Παραισθήσεις και Ψευδαισθήσεις: Τι είναι και πότε συμβαίνουν;

Οι παραισθήσεις και οι ψευδαισθήσεις ονομάζονται ποιοτικές αντιληπτικές διαταραχές.

Παραισθήσεις

Οι παραισθήσεις συνιστούν στρεβλωμένα αντιληπτικά βιώματα, υπαρκτών ωστόσο αντικειμένων της αντίληψης. Η επέλευσή τους ευοδώνεται από τη συ­ναισθηματική κατάσταση του υποκειμένου τους, καθώς και από τις εξωτερικές συνθήκες, όπως π.χ. κακός φωτισμός, θόρυβοι κ.λπ. Είναι συχνές σε όλους τους ανθρώπους εν είδει βραχέων επεισοδίων, ακολουθούμενων από την αναγνώριση της αντιληπτικής πλάνης. Ωστόσο, παραισθησίες που επιδιαρκούν δίχως ανα­γνώριση της αντιληπτικής πλάνης είναι παθολογικής πλέον φύσης και συνιστούν παρατηρητικές παραγνωρίσεις.

 

Ψευδαισθήσεις '

Οι ψευδαισθήσεις συνιστούν αντιληπτικά βιώματα των ασθενών επί απουσίας αντικειμενικής πηγής εκπομπής ερεθισμάτων. Οι ασθενείς είναι πάντως απολύ­τως βέβαιοι για την ύπαρξή τους, τα αντιληπτικά τους Βιώματα δεν επηρεάζονται από κριτικά αντεπιχειρήματα ή αναιρετική τους εμπειρική μαρτυρία και, τέλος, οι ίδιοι οι ασθενείς βρίσκονται στο επίκεντρο του θεματικού περιεχομένου των ψευ­δαισθητικών τους βιωμάτων. Το γεγονός ότι οι ψευδαισθήσεις δεν επηρεάζονται από κριτικά αντεπιχειρήματα τις διαφοροποιεί από τις ψευδο-ψευδαισθήσεις, που απαντιόνται σε ασθενείς με επιληψία κροταφικού λοβού ή σε φυσιολογικά άτομα σε συνθήκες πλήρους αισθητηριακής αποστέρησης.

Ως προς την αισθητηριακή λειτουργία την οποία αφορούν, οι ψευδαισθήσεις διακρίνονται σε ακουστικές; οπτικές, απτικές, οσφρητικές, γευστικές και κοιναισθητικές.

Οι ακουστικες. ψευδαισθήσεις αποτελούν το συχνότερο τύπο ψευδαισθήσεων και διακρίνονται σε μη-λεκτικές και δεκτικές. Οι πρώτες περιλαμβάνουν ακουστικά βιώματα ήχων ή θορύβων, ενώ οι δεύτερες λέξεις, φράσεις ή συνεχή ομιλία. Οι ψευδαισθητικές φωνές ενδέχεται να απευθύνονται στους ασθενείς στο δεύτερο πρόσωπο ή να αναφέρονται σ’ αυτούς στο τρίτοπρόσωπο (αυτός, αυτή...), ενώ συ­χνά συνομιλούν μεταξύ τους γι’ αυτούς. Κατά κανόνα το περιεχόμενό τους είναι υβριστικό, απειλητικό ή επικριτικό για τους ασθενείς, μπορεί ωστόσο να είναι φι­λικό, εξυψωτικό ή υποστηρικτικό («κακές» και «καλές» φωνές, αντίστοιχα). Λεκτικές ακουστικές ψευδαισθήσεις απαντώνται συχνά στις σχιζο^ρενικές διαταραχές, δί­χως όμως να αποκλείεται το ενδεχόμενο επέλευσής τους στη μείζονα κατάθλιψη ή τη μανία, όπου κατά κανόνα το περιεχόμενό τους είναι εναρμονισμένο με τη διάθεση των ασθενών, επικριτικό στην πρώτη και εξυψωτικό στη δεύτερη.

Οι οπτικές ψευδαισθήσεις διακρίνονται σε απβές ή στοιχειώδεις και σύνθετες: οι πρώτες περιλαμβάνουν σκιές, λάμψεις, χρώματα, φώτα κ.λπ., ενώ οι δεύτερες μορφές ανθρώπων, νάνων -«λιλιπούτειες οπτικές ψευδαισθήσεις», συχνές στο [«τρομώδες παραλήρημα», των χρονιών αλκοολικών, ζώων (ζωοψίες), εικόνων αγίων ή εικόνων «δαιμονικών πνευμάτων». Τέλος, στην εαυ­τοσκοπία, το άτομο βλέπει τον ίδιο τον εαυτό του. Στις φωτογραφικές οπτικές ψευδαισθήσεις, οι ψευδαισθητικές εικόνες είναι στατικές, κατ’ αντιδιαστολή προς τις σκηνικές ή κινηματογραφικές, οι οποίες μεταβάλλονται συνεχώς εν είδει σκη­νικών επεισοδίων.

Οι λιγότερο συχνές οσφρητικές ψευδαισθήσεις συνίστανται σε δυσοσμίες που αναδίδουν υποτιθέμενα σάπια ή δηλητηριασμένα τρόφιμα, αποσυντιθέμενα σώμα­τα συνανθρώπων ή το ίδιο το σώμα των ασθενών, καθώς και σε ασφυξιογόνα ή δη­λητηριώδη αέρα στον εισπνεόμενο αέρα. Παρομοίως, οι γευστικές ψευδαισθήσεις περιλαμβάνουν δυσάρεστες γεύσεις επιβλαβών ή δηλητηριωδών ουσιών που υπο­τίθεται ότι έχουν αναμιχθεί στην τροφή ή τα υγρά που οι ασθενείς προσλαμβάνουν. Οσφρητικές και/ή γευστικές ψευδαισθήσεις απαντώνται συνήθως σε δευτερογενείς ψυχωσικές διαταραχές (π.χ. σε επιληπτικές ψυχώσεις ή οργανικές ψυχωσικές εκδη­λώσεις), στις σχιζοφρενικές ψυχώσεις, καθώς και στη μείζονα κατάθλιψη.

Οι απτικές ψευδαισθήσεις περιλαμβάνουν αισθήματα νυγμών, τριβής, πίεσης ή κρούσεων στο δέρμα των ασθενών, καθώς και αισθήματα ερπυστικών κινήσεων ζωυφίων σε αυτό, ιδιαίτερα συχνών σε χρόνια κατάχρηση κοκαΐνης.

Τέλος, οι κοιναισθητικές ψευδαισθήσεις περιλαμβάνουν βιώματα μεταβολής της θέσης, του σχήματος, του μεγέθους ή της λειτουργίας εσωτερικών οργάνων των ασθενών, απόφραξης, στένωσης, τρώσης ή νέκρωσής τους, παρουσίας ξένων σωμάτων ή ηλεκτρικών εκκενώσεων στο εσωτερικό του σώματός τους. Στις κοι- ναισθητικές ψευδαισθήσεις συμπεριλαμβάνονται οι αιθουσαίες ψευδαισθήσεις -βιώματα περιστροφής, πτώσης ή ανύψωσης του σώματος των ασθενών-, καθώς και οι κιναισθητικές ψευδαισθήσεις με αίσθημα ακούσιας κίνησης μελών του σώ* ματός τους.

Απτικές και κοιναισθητικές ψευδαισθήσεις είναι συχνές στις ψυχωσικές διατα­ραχές, πρωτογενείς ή δευτερογενείς. Η διάκριση μεταξύ τους είναι ενδεχομένως δυσχερής, ακόμη δυσχερέστερη είναι ωστόσο η διαφορική διάγνωση αμφοτέρων από σύστοιχές τους σωματικές ή υποχονδριακές παραληρητικές ιδέες των ασθε­νών, δίχως ασφαλώς να αποκλείεται -αντίθετα μάλιστα- η συνύπαρξη ψευδαι­σθήσεων και παραληρητικών ιδεών.

Οι Κρασοπατέρες της αρχαιότητας.

