Αντίθετα από το Πήλιο, που περιγράφεται ως τόπος θεραπείας, η Θεσσαλία ήταν πάντα γνωστή για την Μαγεία και τη γοητεία της.
Οι πρακτικές της Μαγείας αποσκοπούσαν στη γονιμότητα, στη θεραπεία, στη ζωή και στο θάνατο.
Η Μαγεία συχνά είχε θεραπευτικά χαρακτηριστικά και άλλοτε βλαπτικά. Σε όλη την αρχαιότητα θεραπευτές, φιλόσοφοι, συγγραφείς και λαϊκοί, ήρθαν εδώ για να βιώσουν τη Μαγική Γη.
Ο Πυθαγόρας ταξίδεψε ως εδώ, όπως και ο Ιπποκράτης, που παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του και πέθανε στη Λάρισα το 377 π.κ.ε
Η μεγάλη ανάπτυξη της Μαγείας στη Θεσσαλία αποδιδόταν στον μύθο της Μήδειας.
Σύμφωνα μ’ αυτόν, όταν η Μήδεια διέσχιζε με τον Ιάσονα τη Θεσσαλία, ο σάκος της, που περιείχε διάφορα βότανα, έσπασε σκορπίζοντας τους μαγικούς-θεραπευτικούς σπόρους.
Εδώ η μυθική παράδοση απηχεί την ιστορική βεβαιότητα ότι η Μαγεία πέρασε στον Ελλαδικό χώρο από τους ανατολικούς πολιτισμούς.
Η Μήδεια ήταν θεραπεύτρια και Μάγισσα, που έφερε μαζί της τις αρχαίες γυναικείες παραδόσεις των βοτάνων και της Μαγείας από την πατρίδα της την Κολχίδα της Μ. Ασίας.
Έτσι οι Μάγισσες «φαρμακίδες» με τη μεγαλύτερη φήμη στην Ελλάδα ήταν εκείνες της Θεσσαλίας, που κατά την παράδοση ήταν τόσο ισχυρές που "κατέβαζαν το φεγγάρι από τον ουρανό" και το φυλάκιζαν για να τις βοηθήσει στις μαγικές τελετουργίες τους ή προκαλούσαν έκλειψη ηλίου και, επομένως, είχαν τη δύναμη να παρεμβαίνουν στην ομαλή πορεία των φαινομένων της φύσης. Ανώτερη τους μπορούσε να είναι μόνον η Μοίρα.
Η πιο γνωστή Μάγισσα της Θεσσαλίας ήταν η Εριχθώ, στην οποία αφιέρωσε μεγάλο τμήμα του ποιήματός του «Pharsalia» ο Λατίνος ποιητής Μάρκος Λουκανός.
Σε αυτό αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στον Πομπήιο και τον Ιούλιο Καίσαρα, που η κρισιμότερη φάση του διεξήχθη στην πεδιάδα της Φαρσάλου.
Σύμφωνα με το έπος, ο γιος του Πομπήιου, την παραμονή της κρίσιμης μάχης του 48 π.κ.ε, συμβουλεύτηκε την Εριχθώ.
Η Εριχθώ, σε αντίθεση με άλλους μάγους ή μάντεις , που οδηγούσαν τους ενδιαφερόμενους στον κάτω Κόσμο για να πληροφορηθούν ό,τι ζητούν, φέρνει στον πάνω κόσμο, ανάμεσα στους ζωντανούς, ένα πτώμα που μέσω της νεκρομαντείας το... εμψυχώνει και εκείνο με τη σειρά του προφητεύει για το αποτέλεσμα της μάχης.
Βέβαια , από ιστορικούς το κείμενο κρίνεται υπερβολικό ή φανταστικό, δείχνει όμως με σαφήνεια την εξάπλωση της μαγείας στον θεσσαλικό χώρο.
Ένας άλλος Ρωμαίος συγγραφέας, ο Λούκιος Απουλήιος, στο έργο του «Ο χρυσός γάιδαρος», γράφει για τις πρακτικές της θεσσαλικής μαγείας και ιατρικής. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά την Αρχαιότητα η ιατρική και η Μαγεία, μέσω της βοτανικής ήταν πολύ κοντά.
Θα λέγαμε ότι η επιστήμη σε πολλές των περιπτώσεων επικάλυπτε τη δεισιδαιμονία και αντιστρόφως.
Για ορισμένους ερευνητές τούτη η περιοχή της Ελλάδας ήταν ένα αρχαίο πέρασμα για εκείνους που ταξίδευαν βόρεια, προκειμένου να βιώσουν εκ του σύνεγγυς τις σαμανικές τελετουργίες των νομαδικών φυλών.
Όταν επέστρεφαν από τις περιπέτειες τους με αυτές τις νομαδικές φυλές, πιθανώς, έφερναν στην περιοχή -μέσω της ανταλλαγής της εμπειρίας - τις πρακτικές αυτών των Σαμάνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου