Όταν αναλωνόμαστε σε ατέρμονες συζητήσεις για τις λογικές αντιφάσεις της θρησκείας, πέφτουμε συχνά στην παγίδα να αντιμετωπίζουμε το "κενό" ως κάτι που χρειάζεται κατασκευή, στήριξη και αποδείξεις.
Πιστεύω ότι η προσπάθεια να τεκμηριώσουμε επιστημονικά ή ηθικά την απουσία πίστης είναι όχι μόνο περιττή, αλλά και ανώφελη για τους εξής λόγους:
- Το βάρος της απόδειξης δεν ανήκει στην απουσία: Όποιος ισχυρίζεται ότι κάτι υπάρχει —είτε αυτό είναι ένας δημιουργός του σύμπαντος είτε οτιδήποτε υπερφυσικό— φέρει την ευθύνη να το αποδείξει. Η μη αποδοχή ενός ισχυρισμού χωρίς στοιχεία είναι η αυτονόητη, αφετηριακή θέση της λογικής, όχι μια θέση που απαιτεί δική της ξεχωριστή θεωρία.
- Η επιστήμη μελετά τη φύση, όχι τα πλάσματα της φαντασίας: Η επιστημονική μέθοδος παρατηρεί, πειραματίζεται και εξηγεί τον φυσικό κόσμο. Το να επιστρατεύουμε την επιστήμη για να "αποδείξουμε" ότι δεν υπάρχει θεός είναι σαν να ζητάμε από τη φυσική να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν δράκοι. Η επιστήμη δεν ασχολείται με το αόρατο και το ανυπόστατο· προχωρά με βάση τα δεδομένα.
- Η ηθική είναι ανθρώπινη και αυτόνομη: Η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός πηγάζουν από την κοινωνική μας φύση. Δεν χρειάζεται να αναλωνόμαστε σε αναλύσεις για το πόσο «ανήθικες» ή σκληρές είναι οι γραφές και οι πράξεις ενός θεού, ούτε να προσπαθούμε να αποδείξουμε την υπεροχή της δικής μας ηθικής. Το να μπαίνουμε στη διαδικασία να κρίνουμε την ηθική μιας αόρατης οντότητας είναι ανώφελο· είναι σαν να συζητάμε για τους κανόνες ηθικής ενός παραμυθιού. Η ηθική μας υπάρχει αυτούσια, χωρίς να χρειάζεται να συγκριθεί με κανέναν θεϊκό κανόνα
Δεν χρειάζεται να αποδομήσουμε κάθε θεολογικό αφήγημα για να δικαιώσουμε τη θέση μας.
Δεν πιστεύουμε. Τόσο απλά. Κι αυτή η απλή παραδοχή δεν χρειάζεται ούτε φιλοσοφικά δεκανίκια ούτε επιστημονικές σφραγίδες για να στεκόμαστε αληθινοί απέναντι στον εαυτό μας και στον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου