή, που δεν γίνεται αντιληπτός από τους κοιμισμένους...

Οι υπόλοιποι, θα αρκεστούν στην επίκριση, στην αναζήτηση εχθρών, θεωριών και εξωτερικών διδαχών, θα συνεχίζουν να ενισχύουν τις πεποιθήσεις που τους προσφέρουν την ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας που αναζητούν, στο όνειρο που αντιλαμβάνονται ως πραγματικότητα… έστω κι αν καταρρέει γύρω τους και προσπαθούν όλο και περισσότερο να την διατηρήσουν. Όλα τα άλλα, οτιδήποτε διαφορετικό, αποτελεί απλά χτίσιμο, μιας φανταστικής πραγματικότητας που αναγείρουμε γύρω μας, περιορίζοντας αθέατα και ασυνείδητα τον Εαυτό μας!

Γνωρίζω εκ των προτέρων, πως ό,τι κι αν γράφω είναι ατελές, πως υπόκειται σε προσωπική ερμηνεία και παραμένει ασήμαντη σταγόνα στον ωκεανό, της σοφίας και της γνώσης που οφείλουμε να ανακαλύψουμε και να αναδύσουμε ο καθένας για τον εαυτό του...και είναι συνεχιζόμενη πορεία Αυτό-ανακάλυψης...όχι κατάκτησης.