Θεωρώ ύψιστο καθήκον μου, σαν Έλλην πολίτης, να αγωνίζομαι για την προστασία των Αρχαίων Ελληνικών διανοημάτων, το απύθμενο θησαύρισμα μιας ιστορίας γιγάντων του Πνεύματος, της Τέχνης και της Επιστήμης, οι οποίες πραγματικά, γεννήθηκαν από ουράνιες συλλήψεις και απλώθηκαν στην Ελληνική γη, αποκαλύπτοντας πριν από χιλιάδες χρόνια, τα απόκρυφα μυστικά της Φύσης και της Ζωής, ενώ σήμερα μέσα από τα εναπομείναντα σπαράγματα, που γλύτωσαν από τον αφανισμό των καιρών, οδηγούν στην οδό του Φιλοσοφικού και Επιστημονικού στοχασμού, τους σκεπτόμενους σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Στα πλαίσια αυτής της προστασίας, αφιερώνω ένα μέρος από τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου, στους σημερινούς αναγνώστες μου. Μέσα από την υφιστάμενη συμβίωση των ανατολικών στοχαστών, με τις ηγετικές δυνάμεις του κλασικού Ελληνικού Πνεύματος, ο Ιουδαϊσμός δεν έμεινε απλός παρατηρητής.
Η Ιουδαϊκή διασπορά, είχε εγκατασταθεί στα κέντρα του Ελληνικού και του Ρωμαϊκού κόσμου, με αποτέλεσμα, τόσο οι Ελληνικοί πληθυσμοί, όσο και οι Ρωμαϊκοί, να έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν αυτούς που αντιπροσώπευαν το Ιουδαϊκό Πνεύμα.
Από την άλλη πλευρά, ο Ιουδαϊσμός, που ήταν μόνιμα εγκατεστημένος στο Ελληνιστικό περιβάλλον, δεν μπορούσε να αποφύγει την περιρρέουσα επίδρασή του. Όταν αναφερόμεθα στην Ιουδαιο-Ελληνική Φιλοσοφία, δεν εννοούμε ο,τιδήποτε άλλο από έναν “Εκλεκτικισμό” με τάσεις συγκεραστικές και χαρακτήρα, καθαρά μυστικιστικό.
Στον “Εκκλησιαστή”, ένα έργο που η συγγραφή του τοποθετείται περίπου στο 200 π.Χ., ανακαλύπτουμε τις ολοφάνερες επιδράσεις της Στωϊκής Φιλοσοφίας.
Στη “Σοφία Σολομώντος” που ανήκει στην εποχή γύρω στο 30 π.Χ., διαπιστώνουμε φανερές σχέσεις με Πυθαγόρειες και Πλατωνικές εμπνεύσεις και δοξασίες.
Ο Αριστόβουλος, γνωστός Ιουδαίος, που έγραψε ένα υπόμνημα στην “Πεντάτευχο”, ανάγει τις θεωρίες του Πυθαγόρα, του Σωκράτη και του Πλάτωνα, στα βιβλία του δικού του Μωϋσή.
Στα πλαίσια μιας ανείπωτης Ιουδαϊκής νοθείας, στον 1ο αιώνα π.Χ., ανακαλύπτουμε σε ποιήματα του ψευδο-Φωκυλίδη, μια σειρά από ηθικά αποφθέγματα Ελληνικής προελεύσεως.
Τέλος, στην Ιουδαϊκή διείσδυση μέσα στις Ορφικο-Πυθαγορικές δοξασίες, ανακαλύπτουμε ένα ανακάτεμα με αιρέσεις των Θεραπευτών και των Εσσαίων, με Συλλόγους ασκητικών ιδανικών, με απόκρυφες διδασκαλίες και αλληγορικές ερμηνείες των Γραφών!
Ένας από τους πλέον σημαντικούς εκπροσώπους της Ιουδαιο-Ελληνικής Φιλοσοφίας είναι ο Φίλων, που έζησε από το 25 π.Χ. μέχρι το 50 μ.Χ. γνήσιος Ιουδαίος, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια.
Ο Φίλων είναι γοητευμένος με τα βιβλία του Μωϋσή, παράλληλα όμως, επηρεάζεται βαθειά από τα βιβλία του Πλάτωνα, καθώς και άλλων κορυφαίων Ελλήνων Φιλοσόφων της εποχής.
Χωρίς κανένα δισταγμό, για να ισορροπήσει τον διπλό θαυμασμό του, διακηρύσσει ότι, οι Έλληνες Φιλόσοφοι χρησιμοποίησαν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, προκειμένου να διαμορφώσουν φιλοσοφικούς στοχασμούς, στη δημιουργία ενός κράματος από Ελληνική Φιλοσοφία και Ιουδαϊκή Θεολογία.
Η έννοια της θεότητας, σαν φιλοσοφικό σύστημα και κατηγόρημα, αποτελούσε αφετηρία των δοξασιών του Φίλωνα, σηματοδοτώντας την “Πρώτη Αιτία”, και την “Αδιάκοπη Ενέργεια”.
Για να συμβιβάσει αυτή την απόλυτη ενέργεια του Ιουδαϊκού θεού, μέσα σε ένα κόσμο “απόλυτης υπερβατικότητας”, παραδέχεται ενδιάμεσα όντα που τα αποκαλεί “δυνάμεις” και τα παρουσιάζει, άλλοτε σαν “ιδιότητες του θεού του” και άλλοτε σαν “υπηρέτη του”.
Επιγραμματικά, ο Φίλων, όλες αυτές τις δυνάμεις τις ενοποιεί σε μία βασική εννοιολογική δύναμη, στον “Λόγο” (Εν αρχή ην ο Λόγος), που μέσα στο μυαλό του λειτουργεί ως γενικός “Μεσίτης” ανάμεσα στον θεό και τον άνθρωπο.
Για να εξηγήσει τις αιτίες του κακού που υπάρχει στον κόσμο, ο Φίλων τις δέχεται ως δεύτερη “Αρχή της Ύλης” και τις αναγνωρίζει στις περιγραφές του, σύμφωνα με τα Πλατωνικά γνωρίσματα.
Την τελειότητα της Φύσης και του Κόσμου, τις υπερασπίζεται με τη Στωϊκή έννοια της “θεοδικίας”, χωρίς όμως να παραλείψει την υπογράμμιση της ιδέας ότι “όλα είναι κανονισμένα με μαθηματικές σχέσεις”, σύμφωνα με τις Πυθαγορικές δοξασίες της Σχολής του Κρότωνα.
Όπως, όλοι γνωρίζουμε, ο “Μύθος της Ψυχής”, ανήκει αποκλειστικά στις αναφορές της Πυθαγόρειας Σχολής. Σπουδαίο τμήμα της διδασκαλίας του, αποτελεί η αντίθεση ανάμεσα στη Λογική και την Αίσθηση.
Για το ιδανικό της “Απάθειας”, σύμφωνα με τους Στωϊκούς και την “Απλότητα”, σύμφωνα με τους Κυνικούς, ο Φίλων πιστεύει ότι ο φωτισμός της Ψυχής επιτυγχάνεται με την εισροή του “αορίστου θεϊκού πνεύματος”, κάτι που τοποθετεί τον Φίλωνα στο πεδίο του Μυστικισμού και όχι στη Σοφία του Πνεύματος.
Ο διανοητικός κόσμος του είναι εντελώς διαφορετικός από τον κόσμο των διανοουμένων της Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ενώ η Ελληνική σκέψη τείνει προς την “Αυτονομία της Λογικής” και τη θαρραλέα ορμή προς τη Γνώση, ο Φίλων αποδεικνύει με τις ιδέες του την περιφρόνησή του προς τις ιδέες που πηγάζουν από την επιστημονική τεκμηρίωση και όχι από τη “θεία αποκάλυψη”.
Η Ιουδαϊκή κοινότητα στο πέρασμα του χρόνου, εγκατέλειψε τις τάσεις προς τον Φίλωνα, γρήγορα τον λησμόνησε, κρατώντας σε μια μοναδική του ανάμνηση τις Νεοπλατωνικές τάσεις του σε ένα διαμορφωμένο στοχασμό, στο πέρασμα της ζωής του.
Αντίθετα, σήμερα, ο Ιουδαϊκός κόσμος, συμπορεύεται με τα νάματα του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, σε ένα όλο και περισσότερο βαθύ επίπεδο γνώσης για τον Άνθρωπο, τη Φύση και τον Κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου