Τίποτα το φυσικό ή σύμφωνο με την φύση δεν είναι άτακτο

«Τίποτα το φυσικό ή σύμφωνο με την φύση δεν είναι άτακτο. Γιατί η φύση είναι εκείνη που ορίζει την συμπαντική τάξη».

Ἀριστοτέλης

Αν υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος, που είναι εκ φύσεως θνητός, γινόταν με κάποιο τρόπο -αντίθετα προς την φύση του- αθάνατος, τότε θα έπαυε σε κάθε περίπτωση να ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη φυσική του κατάσταση. Επομένως ΘΑ ΕΠΑΥΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Αυτό θα μπορούσε να γίνει είτε μέσω τεχνολογίας είτε μέσω κάποιας άλλης αφύσικης-ανώμαλης διαδικασίας. Και δεν θα είχε κανένα νόημα μια τέτοια αθανασία αφού θα έχανε την ανθρώπινη φύση του. Κι αν έχανε την ανθρώπινη φύση του κατά τρόπο αφύσικο τότε ασφαλώς θα μιλούσαμε για ανωμαλία. Η αιώνια αθανασία άλλωστε είναι κάτι που δεν υπάρχει στην φύση για κανέναν και για τίποτα.

Γι' αυτό και όλες οι αφύσικες θεωρίες-φαντασίες για αθανασία, ανάσταση και μετεμψύχωση, μετενσωμάτωση κλπ., που όλες έχουν ως προϋπόθεση τον θάνατο, είναι ανοησίες εκπορευόμενες από τον ανθρώπινο φόβο και την ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Η άποψη που επικρατεί σε πολλούς ότι ένα παντοδύναμο ον, που ονομάζουν οι άνθρωποι θεό, είναι υπεύθυνο για την δημιουργία των ανθρώπων, του πλανήτη μας αλλά και όλου του σύμπαντος είναι μια πρωτόγονη άποψη που αποτελεί ντροπή να την αποδεχόμαστε μέχρι και σήμερα.

Ήδη οι Έλληνες φυσικοί φιλόσοφοι αμφισβητούσαν και απέρριπταν τέτοιες πρωτόγονες σκέψεις που σημαίνει ότι κάποια φωτεινά μυαλά μπορούσαν ήδη από τότε να καταλάβουν αυτό το γεγονός ακόμη και χωρίς να έχουν τις γνώσεις και την εικόνα που έχουμε εμείς σήμερα για το σύμπαν.

Οι άνθρωποι θέλουν απεγνωσμένα να πιστέψουν ότι υπάρχει κάποιος θεός και ότι δεν είναι μόνοι τους. Ότι έχουν αυτόν τον «μαγικό φίλο» που ονόμασαν θεό ο οποίος τους σκέφτεται, τους νοιάζεται, τους φροντίζει και μετά τους παίρνει και κοντά του όταν πεθάνουν.

Σήμερα οι άνθρωποι εξακολουθούν να βρίσκονται σε έναν διαγωνισμό ηλιθιότητας όπου τα πρωτόγονα ένστικτα και οι πρωτόγονες θεωρίες προσπαθούν να επιβληθούν στα αυτονόητα και στην επιστήμη. Έτσι, ακόμη και η επιστήμη γίνεται όπλο στα χέρια των φανατικών της χειρότερης μορφής φαντασίας, της θρησκευτικής φαντασίας, της λεγόμενης «πίστης» που είναι μια τυφλή και βάσιμη αποδοχή κάποιων αντιλήψεων ως αληθινών χωρίς καμία απόδειξη.

Η επιστήμη, όπου δεν ακολουθεί τις επιταγές των θρησκόληπτων, τίθεται στο περιθώριο, ενώ όπου είναι δυνατό εργαλειοποιείται για να δικαιολογήσει και να επικυρώσει τις φαντασιόπληκτες ασυναρτησίες των θρησκειών. Η επιστήμη όμως πρέπει να έχει πρώτα ως στόχο την έρευνα και την αλήθεια, και έπειτα την βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, όχι όμως και την ικανοποίηση της κάθε φαντασίας.

Είναι καιρός η ανθρωπότητα να σοβαρευτεί και οι άνθρωποι να ωριμάσουν, να ξεπεράσουν το νηπιακό τους στάδιο. Διότι οι άνθρωποι δυστυχώς ακόμη διανύουν ως είδος την νηπιακή ηλικία. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι είναι μόνοι τους, χωρίς βοήθεια από μαγικούς και φανταστικούς φίλους, εγκλωβισμένοι στον μόνο πλανήτη που μπορεί να τους συντηρήσει. Κι αν δεν προστατεύσουν τον πλανήτη αυτό θα χαθούν πρόωρα.