Από τα αρχαιότατα χρόνια, η Χίος ήταν φημισμένη για το υπέροχο κρασί της. Κατά τον Στράβωνα, μάλιστα, το κρασί αυτό ήταν το καλύτερο που υπήρχε τότε στην Ελλάδα: «Ειθ’ η Αριουσία χώρα οίνον άριστον φέρουσα των Ελλήνων». Η Αριουσία ήταν χωριό της Χίου, που έβγαζε θαυμαστά σταφύλια. Ο Αριστοφάνης ο Βιργίλιος, ο Οράτιος, ο Τίβουλος και πολλοί άλλοι συγγραφείς, εξυμνούν το χιώτικο κρασί με αληθινό πάθος. Γιατί, λίγο πολύ, ήταν όλοι τους μεγάλοι κρασοπατέρες και ήξεραν να εκτιμούν το καλό κρασί.
Οι Ρωμαίοι, για να μπορούν να πίνουν τα δικά τους σκληρά κρασιά, τα ανακάτωναν με χιώτικο, που τους έδινε ωραία και μυρωμένη γεύση. Την ημέρα του θριάμβου του, ο Καίσαρ πρόσφερε στους φίλους του, «αμφορείς οίνου Χίου». Ο δε Ορτένσιος, τόσο το εκτιμούσε, που άφησε στους κληρονόμους του «δεκισχίλιους κάδους» από το εξαίρετο αυτό ποτό, που χρησίμευε ακόμα και ως φάρμακο για τα μάτια, τα πασίγνωστα την εποχή εκείνη «Χιακά κολλύρια» και ως τονωτικό για τους εξασθενισμένους οργανισμούς. Κατά τον Πλίνιο, ο Ρωμαίος πραίτωρ Γάϊος έστειλε ολόκληρο πλοίο για να του φέρουν χιώτικο κρασί, σύμφωνα με τη συνταγή που του έδωσε ο γιατρός του.
Στην Αθήνα, ήταν πανάκριβο και εθεωρείτο ως είδος πολυτελείας. Ο κάδος πουλιόταν μία μνά, ποσό μεγάλο. Οι φιλάργυροι έμποροι δεν έβαζαν σταγόνα στο στόμα τους, για να μη χάσουν το παραμικρό κέρδος.
Ένας αρχαίος θρύλος λέει ότι οι Χιώτες θεωρούνται οι εφευρέτες του κρασιού και οι Αθηναίοι της ταβέρνας. Στην αρχαία Αθήνα τα καπηλειά ήταν τόσα πολλά, ώστε ο Περικλής με ένα διάταγμά του θέλησε να τα καταργήσει μια για πάντα. Μεσολάβησαν, όμως, οι δημογέροντες και δεν τον άφησαν να πραγματοποιήσει την απόφασή του, για να μη στερήσει το λαό από μια ευχαρίστηση και το κράτος από ένα έσοδο.
Την εποχή εκείνη το κρασί της Αττικής ήταν τόσο φημισμένο, όσο περίπου και το χιώτικο. Οι ξένοι που ερχότανε στην Αθήνα, το πρώτο που έκαναν ήταν να πάνε στα καπηλειά, για να κατεβάσουν μερικές κούπες…
Στην Κόρινθο υπήρχαν άφθονα καπηλειά, επειδή όλο το εμπόριο Ανατολής και Δύσης συγκεντρώνονταν στο λιμάνι της. Είχε τετρακόσιες χιλιάδες κατοίκους και άλλους τόσους δούλους. Όσο για τους ξένους, αυτοί ήταν αμέτρητοι. Πολλές από τις ταβέρνες αυτές είχαν τουριστικό σκοπό.
Στην αρχαία Σπάρτη, δεν υπήρχαν ταβέρνες. Υπήρχαν, όμως, τα Θερμοπύλεια, όπου έπιναν αποκλειστικά και μόνον οι γέροι, ζεστά ποτά τον χειμώνα. Η χρήση του κρασιού απαγορευόταν στους νέους με την ποινή του θανάτου!..
Το σύστημα του νομοθέτη Λυκούργου ήταν σκληρό: Ήθελε να διατηρήσει τραχιά τη φυλή του, ανάμεσα σε ένα τόσο θερμό και εύφορο χώρο. Αρκετοί πολίτες όμως, όπως λέει ο Πλούταρχος, δεν άντεχαν σε τόση σκληρότητα και λιποτακτούσαν μακριά από τη δαμάστρια των ανδρών πόλη. Η ολιγανθρωπιά έφαγε τη Σπάρτη. Όσους δεν σκότωναν οι αδιάκοπες μάχες, τους εξαντλούσε η κουραστική, μονότονη αυτή ζωή…
Στην αρχαία Αθήνα γινόταν και Ρεφενέ πάρτυ. Πρόσφατα γινότανε πολύς λόγος για ρεφενέ πάρτυ, που οργάνωναν οι σημερινοί νέοι στις γειτονιές. Ο οικοδεσπότης διέθετε μόνον τον χώρο του σπιτιού του και οι προσκεκλημένοι έφερναν μαζί τους τα πάντα: ο ένας μεζέδες, ο άλλος κρασί, ο τρίτος γλυκά κλπ.
Να, όμως, που κάτι ανάλογο συνηθίζονταν και στην αρχαία Αθήνα. Οι αρχαίοι Αθηναίοι τα συνήθιζαν πάρα πολύ τα ρεφενέ πάρτυ, για να διασκεδάσουν. Οι παρέες συγκεντρώνονταν στο σπίτι κάποιου νέου της παρέας, ο οποίος, όμως, να είχε… στείλει τους γονείς του σε περίπατο ή επίσκεψη (κάτι ανάλογο γινότανε και στις ημέρες μας πριν λίγες δεκαετίες). Έτσι και έκανε ο γιός ή η κόρη πάρτυ, οι γονείς απομακρύνονταν από το σπίτι θέλοντας και μη, για να μπορούν μετά να σβήνουν τα φώτα.
Έτσι, λοιπόν, και στην αρχαία Αθήνα, έφθαναν οι προσκεκλημένοι φέρνοντας μαζί τους όχι μόνον φαγητά, κρασιά ή γλυκίσματα, αλλά, αν προτιμούσαν, ένα μάγειρα, μία παρέα από αυλητρίδες που θα έπαιζαν αυλούς για να χορεύουν ή κανένα μίμο. Ένας άγραφος νόμος καλής συμπεριφοράς απαγόρευε στις γυναίκες να χαριεντίζονται στα πάρτυ με άλλους άνδρες, εκτός από τους καβαλιέρους τους.
Πάντως, όμως, όταν άναβε το γλέντι δεν έλειπαν και οι ζηλοτυπίες, που ήταν συχνές σκηνές. Αναφέρονται διαπληκτισμοί, καυγάδες, έσπαζαν ποτήρια κλπ. Πάνω στον καυγά έμπαιναν στο σπίτι και μερικοί απρόσκλητοι που φρόντιζαν να… ξαφρίσουν κάποιο ασημικό.
Για να κάνουν τα γλεντάκια τους οι νέοι, ζητούσαν συνήθως χρήματα από τις μητέρες τους, που, όπως και σήμερα, είναι πιο ελαστικές από τους πατέρες. Αν όμως και οι μητέρες δεν είχαν χρήματα ή τσιγκουνεύονταν, τότε οι νεαροί βλαστοί κατέφευγαν σε τοκογλύφους, οι οποίοι πρόθυμα τους δάνειζαν. Αξίζει να σημειώσουμε, πάντως ότι η κοινή γνώμη ήταν επιεικής για τις παρεκτροπές των νέων.
Στο Βυζάντιο, οι ταβέρνες βρισκότανε, ως επί το πλείστον, στους κεντρικούς δρόμους. Κάθε σπίτι σχεδόν είχε και ένα μαγαζί στην πρόσοψή του, με μαρμάρινους πάγκους, όπου γύρω-γύρω στους τοίχους της ταβέρνας, υπήρχαν ράφια με πήλινα δοχεία και κούπες. Δεν ήταν δε σπάνια η περίπτωση να βρίσκεται πίσω από τον πάγκο μια νεαρή σερβιτόρα που κερνούσε τους περαστικούς γλυκόπιοτο κρασί, «οίνον που ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου»…
Και φυσικά, όπως συμβαίνει και στην εποχή μας, συνέβαινε να ανάψουν ανάμεσά τους πολιτικές συζητήσεις, που κατέληγαν πολύ συχνά σε αιματηρές συμπλοκές.
Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν, ότι υπήρξε εποχή, όπου ολόκληρη η Κωνσταντινούπολη είχε μεταβληθεί σε ένα απέραντο ταβερνείο. Πλήθος μεταπωλητές και τσαρλατάνοι, έπιαναν τους δρόμους, δημιουργώντας έτσι ένα σωρό εμπόδια στους πραγματικούς εμπόρους της Κωνσταντινούπολης.
Για να θεραπεύσει το κακό ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός (527-565) εξέδωκε αυστηρές διαταγές, που τιμωρούσαν με πρόστιμο και φυλάκιση τους πλανόδιους ποτοπώλες.
Όπως βλέπουμε, λοιπόν, ουδέν… καινόν υπό τον ήλιον! Τυχαίνει καμιά φορά, διαβάζοντας την ιστορία της εποχής εκείνης, να αναρωτιόμαστε: είναι αρχαία, άραγε η ιστορία αυτή ή σημερινή; Με το δίκιο μας. Γιατί ο ένας αιώνας αντιγράφει τον άλλο, ακόμα και στις πιο ασήμαντες, πολλές φορές, λεπτομέρειες.

Ποιὰ ἑλληνικὰ μιλοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες…

 Τα ευρήματα των τελευταίων 10ετιών δίνουν σαφή και κατηγορηματική απάντηση για την απάντηση για την ελληνικότητα της γλώσσας τους

Κατά την αρχαιότητα ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Οι αρχαίοι συγγραφείς συνδέουν γενεαλογικά τους Μακεδόνες με τους Δωριείς ή τους Αιολείς, δηλαδή άλλες ελληνικές φυλές νοτιότερα. Η ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων προκύπτει από τις ιστορικές πηγές, τα γλωσσολογικά δεδομένα και επιβεβαιώνεται με τα πιο πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα. Ολα αποδεικνύουν τη σύνδεση του μακεδονικού χώρου με τον ελλαδικό ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Οι εγκυρότεροι Ελληνες και ξένοι μελετητές τεκμηριώνουν το γεγονός και δεν αφήνουν περιθώρια για σοβαρές αμφισβητήσεις.
Κατά την αρχαιότητα, όπως δεν αμφισβητούνταν η ελληνικότητα των Μακεδόνων, έτσι δεν υπήρχε αμφισβήτηση και για το ελληνόφωνο των κατοίκων της.
Διαφωνίες για το θέμα διατυπώθηκαν για πολλούς λόγους, επιστημονικούς και μη, σε πολύ νεότερες εποχές. Από τον 19ο αιώνα ορισμένοι ερευνητές, υπερτονίζοντας υπαρκτά ζητήματα και παραβλέποντας την πληθώρα των στοιχείων περί ελληνικότητας του φύλου και της γλώσσας των Μακεδόνων, ανέπτυξαν διάφορες υποθέσεις. Υποστηρίχτηκε ότι πρόκειται:

Για μια γλώσσα μεικτή με βάση την ελληνική και επιδράσεις θρακο-ιλλυρικές. Είτε και αντιστρόφως, δηλαδή, για θρακο-ιλλυρική με ελληνικές επιδράσεις,
Για ιδιαίτερη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, που ήταν διαφορετική, όμως, από τις σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους.
Τη επιστημονική διαφωνία συντηρούσε, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η απουσία γραπτών μακεδονικών πηγών. Οι γνωστές μακεδονικές επιγραφές, χρονολογημένες από τις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, ήταν γραμμένες στην Αττική Κοινή, η οποία είχε εξαπλωθεί.
Μέχρι τότε οι σχετικές συζητήσεις-επιστημονικές ή πολιτικο-ιστορικές- στηρίζονταν στις 150 περίπου «γλώσσες» (διαλεκτικές λέξεις), που παρέδωσαν αρχαίοι συγγραφείς και λεξικογράφοι ως μακεδονικές. Οπως, επίσης, στον μεγάλο αριθμό μακεδονικών ονομάτων.
Η ανασκαφική, όμως, έρευνα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αποκάλυψη κειμένων στη Μακεδονική, δεν αφήνει περιθώρια για επιστημονικές διαφωνίες περί της ελληνικότητας ή όχι της γλώσσας των Μακεδόνων.
Η απάντηση, λοιπόν, σήμερα στο ερώτημα ποια γλώσσα μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι κατηγορηματική. Μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο.
Αιολική με δωρικά στοιχεία
Η γλώσσα τους, όπως δέχονται σήμερα οι περισσότεροι ειδικοί, ήταν αιολική, ανάμεικτη με δωρικά στοιχεία και προφανώς με άλλες επιδράσεις. Για τη Μακεδονική, εκτός από ορισμένους αρχαϊκούς τύπους, γνωρίζουμε ότι μετέτρεπε συχνά το «φ» σε «β» και μερικές άλλες τέτοιες μεταβολές. Ετσι έλεγαν κεβαλή αντί κεφαλή, Βίλιππος αντί Φίλιππος, Βαλλήνη αντί Παλλήνη κ.λπ.

Γενικώς, η φωνητική διαφορά που διακρίνει την αρχαία Μακεδονική από τις άλλες σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους («β» αντί «φ», «δ» αντί «θ» και «γ» αντί «χ» ) είναι ένα γλωσσικό φαινόμενο απολύτως εξηγήσιμο στο πλαίσιο της ελληνικής διαλεκτολογίας.
Αυτό το εξηγήσιμο εξακολουθούν ν αρνούνται ερευνητές και φορείς στην ΠΓΔΜ, υπό το πρίσμα των γνωστών σκοπιμοτήτων. Ανήκε, λένε, η μακεδονική σε άλλη γλωσσική οικογένεια, αφού τα ινδοευρωπαϊκά «μέσα δασέα» bh, dh, gh στην ελληνική αντιπροσωπεύονται με τα φ, χ, θ και στη μακεδονική με τα β, δ, γ.
Τα άλλα επιχειρήματα περί βαρβάρων αλλόγλωσσων Μακεδόνων, που στηρίζονται σε παραποιήσεις αρχαίων αποσπασματικών κειμένων, δεν αντέχουν σε κριτική…
Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα, ερμηνεύουν και εξηγούν τις διαφορές ως εξής:
-Ο μακεδονικός κορμός διαχωρίστηκε από τον ιωνικό, αιολικό-αχαϊκό και δωρικό πριν η πρωτοελληνική γλώσσα διαμορφώσει από τους αντίστοιχους ινδοευρωπαϊκούς φθόγγους τα φ, θ, χ και ακολούθησε δική του εξέλιξη.
-Οι αρχαίοι Μακεδόνες, αφομοιώνοντας Θρακο-Ιλλυριούς πληθυσμούς, δέχτηκαν την επίδρασή τους ως προς τα συγκεκριμένα φθογγικά στοιχεία.
Αλλες ερμηνείες, όπως η «σκοπιανή», έχουν το φολκλορικό στοιχείο τους, αλλά όχι το επιστημονικό.
Το ομηρικό μακεδνός
Η ονομασία της Μακεδονίας σχετίζεται άμεσα με το ομηρικό μακεδνός, που σημαίνει ψηλός, μεγαλόσωμος. Ο όρος «Μακεδονίς γη» χρησιμοποιήθηκε μια φορά από τον Ηρόδοτο για να ορίσει τη γεωγραφική κοιτίδα των αρχαίων Μακεδόνων. Ολες οι αρχαίες πηγές, μηδέ εξαιρουμένου του Ηροδότου, χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία για να δηλώσουν το συγκροτημένο μακεδονικό βασίλειο, που ιδρύθηκε γύρω στα μέσα του 7ου π.Χ. αιώνα στις βόρειες παρυφές των Πιερίων. Με ορμητήριο την πρωτεύουσα Αιγές τα περιορισμένα όρια του βασιλείου στην Κ. Μακεδονία θα επεκταθούν δυτικά και ανατολικά…
Η Ταύτιση με Δωριείς
Οι αρχαίοι συγγραφείς σπάνια αναφέρονται στη γλώσσα των Μακεδόνων. Οι ιστορικοί Τίτος Λίβιος και Στράβων, όπως περιγράφουν τη γλώσσα τους (ίδια με Αιτωλών, Ακαρνάνων και Ηπειρωτών), την κατατάσσουν στη δωρική. Ετσι, συνεχίζουν την παράδοση του Ηροδότου, που ταυτίζει Μακεδόνες και Δωριείς, όπως άλλωστε ο Θουκυδίδης κι άλλες μεταγενέστερες πηγές. Τα επιγραφικά ευρήματα έως τώρα επιβεβαιώνουν τη σύνδεση. Αντίθετα, η άλλη μυθολογική παράδοση, που κρατά από τον ιστορικό Ελλάνικο και θέλει τους Μακεδόνες (επομένως και τη γλώσσα τους) να είναι συγγενείς με τους Αιολείς, δεν ενισχύεται…
«Διαλεκτικά» προβλήματα
Σήμερα οι ερευνητές που τεκμηριώνουν ή δέχονται την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου, δεν συμφωνούν σε πολλά ζητήματα. Δίνοντας ο καθένας έμφαση σε άλλα σημεία άλλοτε υποστηρίζεται ότι ανήκει στον αιολικό κλάδο κι άλλοτε στον δωρικό. Οτι έχει ανάμεικτα στοιχεία από τις δύο ή και από άλλες διαλέκτους. Ακόμη ότι υπήρχαν δύο «εσωμακεδονικοί » διάλεκτοι. Μια συγγενική με την αιολική και άλλη με τη δωρική, που μιλούνταν στην Ανω Μακεδονία. Η μελέτη και η ανάλυση της μακεδονικής διαλέκτου έχουν δρόμο ακόμη να διανύσουν…
«Αρωμα» από το αρχαίο μακεδονικό λεξιλόγιο

 ΟΙ ΜΗΝΕΣ
Περίτιος (Ιανουάριος), Δύστρος (Φεβρουάριος), Ξανδικός (Μάρτιος), Αρτεμίσιος (Απρίλιος), Δαίσιος (Μάιος), Πάναμος (Ιούνιος), Λώος (Ιούλιος), Γορπιαίος (Αύγουστος), Υπερβερεταίος (Σεπτέμβριος ), Δίος (Οκτώβριος), Απελαίος (Νοέμβριος), Αυδυναίος είτε Αυδναίος (Δεκέμβριος).

ΑΝΘΡΩΠΩΝΥΜΙΑ
Αδυμος (από το ηδύς), Αδίστα (Ηδίστη), Αρχέλαος, Δρύκαλος (δρυς +κάλλον =ξύλο), Θετίμας (Θεοτίμης), Κατάνικος, Κοπρία, Λανίκα, Λαοδίκα, Νικάνωρ, Περδίκκας (από το πέρδιξ=πέρδικα), Πτολεμαίος, Σέλευκος, Φίλιππος ( Βίλιππος), Φιλώτας…

«ΓΛΩΣΣΕΣ»
Αγημα, αγκαλίς (δρεπάνι), αργίπους (αετός), δράμις (είδος ψωμιού), ζέρεθρον (βάραθρο), ινδέα (μεσημέρι), καρπαία (είδος χορού), καυσία (καπέλο), κοράσιον, πέλλα (λιθάρι), ταγόναγα (ταγός, αρχή), τελεσιάς (είδος χορού), χάρων (λιοντάρι), κεβαλή (κεφαλή)…
Η επιβεβαίωση ήρθε από τις επιγραφές
Η μακεδονική διάλεκτος για πολλούς και διάφορους λόγους δεν φαίνεται να έγινε ποτέ φιλολογικό και λογοτεχνικό όργανο. Γνωρίζουμε μόλις δύο στίχους από την κωμωδία «Μακεδόνες» του Στράτιδος. Στο απόσπασμα γίνεται κάποιος διάλογος:
Α. Η σφύραινα δ’ έστι τις;
Β. Κέστραν μεν ύμμες ωττικοί κικλήσκετε
(Α. Και ποια είναι η σφύραινα;
Β. Το ψάρι που εσείς οι Αττικοί κέστρα ονομάζετε)
Οι αρχαίοι συγγραφείς όταν έγραφαν για τους Μακεδόνες ότι μιλούσαν «μακεδονιστί» αναφέρονταν σε μια διάλεκτο της Ελληνικής κι όχι σε μια μη Ελληνική γλώσσα. Η διάλεκτος ήταν, βεβαίως, αρκετά διαφοροποιημένη από την καθιερωμένη και τη γενικευμένη κοινή ελληνική, που απλώθηκε από τα τέλη του 5ου — αρχές 4ου π.Χ. αιώνα σε όλες τις ελληνόφωνες περιοχές (συμπεριλαμβανόμενης και της Μακεδονίας). Προφανώς η μακεδονική διάλεκτος θα εξακολουθούσε να μιλιέται παράλληλα με την κοινή ελληνική.
Μέχρι το 1986 αυτό ήταν μια υπόθεση. Τότε αποκαλύφτηκε και απόσπασμα επιγραφής στην Πέλλα σε μακεδονική διάλεκτο (χρονολογείται γύρω στο 380 π.Χ.). Πρόκειται για κατάδεσμο (μαγικό κείμενο), χαραγμένο σε μολύβδινο έλασμα για να αποτραπεί ο γάμος του αγαπημένου της γυναίκας, που έκανε τα «μάγια» με άλλη γυναίκα.

Η επιγραφή, όπως κι άλλες που έχουν στο μεταξύ αποκαλυφθεί, επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου.
Πρώτος παραλογισμός
Θέλουν να γεφυρώσουν χάσμα 13-14 αιώνων
Εχουμε συνηθίσει, με την εμφάνιση του «Σκοπιανού» στο βαλκανικό προσκήνιο, να επισημαίνουμε τον παραλογισμό των γειτόνων μας να αναζητούν ρίζες εκεί όπου δεν υπάρχουν. Η κατασκευή, βεβαίως, εθνικού παρελθόντος από τότε που εμφανίστηκαν τα κράτη-έθνη, είναι μια πολύ γνωστή και συνηθισμένη διαδικασία.
Αυτό που είναι μάλλον πρωτοφανές στην κατασκευή μιας ενιαίας «μακεδονικής εθνότητα», η οποία έλκει δήθεν την καταγωγή της από την αρχαία Μακεδονία, είναι ανοησία. Τα στοιχεία, που προσκομίζονται για την ύπαρξη μακεδονικού λαού και έθνους, καλούνται να γεφυρώσουν ένα ιστορικό χάσμα 13-14 αιώνων.
Τόσοι μεσολαβούν μεταξύ των πρώτων εγκαταστάσεων σλαβικών φύλων στα Βαλκάνια (6ος- 7ος μ.Χ. αιώνα) και της εμφάνισης του πρώτου συγκροτημένου αρχαίου μακεδονικού κράτους (7ος π.Χ. αιώνας). Αυτός ο προσδιορισμός των αντίστοιχων χρονολογικών περιόδων, με κάποιες μικρές παραλλαγές που δεν αλλάζουν την ουσία, είναι αποδεκτός απ όλους. Είναι δυνατόν, ανεξαρτήτως των όσων ακολούθησανστην περιοχή από τότε μέχρι τη σύγχρονη εποχή, να γεφυρωθεί αυτό το… χάος;
Είναι και ιδού πώς: -Οι παλιότεροι κάτοικοι της αρχαίας Μακεδονίας ήταν αυτόχθονες, αρχαία φύλα (ιλλυρικά και θρακικά). Δεν ήταν Ελληνες… -Τα ελληνικά στοιχεία στην περιοχή ήταν εισαγόμενα από τις νοτιότερες ελληνικές πόλεις — κράτη, από τις αποικίες τους στη Χαλκιδική και τα μακεδονικά παράλια, όπου κυριαρχούσαν Ελληνες. -Οταν οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν από τις περιοχές βορείως του ποταμού Δνείπερου στα Βαλκάνια αναμείχτηκαν με τους παλιότερους κατοίκους -Από την πρόσμειξη προέκυψε στη διαδρομή των βυζαντινών πρώτα και των οθωμανικών ύστερα αιώνων ένα νέο έθνος, το σλαβο-μακεδονικό. Με δική του γλώσσα, πολιτισμό, συνείδηση και ούτω καθεξής…
Μέσα σ’ αυτό το μυθικο-ιστορικό πλαίσιο οι αρχαίοι Μακεδόνες «ανήκουν» στην ΠΓΔΜ! Το προαπαιτούμενο για την οικοδόμηση αυτής της σλαβομακεδονικής εκδοχής της ιστορίας είναι ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Ελληνες. Για την εδραίωση του ισχυρισμού αυτού επικαλούνται επιλεκτικά και αποσπασματικές κάποιες αρχαίες πηγές με τις οποίες «αποδεικνύεται» ότι οι Μακεδόνες ήταν βάρβαροι και όχι Ελληνες… Παρά την αντι-ιστορική αυτή εξήγηση πάλι, όμως, το σλαβομακεδονικό σχήμα δεν έχει κάποια ορθολογική βάση. Διότι, έστω και αν γίνουν δεκτοί οι αναπόδεικτοι ισχυρισμοί ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ανήκαν στα ελληνικά φύλα της εποχής, ούτε μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο, πώς γίνεται να είναι πρόγονοι των σλαβικών φύλων; Αλλά αυτός δεν είναι ο μοναδικός κύκλος του παράλογου…
Δεύτερος παραλογισμός
Περί τριχοτόμησης και… κληρονομιάς
Μετά τον πρώτο παραλογικό κύκλο ανοίγει αναπόφευκτα και δεύτερος. Επειδή αν δεχτεί κάποιος, κάνοντας άλμα 13-14 αιώνων, ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι με ορισμένους τρόπους «πρόγονοι» των Σλάβων στην περιοχή, πώς γίνεται η κληρονομιά αυτή να ανήκει αποκλειστικά στους Σλαβομακεδόνες της ΠΓΔΜ και όχι στους «ομοεθνείς» τους που βρέθηκαν στη Βουλγαρία; Είτε ακόμη και σε κείνους της Ελλάδας, που είναι και οι περισσότεροι;
Το «κενό» έρχεται να καλύψει ένα άλλο σχήμα περί ,νεότερης τριχοτόμησης του χώρου της αρχαίας Μακεδονίας ,(σε Σερβία, Ελλάδα, Βουλγαρία) μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Κρατική οντότητα και ανεξάρτητη, όμως, είναι ,μόνο η πρώην γιουγκοσλαβική Μακεδονία, επομένως αυτή είναι ο συνεχιστής και κληρονόμος. Αναλόγως των εποχών και των διαφορετικών εθνικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων, η «άλλη» Μακεδονία, πέραν της πρώην γιουγκοσλαβικής, είτε είναι υπόδουλη (σε Ελληνες και Βούλγαρους) είτε ανήκει μεν σε αυτές τις χώρες, όπου όμως υπάρχουν «μακεδονικές μειονότητες»…
Αλλά υπάρχουν κι άλλες παραλλαγές της θεωρίας, που έρχονται επικουρικά να καλύψουν τις συναφείς ανακολουθίες που προκύπτουν. Ετσι, για παράδειγμα, ένας από τους βασικούς Σλαβομακεδόνες θεωρητικούς εξηγεί πως από τα μέσα του 19ου αιώνα οι Σλάβοι της Μακεδονίας άρχισαν να συγκρούονται με τους Ελληνες στη διεκδίκηση του ιστορικού δικαιώματος να εμφανίζονται ως απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Επειδή, όμως, αντιλαμβάνεται όπως κάθε κοινός νους ότι είναι αστείο να ονομαστούν οι Μακεδόνες ως Σλάβοι και οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ ως Μακεδόνες, ο γόρδιος δεσμός λύνεται ως εξής: «Δεν ήταν δυνατόν (οι Σλαβομακεδόνες) να παραμείνουν αδιάφοροι και να μην αισθάνονται αγάπη για την πατρίδα τους και την ιστορία τους…
Το ότι ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος δεν ήταν Σλάβοι, αλλά θεωρούνταν ως Σλάβοι, από έναν σλαβικό λαό που αποζητούσε όνομα και εθνική ταυτότητα, δεν είναι ουσιώδες. Οπως κάθε εθνικός ρομαντισμός, έτσι και ο μακεδονικός επέμεινε να τηρήσει μια συνέχεια με την προηγούμενη εθνότητα…» (Ντράγκαν Τασκόφσκι «Σχετικά με την εθνογένεση του Μακεδονικού Λαού»). Το απόσπασμα είναι το κλειδί για κάθε «κατανόηση» των ιστορικών παραδοξολογιών των περισσότερων εθνικών ιστορικών της FYROM και της επίσημης «εθνογένεσης»…

Ἕνας ἀνεκπλήρωτος ἔρωτας καὶ μία ἐκδικητικὴ γυναίκα στὴν Πέλλα τοῦ 4ου αἰ. π.Χ.

Ἀγάπη... Ἔρωτας... Μίσος... Ζήλεια... Τὰ μόνα ποὺ δὲν ἀλλάζουν στὸ πέρασμα τοῦ Χρόνου. Τὰ συναισθήματα· οὐράνια καὶ βασανιστικὰ..


Πήλινο ειδώλιο από
το Ανατολικό νεκροταφείο της Πέλλας

Όταν πέθανε ο Μάκρονας, η Φίλα βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε. Είχε ήδη έτοιμο τον μολύβδινο κατάδεσμο, είχε γράψει εκεί αυτό που ειλικρινά επιθυμούσε, τον είχε τυλίξει προσεκτικά και σφιχτά σε ρολό.

Ο Μάκρων που έφευγε πιά για τον Κάτω Κόσμο θα μετέφερε στους δαίμονες το μήνυμά της, την ικεσία της. Μόνον εκείνοι μπορούσαν πιά να την βοηθήσουν.

Στην Πέλλα ήταν ήδη απομονωμένη, εγκαταλειμμένη από φίλους και γνωστούς. Περιφρονημένη από όλους και κυρίως από τον Διονυσοφώντα που ετοιμαζόταν να παντρευτεί την Θετίμα και σχεδίαζαν ήδη την τελετή του γάμου τους.

την τελευταία της συνάντηση μαζί του, μπροστά στη Θετίμα που της φάνηκε ότι χαμογελούσε ειρωνικά.

Της είχε πει "ακόμη κι αν δεν υπήρχε η Θετίμα, θα προτιμούσα να παντρευτώ οποιαδήποτε άλλη γυναίκα, μα εσένα ποτέ".

Η Φίλα ακούμπησε προσεκτικά το ρολό δίπλα στο δεξί χέρι του Μάκρονα, να είναι το πρώτο πράγμα που θα δώσει μόλις φτάσει εκεί κάτω, και τον κατευόδωσε.
Ο κατάδεσμος έγραφε:
"της Θετίμας και του Διονυσοφώντα την τελετή και το γάμο δένω με γραπτή κατάρα και όλων των άλλων γυναικών, είτε χήρες είναι, είτε παρθένες, κυρίως όμως της Θετίμας. Και παραδίνω αυτόν τον κατάδεσμο στον Μάκρονα και τους δαίμονες. Και μόνον όταν εγώ ξεθάψω και ξετυλίξω και διαβάσω πάλι αυτά τα λόγια, τότε μονάχα να παντρευτεί ο Διονυσοφώντας. Προηγουμένως να μην πάρει άλλη γυναίκα του εκτός από μένα. Μονάχα εγώ να γεράσω στο πλευρό του Διονυσοφώντα, καμιά άλλη. Σας ικετεύω προσφιλείς δαίμονες δείξτε οίκτο στη Φίλα γιατί με έχουν εγκαταλείψει όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα και είμαι έρημη. Αλλά φυλάξτε τον κατάδεσμο για χάρη μου, ώστε να μη γίνουν αυτά, κι η κακιά Θετίμα κακά να χαθεί.... κι εγώ να βρω ευδαιμονία και μακαριότητα".




Ενεπίγραφο μολύβδινο έλασμα τυλισμένο σε ρολό (κατάδεσμος) 4ος αι. π.Χ.
Μέγιστο σωζόμενο ύψος 28,4 εκατ., Μέγιστο σωζόμενο πλάτος 5,7 εκατ.
Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

Το 1986 σε έναν τάφο του Ανατολικού νεκροταφείου της Πέλλας δίπλα στο δεξί χέρι του νεκρού βρέθηκε τυλιγμένος o μολύβδινος κατάδεσμος που είχε γραμμένο το παραπάνω μήνυμα. Ίσως τα πράγματα να μην έγιναν ακριβώς όπως τα αφηγήθηκα, μα ασφαλώς τον κατάδεσμο τον έβαλε εκεί μιά γυναίκα σφοδρά ερωτευμένη με τον Διονυσοφώντα που ετοιμαζόταν να παντρευτεί τη Θετίμα. Για το όνομά της οι επιγραφολόγοι διίστανται, θα λεγόταν Φίλα ή Δαγίνα. Προτιμώ το Φίλα. Αγαπημένη. Ήταν άλλωστε κοινό Μακεδονικό όνομα.

Ο συγκεκριμένος κατάδεσμος αποτελεί ένα σημαντικότατο αρχαιολογικό εύρημα, όχι όμως για το περιεχόμενό του. Σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον ανεκπλήρωτο έρωτα της Φίλας. Άλλωστε πολλά τέτοια ξόρκια είναι γνωστά από την αρχαιότητα. Ο κατάδεσμος της Πέλλας είναι ιδιαιτέρως σημαντικός γιατί χρονολογείται στον 4ο αι. π.Χ. και είναι γραμμένος σε μια ελληνική διάλεκτο πολύ κοντά στη βορειοδυτική παραλλαγή της δωρικής. Αποτελεί επομένως μια από τις πρωιμότερες γραπτές μαρτυρίες που αποδεικνύουν ότι ήδη τον 4ο αι. π.Χ. ο πληθυσμός της Μακεδονίας ήταν ελληνόφωνος.

Η πολυπλοκότητα του έρωτα

…ο έρωτας είναι ίσως η πιο αληθινή μας θρησκεία και συγχρόνως η πιο αληθινή μας πνευματική νόσος. Αμφιρρέπουμε ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο πόλους που είναι εξ’ ίσου πραγματικοί. Αλλά, σ’ αυτή τη ταλάντευση, το υπέροχο είναι πως η προσωπική μας αλήθεια αποκαλύπτεται και φέρεται από τον άλλον. Ταυτόχρονα, ο έρωτας μας κάνει να ανακαλύπτουμε την αλήθεια του άλλου.

Η γνησιότητα του έρωτα δεν έγκειται μόνο στο να προβάλουμε την αλήθεια μας στον άλλον και τελικά να μη βλέπουμε τον άλλον παρά μόνο σύμφωνα με τα μάτια μας, έγκειται και στο να μας αφήσει να μολυνθούμε από την αλήθεια του άλλου. Δεν πρέπει να είμαστε όπως εκείνοι οι πιστοί που βρίσκουν αυτό που ψάχνουν επειδή έχουν σχεδιάσει την απάντηση που περιμένουν. Κι αυτό είναι, επίσης, η τραγωδία: φέρουμε μία τέτοια ανάγκη για έρωτα που μερικές φορές μια συνάντηση μια καλή στιγμή – ή ίσως μια κακή στιγμή – απελευθερώνει τη διαδικασία της κεραυνοβόλησης, της σαγήνης.

Εκείνη τη στιγμή, προβάλουμε στον άλλον την ανάγκη μας για έρωτα, τη σταθεροποιούμε, και αγνοούμε τον άλλον που έγινε η εικόνα μας, το τοτέμ μας. Τον αγνοούμε πιστεύοντας πως τον αγαπάμε. Εκεί βρίσκεται, πράγματι, μια από τις τραγωδίες του έρωτα: η μη κατανόηση του εαυτού μας και του άλλου. Αλλά η ομορφιά του έρωτα είναι η αμοιβαία διείσδυση της αλήθειας του άλλου στον εαυτό μας και της δικής μας στον άλλον, είναι να βρούμε την αλήθεια του μέσω του άλλου.
Καταλήγω. Το ζήτημα του έρωτα παλινωδεί σ’ αυτή την αμοιβαία κατοχή: να κατέχουμε αυτό που μας κατέχει. Είμαστε άτομα που έχουμε φτιαχτεί από διαδικασίες που είναι προγενέστερες από μας∙ κατεχόμαστε από πράγματα που μας ξεπερνούν και που θα φθάσουν μακρύτερα από μας, αλλά, με κάποιον τρόπο, είμαστε ικανοί να τα κατέχουμε.
Παντού, πάντα, η διπλή κατοχή συνιστά το νήμα και την ίδια την πείρα των ζωών μας.

Και θα τελειώσω δίνοντας στην αναζήτηση του έρωτα της διατύπωση του Ρεμπώ, αυτή της αναζήτησης μιας αλήθειας που θα βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα σε μια ψυχή και μέσα σ’ ένα σώμα.

Άσε χώρο στη ζωή σου...

Έχεις τη συνήθεια να φυλάς άχρηστα πράγματα, πιστεύοντας πως μια μέρα… άγνωστο πότε …θα τα χρειαστείς;
Έχεις τη συνήθεια να κρατάς χρήματα, μόνο και μόνο για να μην τα ξοδέψεις, γιατί μπορεί να σου λείψουν στο μέλλον;
Έχεις τη συνήθεια να φυλάς ρούχα, παπούτσια, έπιπλα, οικιακές συσκευές και άλλα πράγματα του νοικοκυριού που δεν χρησιμοποιείς εδώ και πολύ καιρό;
Και μέσα σου…;
Έχεις τη συνήθεια να κρατάς κακίες, στεναχώριες, φόβους και άλλα;
Αυτό να μην το κάνεις ποτέ! Είναι αντίθετο με την ευημερία σου!

 

Είναι σημαντικό να αφήσεις χώρο, ένα κενό, για να έρθουν καινούρια πράγματα στη ζωή σου.
Όσο εσύ γεμίζεις, υλικά ή συναισθηματικά, με παλιά και άχρηστα, δεν αφήνεις κενό για νέες ευκαιρίες. Τα αγαθά πρέπει να ανακυκλώνονται… Καθάρισε τα συρτάρια, τις ντουλάπες, την αποθήκη, το γκαράζ…
Δώρισε όλα εκείνα που πια δεν χρησιμοποιείς…
Το να φυλάς ένα σωρό από άχρηστα πράγματα το μόνο που καταφέρνεις είναι να δένεις την ίδια σου τη ζωή. Το πρόβλημα δεν είναι τα αντικείμενα που στοιβάζονται στη ζωή σου…
Αλλά το νόημα του “να κρατάς”…

 

Όταν κρατάς, όταν φυλάς πράγματα, υπάρχει πρόβλημα έλλειψης, απουσίας…
Πιστεύεις ότι αύριο μπορεί να τα χρειαστείς, και ίσως τότε να μην υπάρχει τρόπος να καλύψεις αυτή σου την ανάγκη…
Με αυτό το σκεπτικό, το μήνυμα που στέλνεις τόσο στο μυαλό σου όσο και στη ζωή σου… είναι ότι δεν εμπιστεύεσαι το αύριο… καθώς επίσης και ότι το καινούριο και το καλύτερο ΔΕΝ είναι για σένα,
Γι’ αυτό βρίσκεις ικανοποίηση στο να φυλάς όλα αυτά τα παλιά και άχρηστα πράγματα…
Ξεφορτώσου όλα αυτά που έχασαν το χρώμα και τη λάμψη τους…
Επέτρεψε να μπει το καινούριο στο σπίτι σου… Και μέσα σου…

 

Η ζωή είναι μια ευκαιρία! Άδραξέ την!

“Η ζωή είναι μια ευκαιρία.. Μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις, μπορείς να την κακομεταχειριστείς, ή μπορείς απλά να την αφήσεις να πάει χαμένη. Από σένα εξαρτάται. Η ευθύνη είναι ατομική..

Μόλις το καταλάβεις αυτό, αρχίζεις να αποκτάς επίγνωση, να ζεις με τελείως διαφορετικό τρόπο. Στη πραγματικότητα, για πρώτη φορά είσαι ζωντανός! Διαφορετικά, οι άνθρωποι ζουν σαν σε όνειρο.. μισοκοιμισμένοι, μισοξύπνιοι..κάπου μεταξύ συνειδητότητας και μη συνειδητότητας.

Αν όμως ζεις μια ζωή μη συνειδητή, απλά υπάρχεις, θα φοβάσαι πάντοτε το θάνατο. Αυτό όμως δεν είναι πραγματική ζωή. Υπάρχεις -αλλα δεν ζεις..Η ύπαρξη, σού δινεται. Η ύπαρξη είναι δώρο. Τη Ζωή όμως πρέπει να τη κερδίσεις. Η ύπαρξη δόθηκε απο το Όλον..δεν έκανες τίποτα για αυτήν. Είναι απλά εκεί, ένα γεγονός δεδομένο.

Όταν αρχίσεις να ζεις με τρόπο συνειδητό, αμέσως η ύπαρξη γίνεται Ζωή. Και η Ζωή είναι μια μεγάλη πρόκληση, μια περιπέτεια στο άγνωστο, μια περιπέτεια μέσα στον ίδιο σου τον Εαυτό !”

OSHO

Aντρας – Γυναίκα

Δύο ανθρώπινα Όντα που έχουν υποστεί την διάβρωση της θρησκείας, την κοινωνίας και των καιρών…
Προγραμματίστηκαν με συγκεκριμένους στόχους ο καθένας, μα και συγκεκριμένες λειτουργίες και τελικά και οι δύο βιώνουν μια μεγάλη αυτοαπόρριψη για το φύλο τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο…

Αυτή η μη συνειδητή αυτοαπόρριψη εκφράζει και την τέλεια ανισορροπία των δύο Όντων, στον Φυσικό Κόσμο, που το καθένα προσπαθεί να ζήσει με συγκεκριμένη τροχιά και συνήθως εκτροχιάζονται, γιατί είναι εντελώς αδύνατον στον καθένα να φτάσει στην αυτοαποδοχή, όταν για αιώνες κουβαλάει τους ρόλους και τα πρότυπά του, χωρίς κανένα ενδιαφέρον να βιώσει εσωτερικά τον Άνθρωπο της Καρδιάς και της Αγάπης.

Ο πόλεμος των φύλων δεν είναι μύθος… Εμφανίζεται μέσα σε κάθε κοινωνία που παλεύει να εναρμονίσει τα πολικά αντίθετα, όμως η ιστορία αποδεικνύει ότι οι σχέσεις τους είναι συμβατικές έως και εχθρικές, και δεν υπάρχει κανένας θεός να συμφιλιώσει τους ανθρώπους μεταξύ τους, γιατί ο πόλεμος δεν είναι εκεί έξω, είναι εκεί μέσα…
Άντρας και Γυναίκα, είναι δύο Ανθρώπινα Όντα, που δεν είναι διαφορετικά στο Πνεύμα, αλλά μεγαλώνουν διαφορετικά…τόσο πολύ διαφορετικά, ώστε να μην αντέχουν το ίδιο τους το Σώμα και τις αυθεντικές τους λειτουργίες και κάνουν συνήθως κατάχρηση της Ελευθερίας τους.

Και όμως… Δεν υπάρχει άντρας που δεν έχει μέσα του την γυναίκα, όπως γυναίκα που να μην έχει μέσα της τον άντρα… Όταν αυτά τα δύο καταφέρουν και γίνουν ισόνομα μέσα στον άνθρωπο, τότε θα καταφέρουν να γίνουν ισόνομα και έξω του.

Είναι τόσο πολλά που δεν ξέρουμε για τον Εαυτό μας, που το σίγουρο είναι ότι θα παλεύουμε διαρκώς με τα πρότυπα και τις λανθασμένες ερμηνείες που κουβαλάμε αιώνες τώρα…
Αυτή η εποχή είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να σταματήσει η συνηθισμένη τροχιά να πολεμάει την ίδια την Ζωή και να νιώσουμε Ανθρώπινοι… Όχι άντρας ή γυναίκα, αλλά βαθιά Άνθρωποι…
Γιατί είναι επιτακτική ανάγκη πια, να τελειώσει ο πόλεμος, εκεί που πραγματικά συμβαίνει…

Πόσο… δροσερή πρέπει να είναι η αντρική γονιμότητα;

Το μούλιασμα σε καυτό νερό δεν κάνει καλό στην ανδρική γονιμότητα. Γενικά η υπερθέρμανση των όρχεων εμποδίζει τη σπερματογένεση, ελαττώνει τον αριθμό των σπερματοζωαρίων και διαταράσσει την κινητικότητά τους. Πράγματα γνωστά από την εποχή του Ιπποκράτη, βρίσκονται πάντα στην επικαιρότητα καθώς αρκετά ζευγάρια μένουν άτεκνα για τόσο απλούς λόγους.
Επιστήμονες που έκαναν μελέτες επί του θέματος διαπίστωσαν ότι σχεδόν οι μισοί από τους υπογόνιμους άντρες – εθελοντές, τους οποίους εξέτασαν, επανήλθαν στη φυσιολογική τους κατάσταση μόλις σταμάτησαν τα μπάνια με καυτό νερό!

Οι όρχεις, για να λειτουργούν σωστά, χρειάζεται να βρίσκονται σε θερμοκρασία χαμηλότερη από αυτή του σώματος. Ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο περιβάλλονται από ένα λεπτό στρώμα δέρματος χωρίς λίπος, το όσχεο, που μπορεί να έρχεται σε επαφή με τη δροσιά του περιβάλλοντος και να κατεβάζει τη θερμοκρασία τους.
Έτσι λοιπόν αντενδείκνυνται:
Το μπάνιο με πολύ ζεστό νερό.
Το τζακούζι.
Η χρήση του φορητού υπολογιστή στα πόδια, γιατί ζεσταίνει για αρκετή ώρα το συγκεκριμένο σημείο.
Τα στενά παντελόνια και σλιπάκια, γιατί τα γεννητικά όργανα ασφυκτιούν μέσα σε αυτά και υπερθερμαίνονται.
Η τοποθέτηση του κινητού τηλεφώνου στις πλευρικές τσέπες του παντελονιού, που βρίσκονται στο ύψος των γεννητικών οργάνων. Και αυτό γιατί το τηλέφωνο, ακόμα και σε αναμονή, εκπέμπει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, η οποία επίσης ανεβάζει τη θερμοκρασία. Ακόμα χειρότερα, αν το έχουν στην τσέπη και χρησιμοποιούν hands-free ή bluetooth. Προτιμητέα θέση για το τηλέφωνο είναι σε κάποιες μικρές τσέπες στο ύψος του γονάτου.

Πότε διατηρείται το τελικό ν;

Γιατί γίναμε διώκτες του γράμματος Ν;

Ο βασικός κανόνας είναι ότι το τελικό ν διατηρείται:
– Στο άρθρο τον και την.
– Στο αόριστο άρθρο και το αριθμητικό έναν.
– Στην τριτοπρόσωπη αντωνυμία την.
– Στα άκλιτα μην, δεν, όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει από φωνήεν, στιγμιαίο σύμφωνο (κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, τσ, τζ) ή διπλό γράμμα (ξ, ψ).
Για παράδειγμα, γράφουμε: τον αφελή, την κάψουλα, έναν τρελό, μην μπερδεύεσαι κλπ.

* Αν αμφιβάλλεις για το πού πρέπει να βάλεις ν, η συμβουλή είναι: Καλύτερα ένα ν περισσότερο παρά ένα λιγότερο.

Μας συνδέει το ερεβοκτόνο Φως

Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί οι δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω οδηγεί τον δυτικό πολιτισμό σε κατάρρευση.

Είναι πια φανερό σε όλους ότι η διεθνής οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε σήμερα δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών. Μιας ουσιαστικής, δηλαδή, αξιακής κατάρρευσης του δυτικού πολιτιστικού ρεύματος.

Όμως, μια μεγάλη αλήθεια την οποία δεν έχουμε τολμήσει να διατυπώσουμε σθεναρά είναι η συνεισφορά της κλασικής επιστημονικής σκέψης, της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 16ου και 17ου αιώνα στη διαδικασία της σημερινής κοινωνικής και πολιτισμικής κατάρρευσης.

Η μεγάλη αυτή επιστημονική επανάσταση, στην οποία η κοινωνία οφείλει την τεχνολογική ευημερία της, αποτέλεσε συγχρόνως και την αφετηρία της κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης στο μέτρο που στήριξε μονοσήμαντα την ανάπτυξή της σε μια σειρά δογμάτων, τα οποία αναγόρευαν την αισθητή υλική πραγματικότητα ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός των δυτικών κοινωνιών.

Στον βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός επί αιώνες θυσίαζε, αλλά θυσιάζει ακόμα και σήμερα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ανιστόρητη αυτή αντιμετώπιση του παγκόσμιου ουμανιστικού αιτήματος μιας παγκόσμιας ειρηνικής κοινωνίας ανθρώπων με βάση αυτά τα επιστημονικά δόγματα περί ύλης παίρνει τη μορφή μιας απλής οικονομικής κοινοπραξίας συμφερόντων.

Σύμφωνα με τη μηχανιστική και αντικοινωνική αυτή αντίληψη, τα ανθρώπινα αγαθά, όπως η φιλία, η ειρηνική συνύπαρξη, η αγάπη κι η αλληλεγγύη δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής ανθρώπινης ανέλιξης, η οποία εκφράζει ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμικής ανάπτυξης.

Οι σχέσεις των ανθρώπων και των αντίστοιχων κοινωνιών τους στηρίζονται μονοδιάστατα στην έννοια του αμοιβαίου υλικού συμφέροντος και κέρδους και διαρκούν όσο αυτό διαρκεί.

Αυτήν την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού έρχεται να σταματήσει η ίδια η επιστήμη μέσα από τις νέες ανακαλύψεις της και τη νέα Φυσική Φιλοσοφία που απορρέει από αυτήν.

Ό,τι σας πω από 'δω και πέρα μπορώ να τ' αποδείξω σε πίνακα με μαθηματικά και με πειραματική διαδικασία. Δεν έχω τον χρόνο, βέβαια, απλώς θ' αναφερθώ σε κάποια πράγματα με όσο μπορώ περισσότερη λεπτομέρεια όσο μ' αφήνει ο χρόνος.

Η πρώτη αλήθεια αναφέρεται στην αποκάλυψη του τι είναι στην ουσία αυτό το οποίο ονομάζουμε "αντικειμενική πραγματικότητα" και σε προέκταση, τι είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε "ύλη" κι αποτελεί τον θεό του καταρρέοντος πολιτισμικού ρεύματος.

Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη μέσω της πειραματικής διαδικασίας γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας η οποία δημιουργείται μέσα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με τη βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας.

Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix που μπορούμε να το αποδείξουμε με δέκα διαφορετικές κατευθύνσεις της επιστήμης.

Σύμφωνα με -επειδή εγώ είμαι Φυσικός- σύμφωνα με την ειδική θεωρία της Σχετικότητας, που όλοι παπαγαλίζουμε και κανένας δεν θέλει να μας πει τι λέει στην πραγματικότητα, η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προβολή, το είδωλο, το καθρέφτισμα όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη ευκλείδιο και αθέατο σύμπαν, που έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει, δεν είναι μύθος η τέταρτη διάσταση -η πέμπτη και από πάνω δεν ξέρω τι θα γίνει, αν θ' αποδειχθεί στη συνέχεια- πάνω σ' έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και ευκλείδιο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας.

Τον χώρο αυτό η ειδική θεωρία της Σχετικότητας ονομάζει Χώρο Μινκόφσκι (Minkowski space ή Minkowski spacetime, από τον μαθηματικό Hermann Minkowski) κι αυτή η μαθηματική πράξη ο κατοπτρισμός, για όσους ξέρουν μαθηματικά, ονομάζεται ισομορφισμός ή απεικόνιση.

Η γενική θεωρία της σχετικότητας συνέλαβε την ιδέα την οποία εξέφρασε μαθηματικά και αποδείξαμε μέσα από τη γέννηση και την εξέλιξη του σύμπαντος ότι το κύριο συστατικό της κλασικής φυσικής, η αισθητή ύλη, δεν είναι παρά η καμπύλωση του κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, του τρισδιάστατου χώρου προς μία τέταρτη μαθηματική διάσταση (όρα: μελανές οπές).

Όμως, επειδή ο χώρος είναι ένα αισθητό τίποτα, χώρος είναι αυτό το πράγμα εδώ που δεν αντιλαμβανόμαστε, αυτός είναι ο χώρος ο μαθηματικός, η ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα.

Έτσι, όταν ο χώρος των τριών διαστάσεων, αυτών που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, γιατί οι αισθήσεις μας μπορούν να αντιληφθούν μέχρι τρεις διαστάσεις, όταν καμπυλώνεται αυτός ο χώρος προς την τέταρτη διάσταση μεταξύ ενός ελαχίστου κι ενός μεγίστου ορίου (όρα: μελανές οπές), τότε οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται αυτήν την καμπύλωση, αν ξεπεράσει ένα όριο, σαν ύλη.

Ο εγκέφαλός μας, τα αισθητήρια όργανά μας αντιμετωπίζουν αυτήν την αύξηση της καμπυλότητας πέρα ενός ορίου ως πραγματική ύλη.

Με λίγα λόγια η αισθητή ύλη δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα του εγκεφάλου μας. Μια πλαστή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Γιατί η επιστήμη χωρίς να βρίσκει αντίστοιχο στην πραγματική κοινωνία των ανθρώπων είναι κακία. Θα πρέπει να δούμε πώς η επιστήμη εφαρμόζεται και αλλάζει την κοινωνία.

Ο θεός της σημερινής πολιτισμικής συνείδησης, η ύλη, δεν είναι παρά το φάντασμα μιας άλλης πραγματικότητας που βρίσκεται έξω από τις δυνατότητες της ανθρώπινης φυσιολογίας και της προσέγγισης μέσω των αισθήσεων μας και των οργάνων μέτρησης που τις επαυξάνουν.

Άρα η ύλη, άρα και το χρήμα, ως μέτρον αξιολόγησης υλικών πραγμάτων και ανθρώπων μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ως αξιακά γεγονότα σ' αυτόν τον πολιτισμό που θα χτιστεί, τον πολιτισμό του Homo Universalis.

Η έννοια της διαίρεσης δεν υπάρχει. Είναι προϊόν του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Τα πάντα μες στο σύμπαν είναι ένα. Μια απέραντη ενιαία και αδιαίρετη ενότητα που μέσα σ' αυτήν χάνεται η έννοια της εξατομίκευσης της προσωπικής ύπαρξης.

Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ευτυχεί το μέρος αν πάσχει το όλον. Η ευτυχία των μερών μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ευτυχίας του συνόλου. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε μια νέα Κοινωνική Φιλοσοφία του Εμείς και του Είμαι καταργώντας τη φιλοσοφία του Εγώ και του Έχω.

Όμως, οι έννοιες της συνολικής συνείδησης του Εμείς και του Είμαι δεν είναι η βάση της δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφότητας που πλαστά επαγγέλλονται οι σημερινές παγκόσμιες κοινωνίες χωρίς να τις πραγματοποιούν μέχρι σήμερα;

Αυτές ακριβώς τις αξίες επαναφέρει στο προσκήνιο η σύγχρονη επιστημονική σκέψη.

Η σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι, δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει Φως. Ακτινοβολία. Μέσα στο σύμπαν δεν υπάρχουν μαύρες σκοτεινές περιοχές, αλλά περιοχές που δεν έχουμε τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το Φως.

Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στα πλαίσια των όρων "άτομο" και "πρόσωπο" είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής.

Η δομή αυτή αγνοεί τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι εάν νιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι γιατί δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μες στο σύμπαν κι ότι η φύση δεν μας γέννησε μόνους, αλλά επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς.

Η μοναξιά είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης, της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα κι όχι ένα πρόβλημα της φύσης.